Robert Wilson's "Adam's Passion" (Music of Arvo Pärt) | Full Performance

 Robert Wilson's "Adam's Passion" (Music of Arvo Pärt) | Full Performance
    

From the Noblessner Foundry, Tallinn (2015)


  

Music: Adam’s Passion - Arvo Pärt
Tallinn Chamber Orchestra
Conductor: Tõnu Kaljuste
Director: Andy Sommer
Estonian Philharmonic Chamber Choir
Michalis Theophanous (Dancer), Lucinda Childs (Dancer)

Το "Adam's Passion" είναι μια συναυλιακή παράσταση-γεγονός που ενώνει τη μινimalist μουσική του Εσθονού συνθέτη Arvo Pärt με το χαρακτηριστικό, πρωτοποριακό σκηνοθετικό όραμα του Αμερικανού καλλιτέχνη Robert Wilson .

Αν και συχνά περιγράφεται ως όπερα, το έργο δεν έχει μια συμβατική αφήγηση. Πρόκειται για μια σύνθεση τεσσάρων ανεξάρτητων μουσικών έργων του Pärt, τα οποία ο Wilson "έντυσε" με εικόνα, φως και κίνηση, δημιουργώντας ένα ενιαίο, καθηλωτικό οπτικοακουστικό σύνολο .
 

Η συνάντηση δύο "δασκάλων της αργής κίνησης", όπως τους αποκάλεσε η Frankfurter Allgemeine Zeitung δημιούργησε ένα υψηλής αισθητικής αποτέλεσμα. Ο Pärt είναι γνωστός για τη μυσταγωγική, λιτή μουσική του ("tintinnabuli" στυλ), ενώ ο Wilson για τα υπερρεαλιστικά σκηνικά του .

Το έργο έκανε πρεμιέρα στις 12 Μαΐου 2015 στο Tallinn της Εσθονίας, μέσα σε ένα εντυπωσιακό, πρώην εργοστάσιο υποβρυχίων (Noblessner Foundry), μια τοποθεσία που ενίσχυσε την ατμόσφαιρα του έργου .

    Η Μουσική περιλαμβάνει τέσσερα έργα του Arvo Pärt:

        Sequentia (2014): Το μόνο κομμάτι που γράφτηκε ειδικά για αυτή την παραγωγή και αφιερώθηκε στον Robert Wilson .

        Adam's Lament (2009): Αποτελεί τον πυρήνα του έργου .

        Tabula Rasa (1977) .

        Miserere (1989/1992) .



Η παράσταση είναι οπτικά μια "ποιητική εικαστική εμπειρία" .

    Ο Adam (ο Άνθρωπος)  εμφανίζεται γυμνός, κρατώντας μια πέτρα, και εκτελεί εξαιρετικά αργές, τελετουργικές κινήσεις πάνω σε μια πασαρέλα που κόβει στα δύο τη σκηνή, συμβολίζοντας τον "Σταυρό του Αδάμ" .
Το παιχνίδι με το φως και το σκοτάδι είναι το βασικό εργαλείο αφήγησης του Wilson, μεταμορφώνοντας διαρκώς τον χώρο .

Δεν υπάρχουν πολλά σκηνικά αντικείμενα. Κάθε μικρή κίνηση ή αλλαγή φωτισμού αποκτά βαρύτητα και νόημα . Απουσιάζει η Εύα, κάτι που ωθεί τον θεατή σε μια πιο φιλοσοφική ερμηνεία της αφήγησης .