Επιστολή Τσίπρα στον Κακλαμάνη: Να αγοράσει η Βουλή τις φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής:

 

Επιστολή Τσίπρα στον Κακλαμάνη: Ζητά να αγοράσει η Βουλή τις φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής

«Πρόκειται για μοναδικά ντοκουμέντα μιας περιόδου σκότους, τρόμου, αλλά και ηρωισμού του λαού μας», αναφέρει στην επιστολή του ο κ. Τσίπρας.

Ο Αλέξης Τσίπρας έστειλε επιστολή στον πρόεδρο της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη, ζητώντας να αγοραστούν οι φωτογραφίες που διατίθενται προς πώληση στο eBay και δείχνουν το ναζιστικό έγκλημα που σημειώθηκε στην Καισαριανή με την εκτέλεση 200 αγωνιστών.

Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.

«Πρόκειται για μοναδικά ντοκουμέντα μιας περιόδου σκότους, τρόμου, αλλά και ηρωισμού του λαού μας», σημειώνει μεταξύ άλλων ο πρώην πρωθυπουργός στην επιστολή του.

►Για πρώτη φορά φωτογραφίες-ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή από τους Γερμανούς

Αναλυτικά η επιστολή του Αλέξη Τσίπρα προς τον Νικήτα Κακλαμάνη:

Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε

Θα έπεσαν προφανώς στην αντίληψή σας τα δημοσιεύματα, ότι πωλητής από το Βέλγιο έβγαλε σε δημοπρασία στο ebay φωτογραφίες, που κανείς δεν ήξερε την ύπαρξή τους και αφορούν τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την 1η Μάη του 1944, και σύμφωνα με τις ενδείξεις είναι αυθεντικές.

Πρόκειται για μοναδικά ντοκουμέντα μιας περιόδου σκότους, τρόμου, αλλά και ηρωισμού του λαού μας. Οι Έλληνες πατριώτες που απεικονίζονται εκεί, τα πρόσωπα που δεν βολεύτηκαν παρά μόνο στον ήλιο και κανένας φόβος δεν τα αλλοιώνει λίγο πριν στηθούν στον τοίχο, δίνουν υπόσταση σε μια συγκλονιστική στιγμή της σύγχρονης ιστορίας μας.

Παίρνω λοιπόν το θάρρος να σας προτείνω, το Ίδρυμα της Βουλής να αγοράσει αυτές τις φωτογραφίες, ως φόρο τιμής στην αντίσταση και τους νεκρούς της, αλλά και ως τεκμήριο του ηρωισμού με τον οποίο ο ελληνικός λαός αντιμετώπισε τη λαίλαπα της ναζιστικής κατοχής.

Πιστεύω, όπως είμαι βέβαιος κι εσείς, αλλά και κάθε Ελληνίδα και Έλληνας, ότι οι τελευταίες στιγμές Ελλήνων πατριωτών, η απεικόνιση της τραγωδίας αλλά και του θάρρους τους, δεν πρέπει να γίνουν αντικείμενο συναλλαγής, αλλά να περιέλθουν στην ιδιοκτησία της Βουλής και της πατρίδας.

Με εκτίμηση Αλέξης Τσίπρας.

Ο γαλήνιος ήχος του όμποε (48 συνθέσεις για όμποε /Play list)

 ΩΔΕΙΟ ΑΛΦΑ

odeioalfa.gr

 

Όμποε

Το όμποε είναι πνευστό μουσικό όργανο που ανήκει στην κατηγορία των ξύλινων πνευστών μουσικών οργάνων. Ο όρος όμποε είναι γερμανικός αλλά προέρχεται από τη γαλλική γλώσσα, πιο συγκεκριμένα από τη λέξη hautbois που σημαίνει λεπτό ξύλο. Η ελληνική του απόδοση είναι οξύαυλος και το συναντάμε, όχι με σημερινή του μορφή με τα κλειδιά , ήδη από τα αρχαία χρόνια τόσο στην Αίγυπτο, όσο στην Ασία και στη Ρώμη.

 Πρόκειται για έναν ευθύ σωλήνα, το σώμα του οποίου είναι φτιαγμένο τις περισσότερες φορές από ξύλο ή από εβονίτη (σκληρό μονωτικό υλικό που προέρχεται από την επεξεργασία του καουτσούκ), το οποίο καταλήγει από τη μια του πλευρά σε καμπάνα. Επάνω σ’αυτό το σωλήνα υπάρχουν τα κλειδιά -το καθένα από αυτά αντιστοιχεί σε μια οπή- τα οποία ανοιγοκλείνουν από το μουσικό, και στην άλλη άκρη του οργάνου (όχι σ’αυτή της καμπάνας) μπαίνει μια διπλή γλωττίδα κατασκευασμένη από καλάμι. 

Η γλωττίδα σε σχεση με το σώμα του οργάνου είναι πολύ στενή. Αυτό κάνει το όμποε ιδιαίτερο στον τρόπο χειρισμού του από το μουσικό διότι χρειάζεται συγκεκριμένη, στοχοποιημένη και σωστή εκπνοή του αέρα για να παραχθεί ήχος. 

Ο ήχος του είναι πολύ χαρακτηριστικός και διαπεραστικός. Είναι συνήθως το όργανο που δίνει τον τόνο στις συμφωνικές ορχήστρες. 

Το όμποε υπέστη μεγάλες αλλαγές και εξελίχθηκε πολύ στη Γαλλία από το 17ο αιώνα και μετά. Παρ’όλα αυτά μέχρι το 18ο αιώνα είχε πολλές ελλείψεις και ατέλειες ως όργανο, αργότερα σταδιακά μπήκε το σύστημα των κλειδιών που γνωρίζουμε σήμερα, και το όργανο πέρασε σε άλλη υπόσταση. 

Το όμποε είναι αναπόσπαστο μέλος μιας συμφωνικής ορχήστρας και το ηχόχρωμά του χαρακτηρίζεται από πολλούς και ως γλυκά μελαγχολικό. Η μουσική του έκταση είναι τρεις οκτάβες περίπου και λόγω της στενότητάς του οργάνου και της γλώττίδας, χρειάζεται μικρότερη ποσότητα αέρα από άλλα πνευστά, γι΄αυτό καθίσταται ικανό να κρατά μεγάλες αξίες σε ένα κομμάτι με μια εκπνοή. 

 Στο κλασικό ρεπερτόριο συναντάμε συνεχώς μέρη που έχουν γραφτεί για όμποε. Στην οικογένεια του όμποε συναντάμε εκτός από το κλασσικό όμποε τα παρακάτω: Το άλτο όμποε ή hautbois d’amour, σε Α (Λα) και το αγγλικο κόρνο ή cor anglais, σε F (Φα).

 Το αγγλικό κόρνο , είναι ουσιαστικά ένα μεγαλύτερο όμποε, τα κλειδια και ο σχεδιασμός του οποίου είναι όμοια με του όμποε. Οι μόνες τους διαφορές είναι πρώτον πως στο κόρνο η γλωττίδα είναι στερεωμένη πάνω σε έναν μεταλλικό λυγισμένο συνδετήρα για να είναι πιο άνετη η στάση του μουσικού ως προς το όργανο και δεύτερον πως ο σωλήνας του κόρνου καταλήγει σε ένα άνοιγμα σε σχήμα βολβού. Κατά τα υπόλοιπα δεν υπαρχουν δομικές διαφορές. Επίσης ο ήχος του αγγλικού κόρνου είναι πιο βαθύς και σκούρος.

 Τέλος, συναντάμε το πίκολο όμποε, ο Βενιαμίν της οικογενείας με τον πιο λεπτό ήχο και το κοντραμπάσσο όμποε, το πιο μπάσο μέλος με τον πιο σκούρο ήχο.

**************************************** 

Κλασικός και μοντέρνο όμποε (Βικιπαίδεια)

Ιαπωνική μελέτη ανατρέπει τη σύσταση για λήψη 8 ποτηριών νερού την ημέρα!

Αντίο στα δύο λίτρα νερό την ημέρα: πόση ποσότητα πρέπει να πίνετε, λέει ιαπωνική μελέτη

Ratpack

ratpack.gr

5–6 λεπτά

---

Μια μελέτη του Εθνικού Ινστιτούτου Βιοϊατρικής Καινοτομίας, Υγείας και Διατροφής της Ιαπωνίας προσδιόρισε πόσο νερό εισέρχεται και εξέρχεται καθημερινά από το ανθρώπινο σώμα.

Μια μελέτη του Εθνικού Ινστιτούτου Βιοϊατρικής Καινοτομίας, Υγείας και Διατροφής της Ιαπωνίας προσδιόρισε πόσο νερό εισέρχεται και εξέρχεται καθημερινά από το ανθρώπινο σώμα. Ο αριθμός αυτός διαφέρει ανάλογα με διάφορες μεταβλητές. Σε όλο τον κόσμο, η γενική σύσταση για σωστή ενυδάτωση είναι περίπου ίδια: οκτώ ποτήρια νερό την ημέρα ή περίπου δύο λίτρα. Ωστόσο, μια νέα μελέτη με περισσότερους από 5000 συμμετέχοντες αποκάλυψε ότι αυτή η γενική οδηγία, που επαναλαμβάνεται σε ιατρικούς, αθλητικούς και ενημερωτικούς κύκλους, μπορεί να μην είναι σωστή για τους περισσότερους ανθρώπους.

Συγκεκριμένα, μια ομάδα ερευνητών υπό την ηγεσία του Yosuke Yamada από το Εθνικό Ινστιτούτο Βιοϊατρικής Καινοτομίας, Υγείας και Διατροφής της Ιαπωνίας ανέλυσε την ανταλλαγή νερού στο ανθρώπινο σώμα σε 5.604 άτομα ηλικίας από 8 ημερών έως 96 ετών σε 23 χώρες. Η έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science, καθόρισε με ακρίβεια πόσο νερό μπαίνει και βγαίνει από το σώμα καθημερινά.

Τι είναι το «υδάτινο ισοζύγιο» ή «ανταλλαγή νερού» του ανθρώπινου σώματος

Αυτή η καινοτόμος μελέτη δεν εστίασε μόνο στην ποσότητα νερού που πίνει ένα άτομο, αλλά στο σύνολο του νερού που κυκλοφορεί στο σώμα καθημερινά. Συμπεριλαμβάνει το νερό που λαμβάνεται μέσω ποτών, τροφών και του ίδιου του μεταβολισμού, καθώς και το νερό που αποβάλλεται μέσω της αναπνοής, της εφίδρωσης, της ούρησης και άλλων μηχανισμών. Ο συνολικός αυτός όγκος ονομάζεται υδάτινο ισοζύγιο, και μετριέται σε λίτρα ανά ημέρα.

Ο μύθος με τα 8 ποτήρια νερού μας έχει κουράσει αρκετά

Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι η αναγκαία ποσότητα νερού διαφέρει ανάλογα με:

• Την ηλικία

• Το φύλο

• Τη λιπώδη και άλιπη μάζα του σώματος (μύες)

• Το ποσοστό λίπους

• Το επίπεδο φυσικής δραστηριότητας

• Τη θερμοκρασία περιβάλλοντος

• Τη σχετική υγρασία

• Το υψόμετρο

• Το δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης της χώρας διαμονής

• Την εγκυμοσύνη ή το θηλασμό

Διαφορές στην ποσότητα νερού που χρειάζεται κάθε άτομο

Σύμφωνα με το άρθρο στο Science, η ημερήσια ανταλλαγή νερού στους ενήλικες παρουσιάζει μεγάλο εύρος, από 1 λίτρο έως πάνω από 6 λίτρα την ημέρα. Σε ακραίες περιπτώσεις, μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τα 10 λίτρα ημερησίως, όπως συνέβη με αθλητές ή άτομα που ζουν σε πολύ απαιτητικές κλιματολογικές συνθήκες.

Το συμπέρασμα είναι ότι πολλοί παράγοντες επηρεάζουν τις ανάγκες του κάθε ατόμου σε νερό. Ωστόσο, η μελέτη τονίζει ότι δεν αφορά μόνο το νερό που πίνουμε, αλλά και αυτό που λαμβάνουμε από την τροφή και παράγεται μέσω του μεταβολισμού.

Σημαντικό: Η σωστή ενυδάτωση παραμένει κρίσιμη, καθώς η αφυδάτωση μπορεί να προκαλέσει ζαλάδα, σύγχυση και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας.

Αναλογίες πρόσληψης νερού

Περίπου το 85% του ημερήσιου υδάτινου ισοζυγίου προέρχεται από το νερό που καταναλώνουμε σε υγρή μορφή ή μέσω τροφής, ενώ το υπόλοιπο 15% προέρχεται από το μεταβολισμό και άλλες οδούς όπως ο εισπνεόμενος ατμός. Έτσι, αν ένα άτομο έχει υδάτινο ισοζύγιο 4 λίτρων ημερησίως, θα πρέπει να καταναλώνει περίπου 3,4 λίτρα νερού μέσω ποτών και τροφών.

Διαφορές ανά ηλικία και φύλο

• Το μεγαλύτερο υδάτινο ισοζύγιο παρατηρήθηκε σε άνδρες ηλικίας 20–30 ετών με μέσο όρο 4,3 λίτρα/ημέρα και σε γυναίκες ηλικίας 25–60 ετών με μέσο όρο 3,4 λίτρα/ημέρα.

• Σε άτομα άνω των 70 ετών, οι ανάγκες μειώνονται: οι άνδρες χρειάζονται κατά μέσο όρο 3,1 λίτρα και οι γυναίκες 2,8 λίτρα ημερησίως.

Η διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών σχετίζεται με τη σωματική σύσταση: οι άνδρες έχουν συνήθως περισσότερη μυϊκή μάζα (πλούσια σε νερό), ενώ οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερο ποσοστό λίπους (φτωχότερο σε νερό).

Φυσική δραστηριότητα

Η μελέτη έδειξε επίσης ότι όσοι ασκούνται περισσότερο έχουν αυξημένες ανάγκες σε νερό. Οι αθλητές είχαν, κατά μέσο όρο, 1 λίτρο περισσότερη ημερήσια ανταλλαγή νερού από τους μη αθλητές.

Κλίμα και υψόμετρο

Οι περιβαλλοντικές συνθήκες παίζουν επίσης καθοριστικό ρόλο:

• Σε περιοχές με θερμοκρασίες άνω των 30 °C, το υδάτινο ισοζύγιο μπορεί να αυξηθεί κατά 1 λίτρο ημερησίως σε σχέση με ψυχρότερες περιοχές.

• Όσο πιο κοντά στον Ισημερινό, τόσο υψηλότερες τιμές καταγράφονται.

• Κάθε αύξηση 1000 μέτρων στο υψόμετρο προκαλεί, κατά μέσο όρο, αύξηση 500 ml στο ημερήσιο υδάτινο ισοζύγιο, κυρίως λόγω μεγαλύτερης έκθεσης σε ζέστη και μειωμένου οξυγόνου.

«ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ. Η αληθινή Ιστορία» για ένα «νέο πατριωτισμό»

 

Ο νέος πατριωτισμός

Dnews.gr

Δημήτρης Τζιώτης*

9–12 λεπτά

---

Ο νέος πατριωτισμός δεν είναι εθνικισμός. Είναι συνείδηση ευθύνης απέναντι στην ιστορία.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει με ρυθμούς καταιγιστικούς, όπου οι αυτοκρατορίες της πληροφορίας αντικαθιστούν την ηγεμονία των κρατών και όπου δεν ξέρουμε τι θα ξημερώσει, το ερώτημα δεν είναι αν χρειαζόμαστε τον πατριωτισμό. Ακόμα και αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.

Ο παλαιός πατριωτισμός υπερασπιζόταν κυρίως σύνορα, διεκδικούσε εδάφη, βασιζόταν μόνο στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Αυτή ήταν η αναγκαιότητα της ιστορίας. Σήμερα όμως η πρόκληση είναι διαφορετική. Στην εποχή μας δεν απειλείται μόνο η εδαφική κυριαρχία των κρατών. Απειλείται η ιστορική συνέχεια, η πολιτιστική αφήγηση, η ίδια η αυτοσυνειδησία, η ταυτότητα των λαών.

Ο νέος πατριωτισμός δεν είναι εθνικισμός. Είναι συνείδηση ευθύνης απέναντι στην ιστορία.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με παρελθόν βαρύ σαν ιστορία. Μια χώρα που θα μπορούσε να έχει ένα μέλλον οικουμενικής πολιτισμικής κυριαρχίας. Από τη φιλοσοφία έως τη δημοκρατία, από τον αθλητισμό έως την έννοια της εκεχειρίας, τα θεμέλια του σύγχρονου κόσμου φέρουν ελληνική σφραγίδα. Το ερώτημα είναι αν καταφέρουμε επιτέλους να τα αξιοποιήσουμε.

Η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Δεν υπήρξε ένα προϊόν συγκυρίας. Ήταν ο πυρήνας συγκρότησης της εθνικής μας ταυτότητας στην εποχή της παλιγγενεσίας. Η ιδέα της ανασύστασης του Ολυμπιακού πνεύματος στον τόπο όπου γεννήθηκε δεν εμφανίστηκε ξαφνικά το 1894. Δεν εμφανίσθηκε στα σαλόνια της Ευρώπης από παρθενογένεση. Εκφράστηκε με πάθος από τα προεπαναστατικά χρόνια ακόμα από τον πρωτομάρτυρα της Ελληνικής Επανάστασης, τον Ρήγα Βελεστινλή.

Ο Ρήγας δεν αναφέρεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες απλώς ως ιστορικό γεγονός. Τους εντάσσει στη Χάρτα της Ελλάδος, στην παράσταση του Ολυμπίου Διός, στα Ολυμπιακά αγωνίσματα, στο έργο «Νέος Ανάχαρσις», στον πρόλογο και στη μετάφραση των «Ολυμπίων» του Μεταστάζιο. Ανασύρει τον Ηρακλή, την εκεχειρία, την πανελλήνια συμφωνία των πόλεων να καταπαύουν κάθε εχθροπραξία την περίοδο των Αγώνων. Θυμίζει ότι οι Αγώνες αποτελούσαν τη μέθοδο χρονολόγησης της ιστορίας.

Ο Ρήγας επιχειρεί να αποκαταστήσει την ιστορική αυτοσυνειδησία των Ελλήνων. «Ο λαός απόγονος των Ελλήνων». «Τουτέστιν Έλληνες είστε απόγονοι εκείνων που ίδρυσαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες». Δεν μιλά για παρελθόν. Μιλά για μέλλον. Μιλά για Αναγέννηση.

Το 1870, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, πραγματοποιήθηκε η πραγματική αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων στη σύγχρονη εποχή. Με θεσμικό πλαίσιο, με κανονισμό, με ελλανοδίκες, με τελετή, με βραβεύσεις. Εκεί διαμορφώθηκε η σύγχρονη μορφή του θεσμού, μπροστά σε 30.000 θεατές.

Και όμως, η Ελλάδα έχασε το ρόο της στην Ολυμπιακή ιστορία, με δική της ευθύνη. Η διεθνοποίηση ταυτίστηκε με την αναβίωση. Ένας ολόκληρος αιώνας προετοιμασίας υποβαθμίστηκε. Έτσι φτάσαμε στο σημείο να μη γνωρίζουμε την αληθινή ιστορία. Πότε πραγματικά αναβίωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Ποιος αληθινά τούς αναβίωσε; Ποιος διοργάνωσε τους τρεις πρώτους Ολυμπιακούς της νεότερης ιστορίας; Γιατί δεν τιμώνται οι Ολυμπιονίκες των πρώτων και των τρίτων Αγώνων της σύγχρονης εποχής; Πόσοι Ολυμπιακοί έχουν διοργανωθεί στη χώρα μας;

Γιατί δεν διεξάγονται μόνιμα οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα; Πού χάθηκε η αμύθητη περιουσία που διατέθηκε για αυτόν τον σκοπό; Γιατί δεν είναι η έδρα του παγκόσμιου Ολυμπιακού Κινήματος στην Αθήνα; Γιατί δεν έχει η πρωτεύουσα ένα Ολυμπιακό Μουσείο, ένα Λούβρο αντάξιο της παγκόσμιας εμβέλειας του Ολυμπισμού; Τις πταίει;

Αυτά τα θέματα αναδεικνύονται στο νέο βιβλίο με τίτλο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ. Η αληθινή Ιστορία», που δημοσιεύεται με ελεύθερη πρόσβαση σε κάθε ενδιαφερόμενο από την ιστοσελίδα epoliteia.gr του Ιδρύματος Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου - Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου.

  Όπως αναφέρει στον πρόλογο ο καθηγητής Ξενοφών Κοντιάδης, το βιβλίο περιλαμβάνει τα δικόγραφα, τις γνωμοδοτήσεις, τις ένορκες καταθέσεις και τις αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών και του Αρείου Πάγου από μία υπόθεση που αναδεικνύει την αδυναμία της ελληνικής πολιτείας να αναδείξει την πολιτιστική κληρονομιά, τις υποδομές των Ολυμπιακών Αγώνων και τα σύμβολα του Ολυμπισμού με γνώμονα το εθνικό συμφέρον.

Πατριωτισμός δεν είναι να μοιρολογούμε για όσα χάσαμε. Είναι να αξιοποιούμε όσα έχουμε.

Ο νέος πατριωτισμός δεν ζητά να ανατρέψει διεθνείς θεσμούς. Ζητά να αποκαταστήσει την αλήθεια. Ζητά να αναλάβει την ευθύνη της ιστορικής συνέχειας.

Η Ελλάδα διαθέτει το ισχυρότερο συμβολικό κεφάλαιο στον κόσμο. Την Αρχαία Ολυμπία. Το Παναθηναϊκό Στάδιο. Τη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία. Το Παγκόσμιο Κέντρο Ολυμπιακής Εκεχειρίας. Έναν άξονα στο κέντρο της Αθήνας που ενώνει την αρχαιότητα με τη σύγχρονη μορφή των Αγώνων.

Ο νέος πατριωτισμός σημαίνει να μετατρέψουμε αυτόν τον άξονα σε παγκόσμιο κέντρο πολιτισμού. Να δημιουργήσουμε ένα Μουσείο των Ολυμπιακών Αγώνων που θα αφηγείται την αληθινή ιστορία από την αρχαιότητα έως σήμερα. Να προστατεύσουμε τον χώρο του πρώτου Ολυμπιακού Πάρκου της σύγχρονης ιστορίας στο κέντρο της Αθήνας ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Να λειτουργήσουμε θεσμούς με διεθνή εμβέλεια καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους στην πρωτεύουσα, τη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία, το Παγκόσμιο Κέντρο Ολυμπιακής Εκεχειρίας, το Διεθνές Ίδρυμα Πολιτιστικής Ολυμπιάδας. Να γίνει η Ελλάδα, επιτέλους, παγκόσμια μητρόπολη του Ολυμπισμού.

Δεν πρόκειται για ρομαντισμό. Πρόκειται για στρατηγική. Σε μια εποχή όπου οι χώρες ανταγωνίζονται για brand, για εικόνα, για πολιτιστικό αποτύπωμα, η Ελλάδα δεν χρειάζεται να επινοήσει την ταυτότητά της. Χρειάζεται να αναδείξει αυτή που υποτιμά.

Ο νέος πατριωτισμός δεν στρέφεται εναντίον κανενός. Δεν φοβάται τον κόσμο. Συνομιλεί με τον κόσμο από θέση ιστορικής αυτοπεποίθησης. Δεν είναι αμυντικός. Είναι δημιουργικός.

Δεν είναι κλειστός. Είναι οικουμενικός.

Όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην αρχαιότητα δεν ήταν απλώς μία αθλητική διοργάνωση, αλλά μία πανελλήνια εκεχειρία, έτσι και σήμερα η Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει ως τόπος σύνθεσης. Ως παγκόσμιο κέντρο ειρήνης, διαλόγου και πολιτιστικής αναφοράς. Όπως αναφέρει ο Μίκης Θεοδωράκης στο επίμετρο του βιβλίου, «ως κληρονόμοι ενός μοναδικού Πολιτισμού, δεν μπορούμε να μοιρολογούμε διαπιστώνοντας την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι πάντα να αναζητούμε την προοπτική, το Όραμα».

Ο νέος πατριωτισμός δεν μετριέται με συνθήματα. Μετριέται με θεσμούς. Με το να τιμούμε τους ευεργέτες μας. Με το να προστατεύουμε τη διαθήκη τους. Με το να γνωρίζουμε την ιστορία μας. Με το να μετατρέπουμε το παρελθόν σε σχέδιο του μέλλοντος. Σε έναν κόσμο που αλλάζει, η Ελλάδα δεν καλείται να ακολουθήσει. Καλείται να θυμηθεί. Καλείται να δημιουργήσει. Και να πράξει αναλόγως.

(Ο Δημήτρης Τζιώτης είναι σύμβουλος στρατηγικής)

Άρθρα που ξεχωρίσαμε : «Σε αυτοκτονικό ιδεασμό η Ε.Ε.;»

 

Σε αυτοκτονικό ιδεασμό η Ε.Ε.;

Ευρωπαϊκή παραλυσία μπροστά σε γεωπολιτικές θύελλες

Σπύρος Παναγιώτου

edromos.gr

10 Φεβρουαρίου, 2026

 

Ντοκουμέντα / συγκλονιστικές φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή

ΠΗΓΗ :tvxs.gr

 

 Φωτογραφίες- ντοκουμέντα ανεκτίμητης ιστορικής αξίας, αποτυπώνουν την εκτέλεση των 200 αγωνιστών της εθνικής αντίστασης στην Καισαριανή, την 1η Μαϊου του 1944. Είναι πρώτη φορά που παρουσιάζεται οπτικό υλικό από τη ναζιστική σφαγή. Και είναι συγκλονιστικό.

Οι  φωτογραφίες  προέρχονται από δημοπρασία eBay και αναρτήθηκαν στη σελίδα Greece at WWII Archives. Προέρχονται από Βέλγο πωλητή και είναι αυθεντικές. Το όνομα του φωτογράφου δεν έγινε γνωστό.

Απεικονίζουν τον διάδρομο μέσω του οποίου που οδηγούσαν για εκτέλεση τους αγωνιστές σε ομάδες των 15, σύμφωνα με τις ιστορικές διηγήσεις.  Ο ίδιος ο τόπος του μαρτυρίου είναι υπερυψωμένος και μοιάζει με τον σημερινό, όπως και ο διάδρομος.

Στις δύο φωτογραφίες μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, οι μελλοθάνατοι είναι πράγματι 15. Στη δεύτερη φωτογραφία, ένας από αυτούς έχει ήδη σηκώσει τη γροθιά του.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ : Ντοκουμέντα /

συγκλονιστικές φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή

Δείτε επίσης

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

ΑΡΧΕΙΑ ΣΤΟ FACEBOOK :

Greece at WWII Archives

Και ο Βιμ Βέντερ στη «συνομωσία σιωπής και δρακόντειων απαγορεύσεων» στην Τέχνη για την εξολόθρευση του Παλαιστινιακού λαού !

 

Βιμ Βέντερς: “Οι καλλιτέχνες να μείνουν εκτός πολιτικής” όταν ρωτήθηκε για τη Γάζα! Έντονες αντιδράσεις καλλιτεχνών και εργαζόμενων στην Berlinale

Πηγή: ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

 imerodromos.gr

  Σαββατο 14 Φεβρουαριου 2026

Αποχώρηση από το Φεστιβάλ της συγγραφέως Αρουντάτι Ρόι και επιστολή διαμαρτυρίας των εργαζόμενων στο Φεστιβάλ

Ο Βιμ Βέντερς είναι ο φετινός πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβαλ  Κινηματογράφου του Βερολίνου, γνωστό ως Μπερλινάλε, που ξεκίνησε την Πέμπτη. 

Αυτός ο εμβληματικός για τον παγκόσμιο κινηματογράφο, σκηνοθέτης,  όταν ρωτήθηκε κατά την έναρξη του Φεστιβάλ  σχετικά με τη γερμανική υποστήριξη προς το Ισραήλ κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα και την «επιλεκτική» αλληλεγγύη  που επιδεικνύει η γερμανική κυβέρνηση, απάντησε ότι οι δημιουργοί ταινιών «πρέπει να μείνουν μακριά από την πολιτική, επειδή αν κάνουμε ταινίες που είναι πολιτικές, μπαίνουμε στο πεδίο της πολιτικής. Αλλά είμαστε το αντίβαρο της πολιτικής, είμαστε το αντίθετο της πολιτικής. Πρέπει να κάνουμε τη δουλειά των ανθρώπων, όχι τη δουλειά των πολιτικών». Και συμπλήρωσε: «Καμία ταινία δεν έχει πραγματικά αλλάξει τις ιδέες οποιουδήποτε πολιτικού. Μπορούμε να αλλάξουμε την ιδέα που έχουν οι άνθρωποι για τη ζωή. Υπάρχει μεγάλο κενό σε αυτόν τον πλανήτη, ανάμεσα στους ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν τις ζωές τους και στις κυβερνήσεις που έχουν άλλες ιδέες. Πιστεύω ότι οι ταινίες καλύπτουν ακριβώς αυτό το κενό».

Η απάντηση, που σκόπευσε προφανώς να κρατήσει ισορροπίες με το γερμανικό κράτος που χρηματοδοτεί  την κυβέρνηση, αντί να θέσει το ρόλο της τέχνης και του καλλιτέχνη απέναντι στην εξουσία, φαίνεται πως εξέφραζε και το σύνολο της Κριτικής Επιτροπής. Η Εβα Πουστσίνσκα – η οποία παρήγαγε την βραβευμένη με Όσκαρ ταινία “Ζώνη Ενδιαφέροντος  –  χαρακτήρισε το ερώτημα για τη στήριξη της γερμανικής κυβέρνησης στο Ισραήλ «περίπλοκο» και «λίγο άδικο».

«Φυσικά, προσπαθούμε να μιλήσουμε με τους ανθρώπους – κάθε θεατή – για να τους κάνουμε να σκεφτούν, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι για την απόφασή τους να υποστηρίξουν το Ισραήλ ή την απόφαση να υποστηρίξουν την Παλαιστίνη», είπε. Μάλιστα προχώρησε και στον απαράδεκτο συμψηφισμό «Υπάρχουν πολλοί άλλοι πόλεμοι όπου διαπράττεται γενοκτονία και δεν μιλάμε γι’ αυτό»!

Και με αυτό τον τρόπο η Μπερλινάλε κάνει τον Πόντιο Πιλάτο απέναντι στη γενοκτονία των Παλαιστίνιων και τη συνενοχή των κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανικής. 

Τα παραπάνω προκάλεσαν την άμεση αντίδραση της Αρουντάτι Ρόι, Ινδή συγγραφέας, βραβευμένη με Booker, η οποία αποχώρησε από το Φεστιβαλ δηλώνοντας:

 «Το να τους ακούς να λένε ότι η τέχνη δεν πρέπει να είναι πολιτική είναι απίστευτο. Είναι ένας τρόπος να σταματήσει μια συζήτηση για ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ακόμη και τη στιγμή που εκτυλίσσεται μπροστά μας σε πραγματικό χρόνο – όταν καλλιτέχνες, συγγραφείς και κινηματογραφιστές θα έπρεπε να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να το σταματήσουν».

Πρόσθεσε: «Παρόλο που έχω ενοχληθεί βαθιά από τις θέσεις που έλαβε η γερμανική κυβέρνηση και διάφοροι γερμανικοί πολιτιστικοί οργανισμοί σχετικά με την Παλαιστίνη, πάντα ήμουν αποδέκτης πολιτικής αλληλεγγύης όταν μιλούσα στο γερμανικό κοινό για τις απόψεις μου σχετικά με τη γενοκτονία στη Γάζα».

Η Ρόι, η οποία ήταν αυτή την εβδομάδα στη μακρά λίστα για το βραβείο Γυναικών για μη μυθοπλασία για το πρώτο της απομνημόνευμα, Mother Mary Comes to Me, τόνισε την πεποίθησή της ότι «αυτό που έχει συμβεί στη Γάζα, αυτό που συνεχίζει να συμβαίνει, είναι μια γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ».

Πρόσθεσε: «Υποστηρίζεται και χρηματοδοτείται από τις κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γερμανίας, καθώς και από αρκετές άλλες χώρες στην Ευρώπη, γεγονός που τις καθιστά συνένοχες στο έγκλημα. Αν οι μεγαλύτεροι κινηματογραφιστές και καλλιτέχνες της εποχής μας δεν μπορούν να σταθούν και να το πουν, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η ιστορία θα τους κρίνει. Είμαι σοκαρισμένη και αηδιασμένη».

Επιστολή των εργαζόμενων στη Μπερλινάλε

Μετά από αυτές τις δηλώσεις και εργαζόμενοι στον κινηματογράφο, σε ανοιχτή επιστολή τους, εκφράζουν την έντονη διαφωνία τους με τις δηλώσεις του Βέντερς και τονίζουν την απογοήτευσή τους «από τη συνεχιζόμενη συμμετοχή της Berlinale στη λογοκρισία καλλιτεχνών που αντιτίθενται στη συνεχιζόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα από το Ισραήλ». Υπενθυμίζουν ότι κινηματογραφιστές που μίλησαν υπέρ της ζωής και της ελευθερίας των Παλαιστινίων από τη σκηνή της περσινής Μπερλινάλε ανέφεραν ότι δέχθηκαν δριμείες επιπλήξεις από ανώτερους του φεστιβά

Καλούν το φεστιβάλ να δηλώσει καθαρά την αντίθεσή του στη γενοκτονία, στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και στα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ.

Δηλώνουν “βαθιά απογοητευμένοι από τη συνεχιζόμενη συμμετοχή της Berlinale στη λογοκρισία καλλιτεχνών που αντιτίθενται στη συνεχιζόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα από το Ισραήλ και από τον κρίσιμο ρόλο του γερμανικού κράτους στην υποστήριξή της. Όπως δήλωσε το Παλαιστινιακό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, το φεστιβάλ έχει «επιτηρεί  τους κινηματογραφιστές ενώ συνεχίζει τη συνεργασία του με την Ομοσπονδιακή Αστυνομία στις έρευνές της»”.

“Διαφωνούμε έντονα με τη δήλωση του προέδρου της κριτικής επιτροπής της Berlinale 2026, Βιμ Βέντερς (Wim Wenders), ότι ο κινηματογράφος είναι «το αντίθετο της πολιτικής». Δεν μπορείς να τα διαχωρίσεις. Μας ανησυχεί βαθύτατα ότι η κρατικά χρηματοδοτούμενη Berlinale συμβάλλει στην εφαρμογή αυτού που η Ειρήνη Καν (Irene Khan), Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για την Ελευθερία της Έκφρασης και της Γνώμης, καταδίκασε πρόσφατα ως τη γερμανική κατάχρηση δρακόντειας νομοθεσίας «για τον περιορισμό της υπεράσπισης των παλαιστινιακών δικαιωμάτων, προκαλώντας φόβο στην δημόσια συμμετοχή και συρρικνώνοντας τον διάλογο στην ακαδημαϊκή και καλλιτεχνική σφαίρα”. 

Επισημαίνουν, επίσης, ότι “Το κλίμα αλλάζει στον διεθνή κινηματογραφικό κόσμο. Πολλά διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ έχουν εγκρίνει το πολιτιστικό μποϊκοτάζ του απαρτχάιντ Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένου του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Άμστερνταμ (IDFA), του μεγαλύτερου στον κόσμο, καθώς και του BlackStar Film Festival στις ΗΠΑ και του Film Fest Gent, του μεγαλύτερου φεστιβάλ στο Βέλγιο. Περισσότεροι από 5.000 εργαζόμενοι στον κινηματογράφο, συμπεριλαμβανομένων κορυφαίων προσωπικοτήτων του Χόλιγουντ και διεθνών δημιουργών, έχουν επίσης ανακοινώσει ότι αρνούνται να συνεργαστούν με ισραηλινές κινηματογραφικές εταιρείες και ιδρύματα που είναι συνένοχα.

Κι όμως, η Berlinale μέχρι τώρα δεν έχει καν ανταποκριθεί στο αίτημα της κοινότητάς του να εκδώσει μία δήλωση που να επιβεβαιώνει το παλαιστινιακό δικαίωμα στη ζωή, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία· να καταδικάζει τη συνεχιζόμενη ισραηλινή γενοκτονία των Παλαιστινίων· και να δεσμεύεται ότι θα υπερασπίζεται το δικαίωμα των καλλιτεχνών να ομιλούν ελεύθερα υπέρ των παλαιστινιακών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό είναι το ελάχιστο που μπορεί – και πρέπει – να κάνει.

Όπως είπε το Παλαιστινιακό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, «είμαστε μάρτυρες της θεσμικής σιωπής της Berlinale για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων και της απροθυμίας της να υπερασπιστεί την ελευθερία λόγου και έκφρασης των κινηματογραφιστών». Όπως το φεστιβάλ έχει κάνει σαφείς δηλώσεις στο παρελθόν για τις θηριωδίες ενάντια στους λαούς του Ιράν και της Ουκρανίας, καλούμε τη Berlinale να εκπληρώσει το ηθικό της καθήκον και να δηλώσει καθαρά την αντίθεσή της στη γενοκτονία, στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και στα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους, και να τερματίσει πλήρως την εμπλοκή της στη συγκάλυψη του Ισραήλ από την κριτική και την απαίτηση λογοδοσίας.”

ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ 

1. LIFO: Η Αρουντάτι Ρόι αποχωρεί από την Berlinale ...

2. theguardian.com: "Arundhati Roy quits Berlin film festival over 'stay out of politics’ comment"

Το ανεπίδοτο γράμμα (1960): το αριστούργημα του Μιχαήλ Καλατόζοφ, μια ελεγεία για τον άνθρωπο και τη φύση

 

Μιχαήλ Καλατόζωφ – Το ανεπίδοτο γράμμα

Στοιχεία κριτικής από τον ιστότοπο bigecran.wordpress.com

Το γράμμα που δεν εστάλη ποτέ – Μιχαήλ Καλατόζωφ

Μιχαήλ Καλατόζωφ Mikhail Kalatozov (1903 – 1973) – από τους σκηνοθέτες στυλοβάτες της Μόσφιλμ, δημιουργός ταινιών σταθμών ορόσημων της εποχής μεν κατά την οποία γυρίστηκαν, διαχρονικών δε ως προς την αισθητική και θεματική τους αξία.

Στοιχεία ταινίας

Το γράμμα που δεν εστάλη ποτέ – Μιχαήλ Καλατόζωφ 1960

• Τίτλος: «Το Γράμμα που δεν εστάλη ποτέ» Letter never sent (1960)
• Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Καλατόζωφ Mikhail Kalatozov
• Σενάριο: βασισμένο στο γνωστό έργο του Valeri Osipov
• Κινηματογράφηση (φωτογραφία): Sergei Urusevsky
• Πρωταγωνιστούν: Ινοκέντι Σμοκτουνόφσκι (Innokentiy Smoktunovski), Τατιάνα Σαμοήλοβα /Τάνια (Tatyana Samoylova), Βασίλι Ιβάνοφ /Αντρέι (Vasiliy Ivanov), Εβγένι Ουρμπάνσκι /Σεργκέι Στεπάνοβιτς (Evgeniy Urbanskiy)
• Διάρκεια: 96΄
• Είδος: Περιπέτεια εξερεύνησης
• Κατηγορία: Σοσιαλιστικός ρεαλισμός, Άγρια φύση
• Έτος: 1960
• Τοποθεσίες γυρισμάτων: Mosfilm studios, Μόσχα
• Εταιρεία: Mosfilm
• Γλώσσα: Ρωσικά
• Υποψηφιότητα για τον Χρυσό Φοίνικα, Κάνες 1960
• Αξιολόγηση: ****Πρόκειται για τον αγώνα του ανθρώπου με τα στοιχεία της Φύσης, καθώς και με τις σχέσεις αναμεταξύ τους.

Υπόθεση: Τέσσερις γεωλόγοι- τρεις άνδρες και μία γυναίκα, ψάχνουν για διαμάντια στην απομακρυσμένη Σιβηρία. Μετά από μακρές και κοπιώδεις εξερευνήσεις καταφέρνουν να εντοπίσουν το κοίτασμα και να το αποτυπώσουν στο χάρτη για να τον στείλουν στη Μόσχα. Όμως μια φοβερή πυρκαγιά ξεσπάει στο δάσος και εγκλωβίζονται μέσα στη πανωλεθρία των άγριων στοιχείων της φύσης.

Μιχαήλ Καλατόζωφ – Το ανεπίδοτο γράμμα - Big Ecran

ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ :Το Γράμμα που δεν εστάλη ποτέ | 1960 - cinemood

Χριστόφορος Ζαραλίκος : Κανονική Πολιτεία

 

 

Τίτος Πατρίκιος | Βίος και Πολιτεία #100

Politeia Bookstore

#100 - Ένα ξεχωριστό και εορταστικό επεισόδιο Βίος και Πολιτεία με τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο. Παρουσιάζει ο Κώστας Κατσουλάρης. Βιογραφικό: Ο Τίτος Πατρίκιος γεννήθηκε στην Αθήνα 1928, γιος των ηθοποιών Σπύρου και Λέλας Πατρικίου. Το 1946 ολοκλήρωσε τα γυμνασιακά του μαθήματα στο Βαρβάκειο και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε για κάποια χρόνια ως δικηγόρος. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, στρατευμένος αρχικά στην ΕΠΟΝ και στη συνέχεια στον ΕΛΑΣ. Το 1944 καταδικάστηκε σε θάνατο από συνεργάτες των γερμανών και η εκτέλεσή του ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εξορίστηκε στη Μακρόνησο (1951-1952) και κατά τη διετία 1952-1953 στον Άη Στράτη, από όπου επέστρεψε στην Αθήνα με άδεια εξορίστου. Από το 1959 ως το 1964 σπούδασε κοινωνιολογία στην Ecole Pratique des Hautes Etudes του Παρισιού και πήρε μέρος σε έρευνες του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά την επιβολή της δικτατορίας του Παπαδόπουλου όμως, κατέφυγε ξανά στο Παρίσι, όπου πήρε μέρος σε εκδηλώσεις ενάντια στο παράνομο καθεστώς, και εργάστηκε στην έδρα της Unesco στο Παρίσι και στη Fao στη Ρώμη. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1975 και εργάστηκε ως δικηγόρος, κοινωνιολόγος και λογοτεχνικός μεταφραστής. Το 1982 επέστρεψε στη θέση που κατείχε στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών πριν το 1967. Στην Αθήνα εργάστηκε επίσης στο Κέντρο Μαρξιστικών Μελετών. Η πρώτη του εμφάνιση στο χώρο των γραμμάτων πραγματοποιήθηκε το 1943 με τη δημοσίευση ενός ποιήματός του στο περιοδικό "Ξεκίνημα της Νιότης", ενώ το 1954 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο "Χωματόδρομος". Ιδρυτικό μέλος του περιοδικού "Επιθεώρηση Τέχνης" από το 1954 δημοσίευσε πολλά άρθρα και κριτικές στις στήλες του, ενώ πολλά δοκίμιά του συμπεριλήφθηκαν σε συγκεντρωτικές εκδόσεις. Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση (κείμενα των Σταντάλ, Αραγκόν, Μαγιακόφσκι, Νερούντα, Γκόγκολ, Γκαρωντύ, Λούκατς και άλλων) και την πεζογραφία, ενώ τα περισσότερα κοινωνιολογικά έργα του είναι γραμμένα στα γαλλικά. Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, τα φλαμανδικά, τα γερμανικά και τα ολλανδικά. Το 1994 τιμήθηκε με ειδικό κρατικό βραβείο για το σύνολο του έργου του. Το Φεβρουάριο του 2020 έλαβε τα διάσημα του Αξιωματούχου του Τάγματος Γραμμάτων και Τεχνών από τον πρέσβη της Γαλλίας στην Ελλάδα, Patrick Maisonnave. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Τίτου Πατρίκιου βλ. Αλέξανδρος Αργυρίου, "Τίτος Πατρίκιος", στο "Η ελληνική ποίηση · η πρώτη μεταπολεμική γενιά", Αθήνα: Σοκόλης, 1982, Αλέξανδρος Αργυρίου, "Πατρίκιος Τίτος", στο "Παγκόσμιο βιογραφικό λεξικό", τ. 8, Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988 και Δώρα Μέντη, "Πατρίκιος Τίτος", στο "Λεξικό νεοελληνικής λογοτεχνίας", Αθήνα, Πατάκης, 2007. Λογοτεχνικά Βραβεία: -Ειδικό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας (1994) -Βραβείο Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη Ακαδημίας Αθηνών (2008) -Premio Letterario Internazionale Laudomia Bonanni (2009) -Max Jacob Etranger (2016) -Βραβείο Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη Ακαδημίας Αθηνών (2022). © 2026 Bookstore Politeia S.A. All rights reserved Βίος και Πολιτεία

Αλεξάνδρα Χαΐνη:«25+1 βιβλία που ανυπομονώ να διαβάσω μέχρι την άνοιξη »

 

25+1 βιβλία που ανυπομονώ να διαβάσω μέχρι την άνοιξη 

oanagnostis.gr

 10–12 λεπτά

---

Spread the love

της Αλεξάνδρας Χαΐνη

Συνήθως, στην αρχή κάθε χρονιάς, βάζω στόχους. Αριθμητικούς στόχους, εννοώ, κάτι σαν στοίχημα δηλαδή. Τις περισσότερες φορές τους πιάνω. Φέτος δεν είχα αρκετό κουράγιο. Είπα όπως πάει κι όπως έρθει. Είχα και κάποιες εκκρεμότητες από πέρσι, κυρίως ξένες εκδόσεις, αλλά και μερικά ελληνικά βιβλία και περίμενα να εμφανιστεί η νέα παραγωγή. Στη χωροθέτηση του γραφείου μου, τα καινούργια βιβλία τα τοποθετώ δεξιά. Είναι τα «επείγοντα», εκείνα που θα διαβαστούν πρώτα. Πρόκειται κυρίως για λογοτεχνία, πεζογραφία, ελληνική και ξένη. Αν έχω κέφια τα ταξινομώ και ανάλογα με το πότε σκοπεύω να τα διαβάσω. Ο καθένας με τις εμμονές του. Το μόνο σίγουρο.

Λοιπόν, εδώ γράφω για κάποια βιβλία που θα κυκλοφορήσουν στο επόμενο διάστημα, σύμφωνα με τον προγραμματισμό των εκδοτικών οίκων. Δεν είναι όλα, μόνο όσα αδημονώ να διαβάσω. Αναζητώντας πάντα εκείνο το αναπάντεχο, το απρόβλεπτο, το διαφορετικό, που θα με αφήσει ξάγρυπνη τις νύχτες.

Τα «δικά μας»…

Θα ξεκινήσω από τις Ελληνίδες συγγραφείς και μάλιστα με το καινούργιο βιβλίο της Μαρίας Κοπανίτσα, της οποίας τη γραφή βρίσκω εξαιρετική. Θα κυκλοφορήσει την άνοιξη από τον Ποταμό με τον ιντριγκαδόρικο τίτλο «Πάνε αυτά μαντάμ» και την εξίσου ιντριγκαδόρικη επεξήγηση: «Ένα ποτ πουρί από αγάπες, αναμνήσεις ψευδείς ή αληθεἰς (δεν μπορώ πλέον με την πάροδο του χρόνου να διακρίνω τη διαφορά). Αναρωτιέμαι μέσα στο βιβλίο αν έχω φυράνει. Το μόνο από όλα αυτά που έχω γράψει με το οποίο θα τολμήσω να διαφωνήσω είναι πως αδιαφορώ. Όχι, δεν είναι αλήθεια.».

Στο επόμενο διάστημα θα έρθει όμως και το νέο βιβλίο μιας ακόμη αγαπημένης, της Ιωάννας Μπουραζοπούλου. Μετά το πολυβραβευμένο «Η μνήμη του πάγου» (το τρίτο μέρος της τριλογίας του Δράκου της Πρέσπας) κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη, το «Φτερούγες κι οπλές στο αστικό δάσος», μια «σπονδυλωτή μυθογραφία» όπως περιγράφεται, ένα οδοιπορικό στο πρώτο τέταρτο του 21^ου αιώνα «με τον αραμπά μιας αστροχελώνας, ένα πλανόδιο εργαστήρι μύθων, γρίφων και αντικατοπτρισμών.»

Η Έλενα Καρακούλη, επανέρχεται δυναμικά με μυθιστόρημα, μετά το πρώτο της βιβλίο, τη συλλογή διηγημάτων  «Δέκα τρόποι να εκτεθείς»: Το «Υπουργείο Μοναξιάς» (εκδόσεις Καστανιώτη), περιγράφει μια δυστοπική κοινωνία όπου «η μοναξιά ροκανίζει αργά τις ζωές τους αλλά κυρίως τη θέλησή τους να παραμείνουν ζωντανοί.»

«Ο κήπος τον φυγάδων» είναι ο τίτλος της νέας πολυφωνικής νουβέλας της Έλενας Μαρούτσου  που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τον Ίκαρο. Γνωρίζοντας την ιδιαίτερη πένα της Μαρούτσου ανυπομονώ να διαβάσω για «έναν τόπο όπου οι άνθρωποι εξομολογούνται και τα αντικείμενα βγάζουν μιλιά για να αφηγηθούν την πτώση από έναν άλλο Κήπο της Εδέμ· τον Κήπο των Φυγάδων.»

Η Μανίνα Ζουμπουλάκη επιστρέφει με το «Πεθαίνω για σένα», ένα σύγχρονο μυθιστόρημα που αφηγείται μια ερωτική σχέση από τη στιγμή του απόλυτου φόβου, γυρίζοντας πίσω για να φωτίσει πώς αυτή η σχέση οδηγήθηκε εκεί. Από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Η Ματίνα Αποστόλου, γνωστή και από τον βιβλιοφιλικό λογαριασμό της στο Instagram, «Intellectual thighs», μετά το πρώτο της βιβλίο «Σωματίδια» (Ποταμός, 2023) βγάζει επίσης στις εκδόσεις Ίκαρος, το μυθιστόρημα «Ρίζες», στο οποίο διερευνά την έννοια της επιστροφής, τη δυσκολία του αποχαιρετισμού, το πένθος και τη συγχώρεση αλλά και τη στερεότητα της μνήμης ως δομικό υλικό της ζωής. Ένα ακόμη βιβλίο από τον Ίκαρο, το καινούργιο μυθιστόρημα της Ευτυχίας Γιαννάκη «Θάλασσα σώσε με», ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που όμως ξεπερνά τα όρια του είδους και λειτουργεί ως ένα σύγχρονο κοινωνικό ψυχογράφημα.

Περιμένω όμως και το νέο βιβλίο της ξεχωριστής Ρούλας Γεωργακοπούλου με τον ευφάνταστο τίτλο «Εντευκτήριο μελαγχολικών πιθήκων» το οποίο θα κυκλοφορήσει προσεχώς από τις εκδόσεις Εστία. «Μια ερωτική ιστορία με γορίλες και μία γυναίκα», όπως είχε πει η ίδια σε συνέντευξή της στην Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη (Athens Voice, 8/10/25).

Τέλος, ή μάλλον last but not least που λένε, έρχεται από τον Πατάκη και το νέο βιβλίο της αενάως «προτεινόμενης» για Νόμπελ Λογοτεχνίας Έρσης Σωτηροπούλου, «Σενιορίτα»: «Μια γυναίκα, μπλεγμένη τυχαία στην ατμόσφαιρα γιορτής στους δρόμους του Μεξικού, σκέφτεται την ταπείνωση του θανάτου, φυσάει το πένθος από τα πνευμόνια της όπως τον καπνό του τσιγάρου της και αγνοεί τις συστάσεις να μη βγαίνει μόνη της τη νύχτα – εξάλλου, τι πιο επικίνδυνο από τις εικόνες που ξεβράζει το μυαλό της;»

Στα υπόλοιπα, νομίζω ότι θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον το πρώτο βιβλίο του Βλάση Τσίρου «Αριστερά του Σηκουάνα» (Ποταμός), στο οποίο ο συγγραφέας – που, ειρίστω εν παρόδω, είναι οικονομολόγος και ζει στην Αλεξανδρούπολη-, αφηγείται την ιστορία του διάσημου παριζιάνικου βιβλιοπωλείου Shakespeare and Company και κυρίως της δημιουργού του, της Αμερικανίδας Sylvia Beach.

Στην κατηγορία μαρτυρία/βιογραφία με ολίγη μυθοπλασία και το βιβλίο  «Πατριδογνωσία» του δημοσιογράφου Τάσου Τέλλογλου. Θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο από το Μεταίχμιο.

Οι εκδόσεις ΤΟΠΟΣ, τιμώντας τα 50 χρόνια προσφοράς του Διονύση Χαριτόπουλου στην νεοελληνική γραμματεία, συγκέντρωσαν στο «50 χρόνια γραπτώς» ορισμένες από τις συνεντεύξεις του που δίνουν τη δυνατότητα σε αναγνώστες και σε αναγνώστριες να τον ανακαλύψουν ή να τον ξαναθυμηθούν μέσα από τα δικά του λόγια.

Ο πολυβραβευμένος Νίκος Α. Μάντης, επιστρέφει στο διήγημα μετά από 20 ολόκληρα χρόνια (και επτά μυθιστορήματα, βέβαια). Η συλλογή «Τοξική αρρενωπότητα» θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Άλλα στοιχεία δεν έχω, και …μαντικές ικανότητες δεν έχω, μόνο υποψίες, που πηγάζουν από τον τίτλο και από τη θεματολογία του συγγραφέα. Όσο για τα διηγήματα του Αχιλλέα ΙΙΙ που θα κυκλοφορήσουν από τον Ίκαρο με τον τίτλο «Απέξω», διαβάζω ότι αφορούν ανθρώπους «που ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας και, ανεξαρτήτως αν θέτουν εαυτόν σε κοινή θέα ή αν κρύβονται στις σκοτεινές πτυχές της πόλης, εκπέμπουν ο καθένας το δικό του μοναδικό μήνυμα σε μια συχνότητα που συνήθως δεν γίνεται αντιληπτή.» Είναι το τρίτο βιβλίο του Αχιλλέα ΙΙΙ, ο οποίος σημειώνεται ότι για το προηγούμενό του, το «Τέλος πάντων» έχει συμπεριληφθεί στη βραχεία λίστα για το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας 2025.

Τώρα, από τις επανεκδόσεις, θα μου άρεσε να ξαναδιαβάσω την «Καγκελόπορτα» του Αντρέα Φραγκιά που θα κυκλοφορήσει από τον Ποταμό.

…Και «τα ξένα»

Από τη μεταφρασμένη πεζογραφία δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω. Πολλοί και εκλεκτοί οι τίτλοι. Ξεκινάω με τα επετειακά των εκδόσεων Μεταίχμιο για τη συμπλήρωση των 150 χρόνων από τη γέννηση του Thomas Mann, κυρίως από τη σειρά Τα Μικρά: «Ο Μάριο και ο μάγος» και «Ο μικρός κύριος Φρίντεμαν».

Στα πιο «φρέσκα», προφανώς ξεχωρίζει το τελευταίο -κατά τον ίδιο- μυθιστόρημα του Julian Barnes «Αναχωρήσεις», το οποίο κυκλοφόρησε μόλις από το Μεταίχμιο. Ένα παιχνιδιάρικο όσο και βαθύ βιβλίο για τη μνήμη, τον έρωτα και το τέλος μιας συγγραφικής ζωής. Στο επόμενο διάστημα θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη και το νέο βιβλίο του συνομήλικού του Ian McEwan «Τι μπορούμε να γνωρίζουμε» σε μετάφραση Κατερίνας Σχινά. Πρόσφατα μάλιστα οι δυο Βρετανοί συγγραφείς βρέθηκαν μαζί σε μια συζήτηση για το βιβλίο του πρώτου στο Union Chapel στο Λονδίνο (βλ. Julian Barnes in conversation with Ian McEwan), όπου και υπέγραψαν ο ένας απέναντι στον άλλον τα βιβλία τους.

Ο Jonathan Coe, άλλος ένας αγαπημένος Βρετανός, δεν βγάζει μεν καινούργιο βιβλίο, αλλά οι εκδόσεις Πόλις μας δίνουν την ευκαιρία να διαβάσουμε το πρώτο του, το «Τυχαία γυναίκα», που κυκλοφόρησε το 1987, σε μετάφραση της Άλκηστης Τριμπέρη. Μας το είχε ανακοινώσει άλλωστε όταν είχε έρθει στο Μέγαρο Μουσικής για την παρουσίαση του τελευταίου του μυθιστορήματος «Η απόδειξη της αθωότητάς μου».[......................................]

 

Ένα αριστούργημα μετά το άλλο: 25+1 βιβλία που ανυπομονώ να διαβάσω μέχρι την άνοιξη (της Αλεξάνδρας Χαΐνη)

Λατρεύουμε το Ραδιόφωνο . Εχθές ήταν η Παγκόσμια Ημέρα του...

 

ΟΗΕ /13 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου

unric

.

Ραδιόφωνο: η τέχνη να μεταφέρεις νοήματα με το πρώτο άκουσμα»

Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος

 

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος συντονίζεται στην Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου και παρουσιάζει ένα podcast που ανατρέχει στην ιστορία του. Από τα μέσα του 19ου αιώνα με τις πρώτες επιστημονικές βάσεις που οδήγησαν στην εφεύρεσή του ως την ραδιοκυματική κοσμογονία που εξελίχθηκε παράλληλα με την τεχνολογική πρόοδο, το ραδιόφωνο μετατράπηκε σε ισχυρή και αναπόσπαστη ψηφίδα του πολιτισμού του 20ού αιώνα. Εξετάζουμε τον ρόλο που έπαιξε στη διαμόρφωση της κοινωνικής συνείδησης ανάλογα με την ιστορική συγκυρία και την αντιμετώπισή του από διαφορετικά πολιτεύματα, τη συμβολή του στην ενημέρωση, την ψυχαγωγία και την επιμόρφωση των πολιτών με τις εκπομπές λόγου και τέχνης, καθώς και την επιρροή του στις νεανικές κουλτούρες. Το ραδιόφωνο βρίσκεται σε διαρκή διάλογο με τις ιστορικές εξελίξεις των δυο τελευταίων αιώνων, από την εποχή της ραδιοτηλεγραφίας ως το σημερινό ψηφιακό περιβάλλον που εμπλουτίζει τους τρόπους ακρόασης αλλά και έκφρασης. Επιμέλεια – Παρουσίαση podcast: Θάλεια Καραμολέγκου Τεχνική επεξεργασία: Oμάδα Οπτικοακουστικών και Δημιουργικού Σχεδιασμού ΕΒΕ

Εξερευνήστε το podcast

3 επεισόδια

Σύγχρονος Κόσμος

Εθνική Βιβλιοθήκη