ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ : Πέντε (5) σχόλια του Αύγουστου Κορτώ για τις πυρκαγιές στο facebook (Παραθεριστικές μνήμες Χαλκιδικής)

• «Όταν καταλήγεις να αισθάνεσαι ασφαλής επειδή μένεις μέσα στα τσιμέντα – και κατ’ επέκτασιν, φτάνεις να βλέπεις τη φύση ως τόσο ευάλωτη και τρωτή, που καθίσταται απειλητική- το πράγμα έχει πάει τόσο στραβά, που αγγίζει τα όρια της τρέλας». 
• «Είναι αδιανόητο να σκέφτομαι κάθε χρόνο: “Ευτυχώς που δεν έχουμε δέντρα εδώ γύρω”. Ευτυχώς;» 
• «Το να φαντάζει το δάσος δυνάμει παγίδα θανάτου, είναι σαν να λέμε, “Τέλος, παιδιά, δεν χρειαζόμαστε άλλο οξυγόνο, στο εξής θα αναπνέουμε διοξείδιο του άνθρακα”».
•  «Μεγάλωσα με μια Χαλκιδική που από όνειρο γινόταν εφιάλτης: κάθε χρόνο ένα κομμάτι της Κασσάνδρας καιγόταν, και του παραχρόνου γινόταν μεζονέτες. Κι όλοι σφύριζαν κλέφτικα. Ασύλληπτο ότι τέσσερις δεκαετίες μετά συμβαίνει ακόμα το ίδιο», επεσήμανε σε σχόλιό του ο συγγραφέας. «Και σε άλλες χώρες το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα είναι ο καπιταλισμός, αλλά δεν καίνε τα δάση τους με λύσσα. Μάλλον κτηνωδία λέγεται».
•  «To θυμάμαι ακόμα, να διασχίζουμε κάθε χρόνο το Πρώτο Πόδι με τ’ αμάξι και να βλέπω τα καμένα πεύκα, το μαύρο να εξαπλώνεται. Κι έπειτα, τσουπ, ξενοδοχεία κι ενοικιαζόμενες μονοκατοικίες σαν τα μανιτάρια. Θέλει πολλή δύναμη για να μην καταλήξεις να το αποδεχτείς όλο αυτό σαν αναπόδραστο πεπρωμένο».
•