Όνειρο που έφυγε ήταν η ζωή του αισθαντικού συνθέτη Γιώργου Σταυριανού (Play List :35 συνθέσεις)+ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Πένθος στον καλλιτεχνικό κόσμο: «Έφυγε» ο σπουδαίος συνθέτης και λογοτέχνης Γιώργος Σταυριανός

Απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών ο δημιουργός του εμβληματικού «Ήσουνα Φεγγάρι» - Η πλούσια μουσική και συγγραφική του παρακαταθήκη

emakedonia.gr

 

Σε ηλικία 77 ετών (σύμφωνα με νεότερες πηγές, στα 79 κατά άλλους) «έφυγε» από τη ζωή, από ανακοπή καρδιάς, ο διακεκριμένος συνθέτης, λογοτέχνης και πανεπιστημιακός Γιώργος Σταυριανός.

Ο εκλιπών, που τα τελευταία χρόνια ζούσε και δραστηριοποιούνταν στη Φλώρινα, αφήνει πίσω του ένα πολυδιάστατο πολιτιστικό αποτύπωμα, συνδέοντας το όνομά του με μερικές από τις πιο ευαίσθητες μελωδίες και στιχουργικές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής δισκογραφίας.

Οι ρίζες, η ακαδημαϊκή πορεία και η Φλώρινα

Γεννημένος στο Ηράκλειο Κρήτης, κουβαλούσε πάντα στις αποσκευές του τις ζωντανές μνήμες από έναν τόπο ανεπηρέαστο και αυθεντικό. Ακολούθησε υψηλού επιπέδου ακαδημαϊκές σπουδές στη Σχολή Γραμμάτων και Ανθρωπιστικών Επιστημών στο Νανσύ της Γαλλίας, κατακτώντας δύο φιλολογικά πτυχία (ελληνικής και γαλλικής φιλολογίας), μεταπτυχιακό τίτλο, καθώς και διδακτορικό στη φιλοσοφία. Ως ακαδημαϊκός, υπηρέτησε ως Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Εικαστικών & Εφαρμοσμένων Τεχνών στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, αφήνοντας έντονο στίγμα στα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής.

Η είσοδος στη δισκογραφία και οι μεγάλες συνεργασίες

Η παρουσία του στο ελληνικό τραγούδι σημαδεύτηκε το καλοκαίρι του 1982 με την κυκλοφορία του δίσκου «Έρημη πόλη», σε ενορχηστρώσεις του Δημήτρη Λέκκα και ερμηνείες από τη Μαρία Δημητριάδη, τον Ανδρέα Μικρούτσικο και τον Κώστα Θωμαΐδη. Από εκείνη τη δουλειά, το τραγούδι «Ήσουνα φεγγάρι», σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, έμελλε να γίνει διαχρονική επιτυχία.

Ακολούθησαν πάνω από 15 προσωπικές δισκογραφικές καταθέσεις, όπως οι δίσκοι «Δέκα παιδικοί καημοί», «Οι φόβοι του μεσημεριού», «Άνεμος είναι», «Καθαρός Ουρανός», «Στην πολιορκία πέφτει πάντα η Τροία», «Το πιο μεγάλο ψέμα», «Το χρώμα της μνήμης», «Ώρες μου χρωματιστές» και «Η πηγή των θαυμάτων». Στη μακρά πορεία του συνεργάστηκε με κορυφαίους συνθέτες και στιχουργούς, όπως ο Οδυσσέας Ιωάννου, ο Φίλιππος Γράψας, η Λίνα Νικολακοπούλου και η Μυρτώ Κοντοβά, ενώ τραγούδια του ερμήνευσαν σπουδαίες φωνές, ανάμεσά τους οι Ελένη Βιτάλη, Γιώργος Νταλάρας, Γλυκερία, Μανώλης Μητσιάς, Βασίλης Λέκκας, Παντελής Θαλασσινός, Νένα Βενετσάνου, Πάνος Κατσιμίχας, Μίλτος Πασχαλίδης και πολλοί άλλοι.

Η διεθνής ακτινοβολία και η συγγραφική του δράση

Ο Γιώργος Σταυριανός ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα μέσα από την ορχηστρική του δουλειά «Secrets». Το μουσικό θέμα «Secret love» ταξίδεψε σε δεκάδες διεθνείς συλλογές, συμπεριλαμβανομένου του διάσημου Buddha Bar III, γνωρίζοντας τεράστια αποδοχή και εκατομμύρια προβολές στο διαδίκτυο. Κομμάτια του διασκευάστηκαν και ερμηνεύτηκαν ακόμη και στο εξωτερικό, όπως από τη σπουδαία Sezen Aksu, τον Τούρκο τραγουδιστή Mahsun Kırmızıgül και τη Γαλλίδα Julie Zenatti.

Παράλληλα με τη μουσική, ο πολυπράγμων δημιουργός άφησε σημαντικό αποτύπωμα στα γράμματα. Έγραψε μυθιστορήματα, όπως οι «Μητροπόλεις» και «Το τρυφερό παραμύθι του κόσμου» (εκδόσεις Καστανιώτη), οι «Πόρτες μισάνοιχτες» και «Η αλήθεια της νύχτας» (εκδόσεις Ηρόδοτος), καθώς και οι «Απαγορευμένες περιοχές» (εκδόσεις Μετρονόμος με πρόλογο του Βασίλη Βασιλικού), συνοδεύοντας το έργο του και με εμπεριστατωμένες φιλοσοφικές μονογραφίες.

ΤΡΙΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ  ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

1.
 Ο Καημός της Φυσαρμόνικας (Όνειρο που φεύγει ειν' η Ζωή) - Μαρία Δημητριάδη
Μουσική, στίχοι: Γιώργος Σταυριανός
Aπό το δίσκο: έρημη πόλη

Όνειρο που φεύγει είναι η ζωή
μέσα στ' όνειρό μου είσαι κι εσύ.

Έρχεσαι πάντα το βράδυ, μελαγχολικά
σαν το στερνό το τρένο του χειμώνα
η καρδιά μου χιονισμένη, στέπα ερημική 
προσμένει τον καημό σου και σε καρτερεί.

Όνειρο που φεύγει ειν' η ζωή
μέσα στ' όνειρό μου είσαι κι εσύ.

Έρχεσαι και δε σωπαίνεις
μέσα από τη στάχτη μια φωτιά γυρεύεις
κι όλο φεύγεις
τριγυρνάς μέσα στη νύχτα φάντασμα ωχρό 
της προσμονής μου μαύρο πουλί ερημικό.

Κι όπως έρχεσαι έτσι φεύγεις
έτσι απρόσμενα αγαπάς
μισείς ξεχνάς, πλάνες μαζεύεις
μα η καρδιά μου χιονισμένη, στέπα ερημική 
προσμένει τον καημό σου
πάντα καρτερεί.

Όνειρο που φεύγει είναι η ζωή
μέσα στ' όνειρό μου είσαι κι εσύ...

************
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΥΝΘΕΤΗ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΥ ΣΤΟΝ FM100 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΔΟΥ

Ravel : Concerto pour la main gauche/Ραβέλ : Κοντσέρτο μόνο για το αριστερό χέρι!- Anna Vinnitskaya à Strasbourg - europiano - ARTE Concert

Η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Στρασβούργου, υπό τη διεύθυνση του Aziz Shokhakimov, προσκαλεί την πιανίστα Anna Vinnitskaia, νικήτρια του πρώτου βραβείου στον Διαγωνισμό Βασίλισσας Ελισάβετ το 2007, να ερμηνεύσει το εξαιρετικά τεχνικό Κοντσέρτο για αριστερόχειρα του Ravel. Συντιθέμενο παράλληλα με το Κοντσέρτο για πιάνο σε Σολ, είναι ένα από τα πιο συχνά ερμηνευόμενα και αγαπημένα έργα του Maurice Ravel.

Έχοντας χάσει το δεξί του χέρι στο ρωσικό μέτωπο κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο πιανίστας Πάουλ Βιτγκενστάιν, παρά την αναπηρία του, επιθυμούσε να συνεχίσει την ερμηνευτική του καριέρα. Γι' αυτό, παρήγγειλε έργα γραμμένα αποκλειστικά για το αριστερό χέρι σε διάφορους συνθέτες.

 Ο Μωρίς Ραβέλ, αναμφίβολα εντυπωσιασμένος από την αποφασιστικότητα του Βιτγκενστάιν, είδε αυτή την παραγγελία ως πρόκληση. Στη συνέχεια, ξεκίνησε τη σύνθεση αυτού του Κοντσέρτου για το αριστερό χέρι, γράφοντας ταυτόχρονα ένα δεύτερο κοντσέρτο για πιάνο, το Κοντσέρτο σε Σολ. 

Ο Πάουλ Βιτγκενστάιν παίζει το κομμάτι του Ραβέλ ενώπιον του συνθέτη.

Ο Βιτγκενστάιν, μπερδεμένος από την περίπλοκη και δεξιοτεχνική γραφή του Ραβέλ, έκανε κάποιες «διορθώσεις» στην παρτιτούρα, οι οποίες στην πραγματικότητα ήταν βαθιές αναθεωρήσεις που
αποδοκίμασε έντονα ο συνθέτης. Μόλις μετά τη λήξη των αποκλειστικών δικαιωμάτων που είχαν παραχωρηθεί στον παραλήπτη, το κοντσέρτο παρουσιάστηκε στη Γαλλία στην αρχική του έκδοση, στις 19 Μαρτίου 1937, με τον Σαρλ Μουνκ να διευθύνει τη μουσική και τον Ζακ Φεβριέ στο πιάνο.

Ο Πάουλ Βιτγκενστάιν παίζει Ραβέλ - Κοντσέρτο για πιάνο για αριστερό χέρι (Αποσπάσματα για σόλο)

Σκοτεινό και ανησυχητικό, το Κοντσέρτο για το αριστερό χέρι αντανακλά τους φόβους που ένιωθαν ο Ραβέλ και οι σύγχρονοί του ενόψει των ανησυχητικών ειδήσεων που έρχονταν από τη Γερμανία. Και όχι άδικα, αν αναλογιστεί κανείς ότι μόλις ένα χρόνο μετά τη δημιουργία του έργου, ο Αδόλφος Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία, αναλαμβάνοντας τη θέση του Καγκελάριου της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης...



[ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΜΕΧΡΙ 21/06/2027]

The Odyssey Soundtrack (2026) by Ludwig Göransson - Echoes of the Underworld

Η Μουσική της Οδύσσειας του Κρίστοφερ Νόλαν . Συνθέτης:

Λούντβιχ Γιόρανσον(1984)

 00:00 The Trial of the Bow Vengeance (Bow Struck)

 00:20 Odysseus  

09:00 Ithaca 

 14:40 Menelaus, Husband of Helen (Vocal Part)

 15:30 Penelope (Edited)

 18:35 Sirens 

 21:15 Laestrygonians (Edited)  

23:18 Welcome Home Stranger (Edited)  

25:25 Chasing the Escaping Sun 

Εφιάλτης(1961): εκπληκτικό ψυχολογικό θρίλερ σε σενάριο και σκηνοθεσία του 23χρονου Ερρίκου Ανδρέου

Ο Εφιάλτης είναι ελληνικό ψυχολογικό θρίλερ του 1961 και αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ερρίκου Ανδρέου, ο οποίος έγραψε και το σενάριο. Πρωταγωνιστούν οι Μιχάλης Νικολινάκος, Βούλα Χαριλάου και Σταύρος Ξενίδης.

Είναι, ίσως, το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα ψυχολογικού θρίλερ στον ελληνικό κινηματογράφο με φανερές επιρροές από ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ όπως το Ψυχώ, και τις θεωρίες ψυχανάλυσης του Σίγκμουντ Φρόυντ.

Όταν πεθαίνει ο πατέρας της, η Άννα Μαργκό (Βούλα Χαριλάου) φεύγει από το πατρικό της σπίτι και πηγαίνει να μείνει σ' ένα ξενοδοχείο, εγκαταλείποντας τη μητέρα της (Αθηνά Μιχαηλίδου) και τον αδελφό της Αλέξανδρο (Θανάσης Μυλωνάς), καθώς είναι δυσαρεστημένη μαζί τους για το θέμα της κληρονομιάς. Δέχεται ένα απειλητικό τηλεφώνημα από κάποια που παρουσιάζεται ως Εύη Λινάρδου, και ζητά τη βοήθεια ενός φίλου της που είναι δικηγόρος, του Τώνη Καρζή (Μιχάλης Νικολινάκος). 

[............................] 

Εφιάλτης (ταινία, 1961)/Βικιπαίδεια

Εφιάλτης»: Το μνημειώδες ψυχολογικό θρίλερ του Ερρίκου Ανδρέου.

 

Πάρος:ομπρελοκαθίσματα παντού με τη σφραγίδα του Μητσοτακικού κράτους

 

Πάρος: Κύμα αγανάκτησης για ομπρελοκαθίσματα

Δύο χρόνια μετά το κίνημα για τις ελεύθερες παραλίες, στο νησί πραγματοποιήθηκαν και πάλι διαδηλώσεις ενάντια στην τουριστική εκμετάλλευση των ακτών και στην καταστροφή του φυσικού τοπίου εν γένει

Διαμαρτυρία περίπου 150 Παριανών την Κυριακή στην παραλία Τρυπητή, η οποία μισθώθηκε για πρώτη φορά φέτος για ομπρελοκαθίσματα. [ΤΑΚΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ]

Γιώργος Λιάλιος

kathimerini.gr

---

Διαστάσεις λαμβάνει και πάλι η δυσαρέσκεια της κοινωνίας της Πάρου σε σχέση με την εκμετάλλευση των παραλιών. Δύο χρόνια μετά το κίνημα για τις ελεύθερες παραλίες, στο νησί πραγματοποιήθηκαν και πάλι διαδηλώσεις σε παραλίες, είτε κατά της εκμετάλλευσής τους με ομπρελοκαθίσματα είτε κατά της καταστροφής του φυσικού τοπίου. Το ζήτημα, βεβαίως, στην ουσία του είναι η ραγδαία τουριστικοποίηση του νησιού και η οριστική αλλαγή της φυσιογνωμίας του.

Την Κυριακή, ομάδα περίπου 150 Παριανών πραγματοποίησε διαμαρτυρία στην παραλία Τρυπητή, η οποία μισθώθηκε για πρώτη φορά φέτος για ομπρελοκαθίσματα. Οι αντιδράσεις δεν είναι πάντα «εντός πλαισίου» – προ δεκαπενθημέρου άγνωστοι προκάλεσαν ζημιές στις ξαπλώστρες και στις ομπρέλες που έχουν στηθεί εκεί. Ο Χρήστος Γεωργούσης, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, είναι άνθρωπος που χαίρει σεβασμού στο νησί, εξαιτίας της σταθερής και μακράς παρουσίας του στα δημόσια πράγματα. «Νομίζω ότι η κατάσταση στην Πάρο είναι χειρότερη από το 2023 (σ.σ. όταν έγινε το λεγόμενο “Κίνημα της πετσέτας”)», εξηγεί στην «Κ». «Το πρώτο πρόβλημα είναι το γνωστό: ότι αυτοί που μισθώνουν τις παραλίες εξακολουθούν να παραβιάζουν τα όρια που τους έχουν δοθεί για εκμετάλλευση, τις αποστάσεις από τη θάλασσα κ.ο.κ. Το δεύτερο θέμα είναι νέο: οι “αόρατες” παραχωρήσεις. Φέτος είδαμε για πρώτη φορά να μισθώνονται για ξαπλώστρες παραλίες των 10 μέτρων, όπως η Αλυκή και η Μάρπησσα. Η Τρυπητή, όπου έγινε η διαμαρτυρία, είναι μια πολύ μικρή παραλία στην οποία πήγαιναν για μπάνιο οι άνθρωποι από τα γύρω χωριά και τώρα η μισή είναι καλυμμένη με ξαπλώστρες. Ο δήμος δεν έχει κανένα ουσιαστικό λόγο, όλα τα αποφασίζει το υπουργείο Οικονομικών. Το τρίτο θέμα είναι η καταστροφή: πριν από δύο Κυριακές πραγματοποιήθηκε διαμαρτυρία στην παραλία Μαρτσέλο, όπου χτίζεται ένα τεράστιο τουριστικό συγκρότημα που τσιμέντωσε όλο το τοπίο, λίγα μέτρα από τη θάλασσα. Και εμείς καλούμαστε όλα αυτά να τα δεχθούμε ως τετελεσμένα».

Χωρίς έγκριση των δήμων

«Η απόφαση να μισθώνονται οι παραλίες απευθείας μέσω του υπουργείου Οικονομικών, χωρίς τη μεσολάβηση ή την έγκριση των δήμων, έχει ως αποτέλεσμα να δίνονται άδειες σε περιοχές που δεν έπρεπε καν να το σκεφτούν!», λέει ο Σπύρος Μητρογιάννης, με πολυετή θητεία στα δημόσια πράγματα του νησιού, σήμερα μέλος του ιστορικού συλλόγου «Αρχίλοχος». «Δυστυχώς, βλέπουμε ολοένα και περισσότερα περιστατικά όπου ξεπερνώνται τα όρια. Γι’ αυτό και αρχίζει πάλι να δημιουργείται στην Πάρο ένα μεγάλο κίνημα που περιλαμβάνει συλλόγους και φορείς. Αλλά δεν είναι μόνο οι παραλίες. Η υπερβολική δόμηση καταστρέφει το τοπίο, είναι τραγικό αυτό που γίνεται. Υπάρχει τεράστια ανησυχία στην κοινωνία γιατί πλέον το βλέπουν όλοι».

Από την πλευρά του ο Δήμος Πάρου πρότεινε στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς να μισθωθούν τμήματα σε δώδεκα παραλίες του νησιού. «Ο δήμος απλά στέλνει μια γνώμη. Εμείς προτείναμε δώδεκα και το υπουργείο Οικονομικών μίσθωσε πολλαπλάσιες», λέει ο Κώστας Μπιζάς, δήμαρχος του νησιού. «Δυστυχώς, οι δήμοι παρακάμπτονται σε αυτή τη διαδικασία και χάνουμε την μπάλα. Απλώς μας κοινοποιούν τις αποφάσεις μίσθωσης και κάθε τόσο μας ζητούν να πάμε για ελέγχους. Νομίζω ότι η κατάσταση είναι πλέον χωρίς προηγούμενο, σκοπεύω τις επόμενες ημέρες να συναντηθώ με όλους τους προέδρους των κοινοτήτων και να δούμε τι θα κάνουμε από κοινού».

Από την πλευρά της η Γενική Γραμματεία Δημόσιας Περιουσίας του υπουργείου Οικονομικών υποστηρίζει ότι οι μισθώσεις παραλιών στην Πάρο δεν έχουν διαφοροποιηθεί σημαντικά. Απαντώντας σε ερωτήματα της «Κ», η υπηρεσία υποστηρίζει ότι φέτος μισθώθηκαν μέσω δημοπρασίας 13 παραλίες στο νησί αντί 12 πέρυσι, με μόνη νέα προσθήκη την Τρυπητή, στην οποία κατόπιν αιτήματος του δήμου δεν μπήκε καντίνα, αλλά μόνο ομπρελοκαθίσματα. Ακόμη 75 τμήματα παραλιών έχουν μισθωθεί απευθείας (χωρίς δημοπρασία) σε όμορες στον αιγιαλό επιχειρήσεις, εκ των οποίων οι 10 σε ξενοδοχεία και από τις υπόλοιπες, οι περισσότερες για τραπεζοκαθίσματα στη Νάουσα και στην Παροικιά. Οσον αφορά, τέλος, τις καταγγελίες, μέχρι στιγμής έχουν υποβληθεί μέσω του My Coast περίπου 60, αριθμός που δεν θεωρείται από την υπηρεσία υψηλός.

Λατινοπούλου : και εξοργιστικά ανιστόρητη και θρασεία. Δολοφονίες αριστερών και μακαριακών Κυπρίων από το πραξικόπημα του Σαμψών τις αποδίδει στους Τούρκους

 

«Η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης» / Τα λάθη της Λατινοπούλου για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο

tvxs.gr

7–8 λεπτά

---

Έντονη κριτική στην ακροδεξιά ευρωβουλεύτρια και επικεφαλής της «Φωνής Λογικής», Αφροδίτη Λατινοπούλου, ασκεί μέσω ανάρτησής του ο εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ Γιώργος Κουκουμάς, με αφορμή την ομιλία της στο Ευρωκοινοβούλιο για τη συμπλήρωση 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Giorgos Koukoumas

Όπως εξηγεί ο βουλευτής Αμμοχώστου, τα όσα είπε η ευρωβουλεύτρια περιέχουν ανακρίβειες και αστοχίες. Συγκεκριμένα, στέκεται στο ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου, που συμπεριέλαβε στην ομιλία της, το οποίο, όπως επισημαίνει ο Γιώργος Κουκουμάς, «αναφέρεται στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 που διέπραξαν η Χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β΄, δίνοντας την σκυτάλη στην Τουρκία να εισβάλει και να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο διαμελισμού της χώρας μας».

Επίσης, ο βουλευτής υπογραμμίζει πως στο βίντεο που ανήρτησε με την ομιλία της και συνοδεύεται με φωτογραφίες από την κυπριακή τραγωδία και τις βαρβαρότητες που υπέστη ο κυπριακός λαός από τους Τούρκους εισβολείς, υπάρχει και μια φωτογραφία που δεν προέρχεται από το 1974 αλλά από το 1964.

«Είναι μια πολύ χαρακτηριστική και δραματική φωτογραφία μιας Τουρκοκύπριας γυναίκας που σπαράζει μαθαίνοντας για τον χαμό του άντρα της από ελληνοκυπριακά πυρά έξω από το χωριό τους, μέσα στη δίνη των διακοινοτικών συγκρούσεων και του εθνικιστικού παροξυσμού. Εικάζω κι εδώ, ότι μάλλον κατά λάθος συμπεριλήφθηκε και ο πόνος των Τουρκοκυπρίων», αναφέρει.

«Το σίγουρο πάντως είναι ότι και στην Κύπρο και στην Ελλάδα -και παγκοσμίως- η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης. Αν, εν προκειμένω, δεν αφορούσε την τραγωδία της χώρας μας θα ήταν απλώς κωμική», καταλήγει στην ανάρτησή του.

Αναλυτικά η ανάρτησή του

Η ευρωβουλευτίνα της ελληνικής ακροδεξιάς Αφρ. Λατινοπούλου έκανε χθες στην Ευρωβουλή ομιλία για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Η ομιλία της άρχισε με ένα συγκλονιστικό ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου για το μαύρο εκείνο καλοκαίρι της πατρίδας μας.

Μόνο που η ευρωβουλευτίνα μάλλον δεν γνωρίζει για ποιο πράγμα μιλούσε.

Αφ’ ενός, το συγκεκριμένο ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου έχει τίτλο «15.07.1974». Προφανέστατα αναφέρεται στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 που διέπραξαν η Χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β΄, δίνοντας την σκυτάλη στην Τουρκία να εισβάλει και να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο διαμελισμού της χώρας μας. Οι συγκλονιστικές εικόνες που αποτυπώνει το ποίημα και απήγγειλε η Αφ. Λατινοπούλου αφορούν τις δολοφονίες αριστερών και μακαριακών Κυπρίων που διέπραξαν Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι φασίστες. Εικάζω ότι η Λατινοπούλου δεν λογάριαζε να καταδικάσει την ακροδεξιά και το ιδεολογικό της σόι, που είναι συνώνυμο με την προδοσία της Κύπρου.

Αφ’ ετέρου, το βίντεο που ανήρτησε με την ομιλία της συνοδεύτηκε με φωτογραφίες από την κυπριακή τραγωδία και τις βαρβαρότητες που υπέστη ο κυπριακός λαός από τους Τούρκους εισβολείς. Συμπεριέλαβε όμως και μια φωτογραφία που δεν προέρχεται από το 1974 αλλά από το 1964. Είναι μια πολύ χαρακτηριστική και δραματική φωτογραφία μιας Τουρκοκύπριας γυναίκας που σπαράζει μαθαίνοντας για τον χαμό του άντρα της από ελληνοκυπριακά πυρά έξω από το χωριό τους, μέσα στη δίνη των διακοινοτικών συγκρούσεων και του εθνικιστικού παροξυσμού. Εικάζω κι εδώ, ότι μάλλον κατά λάθος συμπεριλήφθηκε και ο πόνος των Τουρκοκυπρίων.

Δεν είναι το τέλος του κόσμου οι γκάφες της Λατινοπούλου. Προσφέρονται όμως για ορισμένα συμπεράσματα:

Πρώτον. Οι δολοφονίες που διαπράχθηκαν το 1974 σε βάρος Ελληνοκυπρίων από τον φασισμό και υπό το γαλανόλευκο λάβαρο της “Ένωσης” είναι τόσο ειδεχθείς που «συναγωνίζονται» σε βαρβαρότητα τον τουρκικό Αττίλα.

Πάντως, αν η Λατινοπούλου θέλει να καταλάβει σε τι αναφέρεται το ποίημα που απήγγειλε προχθες ας διαβάσει για τους 4 νέους του Άη Γιάννη που στις 15.07.1974 τους δολοφόνησαν οι πραξικοπηματίες επειδή βγήκαν να φωνάξουν ότι ο Μακάριος ζει. Για τον Κέστα, τον Σολωμού, τον Κυρίλλου και τον Κρητιώτη που οι εοκαβητατζήδες τους λιάνισαν τα κόκαλα και τους έβγαλαν τα μάτια και τα δόντια. Για τους 4 του Αη Τύχωνα, που βασανίστηκαν μέχρι θανάτου και τα πτώματά τους ρίχθηκαν σε σκουπιδότοπο. Για τον Κώστα Μισιαούλη που καθώς ήταν αιμόφυρτος οι εοκαβητατζήδες ανάγκασαν ένα σύντροφο συγκρατούμενό του να του γλείψει το αίμα από τις πληγές. Για τους δημοκρατικούς αντιστασιακούς που έπεσαν στις μάχες στο Προεδρικό και αλλού και οι χουντικοί πραξικοπηματίες ανάγκασαν τον ιερέα του κοιμητηρίου Κωνσταντίνου και Ελένης στη Λευκωσία να τους θάψει σε ομαδικό τάφο έξω από το νεκροταφείο «σαν τους σκύλους», όπως έλεγαν, γιατί έτσι πρέπει στους μακαριακούς και τους κουμμουνιστές.

Τότε ίσως καταλάβει τι λέει ο στίχος “…τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα/στους κροτάφους στη μνήμη/βαθιά ώς το μέλλον”.

Δεύτερο. Οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι μοιάζουν τόσο πολύ εξ όψεως που δεν τους ξεχωρίζεις. Πολύ περισσότερο όμως, είναι αδύνατον να ξεχωρίσει κανείς από ανθρώπινη σκοπιά τον πόνο που υπέστησαν οι δύο κοινότητες στις διάφορες φάσεις της κυπριακής ιστορίας. Όποιος μιλά για τον πόνο που υπέστησαν και οι Τουρκοκύπριοι από Ελληνοκύπριους φασίστες (ναι, εκαμεΤΕ τζαι εσείς πολλά) δεν συμψηφίζει με την τουρκική κατοχή, αλλά συμπληρώνει την ιστορική εικόνα για το τι υπέστη αυτός ο τόπος και αυτός ο λαός.

Τρίτο. Όταν ο εσμός της τραμποδεξιάς σε Ελλάδα και Κύπρο ωρύεται «για την Κύπρο δεν λέτε» (προκειμένου να φιμώσει την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη), καλύτερα πρώτα να αντιληφθεί τι έγινε στην Κύπρο το 1974 και ενωρίτερα. Και μετά να …λέει και για την Κύπρο.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι και στην Κύπρο και στην Ελλάδα -και παγκοσμίως- η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης. Αν, εν προκειμένω, δεν αφορούσε την τραγωδία της χώρας μας θα ήταν απλώς κωμική.

*15.7.1974

Οι νεκροί βρωμούσαν από ’να μίλι μακριά,

ήταν ανελέητο το τελεφταίο καλοκαίρι —

τρυπούσε τους ίσκιους των δέντρων

τις στέγες των σπιτιών.

Φριχτό καλοκαίρι για τους ανθρώπους

μπάσαν τους νεκρούς απ’ την πίσω

πόρτα στον Αη- Γιάννη,

δεν τους φορούσαν, λέει, τα φέρετρα

πρησμένοι απ’ τη δίψα της λεφτεριάς.

Κι ο πιτσιρικάς — πήχτρα το αίμα

στα ρούχα- του — άνοιγε λάκκους,

τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα

στους κροτάφους στη μνήμη

βαθιά ώς το μέλλον.

Τον ήξερες αλλιώτικα

Τον κυπριώτικο ήλιο

θεία Μαρίνα την αβγή

με τα περιστέρια στους ώμους.

Λ. Ζαφειρίου, Σχεδόν μηδίζοντες, Τα τετράδια του Ρήγα, Λευκωσία, 1981

Με 9000 ευρώ ...τέρμα η θερμοπληξία!

Η Ιαπωνία παρουσίασε μια ασυνήθιστη λύση για την αντιμετώπιση ακραίων καλοκαιρινών θερμοκρασιών. Ονομάζεται Do Hiemon Box, ο θάλαμος ψύξης ενός ατόμου μοιάζει με ένα γιγάντιο ψυγείο, αλλά αντί να αποθηκεύει τρόφιμα ή ποτά, έχει σχεδιαστεί για να ψύχει γρήγορα τους ανθρώπους. Αναπτύχθηκε ως απάντηση στις αυξανόμενες θερμοκρασίες. Το Do Hiemon Box αναπτύχθηκε από τον Ιάπωνα κατασκευαστή ψυγείων και αυτόματων πωλητών SDRS. Οι εταιρείες ισχυρίζονται ότι οι χρήστες αρχίζουν να αισθάνονται αισθητά πιο δροσεροί μέσα σε πέντε λεπτά, ενώ η παραμονή περίπου 10 λεπτών σε εσωτερικό χώρο μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της θερμοκρασίας του σώματος και στην ανακούφιση των συμπτωμάτων. Λειτουργεί με περίπου τη μισή ηλεκτρική ενέργεια που απαιτείται από ένα συμβατικό κλιματιστικό spot, δεν απαιτεί εγκατάσταση και είναι εξοπλισμένο με ροδάκια, ώστε να μπορεί να μετακινείται εύκολα μεταξύ διαφορετικών χώρων εργασίας. Το Do Hiemon Box διατίθεται προς το παρόν μέσω διανομέων βιομηχανικού εξοπλισμού στην Ιαπωνία για 9230 δολάρια ΗΠΑ προ φόρων.

 Ιαπωνία / Κυκλοφόρησε το πρώτο «ανθρώπινο ψυγείο» για τον καύσωνα!

 

Το απολίτιστο υπουργείο της χυδαίας μπίζνας και της αρπαχτής λεκιάζει την Ακρόπολη

 

Η Liberation για τις συνθήκες στην Ακρόπολη - «Αρμέγουν τους τουρίστες. Τη μετατρέπουν σε εμπόρευμα»

«Κάποιοι αναγκάζονται να ουρούν ανάμεσα στα μάρμαρα»!

documentonews.gr

5–6 λεπτά

---

INTIME NEWS/ΛΙΑΚΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Ρεπορτάζ για τις συνθήκες στην Ακρόπολη και την ανεπάρκεια των υποδομών σε έναν από τους δημοφιλέστερους προορισμούς του κόσμου έκανε η Liberation. «Κάποιοι αναγκάζονται να ουρούν ανάμεσα στα μάρμαρα» επισημαίνεται χαρακτηριστικά στο ρεπορτάζ του Fabien Perrier.

«Δεν υπάρχουν τουαλέτες, ούτε σκιά, ούτε νερό προς πώληση» σημειώνει η Liberation θυμίζοντας ότι η Ακρόπολη φιλοξενεί 4,5 εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο, με τους περισσότερους να την επισκέπτονται το καλοκαίρι.

«Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν την αναποτελεσματικότητα ορισμένων ιδιωτικοποιημένων υπηρεσιών και την αυξανόμενη εμπορευματοποίηση» τονίζει η Γαλλική εφημερίδα.

Ενοχλημένοι από τις συνθήκες και το ακριβό εισιτήριο οι τουρίστες

Η Liberation καταγράφει μάλιστα ένα περιστατικό με ζευγάρι Γερμανών να επιπλήττει τα παιδιά του. Ο μικρός γιος χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα, και, επειδή δεν υπάρχουν τουαλέτες στον βράχο, αναγκάστηκαν να κατέβουν. Δεν τους επιτράπηκε να ξανανέβουν και έχασαν τα 30 ευρώ των εισιτηρίων.

Δύο Γάλλοι μετέφεραν επίσης τα παράπονά τους για τις συνθήκες της ξενάγησης στον βράχο της Ακρόπολης. Η Νούρα μιλά για τις κακές συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύουν οι εργαζόμενοι σε συνθήκες καύσωνα. Ο Μαχντίς επισημαίνει ότι το εισιτήριο είναι αρκετά ακριβό, δεδομένων των συνθηκών, όπως η αδυναμία να αγοράσεις επιπλέον νερό.

«Η είσοδος μοιάζει με διαδρομή μετ’ εμποδίων»

«Από τις 9:00 π.μ. και μετά, η διέλευση από την είσοδο μοιάζει με διαδρομή μετ’ εμποδίων. Κάποιοι ψάχνουν για σκιά, άλλοι για ένα μέρος για να περιμένουν στην ουρά» περιγράφει η Γαλλική εφημερίδα και αναφέρεται στην πρωτοβουλία του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού να μοιράζει νερό, καπέλα και αντηλιακά τις μέρες του καύσωνα.

«Είναι ένα καλό κόλπο δημοσίων σχέσεων να δείχνεις καλός μπροστά στις κάμερες» σχολιάζει στην Liberation μια υπάλληλος της Ακρόπολης που μίλησε ανώνυμα.

«Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα: οι υπηρεσίες που προσφέρονται στους τουρίστες έχουν εξελιχθεί αντιστρόφως ανάλογα με την αύξηση του εισιτηρίου εισόδου», το οποίο αυξήθηκε από τα 20 στα 30 ευρώ το 2024, τονίζει ακόμα.

Συχνά εκτός λειτουργίας ο ανελκυστήρας για τα ΑμεΑ

Μεταφέροντας τα προβλήματα του χώρου, η υπάλληλος παρατηρεί ότι «τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, οι τουαλέτες είναι εκτός λειτουργίας, σε σημείο που κάποιοι άνθρωποι αναγκάζονται να ουρούν ανάμεσα στα μάρμαρα. Ο ανελκυστήρας που προορίζεται για άτομα με μειωμένη κινητικότητα είναι συχνά εκτός λειτουργίας ή λειτουργεί μόνο για λίγες ώρες. Όσο για την είσοδο, επικρατεί χάος από τότε που η διαχείριση παραδόθηκε σε ιδιωτική εταιρεία».

Μάλιστα, η συγκεκριμένη υπάλληλος έδωσε στην Γαλλική εφημερίδα φωτογραφίες για να πιστοποιήσει όσα λέει. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι φωτογραφίες αυτές δείχνουν ίχνη περιττωμάτων, πυροσβέστες να μεταφέρουν άτομα με μειωμένη κινητικότητα, αλλά και τον συνωστισμό στην είσοδο». Αντίστοιχες είναι οι μαρτυρίες και άλλων υπαλλήλων και φυλάκων, όλοι υπό καθεστώς ανωνυμίας από φόβο για τη δουλειά της.

Η ιδιωτική εταιρεία «δεν είναι σε θέση να παρέχει αξιοπρεπείς συνθήκες στους επισκέπτες»

Οι υπάλληλοι καταγγέλλουν ότι η ιδιωτική εταιρεία που κέρδισε το 2023 τον διαγωνισμό για τη διαχείριση του ηλεκτρονικού συστήματος έκδοσης εισιτηρίων και ελέγχου για την Ακρόπολη έναντι τιμήματος δύο εκατομμυρίων ευρώ «δεν είναι σε θέση να παρέχουν αξιοπρεπείς συνθήκες στους επισκέπτες».

Παράλληλα, η Liberation επισημαίνει τις αντιδράσεις των συνδικάτων του χώρου του πολιτισμού και των ξεναγών που καταγγέλλουν τον διαγωνισμό για ενοικίαση τουαλετών και ντουλαπιών σε αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας, συμπεριλαμβανομένης της Ακρόπολης, με την πρόσβαση σε αυτές τις εγκαταστάσεις να γίνεται έναντι αντιτίμου.

Οι VIP περιηγήσεις «για να ξεφεύγουν από τα πλήθη»

«Για τους υπαλλήλους, είναι ακόμη μεγαλύτερο σοκ, ειδικά επειδή ήδη διαμαρτύρονται για τις «VIP περιηγήσεις» του χώρου αξίας 5.000 ευρώ για να ξεφεύγουν από τα πλήθη» υπογραμμίζει η Γαλλική εφημερίδα. Σύμφωνα με μία πηγή, πέρυσι διεξήχθησαν περίπου 70 τέτοιες ιδιωτικές περιηγήσεις.

«Τώρα θέλουν να δημιουργήσουν μια εταιρεία που μπορεί να προσφέρει υπηρεσίες εστίασης επί τόπου. Αρμέγουν τους τουρίστες σαν αγελάδες και μετατρέπουν τον Ιερό Βράχο σε εμπόρευμα» σχολιάζει ένας ακόμα υπάλληλος στην Liberation.

ΙΣΠΑΝΙΑ-ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: δεν ήταν μόνο ποδόσφαιρο σε συμβολικό επίπεδο

 

Μπορεί ο «άμπαλος» να χαίρεται μια νίκη (και μια ήττα;)

Νικόλας Σεβαστάκης

lifo.gr

 

 9–11 λεπτά

---

Στον τελικό Αργεντινής και Ισπανίας έγινε φανερή η έντονη πολιτικοποίηση των συναισθημάτων, όχι μόνο σε μας τους περιστασιακούς και ρηχούς θεατές αλλά και στους έμπειρους οπαδούς και ψημένους ποδοσφαιρόφιλους.

ΙΟΥΛΙΟΣ ΜΕ ΚΑΥΣΩΝΑ και, κανονικά, θα έπρεπε να αρχίζουν οι παλιές καλές θερινές γραφές, αυτές που τις παράγγελναν ανέκαθεν στα περιοδικά και στις εφημερίδες τέτοιες μέρες. Από μια λέξη όμως που έτυχε να γράψω στο Facebook για τον τελικό του Μουντιάλ, όπου αυτοχαρακτηριζόμουν «άμπαλος», προέκυψε θέμα. Πώς μπορεί ο εκτός και ο άσχετος να εισβάλει στην επικράτεια μιας εδραίας παράδοσης, μιας ολόκληρης κουλτούρας όπως είναι το ποδόσφαιρο; Με ποιο δικαίωμα όσοι/-ες δεν διαθέτουν επαρκείς γνώσεις και δοκιμασμένη συναισθηματική επαφή με την μπάλα ευχήθηκαν για τη νίκη ή την ήττα κάποιου με εξωαγωνιστικά κριτήρια; Εκ των υστέρων, βέβαια, η εξέλιξη του συγκεκριμένου αγώνα δικαίωσε την επιλογή υπέρ της Ισπανίας – κακά τα ψέματα όμως, πολλοί είχαμε κάνει την επιλογή υπέρ της «Ρόχα» προτού δούμε τον αγώνα.

Σε αυτόν τον τελικό Αργεντινής και Ισπανίας έγινε φανερή η έντονη πολιτικοποίηση των συναισθημάτων. Η Γάζα και γενικά η Παλαιστίνη, οι σχέσεις της ομάδας της Αργεντινής με το βαθύ κατεστημένο της FIFA, η στάση των Ισπανών σε μια σειρά παγκόσμια ζητήματα –και φυσικά η σύγκρουση Σάντσεζ με Τραμπ–, όλα αυτά είχαν βάρος για την επιλογή. Όχι μόνο σε μας τους περιστασιακούς και ρηχούς θεατές αλλά και στους έμπειρους οπαδούς και ψημένους ποδοσφαιρόφιλους.

Μπορούμε να είμαστε με τον Γιαμάλ και όχι με τον Μέσι παρά την αδιάψευστη σπουδαιότητα της διαδρομής του Αργεντινού. Επειδή η μπάλα δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι ή ένα σπορ.

Ας κάνουμε όμως ένα βήμα πιο πέρα, γιατί πίσω από την καχυποψία για την παρεμβολή «άσχετων» παίζεται κάτι άλλο. Το συναντούμε συνεχώς όλα αυτά τα τελευταία χρόνια ως φαινόμενο του Gatekeeper, ανθρώπων που αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους ως συνοριοφυλάκων και ταξιθετών ενός χώρου, μιας δραστηριότητας, ενός αθλήματος. Είναι σαν υποκατηγορία της γενικότερης αντίληψης για τους ειδικούς που αυτοί και μόνο κατέχουν την εσωτερική γνώση, τους κώδικες και την αλήθεια των αντικειμένων τους.

Ο ισχυρισμός έχει βέβαια νόημα όταν αναφερόμαστε στα πρωτόκολλα και τις μεθόδους μιας αυστηρής επιστημονικής γνώσης. Οι μονοπωλιακές αξιώσεις όμως των μυημένων και των ειδικών έχουν τα όριά τους. Πότε; Όταν, από πολλές απόψεις, ένα κοινωνικό γεγονός ή ένα φαινόμενο έχει από μόνο του μεγάλες συνέπειες και στους «εκτός», αφού συνδέεται με την πολιτική, την εξουσία και τις αξίες μιας κοινωνίας.

Ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει σήμερα πως το ποδόσφαιρο των μεγάλων διεθνών ομάδων είναι υπόθεση απολιτική ή απλώς αθλητική; Ότι γύρω από αυτό και την οργάνωση ενός Μουντιάλ δεν διαπλέκονται μείζονα συμφέροντα, δεν χτίζονται συμβολισμοί μαζί με μια επιθετική οικονομική φούσκα στοιχηματισμού; Ή ότι ένας μπανάλ εθνικισμός που συνδυάζεται ενίοτε με μικρές ή μεγάλες δόσεις ρατσισμού είναι ασήμαντη διάσταση που δεν πρέπει να επηρεάζει την κρίση μας για πρόσωπα και ομάδες;

Φέρνω τώρα στον νου μου και κάτι άλλο που έχει τους εσωτερικούς γνώστες και τους κριτικούς του: την τρέχουσα τεχνολογική μεταβολή βάθους στον κόσμο μας. Η άποψη που θα έλεγε πως για την τεχνητή νοημοσύνη πρέπει να μιλούν και να έχουν θέση μόνο οι μηχανικοί πληροφορικής, οι ειδικοί στα Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα και οι προγραμματιστές (αφού οι υπόλοιποι είναι, λίγο πολύ, τεχνικά «άσχετοι»), δεν είναι καθόλου αθώα. Ούτε φιλοσοφικά ούτε πολιτικά. Διότι η ΤΝ είναι μια κοινωνική τεχνολογία με αβυθομέτρητες συνέπειες για κάθε τομέα της ζωής και της εμπειρίας: ένα βαθύ πολιτικό θέμα, με την πρωταρχική έννοια του όρου πολιτική, αφού σμιλεύει και αναδιατάσσει κοινωνικές, επιχειρηματικές και ψυχικές πραγματικότητες. Κυρίως όμως μοχλεύει αναπόδραστα την κατανομή της εξουσίας και της κυριαρχίας επηρεάζοντας σχετικούς και άσχετους, μυημένους και αμύητους, αφού οι πάντες μοιράζονται τα αποτελέσματα των καταλυτικών αλλαγών.

Έχει φυσικά κάτι ανθρώπινο και κατανοητό το ότι, όντας ριγμένοι σε μια ταυτότητα, μας θυμώνει πάντα η παρεμβολή των τρίτων, όσων έχουν μικρή ή περιστασιακή σχέση. Κάπως ανάλογα αισθάνεσαι όταν ένα είδωλό σου κατακρίνεται για πολιτικούς λόγους και όχι για τις αθλητικές ή καλλιτεχνικές του επιδόσεις. Στο κάτω κάτω, ένας παίκτης ή μια ομάδα μπάλα παίζουν, δεν είναι κόμματα, ούτε ιδεολογίες. Μια μπάντα ή ένα ποπ είδωλο μουσική ή σώου κυρίως κάνουν, δεν μπορεί να τους βλέπουμε ως ιδεολογικούς μηχανισμούς ή να τους κρίνουμε για απόψεις και υψηλούς συμβολισμούς.

Αυτό όμως ισχύει και δεν ισχύει. Έχει κάποια βάση, όμως τελικά δεν μπορεί να σταθεί. Δεν είναι δηλαδή κάτι αυτονόητο. Ζούμε σε μια εποχή όπου οι αισθητικές, οι πολιτικές και οι ηθικές μας κρίσεις δεν μπορεί να διαχωριστούν εύκολα και με ασφάλεια. Μάλιστα, πέρα και πάνω από τα γούστα, τις συγκινήσεις και τις μύχιες προτιμήσεις μας, ξετυλίγονται όσα βαραίνουν στο κοινό μας πεπρωμένο. Πολιτική, ιδεολογία, ηθική είναι αναπόφευκτα παρούσες σε κάθε πρότζεκτ που εμφανίζεται ως απολιτικό, αμιγώς ψυχαγωγικό ή ουδέτερο και τεχνικό. Ο τρόπος που αισθανόμαστε για ανθρώπους και πράγματα στο παρόν, στη δεδομένη στιγμή, δεν μπορεί να απαλλαγεί από το ζήτημα των αξιών. Με αυτή την έννοια, μπορούμε να είμαστε με τον Γιαμάλ και όχι με τον Μέσι παρά την αδιάψευστη σπουδαιότητα της διαδρομής του Αργεντινού. Επειδή η μπάλα δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι ή ένα σπορ. Η ίδια η σκηνή όπου χρήμα, πολιτική, εθνικισμοί, κρατικοί συμβολισμοί είναι παρόντα και παίζουν, μας επιτρέπει να μετράμε το μπόι των ανθρώπων με πολλά μέτρα.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τζιάνι Ινφαντίνο: Ο oλιγάρχης του Μουντιάλ

Το Μυστικό του Κόκκινου Μανδύα (1960) : ένα ξεχασμένο ελληνικό αστυνομικό/νουάρ

 

Το Μυστικό του Κόκκινου Μανδύα, 1960
Σκηνοθέτης: Κώστας Φωτεινός
Παραγωγή: Ανώτατη Σχολή Κινηματογράφου
Σενάριο: Δέσποινα Ρίτσου Τσούκα
Ηθοποιοί: Λίλλη Παπαγιάννη, Χριστόφορος Χειμάράς, Μιχάλης Νικολινάκος, Σταύρος Τορνές, Ανδρέας Φιλιππίδης κ.α.

Μία  νεαρή χορεύτρια  πρόκειται να πρωταγωνιστήσει ως ηθοποιός σε ένα θεατρικό έργο του συγγραφέα Πάλλα (Μιχάλης Νικολινάκος), που έλειπε χρόνια στο εξωτερικό,

Η νεαρή μένει στο οίκημα της Παύλου, μιας ηθοποιού που έμεινε παράλυτη λίγο πριν παίξει στο έργο του Πάλλα "Ο Κόκκινος Μανδύας". 

 

Όταν η νεαρή  ηθοποιός θα βρεθεί δολοφονημένη , ένας αστυνομικός (Ανδρέας Φιλιππίδης) θα διεξαγάγει μια ενδελεχή έρευνα για να φτάσει στον ένοχο . 

Γιαννακίδης ή Δημητρούδης; Ποιος έχει δίκιο για την ακτιβιστική δράση του Ρουβίκωνα εναντίον της «εκτεταμένης οικονομικής-νεοαποικιακής επέμβασης του Ισραήλ στη Θεσσαλονίκη»;

 

Η Αριστερά οφείλει να στηρίξει τον Ρουβίκωνα

Ο δικηγόρος του διαβόλου

Πάνος Δημητρούδης

epohi.gr

 

 Ιούλιος 18, 2026 

Σε μια χρονική στιγμή όπου η Θεσσαλονίκη βρίσκεται στο επίκεντρο αστυνομικών ερευνών, μια οργανωμένη δράση για την Παλαιστίνη και κατά της εκτεταμένης οικονομικής-νεοαποικιακής επέμβασης του Ισραήλ στην πόλη, μελών της αντιεξουσιαστικής οργάνωσης Ρουβίκωνας, έδωσε πάλι την αφορμή σε επώνυμους κοντυλοφόρους με «προοδευτικό» προφίλ να χύσουν το δηλητηριώδες μελάνι τους. 

Είναι γεγονός ότι ο Ρουβίκωνας τούς ενοχλεί, πάρα πολύ μάλιστα και δεν το κρύβουν. Τους ενοχλεί και τους φοβίζει η προσεγμένη και στοχευμένη ακτιβιστική του δράση, η αποτελεσματικότητα των μηνυμάτων που εκπέμπει, η τόλμη να αναλαμβάνει την ευθύνη των ατυχών δράσεών του όπως η αποζημίωση εταιρείας που χτυπήθηκε κατά λάθος, ελκτική δύναμη που εμφανίζει στον νέο κόσμο και η μαζικότητα που παρατηρείται πλέον στις τάξεις του. Οπότε, ένας καλός και αποτελεσματικός τρόπος απαξίωσης είναι η προσεκτική συκοφάντησή του από το λεγόμενο προοδευτικό τόξο, κάτι που σίγουρα πιάνει περισσότερο τόπο από τις έξαλλες δηλώσεις των πρωταγωνιστών του ακροδεξιού μητσοτακισμού. 

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός της σύμπνοιας που παρατηρείται από εθνολαϊκιστές φασίστες και ακροκεντρώους «προοδευτικούς», μπροστά στην έμμεση ή άμεση υπεράσπιση του κράτους-τρομοκράτη του Ισραήλ, μιας διαχρονικής γενοκτονικής μηχανής που έχει εξοντώσει τον παλαιστινιακό λαό και έχει επιβάλει ένα μόνιμο απαρχάιντ φυλετικής, στρατιωτικής και οικονομικής κυριαρχίας.

 Η αναφορά γίνεται στο κείμενο του Κώστα Γιαννακίδη με τίτλο «Ο Ρουβίκωνας και η ντροπή της Θεσσαλονίκης» στο NEWS24/7. Ο αρθρογράφος έχει δίκιο για την «ντροπή της Θεσσαλονίκης» αναφορικά με το πώς αντιμετωπίστηκε η εβραϊκή κοινότητα από την πόλη, παράλληλα με το ξεκλήρισμά της από τους ναζί. Πολύ εύστοχα επιλέγει ως πηγή του το εμβληματικό πόνημα του Μαρκ Μαζάουερ «Θεσσαλονίκη, η πόλη των φαντασμάτων».

Το άρθρο :Ο Ρουβίκωνας και η ντροπή της Θεσσαλονίκης

 Όλα αυτά, όμως, φαίνεται να τα κάνει για να εξυπηρετήσει το αφήγημά του ώστε να συνδέσει, αυθαίρετα και ανιστόρητα, τους συνεργάτες των γερμανών κατακτητών και τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής με τους αντιεξουσιαστές του Ρουβίκωνα. Να ενισχύσει, δηλαδή, από προοδευτική σκοπιά και με δήθεν ιστορική επιχειρηματολογία, το ακροδεξιό κυβερνητικό αφήγημα της θεωρίας των δύο άκρων που μάλιστα συναντώνται στις πρακτικές τους.

Γνωρίζει, άραγε, ο συντάκτης του άρθρου κάποια άλλη, αποδεκτή κατ’ αυτόν, αντίδραση απέναντι στον σιωνιστικό οικονομικό επεκτατισμό που ζει δραματικά η Θεσσαλονίκη και πολλές ακόμη περιοχές της Ελλάδας; Η Golden Visa και τα υπόλοιπα οικονομικά κίνητρα που προσφέρει η κυβέρνηση έχουν καταντήσει την χώρα οικονομική αποικία του Ισραήλ. 

Ολόκληρα κτίρια και τεράστιος αριθμός διαμερισμάτων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης είναι πλέον σε ιδιοκτησία ισραηλινών οι οποίοι λένε ευθαρσώς, ακολουθώντας την ακραία σιωνιστική τους παράδοση, ότι ήρθαν για να αποκτήσουν ξανά αυτά που τους ανήκουν. 

Η αντισιωνιστική περιπολία του Ρουβίκωνα ήταν μια συμβολική ενέργεια με πολιτική σημασία, που επικαιροποιεί την αλληλεγγύη στο λαό της Παλαιστίνης και καταδεικνύει τον ακραίο ιμπεριαλιστικό επεκτατισμό του σύγχρονου Ισραήλ. 

Ο σιωνισμός είναι η επίσημη πολιτική του Ισραήλ και εκφράζεται ως γενοκτονικός φασισμός απέναντι στους παλαιστίνιους χρησιμοποιώντας ως άλλοθι ακόμα και κανόνες της Παλαιάς Διαθήκης.

 Είναι υποχρέωση, πλέον, της Αριστεράς να είναι σαφέστατα αντισιωνιστική όπως στέκεται, ταυτοτικά, απέναντι στον φασισμό και τον ρατσισμό.

 Τα φληναφήματα περί αντισημιτισμού που χρησιμοποιούνται ως ταύτιση με τον αντισιωνισμό είναι απολύτως προβοκατόρικα και έωλα και προβάλλονται από ακραιφνείς αντισημίτες, ακροδεξιά σταγονίδια που αναβαπτίστηκαν στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, και από μοντέρνους ακροκεντρώους υπηρέτες της μητσοτακικής ιδεολογίας.

Είναι σαφές ότι οι ενέργειες του Ρουβίκωνα ενοχλούν γιατί τους χαλάνε την επικοινωνιακή σούπα της δήθεν τουριστικής ευμάρειας και της νεοαποικιακής επενδυτικής δραστηριότητας του Airbnb και της Golden Visa που έχει καταστήσει τους έλληνες ξένους στον τόπο τους. 

Ήταν αναμενόμενο να επιστρατευτούν πρόθυμοι κονδυλοφόροι, μοντέρνας προοδευτικής κοπής, που θα μιλούσαν για στρατιωτική παράταξη, μαύρα ρούχα και παλαιστινιακές σημαίες στα μπλουζάκια. Με δάνεια αριστερού λόγου, θα προχωρούσαν σε αναφορές και απαράδεκτες συγκρίσεις με τους εθνοφασίστες, τους χρυσαυγίτες και τους παρακρατικούς δολοφόνους του Λαμπράκη. 

Και ιδού το επιστέγασμα από τον Κώστα Γιαννακίδη, με τον απροκάλυπτο παραλληλισμό του Ρουβίκωνα με τους φασίστες, τους σπιούνους των ναζί και τους παρακρατικούς συνεργάτες της Δεξιάς: «Και τώρα είναι ο Ρουβίκωνας. Είναι παρακρατική οργάνωση; Όχι δεν είναι, με την παλιά έννοια. Είναι μία σύγχρονη εκδοχή του παρακράτους, αυτόνομη από τους κεντρικούς μηχανισμούς εξουσίας. Με δικά της κέντρα αποφάσεων και δράσης. Η ντροπή, όμως, πέφτει πάνω σε όλη την πόλη σαν ένα φάντασμα που τη στοιχειώνει». 

Με άλλα λόγια, ο Ρουβίκωνας είναι μια σύγχρονη εκδοχή παρακράτους που υποθάλπεται από ...την Αριστερά! Πόσο στημένο, με προοδευτική μεταμφίεση, κατευθυνόμενο, αυθαίρετο, ανιστόρητο και προβοκατόρικο, στην υπηρεσία του δόγματος «νόμος και τάξη» της μητσοτακικής ηγεμονίας, θα μπορούσε να είναι ένα άρθρο; 

Απέναντι σ’ αυτή την υπονομευτική επικοινωνιακή τακτική, με υποτιθέμενο προοδευτικό πρόσημο, η Αριστερά δεν θα πρέπει να παραμένει σιωπηλή και αδιάφορη: οφείλει να υπερασπίσει τον Ρουβίκωνα.

 

Πάνος Δημητρούδης

BBC Proms 2026 - Tubular Bells :Το καθοριστικό έργο του Mike Oldfield παρουσιάζεται πλήρως ορχηστρικά στο Prog Rock Prom.

 

Η Συμβολή των Γυναικών στην Ελληνική Επανάσταση

 

Μια ουσιαστική και θαρραλέα παρέμβαση στην εθνική μας ιστοριογραφία

---

[Ευγενία Κατούφα, Η ιστορική αποκατάσταση της Γυναίκας του ’21, Ιδιωτική Έκδοση, 2024]

Της Πωλλέτας Ψυχογυιοπούλου

booksitting.gr

21 Ιουλίου 2026

 7–9 λεπτά

---

Το βιβλίο της Ευγενίας Κατούφα «Η συμβολή των γυναικών στην Ελληνική Επανάσταση – Η πολεμική δράση, οι υπηρεσίες και οι προσφορές των Γυναικών στον Αγώνα της Ανεξαρτησίας» (Ιδιωτική Έκδοση, 2024, ISBN: 978-618-00-5540-5) δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη προσθήκη στη βιβλιογραφία του 1821. Αντίθετα, συνιστά μια ουσιαστική και θαρραλέα παρέμβαση στον τρόπο με τον οποίο συγκροτείται, αναγιγνώσκεται και επανεξετάζεται η εθνική μας ιστοριογραφία.

Σε ένα ιστορικό πεδίο όπου για δεκαετίες η γυναικεία παρουσία καταδικαζόταν στον ρόλο του παθητικού θύματος —της αιχμάλωτης, της θρηνούσας μητέρας ή της συμβολικής μορφής που αυτοθυσιάζεται για να διαφυλάξει την τιμή της— η συγγραφέας επιχειρεί μια ριζική μετατόπιση του βλέμματος: από το περιθώριο του θρήνου, τις φέρνει στο επίκεντρο της ιστορικής δράσης.

Ήδη από το εξώφυλλο, ο/η αναγνώστης/-στρια γίνεται κοινωνός αυτής της πρόθεσης. Η λιτή, λευκή αισθητική, σε συνδυασμό με τη δυναμική εικαστική παράσταση γυναικών σε κίνηση μάχης, λειτουργεί σαν μια σαφής οπτική δήλωση. Το βιβλίο δεν υπόσχεται απλώς μια συγκινητική αφήγηση,  αλλά μια πράξη ιστορικής δικαιοσύνης.

Η βασική αρετή του έργου εντοπίζεται ακριβώς εδώ: στην ανάδειξη των γυναικών ως αυτόνομων ιστορικών υποκειμένων. Ύστερα από πολυετή και ενδελεχή έρευνα σε απομνημονεύματα, αρχεία και πρωτογενείς πηγές, η Ευγενία Κατούφα κατορθώνει να συγκεντρώσει περισσότερα από εκατό ονόματα επώνυμων αγωνιστριών, σχίζοντας οριστικά το πέπλο της ανωνυμίας που για αιώνες σκέπαζε τη γυναικεία συνεισφορά.

Το έργο διαπνέεται από μια συγκροτημένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη οπτική της ιστορίας του φύλου. Η συγγραφέας αναμετράται με αυτό που στη σύγχρονη έρευνα αποκαλείται «σιωπή των πηγών» —το γεγονός, δηλαδή, ότι οι γυναίκες της εποχής σπάνια άφησαν γραπτά τεκμήρια της δράσης τους. Ανασυνθέτει, λοιπόν, τη φωνή τους κυρίως μέσα από ανδρικές αφηγήσεις, καθιστώντας την έρευνά της μια γοητευτική άσκηση ιστορικής αρχαιολογίας.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη μετεπαναστατική αποσιώπηση αυτής της προσφοράς. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Μαντώς Μαυρογένους, η οποία, παρά το μέγεθος της θυσίας της, αναγκάστηκε μεταγενέστερα να διεκδικήσει δικαστικά και πολιτικά την αυτονόητη αναγνώριση. Σε επιστολή της προς τον βασιλιά Όθωνα το 1841, σημειώνει με αφοπλιστική παρρησία: «Η Πατρίς, μεγαλειότατε, δεν ελευθερώθη μόνον από τους άνδρας, αλλά και αι γυναίκες επολέμησαν προσωπικώς τον εχθρόν της Πίστεως και της Πατρίδος… Εγώ, μεγαλειότατε, δεν ζητώ χάριν, αλλ’ απαιτώ από τον θρόνον σου τα προσωπικά μου δικαιώματα». Με τα λόγια αυτά, η Μαυρογένους δεν υπερασπιζόταν απλώς τον εαυτό της· διεκδικούσε θεσμική δικαιοσύνη για κάθε γυναίκα που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή.

Μέσα από αυτή την οπτική αναδύεται και το κεντρικό ερώτημα του βιβλίου: Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε, πέρα από την Μπουμπουλίνα, τις Σουλιώτισσες ή τις τραγικές μορφές της Χίου, ονόματα όπως η Κωνσταντία Ζαχαριά, η Σταυριάνα Σάββαινα, η Μαριγώ Ζαραφοπούλα ή η Δόμνα Βισβίζη;

Η μελέτη της Κατούφα απλώνει μπροστά μας ένα ευρύ πανόραμα γυναικείων ρόλων που υπερβαίνει κατά πολύ το στερεότυπο της απλής νοσοκόμας ή φροντίστριας. Η πολεμική αρετή βρίσκεται σε πρώτο πλάνο: από τις «φουστανελοφόρες» που μεταμφιέζονταν σε άνδρες για να βρεθούν στα χαρακώματα, μέχρι τις Μανιάτισσες που απώθησαν τον Ιμπραήμ με θεριστικά δρεπάνια. Παράλληλα, φωτίζεται η οργανωτική και υλικοτεχνική διάσταση του Αγώνα. Καπετάνισσες, τροφοδότριες και στρατολόγοι αναλάμβαναν την επιμελητεία των στρατευμάτων, αποδεικνύοντας ότι η Επανάσταση υπήρξε ένα σύνθετο οργανωτικό εγχείρημα και όχι μια άναρχη εξέγερση.

Μια συγκλονιστική πτυχή της έρευνας αφορά τον λεγόμενο «πετροπόλεμο». Σε απόκρημνες σπηλιές και οχυρά, οι γυναίκες μετέτρεπαν το ίδιο το ανάγλυφο της ελληνικής γης σε όπλο, κυλώντας ογκόλιθους κατά των εχθρών. Η εικόνα αυτή αποτυπώνει ανάγλυφα την ευρηματικότητα και το αδάμαστο σθένος των τοπικών κοινωνιών απέναντι σε οργανωμένους, τακτικούς στρατούς.

Η ίδια η αρχιτεκτονική του βιβλίου αντανακλά αυτή τη δυναμική. Η διάρθρωση των ενοτήτων δεν αποτελεί μια απλή τεχνική ταξινόμηση, αλλά έναν συμβολικό χάρτη της γυναικείας δράσης. Οι τίτλοι των κεφαλαίων λειτουργούν ως υποβλητικά πορτρέτα: στις σελίδες του συναντάμε τις «Αποφασισμένες» και τις «Αδάμαστες», τις «Μπροσταρίσσες» της μάχης και τις «Καταδρομείς του Αιγαίου», αλλά και τις «Εμψυχώτριες», τις «Γιάτρισσες» και τις «Κατάσκοπους» που έδρασαν αθόρυβα στις σκιές της Ιστορίας. Μέσα από αυτούς τους χαρακτηρισμούς, η συγγραφέας ανασυνθέτει ένα ολόκληρο σύμπαν γυναικείας παρουσίας και δράσης, αποκαθιστώντας τις γυναίκες ως ενεργές και καθοριστικές πρωταγωνίστριες της Ελληνικής Επανάστασης.

Το κείμενο υποστηρίζεται μοναδικά από ένα πλούσιο εικονογραφικό υλικό, προσωπογραφίες, εμβληματικά έργα του Γύζη και σπάνιες αρχειακές φωτογραφίες από κορυφαίους φορείς (Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Πολεμικό Μουσείο, Εθνική Βιβλιοθήκη, Βιβλιοθήκη Αικατερίνης Λασκαρίδη, συλλογή της Βουλής των Ελλήνων). Η εικονογράφηση αυτή δεν έχει διακοσμητικό χαρακτήρα· λειτουργεί ως οπτικός καταλύτης που ζωντανεύει την αφήγηση και μετατρέπει την ανάγνωση σε βιωματική εμπειρία.

Αυτή ακριβώς η βιωματική διάσταση προσδίδει στο βιβλίο έναν σπάνιο εκπαιδευτικό ρόλο. Μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο για σχολικές δραστηριότητες δημιουργικής γραφής και ενσυναίσθησης. Ερωτήματα όπως: «Πώς ένιωθε μια κατάσκοπος την παραμονή της μάχης;» ή «Με ποιον τρόπο μια λόγια γυναίκα επιχειρούσε να αφυπνίσει τις συνειδήσεις της Ευρώπης;» μετατρέπουν την παθητική αποστήθιση σε ενεργό ιστορικό αναστοχασμό.

Την ίδια στιγμή, οι μαρτυρίες και τα λόγια σπουδαίων ανδρών της εποχής λειτουργούν ως ηθική και λογοτεχνική επικύρωση αυτής της μνήμης. Ο Διονύσιος Σολωμός, στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους», εντάσσει τη γυναικεία μορφή στο υψηλότερο ηθικό σύμπαν του Αγώνα. Ο Βασίλης Χαραμής μάς κληροδοτεί την εικόνα της γυναίκας που «αντρίκια ντύνεται» σπάζοντας τα έμφυλα στερεότυπα, ενώ ο Δημήτριος Καμπούρογλου συνοψίζει με ιστορική ακρίβεια πως η αρετή των γυναικών υπήρξε η θεμελιώδης προϋπόθεση της ελευθερίας, αφού χωρίς αυτήν, οι άνδρες «δεν θα είχαν Ελλάδα ν’ απελευθερώσουν».

Ίσως η πιο συναισθηματικά φορτισμένη ενότητα του έργου είναι αυτή που περιγράφει την τραγική υπέρβαση του μητρικού ενστίκτου. Τις στιγμές που οι γυναίκες αναγκάζονταν να θυσιάσουν ή ακόμα και να πνίξουν τα ίδια τους τα βρέφη για να μην προδοθεί το κρησφύγετο και καταστραφεί ο Αγώνας.

Η βράβευση του βιβλίου από την Ακαδημία Αθηνών έρχεται να επισφραγίσει με τον πλέον επίσημο τρόπο την επιστημονική του εγκυρότητα και την εθνική του αξία.

Κλείνοντας τη μελέτη, συνειδητοποιούμε ότι η ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης δεν γράφτηκε μόνο με το αίμα των οπλαρχηγών ή το μελάνι των διπλωματών. Γράφτηκε με το ίδιο πάθος από τις γυναίκες που προτίμησαν τον γκρεμό από την ατίμωση, που δάμασαν τον μητρικό θρήνο για να συνεχιστεί ο Αγώνας και που μετέτρεψαν ακόμη και τις πέτρες των βουνών σε όπλα ελευθερίας.

Δεν υπήρξαν απλές βοηθοί· υπήρξαν ισότιμοι εργάτες και στυλοβάτες της εθνικής ανεξαρτησίας. Σήμερα, το έργο της Ευγενίας Κατούφα έρχεται να δικαιώσει τη θυσία τους, διασφαλίζοντας ότι τα ονόματά τους –άλλα γνωστά και άλλα λησμονημένα– θα παραμείνουν για πάντα χαραγμένα στον αιώνιο κατάλογο της εθνικής μας μνήμης.

Η Συμβολή των Γυναικών στην Ελληνική Επανάσταση  

Παρουσίαση του βιβλίου της Ευγενίας Κατούφα στην Καλαμάτα (6.3.2026)