Νικόλας Σεβαστάκης : «Κυριαρχία μέσω της ταχύτητας ή γιατί η δημιουργία δεν είναι απλώς ‘παραγωγή αποτελεσμάτων»’

 

Γιατί η δημιουργία δεν είναι απλώς ‘παραγωγή αποτελεσμάτων’ 

του  Νικόλα Σεβαστάκη (*)

 oanagnostis.gr

17–22 λεπτά

---

Κυριαρχία μέσω της ταχύτητας ή γιατί η δημιουργία δεν είναι απλώς ‘παραγωγή αποτελεσμάτων’

Συντεχνιακοί φόβοι;

Πριν από λίγες μέρες, κάτω από ένα κείμενο όπου σχολίαζα, πικροχιουμοριστικά, την αθρόα εμφάνιση και εκτεταμένη διασπορά εκτεταμένων και φλύαρων κειμένων που  μυρίζουν τεχνητή νοημοσύνη, ένα είδος επιδειξιομανούς ‘παραγωγικότητας’, δέχτηκα μια παρατήρηση του τύπου: ‘ορίστε, η συντεχνιακή αντίδραση των ‘ανθρώπων του πνεύματος’- αντίδραση αυτών που έχουν το προνόμιο.

Εδώ και δυο χρόνια, γράφοντας για διάφορες πλευρές της Παραγωγικής Τεχνητής Νοημοσύνης (Gen Ai), έχω ήδη συναντήσει επανειλημμένως αυτή την άποψη από τις πρώτες αψιμαχίες για το  (τότε) φρέσκο chatgbt. Μήπως εντέλει αυτό που μας κινητοποιεί σε κριτική κατεύθυνση είναι ένας ηθικός πανικός της αυθεντικότητας, ένας μεταφυσικός ανθρωπισμός παλιάς κοπής ή το σύνδρομο του πολιτισμικού κληρονόμου που αντιστέκεται στο αναπόφευκτο της συνέργειας ανθρώπων και bots (co-authorship), στο λαμπρό μέλλον της μετα-ανθρωπιστικής συμπερίληψης ανθρώπων και μηχανών;

Απαντώ, αρνητικά. Παρά το ότι όλοι-ες διαθέτουμε ένα μικρό ή μεγάλο μερίδιο νοσταλγίας, φόβου, αισθητικών ή άλλων ‘εμμονών’, δεν είναι αυτά που μας αφυπνίζουν ή πρέπει να μας κινητοποιούν απέναντι σε συγκεκριμένες και όχι απροσδιόριστες απειλές. Με διάθεση αστεϊσμού λέω σε συναδέλφους καμιά φορά: τόση θεωρητική πρεμούρα μετά τη δεκαετία του ’60 γύρω από το θάνατο του συγγραφέα, το τέλος του ανθρωπιστικού υποκειμένου και την εξάντληση της γραμματολογικής και ανθρωπιστικής «μεταφυσικής», ε, κάτι προέκυψε τελικά. Όχι βέβαια όπως το φανταζόταν ο Ρολάν Μπαρτ, ο Ντεριντά ή ο Ντελέζ. Όλη αυτή η ορμή ‘θανάτου του συγγραφέα’  έγινε ένα καταπίστευμα που πάει τώρα να τη διαχειριστεί ο καπιταλισμός της πλαρφόρμας και οι αλγορίθμους των Μεγάλων Γλωσσικών Μοντέλων.

Εξελίσσεται, όπως γνωρίζουμε, μια πολυεπίπεδη συζήτηση από πολιτικούς θεωρητικούς, πολιτισμικούς αναλυτές, ανθρώπους απολύτως ενημερωμένους και εξοικειωμένους με τα νευρωνικά δίκτυα και το computation, που θέτουν πολύ σοβαρά ερωτήματα. Δεν είναι απλή και εύκολη συζήτηση, αφού περιλαμβάνει τους κώδικες της γλώσσας των υπολογιστών και μαζί λεξιλόγια από τη θεωρία της επικοινωνίας, τις κοινωνικές επιστήμες, την αφηγηματολογία κλπ. Αναπτύσσονται εύλογες φιλοσοφικές, ηθικές και αισθητικές αντιρρήσεις για αυτό που συντελείται υπονομεύοντας, σε σημαντικό βαθμό, το πεδίο των πολιτισμικών μας πρακτικών και όχι μόνο τη στενότερη περιοχή της συγγραφής[1]. Στο δικό μου πιο ιδιαίτερο πεδίο, αυτό της πολιτικής θεωρίας και της ανάλυσης δημόσιων ιδεών, είναι έντονο το ενδιαφέρον για αυτή τη νέα ήπειρο των σχέσεων εξουσίας, ρύθμισης των συμπεριφορών και των κοινωνικών μας σχέσεων.

Στη ρουτινιάρικη πια ρητορική για συγγραφικούς φόβους και ‘αμυντικά’ αντανακλαστικά αναπαράγεται μια ιδεολογία πολύ συγκεκριμένης ραφής. Είναι η ιδεολογία που έχει κάνει την επιταγή της προσαρμογής μια θεολογικού τύπου εντολή. Όσοι και όσες, ο καθένας/καθεμιά από άλλη αφετηρία ενδεχομένως, θέτουμε ερωτήματα για: 1) αυθαίρετα πλέγματα εξουσίας, 2) ζητήματα ηθικής της δημιουργίας και 3) την προστασία μιας εύθραυστης υπόθεσης, που είναι ο πολιτισμός της γραφής και όχι μόνο το λογοτεχνικό σινάφι και τα εσωτερικά του θέματα, όσοι-ες εντέλει θέλουμε απλώς να πάμε πέρα από το παραπλανητικό δίλημμα τεχνοφιλίας και τεχνοφοβίας, δεν πρέπει πια να είμαστε ‘απολογητικοί’.

Νιώθω την ανάγκη να πω ότι όντως, εκτός από θέματα ιδεών, αρχών και αξιών, ο κόσμος των γραμμάτων και της δημιουργίας έχει θεμιτά κοινωνικά συμφέροντα και υπερασπίσιμα δικαιώματα. Ακόμα και αν είμαστε μέσα στο παιχνίδι -διότι όλες οι μηχανές αναζήτησης και οι εφαρμογές συνδέονται πια με chatbox και λειτουργίες Τεχνητής Νοημοσύνης-πρέπει να επιμένουμε στα ερωτήματα και σε αυτό που θα αποκαλέσω εδώ τον δημόσιο χώρο της κριτικής. Περιβαλλόμαστε από θηριώδεις ανακατανομές ισχύος και πλούτου που αφορούν μοιραία και την συνολική οικονομία του πολιτισμού.  Δεν είμαστε αιθέρια ή άυλα όντα που πρέπει να μην έχουμε συμφέροντα και ανάγκες για να μας εγκωμιάζουν οι πολιτικοί και οι οικονομικοί ιθύνοντες ως ‘πνευματικούς δημιουργούς’. Είμαστε έτσι υποχρεωμένοι-ες να ξύσουμε κάτω από την επιφάνεια να ξαναθυμηθούμε την πολιτική οικονομία και να μην περιοριζόμαστε σε μια συζήτηση αμιγώς αξιακή συζήτηση.

Η άλλη όψη της επιτάχυνσης

Δεν μπορούμε να καταλάβουμε την εξάπλωση και, de facto, νομιμοποίηση των Μεγάλων Γλωσσικών Μοντέλων αν δεν δούμε το πως αυτή η επιτάχυνση συνδέεται αναπότρεπτα με την ελαχιστοποίηση των ρυθμίσεων και την έλλειψη ενδοιασμών απέναντι στην, με κάθε μέσο, παραγωγή αποτελεσμάτων γραφής.  Πως μπορεί να ρυθμιστεί μια τέτοια ροή, ένα τέτοιο κύμα εξάπλωσης; Λιγότερες ρυθμίσεις, ελάχιστη μέριμνα από τις εταιρείες για ζητήματα ασφάλειας των αλγορίθμων και αποθέωση της ροής για άμεσες αποδόσεις, είναι ένα αδιάσπαστο όλο. Οι πλατφόρμες υπόσχονται διαφόρους παραδείσους και αυτοί βεβαίως δεν αντέχουν τον έλεγχο και την αργοπορία στις εισόδους τους. Έχει κρίσιμη σημασία πλέον το είδος της επιτάχυνσης, η εσωτερική της σύσταση. Λόγου χάρη, απέναντι στις κλιματικές και περιβαλλοντικές καταστροφές (όπου η χρήση εξελιγμένων εργαλείων ΤΝ μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη, παρά τα ενεργειακά της ρίσκα) έχει επιλεγεί η επιβράδυνση και η αναβολή των καίριων αποφάσεων. Αντιθέτως μέσα από την πολεμική οικονομία και την παραγωγή νέων εξελιγμένων συστημάτων κατασκοπείας, οι αποφάσεις και τα άλματα έχουν επιταχυνθεί στο έπακρο.

Στο πιο κοντινό για μας φάσμα της ‘πολιτισμικής’ Παραγωγικής Τεχνητής Νοημοσύνης βλέπουμε μια άγρια Δύση προσφορών για κάθε είδους ανάγκη και εξειδικευμένη ζήτηση. Μόνο στα δικά μας πανεπιστημιακά πράγματα, είναι πλήθος οι εφαρμογές που διαφημίζουν δελεαστικά την ταχεία σύνταξη διατριβών, την μη ανιχνεύσιμη χρήση ΤΝ για εργασίες, το ξεγέλασμα του καθηγητή και πολλά άλλα γκρίζα και προκλητικά χυδαία, αν  όχι ευθέως ‘αντικανονικά’. Την ίδια στιγμή που ο επίσημος θεσμικό-διακηρυκτικός λόγος εγκωμιάζει την αριστεία των ατόμων, η τεχνολογική αγορά κλείνει το μάτι (μάλλον προτρέπει) στην, με κάθε μέσο, αύξηση αποτελεσμάτων και βαθμολογιών με την ελάχιστη πλέον εμπλοκή και δέσμευση του ατόμου.

Δεν θα αναφερθώ σε ειδικότερα θέματα από τη στενή περιοχή της μυθοπλασίας και των συναφών με αυτή λειτουργιών, της συγγραφής, της μετάφρασης, της επιμέλειας. Μόνο κάποιες, λίγες σκέψεις για τον πολιτισμό της δημιουργικής γραφής στις καταστατικές του μέριμνες: στοχαστικές, μορφοπλαστικές, μεθοδολογικές. Είναι η συνολική πνευματική εργασία που μοχλεύεται και υφίσταται βίαιη αναδιάρθρωση, ανάλογη με αυτή που κυοφορείται στο χώρο της εργασίας και των εργασιακών σχέσεων.

Μια παιδαγωγική της αρπαγής

Η χαοτική διασπορά πλατφόρμες-εφαρμογές που ‘καλύπτουν’ κάθε ανάγκη, νόμιμη ή γκρίζα, λειτουργεί ως νεύμα το οποίο νομιμοποιεί σε ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού την αντίληψη περί απρόσκοπτης-εύκολης παραγωγής έργου. Ζούμε την επέκταση του πεδίου του on demand από την εστίαση, τον ρουχισμό ή τις εν γένει υπηρεσίες και χρηστικές πληροφορίες, στην βαθιά γνώση, έρευνα και συγγραφική πράξη. Την ίδια στιγμή, η κίνηση των πελατών-υποκειμένων για μαζική προσφυγή στο outsourcing των γνωστικών τους ικανοτήτων ενισχύει αντικειμενικά την ηγεμονική θέση των τεχνολογικών ολιγαρχικών πλεγμάτων. τόσο στις υποδομές του πολιτισμού και των κρατών όσο και στο μικροεπίπεδο των υποκειμενικών προθέσεων και των συγγραφικών ενεργημάτων.

Για τον πολιτισμό της γραφής

Δυο λόγια γι’ αυτό που ονομάζω εδώ πολιτισμός της γραφής. Είναι πολυειδής. Στη νεωτερικότητα μπορούμε να πούμε πως αναπτύχθηκε σε δυο κύριες κατευθύνσεις: μια κατεύθυνση πρακτική, εργαλειακή, ‘διεκπεραιωτική’. Απλή ή σύνθετη όπως στις μεγάλες γραφειοκρατίες του Κράτους και των ιδιωτικών επιχειρήσεων.[...................................]ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Γιατί η δημιουργία δεν είναι απλώς 'παραγωγή αποτελεσμάτων ...

Guest in the House /Καλεσμένος στο Σπίτι (1944)

 

Καλεσμένος στο Σπίτι (1944)

Η Μάρθα Πρόκτορ πιστεύει ότι κάτι κακό έχει έρθει στο σπίτι της. Ο ανιψιός της, Δρ. Νταν Πρόκτορ, φτάνει με την αρραβωνιαστικιά του, Έβελιν Χιθ, η οποία είναι μια αδύναμη ανάπηρη λόγω προβλήματος στην καρδιά. 

Η Έβελιν γνωρίζει τη θεία Μάρθα, καθώς και τον μεγαλύτερο αδελφό του Νταν, Ντάγκλας, έναν εικονογράφο, μαζί με τη σύζυγο του Ντάγκλας, Ανν, και το μοντέλο του, Μίριαμ. 

Οι γυναίκες συμπάσχουν με την Έβελιν, γνωρίζοντας τη δύσκολη ζωή που έχει περάσει. Η Έβελιν έχει κρίσεις υστερίας, που αφορούν τον φόβο της για τα πουλιά, και κρατάει επίσης ένα μυστικό ημερολόγιο στο οποίο κοροϊδεύει τη θεία Μάρθα για την ιδιότητά της ως γεροντοκόρη, περιφρονεί τον αρραβωνιαστικό της Νταν και εκφράζει μια επιθυμία για τον Ντάγκλας.

 Ενώ σχεδιάζει να αποπλανήσει τον Ντάγκλας και κατηγορεί τον Νταν για ζήλια για να τον κάνει να φύγει, η Έβελιν ξεκινά να απαλλάξει το σπίτι από την Μίριαμ, την οποία βλέπει ως αντίπαλο....  Directors: John Brahm, John Cromwell, André De Toth

 Writers: Ketti Frings, Hagar Wilde, Dale Eunson 

Stars: Anne Baxter, Ralph Bellamy, Aline MacMahon

Guest in the House/Wikipedia

Πιτ Χέγκσεθ: ένας φανατικός στο τιμόνι του Υπουργείου Πολέμου των ΗΠΑ

 

Φανατισμένος, πολεμοχαρής και αλαζόνας: Γιατί ο Πιτ Χέγκσεθ είναι ένας επικίνδυνος «υπουργός Πολέμου»

Επιμέλεια:Σιμόνη Σωτηρέλη Παπαδοπούλου

 in.gr

7–8 λεπτά

---

Ο Πιτ Χέγκσεθ, ο άνθρωπος που σήμερα ηγείται του ισχυρότερου στρατού στον κόσμο, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας κρίσης που ήδη προκαλεί έντονες αντιδράσεις στην Ουάσιγκτον και όχι μόνο. 

Αλαζονικός και πολεμοχαρής, έμοιαζε περισσότερο με έναν χαρακτήρα καρτούν παρά με έναν παραδοσιακό πολιτικό.  

«Θάνατος και καταστροφή από τον ουρανό όλη μέρα», καυχήθηκε στους δημοσιογράφους στο Πεντάγωνο κοντά στην Ουάσιγκτον, φορώντας κόκκινη, λευκή και μπλε γραβάτα και μαντήλι τσέπης. 

 «Αυτό δεν προοριζόταν ποτέ να είναι μια δίκαιη μάχη, και δεν είναι δίκαιη μάχη. Τους χτυπάμε ενώ είναι στο έδαφος, που είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι». 

Ο 45χρονος Χέγκσεθ, πρώην παρουσιαστής τηλεόρασης που πλέον κατέχει το αξίωμα του υπουργού Άμυνας, έγινε αυτή την εβδομάδα το δημόσιο πρόσωπο του πολέμου του Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν.  

Σύμφωνα με τον Guardian,  αυτό σηματοδοτεί μια ανησυχητική μετατόπιση: το Πεντάγωνο, λένε, μετατρέπεται σε κέντρο μιας ιδεολογικής και θρησκευτικής σταυροφορίας. 

Ένας «υπουργός Πολέμου» αντί για υπουργό Άμυνας 

Οι αντίπαλοί του υποστηρίζουν ότι ο Χέγκσεθ ενσαρκώνει ένα επικίνδυνο μείγμα «ματσό» ανδρισμού, χριστιανικού εθνικισμού και αδιαφορίας για το ανθρώπινο κόστος των στρατιωτικών συγκρούσεων.  

Οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις και η επιθετική ρητορική του, λένε, απευθύνονται κυρίως στο κοινό της δεξιάς «ανδροσφαίρας» και στην επιθυμία του Τραμπ για έναν πολεμοχαρή υπουργό. 

Αυτή η εικόνα ενισχύθηκε από ένα βίντεο που κυκλοφόρησε στα κοινωνικά δίκτυα. Το υλικό συνδύαζε σκηνές από χολιγουντιανές ταινίες όπως Braveheart, Gladiator, Superman και Top Gun με πλάνα του ίδιου του Χέγκσεθ και πραγματικές εικόνες από τις επιθέσεις στο Ιράν. 

Η Τζανέσα Γκόλντμπεκ, διευθύνουσα σύμβουλος της οργάνωσης Vet Voice Foundation, ήταν ιδιαίτερα σκληρή στην κριτική της.  

«Ο Πιτ Χέγκσεθ είναι ένα πολύ επικίνδυνο άτομο», δήλωσε.  

«Είναι λευκός χριστιανός εθνικιστής και έχει στη διάθεσή του το οπλοστάσιο της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών και την άδεια του Προέδρου Τραμπ να εξαπολύει σφαγές όπου θέλει και εναντίον όποιου θέλει». 

Από το Πρίνστον στο πεδίο της μάχης 

Η άνοδος του Χέγκσεθ θεωρείται από πολλούς εντυπωσιακή και, για κάποιους, αδιανόητη. 

Γεννημένος στη Μινεάπολη, σπούδασε πολιτική επιστήμη στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, όπου έγινε εκδότης του συντηρητικού φοιτητικού περιοδικού Princeton Tory. Εκεί συχνά ασχολούνταν με ζητήματα «πολιτισμικού πολέμου», όπως ο φεμινισμός και η ομοφυλοφιλία. 

Μετά την αποφοίτησή του, εντάχθηκε στην Εθνική Φρουρά του αμερικανικού στρατού ως αξιωματικός πεζικού. Υπηρέτησε σε αποστολές στο Γκουαντάναμο, το Ιράκ και το Αφγανιστάν. 

 Ωστόσο, αργότερα αποκάλυψε σε βιβλίο του ότι είχε πει στους στρατιώτες του στο Ιράκ να αγνοήσουν τις νομικές συμβουλές για τους κανόνες εμπλοκής σχετικά με το πότε επιτρέπεται να σκοτώνουν εχθρικούς μαχητές. 

Στη συνέχεια ανέλαβε τη διεύθυνση της οργάνωσης Concerned Veterans for America, όμως αποχώρησε το 2016 μετά από κατηγορίες για κακοδιαχείριση και ανάρμοστη συμπεριφορά. 

Σκιές από το παρελθόν 

Οι επικρίσεις για τον χαρακτήρα του δεν περιορίζονται στον πολιτικό χώρο. Το 2018, η μητέρα του, Πενέλοπι Χέγκσεθ, του έστειλε ένα email που αργότερα δημοσιοποιήθηκε. 

«Είσαι ένας κακοποιητής γυναικών – αυτή είναι η άσχημη αλήθεια», έγραφε.  

«Δεν σέβομαι κανέναν άνδρα που υποτιμά, ψεύδεται, απατά, κοιμάται με πολλές γυναίκες και χρησιμοποιεί τις γυναίκες για τη δική του εξουσία και το εγώ του». 

Παρά τις αντιδράσεις, η καριέρα του συνεχίστηκε ανοδικά. Έγινε γνωστός ως σχολιαστής και συνπαρουσιαστής της εκπομπής Fox & Friends στο Fox News, όπου συχνά υπερασπιζόταν τις πολιτικές του Τραμπ. 

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε τις εκλογές του 2024, επέλεξε τον Χέγκσεθ για τη θέση του υπουργού Άμυνας. Η ακρόαση επικύρωσης στη Γερουσία ήταν θυελλώδης. 

Οι γερουσιαστές έθεσαν ερωτήματα για τα υποτιμητικά του σχόλια σχετικά με γυναίκες στις ένοπλες δυνάμεις, για καταγγελίες σεξουαλικής επίθεσης και για τη φερόμενη κατανάλωση αλκοόλ κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του υπηρεσίας. 

Η ψηφοφορία κατέληξε σε ισοπαλία 50-50, με τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς να δίνει την τελική ψήφο υπέρ του διορισμού. 

Αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά του, ο Χέγκσεθ υποσχέθηκε να «απελευθερώσει συντριπτική και τιμωρητική βία» εναντίον των εχθρών των ΗΠΑ και να καταργήσει τους «ηλίθιους κανόνες εμπλοκής» που περιορίζουν τις επιθέσεις σε περιοχές με αμάχους. [.....................]

«Κανένα έλεος» στο Ιράν 

Στις πρώτες ενημερώσεις του Πενταγώνου για τον πόλεμο με το Ιράν, ο τόνος του ήταν ιδιαίτερα επιθετικός. «Είναι τελειωμένοι και το ξέρουν», είπε για τους Ιρανούς ηγέτες. [....................]

Φανατισμένος, πολεμοχαρής και αλαζόνας: Γιατί ο Πιτ Χέγκσεθ είναι ένας επικίνδυνος «υπουργός Πολέμου»

Κωνσταντίνος, Κώστας , Κώτσος και Κοκός /Ποίος ο άχρηστος και ποίος ο καλός;

   

Κωνσταντίνος, Κώστας , Κώτσος και  Κοκός

Ποίος ο άχρηστος και ποίος ο καλός;

Κωλόπαιδο με βούλα στην παλιά  γειτονιά μου ήτανε από τα γενοφάσκια του ο Κωνσταντίνος,  που δεν ανέχονταν να τον λένε Κώστα και έψηνε το ψάρι στα χείλη των γονέων ,ενώ βασάνιζε τα ζώα και πλάκωνε στο ξύλο όποιο παιδί δεν του έκανε τα χατίρια. 

Αυτόν τον τραμπούκο , αλήτη και νταή, μου έφερε  στη μνήμη προχθές η ιστορία που  μας  είπε αγαπημένος φίλος  , στην τακτική πρωινή μας σύναξη για καφέ ,πώς  βρέθηκε για ψώνια σε μεγάλο σουπερμάρκετ κι , αφού τέλειωσε,κάθισε στο καφεστιατόριό του σε μια γωνιά δίπλα από τον παιδότοπο.

Εκεί ξαφνιάστηκε όταν άκουσε πολλούς γονείς να καλούν  το παιδί τους για να το πάρουν με το όνομα «Κωνσταντίνος» και όχι Κώστας. Του έκανε μάλιστα εντύπωση ότι μέσα στο πλήθος των παιδιών που έπαιζαν στο παιδότοπο οι Κωνσταντίνοι είχαν τη μερίδα του λέοντος. «Τόσο αγαπητός ακόμα και σήμερα ο Κωνσταντίνος ανάμεσα στο λαό , μολονότι όλοι πια ξέρουν πόσο αιματοβαμμένα

 

 ήταν τα χέρια του ;» αναρωτήθηκε ρητορικά.  «Ως και το γιο του , τη γυναίκα και τον εντεκάχρονο ανιψιό ξεπάστρεψε, ο αθεόφοβος, για να εδραιώσει  το θρόνο του».

 

Επιστρέφοντας στο σπίτι ,  κάθισα και σκέφτηκα  τα παιχνίδια της  άτιμης της  Ιστορίας μας  με τους Κωνσταντίνους , έχοντας γενάρχη τον  «αγιασμένο» συζυγοκτόνο και  παιδοκτόνο, τον ιδρυτή του Βυζαντίου,  το όνομα  του οποίου  φέρει υπερηφάνως κάθε πατριώτης χριστιανός.

 

Σειρά έπειτα πήρε ο άταφος αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος Παλαιολόγος , ο "μαρμαρωμένος βασιλιάς", που πέθανε ο δύστυχος για μιαν ιδέα, υπερασπίζοντας το κουφάρι του πάλαι ποτέ ενδόξου βασιλείου του.

 

Τα απωθημένα των σύγχρονων σαλών τον θέλουν να εισέρχεται, "πάλε με χρόνια με καιρούς"κραταιός στην Πόλη, το άλογό του να φρουμάζει στα δύο πόδια στην Πύλη των τειχών, κι αυτός ,σκορπίζοντας τον τρόμο στα μεμέτια, να κατευθύνεται για την πανηγυρική  δοξολογία στην Αγια-Σοφιά. Και τα μισοτηγανισμένα  ψάρια που κολυμπούν ζωντανά μέχρι σήμερα, έχοντας μια πλευρά μαύρη (τηγανισμένη) και την άλλη άσπρη, θα γίνουν εντελώς ζωντανά και θα αποτηγανιστούν.Τέτοια κούνια  τους κούναγε, αυτά πιστεύουν...
 

Ιδού όμως αίφνης  προβάλλει απ΄τη στροφή της οδού του Ενδόξου  Ελληνισμού η μνήμη του ξεροκέφαλου "στρατηλάτη"  Κωνσταντίνου Α΄και  γκομενιάρη γερμανόφιλου, που παρά λίγο να έδινε τη Σαλονίκη  στους Βουλγάρους και την Ελλάδα στους Γερμανούς, αν δεν του τραβούσε  το αυτί και δεν πατούσε πόδι ο  Βενιζέλαρος , το καμάρι της φυλής μας,  με το Κίνημα της Εθνικής Αμύνης .

Μετά τον Κώτσο βασιλιά και το ξερόψωμο που έτρωγε ο λαός Του με ελιές, νομίζοντας ότι γεύεται χαβιάρι,ήρθε η σειρά να θυμηθώ και άλλα  λαμπρά αστέρια της νεότερης Ιστορίας μας : τον βλαχο-Κωνσταντίνο  εκ Πρώτης,  τον μεγάλο μεταρρυθμιστή της συμφοράς Κωνσταντίνο Καραμανλή, που έπνιξε στο  εργολαβικό μπετόν τη χώρα  και τάραξε στο ξύλο το λαό προ Χούντας , αλλά μας γύρισε καλό παιδί εκ Παρισίων και έβαλε μία τάξη στα πολιτειακά και στη γλώσσα μας εδραιώνοντας τη Δημοτική,καθώς επίσης και τον Κοκό , τον εστεμμένο  φελό που  απέλυσε τον εκλεγμένο πρωθυπουργό της χώρας  , λες και ήταν ο σταβλάρχης του , όρκισε μετά τις Κυβερνήσεις των Αποστατών και  μας πήγε ολοταχώς στη Χούντα.

Παραδόξως ο πλέον άχρηστος των μεταπολεμικών    Κωνσταντίνων αναδείχθηκε  ένας ανέμελος   πρωθυπουργός . Ο Κώστας Καραμανλής  με το Καλημέρα διόρισε   στο Δημόσιο τη μισή Ελλάδα  και  μέσα σε λίγα χρόνια έριξε την Ελλάδα  στις ξέρες της Χρεοκοπίας , κάνοντας  πάντοτε το σταυρό του ευλαβώς  και   μασουλώντας  αμερίμνως πιτόγυρα  στου Μπαϊρακτάρη, τις χαρτοπετσέτες του οποίου χρησιμοποιούσε  για να γράφει τους προϋπολογισμούς του ο υπουργός οικονομικών του. 

 

Σήμερα ο άχρηστος   αυτός τύπος , αντί να γράφει την αυτοβιογραφία του στον Κορυδαλλό , απολαμβάνει τέτοια ασυλία , ώστε έφτασε στο σημείο να παριστάνει  τον σοφό Νέστορα και να δίνει συμβουλές περί του πρακτέου για τα εθνικά θέματα στους Έλληνες, ενώ  τιμάται για την ...προσφορά του στην Ελλάδα που χρεοκόπησε από ιεράρχες και άλλους επώνυμους.

 

Ο πλέον αντιπαθής των  νεότερων  πολιτικών  Κωνσταντίνων υπήρξε ο συνεπώνυμός του  Κωστάκης  εκ Σερρών, ο οιηματίας Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών  του Μητσοτάκη , που  , λίγες ημέρες πριν από την τραγωδία των Τεμπών, κουνούσε το δάχτυλο προς αντιπολιτευόμενους και τσίριζε στη Βουλή εκτοξεύοντας  την γνωστή ατάκα 

 «Δε σας επιτρέπω! Είναι ντροπή και ντρέπομαι, που θέτετε θέματα ασφαλείας. Θα ήθελα να ανακαλέσετε αμέσως. Είναι ντροπή!».

Το υποκείμενο αυτό όχι μόνο δεν αποσύρθηκε από τον πολιτικό βίο μετά το φριχτό έγκλημα των Τεμπών αλλά ξανακατέβηκε στον πολιτικό στίβο και επανεξελέγη θριαμβευτικά από το λαό των Σερρών, επιβεβαιώνοντας  υποδειγματικά  τη αξία της σοφής λαϊκής παροιμίας «Όμοιος τον όμοιο  κι η κοπριά στα λάχανα».

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

 Βεβαίως και δεν  παρέλειψα να θυμηθώ  τον παλαιό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη , τον εποναμασθέντα "ο γκαντέμης", τον αθεόφοβο κυνικό πολιτικό  με τις 10.000 κουμπαριές στην Κρήτη, που ό,τι έπιανε γινόταν  στάχτη και πούλβερη , τον αποστάτη ,  αυτόν δηλαδή που πούλησε τον Γέρο της Δημοκρατίας, επιτάχυνε τη δικτατορία του πουλιού των συνταγματαρχών   και κληροδότησε στο έθνος τη μεγίστη  Ντόρα και τον παμμέγιστο Κούλη, τον ντίλερ των ιδιωτικών εταιρειών , αυταρχικό νεοφιλελεύθερο, άσο στη συγκάλυψη καραμπινάτων σκανδάλων και μεγάλο θαυμαστή των ισραηλινών γενοκτόνων, τους οποίου  προστατεύει όσο μπορεί , για να επιδίδονται ανενόχλητοι στα εγκλήματά τους κατά αμάχων και παιδιών.
 Ομοίως πώς να μη ξεπηδήσει στη μνήμη μου από το πάνθεον των μεγάλων μορφών της ελληνικής ιστορίας το βαρύγδουπο όνομα του «Κινέζου» πρωθυπουργού μας   Κώστα Σημίτη, προσφάτως εγκαταλείψαντα   τον μάταιον κόσμον και εγκατασταθέντα εις τας μονάς του σοσιαλιστικού Παραδείσου;
Ο μακαρίτης  χρήζει ενός Κοέλιο ως βιογράφου για τις αλχημιστικές του επιδόσεις, αίτινες μας οδήγησαν στας μασέλας του Ευρώ και , εν συνεχεία,  στα σαγόνια των τροϊκανών καρχαριών;  Ποιος ξεχνά, άραγε,  ότι με τα εξοπλιστικά του προγράμματα και τις βαλίτσες τίγκα στα χρήματα με χρήματα που έπαιρνε το κόμμα του έβαλε  τη Διαφθορά επισήμως , εκτός από τα σκυλάδικα , και στα ολυμπιακά αγωνίσματα;

Gerontakos

Θεσσαλονίκη, 9/3/26 

  

Fanny by gaslight/Ο μοιραίος άνθρωπος (1944)

 

Fanny by gaslight/Ο μοιραίος άνθρωπος (1944)

 

Στο Λονδίνο του 1870, η μικρή Φάνι Χόπγουντ ζει με τους γονείς της και δεν γνωρίζει ότι ο πατέρας της έχει ένα καμπαρέ στο υπόγειο του σπιτιού τους. Για να την απομακρύνει από αυτό, την στέλνει εσώκλειστη σε ένα σχολείο μακριά. Όταν η Φάνι επιστρέφει μετά από 10 χρόνια, ο πατέρας της δολοφονείται σε έναν καυγά με τον λόρδο Μάντερστοκ και η αστυνομία κλείνει το καμπαρέ. Λίγο καιρό μετά, αρρωσταίνει η μητέρα της, η οποία, πριν πεθάνει, την στέλνει σε ένα αριστοκρατικό σπίτι να δουλέψει. Εκεί αποδεικνύεται ότι... το αριστοκρατικό σπίτι στο οποίο πάει να δουλέψει είναι του ίδιου του Λόρδου Μάντερστοκ (Lord Manderstoke), του ανθρώπου που σκότωσε τον πατέρα της!

Αυτή η ανακάλυψη είναι το κεντρικό σημείο της ταινίας. Ο Μάντερστοκ είναι ένας χυδαίος, αδίστακτος και κακοποιητικός άνδρας. Η  όμορφη και νεαρή Φάν γίνεται αμέσως αντικείμενο του ανεξέλεγκτου πάθους του.

Η πλοκή περιπλέκεται περαιτέρω με την εμφάνιση του Έρρεϊ Γκλένχαϊμ (Στιούαρτ Γκρέιντζερ), ενός νεαρού, ευχάριστου και καλού άνδρα από την ανώτερη τάξη, ο οποίος ερωτεύεται την Φάνι. Αυτή η σχέση δημιουργεί  μια σύγκρουση μεταξύ του κακού Μάντερστοκ και του καλού Γκλένχαϊμ. 

Η ταινία δείχνει ξεκάθαρα το χάσμα μεταξύ των "καθωσπρέπει" ανώτερων τάξεων και του υποκόσμου του Λονδίνου. Ο Μάντερστοκ είναι η ενσάρκωση της διαφθοράς και της ανηθικότητας που κρύβονται πίσω από τα προνόμια της αριστοκρατίας.

Οι "αξιοσέβαστοι" πολίτες, όπως ο Λόρδος Μάντερστοκ, επισκέπτονται κρυφά τα καμπαρέ και τα ημιφωτισμένα μαγαζιά του υποκόσμου, ενώ δημόσια υποκρίνονται ότι είναι πρότυπα ήθους.

Η Φάνι, αν και προέρχεται από τα κατώτερα στρώματα , είναι μορφωμένη, ευφυής και έχει ισχυρή θέληση. Αυτό την κάνει μια ασύμβατη για την εποχή της γυναίκα, που αγωνίζεται να βρει τη θέση της σε έναν κόσμο που την κρίνει για την καταγωγή της.    

Σκηνοθεσία: Anthony Asquith

    Πρωταγωνιστούν: Phyllis Calvert (Φάνι), James Mason (Ο Λόρδος Μάντερστοκ - σε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες ερμηνείες της καριέρας του) και Stewart Granger (Έρρεϊ Γκλένχαϊμ).

    Βασίζεται: Στο μπεστ σέλερ μυθιστόρημα του Michael Sadleir
Η ταινία γυρίστηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και αποτέλεσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία στη Βρετανία, προσφέροντας στο κοινό μια γοητευτική και δραματική απόδραση από τη  σκληρή πραγματικότητα του πολέμου.

Fanny by Gaslight (film)/Wikipedia

Σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα της ταινίας :η ταινία  βρίσκεται επισήμως σε καθεστώς Public Domain (Κοινής /δημόσιας κληρονομιάς), πράγμα που σημαίνει ότι τα πνευματικά της δικαιώματα έχουν λήξει.

Γιατί τόσο μίσος και χολή για το ιστορικό γεγονός φωτογραφικής καταγραφής της εκτέλεσης των διακοσίων της Καισαριανής;

 

(ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI)

Ακροδεξιά υστερία για τους 200 της Καισαριανής

Βλάσης Αγτζίδης*

 Tvxs.gr

 

Το Τvxs είναι από τα λίγα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης. Η επιβίωσή του εξαρτάται από τη βοήθειά σας. Γραφτείτε συνδρομητές - Κάντε δωρεά

Η εύρεση των φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή δημιούργησε έναν εντυπωσιακό δημόσιο διάλογο που ανάδειξε όλα τα εμφυλιοπολεμικά σχήματα…

Ένα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν από μια ακραία ακροδεξιά, που αντλεί τις μνήμες και τα επιχειρήματά της της από τον ταγματασφαλητισμό της Κατοχής, ήταν ότι η περήφανη στάση των υπό εκτέλεση κομμουνιστών δεν αφορούσε την πατριωτική τους θέση, αλλά την προσήλωση στα σοβιετικά ιδανικά.

Και όταν τους αναφέρεις την πρώτη επιστολή Ζαχαριάδη αυτοί αντιτείνουν τις δύο επόμενες.

Σε μια τέτοια «συζήτηση», έγραψα τα εξής:

Ελπίζω κάποια στιγμή να καταλάβετε ότι ο Εμφύλιος τελείωσε και ότι τα θέματα ανήκουν πλέον στο χώρο της ιστορικής μελέτης και όχι της καθημερινής πολιτικής προπαγάνδας. Και να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τα ιστορικά ζητήματα με περισσότερη εντιμότητα.

Εκείνη την εποχή το ελλαδικό ΚΚ ήταν το μοναδικό ευρωπαϊκό Κομμουνιστικό Κόμμα που παραβίασε την εντολή της Κομιντέρν για ουδετερότητα. Και αυτή την απείθεια ο Ζαχαριάδης την πλήρωσε ακριβά γιατί ήταν μια από τις κατηγορίες που οι διεθνείς του σύντροφοι τον αποκαθήλωσαν από την ηγεσία του ΚΚΕ.

Οι επιστολές Ν. Ζαχαριάδη

Η Πρώτη Επιστολή Ζαχαριάδη γράφτηκε στις 31 Οκτωβρίου 1940, λίγες ημέρες μετά την ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας (28 Οκτωβρίου 1940).

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικό Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ), ο οποίος τότε ήταν φυλακισμένος από το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά, ήταν ο καθ’ ύλην αρμόδιος να εκφράσει την πολιτική του κόμματός του.

Σε γενικές γραμμές, η επιστολή:

-Χαρακτήριζε τον πόλεμο εναντίον του Μουσολίνι ως εθνικοαπελευθερωτικό και δίκαιο.

-Καλούσε τον ελληνικό λαό να πολεμήσει «χωρίς καμιά επιφύλαξη» ενάντια στον φασισμό.

-Δήλωνε ότι κάθε βράχος, κάθε ρεματιά, κάθε χωριό και πόλη πρέπει να γίνει φρούριο εθνικής άμυνας.

-Τόνιζε ότι ο αγώνας αυτός έπρεπε να οδηγήσει σε μια «καινούρια Ελλάδα της δουλειάς και της λευτεριάς».

Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Ο πόλεμος αυτός, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, είναι πόλεμος εθνικοαπελευθερωτικός… Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του, για τη νίκη.»

Η πρώτη του επιστολή είναι ιστορική γιατί παραβίαζε τις εντολές της «μητέρας πατρίδας» και έδινε στον πόλεμο διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά που «έβλεπε» η Κομιντέρν . …

Για τον Ζαχαριάδη ο πόλεμος δεν ήταν μια απλή ενδοϊμπεριαλιστικη διαμάχη αλλά επίθεση εναντίον μας ενός φασιστικού κράτους , στην οποία θα έπρεπε όλοι μαζί να αντιταχθούμε …

Η επιστολή Ζαχαριάδη δημοσιεύτηκε ως εξής στον Τύπο στις 31 Οκτωβρίου 1940

Όσον αφορά τις επόμενες επιστολές που επί της ουσίας λένε ότι εφόσον εκδιώξαμε τους εισβολείς από την πατρίδα, ας προσπαθήσουμε να έρθουμε σε συμβιβασμό με τον Άξονα…

Και αυτές πάλι έχουν δύο αναγνώσεις.

-Η πρώτη είναι ότι τα τα πλέον συντηρητικά στελέχη (όπως ο Πλουμπίδης), που θεωρούσαν θέσφατο κάθε τι που εκπορευόταν από την Κομιντέρν, αντέδρασαν σφόδρα.

-Η δεύτερη ανάγνωση είναι ότι θεωρούσε πως από τη στιγμή που προστατεύτηκε ο εθνικός χώρος και εκδιώχθηκε ο εισβολέας ήρθε η ώρα της ειρήνευσης….

Προσπάθεια υποβάθμισης του ΕΑΜ

Επίσης αυτό που συμβαίνει είναι να υποβαθμίζονται οι στρατιωτικές απώλειες των κατακτητών από την στρατιωτική δράση του ΕΛΑΣ.

Οι σύγχρονοι ιστορικοί, βασιζόμενοι στα γερμανικά αρχεία (πολεμικά ημερολόγια της Wehrmacht), μας δίνουν τα εξής νούμερα:

-Καλύβας – Μαραντζίδης: Εκτιμούν ότι οι συνολικές γερμανικές απώλειες από την Αντίσταση σε όλη την Κατοχή κυμαίνονται μεταξύ 2.000 και 4.000 νεκρών.

-Στράτος Δορδανάς / Ιάσονας Χανδρινός: Πιο αναλυτικές έρευνες σε γερμανικά αρχεία δείχνουν ότι για το κρίσιμο έτος 1944 (Ιανουάριος-Σεπτέμβριος), οι Γερμανοί κατέγραψαν 2.239 νεκρούς και 1.285 αγνοουμένους σε επιχειρήσεις κατά ανταρτών

Επίσης, μια στοιχειώδης αναζήτηση για τις μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ μας δίνει τα εξής στοιχεία:

Η πιο πολύνεκρη και στρατιωτικά σημαντική αναμέτρηση του ΕΛΑΣ με τις γερμανικές δυνάμεις θεωρείται η Μάχη της σοδειάς (καλοκαίρι 1944) στη Θεσσαλία, αλλά αν ψάχνουμε μια συγκεκριμένη, εντοπισμένη σύγκρουση με τις μεγαλύτερες απώλειες σε μία μέρα, αυτή είναι η Μάχη της Πύλης – Πόρτας (Τρίκαλα) ή η Μάχη στο Μουζάκι.

Ωστόσο, η μάχη που καταγράφεται ως η πιο «αιματηρή» για τους Γερμανούς βάσει των αποτελεσμάτων της είναι η:

Μάχη της Σπηλιάς (Κίσσαβος) – 23 Μαρτίου 1944.

Σε αυτή την επιχείρηση, τμήματα του Μηχανικού του Ολύμπου (ΕΛΑΣ) κατάφεραν ένα συντριπτικό πλήγμα σε γερμανική φάλαγγα που μετέφερε στελέχη και υλικό.

• Τι συνέβη: Οι αντάρτες ανατίναξαν μια γερμανική αμαξοστοιχία (την ταχεία 53) στα Τέμπη με μεγάλες απώλειες για τους Γερμανούς.

Ήταν ένα από τα μεγάλα σαμποτάζ στην κατεχόμενη Ευρώπη, καθώς διέκοψε τη βασική αρτηρία ανεφοδιασμού των Ναζί προς τον Νότο για αρκετές ημέρες.

Άλλες μεγάλες μάχες με βαριές γερμανικές απώλειες:

• Μάχη στο Φαρδύκαμπο (Μάρτιος 1943):

*Εδώ η ήττα των δυνάμεων του Άξονα ήταν καθολική. Ολόκληρο γερμανικό (και ιταλικό) τμήμα αιχμαλωτίστηκε ή εξοντώθηκε. Οι Γερμανοί έχασαν πολλούς στρατιώτες, αλλά το κύριο πλήγμα ήταν η ταπείνωση και η απώλεια ελέγχου της περιοχής της Κοζάνης.

• Μάχη της Παναγιάς (Καλαμπάκα – Ιούλιος 1944):

* Ο ΕΛΑΣ επιτέθηκε σε γερμανική φάλαγγα 150 αυτοκινήτων.

• Μάχη της Αμφιλοχίας (Ιούλιος 1944):

* Ίσως η πιο εντυπωσιακή επιχείρηση του ΕΛΑΣ σε αστικό περιβάλλον. Οι αντάρτες εισέβαλαν στην πόλη και συγκρούστηκαν σώμα με σώμα με τη γερμανική φρουρά.

Η «στρατηγική» σημασία των απωλειών

Πέρα από τους αριθμούς, η μεγαλύτερη ζημιά για τους Γερμανούς δεν ήταν μόνο οι νεκροί, αλλά το γεγονός ότι αναγκάζονταν να κρατούν 10-12 μεραρχίες στην Ελλάδα για τη φύλαξη των γραμμών επικοινωνίας, τη στιγμή που τις είχαν απεγνωσμένα ανάγκη στο Ανατολικό Μέτωπο ή στη Νορμανδία.

Αφίσα του ΕΑΜ

*Βλάσης Αγτζίδης/Βικιπαίδεια

ΓΙΟΥΚΑΛΙ: ΣΤΗ ΓΗ ΤΩΝ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΩΝ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ ΜΑΣ

Κουρτ Βάιλ(1900-1950)

ΓΙΟΥΚΑΛΙ

 

 Η ΚΥΡΙΑ  ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΣΤΡΑΤΑΚΙ  (TERESA STRATAS)

ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΤΗ ΓΗ 

ΤΩΝ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΩΝ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ ΜΑΣ

*

Εκεί, σχεδόν προς το τέλος του κόσμου
το περιπλανώμενο καράβι μου
ξεφεύγοντας απ' την θέληση των κυμάτων
μ΄οδήγησε μια μέρα
Ήταν ένα μικρό νησάκι
αλλά η ευγενική νεράιδα που μένει εκεί
μας προσκαλεί
να ρίξουμε μια ματιά
Γιουκάλι
είναι η γη των επιθυμιών μας
Γιουκάλι
είναι η ευτυχία, η ευχαρίστηση
Γιουκάλι
είναι η γη όπου ξεχνούμε όλες τις ανησυχίες μας
είναι στη νύχτα μας, σαν ένα λαμπερό άνοιγμα
το άστρο που ακολουθούμε...
Γιουκάλι...
Γιουκάλι,
είναι ο σεβασμός όλων των όρκων που έχουμε δώσει
Γιουκάλι
είναι η γη της αμοιβαίας αγάπης
είναι η ελπίδα
που υπάρχει σε κάθε ανθρώπινη καρδιά
η απελευθέρωση
που περιμένουμε για το αύριο
Γιουκάλι
είναι η γη των επιθυμιών μας
Γιουκάλι
είναι ευτυχία, ευχαρίστηση,


...αλλά είναι ένα όνειρο, μια τρέλα...
Δεν υπάρχει Γιουκάλι
Κι η ζωή μας πάει μακριά
κουραστικά μέρα με τη μέρα
αλλά η φτωχή ανθρώπινη ψυχή
ψάχνοντας την λησμονά παντού
προσπαθώντας ν' αποδράσει απ' τον κόσμο
κατάφερε να λύσει το μυστήριο..
μέσα του πέφτουν τα όνειρά μας
σε κάποιο Γιουκάλι
Αλλά είναι ένα όνειρο, μια τρέλα..
...Δεν υπάρχει Γιουκάλι 

[Η μετάφραση του τραγουδιού από το naiada.pblog.gr (Ναϊάδα των νερών)]