ΜΑΧΕΣ ΠΟΥ ΕΚΡΙΝΑΝ ΤΗ ΡΟΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΑΤΕΡΛΟ

Μάχη του Βατερλώ(Κυριακή 18 Ιουνίου 1815)/Βικιπαίδεια

 

Βατερλό (1970): η μεγαλειώδης και ακριβοδίκαιη στα ιστορικά δεδομένα της ταινία του Σεργκέι Μπονταρτσούκ

Το Βατερλώ (ρωσικά: Ватерлоо‎) είναι αγγλόφωνη επική ιστορική πολεμική ταινία του 1970 για τη Μάχη του Βατερλώ. Μια συμπαραγωγή μεταξύ Ιταλίας και Σοβιετικής Ένωσης, σκηνοθετήθηκε από τον

Σεργκέι Μπονταρτσούκ

σε μια παραγωγή του Ντίνο ντε Λαουρέντις. ^[7][8] Πρωταγωνιστούν ο Ροντ Στάιγκερ ως Ναπολέων Βοναπάρτης και ο Κρίστοφερ Πλάμερ ως ο Δούκας του Γουέλινγκτον με ένα μικρό ρόλο του Όρσον Γουέλς ως Λουδοβίκος ΙΗ' της Γαλλίας. ^[9] Στους υποστηρικτικούς ρόλους είναι οι Τζακ Χόκινς ως Στρατηγός Σερ Τόμας Πίκτον, Βιρτζίνια ΜακΚένα ως Δούκισσα του Ρίτσμοντ και Νταν Ο' Χέρλιχι ως Στρατάρχης Νέι .

Ο Στάιγκερ και ο Πλάμερ συχνά αφηγούνται ενότητες αφηγηματικά, παρουσιάζοντας σκέψεις του Ναπολέοντα και του Γουέλινγκτον .^[10] Η ταινία παίρνει μια σε μεγάλο βαθμό ουδέτερη στάση και απεικονίζει πολλούς μεμονωμένους ηγέτες και στρατιώτες σε κάθε πλευρά, αντί να εστιάζει απλώς στον Ουέλινγκτον και τον Ναπολέοντα. Δημιουργεί μια γενικά ακριβή αφήγηση  των γεγονότων της μάχης, του ακραίου ηρωισμού σε κάθε πλευρά και των τραγικών απωλειών  που υπέστησαν όλοι οι στρατοί που συμμετείχαν.

Επίσης η ταινία είναι διάσημη και  για τις πλούσιες  σκηνές μάχης της, ^[11] που γυρίστηκε επιτόπου στο Ούζγκοροντ της Ουκρανίας ^[12] Ο αντίκτυπος των 15.000 αληθινών στρατιωτών ως κομπάρσων , που αναδημιουργούν τα τμήματα μάχης και χωρίς ειδικά εφέ, είναι αξεπέραστος και παραμένει ο υψηλότερος αριθμός κομπάρσων σε οποιαδήποτε ταινία.^[13] Παρά τις μικτές κριτικές, κέρδισε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων των BAFTA για την Καλύτερη Ενδυμασία και την Καλύτερη Καλλιτεχνική Σκηνοθεσία , και το David di Donatello του 1971 για την Καλύτερη Ταινία.

Πλοκή

[...............................]

Βατερλώ (ταινία)

«Γκιακ», το εμβληματικό βιβλίο Διηγημάτων του Δημοσθένη Παπαμάρκου

«Γκιακ»: λέξη προερχόμενη  από την αρβανίτικη διάλεκτο (gjak) και σημαίνει αίμα, δεσμός συγγένειας, φυλή, ή ακόμα και φόνος/εκδίκηση (βεντέτα).  

1. Δημοσθένης Παπαμάρκος: «Γκιακ»(Κριτική παρουσίαση : Χρίστος Παπαγεωργίου στο Διαβάζω)

2.«Νόκερ»: Ο Ακύλλας Καραζήσης διαβάζει το πιο δυνατό διήγημα του «Γκιακ»

Ως «επίμετρο» της σημερινής ανάγνωσης, ο συγγραφέας Δημοσθένης Παπαμάρκος συζητά για το «Νόκερ», τη συλλογή διηγημάτων του, «Γκιακ», τη γνωριμία του με τον Ακύλλα Καραζήση και την απόλαυση του να «ακούς» το έργο σου στο στούντιο έντεκα χρόνια μετά τη συγγραφή του βιβλίου που παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα κατορθώματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.Ο Δημοσθένης Παπαμάρκος γράφει για το «Νόκερ», από τη συλλογή διηγημάτων του «Γκιακ», τη γνωριμία του με τον Ακύλλα Καραζήση και την απόλαυση της εξιστόρησης της ιστορίας, στο στούντιο, έντεκα χρόνια μετά τη συγγραφή του διηγήματος. 

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Ακύλλας Καραζήσης διαβάζει το «Νόκερ» από τη συλλογή διηγημάτων του Δημοσθένη Παπαμάρκου «Γκιακ» που εκδόθηκε το 2014 και απέσπασε το Βραβείο Ιδρύματος Πέτρου Χάρη Ακαδημίας Αθηνών (2015) και Το Βραβείο Διηγήματος/Νουβέλας του περιοδικού «Αναγνώστης» (2015).

«Γκιακ» θα πει αίμα, δεσμός συγγένειας, φόνος για λόγους εκδίκησης, φυλή. Οι ήρωες στα εννιά διηγήματα του Παπαμάρκου, στρατιώτες που πολέμησαν στα άγρια πεδία των μαχών στη Μικρά Ασία, επιστρέφουν οριστικά αλλαγμένοι στον τόπο τους, στη Λοκρίδα. Καθορισμένοι από ό,τι οφείλουν να κάνουν για την τιμή της κοινότητας, σύμφωνα με τον βαρύ νόμο του αίματος στο αυστηρό εθιμικό δίκαιο της κλειστής κοινωνίας τους, γίνονται θύτες και είναι ταυτοχρόνως θύματα.

Αποσιωπημένα εγκλήματα και τραύματα, καταστροφή και αφανισμός, βιασμοί και δολοφονίες, στοιχειά και δαίμονες, ηθικές δοκιμασίες∙ ιστορίες ανομολόγητων πράξεων στην προφορική γλώσσα του ρουμελιώτικου ιδιώματος, που εν τέλει οδηγούν, έστω βίαια, τους ήρωες σε σύγκρουση με την κοινότητά τους και στην αναθεώρηση της ταυτότητάς τους.

O Δημοσθένης Παπαμάρκος αξιοποιεί τη λογοτεχνική δύναμη της προφορικότητας και της παράδοσης για να οικοδομήσει μια μοντέρνα σύνθεση. Τα διηγήματα του «Γκιακ» συγκροτούν προοδευτικά μια ενιαία εικόνα, σαν θραύσματα ενός μυθιστορήματος που φωτίζει λοξά μια καθοριστική στιγμή της ελληνικής ιστορίας.

«Η ιστορία του “Νόκερ”, μια αφήγηση της αυτοεξορίας στο Σικάγο των ΗΠΑ του Αργύρη Δέδε, βετεράνου όλων των πολέμων των αρχών του 20ού αιώνα, με τελευταίο αυτόν της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο οποίος, αν και επιστρέφει σαν ήρωας στο χωριό του, καταλήγει απόβλητος από τους οικείους του ως μιασμένος από το αίμα του φόνου, θα πελαγοδρομήσει “μάλα πολλά” μέχρι να ολοκληρώσει τον νόστο της στο χαρτί. Έκτοτε δεν θα την επισκεφθώ ξανά στην ολότητά της, θα ξεχάσω πολλές από τις λεπτομέρειές της, ο Αργύρης θα αποδημήσει για μια ακόμη φορά σε μια απρόσιτη “ήπειρο”», σημειώνει ο συγγραφέας.

Με αφορμή την ανάγνωση του «Νόκερ», έντεκα χρόνια μετά τη συγγραφή του διηγήματος, ο Δημοσθένης Παπαμάρκος γράφει:

«Το διήγημα “Νόκερ” είναι το τελευταίο από τα εννιά που περιλαμβάνονται στη συλλογή “Γκιακ”. Είναι όμως και το τελευταίο που γράφτηκε, στις 24 Οκτωβρίου του 2014, σχεδόν ενάμιση μήνα πριν από την πρώτη κυκλοφορία του βιβλίου, στις 8 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Από τα παραπάνω είναι εύλογο να υποθέσει κανείς πως ήταν μια προσθήκη της τελευταίας στιγμής, ένα κείμενο που γράφτηκε υπό την επιρροή μιας όψιμης αναλαμπής έμπνευσης. Μια τέτοια υπόθεση δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Είναι το πρώτο διήγημα του “Γκιακ” που συλλαμβάνω ως ιδέα, με εξαίρεση το “Σαν βγαίνει ο χότζας στο τζαμί”, το “Μπουκουμπάρδια” και την “Παραλογή”, που είχαν ήδη γραφτεί καιρό νωρίτερα. Ιδέα ακόμα αδιαμόρφωτη, τίποτα παραπάνω από ένας τίτλος σημειωμένος πρόχειρα σε ένα μπλοκάκι· “ο λιποτάκτης”. Στους μήνες που θα μεσολαβήσουν έως τη συγγραφή του, κι ενώ παράλληλα γράφω τα άλλα διηγήματα του “Γκιακ”, θα επισκέπτομαι συχνά αυτό το κρυπτικό σημείο προσπαθώντας να το αναπτύξω, να σχεδιάσω μια γραμμή με αυτή την αφετηρία.

Κάπου στα τέλη Μαΐου του 2025, η Αργυρώ Μποζώνη θα επικοινωνήσει μαζί μου και θα μου προτείνει την ιδέα του Μιχάλη Μιχαήλ για μια ανάγνωση του “Νόκερ” για τις video Αναγνώσεις της LiFO από τον Ακύλλα Καραζήση. 

Θα συμφωνήσω, και μερικές μέρες μετά, σε μια καφετέρια στο Παγκράτι, θα συναντήσω για πρώτη φορά τον Ακύλλα. Θα κουβεντιάσουμε για ώρες και όταν έρθει η στιγμή να αποχαιρετιστούμε, θα συνειδητοποιήσουμε πως δεν μιλήσαμε σχεδόν καθόλου για το διήγημα. Δεν είχε καμία σημασία, γιατί αυτό είχε εκπληρώσει από πριν τον σκοπό του· να έρθουν κοντά δυο άνθρωποι “συγγενείς”. Λίγο αργότερα, στα τέλη Ιουλίου, θα μπούμε μαζί στο στούντιο και από μια γωνιά θα τον παρακολουθήσω να αφηγείται την ιστορία του Αργύρη Δέδε με την αβίαστη φυσικότητα μιας βιωμένης εμπειρίας.

Έντεκα χρόνια μετά τη συγγραφή του διηγήματος, θα μου χαριστεί η ευκαιρία να ξαναμπώ στον κόσμο του χωρίς την αμηχανία −και αγωνία− που με καταλαμβάνει όταν επανεπισκέπτομαι δικά μου γραπτά και, συγχωρέστε με που θα το πω, να απολαύσω την εξιστόρηση. Γιατί με τον τρόπο του ο Ακύλλας θα “οικειοποιηθεί” το κείμενό μου και θα πλέξει ένα νέο υφαντό με το νήμα της αφήγησής μου. 

Ελπίζω κι εσείς να απολαύσετε την ακρόαση εξίσου. Εγώ θέλω να πω μόνο κάτι τελευταίο. Μιχάλη, Αργυρώ και Ακύλλα, ευχαριστώ».

Πληροφορίες:

Γκιακ

Διηγήματα του Δημοσθένη Παπαμάρκου

Βραβείο λογοτεχνικού περιοδικού "Ο Αναγνώστης" - Διηγήματα-Νουβέλες

Βραβείο του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη - Ακαδημία Αθηνών

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη

*********************

3. Γιατί λένε το "Γκιακ" ένα αριστούργημα του 21ου αιώνα; Ο Δημοσθένης Παπαμάρκος στο Explainer

Ο συγγραφέας, Δημοσθένης Παπαμάρκος θυμάται τη ζωή στη Μαλεσίνα, τον τρόπο που ξεκίνησε να γράφει, μας βάζει στο backstage της συγγραφής του "Γκιακ" και προσπαθεί να εξηγήσει και ο ίδιος γιατί γνώρισε τόσο μεγάλη λογοτεχνική και εμπορική επιτυχία. 

 00:00 Εισαγωγή 05:15 Τα παιδικά χρόνια στη Μαλεσίνα και η ανάγκη φυγής 10:25 Η φοιτητική ζωή στην Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων 16:40 Η πορεία προς το Γκιακ και η έμπνευση 22:45 Η ταυτότητα, οι Αρβανίτες και η ανατομία του πολέμου 28:45 Η αναγνώριση, η επιτυχία και η αγγλική μετάφραση 35:10 Το πέρασμα σε άλλα είδη γραφής και το επόμενο βιβλίο 41:50 Επίλογος

 

Από το Κάνιστρο της Ποίησης

 Hilma af Klint | The Power of the Spleen (1931)

Θα μου λείψουν

Θα μου λείψουν τα σώματα
τα φιλιά και τα χάδια.
Θα μου λείψουν τα αρώματα
και τα όμορφα βράδια.

* 

Θα μου λείψουν τα σύννεφα
η βροχή και το χώμα.
Θα μου λείψουν τα χρώματα
κι η πνοή του χειμώνα.

* 

Θα μου λείψει η ανάγνωση
τα βιβλία κι οι λέξεις.
Θα μου λείψει η απόλαυση
ο καφές και οι έξεις.

* 

Θα μου λείψει το σώμα σου
οι χαρές και τα πάθη.
Θα μου λείψει το στόμα σου
οι βρισιές και τα λάθη.

* 

Θα μου λείψουν οι βόλτες μας
και τα φώτα των δρόμων.
Θα μου λείψουν οι νύχτες μας
και τα ρίγη των πόθων.

* 

Θα μου λείψει η Ύπαρξη
σε κάθε πτυχή της.
Προσδοκώ την Ανάσταση
σε κάθε μορφή της.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΡΑΣΛΙΑΣ*

*Ο Γιώργος Ταρασλιάς γεννήθηκε στη Ρόδο τον Μάιο του 1969. Είναι πτυχιούχος της Οικονομικής Επιστήμης από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ). Ζει με την οικογένεια του στη Ρόδο.

Τα βιβλία έγιναν καταφύγιο από νωρίς στη ζωή του. Σε δύσκολες εποχές είχε την τύχη να γνωρίσει και να εξοικειωθεί με το έργο σπουδαίων λογοτεχνών και στοχαστών: Αλμπέρ Καμύ, Νίκο Καρούζο, Ντοστογιέφσκι, Εμίλ Σιοράν, Κωστή Παπαγιώργη κ.α.

Άρχισε να γράφει σε διάφορα περιοδικά από τα δεκαπέντε του. Γράφει κυρίως για λόγους αυτοθεραπείας. Θεωρεί την λογοτεχνία ως μια απόπειρα εξήγησης της ανθρώπινης ύπαρξης και ως μία μέθοδο προσωπικής σωτηρίας. 

To 2019 δημοσίευσε την ατομική συλλογή διηγημάτων «Βραδινές Υποσχέσεις και άλλες ιστορίες» – Εκδόσεις Βερέττα. 

Το 2021 δημοσίευσε την συλλογή δοκιμίων και αφηγήσεων «Μανιφέστο αγωνίας» 

Ο Γιώργος Ταρασλιάς (πρώτος δεξιά ) στη Λέσχη Ανάγνωσης του Διεθνούς Κέντρου Συγγραφέων και Μεταφραστών Ρόδου-ΔΟΠΑΡ.

_________________________

*

neoplanodion.gr

**

Δημήτρης Κωσταράκος, Δάσκαλος και Μαχητής της Εργασίας και της Δημοκρατίας : IN MEMORIAM ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ , ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ

 

IN MEMORIAM 

 Το βίντεο αυτό δημιουργήθηκε από την Κίνηση Ενεργών Συνταξιούχων (ΚΕΣΥ) ως ελάχιστος φόρος τιμής στον αξέχαστο αγαπημένο σύντροφο και συνάδελφό μας Δημήτρη Κωσταράκο, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. 

Η ΚΕΣΥ προήλθε από τη μετεξέλιξη της παράταξης ΣΥΝΕΚ συνταξιούχων της οποίας ο Δ.Κωσταράκος υπήρξε ιδρυτικό μέλος. 

Η τεχνική επεξεργασία και η παραγωγή του Βίντεο έγινε από το Θέμη Κοτσιφάκη.

 Τα ντοκουμέντα που παρουσιάζονται σε αυτό συλλέχθηκαν συλλογικά και από διάφορες πηγές.

 

Ο Δημήτρης Κωσταράκος, ο Μίμης για τους συντρόφους και τους φίλους του, έφυγε από τη ζωή στις 13 Οκτωβρίου, σε ηλικία 78 ετών. Μαθηματικός, αγωνιστής της αντιδικτατορικής αντίστασης και συνδικαλιστής των εκπαιδευτικών, αφήνει πίσω του μια διαδρομή που συνδέει τους αγώνες για τη δημοκρατία με την υπεράσπιση της παιδείας και των ανθρώπων της. Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε βαθιά συγκίνηση στην εκπαιδευτική κοινότητα και στην Αριστερά.

Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1948 στην Καλαμάτα. Το 1967 εισήχθη στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, έχοντας αποκλειστεί την προηγούμενη χρονιά λόγω των πολιτικών φρονημάτων της οικογένειάς του. Εντάχθηκε στον «Ρήγα Φεραίο» και συμμετείχε στην αντίσταση κατά της δικτατορίας. Τον Δεκέμβριο του 1970 συνελήφθη μαζί με τον αδελφό του Κώστα και κρατήθηκε στην Ασφάλεια της Μπουμπουλίνας, όπου κακοποιήθηκε.

Στις 8 Μαΐου 1973 συνελήφθη ξανά, στο κύμα καταστολής του φοιτητικού κινήματος μετά τις καταλήψεις της Νομικής. Μαζί με άλλους αγωνιστές του «Ρήγα Φεραίου» υπέστη βάρβαρα βασανιστήρια στο ΕΑΤ–ΕΣΑ για περισσότερες από εκατό ημέρες. Αποφυλακίστηκε με την αμνηστία της 22ας Αυγούστου, ενώ του αφαιρέθηκε η αναβολή στράτευσης.

Ο Αντώνης Λιάκος έγραψε:

“Θα ‘θελα να γράψω δυο λόγια για τον Δημήτρη Κωσταράκο, που έφυγε. Τον γνώρισα στη φυλακή, ήταν ένα χρόνο μικρότερός μου, φοιτητής κι αυτός, από τους νεαρότερους πολιτικούς κρατούμενους της Δικτατορίας, εκείνος 21 κι εγώ 22 χρονών. Ωραίο παιδί, κι αυτός κι ο αδερφός του ο Κώστας, επίσης φυλακισμένος. Μελαχρινοί Ερμείς κι οι δυο. Τρία χρόνια 1970-73 είμασταν μαζί στον ίδιο θάλαμο, τον περίφημο πέμπτο, των διαφωνούντων. Δεν θέλω να γράψω κάτι ηρωικό. Εκείνο που θυμάμαι, γιατί μας είχε τρελάνει τότε , ήταν που του έφερνε στο επισκεπτήριο η δικιά του, σεντόνια καθαρά και σιδερωμένα, ραντισμένα με το άρωμά της. Δεν μπορώ να φανταστώ πιο ερωτική χειρονομία, κάτω από αυτές τις συνθήκες. Γυναικείο άρωμα σε ένα θάλαμο φυλακισμένων αγοριών. Και το άρωμα κρατούσε, πυροδοτώντας την επιθυμία με εκρήξεις.

Ας είναι μυρωμένο και το χώμα που θα τον σκεπάσει“.

Μετά τη δικτατορία, η δράση του συνεχίστηκε μέσα στα σχολεία και στις οργανώσεις των εκπαιδευτικών. Ως ιδιωτικός εκπαιδευτικός και στέλεχος της ανανεωτικής Αριστεράς, υπήρξε γενικός γραμματέας της ΟΙΕΛΕ τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Η ίδια η Ομοσπονδία, σε παλαιότερες αναφορές στην ιστορία της, τον συγκαταλέγει στα στελέχη που συνέβαλαν στη θεμελίωση των δικαιωμάτων των ιδιωτικών εκπαιδευτικών και στην αναγνώρισή τους ως λειτουργών της εκπαίδευσης.

Το όνομά του παραμένει συνδεδεμένο με εκείνη την περίοδο των μεγάλων συλλογικών διεκδικήσεων. Όταν η ΟΙΕΛΕ αποχαιρετούσε την ιστορική της έδρα στη Χαλκοκονδύλη, θυμόταν τις ατέλειωτες συνεδριάσεις, τις απεργίες και τις αποφάσεις που σημάδεψαν τον κλάδο, αναφέροντας τον Δημήτρη Κωσταράκο ανάμεσα στους ανθρώπους που διαμόρφωσαν αυτή την ιστορία. Ήταν μια αναγνώριση της προσφοράς του ήδη όσο βρισκόταν στη ζωή.

Στη δημόσια εκπαίδευση συνέχισε μέσα από την ΟΛΜΕ, ως μέλος του διοικητικού της συμβουλίου, πρόεδρος της ΕΛΜΕ Νότιας Αθήνας και αιρετός στο ΠΥΣΔΕ Ανατολικής Αττικής. Δραστηριοποιήθηκε επίσης στη Ριζοσπαστική Κίνηση Πολιτών Βάρης, Βούλας, Βουλιαγμένης.

Η πολιτική του διαδρομή πέρασε από το ΚΚΕ Εσωτερικού, τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Επιτροπής Δεοντολογίας. Στον αποχαιρετισμό του, ο ΣΥΡΙΖΑ τον θυμάται ως έναν άνθρωπο με σταθερή αριστερή στράτευση. Η Νέα Αριστερά αναφέρει: “Για όλους εμάς, που τον γνωρίσαμε και συνεργαστήκαμε και αγωνιστήκαμε μαζί του, θεωρούμε τιμή μας που σταθήκαμε λίγο ή περισσότερο στο πλάι του”. Ο ΣΦΕΑ 1967-1974 εκφράζει τα βαθιά του συλλυπητήρια προς τους οικείους του συναγωνιστή μας για την απώλειά τους.

Οι αποχαιρετισμοί φωτίζουν και τον τρόπο με τον οποίο συμμετείχε στους αγώνες. Ο Τομέας Παιδείας της ΕΛ.Α.Σ. υπογραμμίζει τη μαχητικότητα και την ενωτική του στάση, την παρουσία του δίπλα στους συναδέλφους του, από τα ιδιωτικά σχολεία έως τη δημόσια εκπαίδευση. Η συνδικαλιστική του προσφορά αποτυπώνεται έτσι και ως καθημερινή σχέση αλληλεγγύης με τους ανθρώπους του σχολείου.

Ο φίλος και συνάδελφός του Ευάγγελος Ιωακειμίδης, γράφοντας στην «Αυγή», θυμάται τον στοχαστικό δάσκαλο, την ανθρωπιά και την ανιδιοτέλειά του. Μιλά για έναν άνθρωπο που αγωνιζόταν για μια κοινωνία χωρίς πολέμους, πείνα και αποκλεισμούς, για την πρόσβαση όλων των παιδιών στην παιδεία, γνωρίζοντας ότι ο ίδιος μπορεί να μη ζούσε για να δει τους καρπούς αυτών των αγώνων. Στην προσωπική αυτή μαρτυρία, η πολιτική συνέπεια συναντά τη μνήμη της φιλίας.

Αυτό το νήμα διατρέχει τη ζωή του Μίμη Κωσταράκου: από τη νεανική αντίσταση στη δικτατορία έως τις διεκδικήσεις των εκπαιδευτικών, η επιμονή στη συλλογική δράση και στην προσφορά. Ένα νήμα που συνεχίζεται στη μνήμη των συντρόφων, των συναδέλφων και των φίλων του.

Θεσσαλονίκη: μια ξεπεσμένη πόλη , που βουλιάζει μες στη διαφθορά

 

Δες την ερωτική πόλη του γλεντιού πως βουλιάζει στην ανυποληψία…

Γιώργος Τούλας

parallaximag.gr

 3–4 λεπτά

---

Μια πόλη ολόκληρη, η πόλη μου, αφέθηκε στη διαφθορά και την πτώση για χρόνια ολοκληρα. Ένα sin city χωρις παραγωγικό ιστό και πραγματική οικονομία, χωρίς βιομηχανία, χωρίς μεγάλα τζάκια πια, χωρίς τίποτε από τις κραταιές εκείνες ποιότητες που την ξεχώριζαν κάποτε, βουλιάζει ξαφνικά στην ανυποληψία και το στιγματισμό.

Η ερωτική πόλη που περνάνε όλοι καλά στα μαγαζιά της γίνεται ”ξαφνικά” ο τόπος της διαφθοράς. Όχι πως δεν ήξεραν οι πάντες τι γίνεται εδώ. Μια βόλτα από την Τσιμισκή μέχρι τα Λαδάδικα να κάνεις και σε δεκάδες βραδινά στέκια της θα ακούσεις τη γνωστή ατάκα: Εδώ το χουν μπροστινοί, από πίσω κρύβονται πολλά.

Η πόλη εδώ και πολλά χρόνια κατρακυλά. Στη νύχτα, στη μέρα, στα κόλπα, στις μίζες. Ζει με αέρα κοπανιστό και ύποπτες συναλλαγές που όλοι γνωρίζουν και όλοι σιωπούν.

Θλίψη μόνο από όπου και αν το πιάσεις. Για χρόνια ολόκληρα γενιές μεγάλωναν με όνειρο να γίνουν τσιράκια μαφιόζων ή να μοιάσουν με αυτούς. Και τώρα γκρεμίζεται το σύμπαν τους.

Παιδιά που πήγαιναν στα μαγαζιά που τώρα σκάνε σαν βόμβες στα θεμέλια της πόλης για να πάρουν δυο κατοστάρικα παραπάνω αφήνοντας δουλειές χρόνων, γνωρίζοντας πώς όλο αυτό στέκεται πάνω σε πήλινα πόδια.

Ιστορίες που ακούγονταν σαν ανέκδοτα με ηλικιωμένες μητέρες που πέθαιναν παίρνοντας μαζί τους απλήρωτα ΦΠΑ εκατομμυρίων, κακομοίρηδες που τους έδιναν ένα χαρτζιλίκι για να παριστάνουν τους μπροστινούν, μαγαζιά που άλλαζαν χέρια σαν να παίζαν μονόπολη, έμοιαζαν για χρόνια φυσιολογικά. Όλοι τα ήξεραν αλλά καμία αρχή δεν τολμούσε να πειράξει κανέναν.

Προφανώς το κύκλωμα της νύχτας είναι ένα από τα παρακλάδια αυτής της σαπίλας που απλώνεται παντού σαν χολέρα και δεν τελειώνει εδώ. Περιλαμβάνει ένα σωρό υπηρεσίες που αδειοδοτούν, υπαλλήλους που κάνουν τα στραβά μάτια, κυκλώματα που απλώνονται σε κάθε δραστηριότητα της καθημερινότητας.

Αυτό που ζούμε τώρα είναι το σόου εν όψει εκλογών. Ότι και καλά ξηλώνουμε το πάπλωμα της σαπίλας. Μέσα σε ένα μήνα έχουν ξεδιαλύνει όσα σκάνδαλα δεν έχουν ξεδιαλύνει επτά χρόνια. Για ευνόητους λόγους.

Το θέμα είναι πόσο μακριά θα πάει όλο αυτό το ξήλωμα του πουλόβερ. Πόσο η διαφθορά που κρύβονται πίσω από αυτή την κανονικότητα της πόλης θα ξεσκεπαστεί σε κάθε της πτυχή και θα μπορέσει ξανά η πόλη, βαριά πληγωμένη να σηκώσει κεφάλι. Αν μείνει δηλαδή όρθιο και τίποτε μετά από τα λουκέτα που έρχονται…

*H εικόνα δημιουργήθηκε με ΑΙ

Σχόλιο Gerontakos: Εντυπωσιακή η εικόνα με το ζοφερό θέμα της βροχερής  οδού Νίκης μιας ρετρό "μυθικής" εποχής, με τους ανθρώπους να βαδίζουν στο φαρδύ  πεζοδρόμιο  με καμπαρτίνες και ρεπούμπλικες και τα αυτοκίνητα να έχουν αμφίδρομη κίνηση  . Θυμίζουμε ότι η μονοδρόμηση προς τα ανατολικά έγινε το 1979 και οι δύο λωρίδες κυκλοφορίας έγινα τρεις , αφού περιορίστηκε αισθητά το πεζοδρόμιο. 

Θανάσης Τριαρίδης, ο αφιλοχρήματος σχετικά με τα δικαιώματα των έργων του! Προέχουν η απόλυτη ανεξαρτησία του , οι ιδέες του και η συνείδησή του...

 

Θανάσης Τριαρίδης / Γιατί δεν παίρνω χρήματα από τα βιβλία και τα έργα μου

tvxs.gr

8–10 λεπτά

---

Με μία ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα, ο συγγραφέας Θανάσης Τριαρίδης, εξηγεί τους λόγους για τους οποίους δεν παίρνει χρήματα για τα έργα του και τα βιβλία του, τα οποία ανεβαίνουν κάθε χρόνο με μεγάλη επιτυχία στο θέατρο και οι αναγνώστες μπορούν να βρουν ελεύθερα στο διαδίκτυο.

«Φυσικά δεν λέω πως αυτό που κάνω είναι το σωστό – και πως στις σκέψεις μου δεν υπάρχει αντίλογος. Σέβομαι απεριόριστα όσους πιστεύουν πως ο συγγραφέας πρέπει να αμείβεται από την δουλειά του ή να ζει από αυτήν. Εξάλλου σε αυτούς ανήκουν όλοι οι (δεκάδες) φίλοι μου συγγραφείς – κάποιους από αυτούς τους λογαριάζω πνευματικούς αδελφούς μου και αγαπημένους συνοδοιπόρους μιας ζωής», αναφέρει μεταξύ άλλων.

Η ανάρτηση του Θανάση Τριαρίδη

«Με αφορμή τις τελευταίες δημοσιεύσεις μου, έχει ανοίξει μια συζήτηση είτε με φίλους, είτε με καλοπροαίρετους αγνώστους, για τους λόγους για τους οποίους δεν παίρνω χρήματα για τα γραπτά μου. (Και προφανώς, με τους φίλους μου η συζήτηση δεν γίνεται για πρώτη φορά.) Έτσι νιώθω την ανάγκη να εξηγήσω την σκέψη μου και να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.

Πράγματι δεν παίρνω ΚΑΘΟΛΟΥ χρήματα (είτε ως κατ’ αποκοπή αμοιβή, είτε ως ποσοστά) από τα γραπτά μου: από τα βιβλία μου, από τα θεατρικά έργα μου, από τα κείμενα που δημοσιοποιώ. Αυτή είναι μια προσωπική ιδεολογική θέση που την έβαλα στον εαυτό μου όταν ξεκίνησα να δημοσιεύω κείμενα πριν από 30 χρόνια και την έχω κρατήσει μέχρι σήμερα.

Ας προσπαθήσω να εξηγήσω ετούτη τη θέση.

Δεν γράφω για να βγάλω λεφτά – ούτε για να κάνω τον «σπουδαίο», ούτε να εντυπωσιάσω κανέναν και να αισθανθώ ξεχωριστός. Έχω διαβάσει καλά τον Καβάφη για να ξέρω “τι κούφια λόγια ήσανε αυτές οι βασιλείες”. Γράφω για να οχυρώσω τον εαυτό μου απέναντι στην κτηνωδία που ελλοχεύει στην σκοτεινή ρίζα της ανθρώπινης φύσης και σε κάθε της έκφανση. Και ενδεχομένως -και ζητώ συγγνώμη για την ίσως βαρύγδουπη έκφραση- γράφω για να διερευνήσω την πιθανότητα της αγάπης.

Από την πρώτη ώρα που επιχείρησα να ασχοληθώ με το γράψιμο (κάπου στα μέσα της εφηβείας μου) όλα τα παραπάνω ήταν ξεκάθαρα. Και στα σαράντα χρόνια που ξενυχτάω γράφοντας δεν έχουν αλλάξει αυτές οι σκέψεις μου.

Δεν θεωρώ πως τα γραπτά μου είναι “έργα τέχνης” που έχουν αυτόνομη πνευματική, ηθική και αισθητική αξία. Τα γραπτά μου (άρα και τα έργα μου που είναι υποσύνολο των γραπτών μου) τα αντιμετωπίζω ως συνθηματικά για να ανταμώσω με άλλους ανθρώπους μέσα στην ζοφερή νύχτα του πολιτισμού μας. Και να βαδίσουμε μαζί σε έναν κοινό δρόμο. Και να σχηματίσουμε μαζί ένα ηθικό και πολιτικό οδόφραγμα. Για να υπερασπιστούμε τους μετανάστες που δολοφονούνται από την κυβέρνηση, για να υπερασπιστούμε τους πεινασμένους που δολοφονούνται από τον απαίσιο δυτικό εγωισμό, για να υπερασπιστούμε τους ανθρώπους που θα ρουφηχτούν από την παντοδυναμία των μηχανών που κατασκευάζουμε.

Έτσι, από τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα, αποφάσισα τα έργα μου και τα βιβλία μου να κυκλοφορούν ελεύθερα στο Διαδίκτυο: Πιστεύω πως οι λέξεις μου δεν μου ανήκουν, πως τα λόγια μας είναι παιδιά πολλών ανθρώπων, για να θυμηθώ τον Σεφέρη. Κι έτσι αποφάσισα να μην παίρνω δικαιώματα για τα γραπτά μου διότι θεωρώ πως είναι ένα κοινό γέννημα. Και όποτε, κάποιες ελάχιστες φορές, επιμένουν να μου δίνουν για να διασφαλίσουν με συμβόλαιο την χρήση του έργου, τα μεταφέρω κατευθείαν και εν συνόλω σε υποθέσεις κοινωνικής αλληλεγγύης. Όσο δε αφορά στα πολιτικά έργα μου, είναι προφανές πως τα έγραψα για να συμβάλλω όσο μπορώ στην πολιτική όσμωση και ευαισθητοποίηση ενάντια στις κρατικές δολοφονίες σε βάρος των μεταναστών. Με άλλα λόγια: Τα έγραψα για να ανέβουν σε όσο πιο πολλές σκηνές και να διαχύσουν το μήνυμα της εναντίωσης στους κρατικούς φόνους σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Προφανώς έτσι κι αλλιώς θα τα έδινα σε όποιον μου τα ζητάει απολύτως ελεύθερα.

Αυτές οι προσωπικές ιδεολογικές αρχές είναι ο λόγος που εδώ και 30 χρόνια δωρίζω όλα τα πνευματικά δικαιωμάτων ΟΛΩΝ των βιβλίων μου, ΟΛΩΝ των κειμένων μου και ΟΛΩΝ των θεατρικών έργων μου.

Στα πρώτα χρόνια, τα γραπτά μου ήσαν λίγα και είχαν μικρή απήχηση, οπότε αυτό που χάριζα δεν ήταν κάποιο σημαντικό ποσό. Τώρα που τα δημοσιευμένα βιβλία μου ξεπερνούν τα 70, τα δημοσιευμένα θεατρικά μου είναι 41 και τα δημοσιευμένα κείμενά μου είναι περισσότερα από 2000 (με άλλα λόγια, στο Διαδίκτυο υπάρχουν σε ελεύθερη διάθεση περισσότερες δύο εκατομμύρια λέξεις), προφανώς τα δεδομένα αλλάζουν. Ας πούμε: τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν ανεβεί περισσότερες από 160 παραστάσεις έργων μου (και από το 2023 και μετά κάθε χρόνο ανεβαίνουν πενήντα). Αν έπαιρνα ένα συμβολικό συμβολικό μίνιμουμ 500 ευρώ ανά παράσταση, καταλαβαίνει κανείς για τι ποσά μιλάμε.

Πάρα πολλοί (όχι και τόσο καλοπροαίρετοι) λένε πως … “αυτός έχει λεφτά από την οικογένειά του και για αυτό μπορεί να περιφρονεί έτσι τα λεφτά…” Αυτό είναι ψέμα: Περιφρόνησα και περιφρονώ απόλυτα τα χρήματα, διότι είμαι ο φτωχότερος των ανθρώπων που γνωρίζω. Πιθανώς αυτό να ακούγεται παράδοξο, αλλά είναι η αλήθεια: Εδώ και δεκαπέντε χρόνια (τότε ήμουν στα σαράντα μου) μια σειρά από συγκυρίες, αυτοκαταστοφικές επιλογές, ανίατες αρρώστιες των γονιών μου και οικονομικές καταστροφές με έκαναν αφάνταστα φτωχό: ούτε εγώ, ούτε η πενταμελής μου οικογένεια έχει οποιαδήποτε περιουσία, οποιοδήποτε ακίνητο στο Ε9 – και όλες-όλες οι καταθέσεις μας είναι κάτι ανάμεσα στα 100 και στα 200 Ευρώ. Επειδή έχω μικρά παιδιά είμαι υποχρεωμένος να δουλεύω σαν τρελός στην ελεύθερη αγορά, μακριά από κρατικά χρήματα, επιχορηγήσεις ή ό,τι παρόμοιο: Κάνω μαθήματα γραφής και σεμινάρια για τον δυτικό πολιτισμό και πολιτιστικές περιηγήσεις. Μα ετούτη η συνθήκη δεν με εμπόδισε να αδιαφορώ απόλυτα για τα χρήματα – να δωρίζω τα έργα μου σε όποιον μου το ζητήσει, να σκορπίζω όλα τα κείμενά μου ελεύθερα στο διαδίκτυο, να καίω με χαρακτηριστική ευκολία όσα χρήματα βγάζω με σκληρότατη δουλειά μέχρι τελευταίας ρανίδας. Αυτή η στάση ζωής με έχει κάνει απόλυτα ανεξάρτητο: κάνω ακριβώς αυτό που επιτάσσουν οι ιδέες μου και η συνείδησή μου.

Ξέρω πως αυτά ίσως να φαίνονται απίστευτα σε πολλούς. Αλλά όσοι έχουν συνεργαστεί μαζί μου με οποιονδήποτε τρόπο σε αυτά τα τριάντα χρόνια (και είναι πια εκατοντάδες τόσο από τον χώρο του βιβλίου όσο και από τον χώρο του θεάτρου) μπορούν να επιβεβαιώσουν πως όλα ετούτα ισχύουν πέρα για πέρα.

Φυσικά δεν λέω πως αυτό που κάνω είναι το σωστό – και πως στις σκέψεις μου δεν υπάρχει αντίλογος. Σέβομαι απεριόριστα όσους πιστεύουν πως ο συγγραφέας πρέπει να αμείβεται από την δουλειά του ή να ζει από αυτήν. Εξάλλου σε αυτούς ανήκουν όλοι οι (δεκάδες) φίλοι μου συγγραφείς – κάποιους από αυτούς τους λογαριάζω πνευματικούς αδελφούς μου και αγαπημένους συνοδοιπόρους μιας ζωής.

Και επιμένω για να μην υπάρχει η παραμικρή παρερμηνεία: Η θέση μου για την ελεύθερη και χωρίς αμοιβή διάθεσή των γραπτών μου εκφράζει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ εμένα, τις ιδέες μου και την όποια ηθική μου τάξη. Και προφανώς θεωρώ πως όποιος επιδιώκει να αμείβεται για τον πνευματικό μόχθο του έχει και αυτός μια ηθική τάξη εξίσου στέρεα και σεβαστή με την δική μου.

(Ο μόνος λόγος που θα απαξίωνα ηθικά έναν συγγραφέα είναι όταν παίρνει άμεσα ή έμμεσα χρήματα ή ανταλλάγματα από την εξουσία για να υποστηρίξει με τα κείμενά του τις εγκληματικές πράξεις της – μια εξουσία που δολοφονεί ανθρώπους και απαξιώνει κάθε έννοια ηθικής. Δυστυχώς υπάρχουν τέτοιοι συγγραφείς-λαδικά των δολοφόνων. Αυτούς, φυσικά, τους περιφρονώ βαθύτατα)».

Ελπίζω να εξήγησα αναλυτικά την σκέψη μου.
Θανάσης Τριαρίδης, 08-11-2026

Είμαστε μια παρέα , μοιράζουμε στους φίλους μας δημόσια λεφτά , περνάμε όμορφα κι ωραία!

ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ότι σε δημοφιλείς αρχαιολογικούς χώρους με εκατομμύρια επισκέπτες (π.χ. Ακρόπολη, Κνωσός), ο τζίρος των πωλητηρίων είναι τεράστιος.Μέχρι πριν από λίγα χρόνια όλα τα πωλητήρια των αρχαιολογικών χώρων και μουσείων του ΥΠΠΟ τα διαχειριζόταν αποκλειστικά το Δημόσιο και εν προκειμένω ο ΟΔΑΠ, πρώην ΤΑΠΑ.

 Όσο για τα πωλητήρια των μουσείων ΝΠΔΔ (Μουσείο Ακρόπολης, Μπενάκη, ΕΜΣΤ, Εθνική Πινακοθήκη, Momus) ή ιδιωτικών μουσείων (π.χ. Κυκλαδικής Τέχνης), αυτά  τα διαχειρίζονταν τα ίδια τα μουσεία και ποτέ ιδιωτική εταιρεία. 

 Η υπόθεση με την ανάθεση των 27 σημαντικότερων πωλητηρίων αρχαιολογικών χώρων και μουσείων (ανάμεσά τους της Ακρόπολης, της Κνωσού, των Δελφών και της Αρχαίας Ολυμπίας) στην κοινοπραξία της Space Hellas / SingularLogic, καθώς και η μετέπειτα ακύρωσή της, συνιστά ένα καραμπινάτο σκάνδαλο διαχείρισης δημόσιας περιουσίας.  

Θυμίζουμε ότι ο  Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ) προκήρυξε διαγωνισμό για την παραχώρηση 27 πωλητηρίων  έναντι εξευτελιστικού τμήματος .   Για την ακρίβεια, η  σύμβαση προέβλεπε συνολικό μηνιαίο μίσθωμα 50.600 ευρώ για όλα τα 27 πωλητήρια μαζί (π.χ. 7.650 €/μήνα για την Κνωσό) συν ένα ποσοστό 2% επί των πωλήσεων υπέρ του Δημοσίου.   

Στον διαγωνισμό αναδείχθηκε προσωρινός ανάδοχος η ένωση εταιρειών στην οποία συμμετείχε η SingularLogic (μέσω του ομίλου Space Hellas).

Φυσικό ήταν το χαμηλό οικονομικό αντάλλαγμα για πωλητήρια σε χώρους με εκατομμύρια επισκέπτες (όπως η Ακρόπολη) να προκαλέσει  έντονες αντιδράσεις από τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΑ), τα σωματεία του Υπουργείου Πολιτισμού και κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και να  ακυρωθεί   η τόσο προκλητική ανάθεση στην εταιρεία αυτή έναντι πινακίου φακής.

Όμως η ακύρωση της διαδικασίας δεν προήλθε από οικειοθελή υπαναχώρηση του Υπουργείου Πολιτισμού, αλλά από αποφάσεις της Ενιαίας Αρχής Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ), κατόπιν προσφυγών άλλων ενδιαφερόμενων εταιρειών (όπως η ΟΡΜΗΝΙΑ ΙΚΕ και η 3C+P Τεχνική ΙΚΕ). 

  Οι βασικοί νομικοί και τεχνικοί λόγοι της ακύρωσης συμπυκνώθηκαν στα εξής σημεία : 

 1. Παράκαμψη Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας:Ο ΟΔΑΠ δημοπράτησε το έργο ως απλή «εκμίσθωση ακινήτων» (βάσει ενός παλαιού Προεδρικού Διατάγματος του 1979) , αλλά η ΕΑΔΗΣΥ έκρινε ότι στην πραγματικότητα επρόκειτο για σύμβαση παραχώρησης υπηρεσιών (που διέπεται από τον Ν. 4413/2016 και τη σχετική Ευρωπαϊκή Οδηγία). 

2 . Παραβίαση των Κανόνων Δημοσιότητας & Ανταγωνισμού, επειδή ο διαγωνισμός αντιμετωπίστηκε ως απλή μίσθωση ακινήτου, δεν δημοσιεύθηκε στο Κεντρικό Ηλεκτρονικό Μητρώο Δημοσίων Συμβάσεων (ΚΗΜΔΗΣ) ούτε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αποτέλεσμα ήταν να μην ενημερωθεί εγκαίρως η ευρύτερη αγορά, να περιοριστεί δραστικά ο ανταγωνισμός και τελικά να καταθέσει προσφορά μόνο η συγκεκριμένη κοινοπραξία. 

3.  Έλλειψη αναγραφής εκτιμώμενης αξίας αφού η διακήρυξη παρέλειψε να αναγράψει τη συνολική εκτιμώμενη αξία της σύμβασης, υποχρέωση που επιβάλλει ο νόμος για τις συμβάσεις παραχώρησης δημοσίων υπηρεσιών. 

Μετά τις αποφάσεις της ΕΑΔΗΣΥ που έκριναν άκυρη τη διακήρυξη και την κατακύρωση, φτάσαμε στο σημείο  ο διαγωνισμός να καταπέσει. 

Η εξέλιξη αυτή δικαίωσε τις νομικές προσφυγές των υποψηφίων αναδόχων αλλά και τις αιτιάσεις των αρχαιολόγων, που υποστηρίζουν ότι το μίσθωμα ήταν γελοίο και ότι το ποσοστό καταβολής του 2%  από τα κέρδη στο Δημόσιο είναι εξαιρετικά χαμηλό, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του περιθωρίου κέρδους παραμένει στον ιδιώτη επενδυτή, ενώ το Δημόσιο προσφέρει την υποδομή και το "brand" των μνημείων.

Οι Αρχαιολόγοι και όλοι οι διακεκριμένοι επιστήμονες που εναντιώνονται γενικότερα στην εκχώρηση σε εμπόρους ενός τόσο πολύτιμου πολιτιστικού αγαθού , λένε με ιδιαίτερη έμφαση ότι οι επισκέπτες των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων δεν προσελκύονται από την εμπορική πολιτική του ιδιώτη, αλλά από την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας. 

Συνεπώς, η παροχή αποκλειστικής πρόσβασης σε ένα "εγγυημένο" κοινό με χαμηλό τίμημα δεν μπορεί να εκληφθεί παρά  ως χαριστική πράξη από την Κυβέρνηση στο μεγάλο Κεφάλαιο.  Μέχρι πρότινος τα έσοδα του ΟΔΑΠ (πρώην ΤΑΠΑ) επέστρεφαν  θεσμικά στον πολιτισμό (συντήρηση μνημείων, απαλλοτριώσεις, ανασκαφές). Με την προκλητική απόφαση της Μενδώνη κατ΄επιταγήν του Μητσοτάκη η εκχώρηση του δυνητικού κέρδους σε ιδιώτη θα  στερήσει πολύτιμους πόρους από το συνολικό αρχαιολογικό έργο της χώρας και θα βλάψει ειδικότερα τα μικρότερα Μουσεία (π.χ.στην Αιανή, στην Κοζάνη , στη Μεγαλόπολη κλπ) , τα οποία έπαιρναν, μέσω του ΤΑΠΑ/ΟΔΑΠ, ένα μέρος των τεράστιων εισπράξεων των μεγάλων Μουσείων , και έτσι επιβίωναν...

 

 

Gerontakos

ΕΡΕΥΝΑ-ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ :Το χρονολόγιο μιας προαναγγελθείσας αναδοχής: Βήμα-βήμα η διαδρομή προς τα 27 πωλητήρια

Τουλάχιστον 3,5 χρόνια πλέκεται... ο ιστός για την ανάθεση σε συγκεκριμένες εταιρείες πολύτιμων σημείων πώλησης σε κορυφαία μνημεία και μουσεία

Πραγματικό «χρυσωρυχείο» το πωλητήριο της Ακρόπολης που κατασκευάστηκε με χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης (συγκεκριμένα κόστισε 600.000 ευρώ), ήταν ένα από τα 27 τη διαχείριση των οποίων αναλάμβανε η εταιρεία «Ελληνικά Αναμνηστικά», εάν δεν είχε ακυρώσει τον διαγωνισμό η ΕΑΔΗΣΥ

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ 

efsyn.gr  

8 Νοεμβρίου 2026

 

Ρεπορτάζ: Βασιλική Τζεβελέκου -Ναταλί Χατζηαντωνίου

Βάσει επίσημων, δημοσιοποιημένων στοιχείων, καταγγελιών του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων -που έχει άλλωστε απευθυνθεί στην Εισαγγελία Αθηνών, αλλά και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία-, των πηγών μας και της έρευνας που κάναμε, ακολουθούμε εξ αρχής τις κινήσεις, την πορεία και την εξέλιξη των εταιρειών που ύστερα από «διαγωνιστική» διαδικασία κατέληξαν, με απόφαση του ΟΔΑΠ, να αναλάβουν, με σκανδαλωδώς προνομιακούς όρους, μερικά από τα σημεία πώλησης «χρυσωρυχεία» σε κορυφαία μνημεία και μουσεία μέχρι τουλάχιστον να παρέμβει η Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων και να ακυρώσει τον διαγωνισμό

---

2023

14 Φεβρουαρίου: Ο Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ) απευθύνει πρόσκληση για την εκπόνηση μελέτης ροής επισκεπτών στην Ακρόπολη. Συγκεκριμένα στόχος είναι η καταγραφή και ανάλυση της κίνησης των επισκεπτών, η μοντελοποίηση των ροών και η διαμόρφωση προτάσεων για τη διαχείριση της επισκεψιμότητας – μετά τις τεράστιες ουρές που δημιουργούσαν προβλήματα.

20 Μαρτίου: Η μελέτη ανατίθεται απευθείας στην εταιρεία Radiant (με τον Μανώλη Βουβάκη ιδρυτή και διευθύνοντα σύμβουλο από το 2001), έναντι 24.100 ευρώ πλέον ΦΠΑ.

13 Νοεμβρίου: Το έργο της υποστήριξης των POS (δηλαδή το λογισμικό) 32 πωλητηρίων του ΟΔΑΠ κατακυρώνεται στην ένωση εταιρειών Epsilon-Singular Logic. Το έργο χρηματοδοτείται από κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης (SUB 5) με προϋπολογισμό 526.988,49 ευρώ πλέον ΦΠΑ.

Τέλη Οκτωβρίου του 2022 εγκαινιάζονται από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, παρουσία του -τότε ακόμα- προέδρου της Βουλής Κώστα Τασούλα και της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη, τα ιστορικά λουλουδάδικα του Συντάγματος με την αποκατεστημένη σύγχρονη μορφή τους. Δεκαεννιά μήνες αργότερα η πιλοτική λειτουργία του πωλητηρίου κατακυρώνεται στην ένωση εταιρειών Space-Radiant έναντι 433.800 ευρώ προκειμένου να παράσχει επί 18μηνο μόνο τους εργαζόμενους, ενώ όλα τα έξοδα βάρυναν τον ΟΔΑΠ, δηλαδή το Δημόσιο!

Η ΣΗΜΑΣΙΑ του 2023: Η Radiant αποκτά πρόσβαση σε δεδομένα λειτουργίας και επισκεψιμότητας ενός από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της χώρας και η ένωση Epsilon Net (με πρόεδρο του Δ.Σ. τον Ι. Μίχο)-Singular Logic (με πρόεδρο του Δ.Σ. τον Σπ. Μανωλόπουλο) στην ψηφιακή υποδομή των εμπορικών συναλλαγών. Σύμφωνα με την καταγγελία του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, τα δεδομένα αυτά δεν ήταν δημόσια διαθέσιμα και μπορούσαν να αποκτήσουν ιδιαίτερη αξία σε μελλοντικές διαδικασίες εκμετάλλευσης των πωλητηρίων, ως στοιχεία ενός υπό διαμόρφωση business plan.

---

2024

25 Ιανουαρίου: Ο ΟΔΑΠ απευθύνει νέα πρόσκληση για μελέτη επέκτασης της εφαρμογής των ζωνών επισκεψιμότητας (slots) σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους και στα μουσεία όπου λειτουργεί το ηλεκτρονικό εισιτήριο. Η μελέτη ανατίθεται και πάλι απευθείας στη Radiant, έναντι 29.500 ευρώ πλέον ΦΠΑ.

12 Φεβρουαρίου: Δημοσιεύονται οι διακηρύξεις δύο έργων του Ταμείου Ανάκαμψης:

• H «πιλοτική λειτουργία πωλητηρίου στους χώρους των πρώην ανθοπωλείων της Βουλής» (SUB 7), με προϋπολογισμό 441.000 ευρώ πλέον ΦΠΑ, για 18 μήνες.
• H «υποστήριξη πλήρους και παραγωγικής λειτουργίας του ηλεκτρονικού πωλητηρίου (e-shop) του ΟΔΑΠ» (SUB 8) με προϋπολογισμό 529.200 ευρώ πλέον ΦΠΑ, για 24 μήνες.

Ως προς το πρώτο, το Δ.Σ. του ΟΔΑΠ, σύμφωνα με τα στοιχεία της καταγγελίας του ΣΕΑ, ζητά να κάνει ανάθεση με απευθείας διαπραγμάτευση. Μετά την παρέμβαση της Ειδικής Υπηρεσίας Συντονισμού Ταμείου Ανάκαμψης (ΕΥΣΤΑ), ακολουθείται διαγωνιστική διαδικασία. Ο διαγωνισμός βγαίνει στο ΕΣΗΔΗΣ, όμως, σύμφωνα με την καταγγελία, περιέχει τουλάχιστον έναν φωτογραφικό όρο:

• Μέχρι τότε όλα τα πωλητήρια των αρχαιολογικών χώρων και μουσείων του ΥΠΠΟ τα διαχειριζόταν αποκλειστικά το Δημόσιο και εν προκειμένω ο ΟΔΑΠ. Οσο για τα πωλητήρια των μουσείων ΝΠΔΔ (Μουσείο Ακρόπολης, Μπενάκη, ΕΜΣΤ, Εθνική Πινακοθήκη, Momus) ή ιδιωτικών μουσείων (π.χ. Κυκλαδικής Τέχνης) τα διαχειρίζονταν τα ίδια τα μουσεία και ποτέ ιδιωτική εταιρεία.
• Αλλά στην προκήρυξη (σημείο 2.2.6.1) ο ΟΔΑΠ ζητούσε οι ενδιαφερόμενες εταιρείες «να έχουν λειτουργήσει κατά τη διάρκεια της τελευταίας τριετίας, από την ημερομηνία διενέργειας του παρόντος διαγωνισμού, κατάστημα λιανικής πώλησης/πωλητήριο αναμνηστικών ειδών σε μουσείο ή σε επισκέψιμο αρχαιολογικό χώρο ή μνημείο ή συλλογή ή σε χώρο πολιτισμού»; Οπως διαβεβαιώνει και ο ΣΕΑ, δεν υπήρχε άλλη εταιρεία που να πληροί τις παραπάνω προϋποθέσεις, εκτός από την εταιρεία Radiant, που είχε αναλάβει από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή να διαχειρίζεται τα πωλητήρια του Παναθηναϊκού Σταδίου (Καλλιμάρμαρο), που αποτελεί κηρυγμένο μνημείο.

Οπως ήταν αναμενόμενο, ο υποψήφιος ανάδοχος στον διαγωνισμό ήταν μόνο ένας: η ένωση εταιρειών Space Hellas (ήδη βασικός μέτοχος της Singular Logic) και Radiant. Κι αυτή ήταν μια ιστορική (και αρνητική, για εμάς τουλάχιστον) «πρωτιά» ανάμειξης ιδιώτη σε πωλητήριο ιστορικού χώρου που διαχειρίζεται το Δημόσιο. Εκτοτε ανοίγει ο ασκός του Αιόλου…

30 Μαΐου: Το έργο της πιλοτικής λειτουργίας του πωλητηρίου στους χώρους των πρώην ανθοπωλείων της Βουλής (SUB 7) κατακυρώνεται στην ένωση εταιρειών Space-Radiant, έναντι 433.800 ευρώ πλέον ΦΠΑ για 18 μήνες και στις 2 Ιουνίου υπογράφεται η σχετική σύμβαση. Τι προέβλεπε; Η ένωση εταιρειών Space-Radiant ανέλαβε να παράσχει μόνο τους εργαζόμενους που θα έκαναν λιανική πώληση των προϊόντων του ΟΔΑΠ, σε ένα, ανακαινισμένο με χρήματα από το ΤΑΑ και το Δημόσιο, πωλητήριο στο Σύνταγμα, ενώ όλα τα έξοδα (ρεύμα, νερό, τυχόν φθορές στο κτίριο) βάρυναν τον ΟΔΑΠ, δηλαδή το Δημόσιο! Για την υπηρεσία αυτή εισέπραξε, για 18 μήνες, το σκανδαλώδες ποσό του μισού εκατομμυρίου ευρώ από τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.

11 Ιουνίου: Δημοσιεύεται διακήρυξη του μεγάλου ψηφιακού έργου (SUB 5) του Ταμείου Ανάκαμψης, προϋπολογισμού 28.628.531,41 ευρώ πλέον ΦΠΑ, για την ανάπτυξη ψηφιακών διαδραστικών υπηρεσιών και περιεχομένου για την αναβάθμιση της εμπειρίας των επισκεπτών σε αρχαιολογικούς χώρους, μουσεία και μνημεία. Στον διαγωνισμό συμμετέχει η ένωση εταιρειών ΟΤΕ, Singular Logic και Radiant.

21 Ιουνίου: Κατακυρώνεται το έργο λειτουργίας του e-shop του ΟΔΑΠ (SUB 8) στην ένωση Space Hellas-Radiant, έναντι 520.800 ευρώ πλέον ΦΠΑ.

5 Ιουλίου: Υπογράφεται η σχετική σύμβαση. Αλλο ένα σκανδαλώδες ποσό, μισό εκατομμύριο ευρώ από κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης δίνονται στην ίδια ένωση εταιρειών για να λειτουργεί το ήδη υπάρχον e-shop του ΟΔΑΠ!

13 Δεκεμβρίου: Το μεγάλο ψηφιακό έργο SUB 5 κατακυρώνεται στην ένωση ΟΤΕ-Singular Logic-Radiant, έναντι 22.003.383,50 ευρώ πλέον ΦΠΑ και μία εβδομάδα αργότερα υπογράφεται η σχετική σύμβαση.

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ του 2024: Το σχήμα Space-Radiant έχει πλέον αποκτήσει τρεις διακριτές θέσεις στον χώρο της πολιτιστικής διαχείρισης: μελέτες επισκεψιμότητας, λειτουργία του e-shop και λειτουργία φυσικού πωλητηρίου, ενώ συμμετέχει και στο μεγάλο έργο ψηφιακής αναβάθμισης των αρχαιολογικών χώρων. Έχει πρόσβαση στα δεδομένα όλων των μεγάλης επισκεψιμότητας αρχαιολογικών χώρων, γνωρίζει όλα τα πωλητέα του ΟΔΑΠ και αμείβεται για αυτό με 22 εκατ. ευρώ.[.................................................]

Το χρονολόγιο μιας προαναγγελθείσας αναδοχής: Βήμα- Βήμα...

Άγγελος Παπαδημητρίου συνετευξιαζόμενος : Όλη η διαδρομή του σε μια "ανοιχτή" εξομολόγηση ζωής

 

Άγγελος Παπαδημητρίου: «Έχεις θλίψη; Βάλε Τσιτσάνη. Έχεις μελαγχολία; Άκου Σπανό. Έχεις ποιητική διάθεση; Χατζιδάκι» 

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θα του απονείμει Τιμητικό Χρυσό Αλέξανδρο στην πρεμιέρα της ταινίας «Άγγελος στα πέριξ» του Φρέντυ Βιανέλλη, ενώ παράλληλα θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Ιωαννίνων. Μέσα σε όλα αυτά ο Άγγελος Παπαδημητρίου υποδύεται τη Ματίνα Σκούταρη στην θεατρική παράσταση Τζένη-Τζένη του Νίκου Καραθάνου.

08 Νοεμβρίου 2026, 

Έφη Αλεβίζου

| in.gr

23–29 λεπτά

---

Ο Άγγελος Παπαδημητρίου είναι ανοιχτός σαν βιβλίο, μυστηριώδης σαν την Πυραμίδα του Χέοπα και ενθουσιώδης σαν αιώνιο παιδί. «Δεν μου αρέσουν οι κλειστοί άνθρωποι, έχουν κάτι φοβισμένο» θα πει αρχικά, πριν την κλακέτα της βιντεοσκόπησης. Εικαστικός, ηθοποιός, τραγουδιστής, συγγραφέας, ακατάτακτος.

«Δεν μου αρέσουν τα καλούπια. Οι ομάδες, μη με μπλέκετε» θα πει κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της συνέντευξης. «Είμαι πολύ κοινωνικός, αλλά στη μοναξιά μου ανθίζω».

Μας φτιάχνει τσάι από την Κρήτη και σπέσιαλ εσπρέσο ενώ αντιλαμβανόμαστε ότι είναι ο ιδανικός οικοδεσπότης. Ίσως και ο τέλειος φίλος.

«Το να είσαι φίλος είναι επάγγελμα» θα πει –μια φράση που μοιάζει χαραγμένη στην πέτρα, τόσο ισχυρή.

Ο Άγγελος Παπαδημητρίου θα τιμηθεί από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με τον Χρυσό Αλέξανδρο στην πρεμιέρα της ταινίας «Άγγελος στα πέριξ» του Φρέντυ Βιανέλλη (15/11 • 19:00 Αιθ. Τζον Κασσαβέτης, Αποθήκη 1, Λιμάνι), ενώ παράλληλα θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Ιωαννίνων.

Μέσα σε όλα αυτά υποδύεται τη Ματίνα Σκούταρη στην θεατρική παράσταση Τζένη-Τζένη του Νίκου Καραθάνου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Από την παράσταση Τζένη-Τζένη του Νίκου Καραθάνου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Ο ρόλος της Ματίνας Σκούταρη από έναν άνδρα 75 ετών

«Χθες το βράδυ, συγκεκριμένα, λέω στον Νίκο: ‘Νίκο μου, ποια κυρία σκέφτηκες αρχικά για τη Ματίνα Σκούταρη, όταν έκανες το κάστινγκ για να φτάσεις σε μένα;’. ‘Από την πρώτη στιγμή εσένα’, μου λέει. ‘Μα είναι δυνατόν;’ τον ρωτάω. ‘Ναι, σκέφτηκα εσένα’. ‘Κι αν έλεγα όχι;’. ‘Θα με τάραζες. Γιατί εσύ κάνεις μια ροή πραγμάτων. Θέλω να περνάει μέσα από αυτό το αίσθημα… έτσι είναι η Ματίνα Σκούταρη’» λέει ο Άγγελος Παπαδημητρίου και συνεχίζει:

«Εγώ τι είμαι; Ένας άντρας εβδομήντα πέντε χρονών. Αλλά εκεί δεν υπάρχει διαφορά. Γιατί μετά τα εβδομήντα όλα είναι αλλιώς… όπως κάτι θείες και κάτι θείοι που ξεμένουν στο σπίτι, άνθρωποι με πολύ μεγάλο εσωτερικό κόσμο, με πάρα πολλά βάσανα, με κρυφούς έρωτες, με πόνο που καμιά φορά διαπερνά τη ζωή ολόκληρου του σπιτιού. Ενώ φαίνονται δυστυχισμένοι, αυτοί ζουν τη ζωή τους μέσα σε ένα όνειρο, μέσα στις σκέψεις τους. Αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος. Δεν θα τον άλλαζα με τίποτα. Έχει τέτοιο ψωμί και κάθε μέρα βρίσκουμε καινούργια πράγματα.

»Τελευταία ανακαλύψαμε τον θυμό της. Θυμώνει, έχει μια έκρηξη σε μια στιγμή και διεκδικεί. Λέει: ‘Εμένα με άφησες στο ράφι, θα αφήσεις και την κόρη σου;’. Και κάτι δημιουργείται. Υπάρχει ένα πάθος, μια ένταση, κι ο Νίκος, που είναι ο Σκούταρης, έχει πάρει την απόφασή του. Είναι μαγικό πράγμα το θέατρο. Είναι αριστούργημα».

Για την απονομή του τίτλου του επίτιμος διδάκτορας της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Ιωαννίνων (σ.σ.: τον ρωτάω γιατί είχε γράψει στο Facebook «Δεν ξέρω τώρα, θα με αγαπήσετε περισσότερο ή λιγότερο;»[...........................]

Άγγελος Παπαδημητρίου: «Έχεις θλίψη; Βάλε Τσιτσάνη. ...Έχεις μελαγχολία; Άκου Σπανό. Έχεις ποιητική διάθεση; Χατζιδάκι»(Video) ...

 

Β.Α. Μότσαρτ, «Η Μεγάλη Λειτουργία» : Ένα Μπαλέτο του Ούβε Σολτς , με μουσική των Γκιόργκι Κούρταγκ και Άρβο Πάρτ

Η ορχήστρα Gewandhaus της Λειψίας και η Χορωδία της Όπερας της Λειψίας παίζουν τη «Μεγάλη Λειτουργία» του W.A. Mozart. Ένα μπαλέτο του Uwe Scholz με το Μπαλέτο της Λειψίας. 

Conductor: Balázs Kocsár
Chorus Master: Stefan Bilz
Ballet by Uwe Scholz


Solists:

Eunyee You - soprano
Marie-Claude Chappuis - soprano
Werner Güra - tenor
Friedemann Röhlig - bass

«Η Μεγάλη Λειτουργία» - Β.Α. Μότσαρτ

Ο Uwe Scholz, διευθυντής μπαλέτου στη Λειψία, θεωρήθηκε ένα από τα πιο λαμπρά χορογραφικά μυαλά της γενιάς του όταν πέθανε τον Νοέμβριο του 2004 σε νεαρή ηλικία 45 ετών. 

Το μπαλέτο του «Η Μεγάλη Λειτουργία» είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά έργα αυτού του σημαντικού νεοκλασικού χορογράφου - ένα ρέκβιεμ, μια χορογραφική αποκάλυψη και σίγουρα η μεγάλη κληρονομιά του στο μπαλέτο της Λειψίας.

 Η ολοκληρωμένη Χορογραφία, που ηχογραφήθηκε εδώ στην Όπερα της Λειψίας σε μια παράσταση τον Ιούνιο του 2005, παίρνει το όνομά της από την περίφημη ημιτελή Λειτουργία σε Ντο ελάσσονα του Μότσαρτ. Απορροφά τη δομή της λειτουργίας της λειτουργίας και προσθέτει άλλα έργα του Μότσαρτ, καθώς και αποσπάσματα Γρηγοριανού ύμνου και ακολουθίες από σύγχρονη μουσική των György Kurtág, Thomas Jahn και Arvo Pärt και αναγνώσεις ποιημάτων του Paul Celan.

 Διεθνώς διάσημοι σολίστ από το Μπαλέτο της Λειψίας, μεταξύ των οποίων οι Kiyoko Kimura, Christoph Böhm και Oksana Kulchytska, αναλαμβάνουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και η σκηνοθεσία αποδεικνύει ότι το σύνολο είναι μια από τις καλύτερες ομάδες μπαλέτου παγκοσμίως.
.

Uwe Scholz(1958-2004)

 ____________________

 

Music:

00:00 Intro
01:40 Anonymus - Gregorian Chant: For the Feast of St Thomas of Canterbury: Introitus (Gaudeamus omnes)
05:30 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Kyrie (Kyrie eleison)
13:12 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Gloria in excelsis)
15:35 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Laudamus te)
20:36 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Gratias)
22:04 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Domine)
24:49 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Qui tollis)
31:30 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Quoniam)
35:40 Mozart - Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Jesu Christe / Cum Sancto Spiritu)
40:17 Thomas Jahn - Orte und Zeiten - tempi e luoghi: "Zeit und Zeiten"
43:26 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: Flowers We Are, Mere Flowers..."
43:59 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: J.S. Bach: Aus tiefer Not schrei ich zu dir (BWV 687)"
49:23 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: Play with Overtones"
50:14 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: ... and once more: Flowers We Are ..."
50:53 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: Beating - Quarrelling"
51:56 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: J.S. Bach: Gottes Zeit ist die allerbeste Zeit (BWV 106)"
54:17 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: Furious Chorale"
55:18 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: Palm Stroke"
55:42 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: Aus der Ferne"
59:30 Mozart - Adagio and Fugue in C minor, K. 546
01:10:33 Anonymus - Gregorian Chant: For the Feast of St Thomas of Canterbury: Credo (Credo in unum Deum)
01:11:10 Mozart - Great Mass in C minor, K.427: Credo (Credo in unum Deum)
01:14:50 Mozart - Great Mass in C minor, K.427: Credo (Et incarnatus est)
01:23:50 Arvo Pärt - Credo
01:36:30 Mozart - Ave verum corpus, KV 618
01:42:20 Mozart - Great Mass in C minor, K.427: Sanctus (Sanctus/Osanna)
01:46:10 Mozart - Great Mass in C minor, K.427: Benedictus (Benedictus qui venit / Osanna)
01:51:28 Thomas Jahn - Orte und Zeiten - tempi e luoghi: "Viele Länder durchfuhr ich"
01: 56:25 Mozart - Great Mass in C minor, K.427:  Agnus Dei


Distributed by EuroArts Music International

2005, Choir of the Leipzig Opera | Gewandhausorchester Leipzig | Ballet Leipzig | Balázs Kocsár | Uwe Scholz

Στάλκερ: ένα από τα αριστουργήματα της 7ης τέχνης του 20ού αιώνα .Η Ταινία και ένα βιβλίο που την αναλύει και μόλις κυκλοφόρησε στην Ελλάδα

 

«Το Στάλκερ αποτελεί την αποθέωση του ποιητικού κινηματογράφου, όπου οι εικόνες απομακρύνονται από το απτό και το συγκεκριμένο. 

Σε ένα σύμπαν που λειτουργεί με κανόνες που ξεφεύγουν από την ανθρώπινη λογική και κατανόηση, η παρατήρηση του κόσμου, η έννοια της πίστης και η προσωπική ενδοσκόπηση του Ταρκόφσκι βρίσκουν έκφραση στο σμίλευμα του χρόνου (η αποκορύφωση του καλλιτεχνικού οράματος του Ταρκόφσκι, όπως μαρτυρά και το διάσημο βιβλίο του, Σμιλεύοντας τον χρόνο). Στάλκερ ονομάζεται ο ξεναγός ο οποίος υποδεικνύει το δρόμο προς την απαγορευμένη περιοχή, τη Ζώνη. 

Όταν βρίσκεται εκεί, ο ανώνυμος αυτός άνδρας καθοδηγεί τους περιπλανώμενους για να γλιτώσουν από αόρατες παγίδες και να διασχίσουν τον δικό τους ψυχικό λαβύρινθο μέχρι το κατώφλι του Δωματίου: μόλις το διαβούν, εκείνο θα τους προσφέρει απλόχερα τις πιο κρυφές τους επιθυμίες. 

Ποιος τολμάει όμως να έρθει αντιμέτωπος με τις πιο μύχιες επιθυμίες του;»

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

• Σκηνοθεσία: Andrei Tarkovsky
• Σενάριο: Boris Strugatskiy, Arkadiy Strugatskiy
• Διεύθυνση φωτογραφίας: Aleksandr Knyazhinskiy, Georgi Rerberg
• Μοντάζ: Lyudmila Feyginova
• Μουσική: Eduard Artemyev
• Ηθοποιοί: Alisa Freyndlikh, Aleksandr Kaydanovskiy, Anatoliy Solonitsyn
• Κοστούμια: Nelli Fomina

filmfestival.gr

1. Στάλκερ (ταινία)/Βικιπαίδεια

2. (Κριτική)All time classics: «Stalker» (1979) - film planet - WordPress.com

3.Stalker: Οι απίστευτες ιστορίες πίσω από τη δημιουργία μιας από τις σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών

Δείτε την ταινία (Αγγλικοί υπότιτλοι-Δυνατότητα αυτόματης μετάφρασης στα ελληνικά) 

*****************

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ  «ΣΤΑΛΚΕΡ ΤΟΥ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ»

  

GEOFF DYER

ΖΟΝΑ

Ένα βιβλίο για μια ταινία σχετικά με ένα ταξίδι σε ένα δωμάτιο

Μετάφραση: Δημήτρης Κοτσέλης, Πιέτρο Ραντίν

Ένας συγγραφέας χρησιμοποιεί την  ταινία Στάλκερ  για να μιλήσει για τον εαυτό του και την ανθρώπινη επιθυμία. 

Ο Geoff Dyer είχε δει το Stalker πριν από περίπου τριάντα χρόνια και «στοιχειώθηκε» από αυτό. Έγραψε λοιπόν ένα  βιβλίο , προσπαθώντας  να «ξεκλειδώσει» αυτή την ταινία,  που τον απασχολούσε για μισή ζωή.

Η γραφή είναι εξαιρετικά προσωπική, επειδή αναμειγνύει την  αυτοβιογραφία, την κριτική, το λυρικό στοχασμό και τη  μελαγχολία, διανθίζοντάς την με ένα ελαφρώς «άτακτο» χιούμορ. Δεν ακολουθεί ακαδημαϊκή δομή, αλλά επιλέγει περισσότερο το ύφος της «περιπλάνησης» στην ταινία.

 Επιφανειακά μιλάει για το Stalker, αλλά κατά βάθος εξερευνά την επιθυμία—ειδικά εκείνες τις επιθυμίες που δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να παραδεχτούμε. 

Το «Δωμάτιο» στην ταινία γίνεται καθρέφτης, που αντανακλά την εσωτερική πραγματικότητα του θεατή.

Ο δημοσιογράφος Killian Fox  έγραψε για το βιβλίο χαρακτηριστικά:

«Οι ταινίες του Αντρέι Ταρκόφσκι, και ιδιαίτερα το αριστούργημά του του 1979 Stalker, έχουν τη φήμη ότι είναι από τις πιο «δύσκολες» στον κινηματογράφο. [.......................].

 Στο νέο του βιβλίο, ο Geoff Dyer στοχεύει να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα, εκφράζοντας τι αγαπά τόσο πολύ στο Stalker με τρόπο που δεν θα αποξενώσει τον περιστασιακό θεατή. Το Zona είναι μια ενδιαφέρουσα πρόταση: ο Dyer γράφει για την ταινία σχεδόν σε πραγματικό χρόνο, περιγράφοντας κάθε σκηνή καθώς συμβαίνει—σχεδόν σαν σχολιασμό DVD—και κάνοντας παύσεις σε τακτά διαστήματα για να αναλογιστεί τα παρασκήνια των γυρισμάτων του Stalker, άλλες ταινίες και άλλα έργα τέχνης, το τι σημαίνει να είσαι ο Geoff Dyer, και το τι σημαίνει να είσαι ο Geoff Dyer που γράφει αυτό το βιβλίο για το Stalker. Παρόλο που λειτουργεί σε πολλά επίπεδα, δεν είναι ένα μακρύ βιβλίο. Ένας γρήγορος αναγνώστης θα μπορούσε να το τελειώσει σε λιγότερο χρόνο από όσο χρειάζεται για να παρακολουθήσει την ίδια την ταινία (163 λεπτά). Διαβάστε όλο το άρθρο ΕΔΩ:

Killian Fox : "Zona by Geoff Dyer "– review | Film books

The Guardian

___________________

Geoff Dyer/Wikipedia

 

«Στο Ζόνα, ο Τζεφ Ντάιερ 

επιχειρεί να ξεδιαλύνει τα μυστήρια μιας ταινίας που τον στοιχειώνει από τότε που την πρωτοείδε, πριν από περίπου τρεις δεκαετίες: το Στάλκερ του Αντρέι Ταρκόφσκι, κατά γενική ομολογία μία από τις σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών.

«Κάθε καρέ της ταινίας», λέει η Κέιτ Μπλάνσετ, «έχει χαραχτεί στον αμφιβληστροειδή μου». Και είναι αυτή ακριβώς η διαδικασία, μιας σχεδόν υποσυνείδητης εγγραφής, την οποία επιχειρεί στο ανά χείρας βιβλίο να επεξεργαστεί ο Ντάιερ μετερχόμενος το χαρακτηριστικό ψηφιδωτό της συγγραφικής του τέχνης: αυτοβιογραφία, κριτική, θραυσματικός στοχασμός, λυρισμός, εμβριθής παρατήρηση, μελαγχολία, όλα συνυφαίνονται σε ένα οργανικό σύνολο, στα θεμέλια του οποίου θα ’λεγε κανείς πως αντηχεί διαρκώς ο παλμός ενός βέβηλου —κι εντούτοις ανυποχώρητου— χιούμορ.

Πρόκειται, ίσως, για ένα από τα πιο ασυνήθιστα βιβλία που έχουν γραφτεί για τον κινηματογράφο. Και ενδεχομένως δεν θα απείχε πολύ από την αλήθεια όποιος υποστήριζε πως το πραγματικό του θέμα, ο πιο μύχιος πυρήνας του, είναι η επιθυμία· ιδίως εκείνη την οποία δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να ομολογήσουμε.»

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)