La femme du boulanger / Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΦΟΥΡΝΑΡΗ (1938): φούρναρης κερατωμένος , ψωμί ...γιοκ!

Ψωμί χωρίς έρωτα δε γίνεται...

 

La femme du boulanger / Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΦΟΥΡΝΑΡΗ

      

Σκηνοθεσία: Μarchel Ρaul Ρagnol* (1938)  

Σπαρταριστή κοινωνική σάτιρα  βασισμένη στην νουβέλα του Γάλλου συγγραφέα Jean Giono, Jean le Bleu (1932). Στην Αμερική μάλιστα έγινε και  μιούζικαλ με τίτλο The Baker's Wife.

 

Η La femme du boulanger (1938) είναι μια από τις πιο αγαπημένες και εμβληματικές ταινίες του γαλλικού κινηματογράφου, σε σκηνοθεσία του μεγάλου Μαρσέλ Πανιόλ (Marcel Pagnol). Πρόκειται για μια γεμάτη ζεστασιά, τρυφερή κωμωδία που εξιστορεί με μοναδικό τρόπο τις μικρές και μεγάλες ανθρώπινες αδυναμίες.

Σε ένα μικρό χωριό της συντηρητικης στα ήθη Προβηγκίας έρχονται για να εγκατασταθούν δυο νέα πρόσωπα:ο μεσήλικας Aimable-Α(ξια)γαπητός-  με τη νεαρή  σύζυγό του Aurelie. Ο Aimable είναι φούρναρης και έτσι το χωριό θα γεύεται φρέσκο και λαχταριστό ψωμί. Οι ευχάριστες μυρωδιές από το φούρνο θα κατακλύζουν όλο το χωριό. 

 

Όλα πάνε καλά στην αρχή , αλλά μια μέρα, ένας "κεραυνός" χτυπά τον καημένο φούρναρη:  η ωραία   Aurelie υποκύπτει στους αδήριτους νόμους της φύσης ,  ερωτεύεται έναν ντόπιο τσοπάνο και το σκάει από το σπίτι. 

Η κατάθλιψη χτυπάει κατακούτελα  τον Aimable , που εγκαταλείπει τη δουλειά στο φούρνο του και αρνείται να βγάλει έστω και μία φρατζόλα.

Οι κάτοικοι του χωριού , ενώ στην αρχή διασκέδαζαν με το πάθημα του κερατωμένου ψωμά, καταλαβαίνουν ότι οι ανάγκες τους για τη λαχταριστή ξεροψημένη μπαγκέτα   δεν μπορούν πια  να ικανοποιηθούν. Οφείλουν να ζυμώνουν ξανά στο σπίτι.

Το πρόβλημα  γίνεται πλέον  πολύ σοβαρό. Οι συγχωριανοί, αν θέλουν να μη λένε το "ψωμί ψωμάκι", πρέπει να βρουν την άπιστη σύζυγο και να την πείσουν να επιστρέψει στο σπίτι.

Μαρσέλ Πανιόλ (1895-1974) - Βικιπαίδεια

Η ερμηνεία του Raimu στον ρόλο του κερατωμένου φούρναρη είναι θρυλική. Ο ίδιος ο Orson Welles τον αποκάλεσε «τον σπουδαιότερο ηθοποιό του κόσμου» και θεωρούσε την ταινία «τέλεια» . Ο Raimu καταφέρνει να αποδώσει την τραγική του κατάσταση με μια μοναδική κωμική τρυφερότητα, χωρίς υπερβολές .Η ταινία κορυφώνεται σε μια συγκινητική στιγμή όταν ο φούρναρης, μετά την επιστροφή της άπιστης, της απευθύνει τον λόγο μέσα από έναν διάλογο με τη γάτα του .

 Ο Πανιόλ είναι δάσκαλος στον χειρισμό του διαλόγου και της ατμόσφαιρας. Η ταινία δεν βασίζεται στην πλοκή, αλλά στους χαρακτήρες και στα λόγια τους. Η απλότητα της γλώσσας του και η προβηγκιανή ποίησή του δημιουργούν μια ζεστή και οικεία ατμόσφαιρα . Είναι ένας ύμνος στην καθημερινότητα και τις ανθρώπινες σχέσεις .

 Η ταινία είναι γεμάτη από μια πλειάδα δευτερευόντων χαρακτήρων (ο δάσκαλος, ο ιερέας, ο μαρκήσιος), που ο καθένας έχει τη δική του παραξενιά και γκρίνια . Το χωριό λειτουργεί ως ένας μικρόκοσμος, μια «δημοκρατία του χωριού» όπου το κοινό πρόβλημα (η έλλειψη της μπαγκέτα) γκρεμίζει για λίγο τα τείχη της έχθρας.

Συνοψίζοντας, η "La femme du boulanger" είναι πολύ περισσότερα από μια απλή κωμωδία. Είναι μια τρυφερή ματιά στην ανθρώπινη φύση, ένα ανθρωπολογικό πορτρέτο της γαλλικής υπαίθρου και μια από τις κορυφαίες στιγμές του γαλλικού κινηματογράφου, που συνεχίζει να συγκινεί και να ψυχαγωγεί.

Κάτι αλλάζει στην Αμερική. Οι εκπρόσωποι της Αυτοκρατορίας έχουν καλούς λόγους να ανησυχούν

 

Τα γενέθλια και ο Θουκυδίδης

Τα 250 χρόνια των Ηνωμένων Πολιτειών, από τον Τζέφερσον στον Τραμπ. Αντέχει η υπερδύναμη;

• 
  
• ·Πέτρος Παπακωνσταντίνου
• ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
• kathimerini.gr
•  7 Ιουλίου, 2026

Η 200ή επέτειος της αμερικανικής ανεξαρτησίας γιορτάστηκε το 1976 σε γκρίζο φόντο. Δύο χρόνια νωρίτερα ο Ρίτσαρντ Νίξον είχε παραιτηθεί υπό το βάρος του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ, αφήνοντας στον Λευκό Οίκο τον παροιμιωδώς ανεπαρκή, «πρόεδρο κατά λάθος», Τζέραλντ Φορντ. Τον επόμενο χρόνο, οι τελευταίοι Αμερικανοί έφευγαν πανικόβλητοι με ελικόπτερα από την ταράτσα της αμερικανικής πρεσβείας στη Σαϊγκόν.

Ο Ντόναλντ Τραμπ είχε την τύχη να προεδρεύει στην επόμενη, στρογγυλή επέτειο της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, που υιοθετήθηκε σαν χθες πριν από 250 χρόνια, στη Φιλαδέλφεια. Ήδη από το 2016, επί προεδρίας Ομπάμα, το Κογκρέσο είχε συγκροτήσει διακομματική επιτροπή, την America250, για τον πανεθνικό εορτασμό. Ωστόσο αμέσως μετά την επανεκλογή του στο προεδρικό αξίωμα, ο Τραμπ έσπευσε να περιθωριοποιήσει την εν λόγω επιτροπή και να διορίσει μια άλλη, αποκλειστικά δικής του επιλογής, τη Freedom250, που μετέτρεψε την εθνική εορτή σε παράσταση για ένα ρόλο.

Η χθεσινή φιέστα με τα πυροτεχνήματα και την ομιλία Τραμπ ήταν το τελευταίο επεισόδιο στις αλλεπάλληλες κρίσεις μεγαλείου του 45ου και 47ου προέδρου. Προηγουμένως, καθιέρωσε τη δωρεάν πρόσβαση στα δημόσια πάρκα την ημέρα των γενεθλίων του, έδωσε εντολή για την έκδοση χαρτονομίσματος των 250 δολαρίων με το πρόσωπό του, εξέφρασε τον θαυμασμό του για το «πραγματικό χρυσάφι» του Λουδοβίκου ΙΔ’ στις Βερσαλλίες και παρήγγειλε μια Αψίδα του Θριάμβου στην Ουάσιγκτον που φιλοδοξεί να βάλει τα γυαλιά σε εκείνη του Παρισιού. Ο Πίτερ Μπέικερ των New York Times μίλησε για «αυτοκρατορική προεδρία» και τα εκατομμύρια των διαδηλωτών του περασμένου Οκτωβρίου κατέβηκαν στους δρόμους με το σύνθημα «No Kings». Για τη φιλελεύθερη Αμερική, ο Τραμπ προδίδει ό,τι αντιπροσώπευαν ο Τζέφερσον, ο Ουάσιγκτον και ο Φράνκλιν. Η Αυτοκρατορία είναι η άρνηση της Δημοκρατίας- ή μήπως όχι;

Όπως επισημαίνει ο Βρετανός ιστορικός Πέρι Άντερσον, η Αμερική διατρέχεται ευθύς εξαρχής από την εγγενή αντίφαση ανάμεσα στην καθολικότητα και την αίσθηση μοναδικότητας, το πνεύμα της Δημοκρατίας και εκείνο του επεκτατικού εθνικισμού. «Όλοι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ίσοι», λέει η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, που ενέπνευσε επαναστατικά κινήματα σε όλο τον κόσμο, από το Παρίσι του 1789 μέχρι το Βιετνάμ του Χο Τσι Μινχ το 1945. Οι εκπρόσωποι των 13 εξεγερμένων Πολιτειών έκαναν πράξη τις αρχές του Διαφωτισμού όταν την Ευρώπη κυβερνούσαν ακόμη βασιλιάδες, αυτοκράτορες και τσάροι. Στην Πολιτεία που οραματίζονταν, η ισχύς των κυβερνώντων πρέπει να πηγάζει από τη «συναίνεση των πολιτών», θέση που νομιμοποιεί εκ των προτέρων την επανάσταση απέναντι στην όποια τυραννία.

Ωστόσο η νεαρή Δημοκρατία είχε χώρο μόνο για λευκούς άνδρες. Από τους 56 ιδρυτές-πατέρες, οι 41 υπήρξαν δουλοκτήτες και οι 29 είχαν ακόμη δούλους όταν υπέγραφαν τη Διακήρυξη. Ο βασικός συντάκτης της, Τόμας Τζέφερσον, είχε στη διάρκεια της ζωής του 610 δούλους. Το προπατορικό αμάρτημα της Αμερικής βάρυνε και το νέο κοινωνικό σύστημα που δημιούργησε αυτή η απαλλαγμένη από φεουδαρχικά κατάλοιπα «γη των ελεύθερων». Ο νεαρός καπιταλισμός στηριζόταν στο αμαρτωλό τρίγωνο: υποδούλωση της Αφρικής από τις ευρωπαϊκές Αυτοκρατορίες- μεταφορά δούλων στις νότιες αμερικανικές Πολιτείες- φτηνό βαμβάκι για την ευρωπαϊκή κλωστοϋφαντουργία, την ατμομηχανή της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης. Πίσω από το Μάντσεστερ και τη Λυών βρισκόταν ο Μισισιπής.

Παράλληλα, η γεωγραφική επέκταση σε βάρος των αυτόχθονων και των γειτόνων στον αμερικανικό Βορρά ήταν εγγεγραμμένη στο DNA αυτού του έθνους Πουριτανών εποίκων. Ο έβδομος πρόεδρος, Άντριου Τζάσκον (1829-1837) υπήρξε ο μεγαλύτερος σφαγέας των αυτόχθονων Αμερικανών. Ένας από τους οπαδούς του, ο Τζον Ο’ Σάλιβαν, καθιέρωσε το 1845 το περίφημο σλόγκαν: «το δικαίωμα του Πρόδηλου Πεπρωμένου μας να εξαπλωθούμε και να κατέχουμε ολόκληρη την ήπειρο την οποία η Θεία Πρόνοια μας έδωσε για το μεγάλο πείραμα της ελευθερίας και της ομόσπονδης αυτοδιοίκησης». Μια από τις πρώτες ενέργειες του Τραμπ, όταν εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά στον Λευκό Οίκο, ήταν να βάλει σε περίποτη θέση, στο Οβάλ Γραφείο πορτρέτο του Τζάκσον.

Ένα άλλο ίνδαλμα του Τραμπ είναι ο 25ος πρόεδρος της Αμερικής, Γουίλιαμ Μακίνλεϊ (1897-1901), το όνομα του οποίου χάρισε (ακριβέστερα επανέφερε) σε βουνό της Αλάσκας, την πρώτη ημέρα της δεύτερης θητείας του. Επί ημερών Μακίνλεϊ, η Αμερική στερέωσε την ηγεμονία της στο Δυτικό Ημισφαίριο κερδίζοντας τον πόλεμο με την Ισπανία και κατέκτησε τη Χαβάη, τις Φιλιππίνες, το Πουέρτο Ρίκο, το Γκουάμ και τη Σαμόα, προσφέροντας έμπνευση για τις κατακτητικές βλέψεις του Τραμπ προς Γροιλανδία, Καναδά και Παναμά.

Ο ισπανοαμερικανικός πόλεμος ανέδειξε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως μια από τις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη. Λίγο αργότερα, το 1910, η βιομηχανική τους παραγωγή είχε ξεπεράσει το άθροισμα της Βρετανίας και της Γερμανίας και ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος κατέδειξε τη μετατόπιση του κέντρου βάρους της παγκόσμιας ισχύος στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η μετατροπή της Δημοκρατίας σε (ακήρυκτη) Αυτοκρατορία ανέδειξε το Πρόδηλο Πεπρωμένο σε πραγματική Βίβλο της εξωτερικής πολιτικής Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών. Τα δύο κόμματα μπορεί να διαφέρουν ουσιωδώς για τα εσωτερικά θέματα, που κατά κανόνα μονοπωλούν το ενδιαφέρον μιας κατά βάση επαρχιώτικης κοινής γνώμης, όχι όμως για τα εξωτερικά.

Το 1912, ο Δημοκρατικός προεδρικός υποψήφιος Γούντροου Γουίλσον δήλωσε στη διάρκεια προεκλογικής ομιλίας του: «Αν δεν πίστευα στη Θεία Πρόνοια, θα αισθανόμουν σαν ένας άνθρωπος που προχωρά με δεμένα μάτια σε έναν ασυνάρτητο κόσμο. Πιστεύω ότι ο Θεός επέβλεψε τη γέννηση αυτού του έθνους». Ως πρόεδρος της χώρας, έστειλε αμερικανικά στρατεύματα σε περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής από όλους τους προκατόχους του (Μεξικό, Κούβα, Αϊτή, Δομίνικο, Νικαράγουα) και το 1917 οδήγησε την Αμερική στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, λέγοντας ότι οι ΗΠΑ είχαν «το απεριόριστο προνόμιο να εκπληρώσουν το πεπρωμένο τους και να σώσουν τον κόσμο». Ένας άλλος, εκ των υστέρων αγιοποιημένος Δημοκρατικός πρόεδρος, ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ, προτού συγκρουστεί με τον Άξονα είχε υπάρξει θαυμαστής του Μουσολίνι, βοήθησε τον Φράνκο να ανέβει στην εξουσία και διατηρούσε καλές σχέσεις με τον Πετέν.

Ο Ντόναλντ Τραμπ ήρθε στην εξουσία σε μια περίοδο όπου η αδιαμφισβήτητη, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αμερικανική ηγεμονία, βρισκόταν σε τροχιά διάβρωσης και όπου η Αμερική εύρισκε για πρώτη φορά έναν δυνητικά ισότιμο, στο οικονομικό και στο τεχνολογικό πεδίο ανταγωνιστή, στο πρόσωπο της Κίνας. Προσπαθώντας να ανασχέσει τη σχετική φθορά, ποντάρει στα δύο βασικά πεδία όπου η αμερικανική υπεροχή παραμένει ισχυρή, το δολάριο και τον στρατό, με τους εμπορικούς και πραγματικούς πολέμους της δεύτερης προεδρίας του. Ο σύμβουλός του, Στίβεν Μίλερ, εκθείαζε τη λογική της ωμής ισχύος την επαύριο της γκαγκστερικής απαγωγής Μαδούρο, λέγοντας στο CNN:

«Μπορεί να μιλάει όσο θέλει κανείς με διπλωματικές αβρότητες, αλλά αυτός που κυβερνάει τον πραγματικό κόσμο είναι η δύναμη, η ισχύς, το σθένος. Αυτός είναι ο σιδερένιος νόμος του κόσμου. Είμαστε υπερδύναμη και υπό τον πρόεδρο Τραμπ συμπεριφερόμαστε ως υπερδύναμη».

Ο Μίλερ και οι συνοδοιπόροι του εμπνέονται από τον κλασικό διάλογο των Αθηναίων με της Μηλίους που αφηγείται ο Θουκυδίδης, όπου οι εκπρόσωποι της θαλασσοκράτειρας λένε το πασίγνωστο: «Το Δίκαιο υφίσταται μόνο μεταξύ ίσων, ενώ οι ισχυροί πράττουν αυτό που μπορούν και οι αδύναμοι υποφέρουν αυτό που τους πρέπει». Υποπτεύεται κανείς, όμως, ότι δεν έχουν διαβάσει τη συνέχεια, όπου οι Μήλιοι απαντούν: «Πώς θα αποφύγετε (αν μας συντρίψετε) να μετατρέψετε σε εχθρούς σας όλους τους ουδέτερους, οι οποίοι θα υποπτεύονται ότι μπορεί να τους επιτεθείτε αύριο; Και τι άλλο σημαίνει αυτό από το να κάντε ισχυρότερους τους εχθρούς που ήδη αντιμετωπίζετε;».

Οι Αθηναίοι έκαψαν τη Μήλο, αλλά βρήκαν τη Νέμεση μόλις τρία χρόνια αργότερα σε μια άλλη θάλασσα, στις Συρακούσες. Ο Τραμπ υπέταξε τη Βενεζουέλα, αλλά πλήρωσε βαρύ τίμημα σε μια άλλη θάλασσα, στον Περσικό Κόλπο, όπου ήρθε αντιμέτωπος με τα όρια της αμερικανικής ισχύος. Στα 250 χρόνια της αμερικανικής ανεξαρτησίας, όσοι από τις αμερικανικές ελίτ επιμένουν να διαβάζουν Θουκυδίδη θα πρέπει να πάρουν στα σοβαρά την προειδοποίηση του Οράτιου: De te fabula narratur- για σένα μιλάει ο μύθος.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Υ.Γ. Καθώς το Κυριακάτικο φύλλο της εφημερίδας βρισκόταν στο τυπογραφείο, παρακολούθησα την ομιλία του Τραμπ στο εθνικό μνημείο του Όρους Ράσμορ με αφορμή την ιστορική επέτειο. Εκεί ο Αμερικανός πρόεδρος διεκτραγώδησε την «επανεμφάνιση της κομμουνιστικής απειλής» στις ΗΠΑ, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίξει ότι αυτή τη φορά ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος και από εκείνους του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου, του Περλ Χάρμπορ και της 11ης Σεπτεμβρίου.

Στο πρώτο άκουσμα, υποψιάστηκα ότι προετοίμαζε το έδαφος για ένα ρεσάλτο εναντίον της Κούβας, σε μια υπερεπιθετική «φυγή προς τα εμπρός» μετά το κάζο του Ιράν, ή για νέες προσπάθειες οικονομικής και στρατιωτικής πίεσης στην Κίνα. Ωστόσο σε μια επόμενη αποστροφή της ομιλίας του έκανε σαφές ότι αναφερόταν στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις. Είπε ότι «η Αμερική δεν θα γίνει ποτέ κομμουνιστική» και ότι «δεν υπάρχει περίπτωση να χάσουμε τις ενδιάμεσες εκλογές (του Νοεμβρίου, για το Κογκρέσο) παρά μόνο αν φερθούμε ως ανόητοι, βλάκες και ασύνετοι».

Η ανησυχία του Τραμπ, αλλά και του συνόλου του αμερικανικού κατεστημένου, Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών, προήλθε από τις θεαματικές νίκες των αριστερών υποψηφίων στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών ενόψει της αναμέτρησης του Νοεμβρίου, την περασμένη εβδομάδα. Υποψήφιοι των Δημοκρατών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA), στο ίδιο μήκος κύματος με τον σοσιαλιστή δήμαρχο Νέας Υόρκης Ζόραν Μαμντάνι, κατατρόπωσαν εν ενεργεία μέλη του Κογκρέσου σε σειρά περιφερειών, σε Νέα Υόρκη, Μινεσότα και Κολοράντο, προκαλώντας πολιτικό σοκ. Την Παρασκευή, το πρώτο από τα άρθρα γνώμης της Wall Street Journal είχε τίτλο «Η σοσιαλιστική απειλή είναι πραγματική». Οι αρθρογράφοι παραληρούσαν, κατηγορώντας τους αριστερούς υποψηφίους ότι πανηγυρίζουν για επιθέσεις τύπου 11ης Σεπτεμβρίου, θέλουν να καταργήσουν την ατομική ιδιοκτησία και καλούσαν τις διωκτικές αρχές να διερευνήσουν τις σχέσεις τους με ξένες δυνάμεις, υπονοώντας την Κίνα και τη Ρωσία.

Παράλληλα, στελέχη της δεξιάς πτέρυγας των Δημοκρατικών (με την υποστήριξη, δικαιούμαστε να υποθέσουμε, μιας άλλης ξένης δύναμης, το λόμπι της οποίας έχει ισχυρότατη επιρροή στις ΗΠΑ) προσπαθούσαν να συγκροτήσουν αντίπαλο πόλο στο ανερχόμενο, αριστερό ρεύμα. Γενικά, η ατμόσφαιρα στους κόλπους των αμερικανικών ελίτ θυμίζει τον «Κόκκινο Πανικό» (Red Scare), το κυνήγι μαγισσών με μαζικούς διωγμούς εναντίον σοσιαλιστών, αναρχικών και συνδικαλιστών, το 1920-21, την επαύριον του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και της Οκτωβριανής Επανάστασης, όταν το επαναστατικό- εργατικό ρεύμα με κορυφαία μορφή τον Γιουτζίν Ντεμπς κατέγραψε για πρώτη και τελευταία φορά ποσοστά της τάξης του 6% σε προεδρικές εκλογές.

Κάτι αλλάζει στην Αμερική. Οι εκπρόσωποι της Αυτοκρατορίας έχουν καλούς λόγους να ανησυχούν.

ΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΕΤΡΟΣ: Βιβλία & Βιογραφία

Ποιους προστατεύει η σύγχρονη αστυνομία : τους μεγαλόσχημους ή όλο το λαό;

 

Σοφία Βιδάλη / Αστυνομική βία: Τι μέλλει γενέσθαι;

tvxs.gr

5–7 λεπτά

---

Πηγή :Tvxs.gr

Ο βαρύτατος τραυματισμός του 20χρονου στην Αργολίδα από αστυνομικούς ξαναφέρνει στην επιφάνεια το ζήτημα της λειτουργίας της αστυνομίας και της αστυνομικής βίας.

Πολλά χρόνια τώρα η παράνομη αστυνομική βία έχει αναδειχθεί σε σοβαρό πρόβλημα και για την αστυνομία και για τους πολίτες και είναι γενικότερα σαφές πλέον ότι πρόκειται για συστημικό φαινόμενο: δηλαδή παράγεται από το ίδιο το σύστημα λειτουργίας της αστυνομίας, συνιστά συστατικό στοιχείο της αστυνόμευσης και γίνεται ανεκτό επί της ουσίας από την ιεραρχία της αστυνομίας, μέσα από την εκπαίδευση, την παρακώλυση ή καθυστέρηση ερευνών, την περαιτέρω θυματοποίηση των θυμάτων, την άρνηση της ουσίας των περιστατικών, την αλλοίωση των πραγματικών περιστατικών, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις και την άτυπη επιβράβευση. Δημιουργείται έτσι ένα πεδίο που αφορά την εγκληματικότητα της αστυνομίας.

Στο πλαίσιο αυτό μοιάζει να μην είναι πλέον αποτελεσματική για την αποτροπή τέτοιων περιστατικών η καταγγελία τους από φορείς, κόμματα σχολιαστές, δημοσιογράφους κλπ.. Διότι τα πράγματα επαναλαμβάνονται. Έχουμε πολλά χρόνια να δούμε προτάσεις για μεταρρυθμίσεις στην Αστυνομία.

Οι μεταρρυθμίσεις και τα μέτρα εσωτερικού ελέγχου που έχουν θεσπιστεί τα τελευταία χρόνια,  πρέπει να παραδεχθούμε (χωρίς καμία διάθεση κριτικής) ότι καταλήγουν να είναι μέτρα εντυπωσιασμού, που μέσα από τη «διαφήμιση» της τεχνολογίας (π.χ. κάμερες αστυνομικών) επιχειρούν να πείσουν, ότι θα αλλάξουν οι συμπεριφορές.

Αγνοείται η κοινή παραδοχή ότι οι συμπεριφορές προκύπτουν και μέσα από καθιερωμένες πρακτικές και μέσα από την άτυπη εκπαίδευση των αστυνομικών «πάνω στη δουλειά» και μέσα από προσπάθειες να αντιμετωπιστούν ελλείψεις, υποστελέχωση κλπ και βέβαια προκύπτουν μέσα από την ιδεολογική συγκρότηση του αστυνομικού ως επαγγελματία.

Και εδώ θα πρέπει να παραδεχθούμε επίσης, ότι το σύστημα πάσχει σοβαρά: ο τρόπος ένταξης στην αστυνομία, το προσωπικό πολλών ταχυτήτων, η εκπαίδευση πολλών ταχυτήτων, το σύστημα κρίσεων, η επιλογή της ηγεσίας, η εμπεδωμένη εφαρμογή της πολιτικής νόμου και τάξης, που δεν συσχετίζεται δημόσια συνήθως και με την κατ΄ουσίαν την παράκαμψη της ιεραρχικής τάξης της αστυνομίας, μέσω της υπαγωγής υπηρεσιών απευθείας στον αρχηγό είναι μερικά από τα δομικά προβλήματα.

Επιπλέον οι συνθήκες εργασίας των αστυνομικών, η ανοχή στη βία (που ευνοεί και τη διαφθορά), η λήψη αποφάσεων χωρίς ουσιαστική λογοδοσία, η επισφαλής θέση των κατώτερων αστυνομικών από τις υπερβολές των προϊσταμένων τους, όλα αυτά, και άλλα πολλά αποτελούν ζητήματα που κατά καιρούς έχουν αναδειχθεί και από αστυνομικούς και από ειδικούς.

Όμως το πολιτικό μας σύστημα φαίνεται ότι δεν θέλει ή δεν μπορεί ή δεν ξέρει να κάνει τη σύγκρουση με ένα κατεστημένο που επωφελείται ποικιλοτρόπως από μια προβληματική λειτουργία της αστυνομίας (όχι απαραίτητα οικονομικά).  Οι αστυνομικοί δεν είναι «όργανα» όπως έλεγαν οι παλιοί χωροφύλακες, δεν είναι στρατιώτες, είναι υπάλληλοι του κράτους στην υπηρεσία του πολίτη και αστυνομία είναι ένας θεσμός της δημοκρατίας και θα πρέπει να έχει δημοκρατικό χαρακτήρα.

Η δημοκρατική αστυνομία βέβαια δεν αφορά το τι ψηφίζουν οι αστυνομικοί, αλλά αφορά την ομοιογενή εκπαίδευση και εισαγωγή στο σώμα, τη συμμετοχή τους σε ένα βαθμό σε λήψεις αποφάσεων, τα συστήματα λογοδοσίας· αφορά επίσης, τους όρους εργασίας, τη δυνατότητα θεσμικών εγγυήσεων για τους κατώτερους αστυνομικούς εντός του σώματος κλπ. Δηλαδή αφορά μια αστυνομία που διαμορφώνεται μέσα από όρια και εγγυήσεις : έτσι μπορεί να αντιμετωπίσει την παρανομία και εντός και εκτός του σώματος.

Αντίθετα, σε κάθε περιστατικό κατάχρησης εξουσίας από την αστυνομία όπως φαίνεται ότι ήταν το τελευταίο, ακολουθούν διαπιστώσεις ειδικών,  δηλώσεις, καταγγελίες από τη μία και μέτρα για σεμινάρια, εκπαιδεύσεις, πειθαρχικά από την άλλη και βέβαια τα πράγματα παίρνουν τη δικαστική οδό.

Δηλαδή, γίνεται «ότι είναι δυνατόν» για να συνεχίσουν τα πράγματα ως έχουν. Σε ένα κόσμο όπου όλα είναι ρευστά και στο πλαίσιο μιας συγκυρίας, στην οποία βλέπουμε πλέον τις συνέπειες της κατάρρευσης των βεβαιοτήτων και της επικράτησης της αγοράς παντού, η αστυνομία είναι ένας από τους τελευταίους θεσμούς που  μπορεί «θυμίζει» το δημοκρατικό κράτος, όταν δεν ταυτίζεται με το μετεμφυλιακό κράτος.

Και επειδή με τους θεσμούς «δεν παίζουμε», το πολιτικό σύστημα και ιδίως οι δυνάμεις της αριστεράς (και ό,τι αυτό σημαίνει σήμερα) είναι σκόπιμο να υπερβούν την πρακτική της καταγγελίας και των διαπιστώσεων και να περάσουμε σε προτάσεις δομικών αλλαγών, που μεταξύ άλλων να επιδιώκουν την αλλαγή δομών, νοοτροπιών και πρακτικών και στην αστυνομία αλλά να αλλάζουν και τις στάσεις εχθρότητας  στους πολίτες και απέναντι σε κάθε μικρο- παρανομία και απέναντι στην αστυνομία.

• Σοφία Βιδάλη – τ. Καθηγήτρια Εγκληματολογίας και Αντεγκληματικής Πολιτικής Παντείου Πανεπιστημίου

ΕΦΙΑΛΤΗΣ : μικροδιήγημα σε καιρό καύσωνα

 

ΕΦΙΑΛΤΗΣ

 

[Μικροδιήγημα σε καιρό καύσωνα]

 

Το φως της σελήνης μπαίνει από τη μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα .Το ξύλινο πάτωμα στίλβει κατά τόπους . Ένα δροσερό αεράκι ανεμίζει ελαφρά τις δαντελένιες κουρτίνες που κρέμονται από τα μεγάλα παράθυρα . Ίσως η αίθουσα χορού κάποιου παλατιού . Δεν υπάρχουν έπιπλα , μόνο καρέκλες τοποθετημένες ολόγυρα στους τοίχους. Στο κέντρο της αίθουσας ένα ακαθόριστο αντικείμενο, κάτω ακριβώς από έναν σβηστό πολυέλαιο. Πλησιάζω με τα χέρια προτεταμένα. Στέκομαι μπροστά του και τον ψηλαφίζω. Έχω την εντύπωση ότι πιάνω κάτι ζωικό. Αίφνης μία δέσμη φωτός λούζει το αντικείμενο που ψηλαφώ. Οπισθοχωρώ έκπληκτος. Εν πρώτοις βρίσκομαι μπροστά σε κάτι που μοιάζει με ποδήλατο . Παρατηρώ καλύτερα και φρίττω. Ένα… σώμα που έχει πάρει το σχήμα του ποδηλάτου ! Ο κορμός, αφύσικα επιμήκης, σε οριζόντια στάση. Τα πόδια και τα χέρια πατάνε αντεστραμμένα στο πάτωμα. Μέσα από τα ορθάνοιχτα σκέλια προβάλλει η πισινή ρόδα του ποδηλάτου, αλλά , άλλη φρίκη, στη θέση των ακτίνων μία πλάκα από ένα πελώριο μισολιωμένο ρολόι, σαν αυτά του Νταλί! Η ώρα δείχνει 12.06΄.Από την άκρη του λεπτοδείκτη στάζει πηχτό αίμα.. Κοιτάζω το μπροστινό μέρος και συγκλονίζομαι. Ανάμεσα στα αντεστραμμένα χέρια ένα αντίστοιχο ρολόι χρησιμεύει ως μπροστινός τροχός και από πάνω του , στη θέση του φαναριού, ξεπροβάλλει ένα ανθρώπινο κεφάλι. «Θεέ μου , αυτός είμαι εγώ !», αναφωνώ με αποτροπιασμό. «Μα τι , στο διάβολο, συμβαίνει εδώ πέρα; Πρέπει να φωνάξω τον Hausmeister …». Κραυγάζω Bitte helfen Sie mir! Rufen Sie die Polizei!. . Κάνω να φύγω αλλά δεν μπορώ . Τα πόδια δεν υπακούνε. Τότε ξαφνικά  σβήνει το φως. Ο βαθύς ήχος ενός βιολοντσέλου πλημμυρίζει το χώρο. Ανατριχίλα κυριεύει βαθμιαία το κορμί μου και οι φωσφορίζοντες λεπτοδείκτες αρχίζουν να περιστρέφονται αργά . Μια αγγελική μορφή περνάει από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα και κατευθύνεται προς το ποδήλατο-κορμί μου. Σηκώνει το αριστερό πόδι , κάθεται απαλά επάνω του και πατάει τα πεντάλ . Οι τροχοί-ρολόγια τώρα κινούνται γύρω από τον άξονά τους, χωρίς όμως το ποδήλατο να προχωρεί. Σκύβω και προσπαθώ να δω το πρόσωπό της . «Μη μου το κάνεις αυτό , αγάπη μου! Άφησέ με στην ησυχία μου!», αγκομαχεί . Απλώνει το χέρι της και μου δείχνει προς τη γωνία  . Παγώνω από τον τρόμο βλέποντας ένα στεφάνι με άσπρα τριαντάφυλλα καρφωμένο σε  ένα τρίποδα . Μια μεγάλη κορδέλα: «Στο λατρευτό μας Σύζυγο και Πατέρα». Πνίγομαι . Έξαλλος προσπαθώ να ξεφύγω , ορμώ προς την ανοιχτή πόρτα. Βγαίνω στο μπαλκόνι , που βλέπει σ’ ένα μεγάλο κήπο. Πατώ στο στηθαίο και απογειώνομαι Πετώ στον αέρα . Κάτω ο κήπος και δίπλα του λαμπυρίζουν τα ασημένια νερά ενός φιδίσιου ποταμού . Προσγειώνομαι ανάλαφρα στην όχθη του και χώνομαι στο παρακείμενο δάσος. Παραμερίζω τα πυκνά κλαδιά . Προχωρώ με δυσκολία . Φτάνω σ’ ένα ξέφωτο και βλέπω, λουσμένο στο φως της σελήνης, το αυτοκίνητό μου. Κάθομαι στο τιμόνι και γυρίζω το κλειδί. Η μίζα όμως δεν αντιδρά. Ανησυχώ. Ακούω το θόρυβο μοτοσικλέτας που πλησιάζει . Με πιάνει τρόμος και στρίβω με όση δύναμη διαθέτω το κλειδί της μίζας. Το αυτοκίνητο ευτυχώς παίρνει μπρος και χιμάει μπροστά σαν βολίδα . Βγαίνω από το δάσος κάνοντας εκπληκτικά ζιγκ - ζαγκ ανάμεσα στα δέντρα . Τώρα τρέχω στην εξοχή με κατεύθυνση τις Άλπεις . Ανηφορίζω σε στενούς δρόμους με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τοπίο απειλητικό, όλο βουνά χιονισμένα και γκρεμοί . Τα λάστιχα περνούν ξυστά από το κράσπεδο του δρόμου, πέτρες κατρακυλούν στα χιονισμένα  χάη. Πατώ συνεχώς την κόρνα, αλλά ο ήχος που βγάζει μοιάζει με κουδούνισμα ποδηλάτου. Βλέπω μια επιγραφή : Ευτυχισμένοι όσοι ήρθατε στον Παράδεισο! Μπροστά μου προβάλλει ο χιονισμένος αυχένας ενός  πελώριου βουνού, που ολοένα και πλησιάζει. Πατώ αποφασιστικά το γκάζι. Το αυτοκίνητο απογειώνεται , περνά ξυστά πάνω από την κορυφή και μετά αρχίζει την κάθοδο . Προσγειώνεται σε ένα δρόμο που τον γνωρίζω πολύ καλά. Δεν έχω κάνει λάθος. Βρίσκομαι σε ελληνικό έδαφος. Κατεβαίνω την Κατάρα προς τη μεριά της Καλαμπάκας! Ανασαίνω . Τώρα παίζω στο δικό μου γήπεδο. Ένας περίεργος θόρυβος πίσω μου με κάνει να γυρίσω το κεφάλι. Ριγώ. Στο πίσω κάθισμα κλυδωνίζεται μια νεκρόκασα χωρίς καπάκι! Μέσα σε λουλούδια , πολλά κόκκινα λουλούδια, χαμογελά η... αφεντιά μου! Ιδρώτας μουσκεύει το μέτωπό μου. "Μα πώς γίνεται αυτό", σκέφτομαι .Το χειρότερο , από το καθρεφτάκι του αμαξιού βλέπω ότι με καταδιώκει μια μοτοσικλέτα. Ο αναβάτης της διακρίνεται πολύ καθαρά. Φορά κόκκινο κράνος και οδηγεί με το αριστερό χέρι. Κερδίζει ολοένα έδαφος . Τρέχει τώρα παράλληλα με μένα . Σηκώνει το δεξί του χέρι και με πυροβολεί στο πρόσωπο. «Μάνα μου!», προλαβαίνω να πω πριν εκτιναχτώ στον γκρεμό. Αρχίζω να πέφτω. Κάτω ο θεσσαλικός κάμπος και οι βράχοι των Μετεώρων πλησιάζουν γοργά.Ανοίγω τα μάτια κάθιδρος.Κυριακή, 28 του Ιούλη . Το ρολόι στις 4 το πρωί . Θερμοκρασία δωματίου : 34 βαθμοί. Καύσωνας.Σκέφτομαι τις αφόρητες συνθήκες που θα επικρατούν στο Αναστάσεως.Στην  κηδεία του Αργύρη.Του καλύτερου φίλου μας...

Gerontakos

Ιούλης του 26 

Pour l'amour du violoncelle | 12 violoncelles sur scène

David Popper (1843-1913)
Polonaise de concert en ré mineur opus 14 pour 4 violoncelles
Concert Polonaise in D minor, Op. 14 (arr. for 4 cellos)

Antonio Vivaldi (1678-1741)
Les Quatre Saisons “L’Été” - Concerto en sol mineur no 2 opus 8, RV 315 (arr pour 4 violoncelles) | The Four Seasons “Summer” - Concerto No. 2 in G minor, Op. 8, RV 315 (arr. for 4 cellos)
Allegro non molto
Adagio e piano – Presto e forte
Presto

Richard Wagner (1813-1883)
Feierliches Stück de « Lohengrin », WWV 75 (arr. pour 4 violoncelles – arr. for 4 cellos)

Gioachino Rossini (1792-1868)
Une Larme, de « Péchés de vieillesse » (arr.pour 4 violoncelles) | Une Larme, from « Sins of Old Age »  (arr. for 4 cellos) 

The Galvin Cello Quartet
Sihao He, Haddon Kay, Sydney Lee, et Luiz Fernando Venturelli, violoncelles - cellos

Heitor Villa-Lobos (1887-1959)
Bachianas Brasileiras no 5, W389-391 pour 8 violoncelles et soprano (arr. pour 12 violoncelles) Aria (cantilena)| Bachianas Brasileiras No. 5, W389-391 for 8 cellos and soprano (arr. for 12 cellos)
Aria (cantilena)
 
Aline Kutan, soprano
Galvin Cello Quartet (première canadienne – Canadian premiere)
Leland Ko, Chloé Dominguez, Cameron Crozman, Mariève Bock, violoncelles – cellos 

Astor Piazzolla (1921-1992)
Les quatre saisons de Buenos Aires « Primavera Porteña » (arr. pour 8 violoncelles) | The Four Seasons of Buenos Aires “Primavera Porteña’’ (arr. for 12 cellos)

Galvin Cello Quartet (première canadienne – Canadian premiere)
Leland Ko, Chloé Dominguez, Cameron Crozman, Mariève Bock, violoncelles – cellos 

Julius Klengel (1859-1933)
Hymnus pour 12 violoncelles 

Heitor Villa-Lobos (1887-1959)
Bachianas Brasileiras no 1 W246 pour 8 violoncelles (arr. pour 12 violoncelles) Bachianas Brasileiras no 1 W246 pour 8 violoncelles (arr. pour 12 violoncelles)
Introduction Embolada
Prelúdio (Modinha)
Fugue Conversa

Galvin Cello Quartet (première canadienne)
Mariève Bock, Pierre-Alain Bouvrette, Cameron Crozman, Chloé Dominguez, Leland Ko, Levon Markosyan, Braden McConnell et Bruno Tobon, violoncelles

Ιταλία : ούτε ένα δικό σου σάντουιτς δε σου επιτρέπουν οι μπόσηδες των πλαζ να φέρεις από το σπίτι . Ψάχνουν ακόμα και τις ισοθερμικές σακούλες των λουομένων!

Ιταλία: Φαγητό από το σπίτι vs beach bar- Η νέα κόντρα στις παραλίες της χώρας

Τα beach bar απαγορεύουν την κατανάλωση φαγητού από το σπίτι αλλά οι λουόμενοι διαμαρτύρονται για τις αυξημένες τιμές στις κατά πλειοψηφία οργανωμένες παραλίες.

documentonews.gr

---

Σε εστία έντασης έχει εξελιχθεί το θέμα της κατανάλωσης φαγητού από το σπίτι, σε πολυσύχναστες παραλίες της Ιταλίας.

Οι διαμάχες γύρω από τη χρήση των ιταλικών παραλιών αποτελούν μακροχρόνιο ζήτημα και πλέον, όσο η ακρίβεια και οι τιμές στις ιταλικές πόλεις έχει πάρει την ανιούσα, δημιουργεί περαιτέρω εντάσεις.

Αφορμή στάθηκε ένα περιστατικό στην περιφέρεια της Απουλία, όπου μια γυναίκα κατηγορήθηκε ότι κατανάλωσε κρυφά σάντουιτς σε ιδιωτικό κατάστημα, παραβιάζοντας τον άτυπο «κανόνα» κατανάλωσης μόνο από το εστιατόριο του χώρου.

Παρότι δεν υπάρχει εθνική απαγόρευση, πολλοί διαχειριστές επιβάλλουν δικές τους πολιτικές, προκαλώντας αντιδράσεις. «Οι άνθρωποι δεν αντέχουν να πληρώνουν κάθε μέρα», σχολιάζει ο δημοσιογράφος Λούκα Περνίτσε, περιγράφοντας τις «στρατηγικές» που επιστρατεύουν οι λουόμενοι για να φάνε χωρίς επιπλέον κόστος.

Οι επιχειρηματίες, από την πλευρά τους, υποστηρίζουν ότι τέτοιες πρακτικές «βλάπτουν την εικόνα» των παραλιακών κλαμπ. Ωστόσο, οι αυξήσεις τιμών –έως και 16% σε ορισμένες περιοχές– εντείνουν την απομάκρυνση των Ιταλών από τις οργανωμένες παραλίες.

Κάποιοι αναζητούν συμβιβαστικές λύσεις, όπως πακέτα γευμάτων σε προσιτές τιμές. Παράλληλα, κινήματα όπως το Mare Libero διεκδικούν περισσότερους δημόσιους, προσβάσιμους χώρους.

Μέχρι τότε, για πολλούς λουόμενους, το δικαίωμα σε ένα απλό σάντουιτς στην παραλία παραμένει… ζήτημα αρχής.

****************************************************** 

 

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΙΚΟ ΤΥΠΟ ΤΟΥ ΜΠΑΡΙ ΒΑΖΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ

Marco Giuliani

baritoday.it
© BariToday

Πόλεμος μεταξύ καταναλωτών και μαγαζατόρων στις παραλίες της Ιταλίας . Γίνεται έλεγχος στις τσάντες-ψυγεία και επιβάλλονται  περιορισμοί στις παραλίες του Μπάρι!

 «Οι απαγορευτικές πινακίδες για κατανάλωση ατομικού φαγητού που αναρτούν τα μαγαζιά στις πλαζ δεν έχουν νόημα. Ένα πακέτο μεσημεριανού γεύματος είναι δικαίωμα», λέει η Ένωση Καταναλωτών Consumerismo  .  

 

Η Ένωση Καταναλωτών Consumerismoτης Ιταλίας παρεμβαίνει μετά από αναφορές που έφτασαν από διάφορα καταστήματα στην περιοχή του Μπάρι: «Η παραλία είναι δημόσιο αγαθό και οι εσωτερικοί κανονισμοί δεν μπορούν να περιορίσουν τα δικαιώματα των λουόμενων». 

 

Πινακίδες που αναγράφουν «Απαγορεύεται η είσοδος φαγητού σε εξωτερικό χώρο» και, σε ορισμένες περιπτώσεις, έλεγχοι στα ψυγεία των πελατών. 

 

Αυτό συμβαίνει σύμφωνα με τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Consumerismo, ο οποίος αναφέρει ότι έλαβε αρκετά παράπονα από παραθεριστές στα παραθαλάσσια θέρετρα κατά μήκος της ακτής του Μπάρι, από το Torre a Mare μέχρι το Santo Spirito, ακόμη και από ορισμένες παραλίες στο Monopoli και το Polignano.

 Σύμφωνα με τον σύλλογο, η κατανάλωση φαγητού και ποτού που φέρονται από το σπίτι δεν μπορεί να απαγορευτεί από τους εσωτερικούς κανονισμούς των εγκαταστάσεων παραλίας. «Ένα πακέτο μεσημεριανού γεύματος είναι δικαίωμα» «Ας είμαστε σαφείς: αυτή η πινακίδα δεν έχει καμία νομική αξία. 

Κανένας εσωτερικός κανονισμός που έχει συνταχθεί από ιδιώτη δεν μπορεί να υπερισχύσει του κρατικού νόμου», λέει η Raffaella Lauciello, εκπρόσωπος του Consumerismo για τον Δήμο του Μπάρι. 

Η Ένωση επισημαίνει ότι οι εγκαταστάσεις στην παραλία βρίσκονται σε κρατική γη , που έχει δοθεί  με παραχώρηση και ότι η πληρωμή για ομπρέλα ή εισιτήριο εισόδου δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραιτηθούν οι καταναλωτές  από το δικαίωμά τους  να καταναλώνουν τρόφιμα που φέρνουνε από το σπίτι.

 Οι μόνοι πιθανοί περιορισμοί 

 

Η κατάσταση είναι διαφορετική όσον αφορά τους κανονισμούς ασφάλειας και ευπρέπειας. Οι απαγορεύσεις που ορίζονται στις διατάξεις για την παραλία παραμένουν σε ισχύ, όπως η εισαγωγή δυνητικά επικίνδυνων γυάλινων δοχείων ή η εγκατάσταση κατασκευών που θα μπορούσαν να εμποδίσουν άλλους κολυμβητές. 

 Το Consumerismo καλεί επίσης τους πολίτες να αναφέρουν οποιαδήποτε συμπεριφορά θεωρούν ακατάλληλη από την πλευρά των διαχειριστών των παραθαλάσσιων θέρετρων και ανακοινώνει ότι θα συνεχίσει να παρακολουθεί την κατάσταση καθ' όλη τη διάρκεια της θερινής περιόδου.

• 
  

ΠΗΓΗ: Lidi e borsa frigo, a Bari e provincia scoppia la polemica: "I cartelli non hanno valore legale"
https://www.baritoday.it/cronaca/borsa-frigo-pranzo-al-sacco-lidi-bari-consumerismo.html
© BariToday

Απόδοση του κειμένου : Gerontakos 

Το νέο ηλεκτρονικό fractalart στη διάθεσή σας

 

Ζωγράφος του μήνα: Andrey Remnev www.fractalart.gr ✔ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Editorial: Το αιώνιο μέσα στο εφήμερο   ✩ Συνεντεύξεις: Γκουστάβο Ροντρίγκες, / Πέρσα Κουμούτση, / Τάσος Πασπάλας, / Κωνσταντία Κοζανίτου, / Μαρία Ράπτη, / Χρήστος Δανιήλ   Νέες εκδόσεις: 12 καινούργια βιβλία   Στο μυαλό του ChatGPT: «Με φωνάζετε με ανθρώπινα ονόματα»   Το βιβλίο κι ο συγγραφέας του: Ελένη Γιαννακάκη   Υπό Γραφή: «Ο Τόμας Μαν σε διακοπές», Kerstin Holzer   Παρακείμενα: Cormac McCarthy   Απ’ το ράφι: Kaouther Adimi   Η τέχνη του Θανάτου: Χίλντα Παπαδημητρίου   Η τέχνη της Ζωής: Ελισάβετ Φωτιάδου   Ημερολόγιο Διανόησης: Louise Erdrich    Με τα μάτια της Σαλώμης: Όταν η παιδική λογοτεχνία εμπιστεύεται τα παιδιά   Aude Sapere: Αυτό το καλοκαίρι το Aude Sapere στη Γαλλία. Πολιτιστικές εκδηλώσεις, εκθέσεις και δρώμενα   Βιβλία: 8 νέες προτάσεις ανάγνωσης, / Ρούλα Γεωργακοπούλου, / Νικόλαος Μερεντίτης, / Χριστίνα Καράμπελα, / Μαρία Καντ, / Ζοζέ Σαραμάγκου, / Jo Murray, / Λετίσια Κολομπανί, / Richard Osman, / Άντερς ντε λα Μοτ & Μονς Νίλσον, / Γεώργιος Ν. Σχορετσανίτης, / Φρέντρικ Μπάκμαν, / Αρχοντούλα Διαβάτη, / Ελένη Κατσαμά, / Γιώτα Βασιλείου, / Μαίρη Κωνσταντούρου, / Στάθης Σιώμος, / Χρίστος Μπελλές, / Toni Morrison, / Ζοζέ Σαραμάγκου, «Η Σπηλιά», / Κώστας Πετρουλάς, / Λένα Χ. Δημητριάδου / Κατερίνα Τσαμπά, / Λουκάς Γ. Αναγνωστόπουλος, / “Νεοελληνική Γλώσσα” Α’ Λυκείου Θέατρο: Οικογένεια Τσεκμέ / Oι «ΠΕΡΣΕΣ» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη περιοδεύουν σε όλη την Ελλάδα   Κινηματογράφος: “Επάγγελμα Ρεπόρτερ” του Μικελάντζελο Αντονιόνι (1975)   Μουσική: Οι 1000mods επιστρέφουν εκεί όπου άρχισαν όλα και το Χιλιομόδι αποκτά το δικό του rock festival, / Reporting live: Elder, Tuber & Birds of Vale στο ARCH   Τηλεοπτική σειρά: «Οι Εγκαταλελειμμένοι» (The Abandons)   Ποιήματα που άλλαξαν τον κόσμο: William Blake (1757–1827), «Η Τίγρη»   Δοκίμια: «Ο Γιάννης Τζανετάκης και η δική του Καλαμάτα», / Οι εικόνες της Αθήνας και η σχέση των ηρώων με την πόλη στη Μενεξεδένια πολιτεία του Άγγελου Τερζάκη   Aπόψεις: Η Βιομηχανία του Εαυτού   Το ποίημα της εβδομάδας: Πέτρος Μητρόπουλος   Ανέκδοτο μυθιστόρημα: «Συνοδός κυριών» του Άγγελου Χαριάτη, Κεφάλαιο: 26   Ανέκδοτο διήγημα: «Με φόντο τη Στοκχόλμη» του Γεράσιμου Δενδρινού   FRACT-ALL: Χρήστος Χαρακόπουλος, Νεκτάριος Μπέσης, Άννα Σιβίλογλου, Άννα Πούδη, Κωνσταντίνος Μπούρας, Ελισσαίος Βγενόπουλος, Γλυκερίας Γκρέκου, Γεωργία Βλάχου, Ολυμπία Βιτάλη, Νατάσα Αθηαινίτου- Κυπριανού , Κώστας Λένης