Μη βιάζεστε να τη θάψετε.Το πένθος δεν ταιριάζει στην Κούβα...

 

Ιστορίες καλοσύνης / Το πένθος δεν ταιριάζει στην Κούβα – Ο Παδούρα, ο Κόπολα, η «σταγόνα» και η Σύλβια Πέρεθ Κρουθ

ΕΥΓΕΝΙΑ ΛΟΥΠΑΚΗ

tvxs.gr

10–12 λεπτά

---

Βιάζονται μερικοί στην Ελλάδα να θάψουν την Κούβα κι αρχίσανε δακρύβρεχτους επικήδειους. Αφορμή όσα είπε οn και ίσως και off the record ο Λεονάρδο Παδούρα, στην τελευταία επίσκεψή του στη χώρα μας τον Ιούνιο. Και τί είπε δηλαδή ο άνθρωπος; Ότι η Κούβα αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες, ότι το μέλλον της παίζεται- λες και είναι καινούργιο αυτό, λες και δεν παίζεται από τη στιγμή που δημιουργήθηκε, ένα αυθάδικο σοσιαλιστικό κράτος στο μαλακό υπογάστριο της πιο ιμπεριαλιστικής δύναμης του πλανήτη.

Απόπειρες στρατιωτικής εισβολής, καθολικό εμπάργκο, δεκάδες απόπειρες δολοφονίας του Φιντέλ, ρίψη δηλητηρίων με ψεκασμούς στις καλλιέργειες- ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δεν γεννήθηκε με τον Τραμπ. Ο πορτοκαλής “παράφρων” έχει λυσσάξει φυσικά να στραγγαλίσει την Κούβα, που τώρα δεν έχει μια Σοβιετική Ενωση ούτε μια Βενεζουέλα να τη στηρίξει.

Μήπως όμως δεν έχει λυσσάξει γενικότερα; Μήπως δεν απειλεί όποια χώρα γουστάρει; Και αυτό σημαίνει ότι η χώρα αυτή σβήνεται απ’ το χάρτη; Για κοιτάξτε λίγο τη νίλα που έπαθε στο Ιράν και μην θρηνείτε για την Κούβα. Γιατί η Κούβα δεν είναι μόνη. Γιατί η Κούβα είναι πολύ σκληρή για να πεθάνει.

Ads

Διαβάστε: Κούβα / Για «πολιτική γενοκτονία» κατηγόρησε τις ΗΠΑ ο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ

Ads

Αν η ελληνική δημοσιογραφία ήταν λιγάκι πιο ερευνητική, θα μπορούσε χωρίς καν να βγει από το γραφείο της να ρίξει μια ματιά στην πραγματικότητα της Κούβας, χωρίς το φίλτρο κανενός, είτε συγγραφέα, είτε πολιτικού. Δεν υπονοώ ότι το φίλτρο του Λεονάρδο Παδούρα εν προκειμένω είναι εχθρικό για την Κούβα. Κάθε άλλο. Ο διάσημος συγγραφέας, ο διασημότερος της Κούβας εξακολουθεί με πείσμα να ζει στην Αβάνα 71 ολόκληρα χρόνια, στο ίδιο σπίτι που γεννήθηκε. Εκεί στην Αβάνα διαδραματίζονται όλες οι περιπέτειες του ήρωα του, του Μάριο Κόντε και η αγάπη του για την μυθική αυτή πόλη, αντικατοπτρίζεται και στην επισήμανση των σκοτεινών πλευρών της.

Αλλά δεν μπορείς το 2026 να λες ότι επειδή το είπε ο τάδε, ο Παδούρα εν προκειμένω- αρχίζω τον επικήδειο. Μπορείς να ψάξεις στο internet- δόξα τω Θεώ λειτουργεί στην Κούβα μια χαρά- και να δεις πλευρές της πραγματικότητας όπως πραγματικά είναι και όχι μέσα από το φίλτρο κανενός.

Διαβάστε: Μαρτυρία για την Κούβα στο tvxs / H χώρα επιβιώνει μέσω της εφευρετικότητας και της αλληλεγγύης

EPA/ERNESTO MASTRASCUSA

Σινεμά με τη Σύλβια

Ξέρεις ότι μόλις χθες η Σύλβια Πέρεθ Κρουθ, έδωσε συναυλία στην Αβάνα; Ξέρεις ότι χαρακτήρισε αυτή τη συναυλία ως τη σημαντικότερη της περιοδείας της στη Λατινική Αμερική; Ξέρεις ότι αυτή τη συναυλία την έκανε δωρεάν ως ένδειξη αλληλεγγύης; Και ξέρεις φαντάζομαι ποια είναι η Σύλβια Πέρεθ Κρουθ…

Πήγαινε τώρα στον ιστότοπο της “Διεθνούς σχολής κινηματογράφου και τηλεόρασης της Κούβας” το ξέρεις ότι υπάρχει τέτοιο πράγμα;

Οχι μόνο υπάρχει, αλλά η “Διεθνής Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης” του Σαν Αντόνιο ντε λος Μπάνιος (EICTV) θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα ιδρύματα του είδους του στον κόσμο.

Όχι μόνο υπάρχει, αλλά την ίδρυσε πριν 40 ακριβώς χρόνια ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, μαζί με τον Αργεντινό ποιητή και σκηνοθέτη Φερνάντο Μπίρι, που ήταν και ο πρώτος διευθυντής της, μαζί με τους Κουβανούς Χούλιο Γκαρσία Εσπινόζα και Τόμας Γκουτιέρες Αλέα και τους Βραζιλιάνους Ορλάντο Σέννα και Σερχιο Μούνιθ.  Και κυρίως μαζί με τον ενθουσιώδη Φιντέλ Κάστρο που τέθηκε συμβολικά επικεφαλής του εγχειρήματος.

Όχι μόνο υπάρχει, αλλά είναι και η αγαπημένη του Φράνσις Φορντ Κόπολα που την έχει επισκεφτεί πολλές φορές στο υπέροχο κάμπους που την φιλοξενεί, για master class και άλλες δραστηριότητες με τους σπουδαστές.
Θα μου πείτε καλά αυτά, αλλά είναι παρελθόν, σήμερα τι γίνεται;

Μπείτε στο site της Σχολής. Εκεί θα βρείτε τον προγραμματισμό της όχι μόνο για τους επόμενους μήνες του 2026 αλλά και για τους μήνες του 2027, εκεί θα βρείτε και την περίφημη σταγόνα. Goteo στα ισπανικά σημαίνει σταγόνα και τον τίτλο αυτόν διάλεξαν οι σπουδαστές της ακαδημίας κινηματογράφου, για την καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης που έχουν αρχίσει εδώ και αρκετούς μήνες. Η καμπάνια αφορά την ενεργειακή αυτονομία της σχολής. Μπορείτε να μπείτε και να προσφέρετε από πέντε έως όσα ευρώ θέλετε. Και θα σας στείλουν ψηφιακά βιβλία της σχολής δώρο. Και η σταγόνα αντί για δάκρυ για την κακομοίρα την Κούβα, θα γίνει πλημμύρα αγάπης και αλληλεγγύης.

Διαβάστε: Ιστορίες καλοσύνης – Ρodcast / Με φακελάκι ένα πορτοκάλι – Ένας Έλληνας γιατρός στην Κούβα

Ο ηρωισμός της επιστροφής στο διάβασμα

Δεν ξέρω αν ο Λεονάρδο Παδούρα στις συζητήσεις του με τους Έλληνες δημοσιογράφους και στις συνεντεύξεις που έδωσε όταν βρισκόταν στο φεστιβάλ βιβλίου στα Χανιά, αναφέρθηκε στην έκθεση βιβλίου της Αβάνας. Έκθεση που διήρκεσε μια βδομάδα και τελείωσε πριν μερικές μέρες. Ναι, με όλες τις δυσκολίες παρούσες- και τη ζέστη και την πολύωρη διακοπή του ηλεκτρικού και τη δυσκολία στις μετακινήσεις. Ναι για μία βδομάδα οι βιβλιόφιλοι της Κούβας πηγαινοέρχονταν ηρωικά διαλέγοντας βιβλία.

“Ο ηρωισμός της επιστροφής στο διάβασμα- επ’ ευκαιρία της έκθεσης βιβλίου της Αβάνας.” (23 Αυγούστου 2026, άρθρο του καθηγητή πολιτικού αναλυτή και εκδότη του περιοδικού TEMAS Ραφαέλ Ερνάντες, στον ιστότοπο On Cuba News:)

Σας μεταφέρω αυτούσια μερικά σημεία του άρθρου:
“ Oλοκληρώθηκε η Εκθεση Βιβλίου της Αβάνας Η έρευνά μου επικεντρώθηκε στα ακόλουθα ερωτήματα: Ποια κουβανέζικα και ξένα βιβλία μπορούσαν στην πραγματικότητα να βρεθούν στην Έκθεση Βιβλίου; Σε ποιες μορφές; Πόσες νέες εκδόσεις; Τι σημαίνει μια «νέα έκδοση»; Ποια αξία είχε η FIL ως πολιτιστικό γεγονός, δεδομένων των σκληρών συνθηκών της εκτεταμένης διακοπής της κυκλοφορίας, για τους απλούς ανθρώπους που μπόρεσαν να την παρακολουθήσουν και να την εξερευνήσουν σε διάστημα έξι ημερών;…”

“….Μεταξύ των πολυάριθμων εκδοτών που συμμετείχαν στο FIL, άρχισα μιλώντας με τους δημιουργούς και τους διανομείς βιβλίων από την Arte y Literatura, Letras Cubanas, Unión, Oriente, Casa (de las Américas), Boloña (Oficina del Historiador de La Habana). Παρόλο που δεν έχω δεδομένα αναλυτικά ανά μορφή (έντυπη, ηλεκτρονικά βιβλία, ηχητικά βιβλία), έχω την εντύπωση ότι οι περισσότερες από τις νέες κυκλοφορίες τους ήταν ηλεκτρονικά βιβλία. Για παράδειγμα, ο Oriente προσέφερε ψηφιακά έργα συγγραφέων όπως οι Pedro Juan Gutiérrez, Jesús David Curbelo, Olga Portuondo, Dayron Chang, Reynaldo Cedeño και άλλοι, καθώς και ανθολογίες ποίησης και παιδικής λογοτεχνίας, σε αυτή τη μορφή.  

Οι εκδόσεις Arte y Literatura, από την άλλη, επανέκδωσαν κλασικά έργα σε έντυπη μορφή όπως η Μαντάμ Μποβαρύ, το Τσάρτερχαουζ της Πάρμας, η Τύφλωση, ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα , καθώς και έργα συγγραφέων όπως ο Κάφκα, ο Παζολίνι και ο Πεσόα. Και σε ηλεκτρονική μορφή, κυκλοφόρησε δημοφιλείς τίτλους όπως το Φάντασμα της Όπερας, το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι, ο Φρανκενστάιν, η Σεληνόλιθος, η Καρδιά και ο Δράκουλας .

Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία του ICL, 350 από τις 1.400 νέες κυκλοφορίες προέρχονταν από περιφερειακούς εκδότες.”

Εφτά φορές δέκα ή δέκα φορές εφτά

Ας κλείσω προς τα παρόν αυτό το σημείωμα για τη ζωντανή ολοζώντανη Κούβα, που αντιστέκεται όπως έχει μάθει, με την κουλτούρα, το χορό, το τραγούδι, τον έρωτα όπως ξεκίνησα. Με Λεονάρδο Παδούρα. Ο συνομήλικός μου Λεονάρδο, πέρυσι έκλεισε τα 70- πέρυσι τον Οκτώβριο. Υπάρχει το ειδησεογραφικό site On Cuba News το οποίο υπάρχει και στα αγγλικά και στο οποίο μπορείτε να ανατρέχετε όποτε θέλετε να βρείτε κάτι για το σήμερα της Κούβας.

Στα 70ά γενέθλια λοιπόν του Παδούρα δημοσίευσε ένα καταπληκτικό αφιέρωμα με τίτλο “Εφτά φορές δέκα ή δέκα φορές εφτά”.

Μπείτε στο site ειδικά όσοι ασχολείστε με την λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία και διαβάστε το, έχει τεράστιο ενδιαφέρον και τεράστια έκταση.

Σας παραθέτω την εισαγωγή:

“Πώς γιορτάζεις τα γενέθλια ενός φίλου; Στις 9 Οκτωβρίου, ο Λεονάρντο Παδούρα φτάνει στην ώριμη ηλικία των 70 ετών, με την αξιοζήλευτη διάκριση του πιο διάσημου σύγχρονου Κουβανού συγγραφέα, γράφοντας ακούραστα μυθιστορήματα, δοκίμια και άρθρα εφημερίδων. 

Ο Παδούρα είναι σήμερα ένας από τους πιο διορατικούς και, ταυτόχρονα, πιο δημοφιλείς διανοούμενους στην Κούβα. Γνωστός και αξιοθαύμαστος παρά το γεγονός ότι τα βιβλία του δεν επιτυγχάνουν τις μαζικές εκδόσεις που απαιτούν οι αναγνώστες του και ότι ορισμένοι τίτλοι χρειάζονται χρόνια για να αγοραστούν από τους εκδότες του νησιού.

Ο άνθρωπος που τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας της Κούβας το 2012 και το Βραβείο Λογοτεχνίας Πριγκίπισσας της Αστούριας το 2015 έχει πολλούς φίλους. Ένας από αυτούς, ο ποιητής και δημοσιογράφος Alex Fleites , συγκέντρωσε άλλους 15 φίλους για να δημιουργήσουν αυτό το συλλογικό αφιέρωμα μέσω του OnCuba. 

Πρόκειται για τους Senel Paz, Gustavo Bell Lemus, Arturo Arango, Ramón Fernández-Larrea, José Pérez Olivares, Gerardo Arreola, Laidi Fernández de Juan, Roberto Méndez Martínez, Félix Julio Alfonreminso Jéorgeminso, Ο Castillo Granada, ο Juan Siam, ο Rafael Acosta de Arriba, ο Arturo Montoto, ο Reinaldo Montero και ο ίδιος ο Alex, που συμμετέχουν σε αυτή τη γιορτή με ανέκδοτα, αναμνήσεις και κριτικές αξιολογήσεις μερικών από τα πιο διάσημα μυθιστορήματα του τιμώμενου.

Πολλά συγχαρητήρια και μια μακρά, δημιουργική και παραγωγική ζωή στον Λεονάρντο Παδούρα! Η ομάδα μας είναι περήφανη που συγκαταλέγεται στους πολλούς που τον διαβάζουν και τον θαυμάζουν”.

Ελπίζω να μη χρειάζεται ηθικό συμπέρασμα στα όσα έγραψα. Άλλωστε εγώ απλώς μετέφερα μερικά στοιχεία της πραγματικότητας της Κούβας. Της δύσκολης πραγματικότητας αλλά της ζωντανής, ολοζώντανης, μαχόμενης πραγματικότητας και όχι μιας προκατασκευασμένης τελεολογικού χαρακτήρα, από αυτούς που μάταια τόσες δεκαετίες περιμένουν η Κούβα να παραδώσει τα όπλα.

Κλέφτης! Πιάστε τον !

Ο Αλέξης Τσίπρας και οι ...σαράντα κλέφτες! 

  Βασίλης Σκουρής

 dnews.gr

Μετά το πρόγραμμα του Κασσελάκη και του Ανδρουλάκη κλέβει και το πρόγραμμα της Καρυστιανού!

Απίστευτο και όμως αληθινό! Ο Αλέξης Τσίπρας βγήκε παγανιά και ...κλέβει προγράμματα!

Η Μαρία Καρυστιανού μάλιστα όχι απλώς το κατάλαβε έγκαιρα αλλά και αποφάσισε να το ..κλειδαμπαρώσει μην της το κλέψει ο Τσίπρας. Κυρίως εκείνο για την απαγόρευση των αμβλώσεων και τις επισκέψεις στα μοναστήρια, που κρατούν ορθό τον πατριωτικό κορμό, μην πέσουν στα χέρια Τσίπρα και τα ...υιοθετήσει!

Ο πρώτος όμως κατάλαβε πως ο Τσίπρας κλέβει προγράμματα είναι ο Στέφανος Κασσελάκης, να του το αναγνωρίσουμε! "«Πιστεύω πως θα τα πάει πολύ καλά ο κ. Τσίπρας. Πρώτον πάει για σπουδές σε αμερικανικό πανεπιστήμιο, μετά γράφει βιβλίο, μετά αρχίζει νέο κόμμα. Από την στιγμή μου με αντιγράφει, πιστεύω ότι θα πάει πολύ καλά. Να έρθει και στις Σπέτσες που είναι στην περιφέρειά του, να μιλήσει σε ψηφοφόρους…», δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Κασσελάκης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ στις 5 Σεπτεμβρίου 2005, ένα χρόνο πριν!

Πριν τη Μαρία Καρυστιανού και μετά τον Κασσελάκη διαπίστωσε πως ο Τσίπρας του κλέβει το πρόγραμμα το ...ΠΑΣΟΚ! Τελείως πρόσφατα, στις 30 Ιουνίου, ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος δήλωσε: «Ο κ. Τσίπρας αντιγράφει πλήρως το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ».

Γι΄ αυτό και η Μαρία Καρυστιανού πήρε το πιο σωστό μέτρο καθώς το λέει και η παροιμία, κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε: Κλειδαμπάρωσε το πρόγραμμά της (οι πληροφορίες που μιλούν ότι το έβαλε σε θυρίδα τράπεζας ελέγχονται ως ανακριβείς) μέχρι τις εκλογές. Παρόλα αυτά διαπιστώνουμε μια έλλειψη στο συγκεκριμένο κόμμα: Η κυρία Γρατσία δεν προσέφυγε στη δικαιοσύνη να καταθέσει μήνυση κατά του Αλέξη Τσίπρα, ούτε ζήτησε ασφαλιστικά μέτρα και απόσυρση του προγράμματος της ΕΛ.Α.Σ. καθότι αποτελεί προϊόν κλοπής! Έλλειψη αντανακλαστικών που πρέπει να διορθωθεί!

ΥΓ1: Από τη στιγμή που στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού κατάλαβαν με την πρώτη πως ο Τσίπρας τους κλέβει το πρόγραμμα πώς και δεν κατάλαβε τόσο γρήγορα πως ο Αυγερινός και οι άλλοι μπήκαν στο κόμμα για της το αρπάξουν; Επιλεκτικά ...αντανακλαστικά;

ΥΓ2: Ας προσέξουν τα κόμματα που τους κλέβει ο Τσίπρας το πρόγραμμα μήπως αυτός γνωρίζει τον κωδικό "άνοιξε σουσάμι" που χρησιμοποιούσε ο Αλή Μπαμπά για να μπει στη σπηλιά με τον θησαυρό των σαράντα κλεφτών! Και εν αντιθέσει με τον Αλή Μπαμπά τους κλέψει τα προγράμματα!

ΥΓ3: Αφού ο Τσίπρας κλέβει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ και έχουν το ίδιο πρόγραμμα γιατί να μην συγκυβερνήσουν; Εκτός και αν δεν πρόλαβε να κλέψει όλο το πρόγραμμα, αλλά κάποια σημεία του που δεν αρκούν για συγκυβέρνηση!

ΥΓ4: Α ρε Σεφερλή έχασες τη φόρμα σου, πού να τα σκεφτείς εσύ αυτά!

Ο Αλέξης Τσίπρας και οι ...σαράντα κλέφτες!

Μουσικές Καλημέρες Νο 1 : Κορυφαίες μελωδίες της Κλασικής Μουσικής με εισαγωγικά σχόλια σε κάθε έργο

 

Η νοσοκομειακή περίθαλψη στη Βόρεια Ελλάδα έχει τα χάλια της

 

Αντικαρκινικό Θεσσαλονίκης και ψυχιατρική κλινική Σερρών: Δεν βλέπουν τα προβλήματα ούτε με τα γυαλιά του Άδωνη…

Απόστολος Λυκεσάς

efsyn.gr

 

 5–7 λεπτά

---

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Καλές οι φιέστες του υπουργού Υγείας Αδ. Γεωργιάδη για τις ανακαινίσεις σε νοσοκομειακούς χώρους ανά την Ελλάδα, αλλά τα προβλήματα είναι δυστυχώς πεισματάρικα και ο υπουργός δεν μπορεί να τα δει ούτε με τα γυαλιά της Meta. Μόνο οι αναφορές των τελευταίων ημερών για τη Βόρεια Ελλάδα χαλάνε το κυβερνητικό αφήγημα.

Λίγες μέρες πριν από την άφιξη του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, ο Σύλλογος Καρκινοπαθών Μακεδονίας Θράκης ζητά να αρχίσουν άμεσα οι εργασίες για το αντικαρκινικό νοσοκομείο, ενώ στις Σέρρες η κατάσταση στην Ψυχιατρική Κλινική είναι επισφαλής και εκρηκτική. Αλλά στον νομό αυτό δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα, καθώς ιερέας καταγγέλλει οργισμένος ότι αν στη Νιγρίτα Σερρών λειτουργούσε ο κλειστός σταθμός ΕΚΑΒ μπορεί ένας άνθρωπος σήμερα να ζούσε, αλλά επειδή δεν λειτουργεί μπορεί να πεθάνουν κι άλλοι. Κι από κοντά, ανοιχτά ζητήματα παραμένουν εδώ και μήνες στην Καστοριά.

Στρατόπεδο Καρατάσιου

Με χθεσινή του ανακοίνωση ο Σύλλογος Καρκινοπαθών ζητά την άμεση έναρξη εργασιών κατασκευής του νέου αντικαρκινικού νοσοκομείου των 425 κλινών στο πρώην στρατόπεδο Καρατάσιου.

Ο σύλλογος χαιρετίζει την απόφαση του ΣτΕ που ξεμπλοκάρει τον διαγωνισμό για το νέο Αντικαρκινικό, έργο ΣΔΙΤ προϋπολογισμού 435 εκατομμυρίων ευρώ. Θυμίζουμε ότι το ΣτΕ απέρριψε την προσφυγή της εταιρείας ΕΚΤΕΡ Α.Ε. ανοίγοντας τον δρόμο για την κατασκευή του νοσοκομείου αλλά έκτοτε δεν υπάρχει κανένα νέο.

Το πρώην Στρατόπεδο Καρατάσιου, όπου ήδη θα έπρεπε να είχαν ξεκινήσει τα έργα για το νέο αντικαρκινικό νοσοκομείο
(ΡΑΦΑΗΛ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ/EUROKINISSI)

«Φτάνει πια με τις καθυστερήσεις και τα εταιρικά συμφέροντα στην πλάτη των ασθενών», λέει ο σύλλογος ο πρόεδρος του οποίου Γιάννης Σαριδάκης δηλώνει στην «Εφ.Συν.» πως «έχουν υποσχεθεί να ξεκινήσει το έργο το 2027 και θα τελειώσει το 2032. Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο, γι’ αυτό σήμερα η Πανελλήνια Ομοσπονδία μας θα στείλει επιστολή στον πρωθυπουργό για να τρέξει τις διαδικασίες έναρξης εργασιών, αλλά και για αυξήσεις συντάξεων και επιδομάτων, αφού αυτά που μας δίνουν σήμερα δεν φτάνουν ούτε για τις πρώτες 10 μέρες κάθε μήνα».

Με δύο γιατρούς

Με ανακοίνωσή της η Ενωση Νοσοκομειακών Ιατρών Θεσσαλονίκης (ΕΝΙΘ) συντάσσεται με την αντίστοιχη Ενωση Σερρών και καταγγέλλουν ότι η υποστελέχωση στην Ψυχιατρική Κλινική Γ.Ν. Σερρών έφτασε στο μη παρέκει, καθώς τα κενά καλύπτονται με «απαράδεκτες μετακινήσεις ψυχιάτρων από ψυχιατρικά τμήματα της Θεσσαλονίκης».

Η Ψυχιατρική Κλινική Σερρών } INTIME

Όπως αναφέρουν «το τμήμα Οξέων Ψυχιατρικών Περιστατικών, μετά από διορισμό σε άλλα νοσοκομεία ενός μόνιμου και ενός επικουρικού ψυχιάτρου, έχει απομείνει με μόλις δύο γιατρούς. Αντίστοιχα, το Κέντρο Ψυχικής Υγείας εδώ και χρόνια λειτουργεί με μόλις έναν ψυχίατρο, ο οποίος καλείται να εφημερεύει και στα οξέα περιστατικά».

Οι γιατροί αυτοί καλύπτουν τις ανάγκες του νομού Σερρών, των φυλακών Νιγρίτας αλλά και τον νομό Δράμας, καθώς το εκεί νοσοκομείο δεν διαθέτει ψυχιατρική κλινική. Οι δύο ιατρικοί σύλλογοι δίνουν μια ζοφερή εικόνα, καθώς «μόλις τον Ιούνιο προκηρύχθηκαν θέσεις ψυχιάτρων και μάλιστα μόνον 2. Με άλλα λόγια, με ευθύνη του υπουργείου Υγείας και της 4ης ΥΠΕ μοναδικός στόχος ήταν απλώς η αναπλήρωση “των απωλειών” και σε καμία περίπτωση η ασφαλής και αποτελεσματική, για εργαζόμενους και κοινωνία, λειτουργία του τμήματος. Σε συνάρτηση μάλιστα με την ταυτόχρονη, αναγκαία κατά τα άλλα, προκήρυξη θέσεων στη Θεσσαλονίκη, οι δύο αυτές θέσεις βγήκαν άγονες. Παράλληλα, κατά την προσφιλή τακτική κράτους-κυβέρνησης, αναγκάστηκαν σε μετακίνηση οι ψυχίατροι του ΓΝΘ Ιπποκρατείου οδηγώντας σε παραίτηση έναν εκ των δύο επικουρικών συναδέλφων του τμήματος εκεί!».

«Μπορεί και να ζούσε!»

«Σας καταγγέλλω δημόσια κύριοι! Τα θύματα της αδιαφορίας σας κρέμονται από τον λαιμό σας!». Η φράση είναι η καταληκτήρια της οργισμένης ανάρτησης του ιερέα της Νιγρίτας Σερρών, π. Γεώργιου Κελεμπέκη, μετά τον θάνατο συμπολίτη του. Ο ιερέας ζητά την επαναλειτουργία του σταθμού ΕΚΑΒ Νιγρίτας διότι το θύμα «για μισή ώρα πάλευε! Η καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση του έδινε ρυθμό για λιγότερο από μισή ώρα, έφευγε και επανερχόταν! Αν ο σταθμός του ΕΚΑΒ υπήρχε στη Νιγρίτα, το ασθενοφόρο θα έκανε το πολύ 10 λεπτά μέχρι το σημείο, άρα ο Παύλος μπορεί και να ζούσε!». Οπότε «χθες ο Παύλος, αύριο εγώ, μεθαύριο κάποιος άλλος… Αν δεν σταματήσουν τα παραμύθια τους και δεν ανοίξουν και πάλι τον σταθμό του ΕΚΑΒ θα κλάψουμε πολλά θύματα ακόμα! Θύματα της “κρατικής αναλγησίας”! Θύματα των υπευθύνων που κρατούν μανιακά κλειστό το ΕΚΑΒ στη Νιγρίτα!».

Εκδικητική δίωξη

Αρχές Αυγούστου η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ) με ανακοίνωσή της ανέφερε ότι «παραμένει άλυτο το ουσιαστικό πρόβλημα της υποστελέχωσης του Ειδικού Περιφερειακού Ιατρείου Αερολιμένα Καστοριάς, το οποίο συνεχίζει να μη λειτουργεί καθ’ όλη τη διάρκεια λειτουργίας (όλες τις ώρες και μέρες) του αεροδρομίου,». Ελήφθη έκτοτε κάποιο μέτρο; Όχι φυσικά. Αντιθέτως συνεχίζεται, όπως καταγγέλλει η ΟΕΝΓΕ, η δίωξη του γιατρού Θανάση Γεωργιάδη που υπηρετεί στο ιατρείο του Αερολιμένα και αντιμετωπίζει «σειρά πειθαρχικών και διοικητικών ενεργειών» διότι «αναδεικνύει τα σοβαρά προβλήματα λειτουργίας της δημόσιας δομής υγείας στην οποία υπηρετεί». Παράλληλα «προκαλεί σοβαρά ερωτήματα η απόρριψη της βαθμολογικής εξέλιξης του συναδέλφου, καθώς και η μη απάντηση της Διοίκησης της 3ης ΥΠΕ στην ιεραρχική προσφυγή που υπέβαλε, γεγονός που τον οδηγεί στην αναζήτηση δικαστικής προστασίας» («Εφ.Συν.», 30.4.2026, «Τον διώκει το κράτος, τον στηρίζει η κοινωνία»).

Vive la Fête (Mix31):Από το Βέλγιο με ρυθμό

 Οι Vive la Fête (Ζήτω το πάρτι) είναι ένα βελγικό μουσικό ντουέτο από τη Γάνδη της Ανατολικής Φλάνδρας, που σχηματίστηκε το 1997 από τους Danny Mommens (κιθάρα, φωνητικά) και Els Pynoo (φωνητικά).

 Το λαμπερό electro-rock ντουέτο Vive la Fête προέρχεται από το Βέλγιο και είναι, ίσως, ένα από τα πιο ξεχωριστά ευρωπαϊκά συγκροτήματα που συνδύασαν με επιτυχία τη synth pop και την electro με μια σέξι, παρακμιακή αισθητική και punk ενέργεια.

Vive la Fête/Wikipedia

Σέρινταν Λε Φανού (προδημοσίευση)

 

Σέρινταν Λε Φανού

 (απόσπασμα προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Σέρινταν Λε Φανού (Sheridan Le Fanu) «Ο μυστηριώδης ένοικος και άλλες ιστορίες» (ανθολόγηση, μτφρ., εισαγωγικό σημείωμα: Γιώργος Θάνος, επιμέλεια: Γιάννης Μπαρτσώκας), η οποία θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Printa.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

bookpress.gr

Πρόλογος

Υπάρχουν δύο πράγματα, πολύ συγκεκριμένα, για τα οποία νιώθουμε ευγνώμονες, όταν βλέπουμε τη χρονιά να οδεύει προς το τέλος της, και το σούρουπο να πέφτει όλο και νωρίτερα κάθε μέρα. Το πρώτο: πως δεν έχουμε δει ποτέ μας φάντασμα οι ίδιοι· το δεύτερο: πως κάποιοι άλλοι έχουνε δει. Ο κόσμος δεν συνειδητοποιεί πόσα χρωστά σε όσους έχουνε μάτια για το αόρατο. Οι ατέλειωτες νύχτες κάνουν τον χειμώνα να κυλά αργά και βασανιστικά, κι αν δεν υπήρχαν ιστορίες φαντασμάτων, οι ατέλειωτες αυτές νύχτες θα κυλούσαν ακόμα πιο αργά. Καθόλου δεν ζηλεύουμε την ιδιοσυγκρασία όποιου μπορεί να περάσει τον Δεκέμβρη του χωρίς άλλη ανατριχίλα από το ρίγος του κρύου. Δεν τρέφουμε ιδιαίτερη συμπάθεια για τους ανθρώπους των οποίων οι κουβέντες, όταν συμμαζεύουνε τις καρέκλες τους δίπλα σ’ ένα γεμάτο θαλπωρή τζάκι, δεν στρέφονται ενστικτωδώς σε σπίτια στοιχειωμένα, εφιάλτες και θανάσιμα σημάδια. Για εμάς, οι σιδεριές του τζακιού φέρνουν στο νου, αναμφίβολα, τα πλευρά ενός σκελετού· και καθώς παρακολουθούμε τον ισχνό καπνό να ανεβαίνει σιωπηλά από την καμινάδα, οι σκέψεις μας πάνε σε μορφές σαβανωμένες, που γλιστρούν σε διαδρόμους εκκλησιών αρχαίων κάτω από το φεγγαρόφωτο. Πώς η ίδια μας η σκιά, όπως χορεύει πίσω μας στον τοίχο ή την οροφή, μπορεί μια τέτοια στιγμή να επηρεάσει τη φαντασία μας δεν ξέρουμε να το εξηγήσουμε, γιατί πάντα νιώθαμε κομμάτι απρόθυμοι να ενδώσουμε στην ασυγκράτητη περιέργεια γύρω από το θέμα αυτό. Ποιος ξέρει τι άλλες σκιές θα βλέπαμε, αν γυρνούσαμε να αντικρίσουμε τη δική μας; Κι αν όμως δεν βλέπαμε άλλη καμία, το ξόρκι θα έσπαγε, η πυροστιά θα έχανε τη μαγεία της, το μυστηριώδες «επέκεινα» θα έχανε το μυστήριό του, και η θαυμαστή ιστορία του απογεύματος θα απευθυνόταν σε αυτιά αδιάφορα και δύσπιστα. Νιώθουμε οίκτο για τον άνθρωπο που, καθισμένος δίπλα στο τζάκι, γύρισε να κοιτάξει πίσω του· γιατί για τον άνθρωπο αυτόν, η ζωή απώλεσε τις ψευδαισθήσεις της· γιατί σήκωσε το πέπλο της Ίσιδας και «αντίκρισε την Αλήθεια» να έχει τη μορφή της γιαγιάς του· γιατί βούτηξε μέσα στην άβυσσο, και τη βρήκε να του φτάνει ως το γόνατο. Ένας είναι ο νόμος του χειμωνιάτικου απογεύματος: κοίταξε βαθιά μέσα στα κάρβουνα κι αναλογίσου τι απολαμβάνεις περισσότερο να σε τρομάζει. Όταν ο τρόμος σε κυριεύσει από την κορφή ως τα νύχια, άρχισε να μιλάς, με το βλέμμα σου στα κάρβουνα ακόμα. Ο τρόμος έχει θέση δίπλα στο τζάκι, όσο και το τζάκι έχει θέση στον χειμώνα. Το κρύο της εποχής αποζητά φλόγες ζωηρές, όσο και η ζέστη της φλόγας λαχταρά το ευχάριστο ρίγος που μια ανάμνηση από ένα νεκροταφείο στέλνει στο αίμα μας σαν ηλεκτρική εκκένωση. Το στιγμιαίο διαπεραστικό ρίγος καθώς ακούς μια από αυτές τις ιστορίες, για γυναίκες χλωμές με τους λαιμούς κομμένους, που μια νύχτα κάθισαν απέναντι από μοναχικούς φοιτητές, ή για χέρια που ξεπετάγονται από τάφους ανίερους, προδίδοντας τον φονιά καθώς περνά, είναι τόσο ευχάριστο, αναζωογονητικό και τονωτικό για τις αισθήσεις όσο και μια γρανίτα βατόμουρο μες στο λιοπύρι. Κι έπειτα, τίποτε δεν αυξάνει περισσότερο την απόλαυση μιας συζήτησης για φαντάσματα γύρω από τη φωτιά, σε ένα παλιό σπίτι στην ύπαιθρο, όσο η σκέψη της πλατιάς σκάλας που σύντομα θα χρειαστεί να ανέβεις, των μακριών διαδρόμων που θα πρέπει να διασχίσεις, των σκοτεινών, με ορθάνοιχτες τις πόρτες, δωματίων που θα πρέπει να προσπεράσεις, με μόνη συντροφιά το κερί σου και τον αντίλαλο των βημάτων σου, καθώς πηγαίνεις από τη γεμάτη θαλπωρή, λουσμένη στο φως του τζακιού γωνιά, σαν στο φως ενός ηλιοβασιλέματος, προς το μίζερο, τεράστιο δωμάτιο με το κρεβάτι –ίδιο φέρετρο– που σε περιμένει στο πιο απόμακρο σημείο μιας έρημης έπαυλης. Η προσμονή της ιερής, μυστικής πορείας κάνει τον χώρο γύρω από το τζάκι να μοιάζει με πραγματικό μαγικό κύκλο, έξω από τα όρια του οποίου κανείς δεν τολμά να πατήσει. Ο κόσμος των ζωντανών έχει συρρικνωθεί στις διαστάσεις αυτού του μαγεμένου δακτυλίου, και πέρα από τα όριά του χαίνει μια άβυσσος, σκοτεινή, γεμάτη φαντάσματα – ένας κόσμος πνευμάτων που σε έχουν ήδη ακούσει να μιλάς για αυτά. Διόλου περίεργο να μη σου κάνει καρδιά να βγεις στο βασίλειο των ξωτικών, με μόνο φυλαχτό για όσα φριχτά σε περιμένουν ένα συνηθισμένο κηροπήγιο από την κρεβατοκάμαρά σου. Και γιατί να το κάνεις, άλλωστε; Γιατί να μη ρίξεις κι άλλα κούτσουρα στη φωτιά, θέτοντας εαυτόν υπό την προστασία της Εστίας, μέχρι να περάσει αυτή η «νύχτα σπαρμένη μάγια»; Γιατί να μη μείνεις ξάγρυπνος πιο πολύ κι από τα φαντάσματα, πηγαίνοντας στο κρεβάτι σου όταν το πρώτο λάλημα του πετεινού φωνάξει εκείνα στο δικό τους; 

Ο κόσμος των ζωντανών έχει συρρικνωθεί στις διαστάσεις αυτού του μαγεμένου δακτυλίου, και πέρα από τα όριά του χαίνει μια άβυσσος, σκοτεινή, γεμάτη φαντάσματα – ένας κόσμος πνευμάτων που σε έχουν ήδη ακούσει να μιλάς για αυτά.

Αν έχει κανείς αμφιβολίες πως το να διηγείσαι ιστορίες φαντασμάτων είναι η πιο κατάλληλη ασχολία για μια χειμωνιάτικη νυχτιά, ας ανοίξει το παράθυρο του κι ας κοιτάξει έξω. Μπορεί να υπάρξει θέαμα πιο απόκοσμο; Το βλέμμα του δεν θα πέσει ούτε σε έναν λόφο, ούτε σε μια κοιλάδα χωρίς σάβανο – τον κοιτούν με πρόσωπο λευκό, ανέκφραστο, φαντάσματα του εαυτού τους. Τα δέντρα στέκονται ίδια γιγάντιοι σκελετοί, σηκώνοντας τα ξασπρισμένα χέρια τους προς τα σμήνη των σύννεφων που τρέχουνε στον ουρανό, σαν τις μάγισσες που συρρέουν κοπαδιαστά για το Σάμπαθ τους. Τι είναι όλα αυτά, αν όχι μια παράσταση φαντασμάτων που παίζει η γη για τους ουρανούς; Αν ο αμφισβητίας συνεχίσει να αμφιβάλλει μπροστά σε μια τέτοια θέα, ό,τι και να του πούμε δεν θα μπορέσει να τον μεταπείσει· εγκαταλείπουμε την προσπάθεια, με την ελπίδα πως δεν θα μας είναι γραφτό να τον έχουμε κάποτε αναγνώστη. Τι σχέση μπορεί να έχει αυτός με τις τρομακτικές μας ιστορίες, που τις κρατάμε σε εφεδρεία για τις διηγηθούμε πλάι στο τζάκι; Τρόμος είναι ο ίδιος, από μόνος του, για όποιο τζάκι τον φιλοξενήσει – τρόμος πιο φρικτός από όποιον θα μπορούσαμε να φανταστούμε. 

Εσύ, πραγματικέ μας αναγνώστη, διακρίνουμε ότι διακατέχεσαι από πνεύμα αλλιώτικο: έλα, λοιπόν, μοιράσου τις ανατριχίλες μας, κι ας πούμε μερικές ιστορίες τρομαχτικές που έχουμε συγκεντρώσει.

---

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Η ανθολογία αυτή περιλαμβάνει οκτώ ιστορίες του Σέρινταν Λε Φανού, φιλοδοξώντας να φέρει το ελληνικό κοινό σε μια πιο στενή επαφή με έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς της λογοτεχνίας τρόμου. Οι συγκεκριμένες ιστορίες συγκροτούν μια σύνοψη των εμμονών που στοιχειώνουν το έργο του Λε Φανού: η επιστροφή από τον κόσμο των νεκρών, η οικογενειακή εστία που κρύβει μυστικά και ψέματα, ο φρικτός, δαιμονικός επισκέπτης που διαταράσσει ανεπανόρθωτα την καθημερινότητα, οι θρύλοι της ιρλανδικής υπαίθρου, η βαριά σκιά της θρησκευτικότητας, η μαγευτική όσο και απειλητική φύση, τα γεμάτα απόκοσμο τρόμο παλαιά σπίτια, λυγισμένα από το βάρος όσων κουβαλούν. Από τις αχυρένιες καλύβες της ιρλανδικής επαρχίας ως τα δουβλινέζικα αρχοντικά και από τους προτεσταντικούς ναούς των Κάτω Χωρών ως τις σπηλαιώδεις καθολικές εκκλησίες της Ρώμης, οκτώ ιστορίες υπερφυσικού τρόμου για «αναγνώστες που διακατέχονται από πνεύμα αλλιώτικο», όπως έλεγε ο ίδιος ο Λε Φανού.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Σέρινταν Λε Φανού (1814-1873), αν και καταπιάστηκε στη διάρκεια της ζωής του με διάφορα λογοτεχνικά είδη, συγκαταλέγεται δικαίως ανάμεσα στους θεμελιωτές της σύγχρονης λογοτεχνίας τρόμου. Ο Ιρλανδός συγγραφέας όχι μόνον υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς ιστοριών με φαντάσματα της βικτωριανής εποχής, αλλά μπόλιασε την υπό διαμόρφωση λογοτεχνία τρόμου με χαρακτηριστικά όπως η αμφισημία και η εστίαση στην ψυχολογική διάσταση, μετατοπίζοντας ταυτόχρονα τη γεωγραφία της γοτθικής λογοτεχνίας και κατορθώνοντας να φέρει τον υπερφυσικό τρόμο ένα βήμα πιο κοντά στο παρόν. Εμπνεόμενος από τη μαγευτική όσο και απειλητική ιρλανδική ύπαιθρο, εξετάζοντας το βάρος της θρησκευτικότητας και τα μυστικά που κρύβουν τα παλιά, παρηκμασμένα αρχοντικά, o Λε Φανού πλάθει ιστορίες στις οποίες παρελαύνουν επιστρέφοντες νεκροί, δαιμονικοί επισκέπτες κι αλλόκοτα ξωτικά. Το έργο του συνεχίζει να ανακαλύπτεται συνεχώς από νέους αναγνώστες, ενώ έχει επηρεάσει σημαντικότατους συγγραφείς όπως ο Bram Stoker και ο Henry James.

Όχι άλλη εγκατάλειψη στις υποδομές και στις επενδύσεις στη Δυτική Μκεδονία

 

Το αεροδρόμιο των Σκοπίων δίπλα μας και η Δυτική Μακεδονία που πρέπει να αλλάξει

parallaximag.gr

3–4 λεπτά

---

Οι υποδομές, οι επενδύσεις και ο κάθετος άξονας Νίκη–Φλώρινα–Κοζάνη που μπορούν να αλλάξουν το μέλλον μιας ολόκληρης περιοχής

Λέξεις: Ευάγγελος Νομικός

Τα τελευταία χρόνια μου τυχαίνει να ταξιδεύω μέσω του αεροδρομίου των Σκοπίων. Δεν είναι εντυπωσιακό αεροδρόμιο. Είναι όμως ένα αεροδρόμιο που λειτουργεί σαν διεθνές.

Δύο λεπτομέρειες τα λένε όλα. Στα Σκόπια η επιβίβαση και η αποβίβαση γίνονται αποκλειστικά με φυσούνα — στο «Μακεδονία» δεν υπάρχει ούτε μία. Ο έλεγχος ασφαλείας γίνεται με σύγχρονο εξοπλισμό, χωρίς να χρειάζεται να αδειάσεις μισή τσάντα. Και μετά φτάνεις στον πίνακα αναχωρήσεων και βλέπεις πτήσεις σχεδόν παντού.

Το ίδιο έχω δει και σε μικρότερα αεροδρόμια, όπως στο Wroclaw της Πολωνίας. Το συμπέρασμα δεν είναι ότι χρειάζονται φαραωνικά έργα. Είναι ότι χρειάζεται οπτική και στόχευση — και ότι αυτά κοστίζουν πολύ λιγότερα από όσα νομίζουμε.

Το ίδιο μοτίβο και στη διαδρομή Μοναστήρι–Σκόπια, που ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί με τον νέο ανάδοχο. Και όμως, δίπλα σε έναν ημιτελή δρόμο, βλέπεις έντονη επενδυτική δραστηριότητα σε καθετοποιημένες μονάδες γερμανικών συμφερόντων, νέες βιομηχανικές ζώνες, μεταποίηση και τυποποίηση αγροτικών προϊόντων στην ίδια περιοχή.

Ας είμαστε ακριβείς: σε επίπεδο υποδομών υπολείπονται σημαντικά. Χτίζουν όμως διαδικασίες. Και οι διαδικασίες είναι αυτό που φαίνεται μετά από δέκα χρόνια.

Το κρατάω αυτό γιατί μιλάμε για μια περιοχή δίπλα μας. Η Φλώρινα απέχει από το Μοναστήρι λιγότερο απ’ ό,τι από τη Θεσσαλονίκη. Στην πράξη, μια αξιόπιστη οδική σύνδεση και δύο σοβαρές επενδύσεις αλλάζουν το κλίμα μιας ολόκληρης περιοχής. Αυτό είναι ο κάθετος άξονας Νίκη–Φλώρινα–Κοζάνη: δεν είναι έργο γοήτρου, είναι η προϋπόθεση για να έχει νόημα οτιδήποτε άλλο σχεδιάζουμε για τη μεταλιγνιτική Δυτική Μακεδονία.

Τις επόμενες έξι μέρες θα είμαι στο Γκέτεμποργκ, στο πλαίσιο ανταλλαγής του Ενεργοί Νέοι ΟΕΝΕΦ – Active Youths OENEF με εταίρους από Ιορδανία, Πορτογαλία και Σουηδία — μαζί με 10 εξαιρετικά παιδιά της Δυτικής Μακεδονίας. Είναι ο λόγος που επιμένουμε για τον τόπο μας.

ΥΓ. Κάθε φορά που πετάω από τα Σκόπια και από αντίστοιχες χώρες, μου κάνει εντύπωση πόσος νέος κόσμος ταξιδεύει — και ιδίως πόσοι νέοι ταξιδεύουν με μικρά παιδιά. Είναι το φυσιολογικό. Στη χώρα μας τείνει να γίνει εξαίρεση.

«σχεδία» Σεπτεμβρίου 2026 (τεύχος #147): Κυκλοφορεί από την Τετάρτη 26 Αυγούστου στους δρόμους της πόλης. Αγοράζεται και ...με POS !

 

Η «σχεδία» της κοινωνικής ευθύνης και της συμπερίληψης   



 Παίζουμε το ποδόσφαιρο της φροντίδας, δραπετεύουμε από τον καταναγκασμό της θετικής σκέψης, βγαίνουμε με ένα POS στους δρόμους,  απολαμβάνουμε το ξέφωτο της ποίησης, θαυμάζουμε τις νότες της οικουμένης, αναγνωρίζουμε το μόχθο της Αφρικής.




  Αυτά και άλλα πολλά στη «σχεδία» Σεπτεμβρίου 2026 (τεύχος #147). Κυκλοφορεί από την Τετάρτη 26 Αυγούστου στους δρόμους της πόλης.
 

«Με το ζόρι, ευτυχισμένος». Η υποχρέωση για θετική σκέψη και η ταύτισή της με την ευτυχία είναι ψυχολογικά επιβαρυντική. Όχι μόνο δεν αποδιώχνει τα –απαραίτητα για τη ζωή μας– αρνητικά συναισθήματα, αλλά τα επιτείνει.  «Ο σύγχρονος πολιτισμός μάς έμαθε ένα επικίνδυνο παραμύθι: ότι ο πόνος είναι βλάβη κι άρα πρέπει να διορθωθεί γρήγορα. Θέλουμε άμεση απάντηση, άμεση ανακούφιση», τονίζει ο ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής Χρήστος Καρράς.
 

 «Η μπάλα που νοιάζεται». Από δημιουργία αιθουσών διδασκαλίας εντός των γηπέδων τους έως επαγγελματικό προσανατολισμό και ψυχολογική υποστήριξη σε πενθούντες γονείς, όλο και περισσότερες επαγγελματικές ομάδες, διεθνώς, αντιλαμβάνονται την κοινωνική τους ευθύνη. «Το γερμανικό πρωτάθλημα έχει αναπτύξει εδώ και χρόνια ένα σύστημα, όπου κάθε ομάδα υποχρεούται να έχει εγκεκριμένο πρόγραμμα κοινωνικής ευθύνης, ώστε  να αδειοδοτηθεί», επισημαίνει, μεταξύ άλλων, στη «σχεδία», ο  δρ. Χρήστος Αναγνωστόπουλος επίκουρος καθηγητής αθλητικού μάνατζμεντ στο Πανεπιστήμιο Μπιν Χαλίφα του Κατάρ.

«Ανέπαφη συμπερίληψη». Αντιλαμβανόμενοι ότι η επιβίωση των ανθρώπων μας εξαρτάται από τα εργαλεία του σήμερα, απαντάμε στην πρόκληση εντάσσοντας στη δυναμική των πωλητών μας τη δυνατότητα χρήσης άυλων συναλλαγών, μέσω POS. Από την Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου, οι πρώτοι πωλητές θα εμφανιστούν στους δρόμους της πόλης, έχοντας ένα  POS στα χέρια τους, ενώ, από την Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου, σταδιακά, όλοι οι άνθρωποι της «σχεδίας» θα ενταχθούν σε αυτήν τη νέα ψηφιακή πραγματικότητα.

«Στο ξέφωτο της ποίησης». Δύο αγαπημένοι μουσικοί, τα αδέρφια Μιχάλης και Παντελής Καλογεράκης, μας εξηγούν πώς τους διαμόρφωσαν οι κρητικές τους ρίζες, με ποιον τρόπο συνδύασαν τον Ρεμπώ με τα ρεμπέτικα, τι σημαίνει για εκείνους η τοξικότητα στις σχέσεις,  επισημαίνουν ότι η αγάπη είναι τρόπος ζωής, και υπογραμμίζουν ότι η Ιστορία γράφεται καθημερινά από τον καθένα μας.

«Ο μόχθος της Αφρικής». Το κάσιους έχει εξελιχθεί στον πιο ακριβό και περιζήτητο ξηρό καρπό στην Ευρώπη, οι αμοιβές που λαμβάνουν οι καλλιεργητές του στη Δυτική Αφρική, ωστόσο, είναι πενιχρές, σε σχέση με τα τεράστια κέρδη εκείνων που τον εμπορεύονται.

«Οι νότες της οικουμένης». H διάσημη αϊτινή τραγουδοποιός Naïka χρησιμοποιεί τη μουσική ως γέφυρα ένωσης των πολιτισμών, αλλά και έκφρασης της συλλογικότητας, αναδεικνύει την πολιτική διάσταση της μόδας, εξηγεί γιατί η ίδια δεν χωράει σε μία μόνο ταυτότητα, ενώ θεωρεί την αγάπη ως το αντίδοτο στο κακό που μας περιβάλλει.

  Ο Γιώργος Αμβροσίου και ο γιος του Θωμάς μάς μιλούν για τη  συμπόρευσή τους στο οικογενειακό τυπογραφείο.

 Στα «Λόγια της πλώρης», ο Χρήστος Αλεφάντης αναρωτιέται «πού πάνε οι πολύ φτωχοί άνθρωποι, όταν δεν μπορούν άλλο;»

 Μία γυναίκα μάς μεταφέρει στη Θράκη της μετανάστευσης, του αθλητισμού, των νυχτεριών, της υφαντικής, μα και των πλημμυρών.

Παράλληλα, κλείνουμε τραπέζι  σε ένα μαγαζί, όπου η Ικαρία και το γουίντ σέρφινγκ συναντιούνται με τη γαστρονομία.

 

Αυτά και άλλα πολλά στη «σχεδία» Σεπτεμβρίου 2026 (τεύχος #147). Κυκλοφορεί από την Τετάρτη 26 Αυγούστου στους δρόμους της πόλης.

Ιn nome della legge / Στο Όνομα του Νόμου (1949):ιδεαλισμός στην πατρίδα της Μαφίας χωράει;

 .

Στο Όνομα του Νόμου (1949)

Δράμα | Έγκλημα, Μαφία
Σκηνοθέτης: Πέτρου Τζέρμι
Ηθοποιοί: Μάσιμο Τζιρότι, Τζόνε Σαλίνας, Καμίλο Μαστροτσίνκι, Σαρ Γιούρτζι

Διάρκεια: 100 λεπτάΈνας νέος δικαστικός του Παλέρμο αποστέλλεται ως δικαστής στο Καπονταρσο, σε ένα χωριό της Σικελίας και, για χάρη της δικαιοσύνης και της νομιμότητας, αναγκάζεται να πολεμήσει ενάντια σε διάφορες κοινωνικές αδικίες. Ο ζήλος του θα τον οδηγήσει σε σύγκρουση ενάντια σε έναν  άνθρωπο του βαρώνου Λο Βάστο και κατά της Μαφίας, που εκπροσωπείται από το μεγάλο  αφεντικό Τούρι Πασαλάκουα και τους άντρες του.

 

Όλα αυτά περιβάλλονται από μια πραγματικότητα συνωμοτική και άκρως ύποπτη και χρησιμεύουν μόνο για να εμποδίσουν το έργο του. Μόνος του εναντίον όλων, υποστηρίζεται μόνο από τον αστυνόμο του τοπικού Αστυνομικού Σταθμού και το νεαρό φίλο του Παολίνο.

 

Με την άφιξη του ένας άνθρωπος πυροβολείται και πεθαίνει.
Όμως ο δικαστής, στην προσπάθεια του να βρει τον δολοφόνο,
συναντά κλειστά στόματα απ΄ όλο το χωριό που το μαστίζει η ανεργία
καθώς το τοπικό ορυχείο είναι κλειστό.

Μία από τις πρώτες ιταλικές ταινίες που γυρίστηκαν μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μία από τις πρώτες που ασχολήθηκαν με την πληγή της Μαφίας.

Γυρισμένο όμορφα σε τοποθεσίες στην αγροτική Σικελία, περιγράφεται ως μια ισχυρή κοινωνιολογική και εγκληματολογική κινηματογραφική εμπειρία. Επίσης, αναφέρεται ως ένα παράδειγμα του “ιταλικού γουέστερν”: μια ιστορία που διαδραματίζεται στην Ιταλία με θέματα που συνήθως συνδέονται με την αμερικανική Δύση (π.χ. ο μοναχικός αστυνομικός  που προσπαθεί να επιβάλει τον νόμο και την τάξη) σε μια σκληρή, απομακρυσμένη γη που κυβερνάται από τη βία και την απληστία.

In the Name of the Law (1949 film)

Γιατί, άραγε, είναι «εθνικό συμφέρον» να συντασσόμαστε με δικτάτορες και εγκληματίες;

 

Δικτάτορας εναντίον εγκληματία: Η αηδής κοκορομαχία Ερντογάν – Νετανιάχου

Γιώργος Καρελιάς

news247.gr

 4–5 λεπτά

---

AP

Ερντογάν και Νετανιάχου, ο «δικτάτορας» και ο «εγκληματίας πολέμου», όπως αποκαλεί ο ένας τον άλλον, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αιμοσταγείς και επικίνδυνοι.

Και οι δύο χαρακτηρισμοί («δικτάτορας» και «εγκληματίας») είναι αληθινοί, αποδίδουν την  πραγματικότητα. Τους προσάπτουν ο ένας στον άλλον στην εν εξελίξει τελευταία κοκορομαχία τους (έχουν  προηγηθεί πολλές), που μόνο αηδία προκαλεί.

Ο Ερντογάν έδωσε εντολή στον υπουργό Δικαιοσύνης του να εκδώσει διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον «εγκληματία πολέμου» Νετανιάχου. Ο Νετανιάχου απάντησε χαρακτηρίζοντας τον Ερντογάν «αντισημίτη δικτάτορα».

Είναι από τις σπάνιες φορές που και τα δύο αυτά απεχθή πολιτικά πρόσωπα έχουν δίκιο στο μεταξύ τους ξεκατίνιασμα.

Ασφαλώς ο Νετανιάχου είναι εγκληματίας πολέμου. Φυσικά, ο Ερντογάν είναι ο πλέον ακατάλληλος να το λέει, αλλά αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Το έχει πει εδώ και καιρό το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, που δεν απαρτίζεται από κάποιους «αντισημίτες» ούτε «χαμασίτες». Φυσικά, το ένταλμα σύλληψης δεν πρόκειται ποτέ να εκτελεσθεί, εκτός αν κάποια στιγμή ο Νετανιάχου εκνευρίσει πολύ τον… Τραμπ!

Φυσικά και ισχύουν αυτά που απάντησε ο Νετανιάχου για τον Ερντογάν. Είναι δικτάτορας (άντε να βάλουμε μπροστά από τη λέξη το –ημι, κάνει «εκλογές»…). Φυλακίζει όχι μόνο δημοσιογράφους, αλλά και τους πολιτικούς αντιπάλους του. Φυσικά, κατέχει τη μισή Κύπρο και επιτίθεται στους Κούρδους. Είναι και «αντισημίτης», που λέει ο Νετανιάχου; Χμ…Πριν από λίγα χρόνια, όταν έκαναν συναντήσεις οι δυο τους στο «σπίτι της Τουρκίας» στη Νέα Υόρκη,  δεν ήταν.

Ναι, ο Ερντογάν επιτίθεται στους Κούρδους (και στη Συρία),αλλά ο Νετανιάχου δεν λέει ότι τους Κούρδους τους «πούλησαν» οι Αμερικανοί και εγκατέστησαν εκεί ακραίους (πρώην;) ισλαμιστές.

Ναι, ο Ερντογάν κάνει ό,τι κάθε (ημι)δικτάτορας. Αλλά στο Ισραήλ, «τη μόνη δημοκρατία της περιοχής», ο Νετανιάχου έχει έναν υπουργό που επιδίδεται σε δημόσιες φρικαλεότητες. Ο Ερντογάν δεν έχει φτάσει ακόμη μέχρι εκεί.

Αυτή είναι η δημόσια «αντιπαράθεση» δύο ηγετών της «πολιτισμένης» Δύσης, η οποία κάνει χάζι σιωπώντας. Και μην πείτε ότι δεν είναι «δυτικοί» και οι δύο. Ο Νετανιάχου είναι ο πρωθυπουργός του πιο πιστού, διαχρονικά, συμμάχου της υπερδύναμης. Και ο Ερντογάν της δεύτερης ισχυρότερης στρατιωτικά χώρας του ΝΑΤΟ, που σαλιαρίζει με την Ευρώπη ανάλογα με τις εποχές. Και κατέχει το 40% του εδάφους χώρας-μέλους της Ε.Ε εδώ και μισόν αιώνα. Η ειρωνεία είναι ότι το λέει ο Νετανιάχου, η χώρα του οποίου κάνει το ίδιο εδώ και έξι δεκαετίες. Και από καιρού εις καιρόν καταφεύγει σε φρικαλεότητες-εγκλήματα πολέμου.

Ερντογάν και Νετανιάχου, ο «δικτάτορας» και ο «εγκληματίας πολέμου», όπως αποκαλεί ο ένας τον άλλον,  είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αιμοσταγείς και επικίνδυνοι.

ΥΓ:  Ξέρω, το «εθνικό συμφέρον» επιβάλλει εμείς να είμαστε με τον έναν από τους δύο, το λέει το δόγμα «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Οι κυβερνήσεις μας κάνουν τη δουλειά τους. Εμείς οι άλλοι, οι άνθρωποι, δεν διαλέγουμε ούτε εγκληματίες πολέμου ούτε δικτάτορες (που κι αυτοί εγκλήματα διαπράττουν)…

Τρία θεωρητικά περιοδικά της Αριστεράς , που άφησαν το βαθύ αποτύπωμά τους στη μεταπολιτευτική ιστορία των ιδεών του τόπου

 

H μεταπολίτευση του πολιτισμού, της δημόσιας σφαίρας και της ζωντανής ιστορίας 

 

 

6–7 λεπτά

---

του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου

 oanagnostis.gr

Η έννοια της δημόσιας σφαίρας αποκαλύπτει τον κοινωνικό χώρο εντός του οποίου οι πολίτες συζητούν απρόσκοπτα για τα κοινά προβλήματα, διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και ασκούν κριτική στην κρατική εξουσία. Βασικά χαρακτηριστικά της είναι ο ελεύθερος διάλογος, η συμμετοχή των πολιτών και η απουσία κρατικής βίας. Την ανάπτυξη της έννοιας οφείλουμε στον Γιούργκεν Χάμπερμας και θα πρέπει να τη συνδέσουμε πάραυτα με τα μέσα ενημέρωσης και με  τη δημοκρατία, ξεκινώντας ήδη από τις συζητήσεις στα σαλόνια και στα καφενεία του 18ου αιώνα. Η δομή της αίσθησης, από τη άλλη μεριά, ανήκει ως έννοια στον Ρέιμοντ Ουίλιαμς και σημαίνει την από κοινού, άμεσα βιωμένη πλην όχι και πλήρως αρθρωμένη εμπειρία μιας περιόδου ή μιας κοινωνικής ομάδας. Μιλάμε για ένα πλέγμα συναισθημάτων, αντιλήψεων, διαθέσεων και πρακτικών, που λειτουργεί και καταγράφεται  προτού αποκρυσταλλωθεί σε επίσημες μορφές κουλτούρας, όσο παραμένει ακόμη στο πεδίο της ζωντανής (εν τω γεννάσθαι) ιστορίας.
Αυτές είναι οι δύο κεντρικές έννοιες με τις οποίες έρχεται να παρακολουθήσει και να αναλύσει ο Κώστας Καραβίδας στο βιβλίο του Η περιπέτεια των ιδεών, εκδόσεις Πόλις, τα πρώτα τριάντα περίπου μεταπολιτευτικά χρόνια. Η συζήτηση είναι για τρία αριστερά περιοδικά, για τη λειτουργία της κριτικής της λογοτεχνίας, αλλά και για τον λόγο περί λαϊκού και λαϊκισμού, όπου αναπόφευκτα εμπλέκεται η παράδοση. Οι δύο έννοιες,  αμφότερες πλαστικές και πολύπτυχες, δεν είναι πρωτόφαντες στα καθ’ ημάς, πλην εδώ σπεύδουν να ανταποκριθούν σε δύο αλληλοδιαπλεκόμενα ζητήματα – σε μια μεταπολίτευση του πολιτισμού,  δηλαδή πιο περίπλοκη από τη μεταπολίτευση της πολιτικής, και σε έναν πολιτισμό τον οποίο για να κατανοήσουμε χρειαζόμαστε πολλαπλές και ταυτοχρόνως ιδιαίτερα εστιασμένες εισόδους. Φερειπείν, από Τσαρλς Τέιλορ, Αντρέ Πιερ Ταγκιέφ,  Μισέλ Φουκώ και Φρέντερικ Τζέιμσον μέχρι Χανς Μπλούμενπεργκ, Έρικ Χομπσμπάουμ, Τζόρτζιο Αγκάμπεν, Σαντάλ Μουφ και Ερνέστο Λακλάου. Θεωρίες για το τότε και για το τώρα, θεωρίες που εξηγούν μια εποχή μέσα από το ιδίωμά της ή την ανατέμνουν από απόσταση και σε νεοτέρα συμφραζόμενα, ανεξαρτήτως του πότε πρωτοδιατυπώθηκαν.

Ο Καραβίδας ξέρει καλά τη δύναμη μα και τις παγίδες της θεωρίας. Εξ αυτού και επιλέγει τις πολλαπλές επεξηγηματικές πύλες, όπως τις έχει ονομάσει η Ελισάβετ Κοτζιά, προλαβαίνοντας τον τρόπο σχηματισμού του πολύμορφου και ετερογενούς υλικού του. Ο Χάμπερμας με τον διάλογο και με την κίνηση των ιδεών και ο Ουίλιαμς με τη δομή της αίσθησης βοηθούν τον Καραβίδα από τη μια να αναδείξει τον πλούτο της δημόσιας σφαίρας του πολιτισμού σε μια μεταβατική φάση και από την άλλη να διασώσει τη ρευστοτητά του χωρίς να τον  εγκλείσει σε σφραγισμένα με ετικέτες κουτιά.
Τα περιοδικά Αντί (1975-2008), Ο Πολίτης (1976-2008) και Σχολιαστής (1983-1990) χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν το πέρασμα από την πολιτική στον πολιτισμό και από το συλλογικό στο ατομικό, να ενταχθούν στην Αριστερά χωρίς να μετατραπούν σε κομματικά φερέφωνα, να παραστούν σε μείζονες ιδεολογικές καταρρεύσεις, να τοποθετηθούν στο ζήτημα του γούστου, ακόμα και να τα βγάλουν πέρα με την τυπογραφική και με την ηλεκτρονική τους εμφάνιση. Ο Καραβίδας δείχνει πως δεν τα κατάφεραν ακριβώς, χάνοντας το ρεύμα του ατομικού και του ιδιωτικού, τη στροφή προς τον πολιτισμό και προς τις διαιρέσεις της ιστορικής μνήμης και την πορεία ευρύτερα προς έναν κόσμο που απαιτούσε καινούργια θεωρητικά εφόδια για τη σύλληψη και για την ερμηνεία του.
Για την κριτική της λογοτεχνίας,  ο Καραβίδας θα φιλοτεχνήσει καλύτερη εικόνα, μιλώντας για τον Γ. Π. Σαββίδη, για τον Δ. Ν. Μαρωνίτη και για τον Δημήτρη Ραυτόπουλο. Ο Σαββίδης θα υπερασπιστεί τη νεότευκτη υποκειμενικότητα τόσο με τη γλωσσική του ιδιοσυστασία όσο και με τον συνδυασμό αναλυτικών τεκμηρίων και προσωπικής  διαίσθησης. Ο Μαρωνίτης θα ξεμπλέξει τους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς από τα δίχτυα της κομματικής ιεροσύνης για να τους παραδώσει στην πολιτική ηθική της ευθύνης, της αυτονομίας και της ελευθερίας και ο Ραυτόπουλος θα σπάσει με την ανεξαρτησία και με τον πολυσθενή φιλελευθερισμό του οποιαδήποτε εξάρτηση και ετεροκαθορισμό από οιαδήποτε άνωθεν αρχή και πηγή.
Στον δύσκολο κόμπο της λαϊκής παράδοσης και του λαϊκισμού θα επενεργήσει λυτρωτικά για την προσέγγιση του Καραβίδα η έννοια του Χομπσμπάουμ για την επινοημένη παράδοση. Κάθε χρόνος και κάθε τόπος, κάθε αφήγηση και αναφορά θα επινοήσει και θα καθιερώσει ένα συνεκτικό σώμα ενιαίας συνέχειας, διεκδικώντας εθνικό κύρος, ιστορική κατοχύρωση και υπαρξιακή υπόσταση.  Σε ένα τέτοιο περιβάλλον,  η δημόσια σφαίρα του πολιτισμού της μεταπολίτευσης θα ψαρέψει στα δεξιά αλλά και στα αριστερά, έχοντας να υπομείνει  επί πλέον δύο βάρη – τη χρονική αρχή της λόγιας και της λαϊκής παράδοσης και τη θέση της Ελλάδας στο τόξο Δύσης και Ανατολής. Πρόκειται για εμπλοκές με τις οποίες δεν έχουμε τελειώσει μέχρι και τις ημέρες μας, αλλά ο μελετητής έχει ήδη κατορθώσει να ελέγξει την ενσωμάτωσή τους στη ρέουσα προβληματική του πολιτισμού της μεταπολίτευσης.
Ο Καραβίδας δεν επιζητεί μια εξαντλητική εξιστόρηση, κατά πάσα πιθανότητα  ανέφικτη ή ιδεολογικοπολιτικά επιβαρυμένη, ιδίως όταν πρόκειται για τη μεταπολιτευτική κουλτούρα ή για τους προπομπούς της κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, όπως έχουν δείξει πρόσφατες συνολικών φιλοδοξιών μελέτες. Στην περίπτωσή του φτάνουν και περισσεύουν το ερευνητικό βάθος, όπως και η ελεύθερη, αδέσμευτη και ανεξάρτητη ματιά. Θα επανέλθω κάποια στιγμή,  συζητώντας ειδικότερα, και για ευνόητους λόγους, το πλαίσιο της κριτικής της λογοτεχνίας.

Κώστας Καραβίδας, Η περιπέτεια των ιδεών, εκδόσεις Πόλις

Camerata Romeu – Classical Music at Museum | Concert for Cuba’s National Culture Day

 Καμεράτα Ρομέου – Συναυλία για την Εθνική Ημέρα Πολιτισμού της Κούβας 🇨🇺
📍 Μουσείο της Πόλης της  Αβάνα

Ανακαλύψτε την Camerata Romeu, την πρώτη αποκλειστικά γυναικεία ορχήστρα εγχόρδων στη Λατινική Αμερική, σε αυτή την ειδική συναυλία που πραγματοποιείται για τον εορτασμό της Εθνικής Ημέρας Πολιτισμού της Κούβας.

Υπό τη διεύθυνση της διάσημης μαέστρου Zenaida Romeu, το σύνολο παρουσιάζει ένα φρέσκο ​​και ζωντανό ρεπερτόριο με έργα διακεκριμένων Κουβανών και διεθνών συνθετών όπως οι Egberto Gismonti, José María Vitier, Ernán López-Nussa, Carlos Fariñas και Roberto Valera.

🎬 Ηχογραφημένη ζωντανά στην αυλή του Μουσείου της Πόλης της Αβάνας, αυτή η συναυλία αποτελεί ένα πολιτιστικό στολίδι για τους λάτρεις της μουσικής δωματίου και της κουβανικής μουσικής κληρονομιάς.

Η Camerata Romeu είναι η πρώτη γυναικεία ορχήστρα εγχόρδων της Λατινικής Αμερικής, η οποία ιδρύθηκε στην Αβάνα το 1993 από τη Μαέστρo Zenaida Romeu. Το σύνολο συνδυάζει κλασικές παραδόσεις εγχόρδων με κουβανικούς και λατινοαμερικανικούς ρυθμούς, δημιουργώντας μια μοναδική και ζωντανή μουσική ταυτότητα. Η Romeu είναι επίσης καθηγήτρια στο Ανώτατο Ινστιτούτο Τεχνών στην Αβάνα και έχει δώσει masterclasses παγκοσμίως. Η Camerata Romeu έχει εμφανιστεί σε διεθνή φεστιβάλ, έχει ηχογραφήσει βραβευμένα άλμπουμ και έχει συμμετάσχει σε ντοκιμαντέρ όπως το Cuba Mia, που μεταδόθηκε από το PBS και τα δίκτυα τέχνης παγκοσμίως.

0:00:00 Camerata Romeu - Punto y Tonadas (Carlos Fariñas)
00:09:28 Camerata Romeu -  La Lenta Noche en Tus Ojos (Roberto Valera)
00:16:03 Camerata Romeu - Roberto Valera – Música para Cuerdas (Roberto Valera)
00:23:13 Camerata Romeu - Canciones Remotas No. 1 y No. 3 (Leo Brouwer)
00:30:15 Camerata Romeu -  Sertões Veredas (Egberto Gismonti)
00:42:40 Camerata Romeu -  Momo (Hernán López-Nussa)
00:46:15 Camerata Romeu - La Bella Habana (Pot Pourri) (Guido López-Gavilán – Mario Romeu – José White)