Δευτέρα, Απριλίου 22, 2024

Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ:Μιχάλης Τρανουδάκης | Οδυσσέας Ελύτης | Αφροδίτη Μάνου • Η Ποδηλάτισα (ΟΛΟΣ Ο ΔΙΣΚΟΣ)

ΝΝΟΣΤΑΛΓΙΚΟ ΕΝΘΥΜΙΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

ΠΟΙΟΙ , ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ;

 

Αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης: Πόσο μας επηρεάζουν αυτά που (δεν) μας λένε;

Αλέξανδρος Βασιλείου

Πόσο μας επηρεάζουν αυτά που μας λένε ως ειδήσεις; Ή, ορθότερα, πόσο μας επηρεάζουν αυτά που δεν μας λένε;

Η παγκόσμια πραγματικότητα έχει αλλάξει σημαντικά. Οι ρυθμοί, οι σχέσεις των κρατών, συμμαχίες και αντιμαχίες τροποποιούνται συνεχώς. Οι πόλεμοι είναι πια μια πραγματικότητα που συμβαίνει δίπλα μας παρά μια μακρινή ανάμνηση. Και οι ειδήσεις πέφτουν με το τσουβάλι. Και τις περισσότερες φορές, διαψεύδονται.

Και ύστερα, η Ελλάδα. Μια χώρα με ιδιόμορφους ρυθμούς ανάπτυξης από την ημέρα κήρυξης της ανεξαρτησίας της. Όλα γρήγορα και άτσαλα. Πάντα σε μια δική μας “τρύπα”, πάντα με τρόπο… ελληνικό.

Οι ιστορικές αυτές ιδιομορφίες φαίνονται και στον τομέα των Μέσων Επικοινωνίας. Η απορρύθμιση του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου στα τέλη του 1980 άνοιξε τον δρόμο στα ιδιωτικά κανάλια που, από την “ψυχαγωγική” πλευρά τους, έφτασαν να είναι ο κύριος φορέας της “σκληρής” ειδησεογραφίας.

Όμως, η έννοια του ιδιωτικού έχει και δυο βασικές παραμέτρους: κέρδος και συμφέρον. Οι λέξεις χρησιμοποιούνται ατόφιες, χωρίς θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Και το συμφέρον είναι κάτι που αφορά και την πολιτική. Συμφέρον της χώρας, του πολίτη. Ή, και άλλα συμφέροντα…

Σήμερα, βλέπουμε μια δημοσιογραφία χωρίς ελευθερία. Μια δημοσιογραφία στη χώρα που λαμβάνει την 107η θέση αναφορικά με την ελευθερία του Τύπου και πολλαπλές πολιτικές διαμάχες για το πώς λειτουργεί η χώρα, με ποια διαφάνεια και με ποιους θεσμούς. Εν τω μεταξύ, το σύμπλεγμα πολιτικής και δημοσιογραφίας επηρεάζεται καθημερινά από πολλούς παράγοντες, με την Ευρωπαϊκή Ένωση να ρίχνει “καμπανάκι” στη χώρα για την κατάσταση των ΜΜΕ. Ο κόσμος καθημερινά επιβεβαιώνει την δυσπιστία του προς τα ΜΜΕ. Και μιλώντας για δυσπιστία… Προτάσεις δυσπιστίας στη Βουλή, καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και πάει λέγοντας, με μια δικαιοσύνη που δρα βασανιστικά αργά για πολλά θέματα, όπως και για αυτό των Τεμπών.

Τα ερωτήματα μαζεύονται αλλά τα θέματα υπο-συζητούνται, έναντι άλλων. Για το λόγο αυτό, η parallaxi μιλά με την Σοφία Καϊτατζή Γουίτλοκ, Ομότιμη Καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης και Πολιτικής Επικοινωνίας του Τμήματος Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Συστημικά λάθη» και εκτροπές δημοσκοπήσεωνστην προσπάθεια να μάθουμε καλύτερα τι γίνεται με τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από τα σοβαρά ζητήματα αλλά και τι είναι τελικά η κοινή γνώμη, ποια είναι η θέση της και πόσο αυτο-διαμορφωμένη είναι.

Η “συνταγή επιτυχίας” του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης

Η συζήτηση ξεκινά με τον ορισμό της εξουσίας που διατύπωσε ο Βρετανός καθηγητής της Οξφόρδης και μετέπειτα του Πανεπιστημίου Νέας Υόρκης, Steven Lukes, πατώντας στην βάση του ελλειπτικού ορισμού του Robert Dahl Robert Dahl - Wikipediaότι «Εξουσία ασκείται όποτε οι ‘Α’ κατορθώνουν να πείσουν τους ‘Β’ να πράξουν κάτι το οποίο, ειδάλλως, δεν θα διέπρατταν και το οποίο κάτι, πρώτον, αποβαίνει σε βλάβη των συμφερόντων των ‘Β’ και, δεύτερον, [σχεδιάζεται ώστε να] αποβαίνει υπέρ των συμφερόντων των ‘Α’.» (ο ορισμός του R. Dahl δε συμπεριλαμβάνει τα συμφέροντα).

Ενημερωτικά αδαείς και τελώντας σε ουσιαστική πολιτική άγνοια οι πολίτες, δηλαδή οι ‘Β’, αγνοούν την κατάφωρα επιβλαβή και άνιση συνθήκη εξουσίας, που προϋπάρχει και επικρατεί και η οποία απολήγει να βλάπτει τα «πραγματικά τους συμφέροντα», αφού παγιδεύονται και παραμένουν άπραγοι σε όσα θα όφειλαν να πράξουν, καθώς απορροφώνται από αλλότρια και αποκοιμιστικά, όπως τα τύπου: ‘άρτον και θεάματα’. Κρίνω πως στους ορισμούς αυτούς της εξουσίας συμπυκνώνεται η πεμπτουσία των τρόπων της χειραγώγησης των πολλών από τους κακόβουλους επιτήδειους, οι οποίοι τυχαίνει ενίοτε να είναι οι ίδιοι οι κυβερνώντες μας, όπως και οι ισχυροί μεγαλο-ιδιοκτήτες των ΜΜΕ. Εργαλειοποιώντας και μεταφράζοντας επικοινωνιακά τον ορισμό του R. Dahl o επικοινωνιολόγος Harold Laswell Americký sociológ Harold Dwight Lasswell ako prvý vedec skúmal vojnovú propagandu v knihe Technika propagandy v Prvej svetovej vojne - FN Finančné Novinyφιλοτέχνησε το γνωστό ‘Τέχνασμα της Ερώτησης’ (‘ΤτΕ’) ως ένα πρόσφορο πολιτικό-επικοινωνιακό δόγμα ή μπούσουλα:

Τροποποιώντας τώρα κριτικά αυτό το ‘Τ.τ.Ε.’, εγώ θέλω να στρέψω την προσοχή μας και σας και σε όσα όφειλαν απαραιτήτως να γίνονται σε μια ευνομούμενη δημοκρατία και πολιτεία, αλλά τα οποία, ωστόσο απουσιάζουν κραυγαλέα και μας ζημιώνουν. Μετατρέπω, έτσι, και συμπληρώνω το ‘ΤτΕ’ ως εξής:

Ποιος, Δεν λέει τι, Σε Ποιους, Με ποια μέσα, και με ΠΟΙΑ επιζήμια και αρνητικά αποτελέσματα για τα πραγματικά συμφέροντα των πολλών, των ΠΟΛΙΤΩΝ και, άρα, και για το δημόσιο συμφέρον.

Μέσω αυτής της κριτικής μεθόδου μπορούμε να εντοπίζουμε τις τρέχουσες σήμερα, αλλά και τις πάγιες, στρατηγικές αποπροσανατολισμού, απόκρυψης καίριων πληροφοριών για φλέγοντα θέματα που αφορούν τους πολίτες μιας δημοκρατίας και της παραπληροφόρησής τους εν τέλει. Είναι άπειρα και συνεχή τα παραδείγματα παραπληροφόρησης και αποπροσανατολισμού και μάλιστα, εσχάτως με ακόμη πιο αφόρητες μεθοδεύσεις. Ιδίως για όσες και όσους πολίτες έχουν ακόμη το ήθος και την υπομονή να ‘βλέπουν ειδήσεις’ και τα λεγόμενα ‘κεντρικά δελτία ειδήσεων’” αναφέρει προσπαθώντας να επεξηγήσει καλύτερα την κατάσταση.

Τα τεχνάσματα των προπαγανδιστών

Το συνεθέστερο τέχνασμα είναι, πρώτον, η κατάληψη και η δέσμευση ειδησεογραφικού χρόνου και χώρου με εντυπωσιακά, δήθεν, αλλά συχνότατα άσχετα και ασυναφή θέματα για τα ζωτικά συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών και την απαραίτητη ενημέρωσή τους. Επισημαίνω, πάραυτα, ότι η ‘συνάφεια/relevence’ συνιστά κορυφαίο κριτήριο δημοσιογραφικού κώδικα για την επιλογή των τελικά δημοσιεύσιμων ειδήσεων, στη διάρκεια του φιλτραρίσματος των πολλών εισερχόμενων θεμάτων στις αίθουσες σύνταξης.

Εν τούτοις, δαπανάται καταχρηστικά πολύτιμος χρόνος και χώρος των ΜΜΕ με άσχετα και ασυνάρτητα θέματα, ιδίως από τον κόσμο των celebrities και με έμφαση στις θεματολογίες ‘αίμα – σπέρμα’. Οι δημοσιογραφικά ετοιμοπαράδοτες και άρα ανέξοδες πολιτικές κοκορομαχίες και τα ‘καλλιστεία αντιλογίας / ρεπαρτί’ και βλακείας ακολουθούν. Προκύπτει επομένως εκ των πραγμάτων, πως η συχνότερη και απολύτως απαράδεκτη πρακτική, είναι η κατανάλωση, το ξόδεμα τηλεοπτικού χρόνου σε θεματολογίες που απέχουν μακράν από τις έγνοιες και τα πιεστικά προβλήματα του κόσμου. Η πρακτική αυτή εξωθεί πολλά κανάλια να καταφεύγουν στην υπερπροβολή δημοφιλών ή και κατά παραγγελία διατεταγμένων ψευδογεγονότων. Ενδεικτικά, οι φημολογίες και τα εξοργιστικά κουτσομπολιά γύρω από τη βασιλική οικογένεια της Μεγάλης Βρετανίας είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Διερωτάται όμως κάποιος σκεπτόμενος και καλόπιστος κριτής: γιατί αυτά τα ‘νέα’ (να) ενδιαφέρουν τους οικονομικά καθημαγμένους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι επιπλέον πλήττονται και από σοβαρά ζητήματα βίας και δημόσιας ανασφάλειας. Οι εξελίξεις του βασιλικού οίκου αυτής της μακρινής χώρας τους μάραναν; Αφού η Πολιτεία μας αποτελεί Προεδρευόμενη δημοκρατία, γιατί οι βασιλικές θεματολογίες μπορούν να εντάσσονται τόσο συχνά στα κεντρικά δελτία ειδήσεων των Ελλήνων πολιτών;

Και, εάν τα νέα για τις βασιλικές οικογένειες είναι newsworthy, πράγματι, στη δημοκρατία μας, τότε λοιπόν, γιατί δεν ακούμε ποτέ και για τους βασιλικούς οίκους της Σουηδίας, του Βελγίου, της Ισπανίας ή της Ιορδανίας; Μήπως πρόκειται για τον απόλυτο ειδησεογραφικό παραλογισμό των άχρηστων, αλλά και παρασιτικών πληροφοριών που εξυπηρετούν μόνο τη χείριστη προσέγγιση του: «δώστε άρτον και θεάματα στο πόπολο» για τον αποπροσανατολισμό του; Δεν συνεπάγεται κάτι τέτοιο το απόλυτο εξευτελισμό της ‘Δημοσιογραφίας Δημοσίων Σχέσεων’ των ζάπλουτων.

Μια δεύτερη, ιδιαίτερα προσβλητική, υποτιμητική και οχληρή μέθοδος είναι η προσφυγή σε ψεύδη, σε ψευδογεγονότα όπως και σε θέματα προβολής των κρατούντων ή αυτοπροβολής ηγετικών προσώπων.

Ένα από τα πιο σκληρά και συστηματικά αναπαραγόμενα ψεύδη συνίσταται στο ότι η «Ελληνική οικονομία είναι ισχυρή», ακόμη και την ώρα που η Eurostat και άλλοι έγκυροι αρμόδιοι φορείς μας κατατάσσουν στην φτωχότερη χώρα της ΕΕ, μετά τη Βουλγαρία. Το ψεύδος αυτό αρνείται την αλγεινή πραγματικότητα και απορρίπτει το γεγονός ότι τα νέα ζευγάρια που θέλουν να στήσουν οικογένεια και να κάνουν παιδιά, αδυνατούν. Αυτή η οικονομική τους εξαθλίωση ενοχοποιείται για το δημογραφικό-υπαρξιακό μας πρόβλημα και αυτό συναρτάται ευθέως με τις συνεχείς κυβερνητικές ωραιοποιήσεις και τα διαχεόμενα ψεύδη. Επιπλέον, όλα αυτά τα ψευδο-αφηγήματα οδηγούν αναπόφευκτα σε επικοινωνιακή υπερέκθεση με αποτέλεσμα και τις αλληλοδιάδοχες αντιφάσεις και τις αντίστοιχες συνεχείς κυβερνητικές διαψεύσεις, ακόμη και των διαψεύσεων, ενίοτε.

Μία τρίτη συνταγή παραπληροφόρησης και συστηματικού αποπροσανατολισμού είναι η ‘επανάληψη των επαναλήψεων’ που προφανώς προσβάλλει αφόρητα τους πολιτικά ενδιαφερόμενους και νουνεχείς πολίτες, οι οποίοι συνεχίζουν να θέλουν να ενημερώνονται και να ‘βλέπουν ειδήσεις’ ακόμη. Ας μην αναρωτιούνται, λοιπόν, οι κήνσορες και οι θεράποντες της χώρας γιατί οι πολίτες τους γυρίζουν σωρηδόν την πλάτη, όπως και στα ΜΜΕ, όταν ανήθικα τις και τους κακομεταχειρίζονται ως ‘φυτά’“, λέει στην parallaxi.

Οι ειδήσεις δεν μπορούν να αποτελούν προβλέψεις, εικασίες ή ‘ευσεβείς πόθους’ περί πολιτικής παραγωγής

Η συζήτηση συνεχίστηκε για το αν υπάρχει κάποιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποπροσανατολισμού και  κινήθηκε γύρω από την περιβόητη Λίστα Πέτσα, που, όπως σχολιάσει η Σοφία Καϊτατζή-Γουίτλοκ, εισήγαγε έναν τέταρτο τρόπο-παράδειγμα χειραγώγησης, μέσω ψεύδο-μη-γεγονότων, όπως λέει χαρακτηριστικά.

Ως γνωστόν, οι ειδήσεις πάντα και αποκλειστικά αφορούν γεγονότα. Ήτοι: συμβάντα, facts, για την ακρίβεια ‘hard facts’. Εν τούτοις, στα καθημερινά κυβερνητικά Δελτία Τύπου που διαμοιράζονται κυριαρχούν, πλέον, εδώ και πέντε έτη, όχι μόνο οι πεπραγμένες πολιτικές εφαρμογές ή οι αποφάσεις, ως de facto γεγονότα, αλλά και οι συνεχείς προαναγγελίες κυβερνητικών αποφάσεων. Εδώ, εισερχόμαστε επομένως στα πεδία της διαχείρισης των ελπίδων και των προσδοκιών. Ενίοτε δε ακόμη και στην εξύφανση εικασιών περί επερχόμενων θετικών κυβερνητικών προγραμμάτων ή υλοποίησης υποσχέσεων” λέει, δηλώνοντας πως κάτι τέτοιο δεν έχει θέση σε δελτίο ειδήσεων.

Οι ειδήσεις δεν μπορούν ποτέ να αποτελούν προβλέψεις, προαναγγελίες, προγνώσεις, εικασίες ή ‘ευσεβείς πόθους’ περί πολιτικής παραγωγής. Αυτά τα τελευταία ανήκουν μερικώς στα περιεχόμενα των αναλύσεων και των μεσοπρόθεσμων εκτιμήσεων. Υλοποιείται έτσι καταχρηστικά και στο έπακρο αυτό που αποδίδει αφοριστικά και απαξιωτικά ο όρος «επικοινωνιακά» δηλαδή, χειριστικά των θεμάτων και χειραγωγικά των πολιτών. Εν προκειμένω, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε συνέργεια, με ισχυρά και κυρίαρχα κέντρα και κανάλια προχώρησαν στην αλλοίωση και σταδιακά στην αλλοτρίωση ακόμη και του τι εστί είδηση και συνεπακόλουθα του τι εστί υγιής δημοσιογραφία“.

Κρίνει τέτοιες πρακτικές ως προπαγανδιστικό υλικό: “Χαρακτηριστικά, έχουμε την προαναγγελία της αύξησης του κατώτατου μισθού, η οποία, ανακοινώθηκε τελικά την τρέχουσα εβδομάδα. Ο κατώτατος ανήλθε από 780 Ευρώ σε 830 μεικτά. Υλοποιήθηκε λοιπόν εν τέλει η κυβερνητική υπόσχεση. Το επίδικο θέμα εδώ, ωστόσο, είναι η καταχρηστική, πολύμηνη και αφόρητα επαναλαμβανόμενη προαναγγελία της. Αυτή η επανάληψη πολιορκούσε και καθήλωνε την προσοχή των αναξιοπαθούντων πολιτών που προσέβλεπαν σε ένα ξεροκόμματο, που αποσκοπούσε στο να δεσμεύει την προσοχή τους, αλλά και να ματαιώνει τις δράσεις τους σχετικά με αντίστοιχες ή και άλλες εύλογες και θεμιτές διεκδικήσεις”. Αναφέρει την ανάγκη εκ μέρους των δημοσιογράφων για παρατήρηση και ανάλυση του περιεχομένου. “Από τον τρόπο της διάχυσης και της οργάνωσης αυτής της επαναληπτικότητας της προαναγγελθείσας υπόσχεσης περί «αύξησης του κατώτατου μισθού, που συμπαρασύρει και πολλά επιδόματα», κατά το χειριστικό κυβερνητικό αφήγημα, κατανοούμε ότι αυτή η τακτική ακριβώς αποτελεί στρατηγικό τρικ πειθούς και κατευνασμού, πρωτίστως, των εξαθλιωμένων Ελλήνων από τις ποικίλες κρίσεις και την πρωτοφανή ακρίβεια η οποία δεν ενέσκηψε αυτόματα, αλλά οργανωμένα.

Άραγε, δεν γνωρίζουν οι κυβερνώντες ή δεν συναισθάνονται οι δημοσιογράφοι, οι επικοινωνιολόγοι και οι υπεύθυνοι των καναλιών ότι τέτοιες πρακτικές αφόρητων επαναλήψεων καταντούν κλισέ που προσβάλλουν; Ότι συνιστούν μορφές κατάφωρα χειραγωγικής προπαγάνδας; Γιατί υποτιμούν και προσβάλλουν τόσο πολύ τους πολίτες; Πώς είναι δυνατόν η Δημοσιογραφία και η Πολιτική να ανακτήσουν ποτέ την αξιοπρέπεια και την αξιοπιστία τους; Πώς θα σηκωθεί η ελληνική Δημοσιογραφία από το ναδίρ της κατάταξής της στην 107 θέση παγκοσμίως; Με τα αδιάκοπα επικοινωνιακά εγκλήματα κατά των μελών του κοινού;” διερωτάται.

Ο ρόλος της επιλογής θεμάτων[...................................]

ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης: Πόσο μας

επηρεάζουν αυτά που μας λένε ως ειδήσεις;

Όταν "έπεσε" ο Παπαδόπουλος-Βελγικό βίντεο με γνώμες Αθηναίων για τη Χούντα και το δικτάτορα

21 Απριλίου / Ανέκδοτο ντοκουμέντο για την πτώση Παπαδόπουλου και τη χούντα του Ιωαννίδη

Εξαιρετικός ρεπόρτερ της βελγικής τηλεόρασης και πολεμικός ανταποκριτής, ο Τζόσι Ντουμπιέ φθάνει στην Ελλάδα την επομένη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Οι πολίτες είναι τρομοκρατημένοι και αρνούνται να μιλήσουν, αλλά σε λιγότερο από μία εβδομάδα μετά ο Παπαδόπουλος ανατρέπεται.

Μέχρι να εδραιωθεί στην εξουσία ο νέος δικτάτορας Ιωαννίδης και να ξεκαθαρίσει τι έχει συμβεί, μεσολαβούν μερικές ώρες. Τα στόματα αρχίζουν αρχίζουν να ανοίγουν. Η κάμερα του Τζόσι καταγράφει ανέκδοτες ιστορικές στιγμές που παρουσιάζονται για πρώτη φορά. Συνάντησα πρόσφατα αυτόν τον ξεχωριστό άνθρωπο και δημοσιογράφο στις Βρυξέλλες, σε μία διαδήλωση για τον Τζούλιαν Ασάνζ.

Ο ίδιος διηγείται…

Έφτασα στην Αθήνα τη μεθεπόμενη από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ήταν φρίκη, τρόμος. Ήμουν πολεμικός ρεπόρτερ για 27 χρόνια. Δεν έχω δει ποτέ ανθρώπους τόσο φοβισμένους. Κανείς δεν τολμούσε να μου μιλήσει.

Επιπλέον υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας. Και μετά μερικές μέρες ήραν τα μέτρα και βρήκαμε την ευκαιρία να πάμε στην Πλάκα. Και εκεί γνώρισα μια πολύ ωραία Αμερικανίδα και της ζήτησα να έρθει για ένα ποτό στο δωμάτιο μου στο ξενοδοχείο.

Αλλά όταν φτάσαμε στην Ομόνοια, υπήρχαν παντού τανκ. Πραξικόπημα! Έτρεξα στο ξενοδοχείο. Είπα στον εικονολήπτη, έλα, πάμε, πάμε και αρχίσαμε να κινηματογραφούμε κοντά στον Σύνταγμα. Αλλά κάποια στιγμή, ήρθε ένας αξιωματικός με το περίστροφό του, με σημάδεψε και μου είπε: «Θα σε σκοτώσω».

Έτσι πήγαμε στο ξενοδοχείο Grand Bretagne και κάναμε πλάνα από εκεί. Αλλά απέναντι υπήρχαν αλεξιπτωτιστές και μας είδαν.Λίγα λεπτά αργότερα, έσπασαν την πόρτα, με χτύπησαν με τα κοντάκια των τουφεκιών τους και μου έσπασαν το γόνατο. Επρεπε να πάω στο νοσοκομείο και συνέχισα τo ρεπορτάζ με πατερίτσες.

Βγήκαμε στο δρόμο, πήραμε συνεντεύξεις από ανθρώπους. Κανείς δεν ήξερε τι συνέβαινε.Όλοι ελεγαν «δεν ξέρουμε». Και ξαφνικά ακούμε «Γκιζίκης, Γκιζίκης». Κανείς δεν τον ήξερε, αλλά, voila , ο νέος αρχηγός του κράτους.

Woman Times Seven – Επτά φορές Γυναίκα (1967):Και μόνο για την απολαυστική Σίρλεϊ Μακλέιν αξίζει η ταινία του Βιτόριο Ντε Σίκα...

Woman Times Seven – Επτά φορές Γυναίκα |

Σκηνοθεσία:Vittorio De Sica

Παίζουν: Shirley MacLaine, Peter Sellers, Rossano Brazzi, Vittorio Gassman, Lex Barker, Elsa Martinelli, Robert Morley, Alan Arkin, Michael Caine, Anita Ekberg, Philippe Noiret
   

Σπονδυλωτή ταινία , όπου η  σπουδαία  Σίρλεϊ Μακλέιν υποδύεται επτά διαφορετικούς ρόλους σε ισάριθμες πιπεράτες ιστορίες με θέμα τη μοιχεία΄Η ταινία δείχνει τα χρονάκια της και σε ορισμένα σημεία προβάλλει τις ξεπερασμένες αντιλήψεις για τη γυναίκα και το ρόλο της μέσα στην κοινωνία, όμως διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του σύγχρονου θεατή , που διασκεδάζει  χάρη στην μπριόζα πρωταγωνίστριά του.

 Πωλέτ: ακολουθώντας τη νεκροφόρα που περιέχει τα λείψανα του συζύγου της, η πανέμορφη Πολέτ, με έκπληξη θα δεχτεί τις ανήθικες προτάσεις του οικογενειακού τους γιατρού (στον αντίστοιχο ρόλο Πίτερ Σέλερς, ενώ σε cameo θλιμμένου συγγενή εμφανίζεται ο ίδιος ο Ντε Σίκα).

    Μαρία Τερέζα: Έξαλλη από την απιστία του συζύγου της με την καλύτερη φίλη της, αποφασίζει να κάνει έρωτα με τον πρώτο άντρα που θα βρεθεί μπροστά της.

    Λίντα: Ένας Σκοτσέζος και ένας Ιταλός βρίσκονται στο δωμάτιο μιας μεταφράστριας των Ηνωμένων Εθνών που ψάχνει να βρει τη σεξουαλική της ταυτότητα. Σε cameo η… φωτό του Μάρλον Μπράντο.

    Εντιθ: Η παμπόνηρη σύζυγος ενός επιτυχημένου συγγραφέα αποφασισμένη να προκαλέσει το ενδιαφέρον του πάση θυσία, υποδύεται την ηρωίδα ενός βιβλίου του. Εκείνος την περνάει για τρελή και το πανηγύρι ξεκινά…

    Εύα: Η σύζυγος ενός εκατομμυριούχου προκειμένου να εντυπωσιάσει με ένα βραδυνό φόρεμα αποκλειστική δημιουργία ενός μοντελίστ, στην Όπερα, είναι ικανή να φτάσει στο… έγκλημα.

    Μαρία: Δυο εραστές αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν με τα ρούχα που θα φορούσαν στο γάμο τους που δεν θα γίνει ποτέ. Τα διαδικαστικά της αυτοκτονίας, όμως θα τους προκαλέσουν τρελό πονοκεφάλιασμα!

    Τζην: Δυο φιλενάδες σε ένα καφέ, παρατηρούν πως ένας κομψός κύριος τις «καρφώνει». Κολακευμένες και περίεργες αποφασίζουν φεύγοντας, να ακολουθήσουν διαφορετικούς δρόμους για να δουν ποιαν από τις δυο θα ακολουθήσει. Κι ενώ μια ξαφνική χιονοθύελλα παραλύει το Παρίσι, ο μυστηριώδης κύριος (Μάικλ Κέην) ακολουθεί την Τζην.

https://summercinemas.gr/images/content/movies/full/poster_0256_1274.jpg

MADRID ART WEEK! ARCO MADRID 2024 + YOUNG GALLERIES OPENING + LATIN AMERICAN SECTION

ARCOmadrid 2024 | Official tourism websiteRCOmadrid is the International Contemporary Art Fair of Spain, which, since its creation, has been one of the main platforms in the contemporary art market.

 In 2024, the fair celebrates its 43rd edition with the Caribbean Sea as the central project. The program curated by Carla Acevedo-Yates and Sara Hermann Morera, 'The Shore, the Tide, the Current: An Oceanic Caribbean,' will revolve around the artistic scenes of the territories connected by this sea.

 Additionally, ARCOmadrid 2024 will once again present artistic content with the galleries of the General Program, as the main axis of the Fair, selected by the Organizing Committee, as well as the 'Opening' section, curated by Cristina Anglada and Yina Jiménez Suriel, showcasing a selection of young galleries. 

The 'Never the Same. Latin American Art' section, curated by José Esparza Chong Cuy and Manuela Moscoso, continues to strengthen the historical link between ARCOmadrid and Latin American art. ARCO 2024 Madrid Spain | Room Bites

 01:44:49 - “The Shore, the Tide, the Current: An Oceanic Caribbean”

 01:59:28 - “Opening” section 

 02:19:22 - “Never the Same. Latin American Art” section

ARCO MADRID 2024 | Contemporary Art Fair in Madrid

Η μεταλλαγμένη Αριστερά της εποχής μας ασχολείται μόνο με τον σύγχρονο τρόπο ζωής, τις καταναλωτικές συνήθειες των κοινωνικών στρωμάτων και τους αγώνες για σεξουαλικές ελευθερίες , έχοντας εγκαταλείψει τα κρισιμότατα κοινωνικά και πολιτικοοικονομικά προβλήματα

 

Η μοδάτη «αριστερά»


Toυ Σήφη Φανουράκη

Πηγή: anoixtoparathyro.gr

       https://m.tribune.gr/wp-content/uploads/2023/12/zara.jpg            

Η Σάρα  Βάγκενκνεχτ μαζί με άλλα πρώην ηγετικά στελέχη του γερμανικού De Linke, μετά από μια μακρά εσωκομματική σύγκρουση, εγκατέλειψαν το κόμμα και τους κοινωνικούς αγώνες της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, επιλέγοντας μια φιλελεύθερη και κοσμοπολίτικη «στροφή». Μάλιστα αυτή η «στροφή» έγινε σε μια περίοδο που, ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει ανατρέψει τις γεωπολιτικές ισορροπίες και ξανασχεδιάζει τον χάρτη των διεθνών συγκρούσεων. 

Από τη μια, η Ρωσική στρατιωτική επιχείρηση, με πρόσχημα την υπεράσπιση των Ρωσόφωνων πληθυσμών του Ντονμπάς, ενώ από την άλλη, η ιμπεριαλιστική εμπλοκή του ΝΑΤΟ, καθορίζουν ταυτόχρονα και τις ενεργειακές σχέσεις Ρωσίας και Ευρώπης. Από την άλλη, ο επεκτατισμός του Ισραήλ προωθεί την τελική εξόντωση των Παλαιστινίων και επαληθεύει τα  σενάρια διεύρυνσης των επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή.

Σε αυτό το πλαίσιο, τα γενικά χαρακτηριστικά της πολιτικής και κοινωνικής κρίσης, ιδιαίτερα στη Γερμανία, επεκτείνονται σε όλη την  Δυτική Ευρώπη και επιβεβαιώνουν την συνεχιζόμενη παγκόσμια σύγκρουση μεταξύ του δυτικού και του ανατολικού κόσμου. Επηρεάζoυν ολόκληρη την Ευρωπαϊκή αριστερά, όχι μόνο τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Γερμανούς Πράσινους, αλλά και το Ιταλικό Δημοκρατικό Κόμμα  και τους κρατούν «δέσμιους» στις φιλοπόλεμες επιλογές του Ατλαντισμού.

Οι θεμελιώδεις «πεπαλαιωμένες» και αντιφατικές θέσεις της «μοντέρνας» αριστεράς και οι πολιτικές συμπεριφορές των  μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων που κατοικούν στα προάστια  των μητροπολιτικών πόλεων, οδηγούν σε μία  πλήρη μετάλλαξη ενός μεγάλου μέρους της «ιστορικής αριστεράς».

Η σημερινή «μοντέρνα» αριστερά εγκαταλείπει σταδιακά την κοινωνική της βάση, τους χαμηλόμισθους εργαζόμενους και την εργατική τάξη που τα τελευταία τριάντα χρόνια έχουν υποστεί όλες τις αντιμεταρρυθμίσεις του οικονομικού φιλελευθερισμού. Απομακρύνεται εντελώς από το πεδίο των αγώνων για την υπεράσπιση, της δημόσιας και ιδιωτικής απασχόλησης, της υγείας και της περίθαλψης και γενικές για τις κοινωνικές συνθήκες των κατώτερων τάξεων.

Τα νέα κοινωνικά υποκείμενα αυτής της «φιλελεύθερης», «κοσμοπολίτικης», «μοντέρνας» αριστεράς, είναι οι κοινωνικές ομάδες που έχουν ανέβει οικονομικά. Εγκαταλείπεται σταδιακά το τμήμα εκείνο των εργαζομένων που υποφέρει από τη φιλελεύθερη «νεωτερικότητα», το τμήμα με την εργασιακή επισφάλεια, πρεκαριάτο. 

Σαράντα χρόνια οικονομικού νέο-φιλελευθερισμού, παγκοσμιοποίησης και διάλυσης του κράτους πρόνοιας έχουν διχάσει τις δυτικές κοινωνίες σε τέτοιο βαθμό που η πραγματική ζωή πολλών πλέον κινείται μόνο μέσα στη «φούσκα» στην οποία βρίσκεται η τάξη τους. 

Συμπερασματικά, το κατακερματισμένο πρεκαριάτο και η κοινωνική και ατομική διαίρεση του ιστού των κατώτερων τάξεων  είναι το μεγάλο ζήτημα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει σήμερα η αριστερά.

Όμως, η κοινωνική αριστερά κυριαρχείται από μια φαντασίωση της «μοντέρνας αριστεράς». Δεν τοποθετεί πλέον τα κοινωνικά και πολιτικοοικονομικά προβλήματα στο επίκεντρο της αριστερής πολιτικής, αλλά ασχολείται μόνο με τον σύγχρονο τρόπο ζωής, τις καταναλωτικές συνήθειες των κοινωνικών στρωμάτων και τους  αγώνες για σεξουαλικές ελευθερίες.           

Τέτοιες αντιλήψεις άλλωστε ενυπάρχουν και στα πράσινα κόμματα, στα σοσιαλδημοκρατικά, σοσιαλιστικά και μάλιστα σε  σχεδόν όλες τις χώρες της δυτικής Ευρώπης. Να μην ξεχνάμε όμως ότι, αυτά τα κόμματα έχουν αδρανήσει, στην σταδιακή επιβολή των χειρότερων κοινωνικών αντιμεταρρυθμίσεων τα τελευταία χρόνια.

Αυτή η αριστερά και συγκεκριμένα η ευρωπαϊκή αριστερά, «ενστερνίζεται» τον οικονομικό φιλελευθερισμό, την σημερινή πολιτική αρχιτεκτονική της ΕΕ και το αφήγημα της υποτιθέμενης δημοκρατικής και πολιτισμικής ανωτερότητας του ευρωπαϊσμού !

Αυτή η «αριστερά» αυτοπροσδιορίζεται πλέον από ένα ευρωπαϊκό κοσμοπολιτισμό, που ανησυχεί για το κλίμα και δεσμεύεται, για τη χειραφέτηση, τη μετανάστευση και τις σεξουαλικές μειονότητες. Πιστεύει ότι, ο δρόμος για μια δίκαιη κοινωνία  δεν περνάει πλέον από τα παλιά θέματα της οικονομίας, δηλαδή τους μισθούς, τις συντάξεις, τους φόρους και τα επιδόματα ανεργίας.

Μάλιστα, με την ενεργητική και παθητική «συναίνεσή» της, συμβαδίζει με τις απόψεις των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων ανωτέρου  μορφωτικού επιπέδου, που εργάζονται στη δημόσια διοίκηση, στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες στον κοινωνικό τομέα, στις εταιρείες της πράσινης μετάβασης. 

Σε αυτό το περιβάλλον αναπτύσσεται μια μεταμοντέρνα αφήγηση, ενός «αόριστου ειρηνισμού» που αποστρέφεται οποιαδήποτε ανάκτηση ενός στείρου λαϊκισμού και εθνικισμού και που πάντα χαρακτηρίζεται ως αντιδραστικό και δεξιό κατάλοιπο.

Με λίγα λόγια, αυτή η αριστερά έχει αλλάξει μορφή και περιεχόμενο σε σχέση με την προέλευσή της. Έχει επιλέξει να εκπροσωπεί τα συμφέροντα, τις προσδοκίες και τα συναισθήματα εκείνων των τάξεων που έχουν αναδειχθεί νικητές στους κοινωνικούς μετασχηματισμούς των τελευταίων δεκαετιών και αδιαφορεί για τη δύναμη του πολιτικού αγώνα και της συλλογικότητας, ενώ φαντασιώνεται μια κοινωνική χειραφέτηση των κατώτερων τάξεων και έναν αόριστο και γενικό διεθνισμό των λαών.

Σύμφωνα με την Βάγκενκνεχτ, η σκληρή κριτική στον οικονομικό και φιλελεύθερο καπιταλισμό θα πρέπει να περιλαμβάνει τις «επιθυμίες» της μεταρρυθμιστικής ιδεολογίας της σοσιαλδημοκρατίας, που δεν υπάρχει πια και στην οποία είναι αδύνατη η όποια επιστροφή, ενώ η τεχνολογική πρόοδο μπορεί να αυξήσει τις δυνατότητες της ανταγωνιστικής οικονομίας, αλλά με σαφείς κανόνες. 

Η όποια ανάλυση αυτής της αριστεράς διολισθαίνει σε μια νοσταλγική αφήγηση ενός καπιταλισμού με «ανθρώπινο πρόσωπο» που άλλωστε υπήρξε και ο ιστορικός «στόχος» των ρευμάτων της δυτικής κομμουνιστικής και σοσιαλιστικής αριστεράς.

Θάσος: Το αρχαίο θέατρο του νησιού αναστηλώθηκε και ετοιμάζεται να υποδεχθεί και πάλι το κοινό!

 Θάσος: Το αρχαίο θέατρο του νησιού αποκτά την παλιά του αίγλη

Θάσος: Το αρχαίο θέατρο του νησιού αναστηλώθηκε και ετοιμάζεται να υποδεχθεί και πάλι το κοινό!

Πηγή: kavalapost.gr

 Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Καβάλας ανακοίνωσε ότι από τη Δευτέρα 13 Μαΐου 2024 το θέατρο της Θάσου θα είναι ανοιχτό στο κοινό ως επισκέψιμο μνημείο από Δευτέρα ως Παρασκευή [ώρες 08:00-14.00] εκτός Σαββατοκύριακου και αργιών.

Το έργο «Αποκατάσταση και ανάδειξη αρχαίου θεάτρου Θάσου-Β Φάση» εντάχθηκε στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανατολική Μακεδονία -Θράκη 2014-2020» της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης. Οι εργασίες ξεκίνησαν στις 26 Νοεμβρίου 2018 και η αποκατάσταση των μαρμάρινων εδωλίων στο κοίλο του θεάτρου ολοκληρώθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2023.


Θάσος: Το αρχαίο θέατρο του νησιού αναστηλώθηκε και ετοιμάζεται να υποδεχθεί και πάλι το κοινό!

Στην ανακοίνωση της Εφορείας Αρχαιοτήτων Καβάλας περιλαμβάνονται λεπτομέρειες για τη διαδικασία που ακολουθήθηκε:

Το έργο που εκτελέστηκε, περιελάβανε πλήθος περιφερειακών εργασιών, αλλά πρωτίστως την αναστήλωση του κοίλου του αρχαίου θεάτρου με ανακατασκευή των λίθινων τοιχίων στήριξης των εδωλίων, τοποθέτηση όσων αρχαίων μαρμάρινων εδωλίων σώζονταν και ταυτοποιήθηκαν και συμπλήρωση των κενών με σύγχρονα εδώλια από μάρμαρο Θάσου, προς αντικατάσταση των ξύλινων εδωλίων που τοποθετήθηκαν τη δεκαετία του 1990.

Το έργο συνεχίζεται με εργασίες βελτίωσης των λοιπών υποδομών προκειμένου το μνημείο να καταστεί και λειτουργικό ως χώρος παραστάσεων.


Θάσος: Το αρχαίο θέατρο του νησιού αναστηλώθηκε και ετοιμάζεται να υποδεχθεί και πάλι το κοινό!

Ένα αίτημα της τοπικής κοινωνίας για την αποκατάσταση του κοίλου του αρχαίου θεάτρου στην αρχική μαρμάρινη μορφή του ολοκληρώθηκε με την αμέριστη συμπαράσταση της Περιφέρειας Ανατολική Μακεδονίας-Θράκης και της ηγεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού που ενέταξε το έργο στα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα της, του προσωπικού της Ειδικής Υπηρεσίας Διαχείρισης Προγράμματος «Ανατολική Μακεδονία-Θράκη» και του προσωπικού της Επιτελικής Δομής του ΥΠΠΟ (ΕΔΕΠΟΛ).

Η ολοκλήρωση ενός τεχνικά δύσκολου αναστηλωτικού έργου με πολλαπλά προβλήματα, εντός του χρονικού πλαισίου της περιόδου 2014-2020 πιστώνεται στην άοκνη προσπάθεια της επιβλέπουσας του έργου και στους εργαζόμενους όλων των ειδικοτήτων επί του πεδίου, αλλά και στο προσωπικό της λογιστικής υποστήριξης του έργου που ανταπεξήλθαν επαξίως.



Κρίσιμα ερωτήματα για την απονομή της Δικαιοσύνης επί των ημερών Φλωρίδη από έναν έγκριτο νομικό

 

Γιώργος Φλωρίδης

Μερικές ενστάσεις για τον υπουργό κ. Φλωρίδη

(κατά τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που αντέχει ακόμα)
gerontakos: Ο δικηγόρος Απόστολος Σοφιαλίδης απαντά στον Νίκο Ταχιάο για  την αγωγή των 304 κατά της Αττικό ΜετρόΑπόστολος Σοφιαλίδης*



Σκέφτηκε ποτέ ο κ. Φλωρίδης πώς θα είναι η Δικαιοσύνη καταφύγιο απέναντι στην αδικία και όχι εργαλείο για την αδικία, αν δεν είναι πλήρης και εκ των προτέρων γνωστή η διαδικασία εκδίκασης μιας υπόθεσης, αναλυτικά ρυθμισμένη από δικονομικούς κανόνες;

Διάβασα ότι ο κ. Φλωρίδης δήλωσε από το «Φόρουμ των Δελφών» ότι θέλει να πετάξει τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (στο εξής ΚΠολΔ) –γιατί επιτρέπει στους δικηγόρους να προβάλλουν ενστάσεις καθυστερώντας την έκδοση δικαστικών αποφάσεων– και να κάνει έναν νέο από την αρχή. Δυσοίωνος χρησμός, από τον χώρο του αρχαίου μαντείου. Γεμάτος δηλητήριο περιφρόνησης για την ιστορία του τόπου μας και για πολλές γενιές Ελλήνων νομικών.

Θυμάται άραγε ο κ. Φλωρίδης κανέναν από τους συντάκτες του ΚΠολΔ που τέθηκε σε ισχύ το 1971, αντικαθιστώντας την πολιτική δικονομία της Βαυαρικής Αντιβασιλείας που είχε συνταχθεί το 1834 για να γίνει το (τότε) Βασίλειον της Ελλάδος σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος; Διάβασε ποτέ καμιά από τις εκατοντάδες σελίδες των εισηγήσεων και των πρακτικών συζητήσεων στις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές που λειτούργησαν στη χώρα μας από το 1911 μέχρι το 1971; Ο κ. Φλωρίδης θέλει να πετάξει τώρα στα σκουπίδια τον κόπο τους και την ιστορία μας; Και θεωρεί τον εαυτό του πιο άξιο από όλους τους μεγάλους δασκάλους μας;

Ντρέπομαι πολύ. Γιατί ο κ. Φλωρίδης είναι «υπουργός Δικαιοσύνης». Δεν μ’ ενδιαφέρει πώς και γιατί πήρε αυτή τη θέση. Θα ήθελα όμως να μάθω πώς φαντάζεται τον νέο ΚΠολΔ που θέλει να κάνει ο ίδιος «από την αρχή». Πώς φαντάζεται τη διαδικασία διεξαγωγής της πολιτικής δίκης, της δίκης για τα δικαιώματα των ιδιωτών που έχουν προσβληθεί από άλλους ιδιώτες και ζητούν επανόρθωση και αποκατάσταση. Μάλλον εννοεί μια διαδικασία χωρίς κανόνες και τάξη, χωρίς ισότητα των όπλων, χωρίς δικαίωμα άμυνας και ακρόασης, χωρίς ένδικα μέσα για να ελέγχονται και να διορθώνονται εσφαλμένες αποφάσεις, χωρίς δυνατότητες χρήσης επαρκών αποδεικτικών μέσων για την αποκάλυψη της πραγματικότητας, χωρίς εγγυήσεις αμεροληψίας των δικαστών, χωρίς κανόνες δημοσιότητας, χωρίς τίποτα. Αρκεί να εκδοθεί στα γρήγορα μια δικαστική απόφαση και «να σκάσει» όποιος διαμαρτύρεται. Δηλαδή, και κάθε αδύνατος και αθώος άνθρωπος.

Με άλλα λόγια, ο κ. Φλωρίδης εννοεί το ακριβώς αντίθετο από όσα πρέπει να εγγυάται ένας σύγχρονος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας. Και όλα αυτά για να μην μπορούν οι δικηγόροι να προβάλλουν ενστάσεις!!! Δηλαδή, για να δικάζονται οι πολίτες σαν πρόβατα που τα οδηγούν στη σφαγή. Ομως το Σύνταγμα ορίζει, στο άρθρο 20, ότι καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί να αναπτύξει σε αυτά τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή συμφέροντά του και ότι το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου ισχύει και για κάθε διοικητική ενέργεια ή μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος των δικαιωμάτων ή συμφερόντων του. Ορίζει επίσης, στο άρθρο 93, ότι κάθε δικαστική απόφαση πρέπει να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη και απαγγέλλεται σε δημόσια συνεδρίαση και ότι τα δικαστήρια, διοικητικά, πολιτικά και ποινικά, είναι υποχρεωμένα να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα.

Το Σύνταγμα ενοχλεί, λοιπόν, τον κ. Φλωρίδη, αφού ο ΚΠολΔ είναι, στον πυρήνα του, εφαρμογή του Συντάγματος. Και το Δίκαιο συνολικά τον ενοχλεί, αφού οι «ενστάσεις», για τις οποίες αγανάκτησε ο κ. Φλωρίδης, στο Δίκαιο στηρίζονται και δεν τις γεννά η φαντασία των δικηγόρων. Και, όπως και οι αγωγές, αν δεν στηρίζονται στο Δίκαιο, πρέπει να απορρίπτονται. Δεν μπορεί να μην τα ξέρει αυτά ο κ. Φλωρίδης. Νομικός δεν είναι; Και έναν σωρό νομικούς δεν έχει γύρω του; Δεν ρώτησε κανέναν, αν δεν ήξερε ο ίδιος;

Αλλά ο κ. Φλωρίδης δεν φαίνεται ότι εννόησε ποτέ ούτε την κοινωνική σημασία της πολιτικής δικονομίας. Οτι δεν πόνεσε για κάποια/-ον πονεμένη/-ο που προσέτρεξε (με δικηγόρο φυσικά) στο ταπεινό Ειρηνοδικείο του τόπου της/του για να πάρει πίσω το καταπατημένο χωράφι της/του. Ή την κληρονομιά της/του. Ή την οικογένειά της/του. Ή για να αποζημιωθεί για την καταστροφή της περιουσίας της/του. Ή για την προσβολή της προσωπικότητάς της/του από βίαιες και προσβλητικές ενέργειες σε βάρος της/του.

Σκέφτηκε ποτέ ο κ. Φλωρίδης πώς θα είναι η Δικαιοσύνη καταφύγιο απέναντι στην αδικία και όχι εργαλείο για την αδικία, αν δεν είναι πλήρης και εκ των προτέρων γνωστή η διαδικασία εκδίκασης μιας παρόμοιας υπόθεσης, αναλυτικά ρυθμισμένη από δικονομικούς κανόνες; Θα ισχυρίζεται η καθεμία ή ο καθένας ό,τι και όποτε την/τον συμφέρει, θα ζητάει ό,τι θέλει από την κρατική Δικαιοσύνη και θα παίρνει ό,τι ζητάει ή δεν θα παίρνει τίποτα, ανάλογα με τη διάθεση του δικαστή ή του κ. Φλωρίδη; Χωρίς να μπορεί να απαντήσει η/ο αντίδικός της/του; Και χωρίς να υπάρχουν κανόνες που θα τα ρυθμίζουν όλα αυτά; Σκέφτηκε πώς θα αποφασίζει το δικαστήριο; Κατά τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που ονειρεύεται ο κ. Φλωρίδης θα «σφυρίζει» ο κάθε υπουργός στον δικαστή το περιεχόμενο της αποφάσεως;

Και κάτι ακόμα για τον αδίστακτα και μέχρι βίας αυταρχικό λόγο του κ. Φλωρίδη, που χτυπάει αδίκως «το σαμάρι»: Σκέφτηκε, πριν μιλήσει, τη βία που σκοτώνει ή πληγώνει καθημερινά ανθρώπους γύρω μας; Σκέφτηκε, ιδίως, ποιους αντιγράφουν τα νέα παιδιά; Λίγη τσίπα και λίγος σεβασμός στο Δίκαιο δεν βλάπτουν, κ. Φλωρίδη. Και μια συγγνώμη και μάλιστα έμπρακτη είναι επειγόντως απαραίτητη.

* Δικηγόρος, πρώην επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Δικονομίας Νομικής Σχολής ΑΠΘ

Γιουβάλ Νώαχ Χαράρι: «Οι πολιτικές που ακολούθησαν για πολλά χρόνια ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου και οι πολιτικοί του εταίροιέχουν φέρει το Ισραήλ στο χείλος της καταστροφής»

 

Χαράρι: Η κυβέρνηση Νετανιάχου θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση του Ισραήλ

Χαράρι: Η κυβέρνηση Νετανιάχου θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση του Ισραήλ

euro2day.gr

«Τις επόμενες ημέρες το Ισραήλ θα πρέπει να λάβει ιστορικές αποφάσεις πολιτικής, τέτοιες που θα μπορούσαν να διαμορφώσουν τη μοίρα του και ολόκληρης της περιοχής για τις επόμενες γενιές. Δυστυχώς, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου και οι πολιτικοί του εταίροι έχουν επανειλημμένα αποδείξει ότι δεν είναι ικανοί να λαμβάνουν τέτοιες αποφάσεις. Οι πολιτικές που ακολούθησαν για πολλά χρόνια έχουν φέρει το Ισραήλ στο χείλος της καταστροφής», γράφει ο Γιουβάλ Νώαχ Χαράρι σε άρθρο-καταπέλτη στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz*.

Ο παγκοσμίου φήμης καθηγητής ιστορικός και συγγραφέας των "Sapiens", "Homo Deus" και "Unstoppable Us" στο άρθρο του επισημαίνει ότι στην κυβέρνηση Νετανιάχου μέχρι στιγμής, δεν έχουν δείξει καμία λύπη για τα λάθη του παρελθόντος και καμία διάθεση να αλλάξουν κατεύθυνση. Εάν συνεχίσουν να διαμορφώνουν πολιτική, θα οδηγήσουν εμάς και ολόκληρη τη Μέση Ανατολή στην καταστροφή, σημειώνει. Αντί να βιαζόμαστε για ένα νέο πόλεμο με το Ιράν, θα πρέπει πρώτα να πάρουμε τα μαθήματα από τις αποτυχίες του Ισραήλ τους τελευταίους έξι μήνες του πολέμου, γράφει.

Ο πόλεμος είναι ένα στρατιωτικό μέσο για την επίτευξη πολιτικών στόχων και υπάρχει ένα βασικό κριτήριο με το οποίο μπορούμε να μετρήσουμε την επιτυχία στον πόλεμο: Επιτεύχθηκαν οι πολιτικοί στόχοι; Μετά τη φρικτή σφαγή της 7ης Οκτωβρίου, το Ισραήλ χρειαζόταν να απελευθερώσει τους ομήρους και να αφοπλίσει τη Χαμάς, αλλά δεν θα έπρεπε να ήταν αυτοί οι μόνοι στόχοι του.

Υπό το πρίσμα της υπαρξιακής απειλής που θέτει στο Ισραήλ το Ιράν και οι πληρεξούσιοί του, το Ισραήλ χρειαζόταν επίσης να εμβαθύνει τη συμμαχία του με τις δυτικές δημοκρατίες, να ενισχύσει τη συνεργασία με μετριοπαθείς αραβικές δυνάμεις και να εργαστεί για τη δημιουργία μιας σταθερής περιφερειακής τάξης.

Ωστόσο, η κυβέρνηση Νετανιάχου αγνόησε όλους αυτούς τους στόχους και αντ' αυτού εστίασε στην εκδίκηση. Δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την απελευθέρωση όλων των ομήρων και δεν αφόπλισε τη Χαμάς. Ακόμη χειρότερα, προκάλεσε σκόπιμα μια ανθρωπιστική καταστροφή στα 2,3 εκατομμύρια Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας, και έτσι υπονόμευσε την ηθική και γεωπολιτική βάση για την ύπαρξη του Ισραήλ.

Η ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα και η επιδείνωση της κατάστασης στη Δυτική Όχθη πυροδοτούν το περιφερειακό χάος, αποδυναμώνουν τις συμμαχίες μας με τις δυτικές δημοκρατίες και δυσκολεύουν χώρες όπως η Αίγυπτος, η Ιορδανία και η Σαουδική Αραβία να συνεργαστούν μαζί μας. Οι περισσότεροι Ισραηλινοί έχουν εστιάσει τώρα την προσοχή τους στην Τεχεράνη, αλλά ακόμη και πριν από την ιρανική επίθεση προτιμούσαμε να κάνουμε τα στραβά μάτια σε όσα συνέβαιναν στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Ωστόσο, αν δεν αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας απέναντι στους Παλαιστίνιους, η ύβρις θα μας επιφέρει μια ιστορική καταστροφή.

Η άνευ προηγουμένου στήριξη

Με την τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή που συντελέστηκε στη Γάζα εάν ξεσπάσει ένας ολοκληρωτικός πόλεμος με το Ιράν και τους πληρεξούσιους του, σε ποιο βαθμό μπορεί το Ισραήλ να υπολογίζει στις Ηνωμένες Πολιτείες, τις δυτικές δημοκρατίες και τα μετριοπαθή αραβικά κράτη να διακινδυνεύσουν για λογαριασμό μας και να μας παράσχουν ζωτική στρατιωτική και διπλωματική βοήθεια; Ακόμη και αν αποτραπεί ένας τέτοιος πόλεμος, πόσο καιρό μπορεί το Ισραήλ να επιβιώσει ως κράτος παρίας;

Δεν έχουμε άφθονους πόρους της Ρωσίας. Χωρίς εμπορικούς, επιστημονικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με τον υπόλοιπο κόσμο και χωρίς αμερικανικά όπλα και χρήματα, το πιο αισιόδοξο σενάριο για το Ισραήλ είναι να γίνει η Βόρεια Κορέα της Μέσης Ανατολής, γράφει.

Όσοι βιάζονται να κατηγορήσουν τον αντισημιτισμό για όλα τα προβλήματά μας, θα πρέπει να θυμούνται τις πρώτες εβδομάδες του πολέμου, όταν το Ισραήλ απολάμβανε άνευ προηγουμένου διεθνή υποστήριξη. Ο Αμερικανός πρόεδρος, ο Γάλλος πρόεδρος, η Γερμανίδα καγκελάριος, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας και ένας μακρύς κατάλογος πρόσθετων πρωθυπουργών, υπουργών Εξωτερικών και άλλων αξιωματούχων επισκέφτηκαν το Ισραήλ και εξέφρασαν την υποστήριξή τους στον αγώνα του να νικήσει και να αφοπλίσει τη Χαμάς.

Η διεθνής βοήθεια ήρθε με τη μορφή όπλων αλλά και λέξεων. Τεράστιες ποσότητες στρατιωτικού εξοπλισμού μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο Ισραήλ. Οι εξαγωγές όπλων από τη Γερμανία στο Ισραήλ, για παράδειγμα, αυξήθηκαν 10 φορές. Χωρίς αυτό το υλικό, δεν θα μπορούσαμε να είχαμε διεξάγει τον πόλεμο στη Γάζα και τον Λίβανο και να προετοιμαστούμε για συγκρούσεις με το Ιράν και τους άλλους αντιπροσώπους του. Εν τω μεταξύ, στα νερά της Ερυθράς Θάλασσας και του Ινδικού Ωκεανού, ένας διεθνής στόλος συγκεντρώθηκε για να πολεμήσει τους Χούθι και να κρατήσει ανοιχτή την εμπορική λωρίδα που οδηγεί στο Εϊλάτ και τη Διώρυγα του Σουέζ.

Εξίσου σημαντικό, κατά τη διάρκεια των περισσότερων από τους προηγούμενους πολέμους του, το Ισραήλ έπρεπε επίσης να πολεμήσει ενάντια στο ρολόι, καθώς οι σύμμαχοί του το ανάγκασαν να συμφωνήσει σε εκεχειρία εντός ημερών ή εβδομάδων. Αλλά δεδομένης της δολοφονικής φύσης της Χαμάς, αυτή τη φορά οι σύμμαχοί της έδωσαν στο Ισραήλ περιθώριο πολλούς μήνες για να κατακτήσει τη Γάζα, να απελευθερώσει τους Ισραηλινούς ομήρους, να αλλάξει την κατάσταση στη Λωρίδα σύμφωνα με την καλύτερη κρίση του Ισραήλ και να δημιουργήσει μια νέα τάξη πραγμάτων στην περιοχή.

Εχασε την ευκαιρία


Η κυβέρνηση Νετανιάχου έχασε αυτή την ιστορική ευκαιρία και επίσης σπατάλησε τη γενναιότητα και την αφοσίωση των ισραηλινών στρατιωτών. Η κυβέρνηση Νετανιάχου απέτυχε να εκμεταλλευτεί τις νίκες της στο πεδίο της μάχης για να καταλήξει σε συμφωνία για την απελευθέρωση όλων των ομήρων και να προωθήσει μια εναλλακτική πολιτική τάξη στη Γάζα.

Αντίθετα, αποφάσισε να επιφέρει εν γνώσει της στη Γάζα μια περιττή ανθρωπιστική καταστροφή – και με αυτόν τον τρόπο, προκάλεσε στο Ισραήλ μια περιττή πολιτική καταστροφή. Ένας ένας, οι σύμμαχοί μας έχουν τρομοκρατηθεί με αυτό που συμβαίνει στη Γάζα, και ένας ένας, ζητούν άμεση κατάπαυση του πυρός, ακόμη και εμπάργκο όπλων στο Ισραήλ.

Οι μετριοπαθείς αραβικές χώρες των οποίων τα συμφέροντα ταιριάζουν με τα δικά μας και που φοβούνται το Ιράν, τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς, δυσκολεύτηκαν να συνεργαστούν μαζί μας ενώ καταστρέφουμε τη Γάζα. Η κυβέρνηση Νετανιάχου κατάφερε να εκτροχιάσει ακόμη και τις σχέσεις μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, σαν να έχουμε μια εναλλακτική πηγή για όπλα και διπλωματική υποστήριξη.

Οι νεότερες γενιές στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο βλέπουν τώρα το Ισραήλ ως μια ρατσιστική και βίαιη χώρα που διώχνει εκατομμύρια από τα σπίτια τους, λιμοκτονεί ολόκληρους πληθυσμούς και σκοτώνει πολλές χιλιάδες αμάχους χωρίς καλύτερο λόγο από την εκδίκηση. Τα αποτελέσματα θα γίνουν αισθητά όχι μόνο τις επόμενες μέρες και μήνες, αλλά για δεκαετίες στο μέλλον. Ακόμη και κατά τις χειρότερες στιγμές της 7ης Οκτωβρίου, η Χαμάς δεν ήταν πουθενά κοντά να νικήσει το Ισραήλ. Όμως η καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης Νετανιάχου μετά τις 7 Οκτωβρίου έχει θέσει το Ισραήλ σε υπαρξιακό κίνδυνο.

Οι τρεις λόγοι

Η αποτυχία της κυβέρνησης Νετανιάχου κατά τη διάρκεια του πολέμου δεν είναι τυχαία. Είναι ο πικρός καρπός πολυετών καταστροφικών πολιτικών. Η απόφαση να επιβληθεί στη Γάζα μια ανθρωπιστική καταστροφή προέκυψε από έναν συνδυασμό τριών μακροπρόθεσμων παραγόντων: Έλλειψη ευαισθησίας για την αξία της ζωής των Παλαιστινίων. Έλλειψη ευαισθησίας για τη διεθνή θέση του Ισραήλ. Στρέβλωση προτεραιοτήτων που αγνόησαν τις πραγματικές ανάγκες ασφάλειας του Ισραήλ.

Για πολλά χρόνια ο Νετανιάχου και οι πολιτικοί του εταίροι καλλιέργησαν μια ρατσιστική κοσμοθεωρία που συνήθισε πάρα πολλούς Ισραηλινούς να αγνοούν την αξία της ζωής των Παλαιστινίων. Μια ευθεία γραμμή οδηγεί από το πογκρόμ της Χαβάρα το Φεβρουάριο του 2023 στην τρέχουσα ανθρωπιστική τραγωδία στη Γάζα.

Στις 26 Φεβρουαρίου 2023, δύο Ισραηλινοί έποικοι δολοφονήθηκαν ενώ περνούσαν με το αυτοκίνητο μέσω της Χαβάρα, στη Δυτική Όχθη. Σε εκδίκηση, ένας όχλος εποίκων πυρπόλησε σπίτια, καταστήματα και αυτοκίνητα στη Χαβάρα και τραυμάτισε δεκάδες αθώους Παλαιστίνιους πολίτες, ενώ οι ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας έκαναν ελάχιστα ή τίποτα για να σταματήσουν την οργή. Όσοι είχαν συνηθίσει να καίνε μια ολόκληρη πόλη ως εκδίκηση για τη δολοφονία δύο Ισραηλινών, θεωρούσαν δεδομένο ότι ήταν αποδεκτό να ερημώσουν ολόκληρη τη Λωρίδα της Γάζας ως εκδίκηση για τις φρικαλεότητες της 7ης Οκτωβρίου.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Χαμάς είναι μια δολοφονική οργάνωση που στις 7 Οκτωβρίου διέπραξε ειδεχθή εγκλήματα. Αλλά το Ισραήλ υποτίθεται ότι είναι μια δημοκρατική χώρα, η οποία ακόμη και όταν αντιμετωπίζει τέτοιες φρικαλεότητες συνεχίζει να σέβεται τους διεθνείς νόμους, να προστατεύει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και να τηρεί τα παγκόσμια ηθικά πρότυπα. 

Για πολλά χρόνια, ο Νετανιάχου και οι σύμμαχοί του καλλιέργησαν επίσης μια ματαιόδοξη κοσμοθεωρία που συνήθιζε πολλούς Ισραηλινούς να υποβαθμίζουν τη σημασία των σχέσεών μας με τις δυτικές δημοκρατίες.

Σε μια πρόσφατη προεκλογική εκστρατεία, τεράστιες αφίσες στην άκρη του δρόμου δήλωναν «έναν ηγέτη από διαφορετικό πρωτάθλημα» και έδειχναν τον Νετανιάχου να χαμογελά και να δίνει τα χέρια με τον Βλαντιμίρ Πούτιν να ακτινοβολεί. Ποιος χρειάζεται την Ουάσιγκτον και το Βερολίνο όταν η ισραηλινή υπερδύναμη έχει νέους φίλους στη Μόσχα και τη Βουδαπέστη; Και αν ο Πούτιν είναι ο νέος μας φίλος, γιατί να μην συμπεριφερόμαστε όπως ο Πούτιν; Ακόμη και σήμερα υπάρχουν Ισραηλινοί που κοιτάζουν με λαχτάρα πώς συμπεριφέρεται ο Πούτιν –π.χ. κόβοντας τα αυτιά των τρομοκρατών– και πιστεύουν ότι το Ισραήλ πρέπει να μάθει από αυτόν. Περιττό να πούμε ότι μετά τις 7 Οκτωβρίου ο Πούτιν μαχαίρωσε πισώπλατα τον Νετανιάχου και ο Βίκτορ Όρμπαν δεν μπήκε στον κόπο να μας επισκεφτεί. Ήταν οι φιλελεύθεροι στην Ουάσιγκτον και το Βερολίνο που έσπευσαν να βοηθήσουν το Ισραήλ. Αλλά ίσως από καθαρή αδράνεια, ο Νετανιάχου συνεχίζει να δαγκώνει τα χέρια που μας ταΐζουν. 

Καταστροφικές προτεραιότητες

Για πολλά χρόνια, ο Νετανιάχου και οι πολιτικοί του εταίροι διαμόρφωσαν μια ατζέντα που αγνόησε όχι μόνο τη σημασία της συμμαχίας μας με τις δυτικές δημοκρατίες, αλλά και τις πιο βαθιές ανάγκες ασφάλειας του Ισραήλ.

Πολλά έχουν γραφτεί για το τι οδήγησε στην καταστροφή της 7ης Οκτωβρίου, και πολλά άλλα θα γραφτούν. Χωρίς αμφιβολία ένας πρωθυπουργός δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος για κάθε λεπτομέρεια. Αλλά ένας πρωθυπουργός είναι υπεύθυνος για το πιο σημαντικό πράγμα – τη διαμόρφωση των προτεραιοτήτων της χώρας. Και οι προτεραιότητες που επέλεξε ο Νετανιάχου ήταν καταστροφικές. Αυτός και οι εταίροι του προτίμησαν να εδραιώσουν την κατοχή παρά να εξασφαλίσουν τα σύνορά μας, έτσι ώστε ο ίδιος ηγέτης που για χρόνια αποδείχτηκε ανίκανος να εκκενώσει έναν παράνομο ισραηλινό οικισμό στα κατεχόμενα, κατάφερε μέσα σε μια μέρα να εκκενώσει τις ισραηλινές πόλεις Sderot στο νότο και το Kiryat Shmona στο βορρά, με τους δεκάδες χιλιάδες κατοίκους.

Ακόμη χειρότερα, όταν ο Νετανιάχου σχημάτισε την τελευταία του κυβέρνηση, έπρεπε να αποφασίσει σε ποια από τα πολλά προβλήματα του Ισραήλ έπρεπε να εστιάσει. Πρέπει το Ισραήλ να δώσει προτεραιότητα στην καταπολέμηση της Χαμάς, της Χεζμπολάχ ή του Ιράν; Μετά από πολλή σκέψη, ο Νετανιάχου αποφάσισε να πολεμήσει το Ανώτατο Δικαστήριο. Εάν μεταξύ Ιανουαρίου και Οκτωβρίου 2023, η κυβέρνηση Νετανιάχου είχε δώσει στη Χαμάς το ένα τέταρτο της προσοχής που έδωσε στην καταπολέμηση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η καταστροφή της 7ης Οκτωβρίου θα είχε αποτραπεί.

Όταν μετά τις 7 Οκτωβρίου, ο Νετανιάχου έπρεπε να αποφασίσει για τους στόχους του πολέμου, δεν ήταν περίεργο που η ασφάλεια τοποθετήθηκε και πάλι πολύ χαμηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων. Το Ισραήλ προφανώς έπρεπε να εισέλθει στη Γάζα για να αφοπλίσει τη Χαμάς. Αλλά ο μακροπρόθεσμος στόχος του πολέμου θα έπρεπε να ήταν η δημιουργία μιας σταθερής περιφερειακής τάξης που θα κρατούσε τους Ισραηλινούς ασφαλείς για χρόνια.

Μια τέτοια τάξη θα μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο με την ενίσχυση της συμμαχίας μεταξύ του Ισραήλ και των δυτικών δημοκρατιών και την εμβάθυνση της συνεργασίας με τις μετριοπαθείς αραβικές δυνάμεις. Αντί να καλλιεργεί αυτές τις συμμαχίες και συνεργασίες, ο πολεμικός στόχος που επέλεξε ο Νετανιάχου ήταν η τυφλή εκδίκηση. 

Δεν χρειάζονταν

Μετά τις 7 Οκτωβρίου, ήταν απαραίτητο να πολεμήσουμε και να νικήσουμε τη Χαμάς, αλλά αυτό θα μπορούσε να είχε γίνει ακόμη και χωρίς να σκοτωθούν τόσοι πολλοί αθώοι πολίτες και χωρίς να λιμοκτονήσει ο άμαχος πληθυσμός, γράφει ο αρθρογράφος.

Ο Νετανιάχου συνεχίζει να υπόσχεται στους Ισραηλινούς «ολική νίκη», αλλά η αλήθεια είναι ότι βρισκόμαστε ένα βήμα μακριά από την ολοκληρωτική ήττα. Ό,τι θα μπορούσε να επιτευχθεί με τη μάχη - η ανοικοδόμηση της εσωτερικής εμπιστοσύνης στον IDF μετά την καταστροφή της 7ης Οκτωβρίου, η ανοικοδόμηση της ισραηλινής αποτροπής στο εξωτερικό και η εξάλειψη των περισσότερων στρατιωτικών δυνατοτήτων της Χαμάς - έχουν ήδη επιτευχθεί.

Τίποτα περισσότερο δεν θα κερδίσουμε από τη συνέχιση του πολέμου. Είναι επικίνδυνη ψευδαίσθηση να πιστεύει κανείς ότι μια ακόμη νίκη, στη Ράφα, θα επιφέρει την κατάρρευση της Χαμάς, την απελευθέρωση όλων των ομήρων και την παράδοση των πολλών εχθρών του Ισραήλ. Κάθε επιπλέον ημέρα πολέμου εξυπηρετεί μόνο τους σκοπούς της Χαμάς και του Ιράν και εντείνει τη διεθνή απομόνωση του Ισραήλ.

Μεγάλα μέρη του ισραηλινού κοινού δεν βλέπουν αυτό που συμβαίνει. Για πάρα πολλούς Ισραηλινούς, το ρολόι σταμάτησε πριν από μισό χρόνο. Κάθε μέρα, τα μέσα ενημέρωσης μας εξακολουθούν να είναι γεμάτα ενημερώσεις από τις 7 Οκτωβρίου 2023, φαινομενικά χωρίς να προσέχουμε ότι είναι ήδη Απρίλιος του 2024.

Είναι φυσικά σημαντικό να θυμόμαστε και να ερευνούμε τι συνέβη στο Ισραήλ εκείνο το καταραμένο Σάββατο, αλλά είναι επίσης σημαντικό για να μάθουμε τι συμβαίνει στη Γάζα αυτή τη στιγμή. Όλος ο κόσμος βλέπει τις φρικτές εικόνες να βγαίνουν από τη Λωρίδα, αλλά πάρα πολλοί Ισραηλινοί πολίτες είτε δεν τολμούν να κοιτάξουν, είτε θεωρούν όλες αυτές τις εικόνες ως δόλια προπαγάνδα. Η τύφλωση του κοινού δίνει στην κυβέρνηση το ελεύθερο χέρι να συνεχίσει το ξεφάντωμα της καταστροφής της, που καταστρέφει όχι μόνο τη Γάζα, αλλά και ό,τι έχει απομείνει από τη διεθνή θέση και την ηθική πυξίδα του Ισραήλ. 

Θεϊκή φωνή

Στην ιστορία, συμβαίνει μερικές φορές ολόκληροι πληθυσμοί να χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα. Είναι ιδιαίτερα πιθανό να συμβεί κατά τη διάρκεια πολέμων. Για παράδειγμα, στις αρχές Αυγούστου 1945, όταν η απομονωμένη Ιαπωνία βρισκόταν στα πρόθυρα της ήττας, οι Ιάπωνες συνέχισαν να αγωνίζονται για τη νίκη που τους υποσχέθηκαν η κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης. Οι Ιάπωνες που τόλμησαν να σκεφτούν το αντίθετο καταγγέλθηκαν ως ηττοπαθείς, τιμωρήθηκαν αυστηρά και μερικές φορές εκτελέστηκαν.

Ακολούθησαν δύο ατομικές βόμβες – η μία έπεσε στη Χιροσίμα στις 6 Αυγούστου, η άλλη στο Ναγκασάκι στις 9 Αυγούστου που έβαλαν τέλος στις ψευδαισθήσεις. Στην πραγματικότητα, ακόμη και οι ατομικές βόμβες δεν αρκούσαν. Χρειάστηκε επίσης η θεϊκή παρέμβαση. Για άλλη μια εβδομάδα οι πολίτες της Ιαπωνίας συνέχισαν να πιστεύουν στη νίκη, ώσπου στις 15 Αυγούστου 1945, άνοιξαν τα ραδιόφωνά τους και άκουσαν μια θεϊκή φωνή να τους μιλάει.

Για πολλούς Ιάπωνες, ο αυτοκράτορας Χιροχίτο ήταν ένας ζωντανός Θεός. Μέχρι στιγμής, δεν τους είχε μιλήσει ποτέ απευθείας. Κανένα άτομο εκτός του στενού του κύκλου και των ανώτατων αξιωματούχων της Ιαπωνίας δεν επιτρεπόταν να ακούσει τη φωνή του Θεού Χιροχίτο. Αλλά μια εβδομάδα μετά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, η ιαπωνική κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι δεν είχε εναλλακτική λύση από το να παραδοθεί.

Έχοντας υποσχεθεί προηγουμένως στους πολίτες της νίκη, η κυβέρνηση φοβόταν ότι δεν θα καταλάβαιναν και δεν θα αποδεχόταν την απότομη αλλαγή πολιτικής. Ακόμη και οι ατομικές βόμβες δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν. Έτσι ο Ιάπωνας Θεός κλήθηκε να παρέμβει. «Παρά το καλύτερο που έχει κάνει ο καθένας», εξήγησε ο θεϊκός αυτοκράτορας στην ιστορική του εκπομπή, «η κατάσταση του πολέμου δεν εξελίχθηκε προς όφελος της Ιαπωνίας, ενώ οι γενικές τάσεις του κόσμου έχουν στραφεί όλες ενάντια στα συμφέροντά της… [επομένως] Αποφασίσαμε να ανοίξουμε το δρόμο για μια μεγάλη ειρήνη… υπομένοντας το ανυπόφορο και υποφέροντας αυτό που είναι ανυπόφορο».

Το Ισραήλ του 2024 δεν είναι φυσικά η Ιαπωνία του Αυγούστου 1945. Το Ισραήλ δεν επιδίωξε να κατακτήσει τον μισό κόσμο και δεν έχει σκοτώσει εκατομμύρια. Το Ισραήλ εξακολουθεί να απολαμβάνει τοπική στρατιωτική υπεροχή και η διεθνής απομόνωσή του δεν είναι πλήρης. Το πιο σημαντικό είναι ότι στην περιοχή μας τα πυρηνικά όπλα δεν έχουν ακόμη χρησιμοποιηθεί και υπάρχει ακόμη χρόνος για να αποτραπεί η Χιροσίμα της Μέσης Ανατολής.

Όμως, παρά όλες αυτές τις τεράστιες διαφορές, υπάρχει ένα σημείο ομοιότητας. Όπως οι Ιάπωνες το 1945, πολλοί Ισραηλινοί το 2024 είναι παγιδευμένοι: ακούν για νίκη ακόμη κι όταν βρισκόμαστε στα πρόθυρα της ήττας. Πώς να σπάσει αυτό; Δεν θα ήταν συνετό να περιμένουμε την ατομική βόμβα ή τον Θεό να μιλήσει στο ραδιόφωνο, σχολιάζει ο αρθρογράφος.

Η κυβέρνηση Νετανιάχου, η οποία έχει αποτύχει τόσο πολύ, πρέπει επιτέλους να αναλάβει την ευθύνη. Είναι η κυβέρνηση Νετανιάχου που υιοθέτησε την καταστροφική ατζέντα που μας έφερε εδώ.

Αυτή η κυβέρνηση έχει φτάσει στο σημείο που πρέπει να αντέξει το ανυπόφορο, να παραδεχτεί την αποτυχία και να παραιτηθεί αμέσως για να ανοίξει κάποιος άλλος μια νέα σελίδα. Είναι ζωτικής σημασίας να δημιουργηθεί μια νέα κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που θα καθοδηγείται από μια διαφορετική ηθική πυξίδα, θα τερματίσει την ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα και θα αρχίσει να ανοικοδομεί τη διεθνή μας θέση.

Αν δεν αλλάξουμε την πολιτική μας απέναντι στους Παλαιστίνιους, θα μείνουμε να αντιμετωπίσουμε μόνοι το Ιράν, καταλήγει.

https://img.haarets.co.il/bs/0000018e-f264-d2cf-a1be-ff7ccbd80003/99/a1/b9b87135423b9194afad676b1154/56421533.JPG?precrop=2301,2301,x0,y253&height=960&width=960 

*Yuval Noah HarariFrom Gaza to Iran, the Netanyahu Government Is Endangering Israel's Survival»