VERITÀ Vol. 2

Taya König-Tarasevich - Flute
Bartolomeo Dandolo Marchesi - Cello
Alexander von Heißen - Harpsichord


Verità Baroque Ensemble: https://www.veritaensemble.com​
Facebook:   / ​  
Instagram:   / verita_ensemble  


Schaffrath, Christoph (1709-1763)
Trio Sonata in D major, CSWV E:3 
1:39 Allegro
7:49 Adagio
12:49 Allegro

Telemann, Georg Philipp (1681-1767) 
Sonata Metodica Nr. 3 in E minor
19:45 Grave
22:37 Vivace
25:19 Cunando 
27:21 Vivace

Lotti, Antonio (1667-1740) 
Trio Sonata in G major 
31:29 Largo
33:05 Allegro
34:33 Adagio
36:34 Vivace

Porpora, Nicola (1686-1768)/Costanzi, Giovanni Battista (1704-1778) 
Sonata in G major
39:26 Adagio
41:39 Allegro
44:30 Adagio staccato

 Το καινοτόμο παιχνίδισμα και η αντιστροφή γνωστών οργανικών ρόλων στηρίζουν αυτό το πλούσιο και ζωηρό πρόγραμμα για φλάουτο, τσέλο και τσέμπαλο. Ξεκινάμε με τον Βερολινέζο συνθέτη Christoph Schaffrath, του οποίου το μουσικό ταξίδι ξεκίνησε στην πρωσική αυλή του Φρειδερίκου του Μεγάλου, όπου προσλήφθηκε ως τσεμπαλίστας. Μεταξύ εκείνων που τον υποστήριξαν ήταν ο διάσημος δεξιοτέχνης του φλάουτου Johann Joachim Quantz, ο οποίος πιθανότατα ήταν ο πρώτος που ερμήνευσε το έργο που παρουσιάζουμε στο πρόγραμμά μας, το Τρίο Σονάτα σε Ρε μείζονα, CSWV Μι:3. Δεν είναι τυχαίο ότι η μουσική του έχει μια ομοιότητα με τη μουσική του C.P.E. Bach, καθώς βρίσκονταν σε στενή επαφή και μάλιστα μοιράζονταν τα καθήκοντά τους στην αυλή. Παρά τις εξωτερικές ομοιότητες, ωστόσο, αισθητά χαρακτηριστικά διακρίνουν το έργο του. Προσπαθούμε στην παράστασή μας να διακοσμήσουμε αυτό το ήδη έντονα διακοσμημένο έργο με καλαίσθητες προσθήκες κατάλληλες για μια αυλή. Ίσως αυτές να είναι οι αντηχήσεις των λεπτομερών περιπλοκών του Sanssouci του Φρειδερίκου του Μεγάλου. Αυτό το έργο είναι μοναδικό, καθώς κάθε κίνηση ξεκινά με την καθιέρωση του τσέλου ως μελωδικού οργάνου. Απελευθερωμένο από τον συνήθη ρόλο του ως όργανο συνεχούς ηχητικής ροής, το τσέλο δεν παίζει απλώς έναν υποστηρικτικό ρόλο αλλά λειτουργεί σε μια ουσιαστική συνεργασία με το φλάουτο.

Η επόμενη σονάτα του Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν είναι το μόνο κομμάτι στο πρόγραμμά μας όπου το τσέλο παίζει τον ρόλο του μπάσο κοντίνουο, υποστηρίζοντας και οδηγώντας ταυτόχρονα το φλάουτο. Όταν συναντήσει κανείς αυτό το σύνολο σονάτων με τίτλο «Μεθοδικές Σονάτες», μπορεί να υποθέσει ότι έχουν εκπαιδευτική λειτουργία και, ως εκ τούτου, είναι μουσικά ερασιτεχνικά κομμάτια . Ωστόσο, αυτά τα κομμάτια για σόλο βιολί ή φλάουτο με συνοδεία δεν προορίζονται για διδασκαλία στην εκτέλεση, αλλά για διδασκαλία στη διακόσμηση. Στην έκδοσή του, παρέχει την απλή μελωδία και από κάτω, την προτεινόμενη διακόσμηση της δεδομένης μελωδίας.

Δεν προσλαμβάνονταν μόνο Γερμανοί μουσικοί από τις αυλές: ο οργανίστας Αντόνιο Λότι διορίστηκε από τον Φρειδερίκο Αύγουστο Α΄ της Σαξονίας ως μόνιμος συνθέτης ιερής και κοσμικής μουσικής για την αυλή της Δρέσδης. Καθώς ο Λότι προσπαθούσε να φέρει ιταλικά συγκροτήματα όπερας για να ερμηνεύσουν το έργο του, αρκετοί Γερμανοί μουσικοί (μεταξύ των οποίων και ο Γιόχαν Κρίστοφ Σμιτ) τον έβλεπαν ως απειλή και προσπάθησαν να εμποδίσουν τη μουσική του παρουσία και επιρροή στην αυλή. Ίσως αυτό να οδήγησε στην τελική του υποχώρηση στη Βενετία, όπου ήταν ιδιαίτερα περιζήτητος ως δάσκαλος σύνθεσης. Έμπειρος τόσο στην ιερή όσο και στην κοσμική μουσική, καθώς και στην φωνητική και οργανική υφή, ο Λότι επιδεικνύει μια μαεστρία στις τεχνικές σύνθεσης. Στο Τρίο του για φλάουτο, βιόλα ντα γκάμπα και τσέμπαλο, ο Λότι δεν διστάζει να δείξει τις δυνατότητες των συγκεκριμένων σόλο οργάνων. Ένα ερώτημα τίθεται για τον ερμηνευτή: ήταν η βιόλα ντα γκάμπα το μπάσο όργανο για το οποίο γράφτηκε το δεύτερο σόλο μέρος; Αν και μπορεί να μην είμαστε ποτέ σίγουροι, το γεγονός ότι ο Λότι δεν χρησιμοποιεί τις δύο χαμηλότερες χορδές της βιόλα ντα γκάμπα προκαλεί την εικασία για το αν επρόκειτο για διαφορετικό όργανο για το οποίο γράφτηκε αυτό το μέρος. Θα μπορούσε το τετράχορδο βιολοντσέλο πίκολο να ήταν το όργανο που είχε σκοπό να χρησιμοποιήσει ο Λόττι;

Στο τελευταίο μας κομμάτι του προγράμματος, παρουσιάζουμε ένα έργο με μυστηριώδη προέλευση: Το 1745, ο John Walsh δημοσίευσε μια συν-συγγραφική συλλογή έργων των Nicola Porpora και Giovanni Battista Costanzi. Αυτή η σπάνια συνεργασία κάνει κάποιον να αναρωτιέται γιατί το έργο δημοσιεύτηκε ως έχει: Συνέβαλαν πράγματι και οι δύο συνθέτες εξίσου σε κάθε έργο; Ή μήπως συνέθεσαν έργα που συνέθεσαν ο καθένας ξεχωριστά; Για να προστεθεί στη σύγχυση, δεν υπάρχει ολοκληρωμένη παρτιτούρα. Με ένα βιβλίο για το Violin Primo, το Violin Secondo και ένα ακόμη για το obligato τσέλο μαζί με το μπάσο - οι μουσικοί αφήνονται να συναρμολογήσουν ένα παζλ: Μήπως αυτό το έργο προοριζόταν για δύο βιολιά; Δύο τσέλο; Σε κάθε περίπτωση, πήραμε την ελευθερία να το διασκευάσουμε για δύο μελωδικά όργανα, κάτι που παρουσίαζε πολύ λίγες προκλήσεις. Καθώς ο Porpora προσπαθούσε γενικά να μιμηθεί την ανθρώπινη φωνή και τις εκφραστικές της αποχρώσεις, τα έργα του φαίνεται να ταιριάζουν σε όλα τα μελωδικά όργανα. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτο σε αυτό το σύνολο είναι το αργό μέρος, όπου οι βασικοί ρόλοι του φλάουτου και του τσέλου είναι ανεστραμμένοι, με το φλάουτο να συνοδεύει τον θρήνο του τσέλου.

 

Ο

Μποκόρος και οι ίσκιοι του

*

 

του ΣΩΤΗΡΗ ΓΟΥΝΕΛΑ

neoplanodion.gr

~.~

Δεν πρόκειται απλώς για έναν κατάλογο έκθεσης τιτλοφορούμενης Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Ο ίσκιος του (Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, επιμέλεια έκδοσης Σταύρος Ζουμπουλάκης, μεγάλο σχήμα, σ. 93). Πρόκειται για ένα είδος αυτοβιογραφίας του ζωγράφου-συγγραφέα όχι μονάχα για ολόκληρη την περίοδο που αποτυπώνει τη φωτεινή σκιά, αλλά και όσο, γενικά, τον απασχολούσε ο Παπαδιαμάντης ως παρουσία, ως διηγηματογράφος, ως άνθρωπος που, κατά συγκεκριμένη μαρτυρία, έμπαινε στην εφημερίδα όπου δημοσίευε και έφευγε χωρίς να τον παίρνουν είδηση! Ο Μποκόρος φαίνεται ότι τον είχε αγαπήσει από νεώτερος, και μιλώντας για το διήγημά του «Φτωχός Άγιος» γράφει:

«Κι αυτή η γλώσσα! Τι έρωτας! Απ’ όλη την ιστορία μου έμεινε από τότε εκείνη η ευλογημένη ευωδιά του χώματος, τα δειλά τ’ αγριολούλουδα που τολμούνε να κρύψουν το αίμα, που στολίζουν την ανοιξιάτικη χλωρασιά ανάμεσα σε ρείκια και σκοίνα, τα ’ξερα όλα αυτά τα φυτά, ήτανε γύρω μου ο τόπος, το ’νιωθα αυτό το πράο αεράκι, τον δικό μας παράδεισο, και του χρωστάω αυτή τη γλώσσα, αυτό το βλέμμα, αυτή την ποίηση, το ξέφωτο ανάμεσα στην ανθρώπινη και τη θεία δικαιοσύνη της φύσης». (σ. 54)

Κι όμως. Πόσα χρόνια πέρασαν έως να αξιωθούμε, εδώ στην Ελλάδα, να τιμήσουμε τον Παπαδιαμάντη ιδιαίτερα, να αξιολογήσουμε το έργο του, να υπογραμμίσουμε την παρουσία του, να τολμήσουμε να αφομοιώσουμε και να αναγνωρίσουμε την πλησμονή της πνευματικής του αύρας και αίσθησης…

Ο Μποκόρος διατηρεί σε όλα όσα κάνει ένα πλεονέκτημα. Έχει βιώματα χωριού, έχει βιώματα ζωής στην ύπαιθρο. Έχει αναπνεύσει (πρόλαβε) καθαρό αέρα, βουνίσιο ή άλλον, έχει μυρίσει λουλούδια και αγριολούλουδα σαν αυτά που λέει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο ότι «καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει· λέγω δὲ ὑμῖν, οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων.» (Ματθ. 6,28-30). Έχει ανακατευτεί με τα χώματα, με τη λάσπη, με τα καπνά, με την αγροτική ζωή που δεν έχει καμιά σχέση με την αστική ζωή. Μα πλάι και συνακόλουθα σ’ αυτά –φαίνεται– να έχει αγγιχτεί από τα υψηλά της Πίστης, της Ποίησης και της Τέχνης και να αγωνίζεται να τα μετουσιώσει στα έργα του, προωθώντας έτσι, είτε το ξέρει είτε όχι, το νόημα της Σάρκωσης του Λόγου, χωρίς το οποίο όλα μένουν μετέωρα, ξεκρέμαστα, αναίσθητα, όλα μένουν έξω από το «τίποτα ή το κάτι» το δημιουργικό στο οποίο αναφέρεται σε κάποια σελίδα.

Υπάρχουν πράγματα στον κόσμο αυτόν που απαιτούν μια ιδιαίτερη προσοχή και μια ιδιαίτερη αφή. Οι αισθήσεις μας δεν δόθηκαν μονάχα για να καταφάσκουμε τα σωματικά δρώμενα αλλά και για να μας φέρνουν σε συνεργασία με τα ψυχικά και πνευματικά πεδία όπου συντελούνται τα θαύματα της ζωής.

Ο Παπαδιαμάντης, θα λέγαμε ότι, έζησε σαν σκιά, όμως μια σκιά τόσο φωτεινή που πολλοί είχαν στραβωθεί από το φως της και δεν τον έβλεπαν. Δεν έβλεπαν πώς ενεργούσε, δεν παρακολουθούσαν όλα αυτά που άγγιζε προπαντός με την γραφίδα του, αποσπάσματα από τα οποία συνοδεύουν πού και πού τη σεπτή ζωγραφική του Χρήστου Μποκόρου, όπως αποτυπώνεται σ’ αυτή τη θαυμάσια έκδοση.

Είναι μια ακόμη δουλειά που δυσκολεύεσαι να την σηκώσεις από το τυπωμένο χαρτί για να την ψηλαφίσεις όχι μονάχα με το βλέμμα αλλά με ένα πιο εσωτερικό κοίταγμα, το οποίο να εισχωρεί στα πεδία εκείνα της ύπαρξης που, τις πιο πολλές φορές, οι περισσότεροι τα αγνοούν ή τα υποβλέπουν.

Αυτός ο ζωγράφος μετακινείται στον χώρο και τον χρόνο, ψαύει την υφή των πραγμάτων, αγγίζει χειροποίητες επιφάνειες ζωής που τείνουν να εξαφανιστούν παραδίνοντας τη θέση τους στις μηχανές. Δεν είναι μονάχα που ζωγραφίζει, είναι και που γράφει:

«Γοητευμένος από την αίσθηση του λερού, φθαρμένου λινού, κολλημένου στη λεία επιφάνεια του κόντρα πλακέ, βαμμένη με τσάι και γυαλοχαρτισμένη μετά, πολλές φορές, ν’ αλλάζει χρώμα, ν’ αλλάζει υφή, στο μάτι, στο χέρι, έμενα να την κοιτώ, να την αγγίζω ώρες. Ορθάνοιχτος ο χρόνος πάνω της και όλα ωσεί παρόντα. Άνοιξη άρχισα το πρώτο έργο, με τον κλασικό, παραδεδομένο τρόπο. Είχα τη φωτογραφία του διαδικτύου, κάναβο, μολύβι, σεμνόχρωμα γεώδη μόνο, ώχρα, άσπρο, μαύρο, λίγο κόκκινο. Πήρε να εμφανίζεται η μορφή του…» (σ. 40)

Όλα γύρω από την περίφημη φωτογραφία στη Δεξαμενή, που είχε τραβήξει ο Νιρβάνας παρά τις επιφυλάξεις του Παπαδιαμάντη. Ο Μποκόρος είχε τη φωτογραφία, ζωντανή όσο γίνεται, στην ηλεκτρονική μορφή της εποχής και άρχιζε να ζει μαζί της. Δύσκολα ζεις με μια φωτογραφία. Εξάλλου τί είναι η φωτογραφία; Η απεικόνιση μιας στιγμής. Ένα πράγμα ή ένα πρόσωπο ακινητοποιημένο, όταν μάλιστα πρόκειται για απλή αλλά προσεκτικά βγαλμένη φωτογραφία. Μα εδώ έχουμε κάτι ξεχωριστό. Η φωτογραφία είναι μοναδική. Ο Μποκόρος έχει «συναντηθεί» με τον Παπαπαδιαμάντη στα κείμενά του, στις αφηγήσεις του, στα διηγήματα. Τώρα τον έχει μπροστά του και γυρεύει να καταδυθεί μέσα του, να περάσει από το στιγμιαίο της φωτογραφίας στη διάρκεια της ζωγραφικής εικόνας, σε κάτι που όχι μονάχα να διαρκέσει αλλά να διαστείλει το χρόνο. Χρειάζεται να ετοιμάσει μια νέα πραγματικότητα. Αυτή η ζωγραφική πραγματικότητα χρειάζεται να σε καταλάβει ολόκληρο για να περάσεις στην π ρ ά ξ η: να ποιήσεις έργο.

Όταν τον φωτογράφησε ο Νιρβάνας σημείωσε: «Μια ευγένεια ασύλληπτος εχύνετο εις το πρόσωπόν του από το φως της δυούσης ημέρας». Και αλλού:

«Είχε πάρει μόνος του τη φυσική του στάση απάνω σε μια πρόστυχη καρέκλα, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, με το κεφάλι σκυφτό, με τα μάτια χαμηλωμένα, στάση βυζαντινού αγίου, σαν ξεσηκωμένη από κάποιο καπνισμένο παλιό τέμπλο ερημοκλησιού του νησιού του. Αυτή δεν ήταν στάση για μια πεζή φωτογραφία. Ήταν μια καλλιτεχνική σύνθεση, και θα μπορούσε να είναι ένα έργο του Πανσέληνου ή του Θεοτοκόπουλου. Αμφιβάλλω αν φωτογραφικός φακός έλαβε ποτέ μια τέτοια ευτυχία» (σ. 26).

Σ’ αυτά στάθηκε ο Μποκόρος. Τι αναδύει η φωτογραφία; Τι κρύβει; Τι φανερώνει; Τι μεταδίδει; Ο Παπαδιαμάντης ψιθύρισε στο αυτί του Νιρβάνα: “Nous excitons la curiosité du public”. Και ο Νιρβάνας σχολίασε:

«Ακούσατε; Ερεθίζαμε την περιέργεια του… κοινού! Ποιού κοινού; Δεν ήταν εκεί κοντά μας παρά ένα κοιμισμένο γκαρσόνι του καφενείου, ένας γεροντάκος που λιαζότανε στην άλλη γωνία του μαγαζιού, και δύο λουστράκια που παίζανε παράμερα. Αυτό ήταν το κοινό που ανησυχούσε τον Παπαδιαμάντη η “περιέργειά” του. Κι αυτή ήταν η διαπόμπευσή του, που βιαζόταν να της δώσει ένα τέλος». (σ. 26)

Κι έρχεται ύστερα από αυτά ο ζωγράφος να επιβεβαιώσει, να συγκατανεύσει, να ανοίξει ακόμα περισσότερο τον κύκλο μέσα στον οποίο ανέπνεε ο Παοαδιαμάντης, συνέθετε, έγραφε, πονούσε, θαύμαζε, έψαλλε, μεταρσιωνόταν. Γράφει:[.....................................]Συνεχίστε την ανάγνωση

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Χρήστος Μποκόρος/Βικιπαίδεια

Μια εκδήλωση Πανεπιστημιου Πατρών για το λογοτέχνη Δημήτρη Χατζή

 

«Δημήτρης Χατζής, Ανολοκλήρωτη θητεία»: Εκδήλωση με αφορμή δύο βιβλία από τις εκδόσεις του Πανεπιστημίου Πατρών

bookpress.gr

6–7 λεπτά

---

Την Τρίτη 16 Ιουνίου, στις 19:30, οι εκδόσεις Πανεπιστημίου Πατρών διοργανώνουν εκδήλωση για τον Δημήτρη Χατζή, με αφορμή την κυκλοφορία δύο πρόσφατων βιβλίων τους για τη ζωή και το έργο του.

Επιμέλεια: Book Press

Την Τρίτη 16 Ιουνίου 2026, στις 19:30, οι εκδόσεις Πανεπιστημίου Πατρών διοργανώνουν εκδήλωση για τον Δημήτρη Χατζή, με αφορμή την κυκλοφορία των βιβλίων Λόγος ανυπεράσπιστος. 25 επιστολές του Δημήτρη Χατζή στη Λεία Χατζοπούλου-Καραβία & 1 μελέτη για το έργο του (2024) και Ανολοκλήρωτη θητεία. Η διδασκαλία του Δημήτρη Χατζή στο Πανεπιστήμιο Πατρών (1975-1976) (2026).

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Βιβλιοπωλείο Πολύεδρο (Κανακάρη 147, Πάτρα).

Για τον Δημήτρη Χατζή θα μιλήσουν οι:

Πάνος Αλεξόπουλος, καθηγητής Ψυχιατρικής, Ψυχογηριατρικής και Υγείας του Εγκεφάλου στο Πανεπιστήμιο Πατρών

Κατερίνα Κωστίου, καθηγήτρια Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών

Μελίνα Μερκούρη, ψυχίατρος της Πανεπιστημιακής Ψυχιατρικής Κλινικής Πατρών

Συντονιστής: Γιάννης Παπαθεοδώρου, καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών

Λίγα λόγια για το Λόγος ανυπεράσπιστος

Η παρούσα έκδοση είναι καρπός πολλαπλών συναντήσεων. Η αφετηρία της βρίσκεται στις επιστολές του Δημήτρη Χατζή προς τη Λεία Χατζοπούλου-Καραβία τα χρόνια της εξορίας του στη Βουδαπέστη. Η αλληλογραφία τους ξεκίνησε το 1963 και τελείωσε με τον επαναπατρισμό του Χατζή το 1975. Οι είκοσι πέντε αυτές επιστολές περιλαμβάνονται στο αρχείο της Χατζοπούλου-Καραβία το οποίο απόκειται στο Εργαστήριο Αρχειακών Τεκμηρίων-Τύπου [ΕΑΤΤ) του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών.

Τεκμήριο της φιλίας του Χατζή με τη Χατζοπούλου-Καραβία, οι επιστολές εκδίδονται εδώ μεταγραμμένες και σχολιασμένες. Καθώς το μόνο έργο του Χατζή για το οποίο γίνεται λόγος στις επιστολές του είναι οι Ανυπεράσπιστοι, στη διάρκεια επεξεργασίας των επιστολών γεννήθηκε μια μελέτη για δύο εμβληματικά διηγήματα αυτής της συλλογής, θεμελιωμένη στην επισήμανση του ίδιου του Χατζή πως ο καβαφικός ρεαλισμός υπήρξε καταλύτης της ποιητικής του. Η επιθυμία έκδοσης αυτού του βιβλίου συνάντησε τη βούληση του πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών, καθηγητή κ. Χρήστου Μπούρα, να τιμήσει την επέτειο των εξήντα χρόνων από την ίδρυση του Πανεπιστημίου Πατρών, όπου είχε κληθεί να διδάξει ο Χατζής αμέσως μετά τον επαναπατρισμό του, το 1975. Σ΄ αυτό το πλαίσιο η έκδοση του παρόντος τόμου, καθώς και του τόμου με τίτλο Ανολοκλήρωτη θητεία, που θα ακολουθήσει, εντάχθηκε στις Εκδόσεις του Πανεπιστημίου Πατρών.

Λίγα λόγια για την Ανολοκλήρωτη θητεία

Δεκέμβριος του 1975. Μέσα στο πανηγυρικό κλίμα του εκδημοκρατισμού, το Πανεπιστήμιο Πατρών και συγκεκριμένα η Σχολή Μηχανολόγων καλεί τον Δημήτρη Χατζή να διδάξει Νεοελληνική Λογοτεχνία. Μετά από τόσα χρόνια πολιτικής προσφυγιάς, ο Χατζής αποδέχεται την πρόσκληση και ξεκινά να διδάσκει με το πάθος του επαναπατρισμένου αλλά και τη χαρά του δασκάλου, που θέλει να μοιραστεί τις γνώσεις του για τον Νέο Ελληνισμό.

«Είμαι τόσο Έλληνας υπήκοος όσο είναι οι συντάκτες των εφημερίδων» απαντά ο Χατζής. «Σήμερα για μας τους φοιτητές της Πάτρας ο Χατζής αποτελεί εκείνο τον δάσκαλο που δίνει μια διαφορετική ποιότητα στη μόρφωσή μας» λένε οι φοιτητές και οι φοιτήτριες.

Οι εφημερίδες της εποχής κάνουν λόγο για «απροσδόκητη συρροή φοιτητικού ακροατηρίου». Τον Φεβρουάριο του 1976, ωστόσο, αρχίζουν από τον συντηρητικό Τύπο οι πρώτες δημοσιογραφικές επιθέσεις σχετικά με τη νομιμότητα του διορισμού του, το ιδεολογικό περιεχόμενο της διδασκαλίας του αλλά και την ελληνική ταυτότητά του. «Είμαι τόσο Έλληνας υπήκοος όσο είναι οι συντάκτες των εφημερίδων» απαντά ο Χατζής. «Σήμερα για μας τους φοιτητές της Πάτρας ο Χατζής αποτελεί εκείνο τον δάσκαλο που δίνει μια διαφορετική ποιότητα στη μόρφωσή μας» λένε οι φοιτητές και οι φοιτήτριες. Μέσα σε ένα εκρηκτικό ακαδημαϊκό και πολιτικό κλίμα, ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Γ. Ράλλης αποφασίζει τη διακοπή των μαθημάτων, επικαλούμενος τον Ν. 1811/1951, δηλαδή τη μη εκπλήρωση της στρατιωτικής θητείας του Χατζή. Τα μαθήματα σταματούν τον Ιούνιο 1976. Το φάντασμα του Εμφυλίου Πολέμου εμφανίζεται ξανά στη σκηνή της Μεταπολίτευσης.

Σε αυτό το βιβλίο παρουσιάζονται ανέκδοτα έως τώρα διοικητικά έγγραφα από το αρχείο του Πανεπιστημίου Πατρών, μαρτυρίες και αποκόμματα από τον Τύπο. Αναδημοσιεύεται επίσης το εναρκτήριο μάθημα του Δημήτρη Χατζή. Πενήντα χρόνια μετά την απόλυσή του, τα τεκμήρια της «ανολοκλήρωτης θητείας» του Χατζή φωτίζουν, με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο, την ιστορία του Πανεπιστημίου Πατρών, τα φοιτητικά κινήματα της πόλης αλλά και τις αντιφατικές απαρχές της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας.

Το μεγαλύτερο ποσοστό του κόσμου απολαμβάνει τα οφέλη της δημοκρατίας, αλλά δεν ξέρει τη χώρα που τη "δημιούργησε".

«Ποια χώρα είναι η γενέτειρα της δημοκρατίας;»: Η απλή ερώτηση που εξελίχθηκε σε ιστορικό “Βατερλό

---

Η φαινομενικά απλή ερώτηση, για τη χώρα που έδωσε τη δημοκρατία, σε νέους Αμερικανούς ήταν αρκετή για να αποκαλύψει ένα μεγάλο ιστορικό κενό.

• ΝΙΚΗ ΜΠΑΚΟΥΛΗ
• news247.gr

Στις χώρες της Δύσης η αρχαία ιστορία διδάσκεται στα σχολεία. Παρ’ όλα αυτά γενικές έρευνες γνώσεων επί της ιστορίας οδηγούν στις εκτιμήσεις πως ποσοστό από 60 έως 75% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν είναι βέβαιο για τη χώρα που δημιούργησε τη δημοκρατία.

Δηλαδή, τη χώρα που έδωσε για πρώτη φορά το δικαίωμα της ψήφου, της ισονομίας των πολιτών και της συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων, θέτοντας ταυτόχρονα τις βάσεις για τις σύγχρονες ελευθερίες: του λόγου, της έκφρασης, του τύπου, της σκέψης, της θρησκευτικής συνείδησης, καθώς και του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη και απαγόρευσης των διακρίσεων.

Σημείωση: Όλα αυτά τα δικαιώματα ίσχυαν στην αρχαία Ελλάδα αποκλειστικά για τους ελεύθερους άνδρες πολίτες – δηλαδή μόλις για το 10% με 20% του συνολικού πληθυσμού.

Οι απαντήσεις Αμερικανών Gen Z για τη δημοκρατία

Το μεγαλύτερο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού δεν ξέρει πως η αρχαία Αθήνα (ή έστω η Ελλάδα) δημιούργησε το πρώτο γνωστό σύστημα δημοκρατίας και έθεσε τις θεμελιώδεις ιδέες, πάνω στις οποίες βασίστηκαν τα Συντάγματα σύγχρονων δημοκρατιών. Δηλαδή, η αρχαία Ελλάδα διαμόρφωσε τα πολιτικά συστήματα πάρα πολλών χωρών.

Πράγμα που αποδείχθηκε περίτρανα και σε βίντεο του καναλιού , το οποίο σε λίγες μέρες συγκέντρωσε εκατοντάδες χιλιάδες views. Νέοι Αμερικανοί κλήθηκαν να απαντήσουν στο “Ποια χώρα είναι η γενέτειρα της δημοκρατίας”. Οι απαντήσεις τους ήταν δύο: οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία. Ο κανόνας είχε και μια εξαίρεση.

Βασικές πληροφορίες για τη δημοκρατία

Ως όρος, η δημοκρατία (δήμος + κράτος) εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε γραπτά του 5ου αιώνα.

Ως πολίτευμα, υπάρχει από το 508 με 507 προ Χριστού, με τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη, γνωστού ως “πατέρα” της αθηναϊκής δημοκρατίας, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω χώρισε την Αττική σε δήμους και δημιούργησε δέκα νέες φυλές, βασισμένες στην τοποθεσία και όχι στην καταγωγή.

Οι ΗΠΑ υπάρχουν επίσημα από τις 4 Ιουλίου του 1776, όταν και υπεγράφη η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας.

Η Μεγάλη Βρετανία υπάρχει, ως ενιαίο πολιτικό σύνολο (Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας), από το 1707.

 

 Πολ Κρούγκμαν: Χρήμα και ματσισμός υπονομεύουν την Αμερική

 Τα εύθραυστα «εγώ» του MAGA απορρίπτουν το μέλλον, από την ενέργεια μέχρι τα drones

 

doctv.gr | documenting everyday life

7–9 λεπτά

11 Ιουνίου 2026

---

Τα drones έχουν μεταμορφώσει ραγδαία τον σύγχρονο πόλεμο. Ο αμερικανικός στρατός, η πιο εξελιγμένη και καλύτερα εξοπλισμένη στρατιωτική δύναμη στην ιστορία, έχει ταπεινωθεί από το Ιράν, κυρίως χάρη στην αποτελεσματική χρήση φθηνών drones από την Τεχεράνη για την απειλή της ναυσιπλοΐας, της ενεργειακής παραγωγής και ακόμη και αμερικανικών βάσεων.

Την ίδια στιγμή, η αυξανόμενη υπεροχή της Ουκρανίας στον πόλεμο των drones της δίνει ολοένα μεγαλύτερο πλεονέκτημα απέναντι στη Ρωσία. Ας μην ξεχνάμε ότι μέχρι πρόσφατα η αμερικανική άκρα δεξιά εξυμνούσε τη ματσίστικη εικόνα του Πούτιν και τη δήθεν στρατιωτική του παντοδυναμία.

Με δεδομένη αυτή τη δραματική ανατροπή των δεδομένων, δεν θα έπρεπε οι Ηνωμένες Πολιτείες να επιδιώκουν μια συμφωνία με την Ουκρανία για τα drones, αξιοποιώντας την τεχνογνωσία και την τεχνολογία της;

Προφανώς όχι. Σύμφωνα με δημοσίευμα του The Hill, ο Ντόναλντ Τραμπ καθυστερεί συστηματικά μια τέτοια συμφωνία, με Αμερικανούς στρατιωτικούς αναλυτές να δηλώνουν ότι δεν κατανοούν την καθυστέρηση και ότι παραμένουν «απορημένοι».

Εγώ, όμως, υποθέτω ότι απλώς αποφεύγουν να πουν το προφανές. Η άρνηση του Τραμπ να προχωρήσει σε μια συμφωνία που θα εξυπηρετούσε ξεκάθαρα τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα δεν αποτελεί κανένα μυστήριο.

Θα φτάσω σε αυτό το προφανές σε λίγο. Πρώτα, όμως, ας κάνω μια μικρή παρέκκλιση σε κάτι που μοιάζει άσχετο, αλλά στην πραγματικότητα βοηθά να εξηγηθεί η απέχθεια απέναντι στα drones: την εχθρότητα αυτής της κυβέρνησης απέναντι στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και την απελπισμένη, καταδικασμένη και σπάταλη προσπάθειά της να αναβιώσει τη βιομηχανία του άνθρακα.

Υπήρξε μια εποχή που το σύνθημα «drill, baby, drill» μπορούσε να παρουσιαστεί ως μια ρεαλιστική και σκληροπυρηνική πολιτική θέση.

Θυμάται κανείς την ενεργειακή ομάδα εργασίας του Ντικ Τσένι; Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια η κατακόρυφη μείωση του κόστους της ηλιακής και αιολικής ενέργειας, αλλά και των μπαταριών – που λύνουν το πρόβλημα ότι ο ήλιος δεν λάμπει πάντα και ο άνεμος δεν φυσά συνεχώς – έχει καταστήσει τις ανανεώσιμες πηγές την πιο οικονομική μορφή παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Αντίθετα, ο άνθρακας είναι πλέον εντελώς μη βιώσιμος.

Οι εκτιμήσεις της Ομοσπονδιακής Ρυθμιστικής Επιτροπής Ενέργειας για τις νέες ενεργειακές εγκαταστάσεις του 2025 το αποδεικνύουν ξεκάθαρα.

Κι όμως, ο Τραμπ προσπαθεί να μπλοκάρει με κάθε τρόπο τα έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και μόλις πρόσφατα επικαλέστηκε πολεμικές εξουσίες για να διαθέσει 700 εκατομμύρια δολάρια σε επιδοτήσεις νέων μονάδων ηλεκτροπαραγωγής με χρήση «καθαρού, όμορφου» άνθρακα. Γιατί;

Ένα μέρος της απάντησης είναι το μεγάλο χρήμα. Τα συμφέροντα των ορυκτών καυσίμων υπήρξαν από τους σημαντικότερους υποστηρικτές του Τραμπ στις εκλογές του 2024.

Στην πραγματικότητα, η ίδια η προεδρία Τραμπ είναι αποτέλεσμα δισεκατομμυρίων δολαρίων που δαπανήθηκαν από τους αδελφούς Κοχ και άλλους ισχυρούς παράγοντες για τη διαφθορά και την υπονόμευση των αμερικανικών πολιτικών θεσμών – συμπεριλαμβανομένου του Ανώτατου Δικαστηρίου.

Η αντι-ανανεώσιμη και φιλο-ορυκτών καυσίμων πολιτική αποτελεί την ανταμοιβή τους, μαζί με την αποδυνάμωση του Voting Rights Act και την υιοθέτηση του Project 2025.

Ποιο είναι το άλλο μέρος της απάντησης; Η καθαρή ενέργεια έχει μετατραπεί σε «μπαμπούλα» των πολιτισμικών πολέμων. Η εξόρυξη και καύση άνθρακα θεωρούνται «ανδρικές» δραστηριότητες, ενώ οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας παρουσιάζονται ως woke και θηλυπρεπείς. Οι πραγματικοί άνδρες δεν ανησυχούν για τη μαύρη πνευμονοπάθεια, τα αιωρούμενα σωματίδια ή —πολύ περισσότερο— για την κλιματική αλλαγή.

Έτσι, ένας συνδυασμός μεγάλου χρήματος και εύθραυστων ανδρικών εγωισμών τροφοδοτεί το «Σύνδρομο Πράσινης Παράκρουσης». Και το ίδιο ακριβώς συμβαίνει τόσο στην περίπτωση της αποτυχίας απέναντι στο Ιράν όσο και στην άρνηση να αντληθούν διδάγματα από αυτήν μέσω συνεργασίας με την Ουκρανία.

Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν τόσο απροετοίμαστες απέναντι στην ιρανική απειλή των drones, παρά τα εμφανή επιτεύγματα των ουκρανικών drones εναντίον της Ρωσίας;

Καθώς οι ερευνητές δημοσιογράφοι ψάχνουν την υπόθεση, θα τους πρότεινα να ακολουθήσουν τη διαδρομή του χρήματος. Η Αμερική διαθέτει μια τεράστια και εξαιρετικά κερδοφόρα αμυντική βιομηχανία, η οποία βασίζεται σε ένα σύνολο τεχνολογιών που γίνονται ολοένα και πιο ξεπερασμένες.

Πύραυλοι Patriot αξίας 4 εκατομμυρίων δολαρίων, που χρειάζονται χρόνια για να κατασκευαστούν, χρησιμοποιούνται για να καταρρίπτουν drones Shahed αξίας μόλις 35.000 δολαρίων, τα οποία μπορούν να παραχθούν μέσα σε λίγους μήνες.

Δεν θα προκαλούσε, λοιπόν, έκπληξη αν τα συμφέροντα της αμυντικής βιομηχανίας έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην άρνηση της κυβέρνησης Τραμπ να παραδεχθεί ότι οι κανόνες του πολέμου έχουν αλλάξει – όπως ακριβώς οι εταιρείες ορυκτών καυσίμων πολέμησαν τις νέες πραγματικότητες της ενεργειακής τεχνολογίας.

Άλλωστε, μια συμφωνία με τους εξειδικευμένους Ουκρανούς στα drones θα σήμαινε λιγότερα χρήματα για τους Αμερικανούς αμυντικούς εργολάβους.

Αν και αυτό παραμένει υπόθεση, γνωρίζουμε ότι η αναγνώριση της επανάστασης των drones από τον Τραμπ και τον στενό του κύκλο θα απαιτούσε να εγκαταλείψουν τη φαντασίωσή τους περί ματσίστικης στρατιωτικής ισχύος.

Ο Πιτ Χέγκσεθ έχει εκκαθαρίσει τις ένοπλες δυνάμεις από ικανούς αξιωματικούς – ιδιαίτερα μαύρους και γυναίκες – τους οποίους θεωρεί ανεπαρκώς πιστούς στον Ντόναλντ Τραμπ.

Πέρα από τα τεστ πίστης, έχει εξυψώσει τη σημασία του «πολεμικού ήθους» και της φυσικής κατάστασης, λες και διοικεί τους 300 Σπαρτιάτες και όχι έναν υπερσύγχρονο στρατό στην εποχή των drones και του ηλεκτρονικού πολέμου.

Είναι αλήθεια ότι ο Χέγκσεθ, ίσως έχοντας συνετιστεί από την παταγώδη αποτυχία στο Ιράν – γιατί εξακολουθεί να βρίσκεται στη θέση του; – παραδέχθηκε πρόσφατα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν διδαχθεί από την Ουκρανία. Ωστόσο, το να παραδεχθεί ότι ολόκληρη η αντίληψή του για τον πόλεμο ήταν λανθασμένη, είναι ένα βήμα που δεν πρόκειται να κάνει.

Το ίδιο ισχύει και για τον ίδιο τον Τραμπ. Έχει εμμονή με τα μεγάλα και πανάκριβα οπλικά συστήματα ως σύμβολα ανδρισμού και ισχύος. Εξακολουθεί να προωθεί την ιδέα γιγαντιαίων «θωρηκτών κλάσης Τραμπ», παρότι σε έναν σύγχρονο πόλεμο θα αποτελούσαν εύκολους στόχους.

Αρκεί να ρωτήσει κανείς τους Ουκρανούς, που κατάφεραν με πυραύλους και ναυτικά drones να αναγκάσουν τον άλλοτε πανίσχυρο ρωσικό Στόλο της Μαύρης Θάλασσας να κρυφτεί σε οχυρωμένα λιμάνια. Ο Τραμπ, όμως, δεν θέλει να εγκαταλείψει τις φαντασιώσεις του.

Και είναι ακόμη πιο απρόθυμος να διδαχθεί από την Ουκρανία. Άλλωστε, διέκοψε τη βοήθεια προς το Κίεβο μέσα σε μια έκρηξη θυμού εξαιτίας της – απολύτως δικαιολογημένης – φήμης ηρωισμού που έχει αποκτήσει ο Ζελένσκι, μόνο και μόνο για να ταπεινωθεί από την άρνηση της Ουκρανίας να χάσει τον πόλεμο. Το να παραδεχθεί τώρα ότι χρειάζεται τη βοήθεια των Ουκρανών θα αποτελούσε μια ακόμη ταπείνωση.

Όπως είπα και νωρίτερα, δεν υπάρχει κανένα μυστήριο στο γιατί ο Τραμπ αρνείται να συνάψει συμφωνία για drones με την Ουκρανία.

Τα εθνικά συμφέροντα δεν έχουν σημασία. Όπως και στην ενεργειακή πολιτική, έτσι και στη στρατιωτική στρατηγική, ο Τραμπ προδίδει την Αμερική στην υπηρεσία του χρήματος και του ματσισμού.

Πηγές: Πολ Κρούγκμαν Tvxs

 

 Τα Ημερολόγια: Μια έκθεση-κατάδυση στον κόσμο του Χρήστου Μποκόρου

lifo.gr

4–5 λεπτά

---

Από την Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026, το FOUGARO ARTCENTER οργανώνει σημαντική έκθεση στο Ναύπλιο, αφιερωμένη στο έργο και τις «ημέρες» του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου Χρήστου Μποκόρου.  

Η έκθεση με τίτλο «Χρήστος Μποκόρος | Τα Ημερολόγια» αντλεί το υλικό της από τα e-μερολόγια του Χρήστου Μποκόρου (4 τόμοι ημερολογίων που υπερβαίνουν τις 1.480 σελίδες) και παρουσιάζει ζωγραφικά έργα, φωτογραφίες αρχείου και κείμενα από τις ημερολογιακές καταγραφές του ζωγράφου κατά τα έτη 2012–2026. Το υλικό των ετών 2012 – 2021 είχε εκδοθεί με την ευκαιρία των εκθέσεων «Όψεις Αδήλων» (Μουσείο Μπενάκη, 2016, Εκδόσεις Άγρα)  και «Η Γιορτή» (Μουσείο Μπενάκη, 2021, ΕΚΕΠ)  αντίστοιχα, ενώ τα «e-μερολόγια ΙΙΙ & ΙV» τυπώθηκαν, αντί καταλόγου, για την έκθεση του Χρήστου Μποκόρου στο ΦΟΥΓΑΡΟ. 

Στην έκθεση «Τα Ημερολόγια», το κοινό θα έχει για πρώτη φορά την ευκαιρία να δει, στο πλαίσιο εκθεσιακής παρουσίασης, φωτογραφικά έργα του γνωστού ζωγράφου, αλλά και ημερολογιακές καταγραφές που φέρνουν στο προσκήνιο, εκείνα που τον χαράζουν και τον διαμορφώνουν, όλα εκείνα στα οποία σταθερά ομνύει μέσα από την επίμονη χειρωνακτική σχέση του με την τέχνη του - το πρόσωπό του. 31 ζωγραφικά έργα από το μακρύ φωτεινό φάσμα της δημιουργικής περιόδου του Χρήστου Μποκόρου, 44 φωτογραφικά έργα, αλλά και ημερολογιακές καταγραφές - επιτονισμοί βιογραφικών του στιγμών- αποτελούν τον πυρήνα της μεγάλης έκθεσής του στο ΦΟΥΓΑΡΟ.

Με τα λόγια του: «Όλα όσα έγραφα τα τελευταία χρόνια απ’ τον καιρό της πανδημίας κι ύστερα, με πρόσχημα τους αόρατους φίλους πίσω απ’ το φωτεινό ηλεκτρονικό κενό της οθόνης –μα με τι έξυπνους καθρέφτες μας τυλίγει ακαταπαύστως η νέα ες αεί τεχνολογία!– τώρα είναι τυπωμένα, χειροπιαστά βιβλία. Κάποιες απ’ τις φωτογραφίες τους και τα γραπτά τους, θα εκτεθούν πρώτη φορά μαζί με τα έργα μου –έργα κι αυτά. Ζωγραφική, φωτογραφίες, κείμενα, σκέψεις και χειροτεχνία, όλα μαζί να συγκρατήσουν τη ζωή, ένα νόημα, να δώσουνε αξία στη στιγμή, να κάνουνε τη μνήμη ιστορία, ένα νήμα, να δεθεί, να συναρμοστεί η ζωή μας σε καταγωγή, –πώς να σωθεί η αιωνιότητα στη στιγμή;– ν’ ακυρωθεί ο χρόνος, να γίνει τόπος, αίσθηση φιλάνθρωπη, εικόνα ορατή, να φτιάξουμε το άφτιαγο, να σώσουμε ό,τι είναι να σωθεί απ’ τη συνείδηση της λήθης κι απ’ της εποχής την ανελέητη αρπαγή. Ματαιοπονία, θα πεις. Κι όμως… έχει άλλους τρόπους να σώζεται η ψυχή;»

Λίγα λόγια για τον ζωγράφο: Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΚΟΡΟΣ γεννήθηκε το 1956 στο Αγρίνιο. Εκεί έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Έφυγε δεκαεννέα χρονών για να σπουδάσει Νομικά στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, στην Κομοτηνή (1975-1979). Μετά τις σπουδές του Δικαίου κι ένα μεσοδιάστημα αναποφάσιστου προβληματισμού, βρέθηκε στην Ανώτατη Σχολή των Καλών Τεχνών της Αθήνας (1983-1989). Ζωγράφιζε από παιδί, άρχισε να εκθέτει στη δεκαετία του ’80. Στο εργαστήριο της οδού Καλλιδρομίου, στον λόφο του Στρέφη, έγιναν τα έργα της «μαθητείας στο πραγματικό». Τη δεκαετία του ’90 στην οδό Αριστοδήμου, στον Λυκαβηττό, αποπειράται να εικονοποιήσει την κοινή μνήμη και «πειρασμούς του αoράτου», το φως και το σκοτάδι. Μετά το 2000 κατεβαίνει στην Καστέλλα όπου ζει και εργάζεται έκτοτε. Το 2004, με το «Αδιάβαστο Δάσος», άγγιξε το αγκάθι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου. Το 2013 παρουσίασε «τα στοιχειώδη» στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς, προτείνοντας μια λιτή ευημερία, μια επανεύρεση του μέτρου στην καθημερινή μας ζωή, και το 2016 τις «όψεις αδήλων», μια αναδρομική έκθεση έργων της τριαντάχρονης πορείας του. Δύο αιώνες μετά τον ξεσηκωμό του 1821, επανέρχεται στο Μουσείο Μπενάκη Ελληνικού Πολιτισμού με τη «γιορτή». Άνοιξη του 2025 παρουσιάζει στην Ενετική Βασιλική του Αγίου Μάρκου στο Ηράκλειο της Κρήτης το «Πέρασμα στο φως», μια αναδρομή ως το μέλλον και το καλοκαίρι στο Φετιχιέ τζαμί της Ναυπάκτου τα «Παλίμψηστα». Άνοιξη του 2026, η ενότητα έργων του με τίτλο «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης / Ο Ίσκιος Του» παρουσιάζεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος (ΚΠΙΣΝ).

Επιμέλεια: Σύλβια Λιούλιου

19 Ιουνίου – 31 Οκτωβρίου 2026

GALLERY | Είσοδος ελεύθερη

Μωσαϊκό: Οχτώ Χαϊκού

ΜΩΣΑΪΚΟ

Οχτώ Χαϊκού 

  

1 

Μαρζάν Σατραπί*

ανυπόφορος Έρως

μέχρι θανάτου 

*

2

 Βιβλίο η Ζωή:

άλλοι το φυλλομετρούν, 

λίγοι τ΄αγαπούν 

*

3 

Ζούσε στο σκότος,

δίνοντας υποσχέσεις 

για δάνειο φως

*

 4

Ελευθερία

επιμελές  άλλοθι  

πολλών πονηρών

*

 

 5.

Υποσχέθηκαν 

έγχρωμο μέλλον  

...μετά θάνατον 

*

 

6

Ελίτ με φράκο

κοινωνικοί εταίροι

στις ζωοκλοπές...

*

7

Πόσο τιμάται

η αξιοπρέπεια  

ενός ανθρώπου;

*

8

Πνιγηρή χώρα

χαμένη  στο βάλτο

του ξερολισμού.. 

 

 

 Gerontakos, Ιούνιος 26

 ____               _______________

 

*Πέθανε η Μαρζάν Σατραπί, δημιουργός του «Περσέπολις»

Saint-Saëns: Complete Sonatas

 

Καμίγ Σεν-Σανς/Βικιπαίδεια91835-1921)

Όλες οι σονάτες του

 Artists: Mauro Tortorelli (violin),

 Angela Meluso (piano),

 Andrea Favalessa (cello),

 Maria Semeraro (piano), 

Akanè Makita (piano), Soloists of the Accademia di Santa Cecilia Rome
 

Tracklist: 

Violin Sonata No. 1 in D Minor, Op. 75: 
00:00:00 I. Allegro agitato
00:07:27 II. Adagio
00:14:09 III. Allegretto moderato
00:18:07 IV. Allegro molto
 
00:24:24 Berceuse in B-Flat Major, Op. 38
 
Violin Sonata No. 2 in E-Flat Major, Op. 102: 
00:30:04 I. Poco allegro più tosto moderato
00:37:18 II. Scherzo. Vivace
00:41:07 III. Andante
00:46:47 IV. Allegro grazioso, non presto
 
Triptyque, Op. 136: 
00:51:25 I. Prémice
00:56:54 II. Vision congolaise
01:01:37 III. Joyeuseté

Cello Sonata No. 1 in C Minor, Op. 32:
01:04:29 I. Allegro
01:13:24 II. Andante tranquillo sostenuto
01:19:13 III. Allegro moderato
 
Cello Sonata No. 2 in F Major, Op. 123: 
01:25:28 I. Maestosto, largamente
01:34:54 II. Scherzo con variazioni. Allegro animato
01:44:07 III. Romanza. Poco adagio
01:53:05 IV. Allegro non troppo, grazioso

Sonata for Bassoon and Piano, Op. 168: 
01:59:47 I. Allegretto moderato
02:02:41 II. Allegro scherzando
02:06:28 III. Molto adagio – Allegro moderato
 
02:12:30 Romance for Horn and Piano, Op. 67: I. Adagio

Sonata for Oboe and Piano, Op. 166: 
02:21:59 I. Andantino
02:25:14 II. Allegretto
02:30:03 III. Molto allegro
 
02:32:32 Romance for Flute and Piano, Op. 37: I. Moderato assai
 
Sonata for Clarinet and Piano, Op. 167: 
02:39:12 I. Allegretto
02:44:06 II. Allegro animato
02:46:04 III. Lento
02:50:18 IV. Molto allegro – Allegretto
 
02:55:44 Caprice sur des airs Danois et Russes, Op. 79 for Flute, Oboe, Clarinet and Piano: I. Poco allegro