56 rue Pigalle (1949) : στον ιστό του πάθους, της προδοσίας , του εγκλήματος. Ένα καλό Γαλλικό νουάρ

 

 56 rue Pigalle (1949)

Σκηνοθεσία & Σεναριογράφος: Willy Rozier Παίζουν: Jacques Dumesnil, Marie Déa, Aimé Clariond. Ρενέ Μπλανκάρ Είδη: Colorized classics, Crime, Drama, Film-Noir

Στο Παρίσι της μεταπολεμικής εποχής, ο Ζαν Βινιερόν (Jacques Dumesnil), ένας επιτυχημένος και διάσημος ιστιοπλόος, βρίσκεται παγιδευμένος σε μια ερωτική σχέση με την Ινές (Marie Déa), η οποία είναι σύζυγος του καλύτερού του φίλου. Η μυστική τους σχέση διατηρείται μέσω ερωτικών επιστολών.

Η μοίρα τους σφραγίζεται όταν οι επιστολές αυτές κλέβονται από έναν αδίστακτο υπάλληλο ενός ξενοδοχείου , ο οποίος ζει στην οδό Pigalle (μια περιοχή γνωστή για τη νυχτερινή ζωή και την εγκληματικότητα). Ο κλέφτης αρχίζει να εκβιάζει το παράνομο ζευγάρι, απειλώντας να παραδώσει τα γράμματα στον σύζυγο και να καταστρέψει τις ζωές όλων.

Η υπόθεση παίρνει δραματική τροπή όταν ο εκβιαστής βρίσκεται δολοφονημένος. Όλες οι ενδείξεις και οι συνθήκες στρέφονται εναντίον του Ζαν, καθώς εκείνος είχε το ισχυρότερο κίνητρο. Μπλεγμένος σε έναν ιστό πάθους, προδοσίας και εγκλήματος, ο ήρωας μπαίνει στο στόχαστρο της αστυνομίας και πρέπει να αποδείξει την αθωότητά του, ενώ το noir σκηνικό της Rue Pigalle κρύβει πολλά μυστικά.

Αυτός καταφεύγει στο Γαλλικό Κονγκό και αποδύεται σε αγώνα για να αποδείξει την  αθωότητά του. Ξαφνικά εμφανίζεται  ένας μάρτυρας που είδε το φόνο και ανατρέπει τα πάντα .

Αν θέλετε  να δείτε την ασπρόμαυρη έκδοση:    • 56 rue Pigalle (1949) Jacques Dumesnil, Ma...   

56 Rue Pigalle/Wikipedia

Αδόκητοι θάνατοι : Αλέξης Σταμάτης (1960-2026)

Αλέξης Σταμάτης / Πέθανε ο πολυβραβευμένος συγγραφέας σε ηλικία 67 ετών

Σε ηλικία 67 ετών έφυγε από τη ζωή ο Αλέξης Σταμάτης, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Ο συγγραφέας αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας τα τελευταία χρόνια.

Στην πολυετή διαδρομή του ασχολήθηκε με το μυθιστόρημα, το διήγημα, την ποίηση, το παιδικό βιβλίο, το θέατρο, τη σεναριογραφία και τη δημοσιογραφία, δημιουργώντας ένα έργο που ξεπερνά τα 35 βιβλία και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1960, ήταν γιος του αρχιτέκτονα Κώστα Σταμάτη και της ηθοποιού Μπέτυς Αρβανίτη, ενώ η οικογένειά του είχε ρίζες στα Λαγκάδια Αρκαδίας. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, όμως σύντομα στράφηκε στην Αρχιτεκτονική, αποφοιτώντας από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στο Λονδίνο, όπου ειδικεύτηκε στην Αρχιτεκτονική και τον Κινηματογράφο. Για αρκετά χρόνια εργάστηκε ως αρχιτέκτονας, συμμετέχοντας σε έργα στην Ελλάδα και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η πορεία του στον χώρο του βιβλίου

Η συγγραφική του πορεία ξεκίνησε το 1998 με το μυθιστόρημα «Ο έβδομος ελέφαντας», ενώ συνέχισε τη συγγραφή με σημαντικά έργα όπως τα «Μπαρ Φλωμπέρ», «Αμερικάνικη Φούγκα», «Μελίσσια», «Βίλα Κομπρέ», «Το λευκό δωμάτιο», «Υπήρξα τόσοι άλλοι» και το πιο πρόσφατο «Το παιδί και ο Άγγελος». Τα βιβλία του κυκλοφόρησαν και εκτός συνόρων, γνωρίζοντας απήχηση σε χώρες της Ευρώπης και στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παράλληλα, διακρίθηκε και στην ποίηση, κερδίζοντας το Βραβείο Ποίησης «Νικηφόρος Βρεττάκος» του Δήμου Αθηναίων για τη συλλογή «Αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων».

Ιδιαίτερα έντονη ήταν και η παρουσία του στο ελληνικό θέατρο. Έγραψε θεατρικά έργα όπως τα «Δακρυγόνα», «Μελίσσια», «Λευκό δωμάτιο», «Γένεση» και «Τελευταία Μάρθα», τα οποία παρουσιάστηκαν σε σημαντικές σκηνές της χώρας, μεταξύ αυτών το Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης και το Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας....

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

1. Αλέξης Σταμάτης/Βικιπαίδεια

 

2. Αλέξης Σταμάτης - Περιοδικό Χάρτης(Όλα τα κείμενά του στο περιοδικό)

 

3.Ο Αλέξης Σταμάτης σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση στον Κώστα Κατσουλάρη  για τη ζωή του.

 Ζωντανή μετάδοση στις 22 Φεβ 2024  

Βίος και Πολιτεία #27- Βίος και Πολιτεία με τον συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη.

 

Φεστιβάλ BBC Proms 2026 - First Night of the Proms

Το περίφημο Φεστιβάλ BBC Proms, ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ της Βρετανίας,άρχισε την Παρασκευή 17 Ιουλίου 2026, στις 21:00 (ώρα Ελλάδας), στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, και το Τρίτο Πρόγραμμα μετέδωσε  απευθείας την εορταστική Πρώτη Νύχτα του.

Η φετινή εναρκτήρια συναυλία στρέφει το βλέμμα της στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, εκεί όπου η συμφωνική παράδοση συναντά την τζαζ και τον παλμό της μεγαλούπολης. Η Dalia Stasevska διευθύνει τη Συμφωνική Ορχήστρα του BBC, την «BBC Symphony Chorus», και τους «BBC Singers» σε μια βραδιά που συνδυάζει αγαπημένα έργα του 20ού αιώνα, μια παγκόσμια πρεμιέρα και μια σπάνια χορωδιακή δημιουργία.

Η συναυλία ανοίγει με τη μεγαλειώδη «Fanfare for the Common Man» του Aaron Copland και συνεχίζεται με το «Ένας Αμερικανός στο Παρίσι» του George Gershwin, το λαμπερό μουσικό πορτρέτο μιας πόλης που σφύζει από ζωή. Ο κορυφαίος Νοτιοκορεάτης πιανίστας Yunchan Lim ερμηνεύει το «Κοντσέρτο για πιάνο σε σολ μείζονα» του Maurice Ravel, μια μουσική «καρτ ποστάλ» με τζαζ αποχρώσεις, εμπνευσμένη από το ταξίδι του συνθέτη στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η βραδιά συνεχίζεται με την παγκόσμια πρεμιέρα του νέου έργου της Γαλλοβρετανίδας συνθέτριας Josephine Stephenson, «That the sunrise not leave us unmoved», πριν ολοκληρωθεί με το «For St. Cecilia» του Gerald Finzi. Με σολίστ, τον τενόρο Thomas Atkins το έργο, που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Royal Albert Hall πριν από σχεδόν ογδόντα χρόνια, αποτελεί έναν ύμνο στην προστάτιδα της μουσικής και μια συγκινητική υπενθύμιση της δύναμης της Τέχνης να εμπνέει και να ενώνει.

Πηγή κειμένου:  

ΕΡΤ-Τρίτο Πρόγραμμα

ert.gr

Η Ντάλια Στασέβσκα διευθύνει τη Συμφωνική Ορχήστρα του BBC, τους Τραγουδιστές του BBC και τη Συμφωνική Χορωδία του BBC.

Ο Τίτος Πατρίκιος καλεσμένος στον Θανάση Λάλα |Μια απολαυστική συζήτηση με τον 98χρονο σπουδαίο ποιητή μα

 Στο 5ο επεισόδιο της σειράς Portraits: Life Stories, ο δημοσιογράφος Θανάσης Λάλας φιλοξενεί τον σπουδαίο Έλληνα ποιητή Τίτο Πατρίκιο (γεννημένο το 1928). Ο ποιητής μιλά για τη διαδρομή της ζωής του, την απόφασή του να κόψει το κάπνισμα και πώς αυτό άλλαξε τη ζωή του, τα παιδικά του χρόνια στην Αθήνα, την οικογένειά του και τους γονείς του που ήταν ηθοποιοί, καθώς και για καθοριστικές στιγμές και βιώματα που διαμόρφωσαν την προσωπικότητα και τις ιδέες του.

[00:23] – Εισαγωγή και καλωσόρισμα του ποιητή Τίτου Πατρίκιου από τον Θανάση Λάλα.[01:05] – Ο Τίτος Πατρίκιος εξηγεί πώς η απόφασή του να κόψει το τσιγάρο άλλαξε ριζικά τη ζωή του.
[01:53] – Η αφορμή για τη διακοπή του καπνίσματος λόγω έντονων ημικρανιών και η βελτίωση της υγείας του.
[03:13] – Σκέψεις για τον εθισμό, τις εξαρτήσεις και τις αλλαγές στο σώμα και το πνεύμα μετά τη διακοπή.
[04:10] – Τα παιδικά χρόνια στην Αθήνα, η γέννησή του στην οδό Σόλωνος και οι αναμνήσεις από την πλατεία Βικτωρίας.
[04:53] – Η οικογένειά του και οι γονείς του που ήταν ηθοποιοί.
[05:07] – Οι σπουδές στη Δραματική Σχολή και η σχέση του με τον κόσμο του θεάτρου.[07:04] – Αναμνήσεις από τις παραστάσεις των γονιών του και η πρώτη εμπειρία στη σκηνή σε ηλικία 6 ετών.
[01:19:46] – Μία καθοριστική οικογενειακή ιστορία από την περίοδο του πολέμου και η στροφή της οικογένειάς του προς την Αντίσταση.
[01:21:40] – Ολοκλήρωση της συνέντευξης, σκέψεις για τη ζωή, την ποίηση και ευχαριστίες.

«Κάποτε ήμασταν σαν εσάς»

 

«Κάποτε ήμασταν σαν εσάς»: Αρχαία ρωμαϊκά πρόσωπα ζωντανεύουν σε έκθεση στη Βουδαπέστη

Theo Farrant 

gr.euronews.com

4–5 λεπτά

---

Δημοσιεύθηκε 15/07/2026 - 13:28 CEST

Μια αγρότισσα, ένας στρατιώτης και ένας σκλάβος που έζησαν πριν από σχεδόν 2.000 χρόνια απέκτησαν νέα πρόσωπα - και φανταστικές ιστορίες - σε μια νέα, εντυπωσιακή έκθεση στη Βουδαπέστη.

Στο Μουσείο Ακίνκουμ, κρανία της ρωμαϊκής περιόδου που ανακαλύφθηκαν στην αρχαία πόλη του Ακίνκουμ έχουν μετατραπεί σε ρεαλιστικές αναπλάσεις προσώπων, προσφέροντας στους επισκέπτες μια εικόνα των ανθρώπων που ζούσαν κάποτε στα απομακρυσμένα σύνορα της αυτοκρατορίας.

Η έκθεση με τίτλο «Κάποτε ήμασταν σαν κι εσάς» αξιοποιεί την αρχαιολογία, την ανθρωπολογία, τη γενετική και την ιστορική φαντασία, με στόχο να φέρει ξανά σε επαφή το σημερινό κοινό με όσους τα λείψανά τους διασώζονται εδώ και σχεδόν δύο χιλιετίες.

Εκτεθειμένα δίπλα στα αρχικά τους κρανία, τα αναπλασμένα πρόσωπα συνοδεύονται από φανταστικά ονόματα, επαγγέλματα και πιθανές βιογραφίες - μια προσπάθεια να πάψουν οι αρχαίοι κάτοικοι του Ακίνκουμ να μοιάζουν με αρχαιολογικά αντικείμενα και να γίνουν πιο οικείοι ως πραγματικοί άνθρωποι.

«Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών βρίσκουμε τα κρανία, τους σκελετούς, τα καταγράφουμε, μπορούμε να πούμε περίπου αν ανήκαν σε άντρα ή γυναίκα και τα ευρήματα καταλήγουν στον κατάλληλο αποθηκευτικό χώρο, αλλά μέχρι εκεί. Τα σώματα δεν έχουν βάρος, ζωή, ψυχή», δήλωσε ο δρ Λοράντ Βας, αρχαιολόγος και συνεπιμελητής της έκθεσης.

Και συνέχισε: «Με αφορμή αυτή την έκθεση, σκεφτήκαμε τι θα γίνει αν φέρουμε αυτούς τους ανθρώπους πιο κοντά στους επισκέπτες, αξιοποιώντας τα αρχαιολογικά ευρήματα, τις πληροφορίες από τις επιγραφές, τα αποτελέσματα των ανθρωπολογικών μελετών και της αρχαιογενετικής».

Πώς ζωντανεύουν τα αρχαία πρόσωπα;

Οι ειδικοί ανέλυσαν το σχήμα και τη δομή των κρανίων, μαζί με τα αρχαιολογικά δεδομένα και την έρευνα DNA, για να εκτιμήσουν στοιχεία όπως τα χαρακτηριστικά του προσώπου, την πιθανή καταγωγή και ακόμη χαρακτηριστικά όπως το χρώμα των μαλλιών, του δέρματος και των ματιών.

Οι πιο ρεαλιστικές αναπλάσεις δημιουργήθηκαν από τη σχεδιάστρια αναπλάσεων προσώπου Έμεσε Γκάμπορ, η οποία εργάζεται σε στούντιο στο Μπούντακεζι, κοντά στη Βουδαπέστη.

Χρησιμοποιώντας τρισδιάστατες εκτυπωμένες ρέπλικες των αρχικών κρανίων, ξαναέχτισε προσεκτικά τα πρόσωπα, στρώμα προς στρώμα, μελετώντας πρώτα τα οστά και στη συνέχεια μοντελοποιώντας τους μύες και τα χαρακτηριστικά.

Ωστόσο, ενώ τα πρόσωπα βασίζονται σε επιστημονικά δεδομένα, οι ταυτότητες και οι βιογραφίες που τους αποδίδονται δεν είναι πραγματικές. Οι επιμελητές δημιούργησαν πιθανά ονόματα, επαγγέλματα και υπόβαθρο με βάση όσα γνωρίζουν οι ερευνητές για τη ζωή στο Ακίνκουμ.

«Όλα είναι μυθοπλασία. Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε ούτε τα αληθινά ονόματα αυτών των ανθρώπων. Προσπαθήσαμε να ενσωματώσουμε στις φανταστικές τους ιστορίες ζωής όλα όσα μας προσφέρουν η ανθρωπολογία και οι γενετικές μελέτες. Όμως, όπως και να έχει, παραμένει μυθοπλασία. Δεν μπορούμε να πούμε ότι ζούσαν έτσι, ότι τα πράγματα έγιναν κατά αυτόν τον τρόπο, αλλά θα μπορούσαν να είχαν ζήσει έτσι», δήλωσε ο δρ Πέτερ Βάμος, αρχαιολόγος και συνεπιμελητής της έκθεσης.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τα ιστορικά ονοματολογικά έθιμα, τις επιγραφές και τις ανθρωπολογικές μελέτες για να δημιουργήσουν εύλογα σενάρια για τα συγκεκριμένα άτομα.

Πλάι στις αναπλάσεις προσώπων, οι επισκέπτες μπορούν να δουν έναν ανακατασκευασμένο τάφο και μια μούμια της ρωμαϊκής εποχής.

Η έκθεση «Κάποτε ήμασταν σαν κι εσάς» παρουσιάζεται στο Μουσείο Ακίνκουμ στη Βουδαπέστη έως τις 31 Οκτωβρίου 2027.

Helene Schjerfbeck: Μια συλλογή 130 πινάκων ζωγραφικής (HD)

Helene Schjerfbeck/Wikipedia

 Η Φινλανδή καλλιτέχνιδα Helene Schjerfbeck (1862-1946) ζωγράφισε κυρίως έργα που απεικόνιζαν τον εαυτό της, άλλες γυναίκες, παιδιά και το σπίτι. 

Γεννημένη στο Ελσίνκι, ξεκίνησε την εκπαίδευσή της στη Σχολή Σχεδίου του Φινλανδικού Συλλόγου Καλών Τεχνών σε ηλικία 11 ετών.

Οι περίοδοι σπουδών της στο Παρίσι κατά τη δεκαετία του 1880 της έδωσαν την ευκαιρία να δει τα έργα των Pierre Puvis de Chavannes (1824-1898), Edouard Manet (1832-1883), Paul Cézanne (1839-1906), Berthe Morisot (1841-1895) και Jules Bastien-Lepage (1848-1884). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας, ταξίδεψε επίσης στη Φλωρεντία, την Αγία Πετρούπολη, τη Βιέννη και τη Μεγάλη Βρετανία. Στην Έκθεση του Παρισιού του 1889, η 27χρονη καλλιτέχνιδα τιμήθηκε με χάλκινο μετάλλιο για τον πίνακά της «Le Reconvalescent», ο οποίος δείχνει ιμπρεσιονιστικές επιρροές.

Μια φινλανδική υποτροφία της επέτρεψε να ταξιδέψει στο Παρίσι το 1880. Εκεί σπούδασε με τους Léon Bonnat και Jean-Léon Gérôme στο εργαστήριο ζωγραφικής για γυναίκες της Madame Trélat de Vigny. Το 1881, πήγε στην ιδιωτική Ακαδημία Κολαρόσι, όπου δίδασκαν οι Raphael Colin (1850-1916) και Gustave Courtois (1852-1924), ο οποίος  την αποκάλεσε «μια από τις αγαπημένες» τους μαθήτριες  σε μια συστατική επιστολή χαρακτηρίζοντάς την ως «πολύ εργατική» και ως μία από τις πιο ταλαντούχες μαθήτριες. Μέχρι το 1890, επέστρεφε συχνά στο Παρίσι και το 1884, είχε το δικό της εργαστήριο εκεί, το οποίο λαχταρούσε ξανά καθώς μεγάλωνε.

Μεταξύ 1881 και 1884, ταξίδεψε στο Πον-Αβέν και το Κονκαρνό στη Βρετάνη με τις συναδέλφους της ζωγράφους Μαριάν Πρέιντελσμπέργκερ (1855-1927) και Μαρία Βικ (1853-1928). Το Πον-Αβέν είχε προσελκύσει καλλιτέχνες ήδη από τη δεκαετία του 1860. Οι 3 Φινλανδές καλλιτέχνιδες ήταν εκεί πριν από τον Πολ Γκωγκέν (1848-1903), ο οποίος έφτασε στη Βρετάνη τον Ιούλιο του 1886. Έγινε ένας μοντέρνος χώρος για τους ζωγράφους του υπαίθρου από τα τέλη της δεκαετίας του 1880 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1890. Στη Βρετάνη, η Σέρφμπεκ γνώρισε έναν Άγγλο καλλιτέχνη, με τον οποίο αρραβωνιάστηκε για λίγο. Αλλά όταν η σχέση έληξε, ταξίδεψε στο Σεντ Άιβς στην Κορνουάλη.

Τη δεκαετία του 1890 απλοποίησε το στιλ της, εξαλείφοντας τις λεπτομέρειες του φόντου και μειώνοντας την παλέτα των χρωμάτων της. Αυτές οι στιλιστικές αλλαγές παρατηρούνται σε πολλά από τα πορτρέτα που ζωγράφισε, του εαυτού της, της μητέρας της και άλλων. Το έργο της Schjerfbeck παρουσιάζει μια εξαιρετικά ατομική εξέλιξη, μεταμορφώνοντας σταδιακά από τον μελαγχολικό ακαδημαϊκό Ρεαλισμό των τελών του 19ου αιώνα στο δικό της πολύ προσωπικό στυλ, που τείνει προς τον αφηρημένο Εξπρεσιονισμό, επιδεικνύοντας τέλεια ισορροπημένα χρώματα.

Από το 1902 περίπου η εύθραυστη υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται (αν και έζησε μέχρι τα 80 της) και υιοθέτησε μια μοναχική ζωή, ζώντας με τη μητέρα της στο Χιβίνκαα, σχεδόν ξεχασμένη, αναπτύσσοντας ένα πολύ πιο απλοποιημένο στιλ. Μόνο κατά τη διάρκεια αυτής της πρώιμης περιόδου, το έργο της κυριαρχούνταν από οικιακές σκηνές, με γυναίκες και παιδιά να ασχολούνται με το διάβασμα ή το κέντημα.

Καθώς οι λεπτομέρειες σταδιακά εξαφανίζονταν από τους πίνακές της, αυτοί απέκτησαν ολοένα και μεγαλύτερο βάθος, πλησιάζοντας μια αφηρημένη τεχνική που ήταν πολύ πιο μπροστά από την εποχή της.

Μετά από αυτό το διάστημα ημι-αφάνειας, η Schjerfbeck σημείωσε μια δεύτερη σημαντική ανακάλυψής της από το κοινό το 1917 με την πρώτη της ατομική έκθεση, την οποία διοργάνωσε ο έμπορος τέχνης Gösta Stenman στο Ελσίνκι. Εκτός από τα πρώιμα έργα, περιλάμβανε πρόσφατους πίνακες , οι οποίοι, όπως και έργα προηγούμενων καλλιτεχνών όπως ο Vincent van Gogh και ο Paul Gauguin, προφανώς ήταν εμπνευσμένοι από Ιάπωνες δασκάλους.

Αυτοπροσωπογραφίες  της καλλιτέχνιδας ανάλογες με την εξέλιξη του στιλ της

____________

Μετά την έκθεση του έργου της το 1937, αναγνωρίστηκε ως μία από τις πρωτοπόρους του μοντερνισμού στη Φινλανδία.

Χαβιέ Μπαρδέμ : « Ο κόσμος συσπειρώνεται όλο και περισσότερο στο πλευρό της Παλαιστίνης, καθώς οι γενοκτονικές ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα έχουν γίνει αδύνατο να αγνοηθούν»

Μπαρδέμ: Οποιοσδήποτε με κοινή λογική καταλαβαίνει ότι οι θηριωδίες του Ισραήλ στη Γάζα είναι λάθος

Ειρήνη Δερμιτζάκη

rosa.gr

 5–6 λεπτά

---

Για τον ελέφαντα στο δωμάτιο, ή μάλλον στο γήπεδο του τελικού στο Μουντιάλ μίλησε μεταξύ άλλων ο Χαβιέ Μπαρδέμ.

Σε μια συνέντευξη στον Μέντι Χασάν, ο Ισπανός ηθοποιός συμφώνησε μαζί του πως δεν θα ήταν λάθος να ερμηνευτεί η αναμέτρηση Ισπανίας-Αργεντινής, να ερμηνευτεί ως ένας αγώνας δι’ αντιπροσώπων ανάμεσα στην Παλαιστίνη και το Ισραήλ.

Χωρίς να μασάει τα λόγια του, ο Μπαρδέμ έβαλε στο στόχαστρο τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, τον Χαβιέ Μιλέι και τον Ντόναλντ Τραμπ, ξεκαθαρίζοντας ότι η φρίκη στη Γάζα δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από καμία βιτρίνα. Ούτε καν εκείνη του Μουντιάλ.

Ο ίδιος τόνισε ότι ο κόσμος συσπειρώνεται όλο και περισσότερο στο πλευρό της Παλαιστίνης, καθώς οι γενοκτονικές ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα έχουν γίνει αδύνατο να αγνοηθούν.

Ο Μπαρδέμ υποστήριξε ότι η αυξανόμενη παγκόσμια υποστήριξη προς την Παλαιστίνη είναι μια άμεση απάντηση στις θηριωδίες που σημειώνονται στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, λέγοντας ότι «οποιοσδήποτε με στοιχειώδη κοινή λογική καταλαβαίνει ότι αυτό είναι λάθος».

Συζητώντας το πολιτικό υπόβαθρο του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου μεταξύ Ισπανίας και Αργεντινής, επέκρινε επίσης τον Πρόεδρο της Αργεντινής, Χαβιέ Μιλέι, επειδή ευθυγραμμίζεται ανοιχτά με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και τους ακροδεξιούς ηγέτες του Ισραήλ, λέγοντας ότι είναι άδικο να παρουσιάζεται η Αργεντινή ως μια χώρα που εκπροσωπείται από αυτά τα πρόσωπα.

Ο Μπαρδέμ τόνισε ότι ο Νετανιάχου, ο Μπεν-Γκβιρ και το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο δεν εκπροσωπούν το σύνολο του εβραϊκού λαού και προειδοποίησε ενάντια στον αντισημιτισμό, επιμένοντας παράλληλα ότι η κριτική προς την ισραηλινή κυβέρνηση είναι τόσο θεμιτή όσο και απαραίτητη.

Ο ηθοποιός δήλωσε ότι οι νεότερες γενιές οδηγούν σε μια ιστορική στροφή της κοινής γνώμης επειδή γίνονται μάρτυρες των ενεργειών του Ισραήλ σε πραγματικό χρόνο και απαιτούν όλο και περισσότερο λογοδοσία, δικαιοσύνη και ένα τέλος στην ατιμωρησία που απολαμβάνει η ηγεσία του Ισραήλ στην παγκόσμια σκηνή.

Όσα είπε για την Αργεντινή και τον Μιλέι

Σε άλλο σημείο της συζήτησης, ο βραβευμένος με Όσκαρ Ισπανός ηθοποιός δήλωσε ότι δεν θα ήταν λάθος να πει κανείς πως ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA μεταξύ Αργεντινής και Ισπανίας θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένας αγώνας «δι’ αντιπροσώπων» (proxy match) μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης.

Η κουβέντα ήρθε στο θέμα ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός και μέλη του υπουργικού του συμβουλίου υποστήριζαν την Αργεντινή. Εν τω μεταξύ, ο Πρόεδρος της Αργεντινής Χαβιέ Μιλέι φέρεται να δήλωσε ότι είναι ο «πιο περήφανος σιωνιστής πρόεδρος στον κόσμο».

Ο Χασάν ανέφερε ότι ο Ισπανός Πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ, αντίθετα, υπήρξε ένθερμος επικριτής του Ισραήλ και οδήγησε τη χώρα του να συμμετάσχει στη δίκη για γενοκτονία κατά του Ισραήλ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Ο Μπαρδέμ είπε ότι η άποψη πως οι δύο διαγωνιζόμενοι αντιπροσώπευαν το Ισραήλ και την Παλαιστίνη ήταν σωστή, αλλά με την επιφύλαξη ότι οι ηγέτες δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα τη βούληση του λαού τους.

«Αλλά είναι αλήθεια ότι σε αυτό το υψηλό επίπεδο αναμέτρησης και σύγκρουσης, όταν ένας πρόεδρος υποστηρίζει τόσο ανοιχτά ένα πρόσωπο που είναι εγκληματίας πολέμου όπως ο Νετανιάχου, τότε θέλεις πραγματικά να υποστηρίξεις την άλλη ομάδα», δήλωσε ο ηθοποιός.

Ο Μπαρδέμ είπε ότι το γεγονός ότι ο Μιλέι υποστηρίζει περήφανα αυτό που ο ηθοποιός αποκάλεσε «μια πλήρη γενοκτονία», καθώς και το ότι άνθρωποι όπως ο Νετανιάχου και ο Υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ συνδέουν τους εαυτούς τους με την Αργεντινή, «δεν ήταν δίκαιο» για τη χώρα της Νότιας Αμερικής.

«Δεν νομίζω ότι είναι δίκαιο, επειδή υπάρχουν πολλοί άνθρωποι από την Αργεντινή που πραγματικά δεν υποστηρίζουν τον Μιλέι, όπως και πολλοί άνθρωποι στις ΗΠΑ που δεν υποστηρίζουν τον Τραμπ».

Ο Μπαρδέμ δήλωσε έκπληκτος που είδε τόσους πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να υποστηρίζουν τη χώρα του, αλλά μπορούσε να καταλάβει το γιατί.

«Χαίρομαι που συμβαίνει αυτή η στροφή στην αντίδραση του κόσμου απέναντι, σε αυτή την περίπτωση, στη γενοκτονία και τα εγκλήματα πολέμου. Και νομίζω ότι αυτό οφείλεται στο ότι οι ενέργειες που βιώνουμε όλα αυτά τα χρόνια εις βάρος του παλαιστινιακού πληθυσμού είναι τόσο αποτρόπαιες, είναι τόσο φρικτές για να τις κατανοήσει ή να τις δικαιολογήσει κανείς, που οποιοσδήποτε με στοιχειώδη κοινή λογική καταλαβαίνει ότι αυτό είναι λάθος».

Ο ηθοποιός πρόσθεσε ότι, ακριβώς όπως ο Μιλέι και ο Τραμπ δεν αντιπροσωπεύουν τα έθνη τους στο σύνολό τους, «έτσι και ακραίοι ηγέτες όπως ο Νετανιάχου, ο Μπεν-Γκβιρ και όλο το υπουργικό του συμβούλιο δεν αποτελούν επίσης εκπροσώπηση της εβραϊκής κοινότητας».

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

• 

  «Η ύπαρξη είναι αντίσταση»: Νέο μήνυμα αλληλεγγύης υπέρ της Παλαιστίνης από τον Μπαρδέμ στο Μουντιάλ

• 

  Παλαιστίνιος φίλαθλος πέτυχε τον Χαβιέ Μπαρδέμ στο Μουντιάλ – Ο συγκινητικός διάλογος (Video)

«Μα τι έχει αυτό το παράδοξο σπορ, ώστε να συγκινεί τους πάντες;»

 

Ο γρίφος του ποδοσφαίρου

neoplanodion.gr

4–6 λεπτά

---

*

του ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

Εμπρός στον γρίφο του ποδοσφαίρου, οι προοδευτικοί και οι φιλελεύθεροι, οι ανειρήνευτοι εχθροί των συνόρων, όλοι αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους προπάντων πολίτη του κόσμου, μένουν πάντα ενεοί.

Μα τι έχει αυτό το παράδοξο σπορ, τι κρύβει μέσα του τόσο ισχυρό που ωθεί με τρόπο τόσο αφύσικο τους προλετάριους και τους μεγιστάνες, τους κρατουμένους και τους δεσμοφύλακες, τους πάνω και τους κάτω να γιορτάζουν μαζί; Πώς γίνεται να τους χωρίζει απ’ τους πανόμοιούς τους στην άλλη πλευρά της μεθορίου; Δεν είμαστε όλοι γόνοι της ίδιας γης; Γιατί αναριγούμε, γιατί κλαίμε, γιατί ουρλιάζουμε από χαρά κι από πόνο εμπρός σε ένα κομμάτι χρωματιστό πανί, εμπρός σε μια φανέλα ή σημαία που μας θυμίζουν ακριβώς το αντίθετο: πως αυτό που ζυγίζει για μας πιο πολύ, δεν είναι ότι ανήκουμε στην αφηρημένη, νοερή ανθρωπότητα, αλλά σ’ ένα κλάσμα της συγκεκριμένο, χειροπιαστό. Έναν σύλλογο, μια πόλη, έναν λαό.

Κάποιοι άλλοι, κουτοπόνηρα, πασχίζουν να στρέψουν το πράγμα στον αισθητισμό. Ας κερδίσει ο καλύτερος, «a beleza do jogο», η ομορφιά του αθλήματος, διακηρύσσουν, μόνο τούτο βαραίνει! Λες και ο Βραζιλιάνος στη φαβέλα θα σχιζόταν λιγότερο στις κερκίδες αν η ομάδα του συναγωνιζόταν σε χάρη την Εθνική του Ρεχάγκελ…

«Όποιος δεν αντιστοιχίζει την ποίηση του Καβάφη με το ιταλικό ποδόσφαιρο, δεν καταλαβαίνει μήτε από ποδόσφαιρο μήτε από Καβάφη», έγραψε κάποτε θυμόσοφα ο Μίμης Σουλιώτης. Στα σπορ ο αισθητισμός γοητεύει συνήθως τους παρατυχόντες, αυτούς που δεν έχουν σχέση βαθύτερη, σπλαχνική, μ’ αυτό που παρακολουθούν και αρκούνται στην όψη του, στα επιφαινόμενά του. Ανήμποροι να το νιώσουν, οι άνθρωποι αυτοί δεν ψυχανεμίζονται πως όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι “η ωραία μπάλα”, τα “σημασία έχει η συμμετοχή”, τα “ήμουν κι εγώ παρών”, τα “μετράει πάνω απ’ όλα η προσπάθεια” και τα τοιαύτα, σκορπούν σαν πάχνη στον πρωινό ήλιο, ότι το μόνο που μετράει είναι η Νίκη και ότι αυτή η νίκη από μόνη της προσφέρει, ανάμεσα στ’ άλλα, και πλήρωση, μέθη αισθητική τέτοια που οι απ’ έξω ούτε στον ύπνο τους ποτέ δεν θα νιώσουν.

Άλλοι αψίθυμοι καταστρώνουν θεωρητικές αναλύσεις, υποδεικνύουν τις κρυφές συνάφειες του αθλητισμού με τον ρατσισμό και τη βία, προειδοποιούν, κραδαίνουν σαν δασκάλα Αρσακιώτισσα τον επίφοβο δείχτη. Κι όμως, τα ανομικά φαινόμενα στο ποδόσφαιρο δεν διαφέρουν δραματικά από τα παρατράγουδα στα σχολεία ή τα πανεπιστήμιά μας. Στην πράξη μάλιστα, η μπάλα λειτουργεί αντιστρόφως: ως εκτονωτής της νεανικής επιθετικότητας, ως αποφορτιστής της ανδρικής βίας που λιμνάζει αθέατη μέσα σε κάθε κοινωνία, και η οποία εδώ και γενιές πολλές έχει αποξενωθεί από τη φυσική της κοίτη: τον πόλεμο.

Η μπάλα είναι πολεμοπραξία κι αυτή, αλλά άλλης μορφής, συμβολικής, μια αρειμάνια τελετουργία που ανεμίζει λάβαρα κι εκείνη και περιφέρει τρόπαια θριάμβου, αλλά αναίμακτα. Αν δεν υπήρχε, η ειρηνοφόρα εποχή μας, για το δικό της το καλό, θα έπρεπε εξ αρχής να την επινοήσει.

Το ποδόσφαιρο βέβαια για τους εχθρούς του αυτούς αδιαφορεί. Όπως όλα τα σοβαρά πράγματα, δεν είναι κάτι στενό, πως να χωρέσει στα απλοϊκά τους κουτάκια; Δεν είναι άθλημα μόνο, ένα κοινό κλωτσοσκούφι, όπως λένε. Δεν είναι εμπόρευμα απλώς, κι ας πουλιέται. Δεν είναι τέχνη μονάχα, κι ας μας θαμπώνει συχνά. Δεν είναι στεγνή πολιτική προπαγάνδα, κι ας στοιχίζονται πίσω του μυριάδες στρατοί και συνθήματα.

Είναι όλα αυτά και συνάμα εκείνο που όλα αυτά τα κοινά τα προσπερνά και τα υπερβαίνει δωρίζοντάς τους μια νέα, ανώτερη ενότητα. Που γίνεται ταύτιση και ταυτότητα, συναλληλία και δεσμός ψυχικός, συνεορτή και συμπένθος, γίνεται άμιλλα, μάχη και αγώνας, όνειρο συλλογικό και σκοπός που για 90΄ μας κάνει να ανήκουμε κάπου.

Το ποδόσφαιρο είναι υπέροχο επειδή δεν υποστηρίζουμε πάντα τον καλύτερο, υποστηρίζουμε τους δικούς μας, όπως ακριβώς στη ζωή. Επειδή δεν νικά πάντα ο πιο μεγάλος και ο πιο δυνατός και ο πιο ταλαντούχος, αλλά και ο πιο τολμηρός, και ο πιο τυχερός, και ο πιο πονηρός, όπως ακριβώς στη ζωή. Επειδή τα πάντα στο γήπεδο κρέμονται μέχρι το τέλος από μια κλωστή κι επειδή όλοι έχουμε το δικαίωμα να ελπίζουμε ότι η δική μας η κλωστή θ’ αντέξει όπως ακριβώς το ελπίζουμε, μέχρι το τέλος, και γι’ αυτή τη ζωή.

Το ποδόσφαιρο είναι ο παράδεισος που απολέσαμε. Το παιχνίδι που μας αναβαπτίζει στην παμπάλαια κοίτη του «εμείς». Και που, έστω για λίγο, μας θυμίζει ότι δεν είμαστε μόνοι.

Από το βιβλίο Εύθραυστος κόσμος, Μικρή Άρκτος 2026.

*

Το Κινεζικό Kimi K3 : ο φόβος και ο τρόμος των Αμερικανικών εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης

 

Kimi K3 / Το νέο κινεζικό μοντέλο Τεχνητής Νοημοσύνης που τρομάζει τη Silicon Valley

tvxs.gr

 5–7 λεπτά

---

Ενάμιση χρόνο μετά το «σοκ» που προκάλεσε το DeepSeek, ένα ακόμη κινεζικό μοντέλο Τεχνητής Νοημοσύνης έρχεται να ταράξει τα νερά της παγκόσμιας αγοράς.

Το Kimi K3, που παρουσίασε η Moonshot AI, δεν φιλοδοξεί απλώς να αποτελέσει έναν ακόμη ανταγωνιστή του ChatGPT ή του Claude, αλλά να αποδείξει ότι τα κινεζικά συστήματα μπορούν πλέον να σταθούν απέναντι στα κορυφαία αμερικανικά μοντέλα, προσφέροντας παράλληλα πιο ανοικτές λύσεις για προγραμματιστές και επιχειρήσεις.

Η Moonshot AI, νεοφυής εταιρεία με έδρα το Πεκίνο και χρηματοδότηση μεταξύ άλλων από την Alibaba, αναφέρει ότι το Kimi K3 διαθέτει 2,8 τρισεκατομμύρια παραμέτρους. Οι παράμετροι αποτελούν τις αριθμητικές ρυθμίσεις μέσω των οποίων ένα μοντέλο αναγνωρίζει μοτίβα και παράγει απαντήσεις, αν και ο αριθμός τους δεν αποτελεί από μόνος του εγγύηση καλύτερης ποιότητας ή αξιοπιστίας.

Παράθυρο συμφραζομένων ενός εκατομμυρίου tokens

Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του Kimi K3 είναι το παράθυρο συμφραζομένων (context window), το οποίο φτάνει το ένα εκατομμύριο tokens.

Τα tokens είναι οι μικρότερες μονάδες στις οποίες «σπάει» ένα κείμενο η Τεχνητή Νοημοσύνη για να το επεξεργαστεί. Ένα τόσο μεγάλο παράθυρο επιτρέπει θεωρητικά στο μοντέλο να αναλύει ταυτόχρονα εκτενή έγγραφα, μεγάλες βάσεις κειμένων, κώδικα και εικόνες, διατηρώντας περισσότερες πληροφορίες στη μνήμη του.

Οι πρώτες επιδόσεις

Σύμφωνα με τα πρώτα διαθέσιμα στοιχεία, το Kimi K3 εμφανίζεται ανταγωνιστικό απέναντι στα κορυφαία μοντέλα της OpenAI και της Anthropic, ιδιαίτερα σε εργασίες προγραμματισμού, αναζήτησης σύνθετων πληροφοριών και επίλυσης προβλημάτων που απαιτούν πολλά διαδοχικά βήματα.

Η Moonshot παρουσίασε μάλιστα ένα πείραμα στο οποίο το μοντέλο εργάστηκε επί 48 ώρες για τον σχεδιασμό ενός μικρού ηλεκτρονικού κυκλώματος, ολοκληρώνοντας διαδοχικά στάδια σχεδιασμού, βελτιστοποίησης και ελέγχου σε περιβάλλον προσομοίωσης.

Ωστόσο, τα αποτελέσματα αυτά δεν αποτελούν ακόμη απόδειξη ότι το Kimi μπορεί να αντικαταστήσει μηχανικούς ή ερευνητές. Το μοντέλο βρίσκεται μόλις λίγες ημέρες στη δημόσια διάθεση και αρκετά από τα στοιχεία προέρχονται από την ίδια την εταιρεία, γεγονός που σημαίνει ότι απαιτείται ανεξάρτητη αξιολόγηση σε πραγματικές συνθήκες χρήσης.

Η σημασία των ανοικτών βαρών

Το στοιχείο που διαφοροποιεί περισσότερο το Kimi K3 είναι η απόφαση της Moonshot να διαθέσει δημόσια, από τις 27 Ιουλίου, τα λεγόμενα «βάρη» (weights) του μοντέλου.

Πρόκειται για το βασικό σύνολο αριθμητικών παραμέτρων που καθορίζει τον τρόπο λειτουργίας του. Η δημοσιοποίησή τους επιτρέπει σε ερευνητές και επιχειρήσεις να κατεβάσουν, να μελετήσουν, να τροποποιήσουν και να αξιοποιήσουν το μοντέλο στις δικές τους εφαρμογές, εφόσον διαθέτουν την απαραίτητη υπολογιστική ισχύ.

Η επιλογή αυτή εντάσσεται στη στρατηγική των κινεζικών εταιρειών να επενδύσουν σε μοντέλα ανοικτών βαρών, σε αντίθεση με τις μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρείες, οι οποίες διατηρούν τα ισχυρότερα μοντέλα τους κλειστά και τα διαθέτουν κυρίως μέσω συνδρομητικών υπηρεσιών ή χρέωσης ανά χρήση.

Η νέα μάχη ΗΠΑ – Κίνας στην Τεχνητή Νοημοσύνη

Η στρατηγική αυτή δεν αφορά μόνο τις επιδόσεις των μοντέλων, αλλά και τη δημιουργία ενός ευρύτερου τεχνολογικού οικοσυστήματος, μέσα από το οποίο οι κινεζικές εταιρείες φιλοδοξούν να προσελκύσουν προγραμματιστές, ερευνητικά ιδρύματα και επιχειρήσεις.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η εξέλιξη αυτή προκαλεί ανησυχία. Εκπρόσωποι της αμερικανικής βιομηχανίας τεχνολογίας υποστηρίζουν ότι ορισμένα κινεζικά μοντέλα ενδέχεται να έχουν εκπαιδευτεί χρησιμοποιώντας απαντήσεις αμερικανικών συστημάτων, ενώ εκφράζονται και φόβοι για πιθανούς κινδύνους ασφαλείας ή μηχανισμούς που δεν είναι εύκολο να εντοπιστούν.

Παράλληλα, όσο τα ανοικτά μοντέλα πλησιάζουν τις επιδόσεις των κλειστών, τόσο δυσκολότερο γίνεται για τις αμερικανικές εταιρείες να στηρίζουν την εμπορική τους στρατηγική αποκλειστικά στην τεχνολογική υπεροχή.

Η επιστροφή της Moonshot AI

Για τη Moonshot AI, το Kimi K3 αποτελεί και μια προσπάθεια επιστροφής στο προσκήνιο. Το αρχικό Kimi είχε γνωρίσει σημαντική επιτυχία στην Κίνα το 2024, όμως έχασε έδαφος μετά την εμφάνιση του DeepSeek.

Το νέο μοντέλο επιχειρεί να επαναφέρει την εταιρεία στον ανταγωνισμό, σε μια περίοδο όπου η μάχη μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας για την κυριαρχία στην Τεχνητή Νοημοσύνη γίνεται ολοένα πιο έντονη.

Αν και θα ήταν υπερβολικό να υποστηριχθεί ότι η Κίνα έχει ήδη ξεπεράσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στον τομέα της AI, είναι πλέον σαφές ότι η αμερικανική πρωτοκαθεδρία δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη.

Η επόμενη φάση του ανταγωνισμού δεν θα κριθεί μόνο από το ποιος διαθέτει το ισχυρότερο μοντέλο, αλλά και από το ποιος θα διαμορφώσει το οικοσύστημα και τους όρους με τους οποίους αυτά τα μοντέλα θα χρησιμοποιούνται παγκοσμίως. Παράλληλα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένεται να έχει και η επόμενη κίνηση της DeepSeek, καθώς ο ανταγωνισμός μεταξύ των κινεζικών εταιρειών παραμένει εξίσου έντονος.

Μίξη - Καγιετάνο/Cayetano

 Ο Γιώργος Μπρατάνης, περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Cayetano είναι Έλληνας μουσικός. Ερμηνεύει με το συγκρότημα του - Cayetano Live Band - και ως DJ παγκοσμίως. Wikipedia (Αγγλικά)

«Η μεγαλύτερη καζινοποίηση στην ιστορία της Ελλάδας» έγινε με τις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας

«Η μεγαλύτερη καζινοποίηση στην ιστορία της Ελλάδας»

Reporters United

Το καλοκαίρι του 2015, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα διόρισε τον Αντώνη Στεργιώτη επικεφαλής στην ΕΕΕΠ, τη ρυθμιστική αρχή για τα τυχερά παιχνίδια. Αποστολή του να βάλει κανόνες στη βιομηχανία του τζόγου. Στη συνέντευξή του στο Reporters United εξιστορεί πώς λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σταμάτησε το έργο του και τον έστειλε σπίτι του - «γιατί απλούστατα είναι πάρα πολλά τα λεφτά».

 Ο κ. Στεργιώτης αποκαλύπτει τις πιέσεις από το ιδιωτικό μονοπώλιο της ΟΠΑΠ ΑΕ (τότε συμφερόντων Μελισσανίδη, πλέον Allwyn) και τις διαχρονικές ευθύνες των κυβερνήσεων ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ που οδήγησαν στην καζινοποίηση της χώρας. 

Ο τζόγος είναι παντού: στην τηλεόραση, στο ίντερνετ, στα λεωφορεία, στο κινητό μας. Αφού τα ΜΜΕ χρηματοδοτούνται μαζικά από τις εταιρείες τζόγου, πώς να δαγκώσουν το χέρι που τα ταΐζει; 

Το Reporters United δεν παίρνει λεφτά από εταιρείες τζόγου ούτε επηρεάζεται από τους επιχειρηματίες που έβγαλαν υπεραξίες εκατομμυρίων χάρη σ’ αυτόν ή σήμερα δραστηριοποιούνται στον χώρο.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟΝΗΣΙ ΤΗΣ ΓΥΑΡΟΥ ΣΕ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ «ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ»

 

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ  ΦΥΛΑΚΙΣΘΕΝΤΩΝ και ΕΞΟΡΙΣΘΕΝΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΩΝ  1967-1973

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΑΚΤΙΚΗΣ Γ.Σ. ΓΙΑ ΤΟ Π.Δ. ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΥΑΡΟ

17-06-2026

 

 

ΟΜΟΦΩΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΤΗΣΙΑΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ (7-6-2026)

ΓΙΑ ΤΟ Π.Δ. ΦΕΚ Δ 280/20.04.2026 «Νήσος Γυάρος και θαλάσσια ζώνη»

Στις 20/4/2026 δημοσιεύθηκε στην ΄ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ΄ το ΠΔ «Χαρακτηρισμός, οριοθέτηση και καθορισμός ζωνών και ειδικών κατηγοριών χρήσεων γης της Περιοχής Προστασίας της Βιοποικιλότητας "Νήσος Γυάρος και θαλάσσια ζώνη"».

Στον απολογισμό του το ΔΣ του ΣΦΕΑ αναφέρεται για το ζήτημα αυτό:

'Κορυφαία περίπτωση, το θανατονήσι της Γυάρου, για την οποία παραμένει ανεκπλήρωτη η υποχρέωση που ανέλαβε η ελληνική Πολιτεία το 2001 για τη διάσωση και αποκατάσταση των φυλακών. Το πρόσφατα δημοσιευμένο Π.Δ. για την “Θαλάσσια Προστατευόμενη Περιοχή της Γυάρου”, αφορά μόνο την νομική προστασία της θαλάσσιας βιοποικιλότητας του νησιού. Όσο για τις βραβευμένες προτάσεις του διαγωνισμού της ALUMIL κινούνται στο πεδίο του 'σκοτεινού τουρισμού' και της 'βιώσιμης ανάπτυξης'.

Αλλά το ΠΔ όχι μόνο δεν προσφέρει καμιά νομική προστασία στη «θαλάσσια βιοποικιλότητα του νησιού», αλλά, αντίθετα, προωθεί παραπέρα τις 'ιδέες' της ALUMIL, καθώς κινείται στο ίδιο «πεδίο του ’σκοτεινού τουρισμού’ και της ’βιώσιμης ανάπτυξης’.

Με το υπόψη ΠΔ η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί να ολοκληρώσει τον ιστορικό θάνατο της Γυάρου, μετατρέποντάς την από «σημαντικό χώρο ιστορικής μνήμης που έχει αναπόσπαστα συνδεθεί με την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας» σε τουριστικό αξιοθέατο, πολλά υποσχόμενο για νέες επικερδείς επενδύσεις του κεφαλαίου.

Πρόκειται για Ειδική Ζώνη Διατήρησης (ΕΖΔ) στοιχείο, όμως, που όχι μόνο δεν αποτρέπει την εμπορευματοποίησή της, αλλά την ενισχύει στο πλαίσιο του φυσιολατρικού, εν ολίγοις και πολιτιστικού τουρισμού, χωρίς να αποκλείει τη χωροθέτηση και άλλων εγκαταστάσεων, ενεργειακών (ΑΠΕ) και μη.

Οι διατάξεις του ΠΔ δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης γι' αυτό:

1. Στο άρθρο 1, «Σκοπός», μεταξύ των τριών «επιδιώξεων» του ΠΔ, από τις οποίες απουσιάζει κάθε αναφορά στον ιστορικό, μνημειακό χαρακτήρα του νησιού, περιλαμβάνεται - και εδώ βρίσκεται η ουσία - η «γ) ρύθμιση των χρήσεων γης και των ανθρωπογενών δραστηριοτήτων μέσω του καθορισμού ζωνών προστασίας, καθώς και η θέσπιση ειδικότερων μέτρων ανά ζώνη προστασίας». Ειδικότερες ρυθμίσεις παραπέμπονται με την παρ. 6 του άρθρου 5 στο μελλοντικό «Σχέδιο Διαχείρισης (...) της Προστατευόμενης Περιοχής νήσου Γυάρου». Όσο για τον «Φορέα Διαχείρισης» της «Προστατευόμενης Περιοχής», το «αφεντικό» τον έχει από τώρα προβλέψει στο άρθρο 6. Δεν είναι άλλος από το περιβόητο ΝΠΙΔ «Οργανισμός Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής - ΟΦΥΠΕΚΑ», εγνωσμένης αξίας στη διευκόλυνση των επενδυτικών σχεδίων του κεφαλαίου.

2. Όμως στο άρθρο 5, «Γενικές ρυθμίσεις προστασίας», οι πραγματικές στοχεύσεις της κυβέρνησης αποσαφηνίζονται:

«1. Σε όλες τις Ζώνες της Προστατευόμενης Περιοχής νήσου Γυάρου επιτρέπονται, εκτός από την εκτέλεση έργων και την άσκηση δραστηριοτήτων που περιλαμβάνονται στις ειδικές κατηγορίες χρήσεων κάθε ζώνης κατά το άρθρο 4, και τα εξής:

«α )Έργα η πραγματοποίηση των οποίων επιβάλλεται για επιτακτικούς λόγους σημαντικού δημοσίου συμφέροντος σύμφωνα με την παρ. 4 του άρθρου 10 του ν. 4014/2011».

Σημειώνεται ότι στην υπόψη παρ. 4, ορίζεται ρητά ότι περιλαμβάνονται και έργα για λόγους «κοινωνικής ή οικονομικής φύσεως». Δηλαδή περιλαμβάνονται τα πάντα υπό τη σκέπη κατευθύνσεων και οδηγιών της Ε.Ε., στις οποίες ως πρώτιστο «δημόσιο συμφέρον» αναγορεύονται τα κέρδη του κεφαλαίου. Περιλαμβάνονται και τα ήδη αδειοδοτημένα χερσαία συγκροτήματα των ανεμογεννητριών, καθώς και τα υπεράκτια αιολικά πάρκα (ΥΑΠ). Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) του «Εθνικού Προγράμματος Ανάπτυξης Υπεράκτιων Αιολικών Πάρκων» (Νοέμβρης 2023) προβλέπει 3 ΥΑΠ να ζώνουν τη Γυάρο, τα 2 από τα οποία σε απόσταση μόλις 1.852 μ. από την ακτογραμμή του νησιού.

Με βάση τα παραπάνω:

Για τη Γυάρο, «ζωντανή μαρτυρία των αγώνων του ελληνικού λαού για ελευθερία και δημοκρατία», όπως - με τα δικά της λόγια και για τους δικούς της λόγους - αναγνώρισε η τότε κυβέρνηση το 2001.

Για τη Γυάρο, ένα ακόμη μετερίζι αγώνα 15.000 κομμουνιστών και συναγωνιστών τους στα «πέτρινα χρόνια της», με «φόρο ζωής» μια εκατοντάδα ηρώων του ελληνικού λαού, η Τακτική Γενική του ΣΦΕΑ 1067-1974 απαιτεί την απόσυρση του ΠΔ και διεκδικεί:

• Να ξανακηρυχθεί συνολικά η Γυάρος, χωρίς αστερίσκους, επισκέψιμος ιστορικός τόπος στους μνημειακούς και άλλους χώρους του, με ανεξίτηλη την ιστορική του κληρονομιά.

Να αποτελέσει η Γυάρος - μαζί και οι νησίδες της και οι θαλάσσιες ζώνες της - μια ενιαία ζώνη προστασίας και να επιτραπούν μόνο παρεμβάσεις που να αφορούν αποκλειστικά και μόνο την ανάδειξη του ιστορικού και τη διατήρηση του περιβαλλοντικού της χαρακτήρα.

• Να δοθεί άμεσα γενναία κρατική χρηματοδότηση για να προχωρήσουν η αποκατάσταση των ιστορικών κτιρίων και η δημιουργία ήπιων υποδομών, ώστε να καταστεί το νησί επισκέψιμο στο πλαίσιο του ιστορικού του χαρακτήρα.
• Να αναβαθμιστούν οι μικρής κλίμακας λιμενικές υποδομές μόνο για την πρόσβαση ημερήσιων επισκεπτών στις ιστορικές περιοχές (φυλακές κ.λπ.) στο νησί και εργαζόμενων με αντικείμενο, όπως καταγράφεται πιο πάνω, αποκλειόμενης κάθε άλλης λιμενικής χρήσης.
• Να απαγορευτεί η τοποθέτηση ανεμογεννητριών στη χερσαία περιοχή της Γυάρου και των γύρω νησίδων, αρχίζοντας με την άμεση ανάκληση των αδειών παραγωγού που έχουν εκδοθεί και να παύσει κάθε περαιτέρω αδειοδοτική διαδικασία. Να απομακρυνθούν όσοι ανεμολογικοί ιστοί έχουν τυχόν τοποθετηθεί για τη 'συλλογή μετεωρολογικών δεδομένων', με προφανή σκοπό την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στο νησί.
• Να απαγορευτεί η ανάπτυξη υπεράκτιων αιολικών πάρκων σε όλες τις επάλληλες προστατευόμενες θαλάσσιες ζώνες που περικλείουν τη Γυάρο, καθώς και η κατασκευή, στη χερσαία περιοχή του νησιού και των νησίδων του, τυχόν συνοδών έργων. Το ίδιο και για κάθε άλλη εγκατάσταση, απορρίπτοντας την προσχηματική επίκληση 'λόγων δημόσιου συμφέροντος'.
• Να υλοποιηθούν ήπιες υποδομές, που θα αφορούν αποκλειστικά την ανάδειξη και συντήρηση του ιστορικού χαρακτήρα του νησιού και τη διατήρηση της υψηλής οικολογικής του αξίας, με παρεμβάσεις απόλυτα απαραίτητες και μικρής κλίμακας.
• Τέλος, η «Ειδική Χρήση (1) Κατοικίας» να περιοριστεί σε κατάλληλη, μικρή, ενιαία έκταση και αποκλειστικά προς εξυπηρέτηση της στέγασης προσωπικού φύλαξης και συντήρησης των μνημείων, καθώς και για τη διατήρηση, σύμφωνα με τα παραπάνω, της οικολογικής αξίας της όλης προστατευόμενης περιοχής.

Η Γυάρος είναι και δική μας ιστορική κληρονομιά. Δεν θα τους την χαρίσουμε! 'Δεν θα δώσουμε τα άγια στους σκύλους!' - κατά την Ευαγγελική ρήση.

Αθήνα 7-6-2026

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ Γ.Σ.   Παναγιώτης Χατζηπέρος

*To κείμενο της παραπάνω απόφασης κατέθεσε ο συναγωνιστής Μπάμπης Ζιώγας

Ντοκιμαντέρ | Γυάρος, ρωγμές αντίστασης στο θανατονήσι

«Ζούμε στην εποχή όπου ακόμα και οι δράστες των πιο στυγερών εγκλημάτων αντιμετωπίζονται σαν θύματα»

INFOWAR

Infowar: Το τραγούδι που δεν ακούσαμε στη συναυλία των Cure και μια φράση που δεν έγραψε ποτέ ο Αλμπέρ Καμί

Ένα τραγούδι που δεν ακούσαμε στη συναυλία των Cure και μια φράση που δεν έγραψε ποτέ ο Αλμπέρ Καμί έρχονται να μας θυμίσουν ότι ζούμε στην εποχή όπου ακόμα και οι δράστες των πιο στυγερών εγκλημάτων αντιμετωπίζονται σαν θύματα.

Από την ταινία «Ο ξένος» του Φρανσουά Οζόν

 

 

 

 

 

Άρης Χατζηστεφάνου

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ 

efsyn.gr

19 Ιουλίου 2026

«Κοιτάζω μέσα από την κάννη τον Αραβα στο έδαφος για να δω το ανοιχτό του στόμα αλλά δεν ακούω κανέναν ήχο. Είμαι ζωντανός. Είμαι νεκρός. Είμαι ο Ξένος, που σκοτώνει έναν Αραβα».

Αυτή την εβδομάδα δεν άκουσα το τραγούδι
«Killing an Arab» στη μεγάλη συναυλία των Cure στην Αθήνα. Το άκουσα όμως σε έναν θερινό κινηματογράφο να συνοδεύει την ταινία «Ο ξένος» του Φρανσουά Οζόν.

Το συγκρότημα, εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, αντιμετωπίζει κατηγορίες περί ρατσισμού για τον τίτλο του τραγουδιού, από ανθρώπους που όπως λέει και ο τραγουδιστής Ρόμπερτ Σμιθ, δεν γνωρίζουν ότι στηρίζεται στο βιβλίο του Αλμπέρ Καμί – την ιστορία ενός Γάλλου στην αποικιακή Αλγερία, ο οποίος αφού κηδεύει τη μητέρα του χωρίς ούτε ένα δάκρυ, σκοτώνει έναν Άραβα δίχως να αισθανθεί τίποτα. «Έτυχε», έλεγε ο Σμιθ σε μια από τις πολλές δημόσιες απολογίες του, «ο βασικός ήρωας του βιβλίου να σκοτώσει έναν Άραβα αλλά θα μπορούσε να είχε σκοτώσει έναν Σκανδιναβό ή έναν Άγγλο τυπάκο».

Αντίθετα από τους Cure, ο σκηνοθέτης της ταινίας, Φρανσουά Οζόν δέχτηκε επαίνους γιατί έμεινε τόσο πιστός στο κείμενο του Καμί. Το οποίο είναι ψέμα. Ο Οζόν παραβίασε τον πρωταρχικό «νόμο» του βιβλίου, ότι ο Άραβας έπρεπε να μείνει ανώνυμος. Συνεχίζοντας μάλιστα την ιεροσυλία, έδωσε τον λόγο στην αδερφή του θύματος για να πει ίσως την εμβληματικότερη φράση της ταινίας: «Κανένας δεν ενδιαφέρεται για τον αδερφό μου. Είναι Άραβας. Το μόνο που μετράει είστε εσείς οι Γάλλοι και η μητέρα του».

Η παρέμβαση του Οζόν στο εμβληματικό μυθιστόρημα δεν είναι τυχαία. Στηρίζεται στο βραβευμένο βιβλίο «Μερσώ, ο άλλος Ξένος» (Εκδόσεις Πατάκη) του Αλγερινού συγγραφέα και δημοσιογράφου Καμέλ Νταούντ, ο οποίος αφηγείται την ιστορία της δολοφονίας από την οπτική του αδερφού του θύματος – και με τη γαλλική αποικιοκρατία στο προσκήνιο της ιστορίας.

Τα λογοτεχνικά και κυρίως πολιτικά βήματα του Νταούντ είχε ακολουθήσει και η Παλαιστίνια συγγραφέας Αντάνια Σίμπλι στο βιβλίο της «Ασήμαντη λεπτομέρεια» (εκδόσεις «Πλήθος»). Στο πρώτο μέρος του βιβλίου της, περιγράφει τον ομαδικό βιασμό και τη δολοφονία μιας (ανώνυμης) νεαρής Παλαιστίνιας από Ισραηλινούς στρατιώτες το 1949, μόλις έναν χρόνο μετά την εθνοκάθαρση της Νάκμπα. Στο δεύτερο μέρος, μια άλλη Παλαιστίνια αποφασίζει να διερευνήσει την υπόθεση, ύστερα από χρόνια, αναζητώντας την ταυτότητα του θύματος αλλά και των δραστών.

Ο λευκός δολοφόνος ως θύμα

Όλες αυτές οι λογοτεχνικές προσεγγίσεις (συμπεριλαμβανομένου του «Ξένου» του Καμί) περιλαμβάνουν μια κυρίαρχη πολιτική αλήθεια: ο λευκός, άνδρας, δράστης δεν κρίνεται ποτέ για το έγκλημά του (καθώς ο θάνατος ενός ανώνυμου Άραβα είναι ολοκληρωτικά αδιάφορος στο κοινό της Δύσης), αλλά για το αν και κατά πόσο αισθάνεται τύψεις για τις πράξεις του και βιώνει ένα τραύμα από αυτές. Αν δεν αισθάνεται τίποτα, όπως στην περίπτωση του Μαρσό, του κεντρικού ήρωα του Καμί, είναι ένοχος και του αξίζει η πιο σκληρή τιμωρία. Αν όμως δηλώνει ότι τον κυνηγούν οι Ερινύες για την πράξη του, όχι μόνο αθωώνεται στα μάτια ημών των Δυτικών αλλά αυτομάτως μεταπηδά από τη θέση του δράστη σε αυτή του θύματος.

Μια τέτοια διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη τους τελευταίους μήνες, καθώς πληθαίνουν τα δημοσιεύματα (κυρίως από φιλελεύθερα ΜΜΕ στο Ισραήλ) που περιγράφουν τις Διαταραχές Μετατραυματικού Στρες (PTSD) των στρατιωτών του IDF οι οποίοι αναπτύχθηκαν στη Γάζα μετά την 7η Οκτωβρίου του 2023.

«Το Ισραήλ υποφέρει από μια εθνική ψυχική κρίση λόγω του πολέμου», εξηγούσε η «Χααρέτζ» αναφερόμενη στην τρομακτική αύξηση περιστατικών αγχώδους διαταραχής, αϋπνίας, ενδοοικογενειακής βίας, αυτοκτονιών αλλά ακόμα και τροχαίων δυστυχημάτων. «Ενας στους τέσσερις Ισραηλινούς κάνει χρήση σκληρών ναρκωτικών» μετά το 2023, εξηγούσε πιο πρόσφατα η ίδια εφημερίδα, σημειώνοντας ότι μεταξύ όσων αντιμετωπίζουν PTSD το ποσοστό της εξάρτησης φτάνει το 54,2%.

Οι Ισραηλινοί δράστες της γενοκτονίας παρουσιάζονται σαν θύματα λόγω της πίεσης που αισθάνθηκαν όταν σκότωναν γυναίκες και βρέφη και βίαζαν πολιτικούς κρατούμενους

Ως επιβεβαίωση αυτής της «εθνικής ψυχικής κρίσης», την περασμένη εβδομάδα, η Κνεσέτ πέρασε νόμο που αναγνωρίζει ότι 50.000 στρατιώτες αποτελούν «επιζώντες πολεμικού τραύματος». Επιζώντες.

Όπως έχει εξηγήσει η καθηγήτρια Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο London School of Economics Λίλυ Χουλιαράκη, «σε ιστορικά άνισες και ψηφιοποιημένες κοινωνίες όπως οι δικές μας στη Δύση […] ο πόνος του ισχυρού, κυρίως δηλαδή ο πόνος του λευκού άντρα […] καταλήγει να έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Σε αυτή την περίπτωση, η προβολή της θυματοποίησής του δεν αποτελεί μειονέκτημα, αλλά προνόμιο». Στο βίβλιο της «Wronged: The Weaponization of Victimhood» (Columbia University Press) η Χουλιαράκη σημειώνει ότι σε αυτή τη διαδικασία η «πολιτική προσωποποιείται, η δικαιοσύνη αποπολιτικοποιείται» και τελικά ενισχύεται ο ισχυρός.

Στην περίπτωση του Ισραήλ, οι δράστες μιας γενοκτονίας παρουσιάζονται σαν τα θύματα λόγω της ψυχολογικής πίεσης που αισθάνθηκαν επειδή σκότωναν γυναίκες και βρέφη και βίαζαν πολιτικούς κρατούμενους. Τη στιγμή που εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ αναφέρουν ότι κάθε Ισραηλινός στρατιώτης που υπηρέτησε στη Γάζα πρέπει να θεωρείται εν δυνάμει εγκληματίας πολέμου, η κυρίαρχη αφήγηση των ΜΜΕ είναι ότι αποτελεί εν δυνάμει το θύμα αυτής της διαδικασίας.

Όσο για τους πολύ αγαπητούς μας Cure… Όχι, κύριε Ρόμπερτ Σμιθ, το θύμα του Αλμπέρ Καμί δεν θα μπορούσε να είναι ένας Σκανδιναβός ή ένας Άγγλος τυπάκος. Ήταν και παραμένει ένας ανώνυμος Άραβας σε μια αποικία λευκών.

info-war.gr