Tήκομαι ως κηρός πάρ πυρί , κάλλος ορών

ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΗΣ

εις Διδύμην

Τωι θαλλώι Διδύμη με συνήρπασεν΄ώμοι, εγώ δε
τήκομαι ως κηρός πάρ πυρί, κάλλος ορών.
ει δε μέλαινα, τι τούτο; και άνθρακες΄αλλ' ότε κείνους
θάλψωμεν, λάμπουσ' ως ρόδεαι κάλυκες.

Παλατινή Ανθολογία, 212.

***
στη Διδύμη

Η Διδύμη με γοήτευσε , όπως παρασύρουν ένα ζώο
δείχνοντάς του ένα βλαστάρι.
Πάει χάθηκα! Λιώνω σαν το κερί δίπλα στη φωτιά
βλέποντας την ομορφιά της.
Κι αν είναι μελαμψή, τι με νοιάζει; Και τα κάρβουνα είναι μαύρα.
Όταν όμως τ' ανάψουμε , λάμπουν σαν τα ρόδινα μπουμπούκια.