Δεν υπάρχουν ανθρωπιστικοί πόλεμοι. Το ωμό συμφέρον πίσω και από την απροσχημάτιστη σημερινή επίθεση Αμερικανών-Ισραηλινών στο Ιράν (Ανάλυση)

Επίθεση στο Ιράν: Ευρωπαίοι θεατές στο ίδιο ολέθριο έργο

5–6 λεπτά

---

Λέξεις: Γιώργος Χρηστίδης* 

parallaximag.gr

Όταν ήμουν μεταπτυχιακός φοιτητής στο Εδιμβούργο πριν από ένα τέταρτο του αιώνα, με είχαν ενθουσιάσει δύο θεωρίες που ήταν τότε η τελευταία λέξη της μόδας στις διεθνείς σχέσεις: οι ανθρωπιστικές παρεμβάσεις και η θεωρία της δημοκρατικής ειρήνης.

Η πρώτη βασιζόταν σε αγαθές προθέσεις (με τις οποίες ως γνωστόν είναι στρωμένος ο δρόμος προς την κόλαση) περί κοσμοπολιτισμού και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για να καταλήξει να χρησιμοποιείται ως ηθική νομιμοποίηση για πολέμους και αλλαγές καθεστώτων, συχνά με καταστροφικά αποτελέσματα.

Η δεύτερη, εμπνευσμένη από τον Καντ, υποστήριζε μέσες-άκρες ότι οι δημοκρατίες δεν πολεμούν μεταξύ τους, το οποίο ερμηνεύτηκε από πολλούς ως συμπέρασμα ότι η εξαγωγή δημοκρατίας, ακόμα και διά της βίας, θα έκανε τον κόσμο καλύτερο και ασφαλέστερο.

Λίγα χρόνια αργότερα, μου είχε δοθεί το προνόμιο που δυστυχώς είχα το θράσος να αποδεχθώ μέσα στη νιότη και την πρεμούρα μου, να γράφω κάθε εβδομάδα ένα άρθρο γνώμης στην εφημερίδα Μακεδονία. Εκεί συχνά εκφραζόμουν αναφανδόν κατά των δεσποτικών καθεστώτων και υπέρ της ανατροπής τους από τους πεφωτισμένους Αμερικανούς και Ευρωπαίους.

Πόσο αφελής ήμουν.

Το έργο το είδαμε έκτοτε επανειλημμένα, μαζί με το κόστος του σε αίμα και χρήμα. Στο Ιράκ, θα μας περίμεναν με ανοιχτές αγκάλες ως απελευθερωτές και καταλήξαμε με τουλάχιστον 500.000 νεκρούς, ένα διαλυμένο κράτος, τη γέννηση του ISIS, και τη σιιτική κατά πλειοψηφία χώρα να περνά στη σφαίρα επιρροής του Ιράν.

Στη Λιβύη, ο Ομπάμα μάς διαβεβαίωνε πως ο λαός σχεδόν ικέτευε για την ανατροπή του Καντάφι, ενός ασφαλώς στυγνού και τραγελαφικού δικτάτορα, που είχε γίνει όμως μέχρι τότε σχεδόν asset της Δύσης. Το αποτέλεσμα της πτώσης Καντάφι; Χάος, εμφύλιος, συμμορίες, και ένα μόνιμο εφαλτήριο απελπισμένων προσφύγων από την Αφρική, που όταν δεν είναι παγιδευμένοι σε κελιά ή σκλαβοπάζαρα σαλπάρουν σε σαπιοκάραβα και έχουμε τραγωδίες όπως αυτή της Πύλου.

Στο Αφγανιστάν, μετά από 20 χρόνια πολέμου, δεκάδες χιλιάδες αμάχους νεκρούς, και 2 τρισεκατομμύρια δολάρια κόστος, οι Ταλιμπάν επέστρεψαν στην εξουσία το 2021 σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Στη Συρία, με την πτώση του επίσης επαχθούς Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024, είχα δυσαρεστήσει ακόμα και στενούς φίλους όταν είχα πει ότι οι πανηγυρισμοί της Δύσης μπορεί να αποδεικνύονταν πρόωροι και δεν έβρισκα λόγο να αισιοδοξώ ότι κάποιος τζιχαντιστής μέχρι προχθές, θα ήταν ο ιδανικός εγγυητής της ειρήνης, της συμφιλίωσης και της ευημερίας στη χώρα.

Και πάμε σήμερα στο Ιράν. Η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ που μόλις ξεκίνησε είναι αναμενόμενη μεν, αστόχαστη και απροσχημάτιστη δε. Το επιχείρημα περί πυρηνικού προγράμματος προκαλεί προφανώς την απορία: Καλά, μετά την επιχείρηση «Μεσονύχτιο Σφυρί» τον Ιούνιο του 2025, η κυβέρνηση Τραμπ δεν διακήρυττε πανηγυρικά την «ολοσχερή καταστροφή» των υποδομών σε Fordow και Natanz και η κυβέρνησή του απέρριπτε ως fake news τις αναλύσεις που κατέβαζαν τις προσδοκίες;

Το γεγονός ότι σήμερα η κυβέρνηση Τραμπ επικαλείται την ίδια απειλή, υποδηλώνει είτε την αποτυχία της προηγούμενης επιχείρησης είτε την προσχηματικότητα και εργαλειοποίηση του φόβου. Ο Τραμπ, που εξελέγη υποσχόμενος το τέλος των πολέμων, έχει ήδη εμπλέξει τις ΗΠΑ σε 7 στρατιωτικές παρεμβάσεις (Ιράν, Υεμένη, Συρία, Σομαλία, Νιγηρία, Ιράκ και Βενεζουέλα).

Στο Ιράν, κανείς δεν εξηγεί το σχέδιο για την επόμενη μέρα, αν υποθέσουμε ότι πέφτουν οι μουλάδες, για μια χώρα 85 εκατομμυρίων, πληγωμένη αλλά ακόμα αξιόμαχη, με ένα καθεστώς που δεν μοιάζει με τους tinpot Αφρικανούς δικτάτορες με τα μαύρα Ρέιμπαν και τις στρατιωτικές στολές πάνω σε τζιπ με οπλοπολυβόλα που βλέπουμε στις καρικατούρες των αμερικανικών ταινιών. Το Ιράν έχει βαθιές κρατικές δομές και ισχυρό ιδεολογικό υπόβαθρο.

Ουδείς θέλω να ελπίζω τρέφει συμπάθεια για το απεχθές καθεστώς των μουλάδων, που σκοτώνουν τους πολίτες τους και κρατάνε αιχμάλωτο έναν λαό με τεράστια ιστορία, πολιτισμό και δυναμική. Και ίσως – μακάρι – να υπάρχει λογική πίσω από την τρέλα. Δεν φαίνεται όμως κάτι τέτοιο. Πριν από λίγο μάθαμε ότι στόχος των Αμερικανών είναι η αλλαγή καθεστώτος. Μέχρι χθες κανείς δεν είχε μπει στον κόπο να εξηγήσει στη διεθνή κοινότητα το σκεπτικό της συγκέντρωσης τρομακτικής ισχύος δυνάμεων στην περιοχή ή πολύ περισσότερο να τηρήσει έστω τα προσχήματα της διεθνούς σύμπραξης.

Η πρόσφατη ιστορία διδάσκει ότι οι συνέπειες μπορεί να είναι αιματηρές και για τους αρχικούς θριαμβευτές και ότι τα θύματα δεν είναι μόνο των άλλων. Για την Ευρώπη, που παρακολουθεί τις εξελίξεις στη γειτονιά της με τη γεωπολιτική της φωνή στον σιγαστήρα, χωρίς να την υπολογίζει κανείς, ίσως πρέπει να επανέλθουμε.

*Ο Γιώργος Χριστίδης είναι δημοσιογράφος

Γιώργος Χρηστίδης(Βιο)

The Dark Corner/Το σταυροδρόμι της αμαρτίας (1946)

Ο Μπράντφορντ Γκολτ (Μαρκ Στίβενς) είναι ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ που μόλις έχει μετακομίσει στη Νέα Υόρκη, προσπαθώντας να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή, αφού στο παρελθόν είχε πέσει θύμα σκευωρίας από τον πρώην συνεργάτη του και πέρασε δύο χρόνια στη φυλακή . Στο πλευρό του έχει την αποτελεσματική και όμορφη γραμματέα του, Κάθλιν (Λουσίλ Μπολ).

Σύντομα, ο Γκολτ αντιλαμβάνεται ότι κάποιος τον παρακολουθεί. Ο άνδρας με το λευκό κοστούμι (Γουίλιαμ Μπέντιξ) του αποκαλύπτεται ότι είναι ιδιωτικός ερευνητής και τον έχει προσλάβει ο παλιός του εχθρός, Τζαρντίν. Όταν ο Τζαρντίν βρίσκεται δολοφονημένος, όλα τα στοιχεία δείχνουν τον Γκολτ ως τον ένοχο . Με τη βοήθεια της Κάθλιν, ο Γκολτ θα προσπαθήσει να βρει τον πραγματικό δολοφόνο πριν τον προλάβει η αστυνομία. Η έρευνά τους θα τους φέρει αντιμέτωπους με τον Κάθκαρτ (Κλίφτον Γουέμπ), έναν πλούσιο ιδιοκτήτη γκαλερί τέχνης, ο οποίος κρύβει τα δικά του σκοτεινά μυστικά .


Η ταινία ξεχωρίζει για την ατμοσφαιρική σκηνοθεσία της και την εξαιρετική φωτογραφία του Τζο ΜακΝτόναλντ, η οποία αποτυπώνει υπέροχα τη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '40 . Πολλοί κριτικοί σημειώνουν ότι, αν και η πλοκή ακολουθεί τα γνωστά μοτίβα του νουάρ, η εκτέλεση και οι ερμηνείες ανεβάζουν την ταινία πάνω από το μέσο όρο . Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην παρουσία της Λουσίλ Μπολ, η οποία δείχνει τις δραματικές της ικανότητες σε έναν ρόλο μακριά από τις γνωστές κωμικές ερμηνείες της . 

 

 

Το "The Dark Corner" είναι μια αμερικανική αστυνομική ταινία νουάρ του 1946 σε σκηνοθεσία Χένρι Χάθαγουεϊ με πρωταγωνιστές τους Λουσίλ Μπολ, Κλίφτον Γουέμπ, Γουίλιαμ Μπέντιξ και Μαρκ Στίβενς.[2] Η ταινία δεν σημείωσε εμπορική επιτυχία, αλλά έκτοτε έχει χαρακτηριστεί ως "παράδειγμα φιλμ νουάρ Α' κατηγορίας".[3][........]

The Dark Corner/Wikipedia

Concert Piece for Clarinet (Play list 1-7)

 Concert Piece for Clarinet, Basset horn and Orchestra in D minor, No. 2, Op. 114 · Felix Mendelssohn-Bartholdy · Pražská komorní filharmonie/Jiří Bělohlávek · Ludmila Peterková · Nicolas Baldeyrou

Mendelssohn-Bartholdy, Rossini, Bruch: Works for Clarinet and Orchestra

℗ 2001 SUPRAPHON a.s.

Released on: 2001-09-17

ΠΟΣΟ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ , ΤΑ ΠΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ

 

Πτυχίο και δουλειά στην Ευρώπη: Ποιοι παραμένουν πιστοί στο αντικείμενο σπουδών και ποιοι αλλάζουν κατεύθυνση

in.gr

~4 λεπτά

---

Αν η δουλειά σας δεν έχει καμία σχέση με το πτυχίο σας, πιθανότατα δεν είστε οι μόνοι. 

Σύμφωνα με την Eurostat, περίπου ένας στους τρεις νέους απόφοιτους (32%) που έχουν τουλάχιστον πτυχίο πανεπιστημίου εργάζονται εκτός του τομέα σπουδών τους. 

Οι απόφοιτοι των τεχνών και των ανθρωπιστικών επιστημών φαίνεται να απομακρύνονται περισσότερο από τον αρχικό τομέα σπουδών τους. 

Σχεδόν οι μισοί από αυτούς (48%) αλλάζουν κατεύθυνση, το χαμηλότερο ποσοστό διατήρησης μεταξύ των τομέων που συμμετείχαν στην έρευνα.  

Τα ποσοστά είναι ελαφρώς υψηλότερα για τους αποφοίτους δημοσιογραφίας και κοινωνικών επιστημών, σύμφωνα με το euronews.

Αλλά ακόμη και σε αυτούς τους τομείς, είτε από επιλογή είτε από ανάγκη, το 40% τελικά στρέφεται σε διαφορετικό τομέα. 

Οι απόφοιτοι των κλάδων υγείας και πληροφορικής  

Αν έχετε σπουδάσει ιατρική ή νοσηλευτική, είναι πολύ πιθανό να παραμείνετε στον κλάδο σας, καθώς το 81% των εργαζομένων στον τομέα της υγείας καταλήγουν σε θέσεις που συνδέονται στενά με τις σπουδές τους. 

Οι απόφοιτοι πληροφορικής παραμένουν επίσης κοντά στον κλάδο τους, με ποσοστό 77%.  

Το ίδιο ισχύει για όσους έχουν σπουδάσει σε τομείς που συνδέονται με την εκπαίδευση (74%) και τη μηχανική και τη μεταποίηση (73%). 

Στην πραγματικότητα, φαίνεται να υπάρχει αύξηση των θέσεων εργασίας στον τομέα της μεταποίησης στην ΕΕ: πειραματικές στατιστικές της Eurostat αποκάλυψαν ότι μεταξύ 2019 και 2023, ο τομέας αυτός είχε τη μεγαλύτερη αύξηση στο ποσοστό των κενών θέσεων εργασίας στην ΕΕ, με +4,2%. 

Τα υψηλότερα ποσοστά δέσμευσης  

Η εθνικότητα φαίνεται επίσης να παίζει ρόλο στο πόσο πιθανό είναι να εργαστείτε στον ίδιο τομέα με αυτόν που σπουδάσατε. 

Πάρτε για παράδειγμα την Ουγγαρία, με ένα αξιοσημείωτο ποσοστό διατήρησης 86%.  

Η Γαλλία βρίσκεται στο 65%, η Ισπανία στο 64% και η Ιταλία στο 62%, όλες κοντά στο τέλος της κατάταξης, με την Δανία να κλείνει την λίστα με 56%. 

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μέτρια επίπεδα σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, σχεδόν στο 73%. 

Έτσι, ναι, το πτυχίο έχει σημασία, αλλά αυτό που συμβαίνει μετά είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία: είναι ακό

μη πιο σημαντικό στην σημερινή αγορά εργασίας, όπου, αντιμέτωποι με την αστάθεια και την αβεβαιότητα, περίπου το ένα τέταρτο των Ευρωπαίων σκέφτονται να αλλάξουν τομέα εργασίας και να δοκιμάσουν πολλαπλές επαγγελματικές σταδιοδρομίες κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής τους ζωής. 

Ποιοι τομείς θα μπορούσαν να επηρεαστούν περισσότερο από την τεχνητή νοημοσύνη; 

Η τεχνητή νοημοσύνη και η τεχνολογία θα μπορούσαν να αποτελέσουν μία από τις κινητήριες δυνάμεις τέτοιων αλλαγών σταδιοδρομίας, καθώς και παράγοντες που θα επιτρέψουν υψηλότερα επίπεδα ευελιξίας στο εργατικό δυναμικό του μέλλοντος. 

Η εταιρεία συμβούλων McKinsey προβλέπει ότι 94 εκατομμύρια εργαζόμενοι σε ολόκληρη την ήπειρο θα χρειαστεί να επανεκπαιδευτούν έως το 2030 λόγω των εξελίξεων στον τομέα της αυτοματοποίησης. 

Σύμφωνα με την έκθεση, οι υπηρεσίες διαμονής και εστίασης ενδέχεται να υποστούν τις μεγαλύτερες απώλειες θέσεων εργασίας (94%), ακολουθούμενες από τις τέχνες (80%), το χονδρικό και λιανικό εμπόριο (68%), τις κατασκευές (58%) και τις μεταφορές και αποθήκες (50%). 

Και αυτό έχει ήδη αντίκτυπο στους εργαζομένους. Η ανησυχία για την απώλεια θέσεων εργασίας λόγω της τεχνητής νοημοσύνης σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα έφτασε το 43% 

ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ=>Ψάχνετε για δουλειά; Αυτοί είναι οι τομείς με τις περισσότερες κενές θέσεις στην ΕΕ

στο Manpower’s 2026 Talent Barometer, αυξημένη κατά πέντε μονάδες από το 2025. 

Η περιπέτεια της Άνω και Κάτω Κοιλίας μας (Μικροδιήγημα καθημερινής εμπειρίας)

Η περιπέτεια της Άνω και Κάτω Κοιλίας μας 

 

 Παίρνω το 14970 , όπως γράφει στην Ιστοσελίδα του γνωστό Νοσοκομείο της της πόλης μου . Η ώρα είναι εννέα ακριβώς το πρωί της τελευταίας εργάσιμης ημέρας του Φλεβάρη , όπως τονίζεται με τρόπο που δεν αφήνει αμφιβολίες. Σαν να λέμε :"Ανοίγουμε  όπως μας γουστάρει κι εμείς γουστάρουμε να αιτείτε  ραντεβού από τον τον Θεό ΜΟΝΟ την τελευταία εργάσιμη μέρα του μήνα».

Με το πρώτο κουδούνισμα του πενταψήφιου αριθμού  ανοίγει ο τηλεφωνητής.Μια γυναικεία φωνή (προφανώς με χρήση ΑΙ)  με προειδοποιεί ότι εφόσον ανοίξει η γραμμή και συνομιλήσω με τον υπάλληλο της τηλεφωνικής εταιρείας που κάνει τον μεσολαβητή μεταξύ ημών και του νοσοκομείου  , το τηλεφώνημα θα μου κοστίσει, δεν προσέχω τι ,  έτσι που βιάζομαι . Αναμένω στο ακουστικό μου για να ανοίξει η γραμμή, όμως μία φωνή μου ανακοινώνει ότι «Όλες οι γραμμές είναι κατειλημμένες . Ξαναπάρτε αργότερα...». 

Αποφασίζω να οπλιστώ με υπομονή και ξαναεπιχειρώ. Πάλι όμως ξανακούγεται η ίδια φωνή που επαναλαμβάνει το ίδιο τροπάρι:«Όλες οι γραμμές είναι κατειλημμένες . Ξαναπάρτε αργότερα...». 

Δε χάνω την ψυχραιμία μου και κάνω Επανάκληση και ξανά Επανάκληση και ξανά Επανάκληση, ώσπου  την... 67η φορά καταγραμμένη στο κινητό  ανοίγει, επιτέλους,  η γραμμή και μια κυρία  με ρωτάει ευγενικά τι θέλω. Της εξηγώ ότι εγώ και η γυναίκα μου έχουμε παραπεμπτικά από τους γιατρούς μας για εξέταση υπερήχων Άνω και Κάτω κοιλίας. Με διακόπτει , μου φαίνεται, λίγο απότομα αλλά πάντα ευγενικά : «Δυστυχώς έχουν κλείσει όλα τα ραντεβού για το μήνα Μάρτιο. Καλέστε μας πάλι  στον ίδιο αριθμό  την τελευταία εργάσιμη ημέρα του Μαρτίου, αν θέλετε να κλείσετε ραντεβού για τον Απρίλιο. 

Απορώ: «Μα πώς πρόλαβαν να καπαρωθούν όλα τα ραντεβού μέσα σε είκοσι λεπτά, κυρία μου; ». «Κύριέ μου», μου απαντά, με μια υποψία Ιώβειας υπομονής  στη φωνή της, «Τα ραντεβού  για Υπερήχους έκλεισαν μέσα στα  πέντε πρώτα λεπτά. Θέλετε τίποτε άλλο;»

 Μένω άναυδος αλλά καταφέρνω να ψελλίσω: «Να σας κάνω μια ερώτηση ολικής άγνοιας  : πόσα ραντεβού σάς διαθέτει το Νοσοκομείο για υπέρηχους Άνω-Κάτω κοιλίας  στα εξωτερικά ιατρεία του ;».

 «Δύο!» μου απαντά ξερά η κυρία  .

«Δύο; » αναφωνώ. «Όλος αυτός ο κακός χαμός για το ποιοι θα είναι οι δύο τυχεροί για τα δύο διαθέσιμα ραντεβού; Περισσότερες πιθανότητες έχω να κερδίσω στο Λότο παρά να πετύχω ραντεβού στο Νοσοκομείο» 

«Τι να σας κάνω κύριε; Αυτόν τον αριθμό μας δίνουν, αυτόν διαθέτουμε στους ενδιαφερόμενους κι εμείς ...Θέλετε τίποτε άλλο;» απαντά κατάξερα πλέον  η διαμεσολαβήτρια.

«Ένα υπογλώσσιο  ,  θέλω , για να μην πάθω έμφραγμα. Πάντως σας ευχαριστώ για τη φιλότιμη προσπάθειά σας » λέω ειρωνικά και κλείνω τη γραμμή.

Γυρίζω  στη γυναίκα μου. «Θα επιχειρήσω να πάρω το πολυδιαφημισμένο από τον ακατανόμαστο Υπουργό Υγείας τηλεφωνικό κέντρο 1566 . 

«Άδικα σκοτώνεις το χρόνο σου. Δεν πρόκειται να πετύχεις τίποτε. Με επαγγελματίες ψεύτες δεν υπάρχει περίπτωση να κάνεις δουλειά » 

 «Έσο αισιόδοξη. Πού ξέρεις ; Μπορεί να είμαστε τυχεροί

«Να δεις που και εδώ θα πέσεις σε τοίχο».

Σχηματίζω τον αριθμό. Δεν περνούν μερικά δευτερόλεπτα και , τσουπ, ανοίγει η γραμμή και μια βαθιά, ζεστή γυναικεία φωνή με ειδοποιεί ότι έχω πάρει τη γραμμή ραντεβού  του Υπουργείου Υγείας και με ρωτά αν θέλω κάτι. 

«Ναι»,λέω αναθαρρημένος από τη φωνητική υποδοχή,«Θέλω να κλείσω ραντεβού για υπέρηχους Άνω-Κάτω κοιλίας σε κάποια δημόσια δομή της πόλης . «Να κοιτάξω» , λέει η βαθιά -ζεστή φωνή,«Δώστε μου ένα λεπτάκι, παρακαλώ...»

«Όσα θέλετε». 

Δεν περνούν ούτε δέκα δευτερόλεπτα , όταν μου αναγγέλλει, με χροιά  φωνής που γέρνει προς το στενόχωρο, ότι έως τον Ιούλιο δεν  υπάρχει κάποιο διαθέσιμο ραντεβού . 

«Τόσες δημόσιες δομές έχει η πόλη και δεν υπάρχει η δυνατότητα να εξεταστούμε;» απορώ. 

«Δυστυχώς , κύριε. Μη νομίσετε ότι είναι πολλές οι δημόσιες δομές που κάνουν τέτοιες εξετάσεις. Τα περισσότερα νοσοκομεία έχουν το δικό τους αριθμό για ραντεβού κι αυτά είναι επί πληρωμή στα απογευματινά ιατρεία , ενώ τα Κέντρα Υγείας κατά κανόνα δεν έχουν τέτοια δυνατότητα».

 Ευχαριστώ τη βαθιά-ζεστή φωνή και κλείνω το τηλέφωνο.

«Τζίφος!» λέω στη γυναίκα μου και πίνω μια γενναία γουλιά από το μαυροζούμι που υποδύεται τον καφέ μου για να στανιάρω.

«Τι κάνουμε τώρα;» 

«Θα κάνουμε ό,τι κάνουν όλοι : θα πάμε σε κάποιο ιδιωτικό διαγνωστικό. Θέλεις να συνεχίσω εγώ τα τηλεφωνήματα μια και στην περίπτωση αυτή  δύσκολα πλέον πετυχαίνουμε κοντινά ραντεβού;». 

«Όχι» ,  απαντώ  με ύφος Ντ΄Αρτανιάν : «Μια ώρα ήρωας , για πάντα  ήρωας!».

 «Μη λες μεγάλα λόγια, γιατί θα το μετανιώσεις».

Παίρνω στο χέρι το κινητό  και αρχίζω με ορμή  το σεργιάνι στον κόσμο των ιδιωτικών  διαγνωστικών. Στη πρώτη απόπειρα που κάνω το ραντεβού στο Διαγνωστικό "Ο Αριστοτέλης"  μου δίνουν ραντεβού  για μετά  από ...τέσσερις μήνες. 

«Μα το δικό μου παραπεμπτικό έχει ισχύ για τρεις μήνες»

« Κανένα πρόβλημα»  απαντά η υπάλληλος . «Λίγο πριν από τη λήξη, λέτε στο γιατρό σας να ακυρώσει αυτό το παραπεμπτικό και να σας δώσει ένα καινούριο»

 «Δε γίνεται να  συντομεύσουμε το διάστημα; Ο γιατρός μου θέλει επειγόντως τις δικές μου εξετάσεις»

«Δυστυχώς  δε γίνεται τίποτε με τα παραπεμπτικά του ΕΟΠΥΥ. Μόνο αν πάτε  ιδιωτικά, τότε μπορείτε να ...»

Την διακόπτω: «Εννοείτε να πληρώσω όλο το κόστος της εξέτασης από την τσέπη μου»

 «Ναι»,  μου λέει αφοπλιστικά εκείνη, «Αφού θα έχετε άμεση προτεραιότητα και σε πρωινό ωράριο, γιατί να μην το κάνετε;. Ίσως δεν το ξέρετε,  αλλά  οι απεικονιστικές εξετάσεις για τους ασφαλισμένους του ΕΟΠΥΥ γίνονται μετά το μεσημέρι. Κι αυτό είναι μια πρόσθετη ταλαιπωρία για εσάς» 

« Α ναι;  Τους τιμωρείτε  που έτυχε να είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού; Και πόσο κοστίζει , παρακαλώ, στο εργαστήριό σας αυτή η εξέταση;» 

«Με την ειδική έκπτωση που κάνουμε στους ασφαλισμένους σαν κι εσάς μόνο 70 Ευρώ» 

«Κατάααλαβα! Αντί για 10 Ευρώ που θα πλήρωνα μέσω του ΕΟΠΥΥ , σε εσάς μόνο  70  ευρώπουλα  και σε όποια μέρα και ώρα θέλω...»

«Μάλιστα»!

Κλείνω το τηλέφωνο.  

Βαθιά πεισμωμένος απευθύνομαι στο  Διαγνωστικό Universal   ,όπου επαναλαμβάνεται  η προηγούμενη στιχομυθία , με διαφορετικό κοστολόγιο  , όχι πολύ μακριά από το το προηγούμενο , κι ύστερα   στη Διαπλανητική Διάγνωση και στην Διαγνωστική Φροντίδα Για Όλους   , ώσπου πείθομαι οριστικά  ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα να κάνουμε τους περιπόθητους υπέρηχους Άνω και Κάτω κοιλίας πριν από τη λήξη του σχολικού έτους , αν δε  βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη.

«Ξέρεις πόσα έχω δώσει μέχρι τώρα για το εξαμηνιαίο τσεκάπ μου στους γιατρούς,που δεν είναι συμβεβλημένοι με το Δημόσιο; » με ρωτά  η γυναίκα μου. 

«Χοντρικά ξέρω , αλλά στο σουμάρισμα όχι»

«Πάρε κομπιούτερ και υπολόγισε: 75 στον μαστολόγο, 70 στον οφθαλμίατρο, 70 στον ΩΡΛ για τα αυτιά μου μαζί με το ακουόγραμμα, 60 στον ορθοπαιδικό για την οστεοπόρωση  , 50 στον ενδοκρινολόγο για τον διαβήτη , χώρια τα φάρμακα και τις βιταμίνες που κοστίζουν ένα σκασμό λεφτά»

«Ξέχασες τον οδοντίατρο και την περιουσία που σου ζήτησε για την αρχόμενη περιοδοντίτιδα» 

«Έχεις δίκιο. Τι μου το θύμισες τώρα αυτό; Θα μου ανέβει σίγουρα η πίεση». 

«Και τα διακόσια που έσκασες έξτρα  για τις φυσικοθεραπείες, μολονότι πήγες με παραπεμπτικό γιατρού;» συνέχισα εγώ ,δίνοντας πιο μεγάλη ένταση στο σασπένς της συζήτησής μας.

«Καλά λες. Αλλά τώρα θυμάμαι την επίσκεψη στη γυναικολόγο και τη μαγνητική   που μου ζήτησε συν την απεικονιστική για τα αγγεία .Θεέ μου , έτσι εξηγείται γιατί μου τέλειωσε η σύνταξη από τις είκοσι του μήνα» 

«Να σου θυμίσω τον καρδιολόγο και τον υπέρηχο που έκανες αλλά και το πενηντάρικο που έδωσες στη δερματολόγο για την υπερκεράτωση  που έβγαλες από το πρόσωπο;»

«Ε τότε θα βάλουμε και τη συμμετοχή στις αιματολογικές , που δεν είναι αμελητέα. Όμως την κολοκυθιά θα παίζουμε; Το παρατράβηξες  το πράμα.Δε συνεχίζω. Γίνεσαι χαιρέκακος. Τι θέλεις, να σου θυμίσω πόσα ξόδεψες εσύ για τα δικά σου γεράματα; Λίγο απέχουμε από το να ξετυλίξουμε το μίτο  του μεγάλου σπηλαίου με τον Μινώταυρο των σοβαρών  εγχειρίσεων , που απαιτούν φακέλους και φακελάκια πολλών χιλιάδων Ευρώ».   

«Έχεις απόλυτο δίκιο», λέω μετανιωμένος που την αναστάτωσα .

«Πάμε να κάνουμε μια βόλτα ,  να πάρουμε λίγο αέρα , να  πιούμε ένα καφεδάκι, να ξεσκάσουμε λιγάκι;».

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 

 Το βράδυ μάθαμε για τα επεισόδια που ξέσπασαν στο Νοσοκομεία της Νίκαιας με την επίσκεψη του ακατανόμαστου υπουργού Υγείας και είδαμε τα σχετικά βίντεο με τη δήθεν χειροδικία του διαμαρτυρόμενου γιατρού , που τον έσερναν σιδηροδέσμιο οι αστυνομικοί σαν να ήταν εγκληματίας λέγοντάς του "Σκάσε! Μη βγάλεις άχνα!". 

Αργότερα ,  σε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ ο ακατανόμαστος πιάστηκε   να λέει εμφανώς ψέματα για το επεισόδιο , ισχυριζόμενος επιπλέον  ότι είναι αδιανόητο να διαμαρτύρονται οι γιατροί και οι νοσηλευτές, όταν  η παράταξή του παρέλαβε ένα τρισάθλιο ΕΣΥ , που  τώρα, χάρη στις δικές του ενέργειες  έχει γίνει "κούκλα", κάτι που δεν ανέχονται οι επαγγελματίες κομουνιστές του ΕΣΥ . 

Μούγκα στη στρούγκα για το το γεγονός το άθλιων ιατρικών υπηρεσιών σε όλο το σύστημα υγείας, τις τρομακτικές ελλείψεις σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό , την παράδοση της Δημόσιας Υγείας στους ιδιώτες και τα τεράστια ποσά που πληρώνουν από την τσέπη τους οι πολίτες.  

 

Gerontakos

Η Καθημερινή : Ελλάδα, ο «μεγάλος ασθενής» στον χώρο της υγείας

Έκθεση ΟΟΣΑ: Δυσαρεστημένοι οι Έλληνες από τις υπηρεσίες υγείας(healthreport.gr)

ΠΕΝΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

 

Πώς η Τεχνητή Νοημοσύνη διαμορφώνει τη γεωπολιτική, την ιατρική, τη λογοτεχνία: Τέσσερις μελέτες και μία ανθολογία διηγημάτων

Τέσσερις πρόσφατες μελέτες και μία ανθολογία διηγημάτων αναμετρώνται με τα μεγάλα ερωτήματα των καιρών μας που συνδέονται με την Τεχνητή Νοημοσύνη: πώς αυτή επηρεάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες, τις επιστήμες υγείας, τη λογοτεχνία; Εικόνα: Από την ταινία Ex Machina (2014) του Άλεξ Γκάρλαντ. 

Επιμέλεια:

bookpress.gr 

6–7 λεπτά

---

Τέσσερις πρόσφατες μελέτες και μία ανθολογία διηγημάτων αναμετρώνται με τα μεγάλα ερωτήματα των καιρών μας που συνδέονται με την Τεχνητή Νοημοσύνη: πώς αυτή επηρεάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες, τις επιστήμες υγείας, τη λογοτεχνία; Εικόνα: Από την ταινία Ex Machina (2014) του Άλεξ Γκάρλαντ. 

Επιμέλεια: Book Press

Με ποιους τρόπους η Τεχνητή Νοημοσύνη επηρεάζει τη ζωή μας; Πώς μπορεί να γίνει εργαλείο για τον καθορισμό της γεωπολιτικής ισχύος, πώς μεταμορφώνει τον τομέα της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, πώς επηρεάζει τη σημασία της λέξης «άνθρωπος»; 

Τέσσερις ενδιαφέρουσες, πρόσφατες μελέτες διερευνούν τις τεκτονικές αλλαγές που επιφέρει η χρήση της ΤΝ σε διάφορους τομείς. Στο τέλος, μια ανθολογία διηγημάτων Ελλήνων συγγραφέων που αναμετρώνται με τα μεγάλα ερωτήματα των καιρών μας που συνδέονται με την ΤΝ.

Γιάννης Μαστρογεωργίου, Άνθρωπος και ρομπότ – Το στοίχημα της τεχνητής νοημοσύνης (εκδ. Πατάκη) 

Στον κόσμο μας η Τεχνητή Νοημοσύνη παύει να είναι εργαλείο και αρχίζει να γίνεται αρχιτέκτονας πραγματικότητας – το ερώτημα δεν είναι πια «τι μπορεί να κάνει η μηχανή», αλλά «τι θα απογίνει ο άνθρωπος».

Ο Γιάννης Μαστρογεωργίου γράφει εκ των έσω, από τη διαχείριση της εθνικής στρατηγικής Τεχνητής Νοημοσύνης, τις διεθνείς διαπραγματεύσεις, τα ευρωπαϊκά ΑΙ Factories και τα διεθνή συνέδρια περί δεοντολογικής χρήσης της ΤΝ μέχρι την αγωνία μιας χώρας που για πρώτη φορά δεν τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, αλλά δοκιμάζει να πάρει θέση στο τραπέζι όπου μοιράζονται οι αλγόριθμοι και οι κανόνες τους.

Η Ευρώπη, η Ελλάδα, οι Big Tech, οι θεσμοί, όλοι μπαίνουν στο κάδρο, ψύχραιμα και τεκμηριωμένα. Και μετά έρχεται το πραγματικά δύσκολο: ο άνθρωπος. 

Παναγιώτης Ρουμελιώτης, Τεχνητή νοημοσύνη: Ο αγώνας ΗΠΑ-Κίνας για την πρωτοκαθεδρία (εκδ. Παπαζήση) 

Το βιβλίο του καθηγητή Παναγιώτη Ρουμελιώτη υποστηρίζει ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι απλώς μια ακόμη τεχνολογία, αλλά ένας πολλαπλασιαστής ισχύος που αναδιατάσσει το διεθνές σύστημα, επηρεάζοντας ταυτόχρονα την οικονομική παραγωγικότητα, τη γεωπολιτική ισχύ και τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου.

Ο Ρουμελιώτης δείχνει ότι η ΤΝ έχει ήδη αναδειχθεί στον κεντρικό άξονα της αναμέτρησης ΗΠΑ-Κίνας. Το βιβλίο συνδυάζει τεχνολογία, οικονομία, γεωπολιτική και στρατηγική σε ένα συνεκτικό αφήγημα, προσφέροντας πλούσιο εμπειρικό υλικό και κριτική ανάλυση.

Η καθαρότητα της γραφής και η ποιότητα της ανάλυσης καθιστούν το έργο του Ρουμελιώτη χρήσιμο εργαλείο για πανεπιστημιακούς, πολιτικούς αναλυτές, δημοσιογράφους, φοιτητές, αλλά και για όσους λαμβάνουν αποφάσεις σε εθνικό επίπεδο.

Κωνσταντίνος Λ. Σεραφείμ, Τεχνητή νοημοσύνη στην υγειονομική περίθαλψη – Μια τεχνική ματιά στο μέλλον της ιατρικής (εκδ. Επίκεντρο) 

Μια προσιτή περιήγηση στον τρόπο με τον οποίο η Τεχνητή Νοημοσύνη μεταμορφώνει τις μεθόδους διάγνωσης των ασθενειών, παροχής θεραπειών και φροντίδας των ασθενών. Γραμμένο σε σαφή, μη τεχνική γλώσσα, το βιβλίο είναι ιδανικό για όσους ενδιαφέρονται για το μέλλον της ιατρικής και τις ισχυρές τεχνολογίες που θα την αναδιαμορφώσουν.

Το βιβλίο εξερευνά πώς η Τεχνητή Νοημοσύνη φέρνει την επανάσταση στη διάγνωση των ασθενειών με ταχύτητα και ακρίβεια, προσαρμόζει τις θεραπείες στο κάθε άτομο ξεχωριστά και επίσης θέτει επείγοντα ηθικά, νομικά και ρυθμιστικά ζητήματα.

Με παραδείγματα από τον πραγματικό κόσμο και τις γνώσεις ειδικών, το βιβλίο απομυθοποιεί τον αντίκτυπο της Τεχνητής Νοημοσύνης στη σύγχρονη υγειονομική περίθαλψη, τονίζοντας τόσο τις εξαιρετικές της δυνατότητες όσο και τις σημαντικές προκλήσεις που φέρνει.

Ορέστης Γιωτάκος, Τεχνητή νοημοσύνη & ψυχική υγεία (εκδ. Παπαζήση) 

Δεδομένης της επιδείνωσης της ψυχικής υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και της εφαρμογής της τεχνολογίας AI σε πολλούς τομείς της υγειονομικής περίθαλψης, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι έχουν γίνει ήδη σημαντικές προσπάθειες εφαρμογής της Τεχνητής Νοημοσύνης στην αντιμετώπιση των ψυχικών ασθενειών.

Η ενσωμάτωση της Τεχνητής Νοημοσύνης στη θεραπεία των ψυχικών νόσων όχι μόνο δεν υπονομεύει το έργο του θεραπευτή, αλλά αντίθετα ενισχύει την αποτελεσματικότητα και τη σοβαρότητά του.

Το βιβλίο του Ορέστη Γιωτάκου απευθύνεται σε ένα ευρύ φάσμα επιστημόνων, από τον χώρο των υπολογιστικών επιστημών έως τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, περιλαμβανομένων των πεδίων της ιατρικής, της διοίκησης, της νομικής, των ανθρωπιστικών επιστημών, κ.ά. Επίσης, θα φανεί χρήσιμο στους εξυπηρετούμενους των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, αλλά και σε όποιον ενδιαφέρεται να ενημερωθεί για τον νέο αυτόν διεπιστημονικό ορίζοντα.

Συλλογικό, Μεταξύ ανθρώπου και μηχανής (επιμέλεια: Γιώργος Ν. Περαντωνάκης, εκδ. Διόπτρα)

Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ήδη στη ζωή μας και αλλάζει άρδην την κοινωνία μας. Κατ’ αρχάς, ως ανθρωποειδές με νοημοσύνη και στη συνέχεια ως εφαρμογή, αλλά και ως μετάνθρωπος, ένα υβρίδιο δηλαδή από βιολογικά και ψηφιακά όργανα, η ΤΝ αναλαμβάνει να διευκολύνει την καθημερινότητά μας, όμως συνάμα θέτει σημαντικά ηθικά και πολιτικά ζητήματα. Από την άλλη, η παραγωγή κειμένων, ακόμα και λογοτεχνικών, δημιουργεί ανησυχίες για το τι λογοτεχνία θα διαβάζουμε προσεχώς.

Άλλοτε αισιόδοξα κι άλλοτε απαισιόδοξα, οι διηγηματογράφοι του τόμου επινοούν ευφάνταστες ιστορίες για τη συμβίωση ανθρώπου και μηχανής, καθώς το μέλλον είναι ήδη παρόν. Διηγήματα Ελλήνων συγγραφέων οι οποίοι μέσω της λογοτεχνίας κοιτούν την ύπαρξη και τις προκλήσεις των αλλαγών που θα μας καθορίσουν.

Το βιβλίο είναι το δεύτερο μέρος μιας σειράς ανθολογιών των εκδόσεων Διόπτρα, σε επιμέλεια Γιώργου Ν. Περαντωνάκη, με το πρώτο μέρος να έχει τον τίτλο Από το τοπικό στο παγκόσμιο (εκδ. Διόπτρα).

Γκίντεον Λεβί: «Το Ισραήλ είναι μια χώρα επικίνδυνη. Τα περισσότερα κράτη του πλανήτη τη στηρίζουν και, δυστυχώς, της επιτρέπουν να κάνει ό,τι απαγορεύεται σε κάθε άλλη χώρα: κατοχή, εγκλήματα πολέμου, γενοκτονία, απαρτχάιντ, ακόμα και ανάπτυξη πυρηνικών όπλων»

 

«Επικίνδυνο Ιράν, ακόμα πιο επικίνδυνο Ισραήλ»

ΕΦ.ΣΥΝ.

efsyn.gr

 5–6 λεπτά

---

Ένα ένοπλο κράτος στη Μέση Ανατολή κατέχει όπλα μαζικής καταστροφής και κυβερνάται από ένα τρομοκρατικό καθεστώς που απειλεί την ειρήνη στην περιοχή. Αυτά τα χαρακτηριστικά συνήθως αποδίδονται στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν τη στρατιωτική επίθεση εναντίον του. Όμως αυτή η περιγραφή ισχύει παράλληλα και για μια άλλη χώρα της Μέσης Ανατολής: το Ισραήλ.

Αυτό τονίζει στο τελευταίο άρθρο του στην εφημερίδα Haaretz ο γνωστός Ισραηλινός δημοσιογράφος και συγγραφέας Γκίντεον Λεβί. Και εκτιμά ότι η κυβέρνηση του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου κάνει ένα βήμα πέρα από το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης, απαιτώντας να έχει το Ισραήλ το μονοπώλιο των εξοπλισμών στην περιοχή.

Ακολουθούν αποσπάσματα από το άρθρο του Λεβί:

«Το Ισραήλ είναι οπλισμένο μέχρι τα δόντια και διαθέτει ένα καθεστώς που τρομοκρατεί ορισμένους από τους πολίτες που ζουν υπό την εξουσία του, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο την ειρήνη στην περιοχή. Μια τέτοια χώρα δεν έχει ούτε την εξουσία ούτε την άδεια να διαχειρίζεται τους εξοπλισμούς των γειτόνων της και να αποφασίζει τι είναι επιτρεπτό για αυτούς και τι όχι.

Θρασύτατες απαιτήσεις

Το Ισραήλ εργάζεται για τον αφοπλισμό και την αποστρατιωτικοποίηση των περισσότερων χωρών και ένοπλων ομάδων γύρω του, χωρίς να σταματά να εξοπλίζεται το ίδιο. Αυτή είναι μια αλαζονική και απαράδεκτη προσέγγιση.

Όσο το Ισραήλ ήταν μια δυτικού τύπου δημοκρατία, ή τουλάχιστον θεωρούνταν ως τέτοια, μέρος της οικογένειας των πολιτισμένων εθνών των οποίων οι κυβερνήσεις θεωρούνται υπεύθυνες και λογικές, μπορούσε κάπως να αποδεχτεί αυτή την αλαζονική προσέγγιση. Οτι δηλαδή το Ισραήλ θα καθόριζε ποια όπλα επιτρέπονται στην ευρύτερη περιοχή γύρω του, από τη Γάζα και τη Ραμάλα μέχρι τον Λίβανο και το Ιράν.

Αλλά από τότε που η κυβέρνηση εδώ στο Τελ Αβίβ έχει γίνει πολύ πιο επικίνδυνη, το δικαίωμά της να καθορίζει τον περιφερειακό χάρτη εξοπλισμών και να κερδίζει παγκόσμια υποστήριξη έχει ακυρωθεί. Θεωρείται ο πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου υπεύθυνος ηγέτης; Και τι θα γίνει αν ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ πάρει την εξουσία; Το Ισραήλ θα μπορούσε κάλλιστα να θέσει σε κίνδυνο την περιφερειακή ειρήνη όχι λιγότερο από τους σιίτες κληρικούς της Τεχεράνης.

Το Ισραήλ είναι ένα πεισματάρικο έθνος που αρνείται να αποδεχτεί τις θέσεις της διεθνούς κοινότητας - από την εποπτεία στους εξοπλισμούς μέχρι το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Είναι μια χώρα που αγνοεί την κυριαρχία γειτόνων της όπως η Συρία και ο Λίβανος και τους αντιμετωπίζει σαν να ήταν δικό της έδαφος. Βομβαρδισμοί στο Σουδάν, δολοφονίες στην Ιορδανία και, αν χρειαστεί, ακόμα και στο Κατάρ.

Μια τέτοια χώρα είναι επικίνδυνη. Τα περισσότερα κράτη του πλανήτη τη στηρίζουν και, δυστυχώς, της επιτρέπουν να κάνει ό,τι απαγορεύεται σε κάθε άλλη χώρα: κατοχή, εγκλήματα πολέμου, γενοκτονία, απαρτχάιντ, ακόμα και ανάπτυξη πυρηνικών όπλων.

Αλλά από εδώ μέχρι την υλοποίηση όλων των θρασύτατων απαιτήσεών της υπάρχει πολύς δρόμος. Να αφοπλιστούν η Παλαιστινιακή Αρχή, η Χαμάς, η Χεζμπολάχ, οι Χούθι και το Ιράν και να μείνουν όλα στα δικά της χέρια; Μια χώρα με αποκλειστικότητα στους εξοπλισμούς.

Ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα

Αυτό το απίστευτο φαινόμενο έφτασε στο αποκορύφωμά του στη διάρκεια του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας. Ενα κράτος που έχει ξεκινήσει έναν δηλωμένο πόλεμο εξόντωσης είναι ένα επικίνδυνο κράτος. Θα αποφασίσει αν άλλα κράτη θα κατέχουν συγκεκριμένους τύπους όπλων ή όχι; Πυρηνικά όπλα για κανέναν άλλον, τίποτα για τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς και την Παλαιστινιακή Αρχή. Βαλλιστικοί πύραυλοι μόνο για το Ισραήλ. Αμερικανικές βάσεις με μοίρες πολεμικής αεροπορίας για κανέναν, ούτε καν για κράτη με τα οποία το Ισραήλ βρίσκεται σε ειρήνη. Αυτό αποκαλείται “παραβίαση του ποιοτικού στρατιωτικού πλεονεκτήματος του Ισραήλ”.

Γιατί όμως απαγορεύεται στην Παλαιστινιακή Αρχή να εξοπλιστεί ώστε να μπορεί να προστατεύσει τους ανυπεράσπιστους πολίτες της όταν το Ισραήλ στέλνει εναντίον τους δολοφονικές πολιτοφυλακές και έναν ανεξέλεγκτο στρατό;

Και γιατί αυτό που επιτρέπεται στο Ισραήλ, απαγορεύεται στο Ιράν; Επειδή το Ιράν έχει ένα σκοτεινό και ζοφερό, σκληρό και ανεξέλεγκτο καθεστώς που απειλεί τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ και θέτει σε κίνδυνο τον κόσμο. Αυτό είναι πράγματι ένας ειλικρινής λόγος.

Αλλά τι γίνεται με το ίδιο το Ισραήλ; Τι είδους διακυβέρνηση εφαρμόζεται στη Δυτική Οχθη; Είναι ο τρόπος που το Ιράν μεταχειρίζεται τους Ιρανούς χειρότερος από τον τρόπο που το Ισραήλ μεταχειρίζεται τους Παλαιστινίους; Και οι δύο έχουν χιλιάδες πολιτικούς κρατουμένους, ενώ απαγωγές μέσα στη νύχτα χωρίς δίκη και βασανιστήρια μέχρι θανάτου στις φυλακές εφαρμόζονται και εδώ. Τα δικαιώματα ενός Παλαιστινίου στη Ναμπλούς είναι λιγότερα από τα δικαιώματα ενός Ιρανού στη Μασχάντ.

Οταν το Ισραήλ προσπαθεί να εξωθήσει τις ΗΠΑ να επιτεθούν στο Ιράν, αξίζει πρώτα να κοιτάξει τον εαυτό του».

*****************

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 

 

 **********************

Η ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ  ΤΟΥ ΓΚΙΝΤΕΟΝ ΛΕΒΙ

Ισραήλ και ΗΠΑ χτύπησαν το Ιράν – LIVE οι εξελίξεις

Βαθιά υπόκλιση στην Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης: θριαμβευτική εμφάνιση στο Αμβούργο

 

Το sold out της ΚΟΘ στην Elbphilharmonie στο Αμβούργο με μια συναυλία που έγραψε μουσική ιστορία 

9–12 λεπτά

---

Όρθιο το απαιτητικό γερμανικό κοινό, χειροκροτεί δυνατά και παρατεταμένα. Για αρκετά δευτερόλεπτα η Μεγάλη Αίθουσα της Elbphilharmonie στο Αμβούργο πάλλεται από έναν ενθουσιασμό που δεν χαρίζεται εύκολα. Αποδέκτες αυτού του θερμού και επίμονου χειροκροτήματος είναι οι μουσικοί της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης (ΚΟΘ), που μόλις έχουν ολοκληρώσει μια συναυλία η οποία δεν αποτέλεσε απλώς μία ακόμη διεθνή εμφάνιση, αλλά ένα ιστορικό ορόσημο: την πρώτη παρουσία ελληνικής ορχήστρας στον εμβληματικό αυτό ναό της μουσικής.

Με 2.100 ακροατές και sold out, η ΚΟΘ καταγράφει μία από τις κορυφαίες στιγμές της 67χρονης πορείας της, κερδίζοντας μάλιστα το πολυπόθητο standing ovation ενός κοινού που φημίζεται για την αυστηρότητα και τη φειδώ του στον ενθουσιασμό. Η συναυλία στο Αμβούργο δεν επιβεβαίωσε απλώς το υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο της ορχήστρας, αλλά σφράγισε τη δυναμική διεθνή της πορεία, που τα τελευταία χρόνια αποκτά σταθερά όλο και μεγαλύτερο εύρος και βάθος.

(Φωτ.: ΚΟΘ/Γιάννης Γούτμαν)

«Κατ’ αρχάς αυτό είναι ορόσημο για την ιστορία των ελληνικών ορχηστρών. Πρόκειται για μία από τις κορυφαίες σκηνές του κόσμου. Και δεν είναι απλώς ότι παίξαμε εδώ, αλλά ότι γεμίσαμε την αίθουσα και κερδίσαμε το standing ovation. Όλο αυτό είναι ενδεικτικό μιας συνεχούς πορείας, μιας ορχήστρας που μπορεί να σταθεί επάξια σε οποιαδήποτε σκηνή του πλανήτη», δήλωσε αμέσως μετά τη συναυλία στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο καλλιτεχνικός διευθυντής της ΚΟΘ Σίμος Παπάνας.

Από τη Βιέννη στο Αμβούργο – μια πορεία διεθνούς καταξίωσης

Η εμφάνιση στο Αμβούργο δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά η φυσική συνέχεια της περσινής ιστορικής συναυλίας στη Χρυσή Αίθουσα της Musikverein της Βιέννης. Εκεί, ένας Γερμανός παραγωγός ενδιαφέρθηκε να «μεταφέρει» το ίδιο καλλιτεχνικό concept στην Elbphilharmonie.

«Αν δεν υπάρχει εγγενής αξία στους μουσικούς -γιατί η ορχήστρα είναι οι μουσικοί της- δεν γίνεται τίποτα. Μπορεί να κλείσεις μία συναυλία, αλλά μετά δεν θα σε ξανακαλέσουν. Αυτή η πρόσκληση ήρθε ως επακόλουθο της Βιέννης και από εδώ και στο εξής δουλεύουμε για το μέλλον», επισήμανε ο κ. Παπάνας.

(Φωτ.: ΚΟΘ/Γιάννης Γούτμαν)

Ελληνική ταυτότητα και παγκόσμιο ρεπερτόριο

Το πρόγραμμα της βραδιάς ανέδειξε με τον πιο εύστοχο τρόπο τη διπλή καλλιτεχνική ταυτότητα της ΚΟΘ: την εξωστρέφεια και την ανάδειξη του ελληνικού πολιτισμού, σε ισότιμο διάλογο με το διεθνές συμφωνικό ρεπερτόριο.

Η συναυλία άνοιξε με τη γεμάτη Ελλάδα «Δωδεκανησιακή Σουίτα αρ. 1» του Γιάννη Κωνσταντινίδη, μεταφέροντας άρωμα Μεσογείου στον ευρωπαϊκό βορρά. «Ο Κωνσταντινίδης είναι ένα αριστούργημα του ελληνικού ρεπερτορίου, που πιθανώς δεν είναι τόσο γνωστό στο γερμανικό κοινό. Ρόλος μας είναι η εξαγωγή του ελληνικού πολιτισμού», υπογράμμισε ο καλλιτεχνικός διευθυντής, προσθέτοντας πως η Ελλάδα διαθέτει έναν ανεκτίμητο θησαυρό σύγχρονης μουσικής δημιουργίας, ο οποίος παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητος από το διεθνές κοινό.

Στη συνέχεια, ο Αυστριακός βιρτουόζος του βιολοντσέλου Jeremias Fliedl καθήλωσε το κοινό με το εκφραστικό «Κοντσέρτο για τσέλο αρ. 1» του Camille Saint-Saëns, γνωρίζοντας θερμή αποθέωση. Το έργο, ήταν η μόνη διαφοροποίηση σε σχέση με το πρόγραμμα της Βιέννης όπου είχε παίξει τις «Παραλλαγές σε ένα θέμα ροκοκό» του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι κι αυτό γιατί είχε παιχτεί αρκετές φορές πρόσφατα στη συγκεκριμένη αίθουσα. Η νέα επιλογή ωστόσο έδωσε άλλη δυναμική στη βραδιά.

(Φωτ.: ΚΟΘ/Γιάννης Γούτμαν)

Μετά το διάλειμμα, το κοινό ήρθε σε επαφή με έναν ήχο αρχέγονο και ταυτόχρονα σύγχρονο: την αρχαία ελληνική λύρα. Ο Δρ. Νίκος Ξανθούλης, πριν την εκτέλεση της «Μπαλάντας της Εφέσου» του Fazıl Say -έργο που γράφτηκε έπειτα από παραγγελία της ΚΟΘ- μίλησε για το όργανο, την ιστορία και τις τεχνικές του δυνατότητες, δημιουργώντας μια σπάνια, σχεδόν μυσταγωγική ατμόσφαιρα. «Ο ήχος αυτού του οργάνου είναι ταυτόχρονα γνώριμος και άγνωστος. Δεν είναι κιθάρα, δεν είναι άρπα, είναι κάτι βαθιά ανθρώπινο, γήινο και ουράνιο μαζί. Δημιουργεί μια ιδιαίτερη σχέση με την ψυχολογία του ανθρώπου, σαν να δονεί κάτι μέσα στην καρδιά μας», δήλωσε συγκινημένος ο κ. Ξανθούλης.

Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε με την εκρηκτική «Ενάτη Συμφωνία» του Dmitri Shostakovich, υπό τη διεύθυνση του Thomas Sanderling, προσωπικού συνεργάτη του μεγάλου Ρώσου συνθέτη. «Το να παίζεις Σοστακόβιτς με τον Σάντερλινγκ είναι από μόνο του μια πάρα πολύ ισχυρή καλλιτεχνική δήλωση. Ο Σάντερλινγκ είναι ένας μαέστρος που έκανε τεράστια καριέρα και ταυτόχρονα είναι άνθρωπος που γνώρισε από κοντά τον Σοστακόβιτς, οπότε το feedback που δίνει στην ορχήστρα για αυτή τη μουσική, είναι μοναδική κληρονομιά και πιστεύω ότι οι νέοι μας μουσικοί θα θυμούνται αυτή την εμπειρία για πολλές δεκαετίες», υπογράμμισε ο κ. Παπάνας.

Οι άνθρωποι πίσω από τις νότες

Πίσω από τη λάμψη της σκηνής και τη συγκίνηση της μεγάλης στιγμής, οι μουσικοί της ΚΟΘ έζησαν τη συναυλία με ένταση, προσήλωση και βαθιά συναισθηματική φόρτιση.

Για τον Κώστα Αργυρόπουλο, μουσικό κρουστών, η εμπειρία της Elbphilharmonie ήταν πρωτόγνωρη όχι μόνο λόγω του μεγέθους και της φήμης της αίθουσας, αλλά και λόγω της ιδιαίτερης χωροταξίας της. Σε αντίθεση με τις περισσότερες συμφωνικές αίθουσες, όπου το κοινό αντικρίζει την ορχήστρα από την οπτική της …πλάτης του μαέστρου, στο Αμβούργο οι θεατές αγκαλιάζουν κυριολεκτικά τη σκηνή. Θέσεις υπήρχαν ακόμη και πίσω από τους μουσικούς, δημιουργώντας μια αίσθηση συνεχούς επαφής. «Για το τμήμα των κρουστών, που συνήθως βρίσκεται στο βάθος της σκηνής και είναι το πιο μακρινό από το κοινό, τώρα το νιώθαμε πολύ κοντά μας κι αυτό λειτουργούσε ως ισχυρό κίνητρο», είπε χαρακτηριστικά.

(Φωτ.: ΚΟΘ/Γιάννης Γούτμαν)

Η Ειρήνη Παντελίδου, μοναδική γυναίκα σήμερα στο τμήμα των κοντραμπάσων της ΚΟΘ και μέλος της ορχήστρας εδώ και τριάντα χρόνια, μιλά για μια από τις πιο φορτισμένες συναισθηματικά στιγμές της καριέρας της. «Για μένα ήταν πάρα πολύ συγκινητικό που είχε όλον αυτόν τον κόσμο γύρω γύρω και έφτασε σε μας αυτό το χειροκρότημα τόσο δυνατά. Όσο περισσότερος κόσμος είναι εκεί, τόσο περισσότερο αλλάζει η ενέργεια», σχολίασε, σημειώνοντας ότι σε μια αίθουσα όπου κάθε ήχος και κάθε λεπτομέρεια αναδεικνύονται με απόλυτη διαύγεια, η συγκέντρωση γίνεται ακόμη πιο απαιτητική.

Για τον φλαουτίστα Όθωνα Γκόγκα, που βρίσκεται στην ΚΟΘ από το 2008, η εμπειρία είχε έντονα σωματικό και ψυχολογικό χαρακτήρα. «Τα πνευστά όργανα έχουν συχνά σολιστικό ρόλο μέσα στην ορχήστρα, γεγονός που τα καθιστά ιδιαίτερα εκτεθειμένα», ανέφερε, λέγοντας ότι μέσα σε ένα τόσο σύγχρονο και ακουστικά απαιτητικό περιβάλλον, το μόνο που τον απασχολούσε ήταν να ελέγξει απόλυτα τον ήχο του, να «διαβάσει» την ακουστική της αίθουσας και να ανταποκριθεί με ακρίβεια στις απαιτήσεις της παρτιτούρας. Όπως παραδέχεται, όλα εξελίχθηκαν πολύ γρήγορα -άφιξη, πρόβα, συναυλία- που δεν υπήρχε χρόνος για δέος. Η συγκέντρωση ήταν απόλυτη και το βάρος έπεφτε αποκλειστικά στο να αποδοθεί το έργο στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο.

Η συγκινητική παρουσία της Ηρώς Δέλλα, μιας ζωντανής γέφυρας με την ιστορία

Ξεχωριστή συναισθηματική φόρτιση στη βραδιά πρόσθεσε η παρουσία στο κοινό της 86χρονης Ηρώς Stehli – Δέλλα, μιας γυναίκας που ενσαρκώνει όσο λίγοι τη ζωντανή μνήμη της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης. Μέλος της πρώτης Συμφωνικής Ορχήστρας Βορείου Ελλάδος το 1959 και η τελευταία εν ζωή μουσικός της ιδρυτικής γενιάς, παρακολούθησε τη συναυλία στο Αμβούργο με μάτια που γέμιζαν συγκίνηση.

(Φωτ.: ΚΟΘ/Γιάννης Γούτμαν)

Γεννημένη το 1939 στη Θεσσαλονίκη, σε ένα σπίτι όπου «έπαιζε μόνο μουσική», άρχισε βιολί από την ηλικία των πέντε ετών και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης μόλις στα είκοσι της. Ο πατέρας της, Χρήστος Δέλλας, πρώτος διπλωματούχος βιολιού του Ωδείου, καθηγητής και συνθέτης, υπήρξε καθοριστική μορφή στη μουσική της διαδρομή, όπως και η αδελφή της Ισμήνη, επίσης βιολονίστα και καθηγήτρια.

Η ζωή της, όπως λέει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, πήρε μια απροσδόκητη τροπή όταν γνώρισε τον Γερμανό μαέστρο Robert Stehli, ο οποίος είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη για να διευθύνει την ορχήστρα. Ο έρωτάς τους ήταν κεραυνοβόλος, αλλά ταυτόχρονα δύσκολος. «Οι γονείς μου δεν ήταν τόσο θετικοί μ’ αυτή τη σχέση, γιατί δεν ήθελαν να φύγω. Εγώ ήξερα γερμανικά και μπορούσα να επικοινωνώ μαζί του. Για δυόμισι χρόνια, όσο ήμουν στη Θεσσαλονίκη κι αυτός στο Αμβούργο, γράψαμε ο καθένας 350 γράμματα, σχεδόν ένα κάθε μέρα», θυμάται η κ. Stehli. Τελικά, αν και τα ταξίδια ήταν πολυήμερα και επίπονα, η απόσταση δεν στάθηκε εμπόδιο και έγινε ο γάμος τους, που την οδήγησε στη Γερμανία. «Όταν ήρθα εδώ έπαιξα στην ορχήστρα, δίδαξα βιολί, ήμουν διευθύντρια ωδείου», αναφέρει, τονίζοντας όμως ότι περισσότερο περήφανη είναι για τη μεγάλη οικογένεια που δημιούργησε, με παιδιά, έξι εγγόνια και ένα δισέγγονο.

(Φωτ.: ΚΟΘ/Γιάννης Γούτμαν)

Παρότι δεν επιστρέφει πια συχνά στην Ελλάδα, η σχέση της με την ΚΟΘ παραμένει βαθιά. «Είμαι πολύ περήφανη για την εξέλιξη της ορχήστρας. Όταν ξεκινήσαμε, όλα ήταν διαφορετικά. Δεν υπήρχε παράδοση, δεν υπήρχαν οι δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα. Παίζαμε με δυσκολίες, δεν πληρωνόμασταν καλά, αλλά ήμασταν ευτυχισμένοι», λέει. Η παρουσία της στη συναυλία της Elbphilharmonie λειτούργησε σαν ένας συγκινητικός συμβολισμός: μια ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στις ρίζες και τη σύγχρονη διεθνή ακτινοβολία της ΚΟΘ.

Η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης δεν έπαιξε απλώς στην Elbphilharmonie. Δήλωσε παρούσα στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη και το έκανε με τρόπο που δύσκολα ξεχνιέται. Στο παρατεταμένο χειροκρότημα μάλιστα, ανταπέδωσε με ένα συμβολικό bis: τη «Γιορτή στη Βλάστη», σύνθεση του εξάρχοντα βιολιστή της, Αντώνη Σουσάμογλου, σφραγίζοντας ιδανικά μια βραδιά που θα μείνει χαραγμένη στη συλλογική μνήμη των μουσικών και του κοινού.

Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ

GR Μάνος Χατζιδάκις | Νίκος Γκάτσος | Νάνα Μούσχουρη • Οι Μύθοι Μιας Γυναίκας [1988]

 
🔸ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
🔸 Έργο 47, 1988 | Κύκλος τραγουδιών σε στίχους Νίκου Γκάτσου με την Νάνα Μούσχουρη

▷Α’ Πλευρά
01. Η Θυσία Της Αντιγόνης [0:00]
02. Είπα Επί Γης Ειρήνη  [2:08]
03. Ταορμίνα  [4:57]
04. Με Λένε Θεοδώρα  [7:51]
05. Πότε Πεθαίνει Ο Έρωτας  [10:55]
06. Ο Σταυρός  [14:31]
07. Ήρωες Και Θύματα  [16:43]

▷B’ Πλευρά
08. Η Πόλκα Των Εβραίων Της Πράγας  [20:36]

 ❃ Τέσσερα Αφιερώματα

09. Μαύρος Ταύρος Μπήκε Στο Χορό (Μια Χαμπανέρα Για Τον  F.G. Lorca)  [25:09]
10. Τα Λόγια Που Περίμενα (Ένα Τραγούδι Για Τον Maurice Jaubert)  [28:27]
11. Στου Νείλου Τ' Αμμοχώραφα (Μια Ελεγεία Για Την Oum Kalsoum) [32:15]
12. Κραυγές Για Ενός Αγγέλου Μνήμη (Ένα Τανγκό Για Την Alma Mahler) [37:10]


————————————————————————————————————————————
Credits
Ενορχήστρωση & Διεύθυνση Ορχήστρας: Μάνος Χατζιδάκις
Μουσικοί Συμμετέχοντες :
Παναγιώτης Δράκος: Φλάουτο
Κλωντ Σιελιέ, Γιάννης Παπαγιάννης: Όμποε
Νίκος Γκίνος, Γιάννης Κούφαλης: Κλαρινέτο
Βαγγέλης Σκούρας, Πέτρος Μιχαήλ: Κόρνο
Σωκράτης Άνθης: Κορνέτα
Μαρίνα Ροδουσάκη: Άρπα
Σωτήρης Κασάρας: Πιάνο
Στέλλα Κυπραίου, Γιώργος Μουλουδάκης, Κώστας Γρηγορέας, Κώστας Χατζόπουλος: Κιθάρα
Δημήτρης Βράσκος: Βιολί, Μαντολίνο
Βύρων Καψάλης: Βιολί
Γιώργος Κινδύνης: Βιόλα
Στέλιος Ταχιάτης, Σταύρος Ανανάς: Βιολοντσέλο
Ανδρέας Ροδουσάκης: Κοντραμπάσο
Μάνος Αβαράκης: Φυσαρμόνικα
Αλέκος Χριστίδης: Κρουστά

Ηχογράφηση & Παραγωγή
Ηχολήπτης: Άκης Γκολφίδης
Βοηθός Ηχολήπτη: Μανώλης Ολλανδέζος
Mastering: Γιάννης Ιωαννίδης
Επιμέλεια: Νίκος Καραγιάννης

Εικαστικά
Ζωγραφική Εξωφύλλου: Γιάννης Μόραλης
Σχεδίαση Εξωφύλλου: Πέτρος Παράσχης

Black angel /Ματωμένα χέρια (1946)

 Τα Ματωμένα χέρια (Πρωτότυπος τίτλος: Black Angel) είναι Αμερικανικό φιλμ νουάρ του 1946 σε σκηνοθεσία Ρόυ Γουίλιαμ Νιλ και σενάριο του Ρόυ Τσάνσλορ, βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Κορνέλ Γούλριτς. Πρωταγωνιστούν οι Νταν Ντούρεα, Τζουν Βίνσεντ, Πίτερ Λόρε και Μπρόντερικ Κρόφορντ

 

 Ο Μάρτιν Μπλερ (Dan Duryea) και η Κάθριν Μπένετ (Τζουν Βένσεντ) ενώνουν τις δυνάμεις τους για να λύσουν τη δολοφονία της πρώην συζύγου του Μάρτιν, Μάβις Μάρλοου .

Αποδεικνύεται ότι ο σύζυγος της Κάθριν, Κερκ Μπένετ, είχε μια σχεση με την Μάβις και τον είδαν να μπαίνει στο διαμέρισμά της, λίγο πριν το θάνατό της .

Ο Μάρτιν, ένας αλκοολικός πιανίστας που θέλει την Μάβις να γυρίσει πίσω και δεν μπορεί να την βγάλει από το μυαλό του, εμφανίζεται επίσης στο κτήριο της το ίδιο βράδυ.

 Όταν οι αστυνομικοί πιάνουν τον Κέρκ για τη δολοφονία της Μάβις, η  Κάθριν εντοπίζει τον Μάρτιν, υποπτεύεται πως γνωρίζει κάτι και ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση για να βρουν τον πραγματικό δολοφόνο πριν ο αξιολύπητος μοιχός Κέρκ κάτσει την ηλεκτρική καρέκλα.

 Όμως πέρα από τον Κέρκ κάι κάποιος άλλος επισκέφτηκε το διαμέρισμα της ἐκλιπούσης το βράδυ εκείνο.

Ματωμένα χέρια

GR LEAVE YOUR SH!T IN GREECE

Σατιρίζοντας την ευώδη ελληνική ατμόσφαιρα. 

Ο Μπλερ ...σύμβουλος στον Αντένα. 

Το αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ στη Σούδα  λίγο πριν από το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών με το Ιράν και το μυρωδάτο αποχαιρετιστήριο δώρο προς τους Χανιώτες . 

Ένας Έλληνας ρεπουμπλικανός απειλεί το δήμαρχο του Ναυπλίου και τους Ναυπλιώτες για το κάψιμο του ομοιώματος του Τραμπ στη γιορτή του Καρνάβαλου. 

Ανοιχτός ρατσιστικός λόγος για τους πνιγμένους μετανάστες με άφθονο γέλιο σε καρναβαλικά δρώμενα στα Μεστά της  Χίου. 

Η Βιολάντα  πκαι η υπερασπιστική γραμμή του εργοστασιάρχη , που ρίχνει όλη την ευθύνη στον υπουργό Παπαστεργίου που έκανε τη μελέτη  και την εγκατάσταση του προπανίου στη Βιολάντα. 

Η βρόμικη στάση πολλών ανθρώπων απέναντι στις φωτογραφίες των εκτελεσμένων κομουνιστών στην Καισαριανή το 1944. 

Ο Γεωργιάδης και τα επεισόδια που έστησε ως σόου στο Γ. Ν. Νίκαιας με τους διαμαρτυρόμενους γιατρούς , που κατηγορεί συλλήβδην ως «κομουνιστες»,τους ίδιους γιατρούς που  έσωσαν τον Aμερικανό μεγαλοεπιχειρηματία της  VOLT Γκρίνγουντ. Ο Γεωργιάδης που καυχιόταν το 2013 επειδή έκλεισε τα όλα τα Λοιμωδών της χώρας για να μην του πάρει τη δόξα ...η Τρόικα . Το ρεπορτάζ της Καθημερινής για το μεγάλο πρόβλημα της Δημόσιας Υγείας. Το βίντεο του σιδηροδέσμιου γιατρού της Νίκαιας με τον ωρυόμενο  Γεωργιάδη και τον αστυνομικό να  σπρώχνει  τον γιατρό και να του λέει «Μη βγάλεις άχνα».

Στάθης Καλύβας : Με αφορμή τις φωτογραφίες των εκτελεσμένων στην Καισαριανή απέδειξε ότι είναι ένας αντιδραστικός μέχρι το κόκαλο που παριστάνει τον αμερόληπτο ιστορικοπολιτικό αναλυτή

 

Γιάννης Αλμπάνης: Καισαριανή: Η παραφωνία του Στάθη Καλύβα

• 25 Φεβρουαρίου, 2026
• ·Γιάννης Αλμπάνης
   
• dnews.gr

Δεν συγκινήθηκαν όλοι με τις εικόνες των αλύγιστων διακοσίων της Καισαριανής.

Η αποκάλυψη των φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944 προκάλεσε βαθιά συγκίνηση στους πολίτες και εξελίχθηκε σε κεντρικό πολιτικό θέμα. Η απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεότερων Μνημείων να τις ανακηρύξει μνημείο και το προσύμφωνο του ΥΠΠΟ με τον Βέλγο συλλέκτη για την απόκτησή τους από το Δημόσιο επισφράγισαν θεσμικά την ιστορική σημασία αυτών των φωτογραφιών.

Δεν συγκινήθηκαν όλοι

Βεβαίως δεν συγκινήθηκαν όλοι με τις εικόνες των αλύγιστων διακοσίων της Καισαριανής. Τα τρολ της σκληρής Δεξιάς, οι κάθε λογής ακροδεξιοί, ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου αποτέλεσαν θλιβερές παραφωνίες στο δημόσιο διάλογο, αναπαράγοντας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έναν αντικομμουνισμό εμφυλιοπολεμικού χαρακτήρα.

Δυστυχώς, στις παραφωνίες ήρθε να προστεθεί και ο γνωστός καθηγητής Πολιτικών Επιστημών Στάθης Καλύβας. Επειδή ο Καλύβας είναι ένας διανοούμενος που έχει αυξημένη επιρροή στο χώρο της Δεξιάς και διατηρεί προσωπική επαφή με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αξίζει να σταθούμε στο άρθρο που έγραψε στην Καθημερινή.

Γράφει λοιπόν ο Στάθης Καλύβας: «Τι ακριβώς συνεισφέρει η ανακάλυψη αυτών των φωτογραφικών ντοκουμέντων; Η απάντηση είναι διπλή: συγκινησιακή φόρτιση και πολιτική χειραγώγηση. Πιθανότατα όχι βαθύτερη ιστορική γνώση, ενδεχομένως και ιστορική στρέβλωση». Ως απάντηση στον ισχυρισμό ότι οι φωτογραφίες δεν προσφέρουν βαθύτερη ιστορική γνώση, θα μπορούσαμε απλώς να παραπέμψουμε στην απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεότερων Μνημείων με την οποία κηρύχτηκαν οι φωτογραφίες μνημεία. Θα μπορούσαμε επίσης να αναφέρουμε τη δήλωση της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη: «Οι 12 φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας και απεικονίζουν Έλληνες πατριώτες, πριν από την εκτέλεσή τους στην Καισαριανή, την Πρωτομαγιά του 1944, αποτελούν εξόχως σημαντικά τεκμήρια της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Οι φωτογραφίες της συλλογής δίνουν «πρόσωπο» στις ιστορικές μαρτυρίες για το ήθος και τον πατριωτισμό τους, λίγες στιγμές πριν από την εκτέλεσή τους, και για αυτό είναι ανεκτίμητες».

Σε ό,τι αφορά τη συνεισφορά τους στην ιστορική γνώση, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ακόμα ότι:

1) Μέχρι τώρα δεν είχαμε οπτικά ντοκουμέντα μέσα από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής κατά τις εκτελέσεις της Κατοχής.

2) Γενικά είναι λιγοστές οι φωτογραφικές απεικονίσεις από τις γερμανικές θηριωδίες στην Ελλάδα.

3) Οι φωτογραφίες πιστοποιούν όσα ήταν γνωστά από μαρτυρίες για τη στάση των 200 κομμουνιστών, δηλαδή ότι βάδισαν προς το θάνατο με ψηλά το κεφάλι.

Η Αντίσταση

Στη συνέχεια, ο Καλύβας σημειώνει: «Αφενός, η εξίσωση κομμουνιστών και αντιστασιακών πάσχει από δύο σοβαρά πραγματολογικά προβλήματα. Οι κομμουνιστές δεν έκαναν (και το λένε ανοιχτά) απλά αντίσταση, έκαναν επανάσταση και μάλιστα με διεθνιστικό πρόσημο. Σκοπός τους δεν ήταν μόνο η απελευθέρωση, αλλά και η συγκρότηση ενός σοβιετικού κράτους, δηλαδή μιας ολοκληρωτικής δικτατορίας. Αφετέρου, δεν ήταν όλοι όσοι έκαναν αντίσταση ενάντια στους Γερμανούς κομμουνιστές». Προσθέτει επίσης ότι υπήρξαν αντιστασιακοί που «δεν είχαν άλλη ατζέντα εκτός από την απελευθέρωση της Ελλάδας».

Εδώ ο αρθρογράφος απαντάει σε κάτι που δεν λέει κανένας. Γιατί κανένας δεν λέει ότι μόνο οι κομμουνιστές έκαναν αντίσταση στον ναζισμό. Αυτό όμως που αποτελεί αναντίρρητη ιστορική αλήθεια είναι ότι το (μακράν) μεγαλύτερο και πιο αποτελεσματικό αντιστασιακό κίνημα στην κατεχομένη Ελλάδα ήταν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, στο οποίο κυρίαρχη πολιτική δύναμη ήταν το ΚΚΕ -και γι’ αυτό άλλωστε συνεργάστηκαν μαζί του οι Βρετανοί.

Στα περί «ολοκληρωτικής δικτατορίας», κάποιος θα μπορούσε να αντιτείνει ότι η «λαοκρατία» που πρέσβευε το ΕΑΜ δεν ήταν δικτατορία -αντιθέτως… Θα μπορούσε επίσης να λεχθεί ότι η μεταπολεμική Ελλάδα τον βίωσε τον «ολοκληρωτισμό» με το μετμεφυλιακό αστυνομικό κράτος, τη Μακρόνησο κι εντέλει τη χούντα. Θα μπορούσε, τέλος , να επισημανθεί ότι όλες οι αντιστασιακές οργανώσεις σε όλη την Ευρώπη είχαν μια πολιτική ατζέντα για τη χώρα τους μετά την απελευθέρωση. Αυτή η ατζέντα ήταν είτε αριστερή είτε δεξιά, αλλά πάντως ήταν πολιτική ατζέντα.

Πρέπει ακόμα να επισημανθεί ότι για τις αντιστασιακές οργανώσεις η μείζων προτεραιότητα ήταν ο πόλεμος ενάντια στις ναζιστικές κατοχικές δυνάμεις και όχι η όποια μεταπολεμική ατζέντα τους. Και αυτό εξηγεί γιατί πχ οι Βρετανοί συνεργάστηκαν με τον ΕΛΑΣ για την εκτέλεση του υποστράτηγου Κρεχ, αντίποινα της οποίας ήταν η εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή.

Αντιθέτως, υπήρξαν οργανώσεις της Δεξιάς όπως η Χ, που όχι μόνο δεν έκαναν αντίσταση, αλλά συνεργάστηκαν με τις ναζιστικές αρχές Κατοχής για να χτυπήσουν τον ΕΛΑΣ -αυτό και αν είναι «ολοκληρωτισμός» στην πράξη…

Η Λέλα Καραγιάννη

Ο Στάθης Καλύβας υποστηρίζει επίσης ότι η ηρωίδα της Εθνικής Αντίστασης Λέλα Καραγιάννη δεν τιμάται όπως της αξίζει, γιατί συνεργάστηκε με τους Βρετανούς. Εδώ βέβαια η προφανής απάντηση είναι ότι κανένας από τους ήρωες της Εθνικής Αντίστασης (ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης) δεν τιμάται όπως πρέπει, γιατί το κράτος επί δεκαετίες ακολούθησε και σε μεγάλο βαθμό συνεχίζει να ακολουθεί πολιτική λήθης για την Κατοχή και την Αντίσταση, προκειμένου να αποκρυβεί η ενσωμάτωση του δωσιλογισμού στις δυνάμεις της μετεμφυλιακής εθνικοφροσύνης.

Οι εμφύλιες συγκρούσεις

Το άρθρο κλείνει με μια αναφορά στις εμφύλιες συγκρούσεις: «Προσπερνάμε με μεγάλη ευκολία το γεγονός ότι μετά το 1943 η Ελλάδα συγκλονίζεται όχι μόνο από την αντίσταση εναντίον των κατακτητών, αλλά και από έναν πολύπλευρο και πολύ αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Τα δύο φαινόμενα συμπλέκονται με τρόπο που δεν διαφοροποιείται τόσο εύκολα και τακτοποιημένα όσο θα μας άρεσε. Στην ιστορία αυτή, οι κομμουνιστές δεν είναι μόνο θύματα, είναι και θύτες. Για να σταθώ σε ένα μόνο παράδειγμα, λίγες μόνο μέρες πριν από τις εκτελέσεις της Πρωτομαγιάς στην Καισαριανή, στις 17 Απριλίου 1944 για την ακρίβεια, εκτελείται από τον ΕΛΑΣ ο συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός μαζί με δεκάδες άνδρες του 5/42 Συντάγματος. Αντιστασιακοί εκτελούν άλλους αντιστασιακούς, κομμουνιστές εκτελούν μη κομμουνιστές».

Η δολοφονία του αντιστασιακού συνταγματάρχη Δημητρίου Ψαρρού ήταν αναμφίβολα ηθικά απαράδεκτη και καταδικαστέα. Ωστόσο, αυτό που χαρακτηρίζει τους τελευταίους μήνες της Κατοχής δεν ήταν η βία του ΕΛΑΣ, αλλά το αιματοκύλισμα του ελληνικού λαού από τα SS και τους Ταγματασφαλίτες. Οι μαζικές εκτελέσεις και τα μπλόκα του 1944 άφησαν ιστορικό Τραύμα στην ελληνική κοινωνία -γι’ αυτό άλλωστε η Καισαριανή και η Κοκκινιά έχουν χαραχθεί τόσο βαθιά στη συλλογική μνήμη. Στα μαζικά κατοχικά εγκλήματα κατά των αμάχων και των αντιστασιακών οι Έλληνες συνεργάτες των ναζί είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτοί οι εγκληματίες όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν για τις πράξεις τους, αλλά εντάχθηκαν κανονικά στις αστικές δυνάμεις στα Δεκεμβριανά. Έζησαν δε χωρίς προβλήματα τη μετέπειτα ζωή τους υπό την προστασία του κρατικού μηχανισμού, εν αντιθέσει με τους αντιστασιακούς του ΕΑΜ που διώχθηκαν ανηλεώς για δεκαετίες. Αυτή η ριζωμένη αίσθηση της αδικίας φόρτισε συναισθηματικά το δημόσιο διάλογο για τις φωτογραφίες της Καισαριανής.

Cheerleaders και fanboys

O Στάθης Καλύβας γράφει ότι «ο ρόλος των ιστορικών (και όχι μόνο) είναι κομβικός: και αυτός δεν είναι να μετατρέπονται σε ψηφιακούς κομματικούς cheerleaders και fanboys με επικολυρικό λόγο που μιξάρει το στιλ της «Βουλής των Εφήβων» μ’ αυτό των πανηγυρικών των εθνικών επετείων, πασπαλισμένο με μπόλικα τσιτάτα Βάρναλη και Ρίτσου».

 Δύσκολα μπορεί να μη σκεφτεί κανείς ότι ο άνθρωπος που κάνει αυτή τη σοσαλιαμιντιακού ύφους προτροπή, είναι ταυτισμένος με τις πιο σκληρά στρατευμένες εκδοχές της ιστοριογραφίας και της πολιτικής ανάλυσης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 

iefimerida.gr : Oι 200 της Καισαριανής -Πόσο διαφορετικά είδαν το θέμα ο Νίκος Μαραντζίδης και ο Στάθης Καλύβας