Ο αναγκαστικά σιωπηλός ύμνος των Ισπανών

 

Γιατί οι Ισπανοί μένουν πάντα σιωπηλοί στην ανάκρουση του εθνικού τους ύμνου- Τι ιδιαίτερο συμβαίνει

Ρούλα Μαντή

libre.gr

 6–8 λεπτά

---

💡 AI Summary by Libre

✨Η Ισπανία έχει έναν από τους αρχαιότερους εθνικούς ύμνους χωρίς επίσημους στίχους λόγω ιστορικών και πολιτικών συγκρούσεων που διχάζουν τη χώρα.

✨Πολλές προσπάθειες για τη δημιουργία στίχων, όπως το 1928 και το 2007, απέτυχαν εξαιτίας πολιτικών διαφωνιών και της διαφορετικότητας των ισπανικών περιοχών.

✨Η βαθιά πολιτική και πολιτισμική πολυμορφία δυσκολεύει την εύρεση κοινών αξιών που να αντιπροσωπεύουν όλους τους Ισπανούς στον εθνικό ύμνο.

✨Το ποδόσφαιρο, ειδικά με τις επιτυχίες της εθνικής ομάδας, συχνά ενώνει τους Ισπανούς περισσότερο από ό,τι η πολιτική ή ο εθνικός ύμνος.

Κάθε φορά που η εθνική Ισπανίας παρατάσσεται πριν από έναν μεγάλο αγώνα – είτε πρόκειται για Παγκόσμιο Κύπελλο είτε για Euro – οι φίλαθλοι σε όλο τον κόσμο παρατηρούν το ίδιο παράδοξο. Οι ποδοσφαιριστές μένουν σχεδόν όλοι σιωπηλοί καθώς ακούγεται ο εθνικός ύμνος. Δεν υπάρχει χορωδία, δεν υπάρχουν χείλη που ψιθυρίζουν τους στίχους, ούτε ένα αυθόρμητο τραγούδι όπως συμβαίνει με τους Άγγλους, τους Ιταλούς ή τους Γάλλους.

Ο λόγος δεν είναι η αμηχανία ή η έλλειψη πατριωτισμού. Είναι πολύ πιο ιδιαίτερος: η Ισπανία είναι μία από τις ελάχιστες χώρες στον κόσμο που διαθέτει εθνικό ύμνο χωρίς επίσημους στίχους.

Πίσω από αυτή την ιδιαιτερότητα κρύβονται περισσότεροι από δυόμισι αιώνες ιστορίας, πολιτικών συγκρούσεων, εμφυλίων τραυμάτων και μιας διαρκούς αναζήτησης της ισπανικής ταυτότητας.

Ένας από τους αρχαιότερους εθνικούς ύμνους της Ευρώπης

Η Marcha Real («Βασιλική Πορεία») συγκαταλέγεται στους αρχαιότερους εθνικούς ύμνους της Ευρώπης. Οι πρώτες αναφορές της χρονολογούνται στα μέσα του 18ου αιώνα, όταν χρησιμοποιούνταν από τη μοναρχία των Βουρβόνων ως στρατιωτικό εμβατήριο.

Σε αντίθεση με τους περισσότερους εθνικούς ύμνους, δεν γράφτηκε ποτέ για να τραγουδιέται από τον λαό. Προοριζόταν να συνοδεύει στρατιωτικές παρελάσεις, βασιλικές τελετές και επίσημες εμφανίσεις του Στέμματος.

Αυτό εξηγεί γιατί η μουσική προηγήθηκε των στίχων και γιατί, τελικά, οι στίχοι δεν κατάφεραν ποτέ να καθιερωθούν.

Η Ισπανία ανήκει σήμερα σε μια εξαιρετικά μικρή ομάδα κρατών των οποίων ο εθνικός ύμνος παραμένει αποκλειστικά ορχηστρικός. Στην ίδια κατηγορία βρίσκονται μόνο το Σαν Μαρίνο, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κόσοβο.

Η πολιτική έκανε τους στίχους… αδύνατους

Η απουσία λόγων δεν οφείλεται μόνο στην ιστορία του ύμνου αλλά και στις βαθιές πολιτικές διαιρέσεις που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη Ισπανία.

Όπως εξηγεί ο ιστορικός Xosé Manoel Núñez Seixas του Πανεπιστημίου του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, κάθε προσπάθεια συγγραφής στίχων κατέληγε σε πολιτική αντιπαράθεση.

Το μεγάλο ερώτημα ήταν πάντα το ίδιο:

Τι σημαίνει σήμερα “Ισπανία”;

Ποια ιστορία πρέπει να εξυμνεί ο ύμνος;

Ποιες αξίες μπορούν να ενώσουν μια χώρα που αποτελείται από τόσο διαφορετικές ιστορικές και πολιτισμικές κοινότητες;

Οι στίχοι της δικτατορίας

Η πιο γνωστή προσπάθεια έγινε το 1928, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μιγκέλ Πρίμο ντε Ριβέρα.

Ο συγγραφέας Χοσέ Μαρία Πεμάν έγραψε στίχους που εξυμνούσαν την πατρίδα, τη μοναρχία αλλά και το αποικιακό παρελθόν της Ισπανίας στην Αμερική.

Αργότερα, επί της δικτατορίας του Φρανθίσκο Φράνκο (1939-1975), οι συγκεκριμένοι στίχοι χρησιμοποιήθηκαν περιστασιακά, χωρίς όμως να αποκτήσουν ποτέ επίσημη ισχύ.

Ακόμη και οι υποστηρικτές του καθεστώτος προτιμούσαν να τραγουδούν το Cara al Sol, τον ανεπίσημο ύμνο του φαλαγγιστικού κινήματος.

Με άλλα λόγια, ούτε η ίδια η δικτατορία δεν κατάφερε να επιβάλει έναν κοινά αποδεκτό εθνικό ύμνο με λόγια.

Η… σατιρική εκδίκηση των αντιπάλων του Φράνκο

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας κυκλοφόρησαν δεκάδες σατιρικές εκδοχές της Marcha Real.

Η πιο διάσημη ήταν μια παρωδία που σατίριζε προσωπικά τον Φράνκο, υποστηρίζοντας σκωπτικά ότι τα… λευκά του οπίσθια οφείλονταν στο γεγονός ότι η σύζυγός του τα έπλενε με το απορρυπαντικό Ariel.

Το περιστατικό δείχνει πόσο δύσκολο ήταν να αποκτήσει ο ύμνος κοινό συμβολισμό σε μια χώρα βαθιά διχασμένη.

Η αποτυχημένη προσπάθεια του 2007

Το θέμα επανήλθε δυναμικά το 2007.

Η Ισπανική Ολυμπιακή Επιτροπή προκήρυξε πανεθνικό διαγωνισμό για τη δημιουργία επίσημων στίχων.

Περίπου 7.000 προτάσεις κατατέθηκαν.

Επιλέχθηκε μία, οργανώθηκε ακόμη και επίσημη παρουσίασή της.

Όμως η κατακραυγή ήταν τόσο μεγάλη ώστε το σχέδιο εγκαταλείφθηκε μόλις πέντε ημέρες πριν από την επίσημη παρουσίαση.

Άλλοι χαρακτήρισαν τους στίχους αδιάφορους, άλλοι υπερβολικά πατριωτικούς, ενώ αρκετοί υποστήριξαν ότι θύμιζαν επικίνδυνα τη φρασεολογία της εποχής του Φράνκο.

Η προσπάθεια απέτυχε πριν καν ξεκινήσει.

Η Ισπανία των πολλών ταυτοτήτων

Το πρόβλημα είναι βαθύτερο από μια απλή επιλογή λέξεων.

Η Ισπανία αποτελείται από περιοχές με έντονη εθνική συνείδηση, όπως η Καταλονία, η Χώρα των Βάσκων και η Γαλικία.

Πολλοί κάτοικοι αυτών των περιοχών απορρίπτουν κάθε αφήγηση που παρουσιάζει την Ισπανία ως ένα απόλυτα ενιαίο έθνος.

Παράλληλα, τμήμα της ισπανικής Αριστεράς εξακολουθεί να συνδέει τη Marcha Real με τη μοναρχία και με το ιστορικό βάρος της φρανκικής περιόδου.

Έτσι, κάθε νέα πρόταση σκοντάφτει στις ίδιες πολιτικές ευαισθησίες.

Ποιοι είναι οι κοινοί αξιακοί κώδικες;

Όπως επισημαίνει ο ιστορικός Núñez Seixas, ακόμη και έννοιες που θεωρούνται αυτονόητες, όπως η ειρήνη, η δημοκρατία, η ελευθερία ή η ισότητα, δεν αρκούν για να δημιουργήσουν έναν ύμνο που θα γίνει αποδεκτός από όλους.

Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό:

Ποιες αξίες μπορούν να εκπροσωπήσουν όλους τους Ισπανούς στον 21ο αιώνα;

Μέχρι σήμερα, καμία απάντηση δεν έχει πείσει την κοινωνία.

Το ποδόσφαιρο ενώνει εκεί όπου αποτυγχάνει η πολιτική

Ίσως γι’ αυτό, κάθε φορά που ακούγεται η Marcha Real πριν από έναν μεγάλο αγώνα, οι παίκτες απλώς στέκονται προσοχή.

Δεν τραγουδούν, αλλά η μουσική αρκεί για να συμβολίσει την κοινή τους εκπροσώπηση.

Και όπως παρατηρούν αρκετοί Ισπανοί ιστορικοί, υπάρχει ίσως ένας χώρος όπου οι πολιτικές διαφορές υποχωρούν περισσότερο από οπουδήποτε αλλού: το ποδόσφαιρο.

Οι επιτυχίες της «Ρόχα», με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Μουντιάλ του 2010 και των ευρωπαϊκών τίτλων, κατάφεραν πολλές φορές να δημιουργήσουν μια αίσθηση κοινής υπερηφάνειας που η πολιτική δεν μπόρεσε ποτέ να πετύχει.

Ίσως τελικά η σιωπή κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου να λέει περισσότερα για την ιστορία της Ισπανίας απ’ όσα θα μπορούσαν να εκφράσουν οποιοιδήποτε στίχοι.

«Ερουρέμ»: το καινούριο βιβλίο του Δημήτρη Γιαλαμά (Αυτοπαρουσίαση)

Το καινούριο μου βιβλίο / Τα μπαγκάζια για το ξεκίνημα ενός μεγάλου ταξιδιού

Δημήτρης Γιαλαμάς

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ

avgi.gr 

Ο Δημήτρης Γιαλαμάς γράφει για το βιβλίο του «Ερουρέμ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νήσος

Το «Ερουρέμ» είναι ένα βιβλίο ταξιδιού και μνήμης. Άρχισα να το γράφω ξαφνικά, χωρίς πολλή σκέψη. Ήθελα να διασώσω στο χαρτί μερικές στιγμές που έχω ζήσει, το άρωμα από τη γνωριμία κάποιων σημαντικών ανθρώπων που συνάντησα, κάποιες αφηγήσεις παλαιότερων που δεν ήθελα να χαθούν... Σαν μια αναφορά, σαν μια διαθήκη.

Γεννήθηκα στο Περιστέρι το 1960 και έζησα μια ζωή μεστή από γεγονότα και ταξίδια. Γεμάτη πικρές χαρές, μοναδικές εμπειρίες και υπέροχα λάθη. Έζησα τα περισσότερα χρόνια μου στη Μόσχα, αλλά περιπλανήθηκα στην Ασία -Ουζμπεκιστάν (Μπουχάρα, Χιβά, Σαμαρκάνδη), Τουρκμενιστάν (Έρημος Καρακούμ), Τατζικιστάν (Οροπέδιο Παμίρ), στον Καύκασο, στα βάθη της απέραντης Ρωσίας- από τη δυτικότερη πόλη της, το Καλίνινγκραντ, μέχρι τα βάθη της Σιβηρίας και τα Ουράλια. Στον Εύξεινο Πόντο, στη Θάλασσα του Αζόφ, στη Βαλτική, στον Βόλγα. Είδα πιο πολλά μέρη από όσα έχω διαβάσει στην κλασική ρωσική λογοτεχνία. Έχω γυρίσει τη Ρωσία, όπως ο Τσίτσικοφ στις «Νεκρές ψυχές» του Γκόγκολ κι ακόμα πιο πολύ.

Όμως ξεκινώ από πιο μακριά, από τις ρίζες των παππούδων μου στη Μεσσηνία και στη Μάνη. Από τους θρύλους που σιγά-σιγά περνούν στην Ιστορία. Οικογενειακές αφηγήσεις από τον ξεσηκωμό του 1821, τη μετανάστευση στην Αμερική, από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τους Βαλκανικούς, τη Μικρασιατική Εκστρατεία, το Εκστρατευτικό Σώμα που έστειλε ο Βενιζέλος στη «μεσημβρινή» Ρωσία, τον Μεσοπόλεμο, τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, την Τασκένδη, την εποχή που οι γονείς μου με στέλναν να αγοράσω την ΑΥΓΗ τυλιγμένη σε εφημερίδα, για τον φόβο του χαφιέ που παραφύλαγε στη γωνία... Τις προσωπικές μου περιπλανήσεις στον χώρο της παραδοσιακής μουσικής (τη γνωριμία μου με τη Ρόζα Εσκενάζυ, τον Στέλιο Κερομύτη, αλλά και τον Σίμωνα Καρά και τόσους παραδοσιακούς μουσικούς), της ποίησης (τη φιλία μου με τον Μάνο Ελευθερίου, τον Μιχάλη Κατσαρό, τον Τάκη Σινόπουλο), όλα αυτά που έχτισαν τον πολιτισμικό μου κόσμο... Τα ταξίδια μου στον Άθω και τις τόσες παράξενες ιστορίες που άκουσα και έζησα εκεί στις περίπου 600 μέρες που μαζεύονται από όλες μου τις επισκέψεις.
Και μετά η μοιραία γνωριμία μου με τον κόσμο της Ρωσίας. Τα πρώτα ταξίδια στη Σοβιετική Ένωση, το πώς γοητεύτηκα από τον κόσμο αυτόν, που ζούσε ακόμα σε μια κοινωνική εφηβεία και δεν υποψιαζόταν καν ποιες δοκιμασίες τού επιφυλάσσει η Ιστορία στα αμέσως επόμενα χρόνια...

Σκέφτομαι μερικές φορές ότι το «Ερουρέμ» έχει αυτό το λεπτό ιστορικό άρωμα που επιχείρησα να του δώσω, κυρίως για τον λόγο ότι είμαι συλλέκτης (μαζεύω γραμμόφωνα και παλιούς δίσκους 78 στροφών, κυρίως της περιόδου 1899-1914). Έχω μάθει να ψάχνω ανάμεσα στα γυαλιά και να ξεχωρίζω τα διαμάντια. Να τα διασώζω με αγάπη και φροντίδα. Να τα ξαναφέρνω στη ζωή, να τα κατατάσσω και να τα δείχνω μετά στους φίλους μου με υπερηφάνεια. Στο βιβλίο αυτό έχω συγκεντρώσει όλα όσα συνέλεξα και αγάπησα στη ζωή μου, διάφορες ιστορίες με μια νέα πνοή και σε μια τάξη που να ανταποκρίνονται στα όσα απαιτούνται, ώστε να μπορεί κανείς να τα ονομάζει λογοτεχνία.

Ο θείος ο Αντώνης*

Το 1943 ιδρύθηκε η ΟΠΛΑ και, σαν παλιοί αστυφύλακες που ήταν, πέρασαν όλοι στις γραμμές της. Μετά την Απελευθέρωση, στα Δεκεμβριανά και την περίοδο της Βάρκιζας, ο θείος ο Αντώνης ήταν στην ηγεσία της Εθνικής Πολιτοφυλακής (έτσι μετονομάστηκε μετά την Κατοχή η ΟΠΛΑ). Το ψευδώνυμό του ήταν Τηλέμαχος. Καπετάν Τηλέμαχος.

(...)

Ο θείος ο Αντώνης είχε έναν αδερφό, το Νίκο. Χωροφύλακας. Κάποια στιγμή, στα χρόνια της δεκαετίας του ʼ50 εμφανίστηκε στο χωριό μια συμμορία από Χίτες πάνω στ’ άλογα. Ήρθανε να κάψουνε το σπίτι του Αντώνη, του κουμουνιστή. Σπάσανε τα παράθυρα και πετάξανε μέσα κλαδιά αναμμένα και το σπίτι λαμπάδιασε. Είχαν κάνει όμως λάθος. Ήταν το σπίτι του αδερφού του, του Νίκου. Πετάγεται ο Νίκος έξω και του λένε:

«Αυτό είναι το σπίτι του στσύλου του Αντώνη;»

«Ναι! Αυτό!» τους είπε.

Κι έτσι έσωσε το σπίτι του αδερφού του.

Τα επόμενα χρόνια κάνανε στο σπίτι ανακαίνιση δυο-τρεις φορές. Πάντα όμως αφήνουνε το εσωτερικό του μπροστινού τοίχου καμένο, για να θυμούνται.

(...)

Μόλις έφθασαν στην Τασκένδη, συνέχισαν να ζουν στρατιωτική ζωή: με ασκήσεις και προετοιμασία για τη συνέχιση του ένοπλου λαϊκού αγώνα. Δεν κράτησε πολύ όμως. Σιγά σιγά άρχισε να τους απορροφά η πολιτική ζωή. Έπιασαν δουλειές ανάλογα με τις γνώσεις και τις ειδικότητές τους σε εργοστάσια, σε κολχόζ. Κάποιοι αποφάσισαν να σπουδάσουν. Ο θείος ο Αντώνης ξανασπούδασε στη Νομική Σχολή της Τασκένδης πια, αλλά μετά το 1956 δεν είχε πλέον στον ήλιο μοίρα, αφού αρνήθηκε να αποδεχθεί τις αποφάσεις του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Αντιπαθούσε βαθύτατα τον Νικήτα Χρουστσόφ και μου διηγιόταν ένα ανέκδοτο που έλεγαν τότε, μετά την περίφημη επίσκεψη του Σοβιετικού ηγέτη το 1959 στις ΗΠΑ, που γύρισε και επέβαλε στη χώρα την καλλιέργεια του καλαμποκιού.

«Νικήτα Σεργκέγεβιτς, τι θα κάνεις αν αναστηθεί ξαφνικά ο Στάλιν;»

«Θα τρέξω να κρυφτώ στους κάμπους! Γιατί νομίζεις ότι φύτεψα σε όλη τη χώρα τόσα καλαμπόκια;»

 

* Απόσπασμα από το βιβλίο «Ερουρέμ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νήσος

H αρχαία λύρα θα ξαναζωντανέψει στον Ευρωπό Κιλκίς , στις 16 Ιουλίου

 

Η αρχαία λύρα ζωντανεύει στον Ευρωπό Κιλκίς σε μια ξεχωριστή μουσική εκδήλωση

Μια ξεχωριστή εμπειρία που συνδυάζει ιστορία, μουσική και πολιτισμό θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν οι επισκέπτες του αρχαιολογικού χώρου το...

Πηγή: Pontos News.gr, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μια ξεχωριστή εμπειρία που συνδυάζει ιστορία, μουσική και πολιτισμό θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν οι επισκέπτες του αρχαιολογικού χώρου του Ευρωπού, στο Κιλκίς, μέσα από μια εκδήλωση αφιερωμένη στην αρχαία ελληνική μουσική και την εξέλιξή της στο πέρασμα των αιώνων.

Η δράση διοργανώνεται από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κιλκίς σε συνεργασία με τον πολιτιστικό οργανισμό SEIKILO και φιλοδοξεί να ταξιδέψει το κοινό από τους ήχους της αρχαιότητας έως τις σύγχρονες μουσικές δημιουργίες.

(Φωτ.: Εφορεία Αρχαιοτήτων Κιλκίς/ΑΠΕ ΜΠΕ)

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, οι κατασκευαστές της «Luthieros Music Instruments», με έδρα τον Ευρωπό, μαζί με τους διεθνώς αναγνωρισμένους μουσικούς της ομάδας Seikilo θα παρουσιάσουν τη διαδικασία ανακατασκευής αρχαίων μουσικών οργάνων και θα μυήσουν το κοινό στους ιδιαίτερους ήχους της αρχαίας ελληνικής λύρας και της χέλυος.

Στη συναυλία συμμετέχουν η Λίνα Παλερά (αρχαία ελληνική λύρα και μουσικές συνθέσεις), ο Σταύρος Κουλούσης (αρχαία ελληνική κίθαρις και handpan) και ο Γιάννης Περδίκης στην αφήγηση. Με βασικό άξονα την αρχαία λύρα, θα παρουσιάσουν μουσικές συνθέσεις της αρχαιότητας, παραδοσιακές μελωδίες αλλά και γνωστά σύγχρονα έργα, δημιουργώντας έναν ιδιαίτερο μουσικό διάλογο ανάμεσα στο χθες και το σήμερα.

(Φωτ.: Εφορεία Αρχαιοτήτων Κιλκίς/ΑΠΕ ΜΠΕ)

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης που έχει οριστεί για την Πέμπτη 16 Ιουλίου, περιλαμβάνει στις 19:00 ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο από αρχαιολόγους της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κιλκίς, στις 19:30 μουσικό εργαστήριο γνωριμίας με την αρχαία λύρα και άλλα αρχαία μουσικά όργανα και στις 20:30 τη συναυλία με τίτλο «Από την Αρχαία Ελληνική Μουσική στο Σήμερα».

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του 4ου εργαστηρίου του διακρατικού έργου «Ancient Europos – Doiran Lake – Roman Baths Bansko: Crossing Borders for Sustainable Culture and Tourism», το οποίο εντάσσεται στο πρόγραμμα INTERREG VI-A IPA «Ελλάδα – Βόρεια Μακεδονία 2021–2027» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και εθνικούς πόρους των συμμετεχουσών χωρών. 

Ο Κούρος του Ευρωπού στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κιλκίς

Ευρωπός Κιλκίς/Βικιπαίδεια

H συνέντευξη του Γρηγόρη Δημητριάδη με όρους «Κόζα Νόστρα»

Ασχολούμαι ερευνητικά με τη μαφία χρόνια. Τρομοκρατήθηκα με όσα άκουσα στη συνέντευξη Δημητριάδη

Θοδωρής Ρακόπουλος

Πηγή: Theodoros Rakopoulos.facebook.com

 

 

Ασχολούμαι ερευνητικά με την μαφία και την κοινωνική ζωή της, όπως και με το κοινωνικό κίνημα ενάντιά της, εδώ και είκοσι χρόνια. 

  Έχω δημοσιεύσει μια μονογραφία και πολλές μελέτες σχετικά με αυτό που δημωδώς ονομάζουμε Κόζα Νόστρα. Δεν έχω παρέμβει σχεδόν ποτέ στη δημόσια σφαίρα για το θέμα. Πάντα το θεωρούσα εξαιρετικά πολύπλοκο και βαθιά ανθρωπολογικό για να αναλυθεί στις πέντε κουβέντες ενός δημοσιογραφικού άρθρου.

Εδώ και δύο μέρες αισθάνομαι παγωμένος και τρομοκρατημένος. Όσα είδα εγώ κι η υπόλοιπη Ελλάδα στο βίντεο του Δημητριάδη είναι καταιγιστικά και είναι κάτι που ποτέ δεν είδα στην Ιταλία από το 2005-6 που παρακολουθώ τις εξελίξεις εκεί στο μαφιακό ζήτημα.

Πολλοί έγραψαν ότι όσα ο εν λόγω λέει θυμίζουν την Καμόρρα ή την Κόζα Νόστρα. Θα πω ότι ισχύουν και τα δύο, η σημειολογία των δύο οργανισμών συμπίπτει στα λόγια του. Θα προσέθετα ότι στα λόγια του άνδρα παρακολουθούμε μια λατρεία της σιωπής και μια σχεδόν τελετουργική ιεροποίηση της παρασιώπησης που γίνεται με έναν τρόπο αντρικής επιτέλεσης που πράγματι θυμίζει τους καμορρίστι.

Όμως αυτό που είναι ανατριχιαστικό, και πραγματικά ολοκληρώνει την εικόνα του Δημητριάδη ως μια επιτελεστική μαφιακότητα που στην Ιταλία θα ήταν εντελώς εκτός τόπου και χρόνου, και θυμίζει περισσότερο την έκφραση καρτέλ του Μεξικού ή των συμμοριών στην Κεντρική Αμερική (το σημειώνω αυτό χωρίς να είμαι ειδικός στο εκεί οργανωμένο έγκλημα, παραπάνω σαν αίσθηση), είναι ο Άλλος της συνέντευξης. Ο Λάλας. Ο οποίος ακούει πράγματα αδιανόητα και δεν λέει κουβέντα. Χαριεντίζεται, σιγοντάρει, αλλά δεν κρίνει, και δεν κλείνει εκεί και τότε την συνέντευξη γιατί αυτά τα πράγματα είναι δηλητηριώδη για τον δημόσιο λόγο, για την δημοκρατία. Και δίπλα στον Λάλα, όλο το μηντιακό κατεστημένο που απλά αναφέρεται σε όσα ειπώθηκαν σαν αυτά που ειπώθηκαν να είναι πράγματα νορμάλ, λογικά, και αναμενόμενα – κι όχι μια αδιανόητη, ανοιχτή διασάλευση της δημοκρατικής τάξης. Και βέβαια, ο πραγματικός πρωταγωνιστής της συνέντευξης και της μαφιακότητας είναι ο Μεγάλος Άλλος: ο εισαγγελέας και η Δικαιοσύνη, ένας θεσμός που απαξιώνεται δημόσια, στους δέκτες όλων μας, από ένα άτομο που, όπως άκουσα από έναν φίλο “τον Μαρινάκη δεν φοβήθηκε, τον εισαγγελέα θα φοβηθεί;”

Σε αυτή την φράση συμπυκνώνεται η μαφιακότητα της δημόσιας ζωής αυτής της χώρας. Η μακαρίτισσα Rita Borsellino, αδερφή του δολοφονημένου από την Κόζα Νόστρα Paolo Borsellino και ηγετική μορφή της αντιμαφίας στην Ιταλία, μού είχε πει την ωραία φράση “η μαφία δεν είναι πρόβλημα νομιμότητας, είναι πρόβλημα δημοκρατίας”. Γνώμη μου είναι ότι αν δεν μπει χειρόφρενο τώρα αμέσως σε αυτή την ασυδοσία που είδαμε, με αφορμή τις υποκλοπές και την επιτελεστική επίδειξη δύναμης του κάθε Δημητριάδη, μπαίνουμε σε τέτοια θεσμική εκτροπή που σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει λόγος να ονομάζουμε αυτή την χώρα δημοκρατική.

*Αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πανεπιστήμιο Όσλο

Πηγή: Facebook

Βιβλιονέτ/Ρακόπουλος, Θοδωρής

Part 1 | Ο Γρηγόρης Δημητριάδης καλεσμένος στον Θανάση Λάλα

Ryanair: Ούτε μία «Συγγνώμη» !

 

Η αποκόλληση ενός παραθύρου και η απύθμενη αναλγησία της Ryanair

Παύλος Νεράντζης

parallaximag.gr

 4–5 λεπτά

---

Η πρόσφατη ανακοίνωση της Ryanair για το σοβαρό ατύχημα στην πτήση Θεσσαλονίκη – Μέμινγκεν δεν αποτελεί απλώς ένα υπόδειγμα ξύλινης, γραφειοκρατικής γλώσσας. Αποτελεί μνημείο αναλγησίας, όπου η ανθρώπινη ζωή και η τρομοκρατία των επιβατών μετατρέπονται σε μια απλή «διαδικαστική καθυστέρηση».

[Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ RYANAIR

«Πτήση της Ryanair από τη Θεσσαλονίκη προς το Μέμινγκεν, το πρωί της Παρασκευής (10 Ιουλίου), επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη λίγο μετά την απογείωση, καθώς ένα παράθυρο της καμπίνας των επιβατών αποκολλήθηκε κατά τη διάρκεια της πτήσης. Το αεροσκάφος προσγειώθηκε κανονικά και οι επιβάτες επέστρεψαν στον τερματικό σταθμό. Ενας επιβάτης ζήτησε και έλαβε ιατρική βοήθεια στο έδαφος, στη Θεσσαλονίκη. Προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί η καθυστέρηση, δρομολογήθηκε αεροσκάφος αντικατάστασης για τη μεταφορά των επιβατών στο Μέμινγκεν, το οποίο αναχώρησε από τη Θεσσαλονίκη σήμερα το πρωί, στις 09:53 (τοπική ώρα)».] 

Όταν σε ένα αεροσκάφος που μόλις έχει απογειωθεί, αποκολλάται ένα παράθυρο, ο πανικός και ο άμεσος κίνδυνος για τη ζωή των επιβατών είναι μια εφιαλτική πραγματικότητα.

Κι όμως, στο επίσημο ανακοινωθέν της, η ιρλανδική low-cost εταιρεία επιλέγει να μην ψελλίσει ούτε μία λέξη συγγνώμης. Ούτε μια «συγγνώμη» προς τους ανθρώπους που βρέθηκαν στα όρια του τρόμου. Ούτε μια «συγγνώμη» για τον άτυχο Σέρβο επιβάτη, ο οποίος τραυματίστηκε, κινδύνεψε άμεσα και χρειάστηκε ιατρική βοήθεια στο έδαφος.

Για τη Ryanair, ο άνθρωπος αυτός ήταν απλώς ένας κωδικός που «ζήτησε και έλαβε βοήθεια». Αν είναι δυνατόν!

Το πιο εξοργιστικό, ωστόσο, είναι η εκκωφαντική σιωπή γύρω από τα αίτια. Καμία αναφορά σε τεχνικό έλεγχο ή συνεργασία με τις αρχές διερεύνησης αεροπορικών ατυχημάτων σαν να μην τρέχει τίποτε. Η εταιρεία αναφέρει το συμβάν σχεδόν σαν ένα τυχαίο, φυσικό φαινόμενο, σαν να έβρεξε, παραλείποντας το αυτονόητο: τη ρητή δέσμευση ότι θα διερευνήσει εις βάθος τα αίτια του δυστυχήματος.

Το περιστατικό αυτό ανοίγει ξανά τον ασκό του Αιόλου και θέτει σοβαρά ερωτηματικά για το μοντέλο των εταιρειών χαμηλού κόστους. Όταν στόχος είναι η ταχύτερη προετοιμασία του αεροσκάφους στο έδαφος (turnaround time) και η μέγιστη δυνατή μείωση των λειτουργικών εξόδων, γεννάται το εύλογο ερώτημα: μήπως τελικά η αυστηρή τήρηση των πρωτοκόλλων συντήρησης θυσιάζεται στον βωμό του κέρδους;

Δυστυχώς, το ιστορικό της Ryanair περιλαμβάνει και άλλα ανάλογα περιστατικά που έχουν απασχολήσει τις διεθνείς αρχές ασφαλείας, αποδεικνύοντας ότι η πολιτική low cost της εταιρείας δοκιμάζεται διαχρονικά. Το 2012, τρία αεροσκάφη της εταιρείας πραγματοποίησαν αναγκαστική προσγείωση στη Βαλένθια την ίδια ημέρα λόγω έλλειψης καυσίμων, έχοντας ζητήσει επείγουσα προτεραιότητα (Mayday), γεγονός που οδήγησε σε επίσημη έρευνα από τις αρχές αεροπορίας της Ισπανίας και της Ιρλανδίας.

Το 2018, η πτήση FR7312 από Δουβλίνο προς Ζαντάρ υπέστη ξαφνική απώλεια πίεσης στην καμπίνα, με αποτέλεσμα την εσπευσμένη κάθοδο και την αναγκαστική προσγείωση στη Φρανκφούρτη, στέλνοντας 33 επιβάτες στο νοσοκομείο με αιμορραγία στα αυτιά. Ένα χρόνο αργότερα, κατά τη διάρκεια ελέγχων σε αεροσκάφη Boeing 737 NG, σύμφωνα με έκθεση της Federal Aviation Administration (FAA), που μετέδωσε το Reuters, η Ryanair αναγκάστηκε να καθηλώσει τουλάχιστον τρία αεροπλάνα της λόγω εντοπισμού ρωγμών στο κρίσιμο εξάρτημα «pickle fork» (το σημείο ένωσης των πτερύγων με την άτρακτο), εγείροντας σοβαρές ανησυχίες για την κόπωση υλικού.

Η απάντηση της εταιρείας σε κάθε κρίση παραμένει σταθερά η ίδια. Υποβαθμίζει το γεγονός και στρέφει τη συζήτηση στην επιχειρησιακή «ετοιμότητα» αντικατάστασης του αεροσκάφους. Όμως, οι επιβάτες δεν είναι εμπορεύματα προς μεταφόρτωση. Δικαιούνται ασφάλεια, δικαιούνται απαντήσεις και, πάνω από όλα, δικαιούνται τον στοιχειώδη σεβασμό που η Ryanair αρνείται πεισματικά να τους επιδείξει.

Όλοι οι Έλληνες νέοι θέλουν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα , όμως υπάρχουν και κάποιοι ξένοι νέοι που κάνουν το αντίστροφο

Η εικοσιτετράχρονη Νορβηγίδα εξηγεί τους λόγους 

για τους οποίους εγκαταλείπει τη χώρα της για την Ελλάδα. 

Εμείς της ευχόμαστε να εγκατασταθεί με το καλό στη χώρα μας και να μη μετανιώσει ποτέ για την επιλογή της. Ειδικότερα, όταν θελήσει να εργαστεί , της ευχόμαστε να παίρνει τόσο καλό μισθό,που  να της επιτρέπει   να ζει αξιοπρεπώς . Κάτι που οι Έλληνες συνομήλικοί της ούτε κατά διάνοια δεν μπορούν να το κάνουν , γι΄αυτό και μεταναστεύουν μαζικά στο Εξωτερικό. Πολλοί μάλιστα από αυτούς ζουν και καλοπερνούν ως μετανάστες στη δική της χώρα. 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: προτρέπουμε τους φίλους και της φίλες να ρίξουν μια ματιά και στα σχόλια που συνοδεύουν το σύντομο βιντεάκι , τα περισσότερα των οποίων είναι ενθαρρυντικά για τη συμπαθητική νέα , υπάρχουν όμως και σχόλια που  τονίζουν ότι η πραγματικότητα σε μια χώρα σαν τη δική μας δεν είναι καθόλου έτσι όπως τη φαντάζεται.

 

Ο Μεσαίωνας ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα του 2026

 ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΣΑΓΙΟΝΑΡΕΣ ΤΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ, ΤΩΡΑ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗ...ΖΑΚΕΤΑ ΤΟΥ.ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ, ΙΣΩΣ ΜΕΘΑΥΡΙΟ  ΒΓΟΥΝ ΣΕ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΟΙ ΚΑΛΤΣΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΩΒΡΑΚΆ ΤΟΥ

Με ευλάβεια υποδέχθηκαν τη ζακέτα του Αγίου Παϊσίου στο Νέο Πετρίτσι ...

Προσκυνώντας τη ζακέτα του Παϊσίου (!)

Κώστας Γιαννακίδης

---

news247.gr

Ο Άγιος Παΐσιος έχει μετατραπεί σε εμπορικό σήμα

Η επίσημη Εκκλησία, αλλά και το Πατριαρχείο, πώς δέχονται αυτήν την κατάφωρη προσβολή στις αξίες της ορθόδοξης πίστης; Πώς γίνεται και ευλογούν μία ζακέτα; Υπάρχει ένα σημείο όπου τελειώνει το θρησκευτικό και αρχίζει το γραφικό ή το κωμικό. Είναι το ίδιο σημείο από το οποίο και μετά η πίστη ευτελίζεται και ανερυθρίαστα μετατρέπεται σε μπίζνα.

• ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ
• 13 Ιουλίου 2026 

Πριν από μερικά χρόνια επισκέφθηκα ένα γνωστό μοναστήρι στα Δωδεκάνησα. Στην είσοδο του ιερού ναού ήταν τοποθετημένη, σε αναλόγιο, μία εικόνα του Αγίου Παϊσίου. Μου έκανε εντύπωση καθώς ο Παΐσιος δεν είχε την παραμικρή σχέση με τη μονή. Ρώτησα σχετικά ένα μοναχό. «Μα, είναι ο αγαπημένος άγιος των ανθρώπων αυτόν τον καιρό», απάντησε.

Σωστό. Δεν γνωρίζω αν η παρουσία του στην είσοδο του ναού τόνωσε τις προσευχές ή το παγκάρι, αλλά, πράγματι, με όρους αγοράς, ο Παΐσιος είναι ο πιο δημοφιλής άγιος των καιρών μας. Αυτό οδήγησε και το Οικουμενικό Πατριαρχείο να άρει τις αρχικές επιφυλάξεις του για την αγιοποίηση του. Το Φανάρι είναι πολύ προσεκτικό με θέματα που άπτονται των ελληνοτουρκικών σχέσεων και ο λόγος του γέροντα ήταν εμποτισμένος με αρνητισμό κατά της Τουρκίας.

Χθες ήταν η γιορτή του αγίου. Και η επιρροή του στο χριστεπώνυμο πλήθος επιβεβαιώθηκε από την αναμονή έξι ωρών για προσκύνημα στον τάφο του. Αναμενόμενο. Διοργανώθηκαν εκδρομές από όλη την Ελλάδα με περιήγηση στη Θεσσαλονίκη και επίσκεψη στη μονή όπου αναπαύεται ο Παΐσιος.

Όμως δύο μέρες νωρίτερα, στο Σιδηρόκαστρο Σερρών έλαβε χώρα μία άλλη εκδήλωση στην οποία συνέρρευσε πλήθος πιστών. Εκτέθηκε σε προσκύνημα η ζακέτα του Αγίου. Και όπως μπορείτε να δείτε στο σχετικό φυλλάδιο που δημιούργησε (με τεχνητή νοημοσύνη) η τοπική Μητρόπολη, την Τετάρτη έγινε υποδοχή της ζακέτας και την Παρασκευή η ζακέτα αποχώρησε. Θυμίζω ότι κατά το πρόσφατο παρελθόν έχουν εκτεθεί, για προσκύνημα, η παντόφλα και ο σκούφος του αγίου.

Δεν γνωρίζω αν η απόδοση λατρευτικής υπόστασης σε μία ζακέτα συνάδει με τη χριστιανική διδασκαλία. Γνωρίζω όμως ότι μετατρέπουν την πίστη σε κάτι που θυμίζει περισσότερο τουριστικό προϊόν παρά πνευματική εμπειρία. Ενδεχομένως να περιέχει ειδωλολατρικά στοιχεία. Αλλά ας δεχθούμε ότι η λατρεία δεν τρέφεται μόνο με πνεύμα, χρειάζεται και ύλη ώστε ο πιστός να σχηματοποιεί την επικοινωνία του με το υπερφυσικό. Οι θρησκευτικές εικόνες, τα αγάλματα και η ζακέτα εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό: να αισθανθεί ο πιστός ότι αποκτά φυσική επαφή με το περιεχόμενο της λατρείας του.

Όμως να με συγχωρείτε. Υπάρχει ένα σημείο όπου τελειώνει το θρησκευτικό και αρχίζει το γραφικό ή το κωμικό. Είναι το ίδιο σημείο από το οποίο και μετά η πίστη ευτελίζεται και ανερυθρίαστα μετατρέπεται σε μπίζνα. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι να προσκυνήσουν μία παντόφλα, μία ζακέτα και πτωματικά μέλη αμφιβόλου προελεύσεως που γίνονται αντικείμενο εμπορικής περιοδείας ως λείψανα. Επίσης υπάρχει ένα περιφερειακό εμπόριο λατρευτικών υπηρεσιών που υπερβαίνει τα όρια του εξωφρενικού. Ένα μοναστήρι πουλάει online προσευχές υπέρ υγείας και υπέρ αναπαύσεως. (Λογικά αυτός που θα ζητήσει προσευχή υπέρ υγείας, κάποια στιγμή θα αιτηθεί και την ευχή υπέρ αναπαύσεως). Άλλο μοναστήρι πουλάει θρησκευτικά αντικείμενα και δίνει δώρο μία κορδέλα που θα αγγίξει τη Ζώνη της Παναγίας. Πωλούνται μέχρι και λουλούδια, online, που θα αφεθούν στο εικόνισμα αγίας, η οποία λάτρευε τα άνθη.

Ένα ολόκληρο οικοσύστημα με μπίζνες πάνω στην πίστη των ανθρώπων λειτουργεί χωρίς κανένα θεσμικό όργανο να ελέγχει και να θέτει όρια. Και ας αφήσουμε στην άκρη το οργανωμένο κοσμικό κράτος και τις υπηρεσίες του που οφείλουν να ελέγξουν τη διαδρομή των χρημάτων. Η επίσημη Εκκλησία, αλλά και το Πατριαρχείο, πώς δέχονται αυτήν την κατάφωρη προσβολή στις αξίες της ορθόδοξης πίστης; Πώς γίνεται και ευλογούν μία ζακέτα; Δεν ξέρω πώς περιγράφεται αυτό ως αμαρτία, αλλά σίγουρα δεν είναι και του Παραδείσου.

Πώς το Lada Niva μεταμορφώθηκε στο όμορφο έθνικ συγκρότημα Ladaniva !

 

Οι Ladaniva είναι γαλλικό-αρμενικό μουσικό δίδυμο της έθνικ μουσικής που προέρχεται από τη Λιλ. Το δίδυμο, που ξεκίνησε το 2019, αποτελείται από την Αρμένια τραγουδίστρια Ζακλίν Μπαγντασαριάν και τον Γάλλο πολυοργανίστα Λουί Τομά, και μάλιστα εμπνεύστηκαν το όνομά τους από το SUV εκτός δρόμου Lada Niva. Βικιπαίδεια

 

Live performance in Palestine: Ladaniva – Amwaj – Al RaseefLive performance in Palestine: Ladaniva – Amwaj – Al Raseef

19 December, 2025, Bethlehem Convention Palace

    * *

Ladaniva: Jaklin Baghdasaryan, Louis Thomas
Amwaj Choir (Hebron-Bethlehem): Mathilde Vittu (director)
Members of Al Raseef: Alaa Alshaer (Guitar), Ayham Jalal (Clarinet), Yassar Sa’adat (Trombone), Midhat Husseini (Tuba), Maen Ghoul (Percussions)

    * *

Sound recording and mixing: Marion Bénet
Filming and video editing: Bah’a AbuShanab

    * *

00:00 : Live performance in Palestine
00:58 : Saraiman
08:23 : Here’s to you Ararat
15:15 : Taïga
19:57 : Kef Chilini
27:06 : Dicitencello Vuje
31:15 : Je t’aime tellement
35:15 : Ederlezi
45:06 : Li Beirut
50:30 : La Montagne
56:10 : Tsaghkats baleni 
01:00:18 : Pourquoi t’as fait ça ? 
01:05:23 : Jako
01:10:52 : Al bint el shalabiya
01:17:55 : Shakar (Encore)
***
An event of the Institut Français de Jérusalem in collaboration with the Amwaj Choir and the Bethlehem Convention Palace / City of Cultures and Civilizations.

 

Toni 1935: με τη σφραγίδα του Ζαν Ρενουάρ στα πρώτα του βήματα

Η ταινία Toni (1935) είναι ένα γαλλικό δράμα σε σκηνοθεσία του Ζαν Ρενουάρ (Jean Renoir), γιου του διάσημου ζωγράφου Πιερ-Ογκίστ Ρενουάρ.

Ο Ιταλός μετανάστης Τόνι δουλεύει σε λατομείο της Nότιας Γαλλίας. Συνδέεται ερωτικά με τη Γαλλίδα σπιτονοικοκυρά του, αλλά ερωτεύεται μια Ισπανίδα μετανάστρια, ο άστατος χαρακτήρας της οποίας θα του δημιουργήσει μεγάλα βάσανα.

Η ταινία θεωρείται σημαντικός πρόδρομος του ιταλικού νεορεαλισμού για διάφορους λόγους. Ο Ρενουάρ χρησιμοποίησε:

    Ερασιτέχνες ηθοποιούς.

    Γυρίσματα σε πραγματικές τοποθεσίες, μακριά από τα στούντιο.

    Φυσικό φωτισμό.

Μάλιστα, ο Λουκίνο Βισκόντι (Luchino Visconti), που αργότερα έγινε κεντρική μορφή του νεορεαλισμού, βρέθηκε στο πλατό ως βοηθός σκηνοθέτη και φαίνεται να επηρεάστηκε βαθιά από αυτή την εμπειρία.

Λίγες πληροφορίες ακόμα για την ταινία:

    Πρωταγωνιστές: Σαρλ Μπλαβέτ (Charles Blavette), Σέλια Μονταλβάν (Celia Montalván), Τζένι Χέλια (Jenny Hélia).

    Διάρκεια: Περίπου 80-85 λεπτά.

Toni (1935 film)

    Πρεμιέρα: 22 Φεβρουαρίου 1935 στο Παρίσι

Βίος και Πολιτεία με την συγγραφέα και μεταφράστρια Χίλντα Παπαδημητρίου

#119  - Βίος και Πολιτεία με την συγγραφέα και μεταφράστρια Χίλντα Παπαδημητρίου. Παρουσιάζει ο Κώστας Κατσουλάρης.

Βιογραφικό:
Η Χίλντα Παπαδημητρίου γεννήθηκε το 1957 στην Καλλιθέα. Σπούδασε νομικά και για μία εικοσαετία είχε ένα δισκάδικο στη Νέα Σμύρνη. Από το 1995 ασχολείται επαγγελματικά με τη μετάφραση λογοτεχνίας και δοκιμίων για την τέχνη και την ιστορία των πολιτικών κινημάτων. Έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων: Percival Everett, John Barth, Joyce Carol Oats, Dashiell Hammett, Jonathan Coe, Bob Dylan, Leonard Cohen, Ian Rankin, Graeme McCray Burnet, κ.ά. Από το 2011 γράφει μια σειρά αστυνομικών μυθιστορημάτων (Για μια χούφτα βινύλια, Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς, Η συχνότητα του θανάτου, Ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου, όλα στις εκδόσεις Μεταίχμιο). Διηγήματά της έχουν συμπεριληφθεί στη σειρά Ελληνικά Εγκλήματα 5, 6 και 7 (Καστανιώτης), Ο πρώτος σταθμός (Μεταίχμιο), κ.ά. Έχει γράψει δύο μουσικές μονογραφίες (Beatles, Clash, Απόπειρα), και δύο δοκίμια, για την ιστορία του φεμινιστικού κινήματος (Το φάντασμα μιας δεκαετίας, εκδόσεις Δελφίνι) και για το φλίπερ (Multiball: οχτώ κείμενα για το φλίπερ, Αλεξάνδρεια). Είναι τακτική συνεργάτης της ιστοσελίδας για το βιβλίο bookpress.gr και της μουσικής ιστοσελίδας mic.gr.

Επώνυμοι Αμερικανοί διαπιστώνουν από κοντά τις εφιαλτικές συνθήκες ζωής για τους Παλαιστίνιους στο Ισραήλ

 

«Είδα την αλαζονεία των IDF τους οποίους χρηματοδοτούμε» – Αμερικανός βουλευτής κρατήθηκε από ένοπλους Ισραηλινούς

militaire.gr

6–8 λεπτά

---

Επιμέλεια: Νίκος Μιχαλόπουλος

Από ένοπλους Ισραηλινούς εποίκους και από τις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF) κρατήθηκε για μιάμιση ώρα ο επιφανής Αμερικανός βουλευτής Ρο Κάνα, ο οποίος πραγματοποιούσε επίσκεψη – αυτοψία σε χωριό της Δυτικής Όχθης.

Όπως δήλωσε αργότερα στην κάμερα ο βουλευτής: «Είμαι σίγουρα ο πρώτος Αμερικανός πολιτικός που κρατήθηκε από τις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις και τους Ισραηλινούς έποικους».

Το βίντεο μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ

Ο Δημοκρατικός βουλευτής κρατήθηκε κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στη Δυτική Όχθη και δημοσίευσε επίσης βίντεο από τη δραματική στιγμή της κράτησής του από τις ισραηλινές δυνάμεις.

«Ισραηλινοί έποικοι, επιδεικνύοντας αμερικανικής κατασκευής τουφέκια M4, κράτησαν εμένα και άλλους Αμερικανούς κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου στην Παλαιστίνη», έγραψε ο Κάνα το Σάββατο στην πλατφόρμα X. «Όταν έφτασαν οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF), τάχθηκαν στο πλευρό των εποίκων και συνέχισαν να μας κρατούν. Έκαναν τεράστιο λάθος. Σύντομα θα ακούσετε περισσότερα».

Ο Κάνα δημοσίευσε επίσης ένα βίντεο, το οποίο φαίνεται να έχει ληφθεί από το όχημά του, στο οποίο διακρίνονται Ισραηλινοί στρατιώτες να έχουν αποκλείσει τον δρόμο.

Ο βουλευτής δήλωσε ότι κρατήθηκε αρχικά από Ισραηλινούς εποίκους και στη συνέχεια από τον ισραηλινό στρατό κατά τη διάρκεια τριήμερης επίσκεψής του αυτή την εβδομάδα, ενώ περιόδευε στο κατεστραμμένο παλαιστινιακό βεδουινικό χωριό Χίρμπετ Ζανούτα.

Ο Κάνα δήλωσε στους The New York Times ότι ένοπλοι Ισραηλινοί έποικοι εμπόδισαν το δικό του όχημα και άλλα οχήματα να αποχωρήσουν μέσω του δρόμου που οδηγεί στο χωριό. Οι άνδρες, σύμφωνα με το δημοσίευμα, «τους έβριζαν στα εβραϊκά και στα αραβικά και κλωτσούσαν τα λάστιχα του μικρού λεωφορείου τους». Ένας φωτογράφος των New York Times, ο οποίος βρισκόταν σε άλλο όχημα, ήταν αυτόπτης μάρτυρας του περιστατικού.

Λίγο αργότερα έφτασαν δύο οχήματα του ισραηλινού στρατού και ο Κάνα υπέθεσε ότι είχαν έρθει για να τον βοηθήσουν να αποχωρήσει. Αντ’ αυτού, όπως είπε, οι στρατιώτες «κάπνιζαν τσιγάρα, συνομιλούσαν με τους άνδρες και, αφού οι έποικοι έφυγαν, μετακίνησαν ένα αυτοκίνητο για να αποκλείσουν τον δρόμο».

«Απλώς το κοιτούσαμε [το χωριό], και αυτοί οι τραμπούκοι έρχονται με πολυβόλα – M-4, ένα αμερικανικής κατασκευής πολυβόλο και μας κρατούν. Κλείνουν τον δρόμο. Και μετά καλούν τις IDF  και οι IDF είναι με το μέρος τους, όχι με το μέρος των Αμερικανών», δήλωσε ο Κάνα.

«Είδα την αλαζονεία στα μάτια εκείνων των εποίκων, 21 και 22 ετών, με όπλα, να γελούν επειδή μας είχαν κρατήσει,

την αλαζονεία εκείνων των νεαρών στρατιωτών των IDF, τους οποίους χρηματοδοτούν τα χρήματα που πληρώνω σε φόρους,

χωρίς κανέναν σεβασμό στο γεγονός ότι κρατούσαν Αμερικανούς, χωρίς κανέναν σεβασμό στο ότι μέσα σε εκείνο το λεωφορείο βρισκόταν ένα μέλος του αμερικανικού Κογκρέσου, και να γελούν όταν ο μεταφραστής μας τους είπε ότι υπάρχουν Αμερικανοί εκεί και ότι η αμερικανική πρεσβεία ανησυχεί», δήλωσε ο Κάνα στους New York Times.

«Ένιωσα ανίσχυρος σε εκείνη την κατάσταση, κάτι που δεν είναι εύκολο, καθώς έχω πολλά προνόμια στη ζωή μου», δήλωσε.

«Φανταστείτε πώς αισθάνονται καθημερινά οι Παλαιστίνιοι που ζουν υπό την κατοχή, αν μπορούσαν να κάνουν έναν Αμερικανό βουλευτή να αισθανθεί ανίσχυρος για 90 λεπτά».

Δεν ήταν η πρώτη επίθεση που δέχθηκε ο Αμερικανός βουλευτής. Μιλώντας στο Reuters την Πέμπτη σε παλαιστινιακό χωριό, ο Κάνα δήλωσε ότι το βαν της ομάδας του περικυκλώθηκε την προηγούμενη ημέρα από εποίκους που κρατούσαν τουφέκια M4, ενώ περιόδευαν σε περιοχή της νότιας Δυτικής Όχθης όπου οι κάτοικοι υφίστανται συχνές επιθέσεις από εποίκους.

«Βρισκόμασταν σε ένα χωριό που Ισραηλινοί έποικοι είχαν καταστρέψει.

Είχαν καταστρέψει το σχολείο, είχαν καταστρέψει το χωριό, και εμείς απλώς το επιθεωρούσαμε», δήλωσε ο Κάνα.

Οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις  δήλωσαν ότι στρατιώτες και αστυνομικοί παρενέβησαν αφού έλαβαν αναφορά ότι έποικοι είχαν αποκλείσει οχήματα κοντά στη Χίρμπετ Ζανούτα, έναν μικρό παλαιστινιακό οικισμό, οι κάτοικοι του οποίου εκτοπίστηκαν βίαια ύστερα από επιδρομές εποίκων το 2023.

Η Ισραηλινή Αστυνομία δεν απάντησε άμεσα σε αίτημα των δικτύων και των εφημερίδων για σχολιασμό, ούτε και η Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ.

Ερωτηθείς αν θα είναι υποψήφιος για την Προεδρία, ο Κάνα απάντησε: «Το εξετάζω πολύ σοβαρά και, μετά από αυτό το ταξίδι, είμαι ακόμη πιο αποφασισμένος να το εξετάσω.»

Ο Κάνα είναι ο δεύτερος Δημοκρατικός που εξετάζει το ενδεχόμενο να διεκδικήσει τον Λευκό Οίκο και επισκέφθηκε την περιοχή αυτή την εβδομάδα.

Στο Τελ Αβίβ, την Τετάρτη, ο Ραμ Εμάνουελ, ο οποίος διετέλεσε προσωπάρχης του πρώην Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, δήλωσε ότι οι πολιτικές του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστινίους υπονομεύουν τη στήριξη προς τη συμμαχία ΗΠΑ–Ισραήλ.

Η στάση του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστινίους έχει αναδειχθεί σε σημείο έντονης αντιπαράθεσης στην πολιτική σκηνή των Δημοκρατικών ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ, συμβάλλοντας σε συνεχείς ήττες  εν ενεργεία βουλευτών στις εσωκομματικές εκλογές, καθώς βρέθηκαν στο στόχαστρο αριστερών διεκδικητών που τους κέρδισαν, κατηγορώντας τους  ότι στηρίζουν και στηρίζονται από το Ισραήλ.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση των Reuters/Ipsos, η θετική γνώμη των ψηφοφόρων του Δημοκρατικού Κόμματος για το Ισραήλ μειώθηκε από το 59% το 2018 στο 22% τον Μάιο.

Με θέα σε μια κοιλάδα διάσπαρτη με φυλάκια εποίκων, στα περίχωρα της Τουρμούς Άγια, ενός χωριού όπου ζουν χιλιάδες Παλαιστίνιοι με διπλή παλαιστινιακή και αμερικανική υπηκοότητα, ο Κάνα δήλωσε ότι πιστεύει πως η ηγεσία του κόμματός του είναι «εντελώς αποκομμένη από το πόσο μεγάλη ηθική δοκιμασία έχουν γίνει η Παλαιστίνη, η Γάζα και το Ισραήλ».

Ο Ρο Κάνα δήλωσε ότι επέλεξε να πραγματοποιήσει μια επίσκεψη αποκλειστικά στη Δυτική Όχθη, ώστε να αποκτήσει μια ανεπηρέαστη εικόνα της περιοχής που το Ισραήλ κατέλαβε κατά τον πόλεμο της Μέσης Ανατολής το 1967.

«Αν δεν είσαι πρόθυμος να υπερασπιστείς τα ανθρώπινα δικαιώματα των Παλαιστινίων, αν δεν είσαι πρόθυμος να μιλήσεις ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα και στο απαρτχάιντ στη Δυτική Όχθη, τότε έχεις ηθικά συμβιβαστεί», δήλωσε ο Κάνα.

«Οδύσσεια»: «Είναι μια θεμελιώδης ιστορία, στηρίζει όλη τη δυτική λογοτεχνία»

 

Ο Κρίστοφερ Νόλαν για την «Οδύσσεια»: «Είναι μια θεμελιώδης ιστορία, στηρίζει όλη τη δυτική λογοτεχνία»

Ο σκηνοθέτης μίλησε για τη σημασία των γυρισμάτων στη σπηλιά του Νέστορα

newsbeast.gr

---

Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος συναντήθηκε με τον σκηνοθέτη της «Οδύσσειας», Κρίστοφερ Νόλαν, ο οποίος μίλησε για τη σημασία των γυρισμάτων στην Πελοπόννησο. Αναφέρθηκε, μάλιστα, στις σκηνές που γυρίστηκαν στη σπηλιά του Νέστορα με τον Ματ Ντέιμον, ο οποίος ενσαρκώνει τον Οδυσσέα.

«Μέρος της προετοιμασίας μου είναι να ξέρω ότι θέλω να πάω στα μέρη. Θέλω να πάω στην πραγματικότητα. Θέλω να αγγίξω την πραγματικότητα και να φέρω τους ηθοποιούς εκεί. Πηγαίνοντας στην Ελλάδα, πηγαίνοντας στην Πελοπόννησο, νιώθοντας το φως, τη θάλασσα, την άμμο, και γνωρίζοντας ότι είναι ίδια όπως ήταν στην αρχαιότητα», ανέφερε αρχικά ο Κρίστοφερ Νόλαν.

Στη συνέχεια ο γνωστός σκηνοθέτης πρόσθεσε: «Ένα από τα πραγματικά εκπληκτικά πράγματα που καταφέραμε να κάνουμε ήταν να κινηματογραφήσουμε στη σπηλιά του Νέστορα. Όταν πήγα για πρώτη φορά εκεί με τη σχεδιάστρια παραγωγής μου, είπα “λοιπόν, θα πάμε να δούμε αυτή τη σπηλιά. Δεν πρόκειται ποτέ να κάνουμε γυρίσματα εδώ. Θα πάμε να φτιάξουμε ένα σκηνικό πίσω στο Χόλιγουντ”. Και εκείνη συνέχιζε να μου λέει “Μα, γιατί όχι; Θέλω να πω, αυτό το μέρος είναι απίστευτο. Ας κάνουμε γυρίσματα εδώ”. Έτσι, το να ανεβαίνουμε αυτόν τον μονοπάτι και να περνάμε μέρες εκεί μέσα με τον Ματ Ντέιμον ως Οδυσσέα και όλους τους ηθοποιούς ήταν ένα πολύ ξεχωριστό περιβάλλον, και δημιουργεί μια πολύ διαφορετική αίσθηση στην ταινία, το να βρίσκεσαι σε αληθινά μέρη σαν κι αυτό». Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη διαδικασία που ακολούθησε για να προσεγγίσει το ομηρικό έπος:

«Είναι μια θεμελιώδης ιστορία, στηρίζει όλη τη δυτική λογοτεχνία. Ο τρόπος που το προσέγγισα ήταν να καθίσω πραγματικά κάτω και να γράψω, κατά κάποιον τρόπο, μια λίστα, τα πράγματα που θα περίμενα να δω σε μια αφήγηση της “Οδύσσειας”, πριν στη συνέχεια εμβαθύνω πραγματικά στο κείμενο και το αναλύσω. Επειδή ήθελα να διατηρήσω την επαφή με αυτή την αίσθηση που τόσοι πολλοί από εμάς έχουμε, του τύπου “Τι γνωρίζουμε για αυτή τη μυθολογία;”. Κάποιοι άνθρωποι είναι μεγάλοι ειδικοί και πολύ μορφωμένοι πάνω σε αυτό, αλλά εγώ δεν ήμουν. Και έπειτα πέρασα πολλές μέρες διαβάζοντας πολλές διαφορετικές μεταφράσεις, εξοικειώθηκα με το κείμενο, που είναι τόσο απίστευτο. [.........]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ-ΔΕΙΤΕ ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΝΟΛΑΝ

Ο Κρίστοφερ Νόλαν για την «Οδύσσεια»: «Είναι μια θεμελιώδης ιστορία, στηρίζει όλη τη δυτική λογοτεχνία»

Ο ΤΡΑΜΠ ΧΑΝΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΥΠΕΡΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ ΚΩΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΝΦΛΟΥΕΝΣΕΡ ΛΟΓΩ ΙΡΑΝ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛ

 

ΗΠΑ / Δεν είναι αστείο: Ο Τραμπ χάνει την εύνοια των κωμικών

Ανδρέας Κύρκος 

Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ

avgi.gr

 

4–5 λεπτά

---

Οι stand-up κωμικοί των ΗΠΑ που μέσα από τα φλύαρα podcast στήριξαν τον Ντόναλντ Τραμπ το 2024, τώρα δείχνουν να του γυρίζουν την πλάτη

Η παράπλευρη δημοφιλία που απέσπασε ο Ντόναλντ Τραμπ μέσα από τους stand-up κωμικούς δεν είναι τυχαία: αντανακλά τη νέα σχέση ανάμεσα στα ψηφιακά μέσα και την ολοένα αναπτυσσόμενη «βιομηχανία» του γέλιου. Για δεκαετίες η πνευματώδης σατιρική κωμωδία θεωρούνταν σχεδόν αποκλειστικό προνόμιο των προοδευτικών. Την τελευταία δεκαετία όμως μια νέα γενιά δεξιών και αντιδραστικά συντηρητικών κωμικών εκμεταλλεύτηκε τις ψηφιακές πλατφόρμες για να αναστρέψει αυτή την εικόνα.

Το 2024 μια σειρά από φιλικές προεκλογικές συζητήσεις ανάμεσα σε μια μικρή λίστα δημοφιλών stand-up κωμικών σε podcast που διαχειρίζονταν, με τον νυν Αμερικανό Πρόεδρο, κινητοποίησαν στρατιές νεαρών (ανδρών κυρίως) ψηφοφόρων. Στις ψηφιακές εκπομπές του Τζο Ρόγκαν, του Θίο Βον, του Άντριου Σουλτς και των Nelk Boys μεταξύ άλλων, ο Τραμπ αντιμετώπιζε ένα χλιαρά φιλικό περιβάλλον, χωρίς ουσιαστικό αντίλογο σε οτιδήποτε, κάτι που προφανώς εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο χάρη στην εμπειρία του στα media. Σε αυτό το viral περιεχόμενο πολλοί πιστώνουν τη θριαμβευτική επικράτηση του Τραμπ καθώς η εξανθρωπισμένη εικόνα του έφτασε σε ένα κοινό που δεν έχει σαφή πολιτική ιδεολογία, δεν μιλάει τη γλώσσα των ενημερωτικών MME και πλήττει αφόρητα με τα τηλεοπτικά debate. Ο Τζο Ρόγκαν είναι αδιαφιλονίκητα ο πιο επιδραστικός podcaster στον κόσμο και η τρίωρη συνέντευξή του το 2024 σε συνδυασμό με τη δήλωση ότι θα ψηφίσει τον Τραμπ, μόλις μια μέρα πριν από τις κάλπες, πολλοί αναλυτές θεωρούν πως συνέβαλαν αποφασιστικά στην επανεκλογή.Ο κωμικός Άντριου Σουλτς στρέφεται εναντίον του Τραμπ επειδή «κάνει ακριβώς το αντίθετο» από αυτό για το οποίο ψήφισε

Η άνοδος των «bro-podcast» στην πολιτική

Η προεκλογική περιοδεία του Τραμπ στα podcast στόχευε ευθέως στο λεγόμενο «manosphere», ένα ανεπίσημο δίκτυο αντιδραστικής αρρενωπότητας. Το σχέδιο πέτυχε. Ωστόσο, ο πόλεμος με το Ιράν φαίνεται να διαρρηγνύει αυτόν τον δεσμό. Οι επιθέσεις του χτυπούν εκεί που πονάει: τα ποσοστά των Ρεπουμπλικάνων είναι ήδη χαμηλά και οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου προμηνύουν βαριές απώλειες. Ελάχιστοι γνώριζαν τον αμφιλεγόμενο κωμικό Τόνι Χίντσκλιφ πριν από την εμφάνισή του στη συγκέντρωση του Τραμπ στο Madison Square Garden. Τα πράγματα άλλαξαν άρδην όταν ο Χίντσκλιφ, που είναι στενός φίλος και προστατευόμενος του Ρόγκαν, αποκάλεσε από το μικρόφωνο το Πουέρτο Ρίκο «πλωτό σκουπιδότοπο». Ο Άντριου Σουλτς έφερε κι εκείνος τον Τραμπ στο δικό του podcast, το «Flagrant», που απαριθμεί 2 εκατομμύρια συνδρομητές στο YouTube, όπου είπε περιχαρής ότι του φάνηκε «βασικά ειλικρινής άνθρωπος».

Παρόλο που η αμερικανική Δεξιά έχει καταφέρει να παρουσιαστεί ως το νέο καταφύγιο της ελευθερίας του λόγου και της αιχμηρής κωμωδίας, το τελευταίο διάστημα αρκετοί από τους stand-up κωμικούς έχουν αποστασιοποιηθεί. Ο Τζο Ρόγκαν σε μια σειρά επεισοδίων ασκεί σκληρή κριτική στην κυβέρνηση, από τη μεταναστευτική πολιτική και τον χειρισμό της υπόθεσης Έπστιν έως τον πόλεμο με το Ιράν, λέγοντας: «Δεν τον εκλέξαμε γι’ αυτό». Μάλιστα, επιτέθηκε και στους ίδιους τους οπαδούς του Τραμπ, αποκαλώντας τους «περίεργους», «βαρετούς» και «ανόητους». Με τη σειρά του ο Θίο Βον, που με τη νότια προφορά και τη χαρακτηριστική ατημέλητη κόμμωση έχει καταφέρει να έχει απήχηση σε 8 εκατομμύρια ακολούθους, επίσης δεν αμφισβήτησε ούτε μία στιγμή τον Τραμπ στη δική του συνέντευξη το 2024. Πήρε όμως αποστάσεις όταν η εικόνα του χρησιμοποιήθηκε χωρίς άδεια σε βίντεο απελάσεων και πρόσφατα αποκάλεσε την κυβέρνηση «τρομοκράτες».Ο Τζο Ρόγκαν και ο Θίο Βον είναι δύο από τους podcasters που ασκούν σκληρή κριτική  στον Τραμπ.

Στο μεταξύ, η φιλελεύθερη σάτιρα ακολουθεί την ίδια συνταγή που καθιέρωσε ο κωμικός Τζον Στιούαρτ στο «Daily Show», όπου ένας εύγλωττος, σαρκαστικός παρουσιαστής παραθέτει σχολαστικά τεκμηριωμένα στοιχεία για ένα ζήτημα, δίνοντας τελικά προτεραιότητα στο κήρυγμα και όχι στο γέλιο, χωρίς να απευθύνεται σε νέους αναποφάσιστους ψηφοφόρους αλλά σε φιλελεύθερους με πανεπιστημιακή μόρφωση, ήδη πεπεισμένους.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 

Discussing Trump, Iran, Israel’s Influence, and Growing WW3 Fears