Roberta (1935): Η Χρυσή εποχή του Χόλιγουντ

Roberta (1935 film) - Wikipedia

 Η ταινία Roberta είναι μια ρομαντική μουσική κωμωδία του 1935 σε σκηνοθεσία William A. Seiter . Πρόκειται για μια παραγωγή της RKO Radio Pictures που βασίζεται στο ομώνυμο επιτυχημένο μιούζικαλ του Broadway (1933), το οποίο με τη σειρά του ήταν εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα Gowns by Roberta της Alice Duer Miller .


Η ιστορία ακολουθεί τον John Kent (Randolph Scott) και τον φίλο του, τον αρχηγό μιας αμερικάνικης μπάντας, Huck Haines (Fred Astaire), οι οποίοι ταξιδεύουν στο Παρίσι . Όταν χάνουν μια δουλειά, επισκέπτονται τη θεία του John, η οποία είναι ιδιοκτήτρια ενός διάσημου οίκου μόδας με το όνομα "Roberta" .

Στο πλευρό της θείας εργάζεται η σχεδιάστρια Stephanie (Irene Dunne). Εκεί, η παρέα συναντά τυχαία την παλιά τους γνωστή Lizzie Gatz (Ginger Rogers), η οποία τραγουδά σε ένα κλαμπ υπό το ψευδώνυμο "Κόμισσα Scharwenka" και τους βοηθά να βρουν ξανά δουλειά . Όταν η "Madame Roberta" πεθαίνει ξαφνικά, αφήνει την επιχείρηση στον ανιψιό της, John, ο οποίος αναγκάζεται να συνεργαστεί με την Stephanie για να τη σώσει .


Η μεγάλη επιτυχία της ταινίας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο λαμπερό καστ της, το οποίο συνδύαζε κωμωδία, ρομαντισμό και χορό:

    Irene Dunne ως Stephanie: Η κομψή και ταλαντούχα σχεδιάστρια μόδας και το ρομαντικό ενδιαφέρον του John Kent .

    Fred Astaire ως Huck Haines: Ο ενεργητικός αρχηγός της μπάντας "The Wabash Indianians" .

    Ginger Rogers ως Lizzie Gatz / Κόμισσα Scharwenka: Η παλιά φίλη του Huck που τραγουδάει σε ένα νυχτερινό κέντρο .

    Randolph Scott ως John Kent: Ο πρώην αθλητής που μπλέκει άθελά του στη βιομηχανία της μόδας .

    Lucille Ball (προτού γίνει θρύλος της κωμωδίας) εμφανίζεται σε έναν μικρό ρόλο ως ένα από τα μοντέλα .



Το μουσικό κομμάτι της ταινίας είναι εξαιρετικά δυνατό, με τη μουσική να υπογράφει ο θρυλικός Jerome Kern . Αξιοσημείωτα στοιχεία περιλαμβάνουν:
 Η ταινία περιλαμβάνει δύο τραγούδια που έγιναν τζαζ στάνταρντς: το κλασικό "Smoke Gets in Your Eyes" (που ερμηνεύει η Irene Dunne) και το ζωντανό "I Won't Dance" .
Οι χοροί είναι εμπνευσμένοι από τον ίδιο τον Fred Astaire (dances arranged by Fred Astaire), με τη βοήθεια του συνεργάτη του, Hermes Pan .
Πρόκειται για την τρίτη κατά σειρά ταινία του θρυλικού ντουέτου Fred Astaire και Ginger Rogers, μετά το Flying Down to Rio (1933) και το The Gay Divorcee (1934) .


Παρόλο που η μουσική και οι χοροί είναι τα  κορυφαίοι στοιχεία της , οι κριτικοί της εποχής αλλά και σύγχρονοι σχολιαστές σημειώνουν ότι το φιλμ έχει κάποιες αδυναμίες.Η ταινία υποφέρει από μια "σχιζοφρενή" πλοκή. Ενώ θέλει να προβάλει το ντουέτο Astaire-Rogers, αφιερώνει πολύ χρόνο στην πιο σοβαρή και στατική ρομαντική ιστορία μεταξύ της Irene Dunne και του Randolph Scott .

    Αργός Ρυθμός: Σε αντίθεση με την ενέργεια των χορευτικών νούμερων, κάποιες σκηνές (ιδιαίτερα οι ερωτικές σκηνές της Dunne) κρίνονται ως αργές και στημένες με απλοϊκό τρόπο, σαν να μην ήξερε ο σκηνοθέτης πώς να διαχειριστεί ένα τραγούδι σε στατικό πλάνο .

Σήμερα, η ταινία θεωρείται μια ευχάριστη ματιά στη Χρυσή εποχή του Χόλιγουντ. Παρόλο που η πλοκή μπορεί να φαίνεται προβλέψιμη, η χημεία του Astaire και της Rogers παραμένει μαγευτική και οι μελωδίες του Kern αξέχαστες .