Αντόνιο Γκουτέρες / «Αν η Τεχνητή Νοημοσύνη πρόκειται να είναι ισχυρή, πρέπει να διακυβερνηθεί»

avgi.gr

6–8 λεπτά

---

Ο Γ.Γ. του ΟΗΕ προειδοποίησε ότι η ΤΝ αναπτύσσεται πιο γρήγορα από οποιονδήποτε μπορεί να την παρακολουθήσει, αναγκαίοι οι παγκόσμια εναρμονισμένοι κανόνες

Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών προειδοποίησε σήμερα ότι η τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ/AI) αναπτύσσεται πιο γρήγορα από οποιονδήποτε μπορεί να την παρακολουθήσει, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για παγκόσμια εναρμονισμένους κανόνες προκειμένου να μειωθούν πιθανοί κίνδυνοι, ειδικά για τα παιδιά.

«Μια τεχνολογία που μπορεί να δώσει άλλο σχήμα σε οικονομίες, να μεταμορφώσει τον κόσμο της εργασίας, να επηρεάσει εκλογές και να γείρει την ισορροπία σταθερότητας αναπτύσσεται ταχύτερα από οποιονδήποτε -περιλαμβανομένων των ανθρώπων που την κατασκευάζουν- μπορεί να την παρακολουθήσει», είπε ο Αντόνιο Γκουτέρες ενώπιον εκπροσώπων κατά τον πρώτο σε επίπεδο κυβερνήσεων παγκόσμιο διάλογο για την ΤΝ που πραγματοποιείται στη Γενεύη. «Η καινοτομία χρειάζεται προστατευτικό πλαίσιο... αν η ΤΝ πρόκειται να είναι ισχυρή, πρέπει να διακυβερνηθεί», είπε ο Γκουτέρες.

«Η επιλογή που προσφέρεται δεν είναι (...) ανάμεσα στην τυφλή εμπιστοσύνη στην ΤΝ και τον φόβο απέναντι σε αυτήν. Είναι ανάμεσα σε μια συνετή και οργανωμένη διακυβέρνηση ή μια παρέκκλιση αφημένη στην τύχη», δήλωσε ο Αντόνιο Γκουτέρες στην ομιλία του κατά την εναρκτήρια σύνοδο του πρώτου Παγκόσμιο Διαλόγου για τη διακυβέρνηση της ΤΝ στη Γενεύη, ένα νέο διακυβερνητικό φόρουμ υπό τον συντονισμό των Ηνωμένων Εθνών, που αποσκοπεί να δώσει την ευκαιρία σε όλα τα κράτη μέλη και την κοινωνία των πολιτών να συντονίσουν την πλαισίωση της ανάπτυξης και της χρήσης της ΤΝ.

Ο επικεφαλής του ΟΗΕ προειδοποίησε ότι τα συστήματα αυτά, που μπορούν πλέον να γράψουν κώδικες, να δρουν στο διαδίκτυο και να λαμβάνουν αποφάσεις με όλο και λιγότερη ανθρώπινη εποπτεία, αναπτύσσονται «με φρενήρη ταχύτητα», πιο γρήγορα απ΄ό,τι οι θεσμοί που είναι επιφορτισμένοι με τον έλεγχό τους. «Οι θεσμοί μας επινοήθηκαν για να πλαισιώσουν μηχανές που εκτελούν εντολές. Δεν είναι έτοιμοι να διαχειριστούν μηχανές που λαμβάνουν αποφάσεις. Και όταν ξεπεραστούν ορισμένα όρια, δεν μπορούν πλέον να αποκατασταθούν», εξήγησε. «Το 'vibe-coding' (δημιουργία ενός κώδικα από την ΤΝ) μπορεί να κάνει θαύματα αλλά δεν μπορεί να δημιουργήσει ('vibe-coder") την αλήθεια. Δεν μπορεί να δημιουργήσει το μέλλον της ανθρωπότητας», επέμεινε.

Τρεις μεγάλοι κίνδυνοι και τέσσερις προτεραιότητες

Κατά τον ΓΓ ΟΗΕ, σήμερα παρουσιάζονται τρεις μεγάλοι κίνδυνοι: η ταχύτητα της ανάπτυξης της ΤΝ, η συγκέντρωση της ικανότητας ΤΝ στα χέρια ενός μικρού αριθμού επιχειρήσεων και χωρών, και η απειλή που αντιπροσωπεύουν περιεχόμενα που δημιουργούνται από ΤΝ για την ακεραιότητα της πληροφορίας και την εμπιστοσύνη στα γεγονότα.

«Το θέμα είναι να ξέρουμε αν θα διαμορφώσουμε μαζί αυτή την αλλαγή ή αν θα την αφήσουμε να μας διαμορφώσει», είπε ενώπιον εκπροσώπων κυβερνήσεων, παραγόντων του ιδιωτικού τομέα και πανεπιστημιακών. Χαιρετίζοντας τις δυνατότητες που προσφέρουν αυτές οι τεχνολογίες για να επιταχυνθεί η ανάπτυξη, να βελτιωθεί η υγειονομική περίθαλψη ή η πρόσβαση στην εκπαίδευση, ο Γκουτέρες επιχειρηματολόγησε για μια διακυβέρνηση που θα βασίζεται σε τέσσερις προτεραιότητες: την ασφάλεια, τον σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων και την ενίσχυση της ικανότητας των αναπτυσσόμενων χωρών και τη διαφάνεια.

Πρότεινε οι χώρες να υπόκεινται προσεχώς σε δέσμευση για την ασφάλεια των παιδιών απέναντι στην ΤΝ, με σκοπό να γίνονται δοκιμές ασφαλείας πριν από κάθε ανάπτυξη ΤΝ προσβάσιμης στα παιδιά, να απαγορεύεται η δημιουργία σεξουαλικών εικόνων παιδιών από αυτά τα συστήματα και να διασφαλίζεται ότι αν ένα παιδί παρουσιάζει ενδείξεις ψυχικής δυσφορίας το σύστημα θα σταματά και θα το συνδέει με ανθρώπινη βοήθεια. «Τα παιδιά εξαπατώνται από μηχανές που προσποιούνται ότι είναι φίλοι τους (...) Κανένα παιδί δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο μιας μη ρυθμισμένης ΤΝ», επέμεινε ο Γκουτέρες.

Πρόταση για τη δημιουργία Παγκόσμιου Ταμείου για την ΤΝ

Ο ΓΓ ανακοίνωσε επίσης ότι θα υποβάλει προσεχώς στη Γενική Συνέλευση συστάσεις για τη δημιουργία ενός Παγκόσμιου Ταμείου για την ΤΝ ώστε να ενισχυθεί η ικανότητα των αναπτυσσόμενων χωρών. «Δεν μπορούμε να αφήσουμε το ψηφιακό χάσμα να γίνει χάσμα ΤΝ», επέμεινε. «Αυτός ο Παγκόσμιος Διάλογος δεν αφορά απλώς τη ρύθμιση μιας τεχνολογίας. Θα πρέπει να ορίσουμε ένα κοινό όραμα στο οποίο η τεχνολογική πρόοδος συμβαδίζει με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ισότητα και τη βιώσιμη ανάπτυξη», είπε από την πλευρά της η πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ Αναλένα Μπέρμποκ.

Στον απόηχο της ομιλίας του στις 23 Ιουνίου στην Εβδομάδα Κλιματικής Δράσης στο Λονδίνο (London Climate Action Week), ο Γκουτέρες κάλεσε επίσης τις μεγάλες επιχειρήσεις του τομέα να δημοσιοποιήσουν το πλήρες κλιματικό αποτύπωμα των συστημάτων τους και να τροφοδοτήσουν όλα τα κέντρα δεδομένων τους με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μέχρι το 2030.

Να απαγορευτούν από το διεθνές δίκαιο μηχανές που επιλέγουν στόχους χωρίς ανθρώπινο έλεγχο

Επέμεινε επίσης στον κίνδυνο στρατιωτικής χρήσης της ΤΝ, ιδιαίτερα στην καταφυγή σε αυτόνομα συστήματα φονικών όπλων. «Μηχανές που επιλέγουν τον στόχο τους, του επιτίθενται και αφαιρούν τη ζωή χωρίς ανθρώπινο έλεγχο ή χρήση, είναι κάτι ηθικά αποκρουστικό. Είναι πολιτικά απαράδεκτο. Και πρέπει να απαγορευθεί από το διεθνές δίκαιο», πρόσθεσε, καλώντας τα κράτη να αναλάβουν δράση.

Ο κόσμος φιλοξενεί πιθανόν όπως είπε «την τελευταία γενιά που μπορεί να ορίσει τους όρους της συνύπαρξης ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τις μηχανές». Κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και επιστήμονες πρέπει να ενεργήσουν γρήγορα ώστε η ΤΝ να είναι «πιο ασφαλής, πιο δίκαιη, πιο προσβάσιμη και πιο ηθική».

Μετά τον Παγκόσμιο Διάλογο για τη Διακυβέρνηση της ΤΝ, πραγματοποιείται σήμερα και αύριο στη Γενεύη, θα ακολουθήσει η σύνοδος "AI for Good" για τις εφαρμογές της ΤΝ στην υπηρεσία της ανάπτυξης. Ο σκοπός της διήμερης εναρκτήριας συνόδου του Παγκόσμιου Διαλόγου του ΟΗΕ για τη Διακυβέρνηση της ΤΝ δεν είναι

να καταλήξει σε συνθήκη αλλά μάλλον να συζητήσει πώς θα τεθούν κανόνες ώστε να μετριαστούν οι πιθανές αρνητικές συνέπειες της ΤΝ καθώς και να εκμεταλλευθεί τις ευκαιρίες που προσφέρει. Οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων θα εξετάσουν έκθεση ανεξάρτητης επιστημονικής επιτροπής που υποστηρίχθηκε από τον ΟΗΕ και αποτελείται από 40 ειδικούς, η οποία θα παρουσιάσει τα ευρήματά της από την πρώτη παγκόσμια, ανεξάρτητη επιστημονική αποτίμηση της ΤΝ. Μια πιο περιεκτική έκθεση αναμένεται να παρουσιαστεί το επόμενο έτος μαζί με μια δεύτερη διεθνή συνάντηση στη Νέα Υόρκη.

Αndy Portman – Music From The Wyld/ Μουσική από την Άγρια φύση (κασέτα 1987)

 Επανέκδοση του Dawn Awakening του 1987
Ηνωμένο Βασίλειο, Νέα Εποχή, Μινιμαλιστικό, Αριστερό πεδίοA1       

     Ο συνθέτης του έργου Music From The Wyld (1988) είναι ο Andy Portman, ένας σχεδόν άγνωστος μουσικός από το ρεύμα του underground του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε για λίγα χρόνια στον χώρο του   synthesizer και του πληκτρολογίου .

 Το Music From The Wyld είναι μια περιγραφική και μελαγχολική ηλεκτρονική μουσική, η οποία συχνά κατατάσσεται στην κατηγορία ambient ή new age. Έχει έντονο το στοιχείο της φύσης, αφού είναι φανερές  οι εμπνεύσεις  του δημιουργού από τοπία και στιγμές της φύσης , που δημιουργούν μια ατμόσφαιρα χαλάρωσης και περισυλλογής .


Η μουσική του ακούγεται παρόμοια με με έργα καλλιτεχνών όπως ο Hiroshi Yoshimura ή ο πρώιμος Steve Roach, αλλά έχει  μια πιο προσωπική και αφαιρετική διάθεση .

 

Beginning    2:17
A2        First Light    4:19
A3        Dream Search    4:20
A4        Fallen Beach    6:35
A5        Lyme Beach    4:53
A6        Calm Sea    5:45
A7        Pilsdon Pen    2:11
B1        At Peace    4:57
B2        Wondering    4:16
B3        Circles Around The Moon    5:11
B4        Healing Breath    2:46
B5        Earthlight    4:11
B6        Mantra    4:44
B7        Deja Vu    3:38

    Licensed From – Dawn Awakening – none

Reissue of
1987 UK Dawn Awakening MC.
TT 60:08. 

«Ιστορίες χωρίς φωνή»: ένα βιβλίο υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ζώων

Βίος και Πολιτεία με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Πέτρο Κατσάκο. Παρουσιάζει ο Κώστας Κατσουλάρης. 

 Βιογραφικό: Ο Πέτρος Κατσάκος (γεννημένος το 1965) μετά τις σπουδές του στο Οικονομικό της Νομικής, στις αρχές της δεκαετίας του ’90 μπήκε στον χώρο της δημοσιογραφίας. Εργάστηκε ως απεσταλμένος για το Mega και την ΕΡΤ, ταξιδεύοντας σε εμπόλεμες ζώνες και διαφορετικές χώρες, εμπειρίες που κατέγραψε στο βιβλίο του «Το ημερολόγιο ενός λαθρεπιβάτη» (Μετρονόμος, 2018). Στην εφημερίδα Αυγή, υπέγραφε τα προηγούμενα χρόνια τη στήλη «Ιστορίες Χωρίς Φωνή», ενώ υπήρξε και διευθυντής στο Rosa.gr. 

Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Ιστορίες χωρίς φωνή» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οκτάνα. © 2026 Bookstore Politeia S.A. All rights reserved Βίος και Πολιτεία

«Ιστορίες χωρίς φωνή» του Πέτρου Κατσάκου (κριτική) ...

 

Τι σημαίνουν οι σαρωτικές αγορές γης και ακινήτων σε όλη της ελληνική επικράτεια από Ισραηλινούς;

Τι πραγματικά συμβαίνει στη Μέση Ανατολή και ειδικά στον Λίβανο; 

Τι πραγματικά επιδιώκει το Ισραήλ γι’ αυτή την ταλαιπωρημένη χώρα; Ακόμη έναν εμφύλιο; 

Πόσο έχει αλλάξει τα δεδομένα η ήττα Ισραήλ και ΗΠΑ από το Ιράν και πού οδηγούνται τα πράγματα; 

Ποιες οι επιπτώσεις για την Ελλάδα που έχει αφεθεί στα χέρια του Ισραήλ; 

Τι σημαίνουν οι σαρωτικές αγορές γης και ακινήτων σε όλη της ελληνική επικράτεια από Ισραηλινούς; Ζούμε κι εμείς την εποικιστική αποικιοκρατία που διαχρονικά επιβάλουν Ισραήλ και ΗΠΑ;

 

 Ο Νικόλας Κοσματόπουλος, καθηγητής στο Αμερικανικό Πανεπιστημίου στη Βηρυτό, μιλά για όλα αυτά και για την παράδοση της χώρας στο Ισραήλ, που κλιμακώθηκε και κορυφώθηκε συμπτωματικά μαζί με την επιβολή των μνημονίων.

 

Ιl portiere di notte/Ο θυρωρός της νύχτας (1974): το Σύνδρομο της Στοκχόλμης σε ναζιστικό φόντο

Ο θυρωρός της νύχτας (πρωτότυπος τίτλος: Il portiere di notte) είναι ένα ιταλικό ερωτικό ψυχολογικό δράμα^[4][5] του 1974 σε σκηνοθεσία και σενάριο της Λιλιάνα Καβάνι. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ντερκ Μπόγκαρντ και Σάρλοτ Ράμπλινγκ, με τους Φιλίπ Λερουά, Γκαμπριέλε Φερτσέτι και Ίσα Μιράντα σε δεύτερους ρόλους. Τοποθετημένη στη Βιέννη το 1957, η ταινία επικεντρώνεται στη σαδομαζοχιστική σχέση μεταξύ ενός πρώην αξιωματικού στρατοπέδου συγκέντρωσης (Μπόγκαρντ) και μίας από τους κρατούμενούς του (Ράμπλινγκ).

Τα θέματα της σεξουαλικής και σαδομαζοχιστικής εμμονής της ταινίας και η χρήση των εικόνων από το Ολοκαύτωμα, έχουν κάνει την ταινία αμφιλεγόμενη από την αρχική της κυκλοφορία, διχάζοντας τους κριτικούς ως προς την καλλιτεχνική της αξία, αλλά καθιστώντας την παράλληλα καλτ.^[6][7][8] Τον Ιούλιο του 2018 επιλέχθηκε να προβληθεί στο τμήμα «Venice Classics» στο 75ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.^{[9][................................]}

Ο θυρωρός της νύχτας/Βικιπαίδεια

Λιλιάνα Καβάνι

Υπόθεση εξαπάτησης Ντόκου: μία ιστορία που θα μπει στην ήδη μακρά λίστα των προς αξιολόγηση σφαλμάτων και παραλήψεων της κυβέρνησης όσο θα πλησιάζουμε προς την κάλπη.

 

Δεν είναι για γέλια, είναι για κλάματα

Θάνος Ντόκος

Επτά χρόνια τώρα καλούμαστε όχι απλώς να καταπιούμε αλλά και να χειροκροτήσουμε, κατά προτίμηση όρθιοι, την παραβίαση των κανόνων κάθε οργανωμένης πολιτείας. Αυτοί που μας έπεισαν ότι ο κ.Τσίπρας και το τότε κόμμα του ήταν ανίκανοι με τρόπο επικίνδυνο για τη χώρα γιατί δεν γνώριζαν πώς λειτουργεί ο κόσμος, πιάστηκαν κορόιδα από Ρώσους φαρσέρ.

• ΒΙΒΙΑΝ ΕΥΘΥΜΙΟΠΟΥΛΟΥ
• 07 Ιουλίου 2026 
• news247.gr 

Όσοι, στο Γυμνάσιο, είχαν την τύχη να διδαχθούν Ηρόδοτο από μερακλή φιλόλογο, στοιχηματίζω ότι θα τον θυμούνται να αφηγείται, με έξαψη, τα συστήματα κρυπτογράφησης των μηνυμάτων αλλά και επιβεβαίωσης της γνησιότητάς τους που είχαν αναπτύξει Έλληνες και Πέρσες στο πλαίσιο των εκστρατειών κατασκοπείας και αντικατασκοπείας που σχεδίαζαν μανιακά ο ένας σε βάρος του άλλου.

Είναι από τις αρχαιότερες ιστορίες του κόσμου τα πρωτόκολλα ασφαλούς επικοινωνίας και δεν χρειάζεται να έχεις αποφοιτήσει από το Harvard Business School για να το γνωρίζεις. Ένα απλό απολυτήριο Γενικού Λυκείου αρκεί.

Όμως, όταν έχεις κάνει σημαία την αριστεία για να πείσεις το εκλογικό σώμα ότι είσαι διαφορετικός από τους προκατόχους σου που τους έκανες απίστευτο κάζο, ακόμα κι όταν ξένοι ηγέτες τους χάριζαν δημοσίως γραβάτες επειδή δεν φορούσαν (ο Ζόραν Ζάεφ στον Αλέξη Τσίπρα κατά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών), τους έπαιρναν, δήθεν χιουμοριστικά, από το χεράκι στις συνεντεύξεις Τύπου στην κορύφωση της ελληνικής κρίσης χρέους (ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ πάλι τον Αλέξη Τσίπρα) ή οι δανειστές έδιναν διαρροές για τις διαπραγματεύσεις με την εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας, στο Spiegel και στους Financial Times που «έριχναν» το σκληρό paywall ώστε όλοι στην Ελλάδα να έχουν πρόσβαση στα «αποκλειστικά ρεπορτάζ» που εξέθεταν την τότε κυβέρνηση, όταν έχεις κάνει σημαία όλες αυτές τις απρέπειες σε βάρος Έλληνα πρωθυπουργού, πρέπει να έχεις πολύ θράσος για να κουνάς, σήμερα, το δάχτυλο σε όσους «σε παίρνουν στο ψιλό» για τη φάρσα των δύο Ρώσων.

Επειδή ανήκω στους ελάχιστους που τότε έγραφαν ότι δεν έβρισκαν καθόλου αστείες «τις πλακίτσες» σε βάρος ενός Έλληνα πρωθυπουργού (του κ.Τσίπρα τότε) πιστεύω ότι μπορώ να δείξω ενοχλημένη με τα αστεία σε βάρος του Συμβούλου Ασφαλείας του Πρωθυπουργού, κ.Θάνου Ντόκου, αν μη τι άλλο δείχνω συνεπής.

Ο κ.Θάνος Ντόκος έχει στοχοποιηθεί επανειλημμένως από τους πατριώτες του πληκτρολογίου για τις θέσεις που εξέφραζε δημοσίως και με μετριοπάθεια, όταν ήταν Γενικός Διευθυντής στο ΕΛΙΑΜΕΠ. Έχουν αμφισβητήσει τις γνώσεις του αλλά πάνω απ’όλα τον πατριωτισμό του, μια διαδεδομένη πρακτική στους κύκλους της άκρας και λαϊκής δεξιάς.

Παρ’όλα αυτά κι ενώ ο κ.Ντόκος και οι συνεργάτες του βέβαια, ήξεραν ότι και το παραμικρό στραβοπάτημα θα μεγενθύνονταν στον υπερθετικό βαθμό, δεν τήρησαν τα πρωτόκολλα ασφαλούς επικοινωνίας και την πάτησαν. Έπρεπε να παραιτηθεί ακαριαία, ακόμα κι αν δέχτηκε πιέσεις να παραμείνει. Μέχρι και ο Πίνατ αυτό θα τον παρότρυνε να κάνει, αν τον ρωτούσε.

Το πρόβλημα όμως, δεν περιορίζεται στον κ.Ντόκο αλλά είναι αυτό που ανέφερα ήδη: το θράσος. Αυτή είναι η πηγή των μεγαλύτερων δεινών που έχουν βρει την κυβέρνηση Μητσοτάκη και κατ επέκταση και τη χώρα. Το θράσος. Η έπαρση. Η εμπεδωμένη πεποίθηση του Πρωθυπουργού και των συνεργατών του ότι δεν δεσμεύονται από το Σύνταγμα, τους θεσμούς, τους νόμους και τα πρωτόκολλα ασφαλείας.

Επτά χρόνια τώρα καλούμαστε όχι απλώς να καταπιούμε αλλά και να χειροκροτήσουμε, κατά προτίμηση όρθιοι, την παραβίαση των κανόνων κάθε οργανωμένης πολιτείας. Αυτοί που μας έπεισαν ότι ο κ.Τσίπρας και το τότε κόμμα του ήταν ανίκανοι με τρόπο επικίνδυνο για τη χώρα γιατί δεν γνώριζαν πως λειτουργεί ο κόσμος, πιάστηκαν κορόιδα από Ρώσους φαρσέρ.

Δεν είναι για γέλια, είναι για κλάματα. Είναι άλλη μια ιστορία που πρέπει να παράγει δάκρυα αντί για τρανταχτά γέλια. Είναι άλλη μία ιστορία που θα μπει στην ήδη μακρά λίστα των προς αξιολόγηση σφαλμάτων και παραλήψεων της κυβέρνησης όσο θα πλησιάζουμε προς την κάλπη.

Το σύγχρονο ποδόσφαιρο και η βαθιά του αμφισημία

 

Η στρογγυλή θεά στο φως της θεωρίας

Θανάσης Γιαλκέτσης*

efsyn.gr

 

 9–11 λεπτά

---

ΝΗΣΙΔΕΣ

Η στρογγυλή θεά στο φως της θεωρίας

Οι μεγάλες αρχετυπικές δραστηριότητες της ανθρώπινης κοινωνίας, η γλώσσα, ο μύθος, η τελετουργία, διέπονται όλες εξαρχής από το παιχνίδι. Στο ποδόσφαιρο επιβιώνουν αυθεντικά λαϊκά στοιχεία, που εξηγούν ώς έναν βαθμό το γιατί εκατομμύρια άνθρωποι αγαπούν αυτό το άθλημα.

Το ποδόσφαιρο είναι αναμφίβολα το πιο λαοφιλές άθλημα σε ολόκληρο τον κόσμο. Όπως όλα τα μαζικά κοινωνικά φαινόμενα, έτσι και το ποδόσφαιρο έγινε αντικείμενο έρευνας από την κοινωνική θεωρία. «Γιατί ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων ερεθίζεται μέχρι μανίας από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα», αναρωτιόταν ήδη το 1938 ο Ολλανδός ιστορικός Johan Huizinga. Και με το έργο του «Ο άνθρωπος και το παιχνίδι» (Γνώση, 1989) υπογράμμιζε ότι το ανθρώπινο γένος δεν ορίζεται μόνον ως homo sapiens ή και homo faber. Υπάρχει και ο homo ludens, ο «παίζων άνθρωπος».

Σύμφωνα με τον Huizinga, το παιχνίδι αποτελεί μια από τις κύριες βάσεις του πολιτισμού. Οι μεγάλες αρχετυπικές δραστηριότητες της ανθρώπινης κοινωνίας, η γλώσσα, ο μύθος, η τελετουργία, διέπονται όλες εξαρχής από το παιχνίδι. Αλλά και η πολιτισμένη ζωή, με τους νόμους της, την οικονομική της δραστηριότητα, την τέχνη και την επιστήμη, απλώνει τις ρίζες της στο αρχέγονο έδαφος του παιχνιδιού. Η έμφαση του Huizinga στο παιχνίδι ήταν μια έμμεση πολεμική στις ωφελιμιστικές τάσεις που κυριαρχούν στον βιομηχανικό πολιτισμό. Ηταν επίσης μια κριτική στις μαρξιστικές αναλύσεις που εστίαζαν στην εργασία και στον homo faber. Ο ίδιος ο Μαρξ άλλωστε, ο οποίος δεν έζησε για να γνωρίσει την εποχή του μαζικού αθλητισμού, υπήρξε ένας θεωρητικός της εργασίας μάλλον και όχι της σχόλης. Μια ορισμένη μαρξιστικής έμπνευσης κριτική θεωρούσε πάντως ότι η ζωή στον σύγχρονο καπιταλισμό χαρακτηρίζεται από αλλοτριωμένες μορφές τόσο της εργασίας όσο και της σχόλης.

Αλλά ο στιγματισμός του ποδοσφαίρου ως κατώτερης μορφής διασκέδασης ή και ως συμπτώματος παρακμής του πολιτισμού δεν προερχόταν μόνον από στοχαστές όπως ο Αντόρνο και ο Μαρκούζε, αλλά και από φιλοσόφους με διαφορετικό προσανατολισμό, όπως ο Μάρτιν Χάιντεγκερ και ο Καρλ Γιάσπερς. Η κριτική θεωρία της Σχολής της Φρανκφούρτης έβλεπε στο ποδόσφαιρο ένα προϊόν της πολιτιστικής βιομηχανίας, το σύμπτωμα μιας αλλοτριωμένης και δυστοπικής καπιταλιστικής νεωτερικότητας. Επηρεασμένος από τις αναλύσεις της Σχολής της Φρανκφούρτης, ο Gerhard Vinnai, ένας ριζοσπάστης αριστερός που συμμετείχε στο φοιτητικό κίνημα της δεκαετίας του 1960, ερμήνευσε το ποδόσφαιρο ως επέκταση στον αγωνιστικό χώρο της δουλείας που επικρατεί στην αλλοτριωμένη εργασία. Και εξήγησε τη μαζική επιτυχία του με το γεγονός ότι προσφέρει μια «ασφαλή» περιοδική εκτόνωση στη συσσωρευμένη επιθετικότητα την οποία γεννούν οι κοινωνικές συνθήκες στον αναπτυγμένο καπιταλισμό («Το ποδόσφαιρο σαν ιδεολογία», Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1978).

Στις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, προστέθηκαν πολλές νέες μελέτες που εξετάζουν το ποδόσφαιρο από ιστορική, κοινωνιολογική ή ανθρωπολογική σκοπιά. Σύμφωνα με τους Norbert Elias και Eric Dunning, το ποδόσφαιρο, όπως και άλλα μαζικά αθλήματα, κατατείνει στον συγκινησιακό εξορθολογισμό της κοινωνικής ζωής («Αθλητισμός και ελεύθερος χρόνος στην εξέλιξη του πολιτισμού», Δρομέας, 1998). Η συγκρότηση του νεωτερικού κράτους, το οποίο διεκδίκησε το μονοπώλιο στη χρήση της βίας, συνέτεινε στη συγκράτηση και στον έλεγχο των βίαιων παρορμητικών συμπεριφορών στην καθημερινή κοινωνική ζωή. Χάρη στη διαδικασία του εκπολιτισμού, η έντονη συγκινησιακή διέγερση που αντλούσαν παλιότερα οι άνθρωποι από την άσκηση φυσικής βίας, μετασχηματίζεται σε απόλαυση από τη συμμετοχή σε αθλητικές δραστηριότητες και παιχνίδια. Τα παιχνίδια αυτά συνιστούν μιμητικές πρακτικές, στον βαθμό που μιμούνται τη μάχη χωρίς να συνεπάγονται τις επικίνδυνες επιπτώσεις της. Η παγκόσμια επιτυχία του ποδοσφαίρου οφείλεται επομένως στην ικανότητά του, σε μια εποχή δημόσιου ελέγχου της βίας, να επιτρέπει την εκτόνωση παθών και να απελευθερώνει εκείνες τις αρχαϊκές παρορμήσεις, που διαφορετικά θα αναζητούσαν άλλη, πιο επικίνδυνη διέξοδο.

Μια άλλη ερμηνεία της επιτυχίας του ποδοσφαίρου έρχεται από το επιστημονικό πεδίο της ηθολογίας. Σύμφωνα με αυτήν, το ποδόσφαιρο έχει πολύ βαθιές ρίζες στην ανθρώπινη προϊστορία. Είναι, με άλλα λόγια, ένα κατάλοιπο, μια επιβίωση συμπεριφορών, που στο πολύ μακρινό παρελθόν ήταν θεμελιώδεις για την αυτοσυντήρηση του ανθρώπου. Ο Desmond Morris, στο βιβλίο του «Η φυλή του ποδοσφαίρου» (Κάκτος, 1982) παρατήρησε ότι το ποδόσφαιρο διατηρεί ορισμένα αρχετυπικά στοιχεία που χαρακτήριζαν το κυνήγι. Υπάρχει πράγματι σε αυτό στρατηγική, τακτική, συνεργασία, κίνδυνος, καταδίωξη, συγκέντρωση, αντίσταση, επινοητικότητα κ.ο.κ. Το ποδόσφαιρο θέτει σε κίνηση μια σύγκρουση για τον έλεγχο του εδάφους. Καθώς αντιπροσωπεύει ένα είδος προσομοίωσης του κυνηγιού ή του πολέμου, εμπεριέχει ορισμένα ίχνη εκείνων των αρχαϊκών πρακτικών που εγκαταλείφθηκαν βαθμιαία χάρη στον εκπολιτισμό του ανθρώπου.

Ο Καμί, ο Γκαλεάνο, ο Παζολίνι και πολλοί άλλοι διανοούμενοι αγάπησαν το ποδόσφαιρο. Πολλοί ήταν βέβαια και οι διανοούμενοι που το υποτίμησαν ή το περιφρόνησαν. Ορισμένοι μαρξιστές διανοούμενοι δυσκολεύονταν να κατανοήσουν το γιατί οι εργαζόμενες μάζες παθιάζονται με το ποδόσφαιρο και ενδιαφέρονται λιγότερο για τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Κάποιοι από αυτούς το ερμήνευσαν ως το νέο «όπιο του λαού». Από την άλλη μεριά, οι κυρίαρχες τάξεις αντιλήφθηκαν ότι το ποδόσφαιρο –αν κατορθώσουν να το ελέγξουν– μπορεί να λειτουργήσει προς όφελός τους και να αξιοποιηθεί ως εργαλείο εκτόνωσης των εργαζόμενων τάξεων. Το παιχνίδι άλλωστε μπορεί να δημιουργεί μια ευφρόσυνη διέγερση, μια απόλαυση ικανή να αντισταθμίζει προσωρινά μια δυσάρεστη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα.

Μετά το Μουντιάλ του 2010, που έγινε στη Νότια Αφρική, ένας γνωστός μαρξιστής διανοούμενος, ο Terry Eagleton, δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο: «Το ποδόσφαιρο: ένας αγαπητός φίλος του καπιταλισμού». Σε αυτό σημείωνε μεταξύ άλλων: «Αν κάθε δεξιό think tank έπρεπε να προτείνει ένα σχέδιο για να αποσπάσει την προσοχή του πληθυσμού από την πολιτική αδικία και να αντισταθμίσει τις σκληρές συνθήκες της ύπαρξής του, θα προέκυπτε πάντα η ίδια λύση: το ποδόσφαιρο» («Football: a dear friend to capitalism», The Guardian, 15/6/2010). Η ιστορική εμπειρία επιβεβαιώνει ότι οι ανησυχίες του Eagleton δεν είναι εντελώς αβάσιμες. Ωστόσο, μολονότι πολλές όψεις του σύγχρονου ποδοσφαίρου μοιάζει να επικυρώνουν την εικόνα του ως «οπίου των λαών», πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για ένα φαινόμενο πολύ πιο σύνθετο, ώστε να μπορεί να συνοψιστεί σε έναν τόσο μονοδιάστατο ορισμό.

Στο ποδόσφαιρο επιβιώνουν και αντιστέκονται πολλά ανταγωνιστικά και αυθεντικά λαϊκά στοιχεία, που εξηγούν ως έναν βαθμό το γιατί εκατομμύρια εργαζόμενοι αγαπούν τόσο πολύ αυτό το άθλημα. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι πράγματι ένα σύνθετο και πολυδιάστατο φαινόμενο. Είναι βέβαια πρωτίστως ένα ωραίο και θεαματικό παιχνίδι. Αλλά είναι ταυτόχρονα και ένα άθλημα γραφειοκρατικά οργανωμένο και υπερβολικά εμπορευματοποιημένο. Είναι επίσης μαζικό μιντιακό θέαμα που ερμηνεύεται από επαγγελματίες, παράγει λαϊκά είδωλα και προάγει τον βεντετισμό. Είναι και μια γιγάντια οικονομική δραστηριότητα, που προσελκύει μεγάλες επενδύσεις και αποφέρει πελώρια κέρδη. Είναι πολιτικό φαινόμενο από το οποίο επωφελούνται ποικιλότροπα οι διάφορες εξουσίες. Οι δικτατορίες μπορούν χάρη σε αυτό να αποκτούν λαϊκά ερείσματα και να κερδίζουν συναινέσεις, ενώ και στις δημοκρατίες μπορεί να ευνοεί μετακινήσεις της πολιτικής επιρροής και αλλαγές των συσχετισμών.

Υπάρχει άλλωστε μια ισχυρή δόση αλήθειας σε αυτό που είχε πει ένας Γερμανός κωμικός: «Το ποδόσφαιρο είναι όπως η δημοκρατία: 22 πρόσωπα παίζουν, ενώ εκατομμύρια κάθονται και κοιτάνε». Το ποδόσφαιρο είναι και ένα είδος «κοσμικής θρησκείας» με τους δικούς της πιστούς και λειτουργούς. Είναι ένα πεδίο μάχης, ένα σύνολο νόμιμων και μη νόμιμων δραστηριοτήτων, ένα αντικείμενο συμβολικών και συγκινησιακών επενδύσεων που αποδίδει κύρος και ισχύ.

Στο σύγχρονο σύμπαν της διασκέδασης, στο οποίο εγγράφεται και το ποδόσφαιρο, έννοιες όπως η ηθική, ο σεβασμός των κανόνων, η αξιοπρέπεια, η κοινωνική και πολιτική συνείδηση, κινδυνεύουν πάντα να υποσκελιστούν από την ιδέα ότι αυτό που μετράει είναι μόνον η νίκη (με όποια μέσα και αν επιτευχθεί), η συσσώρευση χρήματος, η αύξηση των επιχειρηματικών κερδών, η εξαπάτηση του αντιπάλου, η αντιμετώπιση των παικτών ως πολύτιμου πόρου προς εκμετάλλευση.

Καταλήγουμε διαπιστώνοντας τη βαθύτερη αμφισημία που χαρακτηρίζει το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Από τη μια μεριά είναι ένα παιχνίδι ικανό να μας προσφέρει απόλαυση και θαυμασμό με την ομορφιά του, την τεχνική του, τα χαρακτηριστικά του εκείνα που το καθιστούν σαγηνευτικό. Από την άλλη μεριά, μπορεί και να λειτουργεί ως το σύγχρονο «όπιο των μαζών», στον βαθμό που ελέγχεται από ένα σύστημα ολικής εμπορευματοποίησης και αποτελεί στοιχείο εκείνης της κοινωνίας του θεάματος που διαθέτει τη δύναμη να διαπλάθει και να χειραγωγεί συνειδήσεις.

Match Highlights | FIFA World Cup 2026

 *Ο Θανάσης Γιαλκέτσης γεννήθηκε το 1954 στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας, και ζει στην Αθήνα από το 1959. Είναι πτυχιούχος του Νομικού και του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συντάκτης στην εφημερίδα “Ελευθεροτυπία”, ήταν υπεύθυνος της εβδομαδιαίας στήλης “Σημειωματάριο Ιδεών” στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, από τον Δεκέμβριο του 1992 έως τον Δεκέμβριο του 2011. Ήταν επίσης μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού “Βιβλιοθήκη” της Ελευθεροτυπίας, από τον Ιούνιο του 1998 έως τον Φεβρουάριο του 2009. Σήμερα είναι τακτικός συνεργάτης της Εφημερίδας των Συντακτών.

Γιαλκέτσης, Θανάσης(Όλα τα βιβλία και τα άρθρα )

Ο «ΧΡΥΣΟΣ» ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΕΝΟΣ ΠΟΝΤΙΚΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥ ΥΠΑΤΟΥ

 

 

Αντίφιλου Βυζαντίου: ο Ποντικός και ο Χρυσός

ΠΑΛΑΤΙΝΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ 

ΙΧ, 310

 

Ψῆγμ᾽ ἄπυρον χρυσοῖο σιδηρείων ὑπ᾽ ὀδόντων
ῥινηθέν, Λιβυκῆς κουφότερον ψαμάθου,
μῦς ὀλίγος βαρὺ δεῖπνον ἐδαίσατο: πᾶσα δὲ νηδὺς
συρομένη βραδύπουν θῆκε τὸν ὠκύτατον.

ληφθεὶς δ᾽ ἐκ μεσάτης ἀνετέμνετο κλέμματα γαστρός:
ἦς ἄρα κἠν ἀλόγοις, χρυσέ, κακοῦ πρόφασις,

 ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ 

 Ένας κόκκος άψητου χρυσού πιο λαφρύς

 κι απ’ την άμμο της Λιβύης , 

ρινισμένος από δόντια σιδερένια,  

τον κατάπιε και βαρυστομάχιασε ένα τοσοδούλι  ποντικάκι.

 Σερνόταν χάμω η κοιλιά του όλη έτσι ώστε, 

αυτό που πρότερα  είχε φτερά στα πόδια ,

 τώρα δεν μπορούσε να κάνει ένα βήμα. 

Το έπιασαν και  του πήραν  τα κλεμμένα σχίζοντάς του  το στομάχι .

(Αχ) Χρυσέ, ακόμα και στα ζώα είσαι  πρόξενος κακών.

1. Ο ΧΡΥΣΟΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ... 

1. Ο Αντίφιλος ο Βυζάντιος ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός που έζησε την εποχή του Αυγούστου και του Τιβερίου. Θεωρείται από τους πιο κομψούς και γόνιμους ποιητές της Παλατινής Ανθολογίας, στην οποία σώζονται περί τα πενήντα άριστα επιγράμματά του.

 Ο επιγραμματοποιός εμπνέεται από αρχαίο μύθο με βασική ιδέα  ότι ο χρυσός είναι πηγή συμφορών όχι μόνο για τους έλλογους ανθρώπους, αλλά και για τα υπόλοιπα ζώα.

Στο διδακτικό αυτό μύθο , που δίνεται με ευτράπελο τρόπο  , πρωταγωνιστεί ένα ποντικάκι ( ολίγος μυς)  που βρίσκει  και τρώει ένα ρίνισμα  χρυσού  πιο ελαφρύ κι από  κόκκο της άμμου της Λιβύης, που ως γνωστόν είναι απόλυτα αφυδατωμένος λόγω του αφρικανικού κλίματος. 

Οι συνέπειες της λαιμαργίας του από την κατάποση ενός μη οργανικού αντικειμένου είναι οδυνηρές, αφού προκαλούν τυμπανισμό στην κοιλιά του, με αποτέλεσμα ο ποντικούλης να σέρνεται  στη γη , έχοντας χάσει το βασικότερο από τα φυσικά του προσόντα , την ταχύτητα.

Εξαιτίας της  βραδυπορίας πλέον   το λαίμαργο ποντικάκι  θα πέσει στα χέρια κάποιου ανθρώπου, που θα του σχίσει το στομάχι και θα πάρει το χρυσάφι που ήταν εγκλωβισμένο στο στομάχι του.

Είναι προφανές ότι η πρόθεση του επιγραμματοποιού  είναι τονιστούν μεταφορικά οι ολέθριες συνέπειες της αχαλίνωτης επιθυμίας για πλουτισμό στους ανθρώπους , πράγμα που πολύ συχνά  είναι και η πηγή των συμφορών τους…

 ******************************:

2. Αφού τόσο αγαπούσες τον χρυσό, χόρτασέ τον τώρα!

  «Ο θάνατος του Μάρκου Λικίνιου Κράσσου (χύνοντας λιωμένο χρυσό στο στόμα).Πίνακας του  Lancelot Blondeel. Λάδι σε πάνελ , μεταξύ 1548 και  1558. Βρίσκεται στο Groeningemuseum.

Ο  ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ «ΧΡΥΣΟΥ» ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΜΠΛΟΥΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΚΡΑΣΣΟΥ 

Ο ύπατος Μάρκος Λικίνιος Κράσσος, υπήρξε ο  πλουσιότερος ίσως άνδρας της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.

Μάρκος Λικίνιος Κράσσος (Marcus Licinius Crassus Dives, 115 π.Χ. - 53 π.Χ.)

Μετά τη συντριπτική ήττα του από τους Πάρθους στη Μάχη των Καρρών, δημιουργήθηκε μια διάσημη παράδοση σύμφωνα με την οποία οι Πάρθοι, θέλοντας να χλευάσουν τη φιλαργυρία του, έχυσαν λιωμένο χρυσό στο στόμα του (ή, κατά άλλες εκδοχές, αφού είχε ήδη σκοτωθεί). Η πράξη ήταν συμβολική: «Κράσσε, αφού τόσο αγαπούσες τον χρυσό, χόρτασέ τον τώρα!».

Η αρχαιότερη σαφής αναφορά βρίσκεται στον σπουδαίο ρωμαίο ιστορικό Κάσσιο  Δίωνα, ενώ ο Πλούταρχος περιγράφει τον θάνατο και τον διασυρμό του Κράσσου, αλλά δεν αναφέρει ο ίδιος το επεισόδιο με τον λιωμένο χρυσό. Οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν την ιστορία συμβολικό ή μεταγενέστερο θρύλο και όχι βέβαιο ιστορικό γεγονός.

Η ιστορία αυτή παρουσιάζει ενδιαφέρουσα συγγένεια με το επίγραμμα του Αντίφιλου που αναρτούμε:

• στον Αντίφιλο, ο χρυσός γίνεται η αιτία του θανάτου ενός ποντικού, συμβολικά όμως κάθε "λαίμαργου" για πλούτη ανθρώπου·
• στον θρύλο του Κράσσου, ο χρυσός γίνεται το όργανο της επιθανάτιας ή μεταθανάτιας ταπείνωσης του πιο φιλάργυρου Ρωμαίου.

Gerontakos

Ιούλιος 2026 

Ο μπαμπούλας του κομουνισμού, το γελοίο όπλο του Τραμπ για να φοβίσει τους Αμερικανούς

O Τραμπ βγάζει από τη ναφθαλίνη τη φοβέρα για τον αμερικάνικο τρόπο ζωής

Κώστας Αναγνωστόπουλος

lifo.gr

 12–15 λεπτά

 

---

Ο Aμερικανός Πρόεδρος επαναφέρει τη ρητορεία περί κομμουνιστικού κινδύνου στοχεύοντας στη συσπείρωση των Ρεπουμπλικανών αλλά και στη διαγενεακή ρήξη εντός του Δημοκρατικού Κόμματος.

ΟΙ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ κινδυνεύουν. Όχι από εξωτερικό εχθρό, αλλά από εσωτερικό. «Aφού πολεμήσαμε και κερδίσαμε τον Ψυχρό Πόλεμο, αντιμετωπίσαμε την απειλή του κομμουνισμού, αυτή η απειλή αναζωπυρώνεται τώρα στη χώρα μας». Ανήμερα των 250ών γενεθλίων των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ έβγαλε από τη ναφθαλίνη την υπαρξιακή φοβέρα εναντίον του αμερικανικού τρόπου ζωής. Ποιοι είναι αυτοί οι κομμουνιστές που απειλούν τα ιερά και τα όσια των Αμερικανών; Το Δημοκρατικό κόμμα που έχει διαβρωθεί πλήρως από μια δράκα κομμουνιστών. Και ποιοι αποτελούν τη δράκα; Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Ζοχράν Μαμντάνι, και μια σειρά νέων στελεχών περίπου στην ηλικία του. Αυτά ακούγονται γελοία, επειδή ακριβώς είναι γελοία.

Από μια άποψη, η ρητορεία περί κομμουνιστικού κινδύνου αποδεικνύει την ακραία ιδεολογικο-πολιτική φτώχεια του τραμπισμού που ανατρέχει σε ένα φάντασμα προκειμένου να αναγεννήσει ζόμπι αντανακλαστικά των Ρεπουμπλικάνων εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών. Από μια άλλη, έχει ένα δίκιο. Υπάρχει διαγενεακή ρήξη εντός του Δημοκρατικού κόμματος, της οποίας καταλύτης υπήρξε η σχέση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.

Ολοένα και περισσότερο ο αμερικανικός διχασμός για το Ισραήλ δεν φέρνει πλέον αντιμέτωπους την αριστερά και τη δεξιά, αλλά το κατεστημένο και των δύο κομμάτων εναντίον της βάσης τους. 

Για του λόγου το αληθές, υπάρχουν γεγονότα και δημοσκοπήσεις. Η νίκη του Μαμντάνι έδειξε σε πραγματικές συνθήκες τη βαθιά τομή στο εκλογικό σώμα. Ένας μουσουλμάνος σοσιαλδημοκράτης («δεξιό» θα τον χαρακτήριζαν κάποιοι «αριστεροί» στην Ευρώπη) κέρδισε, κάνοντας περίπατο, τόσο καθιερωμένα στελέχη του κόμματος στις προκριματικές εκλογές όσο και τη δημαρχία της πόλης με τον μεγαλύτερο αριθμό Εβραίων παγκοσμίως. Κυρίως κέρδισε παρά την αντίθεση του κομματικού κατεστημένου και τον λυσσαλέο πόλεμο των επίσημων εβραϊκών οργανώσεων και γνωστών Αμερικανοεβραίων δημοσιολογούντων.

Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης έχει αποδείξει ότι διαθέτει οξύτατο πολιτικό αισθητήριο και εξαιρετικό επικοινωνιακό χάρισμα. Αλλά ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Όλοι άρχισαν να μιλούν για αξιόλογη πολιτική τάση, όταν τέσσερις προοδευτικοί υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένων τριών Δημοκρατικών σοσιαλιστών που στήριξε ο Μαμντάνι, κέρδισαν τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών στη Νέα Υόρκη και στο Κολοράντο. Προοδευτικοί υποψήφιοι έχουν κερδίσει προκριματικές εκλογές και σε άλλες Πολιτείες. Σε όλες τις περιπτώσεις, η προοδευτική ατζέντα πήγαινε χέρι χέρι αφενός με την αντίθεση στις πολιτικές του Ισραήλ και αφετέρου με τη φιλοπαλαιστινιακή διάθεση. Είναι ενδιαφέρον, επίσης, ότι η χρηματοδότηση από την κύρια φιλοϊσραηλινή ομάδα λόμπι, AIPAC, τείνει να καταστεί βαρίδι για τους υποψηφίους.

Εξάλλου, η κοινή γνώμη έχει αλλάξει δραματικά, κι αυτό καταγράφεται σε επανειλημμένες δημοσκοπήσεις. Λιγότεροι από τους μισούς Αμερικανούς λένε ότι η υποστήριξη των ΗΠΑ προς το Ισραήλ είναι προς το εθνικό συμφέρον. Για πρώτη φορά, οι Αμερικανοί βλέπουν επίσης τους Παλαιστίνιους με μεγαλύτερη συμπάθεια από ό,τι τους Ισραηλινούς. «Στο πλαίσιο της δημοκρατικής οπισθοδρόμησης εντός του Ισραήλ και της εμβάθυνσης της κατοχής της Δυτικής Όχθης και της πολιορκίας της Γάζας, ελάχιστοι Αμερικανοί φιλελεύθεροι θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι μοιράζονται αξίες με τους Ισραηλινούς ομολόγους τους» (Τζόσουα Λάιφερ, «Foreign Policy», καλοκαίρι 2026).

Μια δημοσκόπηση του Pew τον Απρίλιο έδειξε ότι το 60% των Αμερικανών ενηλίκων έχει αρνητική άποψη για το Ισραήλ – είναι αυξημένο κατά 7% από πέρυσι και 20% από το 2022. Μεταξύ των Δημοκρατικών και των ανεξάρτητων που κλίνουν προς τους Δημοκρατικούς –στους οποίους περιλαμβάνονται οι περισσότεροι Αμερικανοεβραίοι–, ένα 80% έχει δυσμενή γνώμη για το Ισραήλ. Μεταξύ των Ρεπουμπλικανών, η πλειοψηφία εξακολουθεί να υποστηρίζει το Ισραήλ, αλλά το 57% των ατόμων ηλικίας 18 έως 49 ετών έχει αρνητικές απόψεις (Κένεθ Ροθ, «The Guardian», 30/6/2026).

[...................................] ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

O Τραμπ βγάζει από τη ναφθαλίνη τη φοβέρα για τον ...

Oswaldo Guayasamín ( Οσβάλντο Γκουαγιασαμίν) : ο "Μιχαήλ Άγγελος της Λατινικής Αμερικής"

 

Ο Οσβάλντο Γκουαγιασαμίν (1919–1999) υπήρξε κεντρική μορφή των εικαστικών τεχνών στον λατινοαμερικανικό χώρο, με το έργο του να εκτείνεται τόσο στη ζωγραφική όσο και στη γλυπτική.

Γεννημένος στο Κίτο του Ισημερινού, με καταγωγή από την αυτόχθονη φυλή των Κίτσουα, ο καλλιτέχνης στράφηκε εξαρχής στην αποτύπωση του ανθρώπινου πόνου, της κοινωνικής ανισότητας και της βίας. Το ύφος του διαμορφώθηκε μέσα από την επαφή με τον κυβισμό και τη μεξικανική τοιχογραφική παράδοση, αποδίδοντας τις μορφές του με έντονη χρωματική αντίθεση και σκόπιμες παραμορφώσεις, που τονίζουν το ψυχολογικό φορτίο των προσώπων.

Η θεματική του οργανώθηκε σε τρεις μεγάλους κύκλους εργασιών. Ο πρώτος, με τίτλο Ο Δρόμος των Δακρύων, ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1940 και καταγράφει τις ταλαιπωρίες των ιθαγενών πληθυσμών της ηπείρου. Ο δεύτερος, Η Εποχή της Οργής, στρέφεται στις συγκρούσεις, τα ολοκαυτώματα και τα καταπιεστικά καθεστώτα που σημάδεψαν τον 20ό αιώνα. Ο τρίτος, Όσο Ζω, Θα Σε Θυμάμαι Πάντα, αποτελεί έναν ύστερο φόρο τιμής στη μητρική φιγούρα, συνδυάζοντας την τρυφερότητα με τη μνήμη.

Ανάμεσα στα πιο γνωστά του έργα συγκαταλέγονται οι πίνακες Τα Νεκρά Παιδιά, που προέκυψαν από ένα προσωπικό τραυματικό γεγονός, και η Οδυνηρή Μητρότητα, όπου η μητρική αγωνία συνυπάρχει με μια σχεδόν αρχέγονη ανθεκτικότητα. Κορυφαία δημιουργία του υπήρξε η "Capilla del Hombre" , ένα ολόκληρο μουσειακό συγκρότημα στην πρωτεύουσα του Ισημερινού, που εγκαινιάστηκε μετά τον θάνατό του και λειτουργεί ως μνημείο αφιερωμένο στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Η προσφορά του αναγνωρίστηκε με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο της UNESCO για την Ειρήνη το 1982, ενώ χαρακτηρίστηκε από τον κριτικό Χοσέ Καμόν Αθνάρ ως ο "Μιχαήλ Άγγελος της Λατινικής Αμερικής".

Oswaldo Guayasamín/Wikipedia

 

Νινότσκα(1939): "αγέραστη" κωμωδία με την ανεξίτηλη σφραγίδα της "θεϊκής" Γκρέτα Γκάρμπο

 

Το Νινότσκα^[2] (αγγλ. Ninotchka) είναι κωμωδία παραγωγής 1939 σε σκηνοθεσία Ερνστ Λιούμπιτς με πρωταγωνιστές τους Γκρέτα Γκάρμπο και Μέλβιν Ντάγκλας. Πρόκειται για την προτελευταία ταινία της Γκάρμπο και την πρώτη στην οποία υποδύθηκε κωμικό ρόλο. Η ταινία κάτω από το χιούμορ και τον ρομαντισμό, παρουσιάζει τη Σοβιετική Ένωση υπό το καθεστώς του Στάλιν, με γκρίζα και αυστηρά χρώματα και την βάζει σε σύγκριση με την εύθυμη παριζιάνικη κοινωνία πριν το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

 [...................]

Βικιπαίδεια/Νινότσκα

ΚΡΙΤΙΚΗ :ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΙΤΣΙΚΑΣ (https://www.facebook.com/groups/1870449203183898/posts/3950427358519395/)

NINOTCHKA (1939) του Ερνστ Λούμπιτς

Μόνο η βασιλική σουίτα του μεγαλύτερου ξενοδοχείου στο Παρίσι έχει χρηματοκιβώτιο αρκετά μεγάλο για τα κοσμήματα της Μεγάλης Δούκισσας Σουάνα. Έτσι οι τρεις Ρώσοι που έχουν έρθει να πουλήσουν τα κοσμήματα εγκαθίστανται στη σουίτα μέχρι που μια πιο υψηλόβαθμη αξιωματούχος στέλνεται να διαπιστώσει τι καθυστερεί την πώληση. Είναι η Νινότσκα, μια αυστηρή γυναίκα η οποία αμέσως γοητεύει τον Κόμη Λεόν.

Ορισμός της σκρούμπολ κωμωδίας και του «αγγίγματος Λούμπιτς», αυτού του τόσο ιδιαίτερου κωμικού ιδιώματος που ποτέ κανείς δεν κατόρθωσε να συνοψίσει σε λίγες λέξεις αλλά επηρέασε ολόκληρη την αντίληψη περί κινηματογραφικής κωμωδίας στον ομιλούντα κινηματογράφο, η «Ninotchka» γεννήθηκε από την πένα των Τσαρλς Μπράκετ και Μπίλι Γουάιλντερ και απέκτησε σάρκα και οστά από τον σπουδαίο Γερμανό εμιγκρέ ως πρωταγωνιστικό όχημα της Γκρέτα Γκάρμπο. 

 

Μάλιστα, το μότο της ταινίας κατά την προώθησή της ήταν «Η Γκάρμπο γελά», αφού το συγκεκριμένο έργο ήταν η πρώτη (και τελευταία, όπως αποδείχθηκε) κωμωδία στην καριέρα της μεγάλης σταρ. 

 

Με ανάλαφρο τόνο και σκωπτική διάθεση, ο Λούμπιτς σατιρίζει τα κακώς κείμενα της Σοβιετικής Ένωσης και αντιπαραθέτει τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, κρύβοντας μέσα στην ταινία ένα γλυκόπικρο αποχαιρετισμό σε μια εποχή αφέλειας και ρομαντισμού η οποία χανόταν ανεπιστρεπτί – η ταινία έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους λίγες ημέρες μετά το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

 

Μολονότι το φιλμ απαγορεύτηκε, εύλογα, στη Σοβιετική Ένωση, υπήρξε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Αμερική και, κυρίως, στην Ευρώπη, ενώ το 1957 ο Ρούμπεν Μαμούλιαν θα γύριζε ένα χαλαρό, ωραίο remake, υπό μορφή μιούζικαλ, με τίτλο «Silk Stockings» και πρωταγωνιστή τον Φρεντ Αστέρ. 

Σήμερα πια, η «Ninotchka» θεωρείται μια κλασική ρομαντική κωμωδία και ένα από τα κορυφαία έργα του Ερνστ Λούμπιτς.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η ταινία βρίσκεται σε καθεστώς ελεύθερης προβολής. Νινότσκα (1939)

Αν προστατεύσουμε τους θαλάσσιους θηρευτές καρέτα-καρέτα , ζαργάνα , ξιφία και... καρχαρία , μπορούμε να απαλλαγούμε από τον λαγοκέφαλο!

Λαγοκέφαλος: Ο φυσικός θηρευτής του στην Ελλάδα που πρέπει να σώσουμε

Χρήστος Δεμέτης

news247.gr

 6–8 λεπτά

---

Η θαλάσσια χελώνα Caretta caretta αποτελεί έναν από τους ελάχιστους και πιο αποτελεσματικούς φυσικούς θηρευτές του λαγοκέφαλου (Lagocephalus sceleratus) στη Μεσόγειο.

Όπως είναι γνωστό, ο λαγοκέφαλος περιέχει τη θανατηφόρα νευροτοξίνη τετροδοτοξίνη, η οποία αποτρέπει τους περισσότερους θαλάσσιους οργανισμούς από το να τον καταναλώσουν. Η συγκεκριμένη τοξίνη δεν καταστρέφεται με κανέναν τρόπο μαγειρέματος, όπως το ψήσιμο ή το βράσιμο, και η κατάποσή της μπορεί να προκαλέσει παράλυση του αναπνευστικού συστήματος και τελικά τον θάνατο.

Όπως επισημαίνει το MEDASSET (Μεσογειακός Σύνδεσμος για τη Σωτηρία των Θαλάσσιων Χελωνών), η Caretta caretta συγκαταλέγεται στους ελάχιστους φυσικούς θηρευτές του λαγοκέφαλου καθώς μπορεί να καταναλώσει το επικίνδυνο ψάρι χωρίς να επηρεάζεται από την τοξίνη του, γεγονός που της επιτρέπει να λειτουργεί ως ένας φυσικός ρυθμιστής του πληθυσμού του.

Από τη δική του μεριά το Αρχιπέλαγος σημειώνει σε ανακοίνωσή του πως το ψάρι Κυνηγός αποτελεί επίσης έναν από τους φυσικούς θηρευτές του λαγοκέφαλου, όπως και η ζαργάνα και άλλα είδη ψαριών. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε στομάχια Κυνηγών έχουν εντοπιστεί από 50 έως και 180 νεαρά άτομα λαγοκέφαλου. Η οργάνωση τονίζει πως στα στα πρώτα στάδια της ζωής τους, οι μικροί λαγοκέφαλοι δεν έχουν προλάβει να συσσωρεύσουν μεγάλες, θανατηφόρες ποσότητες τετροδοτοξίνης στο σώμα τους, καθώς η τοξίνη αυτή αυξάνεται σταδιακά μέσω της διατροφής τους και της ωρίμανσής τους. Αυτό επιτρέπει σε μεγάλα, ταχύτατα πελαγικά ψάρια όπως ο Κυνηγός να καταβροχθίζουν γόνους μαζικά χωρίς να δηλητηριάζονται. Ωστόσο, μόνο η Caretta caretta μπορεί να καταναλώνει ενήλικους πληθυσμούς χωρίς να κινδυνεύει η ζωή της.

Παράλληλα, λόγω της υπεραλίευσης, άλλοι μεγάλοι ιθαγενείς θηρευτές (όπως οι καρχαρίες ή οι ξιφίες) έχουν μειωθεί. Έτσι, η προστασία της θαλάσσιας χελώνας είναι πλέον ζωτικής σημασίας για να μην μείνει ο λαγοκέφαλος χωρίς κανέναν απολύτως βιολογικό περιορισμό στα νερά των θαλασσών μας. Η Ελλάδα αποτελεί τη σημαντικότερη χώρα για το είδος στη Μεσόγειο, καθώς φιλοξενεί περίπου το 60% των φωλιών ολόκληρης της Μεσογείου.

Μιλώντας στην Ημέρα Ζακύνθου, ο Αντιπεριφερειάρχης Γεωργίας, Αλιείας και Κτηνοτροφίας, Κωνσταντίνος Τσιριγώτης σημείωσε χαρακτηριστικά:

“Ο λαγοκέφαλος δημιουργεί αρκετά προβλήματα και είναι επικίνδυνος για τον ανθρώπινο οργανισμό, ξεκίνησε από τον Ινδικό Ωκεανό, πέρασε στα κυπριακά ύδατα και μετά στις ελληνικές θάλασσες, έφτασε μέχρι τα νερά της Εύβοιας και τώρα δυστυχώς μπαίνει στο Ιόνιο. Είναι μικρός ο πληθυσμός μέχρι στιγμής και προσπαθούμε με οποιοδήποτε τρόπο τουλάχιστον να μην εξαπλωθεί. Η πολιτεία αυτή τη στιγμή ευτυχώς χρηματοδοτεί τον οποιονδήποτε συλλέξει έστω και 1 kg από λαγοκέφαλο, τον πληρώνει με 5,33€. Αυτό μέχρι στιγμής είναι για το Αιγαίο και την Κρήτη. Όταν θα δει δηλαδή η πολιτεία ότι υπάρχει επέκταση του και η αύξηση του πληθυσμού και στα υπόλοιπα νερά της Ελλάδος αναγκαστικά πρέπει να επιδοτήσει και αυτά”.

Ο κ. Τσιριγώτης στάθηκε ιδιαίτερα σε έναν σημαντικό περιβαλλοντικό παράγοντα που λειτουργεί υπέρ της Ζακύνθου και των περιοχών που φιλοξενούν θαλάσσιες χελώνες όπως ο Κυπαρισσιακός Κόλπος, καθώς όπως είπαμε, η Caretta caretta αποτελεί τον κυριότερο φυσικό θηρευτή του τοξικού ψαριού: “Ο φυσικός θηρευτής του συγκεκριμένου ψαριού είναι η θαλάσσια χελώνα, που εμείς έχουμε μεγάλο αριθμό κάθε καλοκαίρι και ευτυχώς μπορεί να απομακρύνει το συγκεκριμένο ψάρι από δικά μας νερά”.

Ο κ. Τσιριγώτης κατέληξε ότι αν δυσκολέψει η κατάσταση στη συνέχεια καλό θα ήταν να επιδοτηθούν και να στηριχθούν οικονομικά και οι ψαράδες στο Ιόνιο. “Δυστυχώς δεν μπορούμε να δώσουμε ξεκάθαρες οδηγίες. Τα σαγόνια του λαγοκέφαλου μπορούν να κόψουν τα δίχτυα των ψαράδων. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι η πολιτεία να επεκτείνει την επιδότηση και σε άλλες θαλάσσιες περιοχές όπως στο Ιόνιο”, στη λογική των μέτρων που έχουν ληφθεί και αφορούν τους επαγγελματίες αλιείς.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη MEDASSET (@medasset_)

Σύμφωνα με το Αρχιπέλαγος, οι πραγματικές αιτίες του προβλήματος με τους λαγοκέφαλους, αφορούν:

• Την επί δεκαετίες αποδεκάτιση των θαλασσών μας άνευ των στοιχειωδών μέτρων για την προστασία των ιχθυαποθεμάτων.
• Τους αυτοσχεδιασμούς στη διαχείριση της αλιείας από τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα.
• Την υπεραλίευση που επιδεινώνεται χρόνο με τον χρόνο. Οι θάλασσές μας αδειάζουν από ψάρια, σταδιακά ερημοποιούνται οικολογικά, δημιουργώντας κενά που συχνά καταλαμβάνονται από νέα, ξενικά και εισβολικά είδη.

Όλοι οι ειδικοί επισημαίνουν ότι δεν υπάρχει μία και μοναδική λύση για το πρόβλημα του λαγοκέφαλου.

Απαιτείται συνδυασμός μέτρων: παρακολούθηση των πληθυσμών, στήριξη των αλιέων που πλήττονται, προστασία των φυσικών θηρευτών και ενίσχυση της ανθεκτικότητας των θαλάσσιων οικοσυστημάτων.

Η περίπτωση της Caretta caretta υπενθυμίζει ότι η φύση συχνά διαθέτει τους δικούς της μηχανισμούς αυτορρύθμισης. Όμως αυτοί οι μηχανισμοί λειτουργούν μόνο όταν τα οικοσυστήματα παραμένουν υγιή. Και γι’ αυτό, όπως τονίζει το MEDASSET, “προστατεύοντας τις θαλάσσιες χελώνες δεν προστατεύουμε μόνο ένα αγαπητό είδος της Μεσογείου. Προστατεύουμε την ίδια την ισορροπία των θαλασσών μας απέναντι σε μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές προκλήσεις των τελευταίων δεκαετιών”.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο λαγοκέφαλος προκαλεί σοβαρή οικολογική καταστροφή και μεγάλη οικονομική ζημιά στην περιοχή της Μεσογείου. Το είδος μετανάστευσε στις θάλασσές μας από την Ερυθρά Θάλασσα μέσω της Διώρυγας του Σουέζ και, λόγω της έλλειψης φυσικών θηρευτών, ο πληθυσμός του αυξάνεται πλέον ανεξέλεγκτα.

Το εν λόγω ψάρι διαθέτει τέσσερα πανίσχυρα, κοφτερά δόντια που μοιάζουν με ράμφος, με τα οποία σκίζει με απίστευτη ευκολία τα δίχτυα και κόβει τα παραγάδια προκειμένου να καταβροχθίσει τα πιασμένα ψάρια. Αυτή η επιθετική συμπεριφορά, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τρέφεται κυρίως με είδη υψηλής εμπορικής αξίας, όπως χταπόδια, σουπιές και καλαμάρια, στερεί από τους αλιείς το εισόδημά τους και καταστρέφει τον εξοπλισμό τους.

Τέλος, η παρουσία του ανατρέπει πλήρως την οικολογική ισορροπία των θαλάσσιων οικοσυστημάτων. Είναι ένα εξαιρετικά χωροκτητικό ψάρι που εκτοπίζει τα ιθαγενή είδη της Μεσογείου από τα φυσικά τους καταφύγια, ενώ η ταχύτατη αναπαραγωγή του και οι τεράστιες ποσότητες τροφής που καταναλώνει εξαντλούν τους φυσικούς πόρους, αφήνοντας τα υπόλοιπα θαλάσσια είδη χωρίς τροφή.