Τετάρτη, Νοεμβρίου 18, 2026

Franz + Polina: Eine Liebe Im Krieg / Έρωτας σε φλεγόμενο φόντο (2006)

 


 https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ_6t-vz7Y1Lyi1wPmDL-EqbzEcd0Z_MJf5nSevckK_nw&s=10

Συναρπαστική  ιστορία  στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Λευκορωσία, όπου ένας Γερμανός στρατιώτης ερωτεύεται μία νέα Ρωσίδα και δραπετεύει μαζί της δολοφονώντας ένα συνάδελφό του. Franz+Polina — 2006

Ποια θα είναι η τύχη του ερωτευμένου ζευγαριού μέσα σε ένα φλεγόμενο περιβάλλον,  όπου ο αγώνας για την επικράτηση  παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις;Θα επιβιώσει ο  έρωτας  μεταξύ των δύο νέων,  με φόντο τον  αμείλικτο πόλεμο ανάμεσα στους Γερμανούς και τους Ρώσους, ή θα έχει τραγικό φινάλε;Franz und Polina - Trailer, Kritik, Bilder und Infos zum Film

Η ταινία πρωτοκυκλοφόρησε  το 2006  και απέσπασε  πολλά βραβεία καθώς επίσης  τη ομόθυμα ευμενή  αποδοχή της από τους κριτικούς. Ο Ρώσος  σκηνοθέτης Mikhail Segal καταφέρνει να δημιουργήσει μια πειστική στο ρεαλισμό της  ατμόσφαιρα.  

Η ταινία ξεκινά με μια φωτεινή, ζεστή σκηνή ειδυλλιακής ζωής στην ύπαιθρο, αλλά γρήγορα μεταπίπτει σε ψυχρούς, γκρίζους τόνους μετά τη σφαγή του χωριού. Αυτή η απότομη μετάβαση από την ομορφιά στην καταστροφή εντείνει τη φρίκη του πολέμου.Franz+Polina” 2006: Love in a Time of Absolute Evil | by Olga loves cinema  | Medium

Ο σκηνοθέτης Mikhail Segal χρησιμοποιεί τη μουσική για να δημιουργήσει αντίθεση ανάμεσα στην πραγματικότητα του πολέμου και την τρυφερότητα των αισθημάτων.

Στη σκηνή της σφαγής χρησιμοποιείται η απαλή μουσική του Chopin, δημιουργώντας ένα τρομακτικό αίσθημα αποξένωσης μέσω της απότομης αντίθεσης μεταξύ της μουσικής και των εικόνων, προσθέτοντας ένα επιπλέον επίπεδο ψυχολογικής ερμηνείας στην ταινία.
Οι δύο πρωταγωνιστές (Adrian Topol και Svetlana Ivanova) αποδίδουν συγκλονιστικά  τη μεταμόρφωση των χαρακτήρων από την αρχική αθωότητα και αφέλεια στην απόγνωση, τον τρόμο του θανάτου και την απελπισμένη προσπάθεια για επιβίωση, κάνοντας την αφηγηματική δύναμη της ταινίας να διαπερνά την οθόνη και να κατακλύζει συναισθηματικά τους θεατές.


Η ταινία είναι ρωσική αλλά διαθέτει ελληνικούς  υπότιτλους...

 

Franz + Polina - Wikipedia, the free encyclopedia

https://cdn.sansimera.gr/media/photos/main/lg/WW1.jpg  Η λογοτεχνία του Μεγάλου Πολέμου(Α΄Παγκόσμιου Πολέμου)  — από τη  μαρτυρία των χαρακωμάτων έως την κριτική των μετόπισθεν — αποτελεί πολύτιμο εργαλείο κατανόησης όχι μόνο του παρελθόντος αλλά και του παρόντος, καθώς μας προειδοποιεί για τους μηχανισμούς που οδηγούν στην καταστροφή των ανθρώπων και του πολιτισμού τους.

 Αυτοί οι μηχανισμοί, στηριγμένοι στον εθνικισμό και τη ρατσιστική ιδεολογία, εργάζονται συστηματικά και στις μέρες μας , για να καταλύσουν τη Δημοκρατία και να ξαναρίξουν τους αφελείς πολεμοκάπηλους "πατριώτες"  .

Το μιλιταριστικό πνεύμα που διαποτίζει τους νέους κυρίως ανθρώπους προοιωνίζεται  τρομαχτικά δεινά για την ανθρωπότητα , μεγαλύτερα ασφαλώς από αυτά των δύο προηγούμενων Μεγάλων Πολέμων του 20ού αιώνα, αν κρίνουμε από τα ασύλληπτης ισχύος  καταστροφικά όπλα που διαθέτουν τα  μεγάλα κράτη.https://www.oanagnostis.gr/wp-content/uploads/2014/03/British_55th_Division_gas_casualties_10_April_1918.jpg

Ο Μεγάλος Πόλεμος: Από τη λογοτεχνία των χαρακωμάτων στη λογοτεχνία των μετόπισθεν

της ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΥ*

~.~

Λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών στα Βαλκάνια και της ολέθριας παράτασης των ελληνικών στρατιωτικών περιπετειών μέχρι το 1922, η υπογραφή της Ανακωχής στις 11 Νοεμβρίου του 1918 που σήμανε τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου δεν έχει κατοχυρωθεί στη δική μας συλλογική μνήμη ως το επίσημο τέλος του. Αφού λοιπόν δεν καθιερώθηκε ως ιστορική επέτειος, στερούμαστε κι εκείνη την ελάχιστη, τυποποιημένη πλην όμως περιοδική υπενθύμιση του ασύλληπτου –ιδίως για τα δεδομένα της εποχής– απολογισμού των κοντά 40 εκατομμυρίων πληγέντων: 9-10 εκατομμύρια νεκροί στρατιώτες (5,7 εκατομμύρια για την πλευρά της Αντάντ και 4 για τις Κεντρικές Δυνάμεις), 21 εκατομμύρια σοβαρά τραυματίες, 7-13 εκατομμύρια άμαχοι (αναλόγως αν συνυπολογίσουμε τους άμεσους ή έμμεσους θανάτους).

Στην παρούσα συγκυρία της νέας ευρωπαϊκής πολεμικής ρητορικής, γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό να μην ξεχνάμε πώς πρωτοσύρθηκε στον καθολικό πόλεμο ο παγκόσμιος πληθυσμός στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Όταν ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ προειδοποιεί ότι «η Ευρώπη πρέπει να προετοιμαστεί για έναν πόλεμο σε κλίμακα που βίωσαν οι παππούδες και οι προπαππούδες μας» (Μαρκ Ρούττε, Βερολίνο, 11 Δεκεμβρίου 2025), το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε είναι ν’ αναστοχαστούμε με τη διαύγεια που μας δίνει η χρονική απόσταση και η πληθώρα πηγών τι πέρασαν οι προπαππούδες μας και, κυρίως, προς τι.

Όσο κι αν είναι ετερόκλητο το πλούσιο corpus κειμένων που προέκυψε μέσα από τις στάχτες του Μεγάλου Πολέμου, θα λέγαμε πως στο σύνολό του αμφισβήτησε ευθέως τις δομές εξουσίας (θεσμικές, οικονομικές, ιδεολογικές και άτυπες) που έστησαν και καπηλεύτηκαν την παγκόσμια σύρραξη. Τοποθετείται δε στη διασταύρωση λογοτεχνίας και πολιτικής, ντοκουμέντου και μυθοπλασίας, ρεαλισμού και μοντερνισμού. Θα επιχειρήσω μια συνοπτική εισαγωγή στο εκρηκτικό λογοτεχνικό συγκείμενο της εποχής για να δείξω ότι η μελέτη της λογοτεχνίας, ειδικά όταν αποτυπώνει τέτοιας κλίμακας κοσμοϊστορικά γεγονότα, δεν είναι αφορά μόνο τις ανθρωπιστικές επιστήμες· μπορεί να ένα γίνει πολύτιμο αναλυτικό πρίσμα –ενίοτε και πηγή, αν διαβαστεί με τα κατάλληλα ερμηνευτικά εργαλεία– για τον κοινωνικό επιστήμονα.

Για να εξεικονίσω καλύτερα την τάξη μεγέθους των απωλειών: ο ρυθμός των νεκρών φαντάρων κυμαινόταν μεταξύ 5.000-6.000 ημερησίως, μαζί τους αφανίστηκαν πάνω από 10 εκατομμύρια υποζύγια, το 11% περίπου του προπολεμικού πληθυσμού της Γαλλίας και το 9% της Γερμανίας σκοτώθηκε ή τραυματίστηκε βαριά· τα ποσοστά ανεβαίνουν όσο κατεβαίνουν οι ηλικίες: το 17% των νεαρών στρατεύσιμων Γάλλων και το 13% των νεαρών στρατεύσιμων Γερμανών έπεσαν νεκροί στο πεδίο.

Ο πόλεμος ήταν παρωχημένος ως προς την τακτική και την ίδια στιγμή υπερσύγχρονος ως προς την ισχύ πυρός· απολύτως δικαιολογημένα καταγράφηκε στις συνειδήσεις ως το «μεγάλο σφαγείο». Πέρα από τις εκατόμβες, αυτή η καταστατική αντίφαση εδραίωνε τον παραλογισμό. Η ανδρεία εξακολουθούσε να είναι απαιτητή στο πεδίο ενώ ταυτόχρονα αποδεικνυόταν παντελώς ανώφελη, αφού οι βετεράνοι γλίτωναν μάλλον από τύχη. Οι φανφαρόνικες προπολεμικές κορώνες της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας περί «ιερού σκοπού», οι εκατέρωθεν διαβεβαιώσεις για μια γρήγορη νίκη που έστειλε αμέριμνους χιλιάδες εθελοντές στο μέτωπο το 1914 θάφτηκαν από νωρίς στη λάσπη των χαρακωμάτων.

Τίποτα απ’ αυτά δεν προοιώνιζε το σαρωτικό πανηγυρικό κλίμα στην κήρυξη του πολέμου:

Πολλοί περιγράφουν τον ενθουσιασμό με τον οποίο ο κόσμος υποδέχθηκε το ξέσπασμα του πολέμου σαν μια άνευ προηγουμένου κοινωνική και πνευματική εμπειρία […] Εγγράμματοι και εργάτες έσπευδαν να καταταγούν μαζικά. Σχολεία και εκκλησίες άδειασαν από μαθητές και ποίμνιο. Οι λέξεις, οι τυπωμένες στο χαρτί λογοτεχνικές λέξεις, έρρεαν όπως ποτέ άλλοτε, στα χαρακώματα, στο σπίτι, στα πέρατα των επτά θαλασσών. Ο Βερολινέζος κριτικός Julius Bab εκτίμησε ότι τον Αύγουστο του 1914 γράφονταν περί τις 50.000 γερμανικά ποιήματα ημερησίως. […] Πριν από τον ασύρματο, πριν την τηλεόραση, αυτός ήταν ο μεγάλος λογοτεχνικός πόλεμος. Όλοι έγραφαν για τον πόλεμο και χάρη στον πόλεμο.[1]

Η γενική επιστράτευση προϋπέθετε και αυτή των συνειδήσεων, κι όλοι γνώριζαν πως η νίκη θα κρινόταν εν πολλοίς από το ηθικό των στρατιωτών: «Η πιο ισχυρή προπαγάνδα δεν πήγαζε από τα κέντρα εξουσίας αλλά μέσα από τις ίδιες τις κοινωνίες –τα όρια μεταξύ ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας, ατομικής έκφρασης και πλύσης εγκεφάλου ήταν δυσδιάκριτα».[2] Κοντά στην εικονογραφία (μια επικερδής παράλληλη βιομηχανία που παρήγαγε σωρηδόν καρτ-ποστάλ, αφίσες, σουβενίρ, χρηστικά αντικείμενα, και συμπληρώθηκε λίγο αργότερα και από τα κινηματογραφικά επίκαιρα) που ανέλαβε να κανονικοποιήσει τον πόλεμο, ανθεί και η ποίηση. Kαταξιωμένοι συγγραφείς και ποιητές, όπως ο Κίπλινγκ, ο Τόμας Χάρντυ, ο επίσημος βάρδος του γαλλικού στρατού Μποτρέλ, ο υπερήφανος Ιταλός φασίστας Ντ’Αννούντσιο ταΐζουν τον λαό με πατριωτικό φρόνημα και κολακεύουν την αυταρέσκειά του. Ακόμη και οι Τσβάιχ και Ρίλκε παρασύρονται και περνούν μια (σύντομη ευτυχώς και μετέπειτα αποκηρυγμένη) φάση πολεμικής έξαρσης (οι υπόνοιες ότι το έκαναν ιδιοτελώς για να χαρακτηριστούν ακατάλληλοι για στράτευση ενισχύονται από το γεγονός ότι αμφότεροι τοποθετήθηκαν σε ασφαλείς θέσεις γραφείου)· ο δε Τόμας Μαν στις Σκέψεις για τον πόλεμο (Νοέμβριος 1914) τον υμνεί ως μια «καθαρτήρια και αναγκαία εμπειρία», υπεραμυνόμενος της «ανώτερης γερμανικής κουλτούρας απέναντι στον ρηχό δυτικό πολιτισμό». Και οι ίδιες κουλτούρες έχουν αντιπαραταχθεί σε θέση μάχης και εξαπολύουν πυρ ομαδόν.

Παράλληλα, επιπολάζει και η ερασιτεχνική ποίηση. Να στραφούν στην ποίηση (στη στιχοποιία, για να είμαστε ακριβείς) παροτρύνονται και οι απλοί στρατιώτες, από επίσημους φορείς που αναλαμβάνουν και να δημοσιεύουν τα πονήματά τους (σε εφημερίδες χαρακωμάτων, συλλογές που προωθούσαν τη στρατολόγηση, και συναφή ευκαιριακά έντυπα). Τα στιχάκια που εύκολα –αν μη τι άλλο, από τεχνικής σκοπιάς– μπορούσαν να σκαρώσουν σε ένα κομμάτι χαρτί οι μάχιμοι για να σκοτώσουν τον χρόνο τους (στα διαλείμματα από τις ώρες που αλληλοσφάζονταν), για να εμψυχώσουν και να εμψυχωθούν, θεωρήθηκαν από τα υψηλά κλιμάκια de facto ακίνδυνα και διέλαθαν των μηχανισμών λογοκρισίας.

Με τουλάχιστον 130.000 νεκρούς, όμως, μόνο τον πρώτο μήνα του πολέμου (75-85.000 Γάλλοι, 20.000 Γερμανοί, 10.000 Αυστροούγγροι, πάνω από 30.000 Ρώσοι), το ηθικό των στρατευμάτων και η πίστη τους στο νόημα της σύρραξης κλονίζεται πριν την ώρα του.

Μας τσακώνει παρθένους η Φρίκη, όπως κι η λαγνεία […] Ποιος μπορούσε να προβλέψει προτού μπει πραγματικά στον πόλεμο όλα όσα χωρούσε η ηρωική και ρέμπελη βρομοψυχή των ανθρώπων; Ήμουν παγιδευμένος σ’ αυτή τη μαζική φυγή προς τον ομαδικό φόνο, προς τη φωτιά… Από τη μέρα εκείνη, η τρομάρα μου έγινε πανικός. Με τέτοια υποκείμενα, αυτή η σατανική βλακεία μπορούσε να βαστήξει επ’ αόριστον… Ποτέ δεν μου φάνηκε πιο αδυσώπητη η ετυμηγορία των ανθρώπων και των πραγμάτων. Χαμένος ανάμεσα σε δυο εκατομμύρια παλαβούς, ηρωικούς και ξέφρενους κι αρματωμένους ίσαμε τα μαλλιά; Με κράνη, δίχως κράνη, δίχως άλογα, με μοτοσικλέτες, ουρλιάζοντας, μ’ αμάξια, σφυρίζοντας, ακροβολιστές, συνωμότες, πετούμενοι, γονατιστοί, σκάβοντας λάκκους, κόβοντας λάσπη, κουτρουβαλώντας στα μονοπάτια, κροτώντας, θαμμένοι στο χώμα σάμπως σε καλύβι, για ν’ αφανίσουν όλα, Γερμανία, Γαλλία και ηπείρους, ό τι ανασαίνει, να τ’ αφανίσουν όλα, πιο λυσσασμένοι κι από σκυλιά, λατρεύοντας τη λύσσα τους (κάτι που δεν κάνουν τα σκυλιά), εκατό, χίλιες φορές πιο λυσσασμένοι από χίλια σκυλιά και πόσο πιο ανώμαλοι! Μα την αλήθεια, το μυριζόμουνα, είχα μπλεχθεί σε σταυροφορία της Αποκάλυψης.[3]

Η απονομιμοποίηση του πολέμου ξεκίνησε προφανώς από τους ίδιους τους στρατευμένους και απλώθηκε προοδευτικά στα μετόπισθεν, σε μεγάλο βαθμό χάρη και στους επιζώντες που κατέφυγαν με πρωτοφανή μαζικότητα στη γραφή. Όχι όμως σε ακίνδυνες λυρικές ρίμες και φτηνούς παιάνες, αλλά σε μια γραφή που δημιουργούσε ολοένα και πιο βαθιά ρήγματα στα σωβινιστικά αφηγήματα, χειραφετούνταν από τους παραδοσιακούς κύκλους παραγωγής δημόσιου λόγου, διαφοροποιούνταν από την παραδοσιακή φόρμα των πολεμικών απομνημονευμάτων, αυτοσχεδίαζε, κραύγαζε, κατήγγειλε, χλεύαζε, με έναν λόγο: ριζοσπαστικοποιούνταν.

Ο συνταγματάρχης είχε κι αυτός πεθάνει […] είχε ξοκείλει στο χαράκωμα […] σφεντονισμένος μες στην αγκάλη του άνιππου ιππέα, του αγγελιοφόρου, που πάπαλα κι αυτός. Φιλιόντουσαν οι δυο τους, τώρα και για πάντα, μα ο ιππέας δεν είχε πια το κεφάλι του, μόνο μια τρύπα πάνω απ’ τον λαιμό […] η κοιλιά του συνταγματάρχη έχασκε ανοιχτή, τον έκανε να μορφάζει απαίσια […] Μάτωναν πολύ όλα αυτά τα κρέατα μαζί […] τον θυμόμουνα στην τελετή της προηγουμένης […] είχε απευθυνθεί με τη φωνάρα του στο σύνταγμα «Άνω τας καρδίας!» να λέει… «Άνω τας καρδίας! Και ζήτω η Γαλλία!» […] «Κάτω τας καρδίας!» σκεφτόμουν εγώ.[4]

«Πώς πάει η Χαλλία;» ρωτά δεξιά-αριστερά, κορδωμένος από σωβινισμό ο Μπαμπινό στο Μαύρο Αίμα του Γκυγιού. Ο στρατόκαυλος κυρ-δάσκαλος δεν μπορεί ούτε σωστά χαλλικά να μιλήσει: τσεβδίζει.

Ένα καινούργιο πραγματολογικό δεδομένο του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου ήταν ο εκδημοκρατισμός του θανάτου. Ο πρώτος ολοκληρωτικός πόλεμος με τη βιομηχανικής κλίμακας θανάτωση κατάργησε κατ’ αρχάς υλικά, σε σωματικό επίπεδο, τη στρατιωτική ιεραρχία και τα συνακόλουθα προνόμια αυτής: οι μισές σοροί στο πεδίο κατέληγαν διαμελισμένες σε βαθμό μη αναγνωρίσιμο, καθιστώντας την αναγνώριση των πεσόντων πολύ συχνά αδύνατη. Η ανωνυμία πολυάριθμων πεσόντων, το ανακάτεμα υψηλόβαθμων και χαμηλόβαθμων λειψάνων στον απόηχο των επιθέσεων οδήγησε σε μια στρατιωτική θεσμική μεταρρύθμιση με τεράστιο πολιτισμικό αντίκτυπο. Πρώτη η Γαλλία το 1915, κι ύστερα η Μεγάλη Βρετανία τον χειμώνα του 1917-18, με τη Γερμανία να ακολουθεί μεταπολεμικά, υιοθέτησαν πρακτικές ισότητας στη διαχείριση των νεκρών: η Ευρώπη (ακολουθώντας το πρότυπο του Αμερικάνικου Εμφυλίου) κατασκεύασε και ανέλαβε να συντηρεί στρατιωτικά κοιμητήρια. Οι επιτύμβιες πλάκες ήταν πανομοιότυπες και τα ονόματα όλων των πεσόντων αναγράφονταν με αλφαβητική κι όχι ιεραρχική σειρά, το αντίθετο της παραδοσιακής πρακτικής που έστελνε σωρηδόν τους απλούς στρατιώτες σε ομαδικούς τάφους και επεφύλασσε ταφή μόνο στους βαθμοφόρους. Από το 1920 και εξής, τα μνημεία στον άγνωστο στρατιώτη και οι αναθηματικές πλάκες έρχονται να συμπληρώσουν το κενό για τους αγνοούμενους. Πρόκειται για μια ριζοσπαστικά εξισωτική, για τα δεδομένα της εποχής, ανατροπή.[............................................]Συνεχίστε την ανάγνωση

*Γραμματικοπούλου Ευγενία - Τμήμα Πολιτικών ΕπιστημώνΑΠΘ

**Γραμματικοπούλου, Ευγενία/Βιβλιονέτ

Υπήρχαν τελικά νεκροί στο Πολυτεχνείο;

 Υπήρχαν τελικά νεκροί στο Πολυτεχνείο; Από πού ξεκίνησε ο μύθος ότι «κανείς δεν σκοτώθηκε»; Και γιατί επανέρχεται κάθε χρόνο; 

Ο ιστορικός Σταύρος Παναγιωτίδης εξετάζει τα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1973 και ξεχωρίζει την πραγματικότητα από τη διαστρέβλωση.

Από το πόρισμα Τσεβά μέχρι τη σύγχρονη ιστορική έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, το νέο επεισόδιο του ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ εξηγεί ποιοι ήταν οι επιβεβαιωμένοι νεκροί, γιατί υπάρχουν λάθη στις λίστες και πώς η δικτατορία δημιούργησε το κλίμα φόβου που οδήγησε σε υποκαταγραφή.

__________________

Το fyi.news υλοποιεί μια πρωτοβουλία που υποστηρίζεται από το Open Society Institute – Sofia και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση στο πλαίσιο του έργου Media Resilience.
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται ανήκουν αποκλειστικά στους συντάκτες τους και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκη τις απόψεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ευρωπαϊκού Εκτελεστικού Οργανισμού για την Εκπαίδευση και τον Πολιτισμό (EACEA) ή του Open Society Institute – Sofia (OSIS).
Ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε ο EACEA, ούτε το OSIS φέρουν οποιαδήποτε ευθύνη για αυτές.


Πολυτεχνείο :«Το αίμα το αδικαίωτο ποτέ δεν ησυχάζει»: Η εκπληκτικά τεκμηριωμένη καταγραφή των αιματηρών γεγονότων του έπους που σημάδεψε τη μεταπολεμική ιστορία

Ιερώνυμος Λύκαρης και Σταύρος Στάγκος :«Το αίμα το αδικαίωτο ποτέ δεν ησυχάζει»

 Αίμα αδικαίωτο το αίμα που χύθηκε στο Πολυτεχνείο…

Όχι μόνο επειδή οι πολιτικές εξελίξεις δεν δικαίωσαν όσα ζητούσαν οι εξεγερμένοι αλλά και επειδή κάποιοι προσπαθούν με επιμονή και χωρίς ντροπή να «σβήσουν» την εξέγερση από την ιστορία μας. Με ψεύδη και συκοφαντίες. 

Ένα βιβλίο κι ένα ντοκιμαντέρ δίνουν εκκωφαντικές απαντήσεις σ’ όλους αυτούς. Τίτλος του βιβλίου «Το αίμα το αδικαίωτο ποτέ δεν ησυχάζει», από τις Εκδόσεις Καστανιώτη . Επιμέλεια από τον Ιερώνυμο Λύκαρη, επίμετρο από τη Μαριάννα Τζιαντζή.

 Το βιβλίο περιλαμβάνει περιλαμβάνει καταθέσεις και μαρτυρίες από τις δίκες για τη σφαγή της εξέγερσης. Καταθέτουν τις μαρτυρίες τους: 23 συγγενείς νεκρών 133 τραυματίες 2 συγγενείς τραυματιών 25 αυτόπτες μάρτυρες δολοφονιών και τραυματισμών .

Το βιβλίο περιέχει απόρρητα έγγραφα από τον «Φάκελο 650» του Γραφείου Εθνικής Ασφάλειας και αστυνομικά αρχεία για τα θύματα Το υλικό του βιβλίου ήταν πολύτιμο για τη δημιουργία του ντοκιμαντέρ «Εμείς, όχι εγώ», το σενάριο και τη σκηνοθεσία του οποίου υπογράφει ο Σταύρος Στάγκος. 

Οι δύο δημιουργοί στο στούντιο του militaire news σε μία συζήτηση κόντρα σε όσους και φέτος θα προσπαθήσουν να αποδομήσουν την ιστορική στιγμή του Πολυτεχνείου, όπως κάνουν για κάθε ιστορική στιγμή που έχει ως κυρίαρχο στοιχείο την αντίσταση του ελληνικού λαού.


«Ένας Ήρωας με Παντούφλες» των Α. Σακελλάριου & Χ. Γιαννακόπουλου από το θεατρικό εργαστήρι ενηλίκων «Θεάτρου Φίλοι»!

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQU19x2FdL_Va0OXy5FmyzPLdkObnhK9AuXQsZUp-1hwA&s=10ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΜΑΣ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΟΜΠΙΝΑΔΟΡΟΥΣ,  ΣΕ ΜΙΑ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ , ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΖΗΛΕΨΕΙ ΣΕ  ΤΙΠΟΤΑ ΤΙΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ 

Ο ήρωας του πολέμου, στρατηγός εν αποστρατεία Λάμπρος Δεκαβάλας, ζει αξιοπρεπής και ξεχασμένος από την ιστορία, συντηρώντας την οικογένειά του με τα ενθύμια της δόξας και μια πενιχρή σύνταξη.

 Όταν η Πατρίδα, μέσω του Υπουργού αυτοπροσώπως, αποφασίζει να τον τιμήσει, ο ευσυνείδητος και αφελής πολίτης Δεκαβάλας προσγειώνεται ανώμαλα από το άλογο των μαχών, στην Ελλάδα των απατεώνων και των κομπιναδόρων.

 Ποιος ανέλαβε το "έργο" της αποκατάσταστάσεως του ήρωος; 

Ποια η τιμή της τιμητικής εκδήλωσης; 

Πού πήγαν τα εκατομμύρια του ανδριάντα; 

Ανάμεσα στην ηλεκτροφωτισμένη πλατεία 'Λάμπρου Δεκαβάλα' και το σκοτεινό σπίτι του ήρωος, όπου το ρεύμα έχει κοπεί, το δίδυμο Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου στήνει μια κατεξοχήν ελληνική κωμωδία, με απολαυστικούς χαρακτήρες και σκηνές του εθνικού μας παράλογου.

****************** 

Απολαύστε ολόκληρη την παράσταση «Ένας Ήρωας με Παντούφλες» των Α. Σακελλάριου & Χ. Γιαννακόπουλου από το θεατρικό εργαστήρι ενηλίκων «Θεάτρου Φίλοι»!

Μετά από δύο άκρως επιτυχημένες χρονιές και απανωτά sold out στο Θέατρο ΛΥΧΝΟΣ, μοιραζόμαστε μαζί σας τη δραματική, σατιρική και κοινωνική κωμωδία που αγαπήσατε, γεμάτη γέλιο, συγκίνηση και αλήθεια.

Ο Δονκιχωτισμός του κεντρικού ήρωα, Λάμπρου Δεκαβάλα, που συντρίβεται κάτω από το βάρος της φτώχειας αλλά ανυψώνεται ως φωτεινός φανοστάτης της ηθικής, διδάσκει και συναρπάζει. Μια παράσταση φτιαγμένη με μεράκι, σεβασμό και πολλή αγάπη!

✨ Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στην Τίνα Σακελλάριου για την εμπιστοσύνη και την τιμή να μας παραχωρήσει αυτό το σπουδαίο έργο. Ελπίζουμε να σταθήκαμε αντάξιοι της εμπιστοσύνης της.

🎭 ΘΕΛΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙΣ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ;
Στο εργαστήρι «Θεάτρου Φίλοι» πιστεύουμε ότι όλοι μπορούν να το κάνουν! Είμαστε από τα ελάχιστα θεατρικά εργαστήρια ενηλίκων όπου τα μαθήματα, οι πρόβες ΚΑΙ οι παραστάσεις μας γίνονται σε ένα πραγματικό, πανέμορφο θέατρο: στο Θέατρο ΛΥΧΝΟΣ Τέχνης & Πολιτισμού στον Κεραμεικό.

Γίνε κι εσύ μέλος της παρέας μας, ζήσε τη μαγεία του θεάτρου, κάνε νέους φίλους και νιώσε τη χαρά της δημιουργίας! Δεν χρειάζεται προηγούμενη εμπειρία, μόνο το κέφι σου!

📆 Το εργαστήρι μας λειτουργεί:
• Δευτέρα: 17:30 - 20:00
• Τετάρτη: 17:30 - 20:00
📍 Τοποθεσία: Θέατρο ΛΥΧΝΟΣ (Χαλκιδικής 83 & Ιεροφαντών, Κεραμεικός)

📞 Για περισσότερες πληροφορίες & εγγραφές: 694 593 6444
📧 Email: theatrou.filoi@gmail.com
🌐 Διαφημιστικό Γραφείο: marlouart.com

🎬 ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
• Σκηνοθεσία: Όλγα Μουργελά
• Δραματουργική επεξεργασία: Λευτέρης Ελευθεριάδης
• Βοηθός σκηνοθέτη: Αγγελική Φακίτσα
• Επιμέλεια μουσικής: Αγγελική Φακίτσα / Όλγα Μουργελά
• Φωτισμοί: Όλγα Μουργελά
• Επιμέλεια κομμώσεων/μακιγιάζ: Έλενα Μαλαπέτσα
• Σκηνικά: Θεάτρου Φίλοι
• Εικαστικό αφίσας: Werner Hermann
• Διαφημιστικό γραφείο: Μαρλού Ξηνταριανού (marlouart.com)
🎙️ *Ακούγεται η φωνή του Λευτέρη Ελευθεριάδη
• Παραγωγή: Θεάτρου Φίλοι

🎭 ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ (με αλφαβητική σειρά):
Hermann Werner, Ανδρέου Θωμάς, Κατή Ελένη, Μαλαπέτσα Έλενα, Μαλαπέτσα Κική, Μπολώση Σοφία, Ξηνταριανού Μαρλού, Παπαγεωργίου Κώστας, Παπαγεωργίου Ρένα, Φακίτσα Αγγελική, Χανιωτάκης Γεώργιος και ο Ηλίας Σαρδέλης.

Μουσική απόλαυση στην γκαλερί των ιμπρεσιονιστικών πινάκων

Μια αργή βόλτα σε μια γκαλερί ιμπρεσιονιστικών πινάκων - κήποι, ποτάμια, λεωφόροι και καλοκαιρινό φως των Μονέ, Ρενουάρ, Πισαρό, Σισέ, Σεζάν, Ντεγκά και Μοριζό.

Αυτή η συλλογή 2,4 ωρών συγκεντρώνει κλασικά έργα των Μπαχ, Ντεμπισί, Μπραμς, Σούμπερτ, Μότσαρτ, Μπετόβεν, Σοπέν, Χέντελ και Ραμώ - μουσική για τους λάτρεις της τέχνης, μια ατμόσφαιρα μουσείου σαν στο σπίτι, σχέδιο και ζωγραφική ή απλώς μια στιγμή ηρεμίας για τον εαυτό σας.

Καθώς παίζει η μουσική, ανακαλύψτε μια μεταβαλλόμενη συλλογή πινάκων ζωγραφικής δημόσιου κτήματος από τον 19ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα.

Φανταστείτε να περπατάτε σε ένα μουσείο μετά το κλείσιμο, μόνοι με τους πίνακες, ενώ η μουσική γεμίζει τους διαδρόμους.
TRACKLIST
----------
00:00 Debussy — Suite Bergamasque: Clair de Lune, L75
05:22 Debussy — Première Arabesque, L66 No. 1
10:19 Chopin — Waltz Op. 64 No. 2 in C sharp minor
14:15 Schumann — Kinderscenen — Traümerei, O 15 N 7
16:28 Mussorgsky — Pictures at an Exhibition — XIV. Promenade 6
18:58 Elgar — Salut d'amour Love's Greeting
24:22 Bach — Das Wohltemperierte Clavier I, Praeludium V, BWV 850
26:51 Bach — Minuet in A minor, BWV Anh. 120
31:31 Haydn — Sonate II, II — Menuetto, Hob. XVI:28
36:26 Brahms — Symphony No. 2 in D major, Op. 73: III. Allegretto grazioso
41:15 Ravel — Pavane pour une infante défunte
47:10 Beethoven — Sonata 30 Mvt.3. Op.109. {Professional production score.}
53:46 J. J. Froberger — Suite VII in E minor — IV
55:50 Rameau — Tambourin
59:07 Bach — Keyboard partita in E minor, BWV 830 — I
01:06:17 Bach — Musicalisches Opfer, Ricercare, BWV 1079
01:12:31 Brahms — Symphony No. 1 in C minor, Op. 68: III. Un poco allegretto
01:16:49 Bach — Italian Concerto, BWV 971 — III
01:20:24 Debussy — C. Pour remercier la pluie au matin 6 épigraphes antiques 6
01:22:35 Handel — Sarabanda mi menor
01:27:17 Schumann — Étude after Paganini's 19th Caprice — Op. 3 No. 5
01:30:05 Debussy — Préludes — Book I — IV
01:33:43 Bach — Six Partitas (Clavierubung part I): No. 2, BWV 826 — II
01:35:25 Schubert — Impromptu in As-dur, D.899 (Op. 90, No. 4)
01:42:37 Pachelbel — Magnificat primi toni 11
01:44:41 Bach — DUETTO No. 3 BWV 804.
01:46:22 J.-N.-P. Royer — Premier livre de pièces de clavecin — X
01:49:26 Bach — Keyboard partita in A minor, BWV 827 — VI
01:59:31 Rameau — Premier Livre de Pièces de Clavecin — 8. Gavotte
02:02:38 Chopin — 12 Études, Op. 10 — No. 11 in E-Flat major 'Arpeggio'
02:05:15 Handel — Gavotte
02:07:07 Mozart — Piano Sonata in C Minor — KV. 457 (2nd Movement)
02:14:16 Bach — BWV 1006a — Gavotte en Rondeau
02:21:01 Nielsen — Dream About Silent Night — C. CNW 85


Τρίτη, Νοεμβρίου 17, 2026

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 73: Μαρτυρία 2

https://scontent.fskg4-1.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/910229078_10241443275592636_6313255905604927475_n.jpg?stp=dst-jpg_tt6&cstp=mx1349x820&ctp=p720x720&_nc_cat=1&ccb=1-7&_nc_sid=833d8c&_nc_ohc=XQLOInSk3dUQ7kNvwGqQHdr&_nc_oc=AdqL7SKLXEnA2F_da54jiXjv68jhf7hXlNPyUNq17NFR4VuUXYM_3AmM6K5fAwd-ho0&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fskg4-1.fna&_nc_gid=0NQfGWss75W0JqVWagNtUw&_nc_ss=7b2a8&oh=00_AQRJstW_wWEBngd-VDKxLY4p4_UimMCkVr7yNmE1nNQXAA&oe=6B0235F9

news247.gr

Ανιψιός Ντερτιλή: Ήταν ο θείος μου. Με αγαπούσε. Ήταν φονιάς!

Χρήστος Δεμέτης

“Ήταν ο θείος μου. Με αγαπούσε πραγματικά. Και ήταν δολοφόνος”. Με αυτές τις τρεις κοφτές φράσεις, ο Ανδρέας Σουβαλιώτης συμπυκνώνει ένα από τα πιο δύσκολα ανθρώπινα ζητήματα. Τι συμβαίνει όταν το πρόσωπο της Ιστορίας που η κοινωνία δικαίως καταδίκασε είναι ένα από τα πρόσωπα με τα οποία έχει κανείς συνδέσει τα παιδικά του χρόνια;

Ο συγγραφέας του best-seller Misfit και ανιψιός του Νικόλαου Ντερτιλή κατέθεσε μια εξομολόγηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook και μοιράζεται το βάρος μιας κληρονομιάς που δεν επέλεξε, προσφέροντας μια σπάνια ματιά στο πώς η συλλογική μνήμη συναντά το προσωπικό τραύμα.

Τον χαρακτηρίζει “βάναυσο δικτάτορα και δολοφόνο” όπως και ήταν. Και παράλληλα, αναφέρει πως για εκείνον, “ως μικρό παιδί, ήταν απλώς ο στοργικός μου θείος”.

“Όποτε βρίσκομαι στην Αθήνα, εξακολουθώ να πηγαίνω να βλέπω εκείνη τη γκρεμισμένη πύλη του Πανεπιστημίου, που έχει γίνει μνημείο προς τιμήν όλων εκείνων των φοιτητών που πέθαναν εκείνη τη νύχτα. Κοιτάζω επίμονα αυτό το σκουριασμένο, παραμορφωμένο μέταλλο και προσπαθώ να ξεδιαλύνω την πιο παράλογη, την πιο εξωπραγματική σύγκρουση μέσα στην καρδιά και το μυαλό μου” αναφέρει.itan-o-theios-moy-kai-itan-dolofonos-i-anartisi-toy-anipsioy-toy-ntertili-842577

Όπως έγραψε ο Ανδρέας Σουβαλιώτης σε ανάρτησή του στο Facebook, το ξημέρωμα της 17ης Νοεμβρίου:

“Αυτή τη νύχτα, πριν από 53 χρόνια, ο θείος μου πυροβολούσε και σκότωνε φοιτητές. Ήταν βασικός πρωταγωνιστής της διαβόητης χούντας στην Ελλάδα και ήταν υπεύθυνος για την καταστολή της φοιτητικής εξέγερσης στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, τον Νοέμβριο του 1973.

Οδήγησε μια ίλη αρμάτων μάχης στον χώρο του ιδρύματος, έριξε την πύλη του Πανεπιστημίου και άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως εναντίον των διαδηλωτών φοιτητών. Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της «μάχης», γύρισε μάλιστα στον οδηγό του και καυχήθηκε για την άψογη σκοπευτική του δεινότητα. Αυτός ήταν ο θείος μου.

Ένας βάναυσος δικτάτορας και δολοφόνος.

Για μένα όμως, ως μικρό παιδί, ήταν απλώς ο στοργικός μου θείος. Με αγαπούσε ειλικρινά. Και αυτό ήταν το μόνο που ήξερα, το μόνο που καταλάβαινα για εκείνον. Όταν μπήκε στη φυλακή ήμουν ακόμα μικρός και εκείνος παρέμενε ο μεγάλος, επιβλητικός, σεβαστός, σοφός και αγαπημένος μου θείος.

Δεν καταλάβαινα πραγματικά γιατί τον είχαν πάρει μακριά μου. Μου έλειπε και μου άρεσε να τον επισκέπτομαι όσο πιο συχνά μπορούσε να με πηγαίνει η θεία μου. Κι εκείνος συνέχιζε να μου γράφει – ατελείωτα γράμματα γεμάτα ζεστά λόγια, φροντίδα και ενθάρρυνση.

Και μετά μεγάλωσα, και κατάλαβα πολλά περισσότερα για εκείνον.

Πέθανε στη φυλακή πριν από περίπου δώδεκα χρόνια. Όποτε βρίσκομαι στην Αθήνα, εξακολουθώ να πηγαίνω να βλέπω εκείνη τη γκρεμισμένη πύλη του Πανεπιστημίου, που έχει γίνει μνημείο προς τιμήν όλων εκείνων των φοιτητών που πέθαναν εκείνη τη νύχτα. Κοιτάζω επίμονα αυτό το σκουριασμένο, παραμορφωμένο μέταλλο και προσπαθώ να ξεδιαλύνω την πιο παράλογη, την πιο εξωπραγματική σύγκρουση μέσα στην καρδιά και το μυαλό μου.

Ήταν ο θείος μου. Με αγαπούσε πραγματικά. Και ήταν δολοφόνος”.

Θυμίζουμε πως στις 18 Νοεμβρίου του 1973 ο Νικόλαος Ντερτιλής δολοφόνησε εν ψυχρώ πυροβολώντας στο κεφάλι τον 20χρονο ηλεκτρολόγο Μιχάλη Μυρογιάννη. Στη Δίκη των Πραξικοπηματιών το 1975, καταδικάστηκε σε εικοσαετή κάθειρξη για τη συμμετοχή του στο πραξικόπημα και σε ισόβια κάθειρξη για την ανθρωποκτονία από πρόθεση του Μυρογιάννη.

Λοχίας που βρέθηκε στο σημείο της δολοφονίας κατέθεσε στη δίκη ότι είδε κάποιον που κατόπιν έμαθε ότι ήταν ο Ντερτιλής, “εξαγριωμένο να δίνει εντολές “Βαράτε στο ψαχνό”. Σύμφωνα με τις καταθέσεις, πυροβόλησε στο κεφάλι τον 20χρονο με ευθεία βολή του περίστροφου του στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, την ώρα που εκείνος προσπαθούσε να ξεφύγει από τους αστυνομικούς, μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Βασικός μάρτυρας στη δίκη υπήρξε ο οδηγός του Ν. Ντερτιλή, Α. Αγριτέλης. Στη μαρτυρία του, η οποία ουσιαστικά αυτή καταδίκασε τον δολοφόνο του 20χρονου Μιχάλη, αναφέρεται:

“To μεσημέρι της 18 Νοέμβρη 1973, ο ταγματάρχης Ντερτιλής βρίσκεται με το υπηρεσιακό τζιπ έξω από την κατεστραμμένη πύλη του Πολυτεχνείου. Απέναντι, Πατησίων και Στουρνάρα, οι αστυφύλακες χτυπούν ένα νεαρό, που προς στιγμήν τους ξεφεύγει. Ο Ντερτιλής βγάζει από το μπουφάν το περίστροφο και πυροβολεί. «Ο νεαρός έπεσε σαν κοτόπουλο», περιγράφει στην κατάθεσή του ένα χρόνο αργότερα ο οδηγός του Ντερτιλή – ο 21 ετών τότε Αντώνης Αγριτέλης – και συνεχίζει: «Μετά το φόνο ο Ντερτιλής σαν να μη συνέβαινε τίποτα μπήκε στο τζιπ και χτυπώντας με στην πλάτη μου είπε: “Με παραδέχεσαι ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!”.

Παρέμεινε έγκλειστος στις Φυλακές Κορυδαλλού μέχρι τον θάνατό του στις 28 Ιανουαρίου 2013 στο Νοσοκομείο “Ερυθρός Σταυρός” σε ηλικία 92 ετών. Σε αντίθεση με άλλους χουντικούς, αρνήθηκε πεισματικά να υποβάλει αίτηση χάρης ή αποφυλάκισης, υποστηρίζοντας ότι δεν αναγνωρίζει τη νομιμότητα του δημοκρατικού πολιτεύματος της Μεταπολίτευσης.

Όπως σχολίασε ο ιστορικός Σταύρος Παναγιωτίδης σε δική του ανάρτηση:

“Απίθανο… Ο ανιψιός του φασίστα Ντερτιλή που ψυχρά σκότωσε με πιστόλι τον φοιτητή Μυρογιάννη, καμαρώνοντας για το σημάδι του, μιλάει για το πως έβλεπε τον θείο του ως παιδί και όταν μεγάλωσε. Μας χαρίζει μια αποτύπωση των στρωμάτων της μνήμης και του συναισθήματος. Πώς τα πιο αντιφατικά υλικά μπορούν να συνυπάρχουν. Χωρίς η αλήθεια να ακυρώνεται”.

Να σημειωθεί πως στο έργο του “Misfit: autistic. gay. immigrant. changemaker”, ο κοινωνικός επιχειρηματίας Ανδρέας Σουβαλιώτης περιγράφει πώς μεγάλωσε στον Καναδά όντας “διαφορετικός”. Όπως γράφει:

“Είμαι διαφορετικός. Ήμουν πάντα διαφορετικός. Μεγάλωσα φοβούμενος μήπως με ανακαλύψουν, φοβούμενος τη φυσική μου αδυναμία να ταιριάξω, να συμμορφωθώ, να δείχνω, να ακούγομαι, να ντύνομαι και να συμπεριφέρομαι “φυσιολογικά”. Πάντα με έλκυαν οι διαφορετικοί άνθρωποι και τους παρατηρούσα με γοητεία, αλλά και μόνο η σκέψη ότι έμοιαζα έστω και λίγο μαζί τους με κατατρόμαζε. Ήμουν απεγνωσμένος να ταιριάξω…”.

Η περιγραφή του βιβλίου σημειώνει άλλωστε: “Ο Ανδρέας Σουβαλιώτης μεγάλωσε σε μια εποχή που το να βρίσκεται κανείς στο φάσμα του αυτισμού δεν διαγιγνωσκόταν εύκολα, ούτε καν συζητιόταν. Τα μυαλά σαν το δικό του θεωρούνταν απλώς παράξενα. Γνώριζε επίσης από νεαρή ηλικία ότι ήταν ομοφυλόφιλος, κάτι που τον τρομοκρατούσε καθώς μεγάλωνε με ανοιχτά ομοφοβικούς γονείς σε μία από τις λιγότερο ανεκτικές κοινωνίες της Ευρώπης. Οι ιδιαιτερότητες του Ανδρέα τον έκαναν να νιώθει παρείσακτος μέχρι τα σαράντα πέντε του χρόνια. Και τότε, ξαφνικά, όλα άλλαξαν”.

Ο συγγραφέας διαθέτει όλα τα προσωπικά του δικαιώματα/έσοδα από το βιβλίο σε οργανισμούς και πρωτοβουλίες που στηρίζουν παιδιά και νέους στο φάσμα του αυτισμού, καθώς και τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα (όπως το Ίδρυμα Rainbow Railroad, το οποίο βοηθά ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να ξεφύγουν από χώρες όπου διώκονται).

Έχοντας αποκτήσει οικονομική άνεση από την επιτυχημένη επιχειρηματική του πορεία στον Καναδά (με πιο γνωστό εγχείρημα το πρόγραμμα επιβράβευσης οικολογικών συμπεριφορών Green Rewards / Carrot Rewards), έγραψε το βιβλίο με σκοπό την ευαισθητοποίηση του κοινού και την έμπρακτη οικονομική ενίσχυση αυτών των κοινοτήτων, χωρίς κανένα προσωπικό οικονομικό όφελος.

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 73: ΜΑΡΤΥΡΙΑ(1)

 Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα και άτομα που χαμογελούν

Nikoleta Markouli/facebook.com

Διάβασα ότι φέτος δεν θα διατεθεί αίθουσα στο ΣΦΕΑ για τις επετειακές εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου. Και χωρίς να το καταλάβω, γύρισα πολλά χρόνια πίσω, στην πρώτη φορά που πήγα στην πορεία για το Πολυτεχνείο.
Πρέπει να ήμουν εννέα ή δέκα χρονών. Η μητέρα μου με είχε πάρει μαζί της στις εκδηλώσεις. Θυμάμαι ότι πριν βγούμε στην πορεία είχαμε πάει σε μια αίθουσα στο κεντρικό κτήριο του Πολυτεχνείου. Στους τοίχους υπήρχαν φωτογραφίες των νεκρών και των γεγονότων της εξέγερσης. Σε προθήκες υπήρχαν προσωπικά αντικείμενα, ανάμεσά τους και ματωμένα ρούχα ανθρώπων που σκοτώθηκαν εκείνες τις μέρες.
Εκείνη η αίθουσα ήταν γεμάτη από μαυροφορεμένες γυναίκες. Μητέρες, αδελφές, σύζυγοι ανθρώπων που χάθηκαν από τη βία της χούντας. Μέχρι τότε, η δική μου εικόνα της απώλειας ήταν η γιαγιά μου. Η μαυροφορεμένη γιαγιά μου που έκλαιγε ασταμάτητα τον γιο της, τον πατέρα μου.
Ύστερα κατεβήκαμε στην Πατησίων, όπου θα ξεκινούσε η πορεία. Λίγο πριν αρχίσει, κάποιος διάβαζε έναν-έναν τους νεκρούς.
Και ξαφνικά άκουσα:
«Νικόλαος Μαρκούλης».
Και αμέσως μετά, από το πλήθος, ένα δυνατό:
«ΠΑΡΩΝ».
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το «ΠΑΡΩΝ». Τη δύναμή του. Τη συγκίνηση που ένιωσα χωρίς ακόμη να μπορώ να την εξηγήσω. Ήταν σαν να μου έλεγαν χιλιάδες άνθρωποι ότι ο πατέρας μου δεν είχε χαθεί στη λήθη. Ότι ήταν ακόμη εκεί.
Μεγαλώνοντας άρχισα να μαθαίνω περισσότερα γι' αυτόν. Να συνθέτω σιγά σιγά την εικόνα του ανθρώπου που δεν πρόλαβα να γνωρίσω. Κάθε διήγηση, κάθε μαρτυρία, κάθε μικρή πληροφορία συμπλήρωνε ένα κομμάτι του παζλ.
Πριν από δύο χρόνια, όμως, έμαθα κάτι που με συγκλόνισε βαθιά. Χάρη στην έρευνα του Dimitris Verionis Δημήτρη Βεριώνη για το βιβλίο του «Θάνατοι στη Χούντα», έμαθα περισσότερα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τραυματίστηκε θανάσιμα ο πατέρας μου.
Ανάμεσα στις μαρτυρίες βρισκόταν και η κατάθεση του δημοσιογράφου Γρηγόρη Παπαδάτου στον εισαγγελέα Τσεβά. Ο Παπαδάτος κατέθεσε ότι συνάντησε τον πατέρα μου στον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, τραυματισμένο αλλά ακόμα ζωντανό. Τον ρώτησε πώς τον λένε και πώς τραυματίστηκε.
Ο πατέρας μου του είπε ότι ένας λοχίας τον πυροβόλησε κατόπιν εντολής αξιωματικού, ο οποίος φώναξε: «Σκοτώστε τα σκυλιά». Και ότι, όταν έπεσε τραυματισμένος στην οδό Μάρνη, δεν σταμάτησαν εκεί. Τον κλοτσούσαν ενώ ήταν πεσμένος στο οδόστρωμα.
Αυτό που με συγκλονίζει δεν είναι μόνο η βία. Είναι η απανθρωπιά. Το μίσος που χρειάζεται να κουβαλά κανείς μέσα του για να αντιμετωπίζει έτσι έναν συνάνθρωπο.
Και όμως, οι περισσότεροι από όσους συμμετείχαν σε αυτά τα εγκλήματα δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Δεν λογοδότησαν. Συνέχισαν κανονικά τη ζωή τους. Κάποιοι μάλιστα βρέθηκαν αργότερα σε σημαντικές θέσεις και αξιώματα.
Ίσως γι' αυτό εξακολουθούν μέχρι σήμερα να αναπαράγονται τα ψέματα ότι «δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο», ότι «για όλα φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου» και άλλα παρόμοια. Γιατί η αναγνώριση της αλήθειας σημαίνει και αναγνώριση ευθυνών. Σημαίνει ότι πρέπει να θυμόμαστε όχι μόνο αυτούς που αγωνίστηκαν και σκοτώθηκαν, αλλά και αυτούς που διέταξαν, πυροβόλησαν, βασάνισαν και συγκάλυψαν.
Γι' αυτό κάθε φορά που ακούω να λένε πως «δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο», δεν ακούω απλώς μια ιστορική ανακρίβεια. Ακούω μια προσβολή στη μνήμη των νεκρών, στις οικογένειές τους και σε όλους εκείνους που στάθηκαν απέναντι στη δικτατορία με θάρρος, πληρώνοντας συχνά βαρύ τίμημα για το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας.
Εγώ, πάντως, όταν έρχεται κάθε Νοέμβρης, θυμάμαι ακόμη εκείνο το απόγευμα στην Πατησίων. Θυμάμαι τη γεμάτη φωτογραφίες και τεκμήρια αίθουσα, τις μαυροφορεμένες μανάδες, τη μητέρα μου δίπλα μου, και εκείνη τη στιγμή που ακούστηκε το όνομα:
«Νικόλαος Μαρκούλης».
Και αμέσως μετά, το πλήθος να φωνάζει :
«ΠΑΡΩΝ».
Πενήντα και πλέον χρόνια μετά, αυτό το «ΠΑΡΩΝ» συνεχίζει να νικά τη λήθη. Και όσο ακούγεται, η αλήθεια δεν θα σβήσει ποτέ.

«Αν ψάχνεις μια ταβέρνα αυθεντική/ με ατμόσφαιρα ζεστή να φας/ έλα στον «ΠΕΙΝΑΛΕΟΝΤΑ» / θα βρείς ό,τι αγαπάς»

 

Το podcast «Ζώσα μνήμη» είναι μια δημιουργία της Ειρήνης Κοντογεωργίου (σε παραγωγή του Studio Ηχοβρύχιο) που πήρε μέρος  στο διαγωνιστικό τμήμα podcast του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Βασικά στοιχεία:
  • Δημιουργός / Σενάριο: Ειρήνη Κοντογεωργίου
  • Ηχοληψία - Μοντάζ: Γιάννης Οικονόμου
  • Αφήγηση: Ειρήνη Κοντογεωργίου, Γιάννης Οικονόμου
  • Διάρκεια: 25 λεπτά
Περιεχόμενο:
Με αφορμή την ιστορική αθηναϊκή ταβέρνα «Πειναλέων», το podcast διερευνά τον πολιτισμικό και κοινωνικό ρόλο που παίζουν τα παλιά, ιστορικά στέκια στις γειτονιές. Εξετάζει πώς αυτοί οι χώροι λειτουργούν ως σημεία συνάντησης, ζύμωσης, συλλογικής μνήμης και αντίστασης στην αλλοτρίωση των κοινοτήτων.https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTx0MpRvj7Dtrx26F4PPivqY_-LnA4SP9QuhMyxLVciTw&s=10
Στο επεισόδιο ακούγονται ήχοι, μαρτυρίες και συνέντευξη με τον Δημήτρη Παπαχρήστο (την ιστορική φωνή/εκφωνητή του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου το 1973). 
  • Θυμίζουμε τις δύο φάσεις "ζωής" της ταβέρνας:
  • Έτος Ίδρυσης: 1975–1978 από τον Αντώνη Φιτσιάδη και την Κλειώ, δημοσιογράφο της Αυγής
  • 1978 -1981 έως σήμερα  με με το  σημερινό ιδιοκτήτη της ,  Μακάριο Αβδελιώδη, αδελφό του σκηνοθέτη Δήμου Αβδελιώδη.Ταβέρνα ο Πειναλέων: Οι ιστορίες της ιστορίας // Μια εορταστική έκδοση για τα 50 χρόνια του Πειναλέοντα: 1975-2025
  • Χαρακτήρας: Λειτουργεί εδώ και δεκαετίες ως σημείο συνάντησης καλλιτεχνών, διανοούμενων και ανθρώπων της προοδευτικής διανόησης και της Αριστεράς, έχοντας συνδέσει το όνομά του με ιστορικές παρέες , όπως η Οπισθοδρομική Κομπανία.
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Η ιστορία μιας ταβέρνας: Ο Πειναλέων στα Εξάρχεια

ΕΛΛΑΣ Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΑΧΟΡΤΑΓΩΝ ΕΡΓΟΛΑΒΩΝ: Η Αθήνα είναι η πιο μολυσμένη πόλη της Ευρώπης και ο Μητσοτάκης ψηφίζει μεταφορά συντελεστή δόμησης σε Δήμους που ...δεν έχουν πολυώροφες οικοδομές

 https://www.dnews.gr/media/k2/items/cache/f1707921b7764c55dac9fe6ff646a224_XL.jpg


Ηχηρό «καμπανάκι» για την Αθήνα: Η χειρότερη πόλη της Ευρώπης σε ποιότητα αέρα - 

dnews.gr

Πρώτη από το... τέλος αξιολογείται η Αθήνα ως προς την καθαρότητα του αέρα της, σύμφωνα με έρευνα «Free To Breathe» της εκστρατείας Clean Cities.

Τη χειρότερη επίδοση μεταξύ 40 μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων καταγράφει η Αθήνα όσον αφορά την ατμοσφαιρική ρύπανση, σύμφωνα με τη νέα έρευνα «Free To Breathe» της εκστρατείας Clean Cities. Η ελληνική πρωτεύουσα εμφανίζει τις υψηλότερες μέσες συγκεντρώσεις διοξειδίου του αζώτου (NO₂), ενώ η πρόοδος που έχει σημειώσει την τελευταία δεκαετία για τον περιορισμό της ρύπανσης παραμένει περιορισμένη.

Η έρευνα αναδεικνύει τις μεγάλες ανισότητες στην ποιότητα του αέρα μεταξύ των ευρωπαϊκών πόλεων, με τη Βόρεια Ευρώπη να εμφανίζει σαφώς καλύτερες επιδόσεις σε σχέση με τη Νότια, την Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη.

Ειδικότερα, μόλις τρεις από τις 40 πόλεις που αξιολογήθηκαν πληρούν σήμερα τα αναθεωρημένα όρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης τόσο για το διοξείδιο του αζώτου όσο και για τα αιωρούμενα σωματίδια. Πρόκειται για την Κοπεγχάγη, την ευρύτερη περιοχή της Στοκχόλμης και την ευρύτερη περιοχή του Ελσίνκι, οι οποίες βρίσκονται στην κορυφή της κατάταξης με βαθμολογία Α.

Αντίθετα, το 93% των πόλεων που εξετάστηκαν κινδυνεύει να μην ανταποκρίνεται στα νέα ευρωπαϊκά πρότυπα για την ποιότητα του αέρα.

Πρωταθλήτρια στην ατμοσφαιρική ρύπανση η Αθήνα

Η Αθήνα καταλαμβάνει την τελευταία θέση της κατάταξης, με μέση συγκέντρωση διοξειδίου του αζώτου 37,6 μg/m³, την υψηλότερη μεταξύ των 40 πόλεων. Παράλληλα, εμφανίζει μικρή πρόοδο στη μείωση των επιπέδων ρύπανσης κατά την τελευταία δεκαετία.

Στις τελευταίες θέσεις βρίσκονται επίσης το Βουκουρέστι, το Ζάγκρεμπ, το Τορίνο, η ευρύτερη περιοχή του Μιλάνου, η Κρακοβία, το Βρότσλαβ, η Βαρσοβία, η Ρώμη, η Πράγα και η Βουδαπέστη.

Σύμφωνα με τα ευρήματα, οι 37 από τις 40 πόλεις υπερβαίνουν σήμερα τουλάχιστον ένα από τα τέσσερα αναθεωρημένα όρια της ΕΕ, ενώ οι 18 δεν συμμορφώνονται με κανένα από αυτά.

Η μελέτη αξιολογεί τις πόλεις με βάση τέσσερις δείκτες: τα σημερινά επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης, τη συμμόρφωση με τα νέα ευρωπαϊκά όρια, την πρόοδο της τελευταίας δεκαετίας και τα μέτρα που εφαρμόζονται στον τομέα των μεταφορών για τον περιορισμό των ρύπων.

Ποιες πόλεις έχουν καταφέρει να μειώσουν τη ρύπανση

Η έρευνα καταγράφει σημαντική πρόοδο σε πόλεις όπως η Κοπεγχάγη, το Λονδίνο, το Παρίσι και η Στουτγάρδη, οι οποίες έχουν προχωρήσει στην εφαρμογή πολιτικών για καθαρότερες μεταφορές.

Μεταξύ των μέτρων που έχουν συμβάλει στη βελτίωση της ποιότητας του αέρα είναι οι ζώνες χαμηλών και μηδενικών εκπομπών, η ηλεκτροκίνηση των λεωφορείων, ο περιορισμός της κυκλοφορίας γύρω από τα σχολεία και η ανάπτυξη υποδομών για ποδήλατα.

Κατά την τελευταία δεκαετία, αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις κατάφεραν να μειώσουν τις συγκεντρώσεις διοξειδίου του αζώτου περισσότερο από 30%, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις η μείωση έφτασε σχεδόν το 50%.

Σημαντική υποχώρηση των επιπέδων διοξειδίου του αζώτου καταγράφεται στην Κοπεγχάγη, την ευρύτερη περιοχή της Στοκχόλμης, τη Στουτγάρδη, το Όσλο και την ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου. Αντίστοιχα, σημαντικές μειώσεις των αιωρούμενων σωματιδίων σημειώθηκαν στη Σόφια, την Κρακοβία, την ευρύτερη περιοχή της Λισαβόνας και την Κοπεγχάγη.

Χαρακτηριστικές είναι και οι διαφορές μεταξύ πόλεων της ίδιας χώρας. Η Γάνδη βρίσκεται στην τέταρτη θέση, ενώ η Αμβέρσα στην 21η. Το Μπιλμπάο καταλαμβάνει την έκτη θέση, έναντι της Μαδρίτης που βρίσκεται στην 26η, ενώ η Φλωρεντία προηγείται του Τορίνο, καταλαμβάνοντας την 22η θέση έναντι της 37ης.

Τι λέει η Clean Cities για την Αθήνα

Η διευθύντρια της εκστρατείας Clean Cities, Barbara Stoll, υπογραμμίζει ότι οι κάτοικοι των πόλεων της Νότιας, Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης δεν θα πρέπει να εκτίθενται σε χειρότερη ποιότητα αέρα εξαιτίας της απουσίας αποτελεσματικών πολιτικών.

Όπως σημειώνει, η Αθήνα έχει παρουσιάσει ελάχιστη βελτίωση την τελευταία δεκαετία και καταγράφει χαμηλές επιδόσεις στις πολιτικές αντιμετώπισης της ρύπανσης από τις μεταφορές.

Αντίθετα, η Κοπεγχάγη έχει αναπτύξει πλήρως ηλεκτροκίνητο στόλο λεωφορείων, ζώνη χαμηλών εκπομπών, εκτεταμένες υποδομές ποδηλασίας και δρόμους με περιορισμένη κυκλοφορία γύρω από τα σχολεία.

Η ίδια επισημαίνει ότι η βελτίωση της ποιότητας του αέρα δεν προϋποθέτει απαραίτητα μεγάλες οικονομικές επενδύσεις, καθώς ακόμη και μέτρα όπως η επέκταση των ποδηλατοδρόμων και ο περιορισμός της κυκλοφορίας κοντά σε σχολεία μπορούν να έχουν ουσιαστικά αποτελέσματα.

Πότε τίθενται σε ισχύ τα νέα όρια της ΕΕ

Τα ευρήματα της έρευνας έρχονται σε μια κρίσιμη περίοδο για την ευρωπαϊκή περιβαλλοντική πολιτική. Τα κράτη μέλη καλούνται να ενσωματώσουν την αναθεωρημένη Οδηγία για την Ποιότητα του Ατμοσφαιρικού Αέρα στην εθνική τους νομοθεσία έως τις 11 Δεκεμβρίου 2026.

Τα νέα, αυστηρότερα όρια για τους ατμοσφαιρικούς ρύπους θα πρέπει να τηρούνται από το 2030, ενώ προβλέπεται υπό προϋποθέσεις η δυνατότητα παράτασης της προθεσμίας συμμόρφωσης έως το 2035.

Από την πλευρά της, η Δρ Μαρία Νέιρα, πρώην διευθύντρια του Τμήματος Περιβάλλοντος, Κλιματικής Αλλαγής και Υγείας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, τονίζει ότι ο καθαρός αέρας αποτελεί βασική προϋπόθεση για την προστασία της δημόσιας υγείας και την πρόληψη ασθενειών.

Το ECOCITY, σχολιάζοντας τα ευρήματα, επισημαίνει ότι η τελευταία θέση της Αθήνας αποτελεί ένδειξη της ανάγκης αλλαγής του μοντέλου αστικών μετακινήσεων, με λιγότερη εξάρτηση από το ιδιωτικό αυτοκίνητο και μεγαλύτερη ενίσχυση των δημόσιων συγκοινωνιών, του περπατήματος και της ποδηλασίας.

Παράλληλα, μέσω της εκστρατείας «Free to Breathe», η Clean Cities καλεί τις κυβερνήσεις και τις δημοτικές αρχές να προχωρήσουν σε συγκεκριμένα σχέδια περιορισμού της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, αξιοποιώντας την αναθεώρηση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας ως ευκαιρία για άμεση δράση.

Δείτε περισσότερα ΕΔΩ

aeras-neo238_7b2256ceff90fa3d.jpg

aeras28_e0c4cc3d5e993a05.jpg

aeras40_477ae70909746878.jpg


Τι δεν ψηφίσατε, ρε μα&%$ες – Στην Καλιφόρνια απέρριψαν την φορολόγηση των πλουσίων!

 

tax the rich Η απόφαση των κατοίκων της Καλιφόρνιας να απορρίψουν τη φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων, επαναφέρει με τον πιο τρομακτικό τρόπο τη μαρξιστική έννοια της «ψευδούς συνείδησης» - του Α. Χατζηστεφάνου | Εφημερίδα των Συντακτών

Τι δεν ψηφίσατε, ρε μα&%$ες – Στην Καλιφόρνια απέρριψαν την φορολόγηση των πλουσίων!



Άρης Χατζηστεφάνου στο Reader: «Ο καπιταλισμός σκοτώνει τη δημιουργικότητα»του Άρη Χατζηστεφάνου | Εφημερίδα των Συντακτών

Η απόφαση των κατοίκων της Καλιφόρνιας να απορρίψουν τη φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων, που θα προσέφερε τουλάχιστον 100 δισ. δολάρια για εκατομμύρια ανασφάλιστους και παιδιά, επαναφέρει με τον πιο τρομακτικό τρόπο τη μαρξιστική έννοια της «ψευδούς συνείδησης». Η περίπτωσή τους όμως, είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Η ερώτηση που τέθηκε μπροστά στις κάλπες δεν θα μπορούσε να είναι απλούστερη: Θέλετε να φορολογήσουμε για μία φορά το 5% της περιουσίας περίπου 250 δισεκατομμυριούχων -ο πλούτος των οποίων ανέρχεται στα 2,1 τρισ. δολάρια και αυξήθηκε κατά 144% τα τελευταία τρία χρόνια- προκειμένου να προσφέρουμε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε τουλάχιστον 3,5 εκατομμύρια Καλιφορνέζους και κυρίως σε ανασφάλιστα παιδιά;

Και οι Καλιφορνέζοι απάντησαν… Όχι, ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε.

Προκειμένου να πείσουν τους πολίτες ότι η περίφημη Πρόταση 40 (Prop) δεν ήταν προς το συμφέρον τους, το άτυπο «λόμπι των δισεκατομμυριούχων» πιστεύεται ότι δαπάνησε τουλάχιστον 400 εκατομμύρια δολάρια σε επιχειρήσεις επηρεασμού της κοινή γνώμης, με βασικό επιχείρημα ότι οι μεγιστάνες του πλούτου θα εγκαταλείψουν μαζικά την Πολιτεία. Παρά το γεγονός όμως ότι σειρά ερευνών αποδεικνύει πως αυτό δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ (με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τη Νέα Υόρκη και το Νιου Τζέρσεϊ, όπου και μετά τη φορολόγηση οι μετακινήσεις των εκατομμυριούχων ήταν χαμηλότερες από τον μέσο όρο του πληθυσμού), οι ψηφοφόροι προτίμησαν να… πυροβολήσουν τα πόδια τους.

Είναι γεγονός ότι τόσο η φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων της Καλιφόρνιας όσο και το Obamacare θα μπορούσαν να δεχθούν σκληρή κριτική από τα αριστερά.

Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που οι Αμερικανοί έθεσαν τα συμφέροντα των ελίτ πάνω από τα δικά τους. Όταν ο πρόεδρος Ομπάμα προώθησε τα προγράμματα δωρεάν καθολικής περίθαλψης (Obamacare), τα λόμπι των φαρμακευτικών εταιρειών κατάφεραν να πείσουν σημαντικά τμήματα του πληθυσμού ότι πρόκειται για μια «κομμουνιστική απειλή», που θα αύξανε τελικά το κόστος περίθαλψης. Η εκστρατεία παραπληροφόρησης πέρασε γρήγορα στον χώρο της άκρας Δεξιάς, όπου οι σχετικές θεωρίες συνωμοσίας θύμιζαν απελπιστικά τα επιχειρήματα των αντιεμβολιαστών την περίοδο της πανδημίας. Ανάμεσα στις πιο παρανοϊκές θεωρίες, που εντόπισε τότε το περιοδικό Mother Jones, αναφερόταν ότι το Obamacare θα τοποθετούσε τσιπάκια στους ασθενείς, θα συγκέντρωνε προσωπικά δεδομένα εκατομμυρίων πολιτών, θα οδηγούσε σε κλείσιμο χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, θα άφηνε ηλικιωμένους καρκινοπαθείς να πεθάνουν αβοήθητοι και (το καλύτερο) θα οδηγούσε σε αύξηση της φορολογίας ηλεκτρικών εξωλέμβιων μηχανών και εργαλείων ψαρέματος!

Είναι γεγονός ότι τόσο η φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων της Καλιφόρνιας όσο και το Obamacare θα μπορούσαν να δεχθούν σκληρή κριτική από τα αριστερά: Το πρώτο, γιατί αποτελεί ένα ημίμετρο, το οποίο σε τελική ανάλυση νομιμοποιεί το καθεστώς φοροασυλίας των γιγάντων της Σίλικον Βάλεϊ. Το δεύτερο, γιατί το πρόγραμμα του Ομπάμα δεν αμφισβήτησε τον ληστρικό ρόλο του ιδιωτικού τομέα στον χώρο της Υγείας, ενώ σταδιακά διαβρώθηκε και το ίδιο από τις απαιτήσεις των πολυεθνικών του φαρμάκου. Δυστυχώς όμως, η κριτική δεν ασκήθηκε υπό το πρίσμα περισσότερων διεκδικήσεων αλλά με τη δεξιά, φιλελεύθερη και συνωμοσιολογική προσέγγιση των ανθρώπων που τάσσονταν με τους ταξικούς εχθρούς τους. Και αυτό είναι ο ορισμός της μαρξιστικής έννοιας της ψευδούς συνείδησης.

Αν και ο Μαρξ δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον συγκεκριμένο όρο, οι αναφορές του στον τρόπο με τον οποίο οι ελίτ προωθούν παραπλανητικές και βλαπτικές ιδέες στην εργατική τάξη επέτρεψαν σε μετέπειτα στοχαστές, όπως ο Λούκατς, ο Γκράμσι και η σχολή της Φρανκφούρτης, να προσδιορίσουν με ακρίβεια το φαινόμενο. Η ψευδής συνείδηση περιέγραφε πλέον όλους τους τρόπους με τους οποίους αποκρύπτονται οι σχέσεις εκμετάλλευσης και ανισότητας στο καπιταλιστικό σύστημα, ώστε να γίνεται αποδεκτή και να νομιμοποιείται η εξουσία της αστικής τάξης. Με αυτή τη διευρυμένη ερμηνεία όμως, καταλαβαίνουμε ότι η ψευδής συνείδηση δεν αφορά μόνο τους «αφελείς Αμερικανούς», όπως θέλουμε να πιστεύουμε.

Ψευδής συνείδηση είναι η πίστη στην αριστεία μέσα σε ένα ταξικά ναρκοθετημένο περιβάλλον. Είναι η αποδοχή της λεγόμενης οικονομίας της διάχυσης (trickle down economics), σύμφωνα με την οποία τα υπερκέρδη των δισεκατομμυριούχων θα διαχυθούν ως διά μαγείας στο σύνολο της κοινωνίας. Ψευδής συνείδηση είναι η αντίληψη ότι λιγότεροι φόροι σημαίνουν υψηλότερο εισόδημα και ελευθερία οικονομικών επιλογών ή ότι το εισόδημά σου απειλείται από έναν μετανάστη που φτάνει με μια βάρκα στις ακτές της χώρας σου κι όχι από τον μεγιστάνα που εισέρχεται με ένα αφορολόγητο γιοτ αξίας ενός, δύο ή τριών δισεκατομμυρίων ευρώ. Ψευδής συνείδηση είναι όσα θα ακούσεις σε ένα νυχτερινό δελτίο ειδήσεων, όσα θα μάθεις στην πολιτική οικονομία του Λυκείου και του Πανεπιστημίου ή όσα θα σε «διδάξουν» για τα προτερήματα της οικονομίας του διαμοιρασμού στα εργασιακά δικαιώματα.

Η απόφαση των κατοίκων της Καλιφόρνιας να αρνηθούν τα χρήματα των δισεκατομμυριούχων είναι απλώς, η απόδειξη ότι εμπέδωσαν το μήνυμα που λαμβάνουν από την πρώτη ημέρα της γέννησής τους.

ΜΑΓΕΙΑ/ Rameau - Suite en la Gavotte et six Doubles / Natacha Kudritskaya ‪@festival1001notes

https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-1/72682806_1400459890117742_8444201476858839040_n.jpg?stp=c0.0.1638.1638a_dst-jpg_tt6&cstp=mx1638x1638&ctp=s480x480&_nc_cat=109&_nc_map=urlgen_bucketless&ccb=1-7&_nc_sid=2d3e12&_nc_ohc=gq6eh_B3VKQQ7kNvwG2Pb3B&_nc_oc=AdqGslibWblldBzmzjM9d5R2xIJV16blvcRCH1L_g66xQQpn_Srj9M0SsRXF8Z4stp4&_nc_zt=24&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_gid=soQLXDAi7Ev6qw8Yl43jxQ&_nc_ss=7b2a8&oh=00_AQTM0AvcQ_VAxGiuOPkySjbOkn8C5zVsI07fBIAkf2t9JA&oe=6B237787Natacha Kudritskaya

Το Rameau CD είναι διαθέσιμο στη διεύθυνση: https://festival1001notes.com/collect... 
Βίντεο σε σκηνοθεσία Simon Bouisson
Ηχογράφηση από τον Thibaud Maillard

Η Ουκρανή πιανίστα Νατάσα Κουντρίτσκαγια ανέπτυξε ενδιαφέρον για τη γαλλική μουσική στο Ωδείο του Κιέβου και σταδιακά ενθουσιάστηκε με τον Ραμώ, του οποίου η 250ή επέτειος θανάτου γιορτάστηκε το 2014. 
Το 2011, το Αβαείο Ρουαγιομόν, το οποίο μόλις είχε αποκτήσει τη μεγαλύτερη συλλογή τεκμηρίωσης σχετικής με τον Ραμώ, καλωσόρισε τη Νατάσα ως resident artist. Διεξήγαγε εκτενή έρευνα για τον Ραμώ, ανακαλύπτοντας νέα έργα και τρόπους ερμηνείας της μουσικής του. Εστίασε ιδιαίτερα στον αξιοσημείωτο μοντερνισμό της γραφής του. Η ηχογράφηση σε CD επιβεβαιώθηκε και η Νατάσα αποφάσισε να παίξει σε ένα σύγχρονο πιάνο Yamaha. 
Εξηγεί την επιλογή της: «Τα έργα για τσέμπαλο του Ραμώ αποτελούν έναν θεμελιώδη θησαυρό στην εξέλιξη του οργάνου και στις τεχνικές εκτέλεσης. Αυτός ο πλούτος γίνεται εμφανής όταν τα έργα παίζονται σε ένα σύγχρονο πιάνο, ωστόσο πολύ λίγα από τα έργα του ηχογραφήθηκαν σε σύγχρονα πιάνα τον 20ό αιώνα».

 

Ζαν Φιλίπ Ραμώ, ο δεξιοτέχνης του μπαρόκ :ένα συναρπαστικά δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ

Το ντοκιμαντέρ Jean Philippe Rameau, le maître du baroque (Γαλλία, 2014) παρουσιάζει τη ζωή, το έργο και τη μουσική ιδιοφυΐα του σπουδαίου Γάλλου συνθέτη και θεωρητικού της μουσικής Ζαν-Φιλίπ Ραμό (Jean-Philippe Rameau).


Κύρια θέματα του ντοκιμαντέρ:

• Τα πρώτα χρόνια: Η γέννησή του στη  Ντιζόν, η οικογενειακή του σχέση με τη μουσική και τα νεανικά του ταξίδια ως οργανίστα και βιολονίστα σε διάφορες πόλεις της Γαλλίας (όπως η Αβινιόν, η Λυών και το Παρίσι).
• Η θεωρία της μουσικής: Η τεράστια συνεισφορά του Ραμό στην αρμονία και τη θεμελιώδη βάση (base fondamentale), η οποία άλλαξε τον τρόπο που κατανοούμε τη δυτική τονική μουσική.
• Τα οπερατικά και οργανικά του έργα: Η αφοσίωσή του στη σύνθεση μεγάλων έργων και λυρικών τραγωδιών (όπως Hippolyte et Aricie, Les Indes galantes και Dardanus) σε μεγάλη ηλικία, που τον καθιέρωσαν ως κορυφαία μορφή του γαλλικού μπαρόκ.