Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκη: ο μουσικός πρεσβευτής της πόλης στη Γερμανία

 

Πώς η ΚΟΘ ενέπνευσε τη FAZ να γράψει έναν «ύμνο» για τη Θεσσαλονίκη

parallaximag.gr

10–13 λεπτά

---

Μεγάλος αριθμός δημοσιογράφων από το εξωτερικό βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη το διάστημα 27-28 Μαρτίου για την παρουσίαση του νέου CD της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης ‘Another Dawn’ με την γερμανική δισκογραφική εταιρεία Berlin Classics.

«Another Dawn»: Παρουσιάστηκε το νέο CD της Κρατικής ΚΟΘ ...

Παράλληλα με τη ζωντανή παρακολούθηση της Κ.Ο.Θ. στην παρουσίαση της ηχογράφησης, αλλά και τη μοναδική μουσική εμπειρία που βίωσαν την επομένη μέσα στο Σπήλαιο των Πετραλώνων στη συναυλία ‘Sequenza’, είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν και την Θεσσαλονίκη, την ιστορία και τις ομορφιές της, ώστε να τη συστήνουν πλέον στους αναγνώστες των μέσων τους στις πατρίδες τους.

Μεταξύ αυτών και ο Rainer Hermann της κορυφαίας γερμανικής εφημερίδας Frankfurt Allgemeine Zeitung που έκανε εκτενή αναφορά στην Κυριακάτικη έκδοση (10/5/26) στην πόλη, την ιστορία και τον πολιτισμό της, αλλά και στην Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης τονίζοντας τα τελευταία της επιτεύγματα.

Ο Rainer Hermann είναι ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς δημοσιογράφους και επί δεκαετίες ανταποκριτής της FAZ για την Ελλάδα, την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή. Θεωρείται κορυφαία φωνή στον γερμανόφωνο χώρο για ζητήματα πολιτισμού, γεωπολιτικής και ιστορίας της Ανατολικής Μεσογείου, με ιδιαίτερη επιρροή στη γερμανική κοινή γνώμη και στους διαμορφωτές πολιτιστικής πολιτικής.

Αναλυτικά το δημοσίευμα:

«Πέρα από τη σκιά της Αθήνας»

Του Rainer Hermann

Η ελληνική πόλη της Θεσσαλονίκης έχει πολλά να προσφέρει: ένα παραλιακό μέτωπο επτά χιλιομέτρων, μια μακρά λίστα με μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και μια δραστήρια διεθνή μουσική σκηνή. Ήρθε η ώρα να την ανακαλύψετε.

Τέτοιος παραλιακός περίπατος δεν υπάρχει σε πολλές Μεσογειακές πόλεις, και οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης τον απολαμβάνουν με κάθε τρόπο: περπατώντας ή κάνοντας τζόκινγκ στον ήλιο κατά μήκος των επτά χιλιομέτρων μεταξύ του λιμανιού και του Μεγάρου Μουσικής. Στο βάθος, ο Όλυμπος λαμπυρίζει πάνω από τη θάλασσα. Ο Δίας ευνόησε τους ανθρώπους στους πρόποδες του επιβλητικού βουνού του: με την πανέμορφη Αλκμήνη απέκτησε τον Ηρακλή, που σύμφωνα με τον μύθο ήταν ο πρόγονος των ισχυρών βασιλιάδων της Μακεδονίας, του Φιλίππου Β΄ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ετεροθαλής αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου έδωσε στην πόλη το όνομά της: Θεσσαλονίκη.

Αργότερα, ο Απόστολος Παύλος έφερε τον Χριστιανισμό στην πόλη, από την οποία μόνο η πόλη του Βυζαντίου ήταν μεγαλύτερη και πιο μεγαλοπρεπής στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Οι Εβραίοι που εκδιώχθηκαν από την Ισπανία εγκαταστάθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και σύντομα αποτελούσαν σχεδόν το μισό του πληθυσμού της ακμάζουσας πόλης. Το 1881 γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ο γιός ενός Οθωμανού αξιωματούχου: ο Μουσταφά Κεμάλ, αργότερα γνωστός ως Ατατούρκ, ο ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Παρά την πλούσια ιστορία της, η Θεσσαλονίκη παραμένει σήμερα στη σκιά των πιο επιφανών γειτόνων της, της Αθήνας και της Κωνσταντινούπολης. Και αυτό είναι άδικο, διότι η Θεσσαλονίκη έχει ακριβώς αυτό που λείπει από την Αθήνα: η Αθήνα, μετά την καταστροφή της από τα Ρωμαϊκά στρατεύματα, συρρικνώθηκε σε ένα ασήμαντο χωριό, και ο λήθαργός της έληξε μόλις το 1834, όταν έγινε η πρωτεύουσα του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Από την άλλη, η Θεσσαλονίκη παρέμενε πάντα μια πλούσια και ζωντανή μητρόπολη στο το πέρασμα των αιώνων.

15 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς

Με 15 μνημεία που φέρουν τον χαρακτηρισμό Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, η πόλη δεν στερείται αξιοθέατων. Το σύνολο των βυζαντινών εκκλησιών και μοναστηριών είναι μοναδικό. Το παλαιότερο κτίριο στον κατάλογο είναι η Ροτόντα, χτισμένη το 305 από τον Γαλέριο, ο οποίος επέλεξε τη Θεσσαλονίκη ως αυτοκρατορική κατοικία. Πιθανότατα παρήγγειλε την υπέροχη αυτή θολωτή κατασκευή για να τιμήσει τον Δία. Μέσα σε αυτήν, τα πρώιμα χριστιανικά ψηφιδωτά, από τα παλαιότερα του είδους τους, έχουν αψηφήσει κάθε μεταγενέστερη αναδιαμόρφωση του επιβλητικού κτιρίου.

Το Αρχαιολογικό Μουσείο απεικονίζει γλαφυρά τη διαφορά μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης στην αρχαιότητα. Ενώ οι πολίτες της Αθήνας, οι οποίοι για πάνω από δύο αιώνες δεν ανέχονταν κανέναν βασιλιά ή ηγεμόνα από πάνω τους, δεν επιδείκνυαν τον πλούτο τους, οι Μακεδόνες βασιλιάδες και οι οικογένειές τους το έκαναν εκτενώς. Έτσι, το μουσείο εκθέτει μια μοναδική συλλογή χρυσών αντικειμένων από εκείνη την εποχή – με τον χρυσό που εξορύχθηκε κατά την αρχαιότητα από 4 ποτάμια και ένα ορυχείο να λαμβάνει τη μορφή κάθε είδους κοσμήματος, τελετουργικού αντικειμένου ή και μορφή φύλλων βελανιδιάς και δάφνινων στεφανιών.[.........................................]

 

Πώς η ΚΟΘ ενέπνευσε τη FAZ να γράψει έναν «ύμνο» για τη Οεσσαλονίκη

 

Αδιανόητη σαδιστική σκληρότητα απέναντι σε μικρά ασυνόδευτα προσφυγόπουλα. Να χαίρεστε τον καμαρωτό φασίστα υπουργό σας , κύριε πρωθυπουργέ!

 

 Ο φασισμός στην εποχή μας δεν έρχεται με μαύρες στολές και Χάιλ Χίτλερ

• Αντώνης Λιάκος

  commonality.gr

Δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Ο φασισμός στην εποχή μας δεν έρχεται με μαύρες στολές και Χάιλ Χίτλερ. Έρχεται με την εξοικείωση με το ανείπωτο, το βάρβαρο, το χυδαίο, το ανήθικο.
Δήλωσε ο Θανάσης Πλεύρης στις 23 Φεβρουαρίου στο Χ:
«Η λογική μείωσης όλων των παροχών που αποφασίσαμε να εφαρμόζουμε το τελευταίο διάστημα δεν είναι τόσο οικονομικό. Είναι να μην γινόμαστε μαγνήτης. Να μην έρχονται προσδοκώντας σε καλύτερη ζωή. Αυτή είναι η λογική της ποινικοποίησης της παράνομης διαμονής, της κατάργησης κάθε δυνατότητας νομιμοποίησης, της περικοπής όλων των επιδομάτων. Για αυτό το λόγο μετά την απόρριψη ασύλου κόβονται τα πάντα».
Και με τη λογική αυτή το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου κλείνει τέσσερις δομές υποδοχής ασυνόδευτων ανηλίκων στην Αττική. Οι υπεύθυνοι των δομών φέρονται να έλαβαν εντολή να «μαζέψουν και να αποχωρήσουν έως τις 10 Μαΐου», χωρίς καμία σαφή απάντηση για το τι θα απογίνουν τα παιδιά που φιλοξενούνται εκεί και οι εργαζόμενοι/ες που τα στηρίζουν καθημερινά.
Μιλάμε για δομές πρώτης υποδοχής ασυνόδευτων παιδιών. Για χώρους όπου ανήλικοι ταυτοποιούνται, λαμβάνουν ιατρική φροντίδα, υποστηρίζονται από εξειδικευμένο προσωπικό και είτε επανασυνδέονται με συγγενείς τους στην Ευρώπη είτε μεταφέρονται σε άλλες κατάλληλες δομές φιλοξενίας. Αντί για προστασία και φροντίδα, επιλέγει την αποτροπή, την εγκατάλειψη και την τιμωρητική περικοπή κάθε στήριξης.
Πού θα πάνε αυτά τα παιδιά μετά τις 10 Μαΐου; Και ποιος θα αναλάβει την ευθύνη αν μείνουν χωρίς προστασία;
Αποφάσεις όπως αυτή, λόγια όπως αυτά, είναι δηλητήριο που μεταγγίζεται δόση-δόση στις φλέβες αυτής της κοινωνίας.
Αυτά δεν αφορούν τους πρόσφυγες, αναμορφώνουν την κοινωνία που ζούμε. Ο Πλεύρης δεν σημαδεύει τα προσφυγάκια. Εμάς και τα παιδιά μας σημαδεύει.

Ο Πολ Κρούγκμαν συγκρίνει την ποιότητα ζωής Αμερικανών και Ευρωπαίων και βγάζει νικητές σε όλα τους Ευρωπαίους

Paul Krugman, «What Happens When Americans Realize How Miserable We are»

Τι συμβαίνει όταν οι εμείς οι Αμερικανοί συνειδητοποιούμε πόσο άθλια ζούμε; 

Πωλ Κρούγκμαν/Bικιπαίδεια

ΕΥΡΕΙΑ ΠΕΡΙΛΗΨΗ  ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΟΥ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ ΔΙΑΝΟΗΤΗ

 

Στο άρθρο του Νομπελίστα οικονομολόγου  Paul Krugman  που αναρτούμε και έχει τον εντυπωσιακό  τίτλο "What Happens When Americans Realize How Miserable We Are?" , καταρρίπτεται το επιχείρημα των Wall Street Journal ότι οι Ευρωπαίοι είναι «φτωχότεροι» από τους Αμερικανούς, αφού έχουν υψηλότερο ΑΕΠ. 

Πράγματι, λέει ο συγγραφέας,   το ΑΕΠ των ΗΠΑ δείχνει να είναι  υψηλότερο των Ευρωπαίων , αλλά ιαυτό δεν αποτυπώνει τη συνολική ευημερία , αφού  οι Αμερικανοί υστερούν ολοφάνερα σε βασικούς δείκτες ποιότητας ζωής.

Ο Κρούγκμαν συγκρίνει άμεσα την ποιότητα ζωής Αμερικανών και Ευρωπαίων και δίνει συγκεκριμένα παραδείγματα: Το προσδόκιμο ζωής στις ΗΠΑ υστερεί πλέον σημαντικά έναντι άλλων ανεπτυγμένων χωρών, αφού : 

        Η βρεφική θνησιμότητα είναι υψηλότερη, χειρότερη ακόμα και από κάποιες φτωχότερες χώρες.

        Τα ποσοστά ανθρωποκτονιών παραμένουν πολύ υψηλότερα από την Ευρώπη.

Το προσδόκιμο της ζωής υστερεί έναντι του ευρωπαϊκού

Η Υγεία έχει γίνει πανάκριβη και δεν είναι προσιτής στους πολλούς, όπως συμβαίνει στην Ευρώπη

Η Παιδεία είναι δαπανηρή και καταχρεώνει οικογένειες και φοιτητές, ενώ στην Ευρώπη 

        Η οδική ασφάλεια έχει επιδεινωθεί (π.χ. Πορτογαλία είχε παλιά επικίνδυνους δρόμους, τώρα είναι ασφαλέστερη από τις ΗΠΑ).

Ειδικότερα 

Στις ΗΠΑ πολλοί εργαζόμενοι έχουν ελάχιστες άδειες ή σχεδόν καθόλου πληρωμένες διακοπές, ενώ στην Ευρώπη οι μεγάλες άδειες θεωρούνται φυσιολογικό κοινωνικό δικαίωμα.   Η υψηλότερη παραγωγικότητα ανά ώρα στην Ευρώπη εξισορροπείται από περισσότερο ελεύθερο χρόνο (π.χ. Γερμανοί έχουν 25-28 μέρες άδεια vs 10 ημέρες στον ιδιωτικό τομέα των ΗΠΑ).
 

Η υγειονομική περίθαλψη στην Αμερική είναι πανάκριβη και συνδέεται συχνά με την εργασία. Ένας άνθρωπος μπορεί να φοβάται ότι θα χάσει τη δουλειά του επειδή έτσι θα χάσει και την ασφάλισή του. Αντίθετα, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η πρόσβαση στην υγεία θεωρείται δεδομένη.
Οι Αμερικανοί δουλεύουν περισσότερες ώρες και ζουν με μεγαλύτερο εργασιακό άγχος σε σχέση με πολλούς Ευρωπαίους.
Το κόστος σπουδών και τα φοιτητικά δάνεια στις ΗΠΑ αποτελούν τεράστιο βάρος, ενώ σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες τα πανεπιστήμια είναι δωρεάν ή πολύ φθηνότερα.
Η μητρότητα και η οικογενειακή υποστήριξη είναι πολύ πιο περιορισμένες στις ΗΠΑ. 
Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν μεγάλες γονικές άδειες και ισχυρό κοινωνικό κράτος.  Ελλείψεις υποδομών και κοινωνικής προστασίας: Οι ΗΠΑ δεν εγγυώνται υγειονομική περίθαλψη σε όλους, υποχρηματοδοτούν δημόσιες υπηρεσίες και υστερούν σε βατότητα πόλεων και μέσα μαζικής μεταφοράς.

Ο Krugman αποδίδει την κατάσταση σε δεκαετίες κυριαρχίας των Συντηρητικών, που αντιτίθεται στη συλλογική ευθύνη και την κοινωνική αλληλεγγύη, με αφετηρία την εκλογή Reagan το 1980.

Ο Κρούγκμαν ουσιαστικά λέει ότι η Αμερική μπορεί να παράγει πλούτο, αλλά δεν μετατρέπει αυτόν τον πλούτο σε αίσθηση ασφάλειας και αξιοπρεπούς ζωής για τον μέσο άνθρωπο. Έτσι εξηγεί γιατί πολλοί Αμερικανοί νιώθουν εξαντλημένοι, ακόμα κι όταν οι οικονομικοί δείκτες λένε ότι «όλα πάνε καλά».

Ένα ακόμη σημείο που τονίζει είναι πως οι Αμερικανοί αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι οι Ευρωπαίοι — παρότι συχνά έχουν χαμηλότερα εισοδήματα — απολαμβάνουν καλύτερη και πιο ισορροπημένη ζωή, επειδή έχουν:

• περισσότερο ελεύθερο χρόνο,
• μεγαλύτερη κοινωνική προστασία,
• λιγότερο φόβο για ιατρικά έξοδα ή απόλυση,
• και γενικά λιγότερη καθημερινή ανασφάλεια.

Το κεντρικό συμπέρασμα του άρθρου είναι ότι η δυσαρέσκεια στις ΗΠΑ δεν είναι απλώς «γκρίνια» ή ψυχολογικό φαινόμενο· προέρχεται από πραγματικές συνθήκες ζωής. Και όταν όλο και περισσότεροι Αμερικανοί συγκρίνουν τη ζωή τους με εκείνη των Ευρωπαίων, μπορεί να αμφισβητήσουν βαθύτερα το αμερικανικό μοντέλο κοινωνίας και οικονομίας.

Gerontakos

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ  

What Happens When Americans Realize How Miserable We are ...

ΣΤΡΙΜΕΡ ΤΟΥ ΤΖΟΓΟΥ : ΨΑΡΕΥΟΝΤΑΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΥΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΣΟΥΡΑ ΤΟΥΣ

 

Στρίμερ τζόγου: κάθε φορά που χάνεις, παίρνουν ποσοστά

 

 ΠΗΓΗ

Reporters United

Οι στρίμερ που προωθούν τζόγο μέσα από τα λάιβ τους μιλούν με το κοινό τους για όλα εκτός από το βασικό: ότι πληρώνονται με ποσοστά από τη χασούρα των παικτ(ρι)ών, όσων δηλαδή γραφτούν στο καζίνο μέσω των λινκ που προωθούν. Ρωτήσαμε ορισμένους από τους πιο διάσημους στρίμερ – τον Snik και τον Κοντοπίδη, ενώ ο «Δάσκαλος» δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημά μας για επικοινωνία.* Ρωτήσαμε επίσης τις μεγαλύτερες εταιρείες διαδικτυακού τζόγου στην Ελλάδα – Αllwyn (πρώην ΟΠΑΠ), Stoiximan, Novibet. Κανείς τους δεν διέψευσε την πρακτική. Το δεύτερο ρεπορτάζ του Reporters United για τη βιομηχανία του τζόγου σε συνεργασία με το Investigate Europe.

Εικονογράφηση: Τζοάννα Πουπάκη / Spoovio

25 Φεβρουαρίου 2026

Ευρυδίκη ΜπερσήΔέσποινα ΤζάνηMaxence Peigné / Investigate Europe, Maria Maggiore / Investigate Europe

Editing: Χριστόφορος Κάσδαγλης

Tα άρθρα για τους στρίμερ στην Ευρώπη είναι συνέχεια της έρευνας Shady Bets (Σκιώδη Στοιχήματα), με αντικείμενο τη βιομηχανία του τζόγου, την οποία δημοσιεύσαμε πέρυσι σε συνεργασία με το Investigate Europe. Τα άρθρα δημοσιεύονται στα αγγλικά από το Investigate Europe, στα ιταλικά από το Il Fatto Quotidiano, στα ισπανικά από το Público, στα πορτογαλικά από το Público και στα ελληνικά από το Reporters United.

Στον κόσμο του τζόγου, ο κ. Κοντοπίδης είναι μια διασημότητα. Ένας τύπος με τον οποίο μπορεί κανείς να συζητήσει τα πάντα, ενώ αυτός παίζει φρουτάκια σε διάφορα διαδικτυακά καζίνα. Τα πάντα, εκτός από το βασικό: Πώς βγάζουν λεφτά οι στρίμερ; Αυτό ακριβώς τον ρωτήσαμε στη διάρκεια ενός λάιβ μέσα από το τσατ. «Τι είσαι, κανένας κατάσκοπος; Μήπως θέλεις να γίνεις στρίμερ;» απάντησε.

 Όταν, λίγο αργότερα επανήλθαμε, ζητώντας να μάθουμε συγκεκριμένα αν οι στρίμερ στην Ελλάδα παίρνουν μερίδιο 50% από τη χασούρα των παικτ(ρι)ών, η ερώτηση διαγράφηκε ακαριαία από τον διαχειριστή του τσατ και μας επιβλήθηκε αυτόματα αποκλεισμός από τη συζήτηση. (Ο όρος στρίμερ προέρχεται από το αγγλικό stream και μπορεί να μεταφραστεί ως αυτός που μεταδίδει συνεχή ροή βίντεο μέσω ίντερνετ.)

Ακόμη διασημότερος είναι ο Snik, που έκανε όνομα στη μουσική σκηνή της τραπ φλεξάροντας χλιδή, μισογυνισμό, μαγκιά, όπλα και ναρκωτικά. Κι ενώ ο Snik μοιάζει απλώς να παίζει φρουτάκια τραγουδώντας τα τραγούδια του, στην πραγματικότητα κάνει χειρονομίες που κατευθύνουν το βλέμμα του κοινού ακριβώς στο σημείο που πρέπει, στον δικό του κωδικό για εγγραφή στο καζίνο.

Ούτε ο κ. Κοντοπίδης και η ομάδα του, οι Slotshub, ούτε ο Snik (πραγματικό όνομα: Δημήτρης Γιαννούλης) δέχτηκαν να απαντήσουν στις ερωτήσεις μας. Στο πλαίσιο όμως της διασυνοριακής μας έρευνας με τη δημοσιογραφική ομάδα του Investigate Europe, υπήρξε ένας Ευρωπαίος στρίμερ – ας τον πούμε Γκρεγκ – που θέλησε να μιλήσει. Προστατέψαμε την ταυτότητα του Γκρεγκ ώστε να μην μπει στο στόχαστρο.

Η συμφωνία πίσω από τις κάμερες

Ο Γκρεγκ μάς έδωσε έγγραφα που δείχνουν ότι εισπράττει ένα σταθερό ποσό 100 ευρώ για κάθε παίκτη που γράφεται από το δικό του λινκ, συν το 40% από όσα χάνουν αυτοί οι παίκτες κάθε μήνα.

Η συμφωνία του Γκρεγκ.

Ο Γκρεγκ εκτιμά ότι περίπου ένας στους 10 από αυτούς που παρακολουθούν τις μεταδόσεις του καταλήγει να τζογάρει στα καζίνο που ο ίδιος προωθεί. «Αν σφυροκοπάς τα κεφάλια των ανθρώπων επί ώρες με τζόγο, κάποια στιγμή, ακόμα κι αν δεν είναι τζογαδόροι, γίνονται», μας λέει. Με βάση τη δική του εμπειρία, ο μέσος «πελάτης» χάνει από 800 έως 1.000 ευρώ τον χρόνο.

Στηρίξτε την ανεξάρτητη δημοσιογραφία του Reporters United εδώ.

Στη γλώσσα του μάρκετινγκ ο Γκρεγκ και οι άλλοι αβανταδόροι του διαδικτυακού τζόγου λέγονται affiliates, δηλαδή συνεργάτες προώθησης. Κάθε εταιρεία τζόγου τρέχει διάφορα προγράμματα προώθησης μέσω συνεργατ(ρι)ών, τα οποία προσφέρουν το καθένα λίγο διαφορετικούς όρους, πάντα όμως στο ίδιο μοτίβο. 

Το πρόγραμμα με το οποίο συνεργάζεται ο Γκρεγκ είναι το MioMedia, που προωθεί καζίνα της Soft2bet και ανήκει στη συνδεόμενη με τη Soft2bet εταιρεία Butos.

Σε προηγούμενο ρεπορτάζ μας είχαμε αναφερθεί στον γαλαξία εταιρειών της Soft2bet, η οποία πήρε νόμιμη άδεια στην Ελλάδα (στοιχηματική Elabet) παρότι συνδέεται με δεκάδες μη αδειοδοτημένα καζίνα. Στην απάντησή της προς το Reporters United, η Soft2bet μεταξύ άλλων είχε πει: «Οποιοσδήποτε υπαινιγμός ότι η Soft2bet εμπλέκεται σε ανάρμοστες δραστηριότητες είναι εντελώς ψευδής, δυσφημιστικός και αβάσιμος».

Κανένα από τα καζίνα που προωθεί ο Γκρεγκ δεν είναι αδειοδοτημένο στη χώρα του, γι’ αυτό και -όπως μας λέει- οι συμφωνίες γίνονται κάτω από το τραπέζι, χωρίς συμβόλαιο, με πληρωμές σε κρυπτονόμισμα και συνεννοήσεις μέσω WhatsApp.

Η εταιρεία MioMedia Affiliates αναφέρει ανοικτά ότι οι συνεργάτες προώθησης δουλεύουν με ποσοστά. 

Οι αδειοδοτημένες εταιρείες κλείνουν τις συμφωνίες τους με πιο ορθόδοξο τρόπο, αλλά οι βασικοί κανόνες του affiliate marketing είναι οι ίδιοι, είτε πρόκειται για την Ελλάδα είτε για το εξωτερικό,είτε για καζίνα που έχουν άδεια είτε όχι.

Με ή χωρίς άδεια, ίδια συνταγή

«Ο κορμός της συμφωνίας μας με τους affiliates είναι ότι παίρνουν ποσοστό από τη χασούρα των παικτών, αρκεί να ανοίξουν λογαριασμό μέσω του λινκ που προωθούν», μας λέει υψηλόβαθμο στέλεχος της ελληνικής νόμιμης αγοράς τυχερών παιχνιδιών. «Ο συνεργάτης βλέπει στη συνέχεια μια μηνιαία αναφορά στην οποία καταγράφονται αναλυτικά οι πελάτες και τα ποσά που έχασαν, ώστε να υπολογίζεται το ποσοστό που του αναλογεί». Όπως μας εξήγησε, κατά βάση στην αγορά το ποσοστό αυτό κυμαίνεται περί το 30-35%, αλλά όταν συνυπολογίζονται και σταθερές αμοιβές (flat fees) που προβλέπονται στις συμφωνίες, μπορεί να φτάσει το 40%-45%.

Μπορεί να έχουν περάσει χρόνια από τότε που γράφτηκε κάποιος σε ένα καζίνο μέσω ενός προωθητικού λινκ και να έχει ξεχάσει πώς έφτασε εκεί, αλλά ο στρίμερ δεν το ξεχνάει, γιατί συνεχίζει να εισπράττει χρήματα από τη χασούρα του.

Η κλαδική διεθνής ιστοσελίδα Statsdrone περιγράφει ότι η Αllwyn, η μεγαλύτερη εταιρεία τυχερών παιχνιδιών στην Ελλάδα (πρώην ΟΠΑΠ), έχει προγράμματα affiliate marketing που στοχεύουν στο ελληνικό κοινό, αλλά δεν αναφέρει δημοσίως πληροφορίες για CPA και ποσοστά. (CPA, Cost Per Acquisition είναι οι πληρωμές ανά κεφαλή, που δεν εξαρτώνται δηλαδή από το πόσα λεφτά θα χάσει ο παίκτης.)

Ρωτήσαμε την εταιρεία, καθώς και τους άλλους δύο μεγάλους παίκτες του διαδικτυακού τζόγου, τη Stoiximan (που ανήκει πλέον στην Allwyn μέσω της συγχώνευσης με την ΟΠΑΠ ΑΕ) και τη Novibet (η εξαγορά της από την Allwyn εξετάζεται από την Επιτροπή Ανταγωνισμού) αν οι στρίμερ παίρνουν ποσοστά από τη χασούρα των παικτ(ρι)ών. Stoiximan και Novibet δεν απάντησαν. 

H Allwyn δεν διέψευσε ότι οι affiliates παίρνουν ποσοστά, ενώ απάντησε ότι χρησιμοποιεί affiliate marketing για να έρθει σε επαφή «με υπάρχοντες και δυνητικούς πελάτες, κάτι που αποτελεί κοινή πρακτική της αγοράς», ότι συνεργάζεται μόνο με affiliates αδειοδοτημένους από την ΕΕΕΠ (την Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων, εποπτική αρχή για τα τυχερά παιχνίδια) και ότι τηρεί το αυστηρό ρυθμιστικό πλαίσιο. Οι affiliates οφείλουν «να μην απευθύνονται σε ανηλίκους και να μην χρησιμοποιούν παραπλανητικά μηνύματα», σημείωσε.

Ένας από τους πιο δημοφιλείς στρίμερ που φαίνεται να προωθούν αδειοδοτημένα καζίνα είναι ο Στυλιανός Μπουγιούκας, γνωστός ως «Δάσκαλος Μακαβέλι». Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί του για να τον ρωτήσουμε αν εισπράττει χρήματα από τη χασούρα των παικτ(ρι)ών που στέλνει στα καζίνα και αν οι χιλιάδες νέοι που τον παρακολουθούν το γνωρίζουν. Δεν ανταποκρίθηκε. Φυσικά, παρά τις διαβεβαιώσεις ότι οι συνεργάτες αδειοδοτημένων εταιρειών «οφείλουν να μην απευθύνονται σε ανηλίκους», δεν υπάρχει απολύτως κανένα εμπόδιο για τα παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας που θέλουν να «μάθουν γράμματα» πλάι στον «Δάσκαλο» και τους ομοίους του.

Το σάιτ του «Δασκάλου Μακαβέλι».

Η χρησιμότητα του «Δασκάλου» για τις εταιρείες είναι ότι απευθύνεται σ’ ένα ευρύτερο κοινό, όχι μόνο σε όσους ή όσες ενδιαφέρονται για τον τζόγο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον κ. Κοντοπίδη, ο οποίος πριν ασχοληθεί με το στρίμινγκ τυχερών παιχνιδιών σε καζίνο που δεν έχουν άδεια στην Ελλάδα ήταν ο πιο επιτυχημένος youtuber στη χώρα και έφερε μαζί του το κοινό του. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Snik, του οποίου τα τραγούδια έχουν εκατομμύρια ακροάσεις. [...................................................]

 

Στρίμερ τζόγου: κάθε φορά που χάνεις, παίρνουν ποσοστά - 

Reporters United

Jane Eyre/Tζέιν Έιρ : το αριστούργημα της Σαρλότ Μπροντέ από το βιβλίο στην αξεπέραστη κινηματογραφική μεταφορά του 1943 ( Ο Πύργος του Πόνου)

*Τζέιν Έιρ(Βιβλίο)/Bικιπαίδεια

**Jane Eyre(english version.Pdf)

***Διαβάστε το βιβλίο στα ελληνικά Tζέιν Έιρ σε μορφή pdf/ Μετάφραση Κλαίρη Λαϊνά 

 

********************

Η ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΗ ΤΖΕΙΝ ΕΙΡ

Η σημασία του βιβλίου Η Τζέιν Έιρ εκτείνεται πολύ πέρα από τη λογοτεχνία. Είναι ένα έργο που αμφισβήτησε τα ταμπού της εποχής του και ανέδειξε μια πρωτοποριακή για τα δεδομένα του 19ου αιώνα γυναικεία φωνή.

Η μυθιστορηματική ηρωίδα της Μπροντέ είναι σημαντική, γιατί εισήγαγε την έννοια του εσωστρεφούς, παθιασμένου , ηθικά περήφανου και ανεξάρτητου γυναικείου "εγώ" στην αγγλική λογοτεχνία.

Το βιβλίο είναι γραμμένο με  αυτοβιογραφικό τρόπο. Η Τζέιν μας μιλάει απευθείας, αποκαλύπτοντας κάθε σκέψη, φόβο, θυμό και επιθυμία της, πράγμα πρωτοφανές για μια γυναίκα πρωταγωνίστρια. Δεν τη βλέπουμε απλώς  να δρα, αλλά ακούμε την εσωτερική της φωνή να παλεύει, να αμφιβάλλει και τελικά να αποφασίζει η ίδια για τη ζωή της .

Η Τζέιν ήταν το αντίθετο των ηρωίδων της εποχής , που  έπρεπε να είναι πλούσιες , υπάκουες, όμορφες, ανέμελες, αφελείς, αλαζονικές. Αντίθετα, αυτή είναι φτωχή και άσχημη , δεν  έχει όμως ούτε χρήματα για να τη σώσουν από την περιφρόνηση των άλλων. Η αξία της έγκειται αποκλειστικά στη νοημοσύνη, την ακεραιότητα και το πάθος της.

 Παράλληλα , η Τζέιν έχει ασυνήθιστο θάρρος , αφού δεν κρύβει την οργή της για την αδικία. Το ξακουστό ξέσπασμα της στο κ. Ριντ στο πρώτο κεφάλαιο ("Άνθρωπε κακέ και σκληρέ!") ήταν σοκαριστικό για την εποχή.

    Η Τζέιν είναι επίσης  ανεξάρτητη: Αρνείται πεισματικά να γίνει ερωμένη του Ρότσεστερ, ακόμα κι όταν τον αγαπάει παράφορα, γιατί αυτό θα σήμαινε να χάσει την ηθική της υπόσταση. Λίγο αργότερα, θα αρνηθεί  έναν γάμο χωρίς έρωτα με τον εξάδελφό της Σεν Τζον, γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε απώλεια της ψυχής της.

Τέλος, η Σαρλότ Μπροντέ τοποθετεί την ηρωίδα της σε μια σειρά από θεσμούς-φυλακές, όπως το ορφανοτροφείο , ο πύργος του κ. Ρότσεστερ, το σπίτι του Σεν Τζον. Μέσα από τη φωνή της Τζέιν ασκεί αδιανόητα δριμεία κριτική στην υποκριτική θρησκευτικότητα, τις ταξικές διακρίσεις της εποχής και στην έλλειψη δικαιωμάτων των γυναικών. 

Η Τζέιν Έιρ δεν είναι ένα παραμύθι, όπου η φτωχή ηρωίδα βρίσκει τον πρίγκιπα των ονείρων της. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που βρίσκει πρώτα τον εαυτό της και μόνο τότε μπορεί να συναντήσει επί ίσοις όροις τον άντρα που αγαπά.  Γι' αυτό παραμένει πάντα επίκαιρη.

********************** 

 ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

 

Η σκηνοθετική εκδοχή του   Ρόμπερτ Στίβενσον

Για πολλούς λάτρεις των κλασικών φιλμ, η εκδοχή της που αναρτούμε  παραμένει η αξεπέραστη κινηματογραφική μεταφορά του έργου. Η υποβλητική της δύναμη, η σκοτεινή φωτογραφία της  και η χημεία μεταξύ  των πρωταγωνιστών της , ΄Ορσον Ουέλς και Τζόαν Φοντέιν έχουν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους στην ποπ κουλτούρα, συχνά αναφερόμενοι ως το "τέλειο γοτθικό ρομάντζο" .  

Ο  Όρσον Ουέλς ως κ. Ρότσεστερ ενσαρκώνει έναν από τους πιο σκοτεινούς, επιβλητικούς και αινιγματικούς Ρότσεστερ της μεγάλης οθόνης. Παρά τα σχόλια της εποχής ότι ήταν "πολύ νέος" για τον ρόλο, η βαθιά φωνή και η εκρηκτική παρουσία του κυριαρχούν στην ταινία .

Η Τζόαν Φοντέιν ως Τζέιν Έιρ υποδύεται την ηρωίδα με εσωτερική δύναμη και χωρίς υπερτονισμούς. Ακόμα και σήμερα θεωρείται  ότι η ερμηνεία της ταιριάζει  απόλυτα στην "κλασική" εικόνα της ηρωίδας της Μπροντέ .

 Η ταινία περιλαμβάνει μια πρώιμη  εμφάνιση της δεκάχρονης τότε Ελίζαμπεθ Τέιλορ στον ρόλο της Χέλεν Μπερνς, της μοιραίας φίλης της Τζέιν στο ορφανοτροφείο. 

Μολονότι  η ταινία είναι δράμα εποχής, ακολουθεί την αισθητική του φιλμ νουάρ. Τα γυρίσματα είναι γεμάτα σκιές, παραμορφωμένες γωνίες και έντονες αντιθέσεις φωτός, δημιουργώντας ένα κλίμα μυστηρίου , φόβου και κατάθλιψης. Αυτό το στιλ οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ανεπίσημη αλλά καθοριστική παρέμβαση του Όρσον Ουέλς, ο οποίος δεν ήταν μόνο πρωταγωνιστής αλλά άσκησε σημαντική καλλιτεχνική επιρροή στο οπτικό αποτέλεσμα, μόλις δύο χρόνια μετά την επανάσταση που επέφερε με το εμβληματικό Ο Πολίτης Κέιν.

Λόγω του περιορισμένου χρόνου της  (97 λεπτά), η ταινία κάνει αρκετές συμπυκνώσεις στο πρωτότυπο υλικό . Η πιο μεγάλη διαφορά εντοπίζεται στο φινάλε, όπου η ιστορία λύνεται πιο γρήγορα και θεαματικά σε σχέση με το μυθιστόρημα. Αυτή η απόκλιση θεωρείται συχνά το μεγαλύτερο "ελάττωμα" μιας κατά τα άλλα σπουδαίας μεταφοράς του αριστουργήματος της Μπροντέ.

**************************************

 

Τζέιν Έιρ / Ο Πύργος του Πόνου είναι δράμα εποχής παραγωγής 1943, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Στίβενσον. Πρόκειται για κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Σάρλοτ Μπροντέ Τζέιν Έιρ, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Άλντους Χάξλεϋ, Τζον Χάουσμαν, Ρόμπερτ Στίβενσον και Χένρι Κόστερ.

Ημερομηνία κυκλοφορίας 7 Απριλίου 1944 (ΗΠΑ)

Διευθυντής Ρόμπερτ Στίβενσον[...........]

Βικιπαίδεια

Wihan Quartet: The Beatles (Playlist /13 songs)

 

Το Wihan Quartet είναι ένα τσέχικο κουαρτέτο εγχόρδων, που αυτή τη στιγμή εδρεύει στο Trinity College of Music του Λονδίνου. Το κουαρτέτο ιδρύθηκε στην Ακαδημία Μουσικών Τεχνών της Πράγας το 1985 από τους Leoš Čepický, Jan Schulmeister, Jiří Žigmund και Aleš Kaspřík. Wikipedia (Αγγλικά) 

 

Eleanor Rigby (Arr. Krtička) · Wihan Quartet · John Lennon · Paul McCartney Wihan Quartet: The Beatles

 

TRACKLIST 

1		Eleanor Rigby	1:55
2		Blackbird	4:13
3		Can't Buy Me Love	3:09
4		Julia	4:02
5		Come Together	2:46
6		Here Comes The Sun	2:58
7		Lucy In The Sky With Diamonds	3:36
8		Michelle	3:15
9		I Will	2:43
10		Yesterday	3:37
11		Honey Pie	3:00
12		The Fool On The Hill	3:16
13		I Want You (She's So Heavy)

 

 

Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ (Nikos Bel-Jon) KAI H ΜΥΘΙΚΗ TOY ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

 

Αυτή την εβδομάδα, το Βιβλιοβούλιο φιλοξενεί τον συγγραφέα και δημοσιογράφο Νίκο Αμανίτη.

 

Ο Νίκος Αμανίτης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο και το Παρίσι. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε περιοδικά (ΕΝΑ: Διευθυντής Σύνταξης, Panorama: Διευθυντής, Vita: Ιδρυτής/Διευθυντής, Ταχυδρόμος: Διευθυντής), σε εφημερίδες (ΤΑ ΝΕΑ: υπεύθυνος εβδομαδιαίων εκδόσεων, Αγγελιοφόρος), στην τηλεόραση (ΑΝΤ1: αρχισυντάκτης Δελτίου Ειδήσεων, ΣΚΑΙ), στο ραδιόφωνο (ΕΡΑ-Εξωτερικό Δελτίο, χρονογράφημα, παραγωγός) και στο Web (Popaganda.gr-ιδρυτικό μέλος, Athens Voice).Υπήρξε μέλος της Εκδοτικής Επιτροπής και της Ομάδας Μελέτης Νέων Εκδόσεων του ΔΟΛ . Έχει συνεργαστεί με τα λογοτεχνικά περιοδικά Η λέξη και Χάρτης...
 

Το πρόσφατο πεζογραφικό βιβλίο του Νίκου Αμανίτη «Ο αγνοούμενος του Ματαρόα» (εκδ. Μεταίχμιο) ακολουθεί τα ίχνη του ζωγράφου Νίκου Μπαλόγιαννη που έφυγε από την Ελλάδα με το πλοίο Ματαρόα με το οποίο εκπατρίστηκε το 1945 ο ανθός της ελληνικής νεανικής διανόησης, με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου, ίχνη που αναζητούνται στη Γαλλία και στις ΗΠΑ όπου έκανε αξιόλογη καριέρα.

 

Το νεοζηλανδικό πλοίο RMS Mataroa. Απέπλευσε από Πειραιά για Παρίσι στις 21 Δεκεμβρίου του 1945.

Παράλληλα ο συγγραφέας φτιάχνει τη «μυθιστορία μιας ταραγμένης εποχής» στην οποία αναφέρεται εκτενώς, προσπαθώντας να φανταστεί, εντός της, τα κομμάτια της ιστορίας του Μπαλόγιαννη που του λείπουν. Με αφορμή την έκδοση αυτή, ο Νίκος Αμανίτης συζητά με τον Μανώλη Πιμπλή για την περιπέτεια της συγγραφής αυτού του βιβλίου, την εκτενή έρευνα στην οποία προέβη αλλά και για το κλίμα του Μεσοπολέμου, την Αθήνα της παλιάς εποχής, τις επιπτώσεις της κατοχής στη ζωή του πρωταγωνιστή του. 
Επίσης, στην εκπομπή αυτής της εβδομάδας η Σταυρούλα Παπασπύρου συζητά με τον Μανώλη Πιμπλή για τα βιβλία «Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης» της Λένας Κιτσοπούλου (εκδ. Μεταίχμιο 2026), «Το ρεπορτάζ» της Ελίζας Τριανταφύλλου (εκδ. Αντίποδες 2026), «Η Ελισάβετ της Κρήτης» της Αγγελικής Καραθανάση (ιδιωτική έκδοση 2026). 
«Βιβλιοβούλιο», από τον Τηλεοπτικό Σταθμό της Βουλής κάθε Σάββατο στις 17:00.

Σκηνοθεσία: Δέσποινα Χονδροκούκη
Αρχισυνταξία-Παρουσίαση: Μανώλης Πιμπλής 
Κριτική: Βαγγέλης Χατζηβασιλείου 
Ρεπορτάζ: Σταυρούλα ΠαπασπύρουΈνα ρολό χαρτί 27 μέτρων γραμμένο στην Αθήνα από το 1941 μέχρι το 1944, ημερολόγιο Κατοχής αλλά και μακρύ, ερωτικό, αναπάντητο γράμμα ενός τριαντάχρονου Έλληνα ζωγράφου στη Γαλλίδα αγαπημένη του που έχει σιωπήσει από την αρχή του πολέμου. Ημέρες και νύχτες της κατοχικής Αθήνας και νοσταλγία για το Παρίσι του 1939, όταν οι δυο τους, συμφοιτητές στην Ecole des Beaux Arts, προσπαθούσαν με τον έρωτά τους να αγνοήσουν το προμήνυμα του ολέθρου.
Κι από εκεί ξεκινά μια περιπέτεια, που γεννήθηκε μέσα στην καραντίνα και κράτησε τέσσερα χρόνια, μια προσπάθεια να ξαναζήσουν δυο νέοι άνθρωποι, πεθαμένοι εδώ και πολλά χρόνια, και μαζί τους όσοι έζησαν δίπλα τους τότε, οι γονείς μας, οι παππούδες μας, φιγούρες που βλέπουμε σε παλιές οικογενειακές φωτογραφίες και δεν αναγνωρίζουμε, αυτοί που δεν τους ρωτήσαμε όταν έπρεπε.
Ποιος ήταν αυτός ο περίεργος καλλιτέχνης που αγνοείται τελείως από την ελληνική βιβλιογραφία, που δεν άφησε εδώ πέρα ούτε το όνομά του, που ταξίδεψε με το Ματαρόα και τον μνημονεύουν μετά θάνατον οι Νew Υork Τimes; Κι αυτό το κορίτσι που ήταν 19 χρονών το 1939 και το έχουμε αφήσει σε ένα χωριό της Νότιας Γαλλίας επέζησε, δημιούργησε, τον ξαναβρήκε; Μπορείς να ανακαλύψεις στα 20s του 21ου αιώνα μια φοιτήτρια του Μεσοπολέμου;
Πολλές ζωές μπλέκονται στις σελίδες αυτού του βιβλίου, σιγοπερπατούν κάτω από τις πιπεριές της μεσοπολεμικής Αθήνας, χορεύουν στα ντάνσινγκ του Παρισιού λίγους μήνες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, συναντάνε αγωνιστές του ΕΑΜ και δωσίλογους υπουργούς, φωτογραφίζονται με τον Μόραλη, συνομιλούν με τον Σικελιανό, τοιχογραφούν τα κεντρικά γραφεία της Pfizer δεκαετίες πριν από τα εμβόλια μας βγάλουν από τον εγκλεισμό. Ο αθηναϊκός Μεσοπόλεμος, το Παρίσι του ’39 και του ’45, η Κατοχή, το αλβανικό μέτωπο, το Σαν Φρανσίσκο του ’50 και η Νέα Υόρκη του ’60, συμπτώσεις, αναπάντεχες συναντήσεις, δανεικές αναμνήσεις και μια προσπάθεια να κρατηθεί ο χρόνος που δεν κρατιέται με τίποτα.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

1. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ  ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΑΛΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟ  ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ  ΜΕΝΕΓΟΥ : Ήταν στο ΕΑΜ, στο Ματαρόα και στους NY Times. Ο «άγνωστος» Έλληνας ζωγράφος που έδρασε στο ΕΑΜ, επιβιβάστηκε στο ιστορικό πλοίο «Ματαρόα» (1945) και αναφέρθηκε από τους NY Times είναι ο Νίκος Μπαλόγιαννης.

2. Nikos Bel-Jon(1911-1966)/Wikipedia

3.bel-jonstudios.com=>The Art and Life of Nikos Bel-Jon – He painted with light

Ο νεοσυντηρητικός αμερικανός αναλυτής Robert Kagan υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη υποστεί στον κόλπο ολοκληρωτική ήττα

 

Το τέλος της Pax Americana στον Περσικό Κόλπο; Η ανάλυση του Robert Kagan στο Atlantic

koutipandoras.gr

 5–6 λεπτά

---

Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις καταιγιστικές εξελίξεις στο μέτωπο του Ιράν, καθώς η μία αποκάλυψη διαδέχεται την άλλη, συνθέτοντας την εικόνα μιας ιστορικής υποχώρησης για την Ουάσιγκτον. Μετά την πρόσφατη ανάλυση των New York Times η οποία ανέδειξε τη δραματική εξάντληση των αμερικανικών πυραυλικών αποθεμάτων και τον κλονισμό της αποτρεπτικής ισχύος των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, ο έρχεται να δώσει το τελειωτικό πλήγμα στις ελπίδες για μια μελλοντική αναστροφή της κατάστασης:

Robert Kagan , "America Is Now a Rogue Superpower"

Ο Kagan δεν είναι ένας τυχαίος σχολιαστής. Ως εταίρος του Brookings Institution και κορυφαίος εκπρόσωπος του νεοσυντηρητικού ρεύματος, υπήρξε ένας από τους αρχιτέκτονες της ιδεολογικής πλατφόρμας που οδήγησε στον πόλεμο του Ιράκ το 2003. Παράλληλα, η προσωπική του σύνδεση με την υψηλή διπλωματία είναι άμεση, καθώς είναι σύζυγος της Βικτόρια Νούλαντ, της πρώην υφυπουργού Εξωτερικών με τον καθοριστικό ρόλο στην ουκρανική κρίση. Σε άρθρο στο περιοδικό The Atlantic, ο Kagan προβαίνει σε μια κατεδαφιστική ετυμηγορία, υποστηρίζοντας ότι η Αμερική δεν υπέστη απλώς μια στρατιωτική οπισθοδρόμηση, αλλά μια ολοκληρωτική ήττα που αναδιατάσσει μόνιμα τον παγκόσμιο χάρτη ισχύος.

Μια ήττα χωρίς προηγούμενο στην αμερικανική ιστορία

Ο Kagan ξεκινά τη συλλογιστική του θέτοντας το ιστορικό πλαίσιο. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες κατάφεραν στο παρελθόν να ανατρέψουν καταστροφές, όπως αυτή του Περλ Χάρμπορ, ή να απορροφήσουν το κόστος αποτυχιών στο Βιετνάμ και το Αφγανιστάν, η παρούσα σύγκρουση με το Ιράν είναι διαφορετική. Πρόκειται για μια στρατηγική απώλεια που εκτυλίσσεται στην «καρδιά» της παγκόσμιας ενέργειας και, όπως τονίζει, δεν μπορεί ούτε να αποκατασταθεί ούτε να αγνοηθεί. Η Αμερική εμφανίζεται πλέον ως ένας αναξιόπιστος εταίρος, ανίκανος να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε, γεγονός που πυροδοτεί αλυσιδωτές αντιδράσεις από την Ευρώπη έως την Ανατολική Ασία.

Το αδιέξοδο της στρατιωτικής ισχύος και το «χαρτί» της Τεχεράνης

Παρά τις 37 ημέρες σφοδρών βομβαρδισμών από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, οι οποίες εξάρθρωσαν μεγάλο μέρος της ιρανικής ηγεσίας, το καθεστώς της Τεχεράνης παρέμεινε ακλόνητο. Ο Kagan επισημαίνει ότι η ελπίδα της κυβέρνησης Τραμπ πως ο οικονομικός αποκλεισμός θα πετύχει εκεί που απέτυχε η μαζική βία, είναι μάλλον φρούδα. Επικαλούμενος την ειδική Suzanne Maloney, υπογραμμίζει ότι ένα καθεστώς που δεν δίστασε να σφαγιάσει τους πολίτες του για να καταπνίξει τις διαμαρτυρίες, είναι απόλυτα προετοιμασμένο να επιβάλει ακραίες στερήσεις προκειμένου να μην υποκύψει. Ο Τραμπ, που συνηθίζει να καυχιέται για τα «χαρτιά» που κρατά, φαίνεται πλέον να έχει μείνει χωρίς ισχυρές κινήσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα.

Το ενεργειακό «ματ» στα Στενά του Ορμούζ

Η κρισιμότερη διαπίστωση του Kagan αφορά το νέο status quo στη ναυσιπλοΐα. Μετά την ιρανική ανταπόδοση στις ενεργειακές υποδομές του Κατάρ στις 18 Μαρτίου, η Ουάσιγκτον αναγκάστηκε σε κατάπαυση του πυρός χωρίς καμία παραχώρηση από την Τεχεράνη. Το Ιράν αναδεικνύεται πλέον στον καθοριστικό παίκτη της περιοχής, κατέχοντας το κλειδί των Στενών του Ορμούζ. Αυτή η δυνατότητα ελέγχου της παγκόσμιας ροής ενέργειας είναι, κατά τον Kagan, ισχυρότερη και από το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας. Το Ιράν μπορεί πλέον να τιμωρεί ή να επιβραβεύει κράτη κατά το δοκούν, αφήνοντας το Ισραήλ πιο απομονωμένο από ποτέ και τη διεθνή κοινότητα όμηρο των διαθέσεών του.

Η ανάδυση ενός μετα-αμερικανικού κόσμου

Η ανάλυση του Kagan ευθυγραμμίζεται με τις ανησυχίες που διατύπωσαν οι New York Times σχετικά με τη διάβρωση της αμερικανικής ηγεμονίας. Η εικόνα της «χάρτινης τίγρης» στον Κόλπο αναγκάζει τα αραβικά κράτη να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις του Ιράν, ενώ η Ευρώπη και η Ασία, βλέποντας την αδυναμία του αμερικανικού ναυτικού να εγγυηθεί την ασφάλεια των στενών, ωθούνται σε μια νέα κούρσα εξοπλισμών. Καθώς ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι λίγες εβδομάδες πολέμου αρκούσαν για να εξαντλήσουν τα αμερικανικά οπλοστάσια, το ερώτημα της ετοιμότητας για μια σύγκρουση με την Κίνα ή τη Ρωσία γίνεται πιεστικό. Η κυριαρχία της Αμερικής στον Περσικό Κόλπο, καταλήγει ο Kagan, είναι μόνο το πρώτο από τα πολλά θύματα μιας παγκόσμιας προσαρμογής σε μια νέα πραγματικότητα, όπου η Ουάσιγκτον δεν έχει πλέον τον πρώτο λόγο.

Διαβάστε επίσης:

Το τέλος της αμερικανικής παντοδυναμίας; Η κινεζική ανάγνωση της κρίσης στη Μέση Ανατολή

Τραμπ – Σι Τζινπίνγκ: Τα «αγκάθια» στις σχέσεις των ΗΠΑ με την Κίνα – Τι θα συζητήσουν στο Πεκίνο