Ο Brad Mehldau στη Φρανκφούρτη

Ο Bradford Alexander Mehldau είναι Αμερικανός πιανίστας, συνθέτης και ενορχηστρωτής τζαζ. Ο Mehldau σπούδασε μουσική στο The New School, κάνοντας περιοδείες και ηχογραφήσεις ενώ ήταν ακόμα φοιτητής[......] Wikipedia (Αγγλικά)

 

 
Ο Μπραντ Μέλνταου είναι από τους σημαντικότερους πιανίστες της τζαζ. Η Big Band της Ραδιοφωνίας της Φρανκφούρτης και ο μόνιμος μαέστρος  της, Ντάρσι Τζέιμς Άργκιου, ερμηνεύουν τα έργα του στη Μεγάλη Αίθουσα της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Έλβα  στο Αμβούργο.



Ένας από τους πιο επιδραστικούς πιανίστες των τελευταίων δεκαετιών, ο Brad Mehldau, έχει αποκτήσει οπαδούς πολύ πέρα ​​από τον κόσμο της τζαζ. Μη αρκούμενος στο να είναι ένας εξαιρετικός αυτοσχεδιαστής, ο Αμερικανός μουσικός αντλεί έμπνευση από την παράδοση της τζαζ για να δημιουργήσει σχολαστικά τις συνθέσεις του, ενώ παράλληλα επανερμηνεύει με απολαυστικό τρόπο κλασικά ποπ/ροκ κομμάτια.

 Στο πλαίσιο του φεστιβάλ τσέπης Reflektor, ο πιανίστας ερμηνεύει τόσο σόλο όσο και σε σύνολα. Αυτή είναι επίσης μια ευκαιρία να ακούσουμε νέες διασκευές των συνθέσεών του για μεγάλα σύνολα με τη Frankfurt Radio Big Band. 

Αυτά τα κομμάτια θα αντηχήσουν σε μορφή ευρείας οθόνης υπό τη διεύθυνση του Darcy James Argue. Χαρακτηρισμένος από το αμερικανικό περιοδικό Stereophile ως «ένας από τους καλύτερους συνθέτες big band της εποχής», ο Καναδός μουσικός είναι επί του παρόντος καλλιτέχνης-μόνιμος κάτοικος στη Φρανκφούρτη. 

Ο Brad Mehldau δεν κρύβει τον θαυμασμό του για αυτόν τον συνάδελφο, ο οποίος είναι ικανός να ωθήσει τη μουσική big band σε αχαρτογράφητα εδάφη. Και ο Αμερικανός πιανίστας επαίνεσε το έργο του τόσο ως συνθέτης όσο και ως ενορχηστρωτής. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας μπορεί να ανακαλυφθεί στη Μεγάλη Αίθουσα της Elbphilharmonie στο Αμβούργο.

Γυρίστηκε στις 14 Μαρτίου 2025 στην Elbphilharmonie στο Αμβούργο της Γερμανίας.

Τα τερατώδη ψέματα της δεξιάς προπαγάνδας για την οικονομία το 2018 και η «μαγική εικόνα του σήμερα»

 

Τα “τερατώδη ψέμματα” το 2019 εις βάρος της κυβέρνησης Τσίπρα για την οικονομία και η “μαγική εικόνα” που παρουσιάζουν σήμερα, για να στηρίξουν Μητσοτάκη!

Μην το χάσετε ‼️
Ο Καθηγητής Δημόσιας Οικονομικής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Φραγκίσκος Κουτεντάκης,αποκαλύπτει γιατί οι Έλληνες αδίκησαν τον Αλέξη Τσίπρα και πώς η προπαγάνδα του καθεστώτος κατασκεύασε τερατώδη ψέματα για την οικονομία για να φοβίσει τον κόσμο
Δείτε το pic.twitter.com/It3qNkupg6

— Marka2‼️ (@Marka2free) April 30, 2026

Πηγή: thefaq.gr

01/05/2026

_______________________

Άρθρο του Φρ. Κουτεντάκη, Μέλους του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα και Επίκουρου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στην εφημερίδα “Τα Νέα”

«Αν η πραγματικότητα διαφέρει από την αντίληψη που έχουμε για αυτή, έλεγαν παλιά, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Αυτό ισχύει για πολλές πλευρές της πολιτικής ζωής καθώς μεταξύ πραγματικότητας και αντίληψης μεσολαβεί η πολιτική επικοινωνία, υπερτονίζοντας κάποιες πλευρές της πραγματικότητας και αποκρύπτοντας κάποιες άλλες, προκειμένου να εξυπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες. Η αντίληψη που καλλιεργείται για την ελληνική οικονομία από την παρούσα κυβέρνηση είναι ένα εξαιρετικό τέτοιο παράδειγμα.

Αρκεί μια σύγκριση του όχι και τόσο μακρινού 2018 με το 2024 αναφέροντας τρία βασικά μακροοικονομικά μεγέθη που δίνουν τη γενική εικόνα. Το 2018, όταν η ελληνική οικονομία δεν είχε βγει καλά καλά από το μνημόνιο, ο ρυθμός μεγέθυνσης του ΑΕΠ ήταν 2,1%, το πρωτογενές πλεόνασμα 4,3% του ΑΕΠ και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είχε έλλειμμα 3% του ΑΕΠ. Οι τότε αντιπολιτευτικές φωνές μιλούσαν για στασιμότητα, υπερπλεονάσματα και χαμηλή ανταγωνιστικότητα. Εφτά χρόνια μετά, το 2024, η ελληνική οικονομία έχει τον ίδιο ακριβώς ρυθμό μεγέθυνσης (2,1%) υψηλότερο πρωτογενές πλεόνασμα (4,8% του ΑΕΠ) και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τρέχει με έλλειμμα πάνω από 7% του ΑΕΠ. Οι ίδιες πρώην αντιπολιτευτικές φωνές, που είναι πλέον φιλοκυβερνητικές, μιλούν για απογείωση, δημοσιονομική σταθερότητα και εξωστρέφεια.

Καμία επικοινωνιακή στρατηγική δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς το ανάλογο αφήγημα ή, καλύτερα, τον μύθο που τη συνοδεύει. Στην περίπτωσή μας ο μύθος είναι πως η παρούσα κυβέρνηση επιδεικνύει υπερβάλλοντα μεταρρυθμιστικό ζήλο που αλλάζει την Ελλάδα, θεραπεύει τις διαχρονικές παθογένειες κι απελευθερώνει τις δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις που φέρνουν την οικονομική ανάπτυξη. Αν, ωστόσο, αναρωτηθεί κανείς ποιες είναι αυτές οι μεταρρυθμίσεις, μάλλον θα απογοητευτεί. Δύσκολα μπορεί κανείς να βρει έστω και μία βαθιά και ουσιαστική μεταρρύθμιση – από εκείνες που αλλάζουν προς το καλύτερο τους όρους του οικονομικού παιχνιδιού – που να υλοποίησε στη θητεία της η παρούσα κυβέρνηση. Η μόνη χρήσιμη μεταρρύθμιση που μπορεί να πιστωθεί είναι η ψηφιοποίηση των συναλλαγών του πολίτη με το κράτος που παρότι διευκολύνει τη ζωή όλων μας, ελάχιστα συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη. Εκτός, βέβαια, αν θεωρήσει κανείς αναπτυξιακές μεταρρυθμίσεις τη 13ωρη ημέρα εργασίας ή τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Το συμπέρασμα είναι πως ελάχιστη σημασία έχει η πραγματικότητα και τα στοιχεία. Μια κυβέρνηση που απολαμβάνει την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των μέσων ενημέρωσης και έχει στη διάθεσή της στρατιές από οικονομολόγους – περισσότερο ή λιγότερο έγκριτους, μικρή σημασία έχει – μπορεί να καλλιεργεί μια μαγική εικόνα επιτυχίας σε ένα ευκολόπιστο ακροατήριο. Όσο όμως κι αν αλληλοσυγχαίρονται οι υπεύθυνοι για την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής, όσο κι αν απολαμβάνουν τα χειροκροτήματα του φιλοθεάμονος κοινού, δεν αρκεί για να λύσουν τα πραγματικά προβλήματα ούτε να προστατεύσουν την ελληνική οικονομία από τα σύννεφα αβεβαιότητας που συγκεντρώνονται στον ορίζοντα. Όσο «θωρακισμένη» ήταν η ελληνική οικονομία το 2008, άλλο τόσο ασφαλής είναι σήμερα.»

Χάκαραν το Ουφίτσι και ζητούν λύτρα !

 

Χάκαραν το Ουφίτσι! «Μπήκαν παντού» και τώρα ζητούν «λύτρα» από το μουσείο

• 

Χάκερ επιτέθηκαν στο Ουφίτσι, κλέβοντας κωδικούς πρόσβασης, χάρτες και τοποθεσίες καμερών, σύμφωνα με δημοσίευμα της Corriere della Sera. 

Πηγή: LiFO

Χάκερ επιτέθηκαν στο Ουφίτσι, κλέβοντας κωδικούς πρόσβασης, χάρτες και τοποθεσίες καμερών, σύμφωνα με δημοσίευμα της Corriere della Sera.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, οι χάκερ «μπήκαν παντού», απαιτώντας τώρα «λύτρα» και απειλώντας να πουλήσουν τις πληροφορίες που έχουν κλαπεί από τους διακομιστές, στο dark web. «Ένα ολόκληρο τμήμα του Palazzo Pitti έχει κλείσει από τις 3 Φεβρουαρίου μέχρι νεωτέρας, επίσημα για ''έκτακτη συντήρηση''. Τα πιο πολύτιμα κοσμήματα του Θησαυροφυλακίου των Μεγάλων Δουκών μεταφέρθηκαν βιαστικά στο θησαυροφυλάκιο της Τράπεζας της Ιταλίας. Οι πόρτες και οι έξοδοι κινδύνου οχυρώθηκαν με τούβλα και κονίαμα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Και οι εργαζόμενοι έχουν λάβει οδηγίες να μην το αναφέρουν» επισημαίνει η Corriere della Sera. Επειδή τότε, πριν από δύο μήνες, όπως και σήμερα, το Ουφίτσι απειλείται, συνεχίζει το δημοσίευμα.

«Μεταξύ τέλους Ιανουαρίου και αρχών Φεβρουαρίου, μια ομάδα χάκερ κατάφερε να παραβιάσει το δίκτυο υπολογιστών του μουσειακού συγκροτήματος της Φλωρεντίας- το οποίο περιλαμβάνει, εκτός από τις Πινακοθήκες, το Palazzo Pitti και τους Κήπους Boboli. Η επίσημη εκδοχή, που δημοσιεύθηκε αμέσως μετά, μιλούσε γενικά για επιπτώσεις στα διοικητικά συστήματα, αλλά οι λεπτομέρειες και το παρασκήνιο αποκαλύπτουν την πραγματική έκταση της επίθεσης, με τους διακομιστές να έχουν αδειάσει. Αρχικά, εκλάπη ολόκληρο το αρχείο του φωτογραφικού τμήματος, συμπεριλαμβανομένων πινάκων ζωγραφικής και εγγράφων που ψηφιοποιήθηκαν μετά από δεκαετίες εργασίας, μερικά από τα οποία έχουν πλέον χαθεί. Αίτημα λύτρων στάλθηκε ακόμη και απευθείας στο προσωπικό τηλέφωνο του διευθυντή Simone Verde».

Οι δράστες κατάφεραν επίσης να αποκτήσουν πρόσβαση στα συστήματα του τεχνικού γραφείου, αποκτώντας πρόσβαση σε κωδικούς, συστήματα συναγερμού, εσωτερικούς χάρτες, εισόδους, εξόδους και διαδρομές εξυπηρέτησης. Αναφέρεται επίσης, ότι γνωρίζουν τις θέσεις των καμερών παρακολούθησης και των αισθητήρων. Αυτές οι πληροφορίες, εάν χρησιμοποιηθούν, θα τους επιτρέψουν να πλοηγηθούν στις εκατοντάδες αίθουσες, γνωρίζοντας ακριβώς πού να πάνε, τι να αποφύγουν και τι να απενεργοποιήσουν. Αυτά τα κρίσιμα δεδομένα μπορεί να πουληθούν στο dark web εάν το μουσείο δεν πληρώσει τα «λύτρα», σύμφωνα με τους δράστες. 

Το ελάττωμα στο σύστημα του Ουφίτσι

Και συνεχίζει η Corriere della Sera: «Υπήρχε ένα ελάττωμα στο σύστημα του Ουφίτσι. Το αδύναμο σημείο φέρεται να εντοπίστηκε στο πρόγραμμα που διαχειρίζεται τη ροή εικόνων χαμηλής ανάλυσης, προσβάσιμων από την ιστοσελίδα του ιδρύματος: ''Ένα από τα πολύ λίγα που δεν είχαν ακόμη ενημερωθεί. Εκεί μπήκαν'', λένε εσωτερικές πηγές. ''Μετά πήγαν παντού. Όλα είναι συνδεδεμένα με τον διακομιστή: υπολογιστές, τηλέφωνα, ακόμη και του διευθυντή. Εδώ, στα γραφεία, όλα ήταν εκτός λειτουργίας για πάνω από δύο εβδομάδες''. Δεν ήταν επιδρομή. Η πρόσβαση στα συστήματα του μουσείου, φαίνεται, χρονολογείται μήνες πριν».

Κάποιοι λένε ότι χρονολογείται από τον περασμένο Αύγουστο. «Μόλις μπήκαν μέσα, κινούνταν αργά στο δίκτυο, αντιγράφοντας δεδομένα με την πάροδο του χρόνου, σταγόνα-σταγόνα. Μόνο στο τέλος, όταν το υλικό είχε ήδη αφαιρεθεί, τα συστήματα μπλοκαρίστηκαν και έφτασε το αίτημα για ''λύτρα''. Η απειλή ελήφθη εξαιρετικά σοβαρά υπόψη από την αρχή από την εισαγγελία και την αστυνομία, οι οποίοι παρενέβησαν με την υποστήριξη της Εθνικής Υπηρεσίας Κυβερνοασφάλειας, μετά την καταγγελία για την επίθεση. Όσοι έχουν εισέλθει γνωρίζουν τώρα την εσωτερική δομή του Ουφίτσι μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια. Πέρα από αυτό, ίσως έχουν τα ''κλειδιά'', τη ''λογική της διοίκησης'': γνωρίζουν τις στρατηγικές αποφάσεις, πώς λαμβάνονται και από ποιον, πώς λειτουργεί ο μηχανισμός επιτήρησης. Ενώ το μουσείο συνέχιζε να λειτουργεί, παρέμειναν μέσα για μήνες. Ήταν αρκετός χρόνος για να αλλάξουν από τον έναν υπολογιστή στον άλλον, από το ένα τηλέφωνο στο άλλο, μελετώντας ημερολόγια, βιβλία διευθύνσεων, μηνύματα, ηλεκτρονικά μηνύματα, εμπιστευτικά έγγραφα».

«Το Ουφίτσι δεν είναι μόνο το πιο σημαντικό και επισκέψιμο μουσείο στην Ιταλία, ένα από τα πιο θαυμαστά στον κόσμο, θεματοφύλακας μιας ανεκτίμητης ιστορικής και καλλιτεχνικής κληρονομιάς, είναι επίσης μια εταιρεία με κύκλο εργασιών 60 εκατομμυρίων ευρώ, με ημερήσια ταμειακή ροή που τις ημέρες αιχμής φτάνει το μισό εκατομμύριο. Στο Λούβρο στο Παρίσι, ληστές, ίσως με λιγότερες πληροφορίες στη διάθεσή τους, χρειάστηκαν μερικά λεπτά για να κλέψουν τα Κοσμήματα του Στέμματος. Αυτό δεν έχει συμβεί στο Ουφίτσι, τουλάχιστον όχι ακόμα» καταλήγει η Corriere della Sera, με τον διευθυντή του μουσείου να μην κάνει κάποιο σχόλιο για την υπόθεση.

BBC

Italy's famed Uffizi admits cyber-attack but denies security breach

Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ (ΧΑΖΩΝ) ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΙΔΙΩΤΕΣ : Εισιτήριο τριάντα (30) ευρώ. Επιπλέον, ιδιώτης θα εισπράττει ένα (1) ευρώ για τη χρήση τουαλέτας και δύο ευρώ (2) για το Locker προσωπικών ειδών, όσο θα διαρκεί η χρήση της τουαλέτας,!

 

    ΠΟΣΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ! 

Με βάση την προκήρυξη μίσθωσης των τουαλετών της Ακρόπολης , ο ιδιώτης που θα αναλάβει, θα καταβάλει στο δημόσιο 27.096 ευρώ το χρόνο (δηλαδή συνολικά 162.576 ευρώ για τα πρώτα 6 χρόνια), ενώ για το ίδιο διάστημα θα εισπράξει κάποιες δεκάδες εκατομμύρια ευρώ (με συντηρητικούς "επιπόλαιους" υπολογισμούς θα εισπράξει άνετα γύρω στα 35 εκατομμύρια για τα πρώτα 6 χρόνια).  

Μάρκος Χατζησάββας

avgi.gr 

Πόση υποκρισία όταν λένε "δεν υπάρχουν περιθώρια" για μείωση του ΦΠΑ όμως εύκολα βρίσκονται πόροι για "δώρα" σε ιδιώτες και «γαλάζιες ακρίδες»;

Ακούγεται απίστευτο αλλά στην Ελλάδα του Μητσοτάκη θα το ζήσουμε κι αυτό!!! 

Υπογράφτηκε στις 14 Απριλίου η σχετική προκήρυξη και βρίσκεται σε εξέλιξη ο διαγωνισμός για άλλη μια ευφάνταστη (πλην σκανδαλώδη) ιδέα της «αμαρτωλής» κυβέρνησης Μητσοτάκη, να παραδώσουν τις πρόσφατα ανακαινισμένες  - με χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης -  τουαλέτες των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας σε ιδιώτη!

Συγκεκριμένα, παρόλο που πουθενά αλλού στην Ευρώπη δεν προβλέπεται αντίτιμο για χρήση τουαλέτας σε αρχαιολογικούς χώρους, θεσπίζουν για 6 χρόνια (με δικαίωμα επέκτασης άλλα 6) το παγκοσμίως πρωτοφανές αντίτιμο του ενός (1) ευρώ για είσοδο και χρήση των υγειονομικών χώρων και επιπλέον δύο (2) ευρώ για το Locker προσωπικών ειδών όσο θα διαρκεί η χρήση, αφού ρητά απαγορεύεται να μπει κάποιος με την τσάντα του στους χώρους αυτούς! Με βάση την προκήρυξη, ο ιδιώτης που θα αναλάβει, θα καταβάλει στο δημόσιο 27.096 ευρώ το χρόνο (δηλαδή συνολικά 162.576 ευρώ για τα πρώτα 6 χρόνια), ενώ για το ίδιο διάστημα θα εισπράξει κάποιες δεκάδες εκατομμύρια ευρώ (με συντηρητικούς "επιπόλαιους" υπολογισμούς θα εισπράξει άνετα γύρω στα 35 εκατομμύρια για τα πρώτα 6 χρόνια).  

Όπως λένε και στην σχετική τους ανακοίνωσή όλοι οι σύλλογοι εργαζομένων, αρχαιολόγων, συντηρητών και ξεναγών του ΥΠΠΟ, μετά και την πρόσφατη αδικαιολόγητη υπέρογκη αύξηση των εισιτηρίων εισόδου στους αρχαιολογικούς χώρους, που έχει ήδη εφαρμοστεί και αποκλείει δια ροπάλου τους οικονομικά αδύνατους (Ακρόπολη: 30 ευρώ, Αρχαία Αγορά: 20 ευρώ, Ολυμπιείο: 20 ευρώ, Κεραμεικός: 10 ευρώ), έρχεται αυτό με τη χρήση στοιχειωδών υποδομών να επιβαρύνει και πάλι τους επισκέπτες! 

Αυτό, πέρα από την δυσφημιστική πρωτοτυπία και την (για άλλη μια φορά) σκανδαλώδη εκχώρηση δημόσιων πόρων σε ιδιώτη, αποτελεί τρανή επιβεβαίωση της ισοπεδωτικής νοοτροπίας της κυβέρνησης και της αμετανόητης πρακτικής της (παρόλα τα σκάνδαλα που έχουν έρθει στη δημοσιότητα), ενώ καταδεικνύει και συμβολίζει χαρακτηριστικά ως λάβαρο το τι εστί ΝΔ σήμερα. Πόση υποκρισία να δείξουν ακόμα όταν λένε "δεν υπάρχουν περιθώρια" για μείωση του ΦΠΑ σε είδη πρώτης ανάγκης ή μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα, την ίδια ώρα που εύκολα βρίσκονται πόροι για "δώρα" σε ιδιώτες και «γαλάζιες ακρίδες»;

Συντονιστής Τμήματος Διαφάνειας ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
 

 

• Η ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΑΘΛΙΑΣ ΜΕΝΔΩΝΕΙΑΣ ΠΡΑΞΗΣ
  
  
  
  
  
  
  
  
  

Τεχνητή νοημοσύνη: δεν εξαφανίζει τον ανθρώπινο παράγοντα, αλλά απαιτεί την ταχύτατη επανακατάρτισή του, για να μπορεί να τη χρησιμοποιεί

 

Τεχνητή νοημοσύνη και εργασία: Το τέλος της καριέρας ή η αρχή μιας νέας εποχής;

Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος

in.gr

 6–7 λεπτά

---

Ο ψηφιακός μετασχηματισμός του παγκόσμιου εργασιακού τοπίου εξελίσσεται με καταιγιστικούς ρυθμούς, με την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) να βρίσκεται στον πυρήνα μιας ιστορικής ανατροπής. Δεν πρόκειται πλέον για μια αφηρημένη έννοια ή για πειραματικά εργαλεία περιορισμένης εμβέλειας. Τα δεδομένα από την αγορά εργασίας και τις διεθνείς εταιρικές τάσεις δείχνουν ότι η AI έχει περάσει σε ένα νέο στάδιο ωριμότητας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τεράστιες προκλήσεις για εκατομμύρια εργαζομένους, αλλά και γεννώντας νέα ερωτήματα για το πώς θα μοιάζει η απασχόληση στο άμεσο μέλλον. Καθώς η συζήτηση φουντώνει, τα στοιχεία δείχνουν ένα διττό πρόσωπο: από τη μία πλευρά, μια βαθιά αναταραχή στις δομές της απασχόλησης και από την άλλη, την εμφάνιση νέων παραδειγμάτων που συχνά αγνοούνται από τον δημόσιο διάλογο.

Από τα γλωσσικά μοντέλα στη λήψη στρατηγικών αποφάσεων

Η πρώτη φάση της επανάστασης της Τεχνητής Νοημοσύνης χαρακτηρίστηκε από την εξάπλωση των Μεγάλων Γλωσσικών Μοντέλων (LLMs), τα οποία απέδειξαν την ικανότητα των μηχανών να κατανοούν, να συνθέτουν και να παράγουν ανθρώπινο λόγο με εντυπωσιακή φυσικότητα. Ωστόσο, η παρούσα φάση είναι πολύ πιο περίπλοκη και επιδραστική. Η AI έχει μεταβεί από την απλή παραγωγή περιεχομένου στην ενεργή συμμετοχή στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Καθώς οι αλγόριθμοι αναλαμβάνουν στρατηγικούς ρόλους, η αγορά εργασίας δεν πεθαίνει, αλλά απαιτεί ταχύτατη επανεκπαίδευση και νέες, αμιγώς ανθρώπινες δεξιότητες

Σύγχρονα συστήματα αναλαμβάνουν πλέον την αξιολόγηση επενδυτικών κινδύνων, την εφοδιαστική αλυσίδα, τη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού και τον στρατηγικό σχεδιασμό των επιχειρήσεων. Οι αλγόριθμοι δεν λειτουργούν απλώς ως βοηθοί που εκτελούν εντολές, αλλά ως “έξυπνοι” αναλυτές που προτείνουν κατευθύνσεις, ζυγίζουν επιλογές και λαμβάνουν αποφάσεις βάσει πολύπλοκων σετ δεδομένων σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Αυτή η ποιοτική αναβάθμιση σημαίνει ότι η AI αγγίζει πλέον διευθυντικές και εποπτικές θέσεις, αμφισβητώντας το μέχρι πρότινος αφήγημα ότι η τεχνολογία θα αυτοματοποιούσε μόνο χειρωνακτικές ή αυστηρά τυποποιημένες εργασίες ρουτίνας.

Το πλήγμα στην απασχόληση και το γκρέμισμα της παραδοσιακής καριέρας

Η άμεση συνέπεια αυτής της βαθιάς διείσδυσης αποτυπώνεται στον αριθμό των θέσεων εργασίας που πλήττονται. Η αυτοματοποίηση επηρεάζει πλέον έναν τεράστιο κύκλο βιομηχανιών. Από την επενδυτική τραπεζική, όπου οι αλγόριθμοι αναλύουν χιλιάδες σελίδες οικονομικών εκθέσεων σε ελάχιστα λεπτά, μέχρι τον προγραμματισμό και τη νομική υποστήριξη, τα παραδοσιακά οχυρά της ανθρώπινης εργασίας δέχονται πιέσεις. Πολυεθνικές εταιρείες και τεχνολογικοί κολοσσοί προχωρούν σε εκτεταμένες μειώσεις προσωπικού, αντικαθιστώντας ολόκληρα τμήματα με αυτοματοποιημένα συστήματα με στόχο τη δραστική μείωση του λειτουργικού και μισθολογικού κόστους.

Αυτή η συρρίκνωση των διαθέσιμων ρόλων, ωστόσο, πυροδοτεί ένα ευρύτερο φαινόμενο: το απόλυτο γκρέμισμα της παραδοσιακής έννοιας της καριέρας. Το ιστορικό μοντέλο της “εταιρικής κλίμακας” —όπου ένας νέος εργαζόμενος εισερχόταν σε μια εταιρεία, εκπαιδευόταν και ανέβαινε ιεραρχικά— τείνει να εξαφανιστεί. Οι εισαγωγικές (entry-level) θέσεις εξαϋλώνονται, στερώντας από τους νέους επαγγελματίες την ευκαιρία να αποκτήσουν πρακτική εμπειρία.

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον αναδύεται το νέο προφίλ των «CEOs από απελπισία». Πρόκειται για εργαζομένους υψηλής εξειδίκευσης οι οποίοι, αντιμέτωποι με ένα εργασιακό τοπίο κλειστών θυρών και αβεβαιότητας, αναγκάζονται να δημιουργήσουν τις δικές τους μικρο-επιχειρήσεις (solopreneurs). Γίνονται ανεξάρτητοι σύμβουλοι, ελεύθεροι επαγγελματίες ή πάροχοι υπηρεσιών, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του “διευθύνοντος συμβούλου” για τον εαυτό τους. Αυτή η στροφή δεν γίνεται απαραίτητα ως φυσική εξέλιξη ενός επιχειρηματικού οράματος, αλλά ως μοναδική διέξοδο επιβίωσης σε μια διαλυμένη αγορά σταθερής μισθωτής εργασίας.

Η αυτοματοποίηση εξαφανίζει θέσεις, αλλά η επιβίωση απαιτεί πλέον συνεργασία ανθρώπου και μηχανής

Μέσα στον ορυμαγδό των δυσοίωνων αναλύσεων, έχει κυριαρχήσει ένα αφήγημα απόλυτης “εργασιακής αποκάλυψης”. Παρόλα αυτά, η αποκλειστική εστίαση στην απώλεια θέσεων εργασίας παραβλέπει συστηματικά ορισμένες κρίσιμες διαστάσεις της τεχνολογικής επανάστασης. Η ιστορία της οικονομίας διδάσκει ότι κάθε μεγάλη τεχνολογική τομή καταργεί επαγγέλματα, αλλά ταυτόχρονα γεννά νέα.

Αυτό που συχνά αγνοείται είναι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν λειτουργεί μόνο ως υποκατάστατο της ανθρώπινης εργασίας, αλλά κυρίως ως πολλαπλασιαστής ισχύος. Η παραγωγικότητα των εργαζομένων που εκπαιδεύονται να χρησιμοποιούν τα νέα εργαλεία αυξάνεται ραγδαία. Νέες κατηγορίες επαγγελμάτων κάνουν την εμφάνισή τους: μηχανικοί εντολών (prompt engineers), επιβλέποντες ηθικής αλγορίθμων, αναλυτές ποιότητας δεδομένων και στρατηγικοί διαχειριστές συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης. Η τεχνολογία δεν εξαφανίζει τον ανθρώπινο παράγοντα, αλλά απαιτεί την ταχύτατη επανακατάρτισή του (reskilling). Το ζητούμενο δεν είναι η αντικατάσταση του ανθρώπου από τη μηχανή, αλλά η αντικατάσταση του ανθρώπου που δεν χρησιμοποιεί AI από αυτόν που τη χειρίζεται άριστα.

Επιπρόσθετα, η ανάληψη των γραφειοκρατικών, υπολογιστικών και επαναλαμβανόμενων γνωστικών εργασιών από τις μηχανές απελευθερώνει πολύτιμο χρόνο για τις πτυχές της εργασίας που είναι αμιγώς ανθρώπινες. Δεξιότητες που θεωρούνται ανθεκτικές στην αυτοματοποίηση, όπως η συναισθηματική νοημοσύνη, η ενσυναίσθηση, η δημιουργική επίλυση απρόβλεπτων προβλημάτων, η ηγεσία και η ουσιαστική διαπροσωπική επικοινωνία επαναξιολογούνται.

Είναι κρίσιμο να συνειδητοποιήσουμε ότι η πρόκληση που αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες σήμερα δεν είναι απαραίτητα ο “θάνατος της εργασίας”, αλλά η επείγουσα ανάγκη προσαρμογής. Η μετάβαση αυτή απαιτεί την επανασχεδίαση της δια βίου μάθησης, εξασφαλίζοντας ότι το ανθρώπινο δυναμικό μπορεί να ακολουθήσει τις ταχύτητες της νέας ψηφιακής εποχής. Η συζήτηση, επομένως, καλείται να μετατοπιστεί από τον φόβο της τεχνολογικής δυστοπίας στην προετοιμασία για ένα νέο, υβριδικό εργασιακό πλαίσιο, όπου άνθρωπος και μηχανή θα συνυπάρχουν και θα αλληλοσυμπληρώνονται.

Γην και (θαλάσσιον) ύδωρ στο γενοκτονικό Ισραήλ

 

Φωτογραφία: (ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΡΑΠΑΝΗΣ/EUROKINISSI)

Η υπόκλιση

Αντώνης Ρηγόπουλος 

epohi.gr

Μάι 1, 2026 

Τον Δεκέμβριο του 2023, κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Τούρκου προέδρου Ερντογάν στην Αθήνα, ο υπ. Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης κάνει μια κίνηση με το σώμα του η οποία από πολλούς μεταφράστηκε ως «υπόκλιση».

Το περιστατικό, αν και είχε μόνο σημειολογικό και παραπολιτικό ενδιαφέρον, καθώς ήταν θέμα ερμηνείας της γλώσσας του σώματος, προκάλεσε πολιτικό σεισμό στη χώρα. Ανακοινώσεις, αναλύσεις, οργισμένες αντιδράσεις, η αντιπολίτευση, δεξιά και αριστερή, στα κάγκελα, ενδοκυβερνητικές γκρίνιες.

Τρία χρόνια αργότερα, η Ελλάδα περνά σε νέα πίστα. Πλέον δε μιλά η σημειολογία αλλά η απτή πραγματικότητα.

Παραμονή Πρωτομαγιάς, η Ελλάδα αποφάσισε να αποτινάξει και το τελευταίο φύλλο συκής που κρατούσε απέναντι στον ταραχοποιό της Μεσογείου και πια, χωρίς καμία ντροπή, χωρίς καμία αξιοπρέπεια, να δηλώσει σε όλο τον πλανήτη ότι πλέον αποτελεί χώρο και όχι χώρα. Οικόπεδο, καλοκαθαρισμένο από αγριόχορτα, περιφραγμένο, έτοιμο για κάθε χρήση από τον νέο του ιδιοκτήτη.

Οι εξελίξεις με τον νέο στόλο που οδεύει προς τη Γάζα είναι συνεχόμενες και ενδεχομένως να μην έχουν ολοκληρωθεί μέχρι να διαβάσετε αυτό το κείμενο. Όμως έχουν ήδη γίνει αρκετά για να κατανοήσει και ο τελευταίος πολίτης της χώρας τα νέα δεδομένα: Η Ελλάδα έχει παραχωρήσει τα κλειδιά της κυριαρχίας της στο Ισραήλ.

«Μέχρι τώρα είχα την εκτίμηση ότι η στρατηγική του Ισραήλ είναι απότοκο των κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών που έχουν συμβεί σε αυτό τις τελευταίες δυο δεκαετίες. Όμως όλο και περισσότερο θα έλεγα ότι έχει κυριευθεί από μια "στρατηγική νεύρωση", η οποία το οδηγεί μαθηματικά στην μετατροπή του σε κράτος παρία ακόμη και στα μάτια της αμερικανικής κοινής γνώμης. Η συνέχιση της φονικής επίθεσης στον Λίβανο χωρίς στρατηγική εξόδου και η σύγχυση για την στάση απέναντι στις διαπραγματεύσεις Ιράν -ΗΠΑ συνοδεύεται από παράνομες επιχειρήσεις πειρατείας και ομηρίας, όπως αυτή εναντίον του στολίσκου ελευθερίας που κατευθυνόταν στη Γάζα.

Η τελευταία δεν έχει κανένα επιχειρησιακό νόημα. Ακόμη και αν έφταναν οι ακτιβιστές στη Γάζα σε τίποτε δεν θα άλλαζαν την κατάσταση και τον συσχετισμό δυνάμεων. Η "στρατηγική νεύρωση" δεν επιτρέπει στο Ισραήλ να χειριστεί την κατάσταση στην πραγματική της διάσταση. Έχει γίνει ένας πολύ βίαιος νευρωτικός παίκτης, εξαιρετικά απρόβλεπτος και επικίνδυνος για τη σταθερότητα στην περιοχή. Ας το καταλάβουν αυτοί που επιτρέπουν την συμπεριφορά αυτή μέσα στα όρια έρευνας και διάσωσης της Ελλάδας».

Η ανακοίνωση του ΥΠΕΞ το βράδυ της Πέμπτης ήταν η κορωνίδα της θλιβερής νέας πραγματικότητας: «Οι ελληνικές αρχές βρίσκονται σε συνεννόηση με τις αρχές του Ισραήλ σχετικά με το ζήτημα της ασφαλούς αποβίβασης στην Ελλάδα. Κλιμάκιο του Υπουργείου Εξωτερικών μεταβαίνει στο σημείο άφιξης για τον συντονισμό των ενεργειών όλων των συναρμόδιων ελληνικών αρχών και τη συνεργασία με τις ξένες προξενικές αρχές, οι οποίες ενημερώνονται προσηκόντως για τις δικές τους ενέργειες». Το «σημείο άφιξης» η Ισραηλινή πρεσβεία σε ανακοίνωσή της, το συγκεκριμενοποίησε σε «ελληνική παραλία».
Η Ελλάδα εγκατέλειψε θύματα πειρατείας που ζητούσαν τη βοήθειά της εντός περιοχής ευθύνης της, και στη συνέχεια ήρθε σε συνεννόηση με τους απαγωγείς τους προκειμένου να τους αφαιρέσει το βάρος της μεταγωγής τους.

Η Ελλάδα επίσης, που βιώνει αυτή την εξοργιστική παραβίαση της κυριαρχίας της, των ευθυνών της και της αξιοπρέπειάς της, είναι η χώρα που αρνείται να ακολουθήσει άλλα ευρωπαϊκά κράτη (όπως η Γερμανία και η Ιταλία) που άφησαν για λίγο στην άκρη τη χυδαία υπεράσπιση του Ισραήλ και «τόλμησαν» να ψελίσουν δυο λέξεις για τις παράνομες πειρατικές μεθόδους του IDF.

Άλλωστε, μάλλον «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών».

Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε ούτε την απόβαση των χασάπηδων του IDF που έρχονται οργανωμένα στην Ελλάδα για να ξεπιαστούν από το σφάξιμο.

Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε ούτε την εξαγορά τεράστιων εκτάσεων γης και χιλιάδων διαμερισμάτων από το Ισραηλινό κεφάλαιο που συχνά ταυτίζεται με το κρατικό.

Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε ούτε την ίδρυση «ισραηλινών χωριών» στην Ελλάδα και την Κύπρο. Ούτε την τρομοκρατία όποιου εκφράζει ειρηνικά την αντίθεσή του στη γενοκτονία της Γάζας και την εθνοκάθαρση. Ούτε την εξολόθρευση περισσότερων από 72.000 Παλαιστινίων. Ούτε την κλοπή γης στη Δυτική Όχθη, ούτε τις συμμορίες τρομοκρατών που επιτίθενται μέρα-μεσημέρι και σε χριστιανικά χωριά της Παλαιστίνης και του Νότιου Λιβάνου.

Η Ελλάδα, εδώ και τρία χρόνια υποκλίνεται με γνήσια δουλοπρέπεια σε ένα κράτος που μια μέρα θα της συμπεριφερθεί όπως ακριβώς συμπεριφέρονται διαχρονικά οι αποικιοκράτες στους δούλους τους.

Η «υπόκλιση» ολόκληρης της χώρας σε μια ξένη κρατική οντότητα, τη στιγμή που παραβιάζει και τα τελευταία ίχνη διεθνών κανόνων που είχαν απομείνει, είναι πολύ πιο σοβαρή από το βηματάκι που έκανε ο Γεραπετρίτης απέναντι στον Ερντογάν. Και ίσως γι’ αυτό, η «υπόκλιση» Γεραπετρίτη έλαβε τόση δημοσιότητα, ενώ η υπόκλιση της Ελλάδας αποσιωπάται.

Το Ισραήλ, με την παράνομη πειρατεία και απαγωγή στον στόλο αλληλεγγύης άνοιξε μια ακόμη επικίνδυνη πόρτα. Και η Ελλάδα, ψύχραιμα και συνειδητά, επέλεξε να γίνει το χαλάκι της εισόδου. Όμως αν συμπεριφέρεσαι ως τέτοιο, θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσεις και τη μοίρα αυτών των αντικειμένων:  Πολύ χρήσιμα, αλλά μόνο για λίγο…

Ινστιτούτο Τσίπρα: Στη δημοσιότητα το μανιφέστο - «Η Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής»-H πρώτη εντύπωση

 

Η Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής

Περισσότερα 

*****************

 

Το μεγάλο στοίχημα του Αλέξη Τσίπρα

Δημοκρατία και κράτος δικαίου, εργασία, πράσινη μετάβαση και κοινωνικό κράτος συγκροτούν το νέο προοδευτικό όραμα του πρώην πρωθυπουργού

SOOC

Πέτρος Κατσάκος

rosa.gr/ EDITORIAL

Το μανιφέστο που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί κάτι περισσότερο από μια ακόμη προγραμματική διακήρυξη καθώς φιλοδοξεί να επαναθεμελιώσει τον προοδευτικό χώρο μέσα από μια νέα σύνθεση, ικανή να απαντήσει στις αντιφάσεις της εποχής. Η κεντρική του ιδέα είναι σαφής. Η σύγκλιση της σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα απέναντι σε έναν κόσμο αυξανόμενων ανισοτήτων, θεσμικής φθοράς και περιβαλλοντικής απειλής.

Στον πυρήνα του κειμένου βρίσκεται η έννοια της «Κυβερνώσας Αριστεράς» ως πολιτικό σχέδιο με φιλοδοξία εξουσίας και ευθύνη εφαρμογής. Η πολιτική, σύμφωνα με αυτή τη λογική αντί να περιορίζεται στη διαχείριση του υπάρχοντος, οφείλει να διευρύνει τα όρια του εφικτού, συνδυάζοντας μεταρρυθμίσεις με βαθύτερους κοινωνικούς μετασχηματισμούς.

Οι τέσσερις πυλώνες που αναδεικνύονται συγκροτούν ένα συνεκτικό πλαίσιο διακυβέρνησης. Ο πρώτος αφορά τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου, με έμφαση στη διάκριση των εξουσιών, τη διαφάνεια και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς. Σε μια περίοδο όπου η συγκέντρωση ισχύος και η απαξίωση των θεσμών από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ενισχύουν τον αυταρχισμό, η δημοκρατία προσεγγίζεται ως υλικός όρος κοινωνικής ασφάλειας.

Ο δεύτερος πυλώνας επικεντρώνεται στην κοινωνική δικαιοσύνη και ένα νέο παραγωγικό μοντέλο. Εδώ, η εργασία επανέρχεται στο επίκεντρο ως βασικός μηχανισμός αναδιανομής, με αιτήματα όπως αξιοπρεπείς μισθοί, συλλογικές συμβάσεις και περιορισμός των ολιγοπωλιακών πρακτικών. Παράλληλα, προτείνεται μια στροφή σε μια παραγωγική οικονομία που θα υπερβαίνει το μοντέλο της μονοδιάστατης ανάπτυξης.

Ο τρίτος πυλώνας συνδέει την πράσινη και την ψηφιακή μετάβαση με κοινωνικό όφελος. Η οικολογική κρίση και η τεχνητή νοημοσύνη δεν αντιμετωπίζονται ως τεχνικά ζητήματα, αλλά ως πεδία πολιτικής σύγκρουσης για το ποιος ωφελείται και ποιος ελέγχει τους πόρους και τη γνώση.

Τέλος, ο τέταρτος πυλώνας αφορά το κοινωνικό κράτος, με έμφαση στην υγεία και την εκπαίδευση ως θεμελιώδη δικαιώματα αλλά και ως μοχλούς ανάπτυξης. Το κράτος παύει να παρουσιάζεται ως παθητικός διαχειριστής και λειτουργεί ως ενεργός εγγυητής ισότητας και κοινωνικής συνοχής.

Συνολικά, το μανιφέστο της Κυβερνώσας Αριστεράς του Αλέξη Τσίπρα συγκροτεί μια πολιτική αφήγηση που επιχειρεί να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στον ρεαλισμό και την ανάγκη για ριζικές αλλαγές. Σε μια εποχή γενικευμένης δυσπιστίας, επενδύει όχι μόνο σε προτάσεις, αλλά και στην επανανοηματοδότηση της πολιτικής ως συλλογικής ελπίδας. Το στοίχημα είναι μεγάλο και με ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς ο προοδευτικός χώρος δεν έχει περιθώρια για νέες υποχωρήσεις και έχει την υποχρέωση να παρουσιάσει ένα εναλλακτικό μοντέλο διακυβέρνησης που η κοινωνική πλειοψηφία έχει ανάγκη.

ΤΟ ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΚΟΛΛΗΤΩΝ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΡΤ

 

ΕΡΤ: Παραιτήθηκε για λόγους αξιοπρέπειας ο επικεφαλής του αθλητικού Γ. Δάρας

Κατέθεσε σοβαρές καταγγελίες στον εισαγγελέα.

Αντώνης Φουντής

 

 1 Μαΐου 2026Eurokinissi

Την παραίτηση του από τη θέση του διευθυντή του αθλητικού τμήματος της ΕΡΤ υπέβαλε ο Γιάννης Δάρας «για λόγους ευθιξίας και αξιοπρέπειας» και παράλληλα – όπως αναφέρουν διάφορα δημοσιεύματα – κατέθεσε στον εισαγγελέα σημαντικά στοιχεία προς έρευνα, για παρεμβάσεις, αλλοιώσεις στοιχείων και μεθοδεύσεις σε διαδικασίες προσλήψεων δημοσιογράφων στο Ραδιομέγαρο, όπου φέρεται να ζητάει την πλήρη διερεύνηση για πιθανούς «στημένους» διαγωνισμούς στις προσλήψεις.

Ανθρωποι πάντως, που γνωρίζουν πολύ καλά τα όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό της δημόσιας τηλεόρασης, υποστηρίζουν πως η ΕΡΤ προκήρυξε διαγωνισμό για 2+3 θέσεις δημοσιογράφων με μπλοκάκι, ενόψει Μουντιάλ. Ο Γ. Δάρας ως επικεφαλής του αθλητικού τμήματος, επέλεξε βάσει βιογραφικών κάποιους και έκανε τη σχετική εισήγηση, αλλά ανώτερα στελέχη από αυτόν, «φύτεψαν» άλλους. Όλα αυτά ο πρώην πλέον διευθυντής του αθλητικού, τα έστειλε πακέτο στον εισαγγελέα.

Ο Γιάννης Δάρας με πολλά χρόνια προϋπηρεσίας στο Ραδιομέγαρο είχε αναλάβει τη θέση του επικεφαλής του Αθλητικού τμήματος τον Απρίλιο του 2025. Εκτοτε η ΕΡΤ μπήκε για τα καλά στον τηλεοπτικό αθλητικό χάρτη κι έφθασε να έχει 40 ώρες μεταδόσεων από 12 που υπήρχαν πριν την ανάληψη των καθηκόντων του. Όμως από τη μέρα εκείνη –υποστηρίζουν εργαζόμενοι στην ΕΡΤ – ξεκίνησε ένας συνεχής πόλεμος σε βάρος του από άτομα που είτε δεν τους άρεσε η επιλογή του είτε ήθελαν εκείνοι τη θέση του διευθυντή.

Αποκορύφωμα όλων αυτών στάθηκε το γεγονός ότι πριν λίγες μέρες έγινε ευρεία σύσκεψη όλων των διευθυντών και προϊσταμένων της ΕΡΤ με θέμα το επερχόμενο Μουντιάλ 2026 αλλά δεν κλήθηκε σε αυτή ο επικεφαλής του αθλητικού τμήματος, Γιάννης Δάρας! Κάτι που τον οδήγησε να παραιτηθεί για λόγους αξιοπρέπειας. «Τουλάχιστον έχω ήσυχη τη συνείδηση μου» φέρεται να είπε στους στενούς συνεργάτες του…

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες προσωρινά χρέη διευθυντή και μέχρι να γίνει ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός για τη συγκεκριμένη θέση, ανέλαβε ο Περικλής Μακρής, αθλητικός συντάκτης που βασικό αντικείμενο του είναι ο στίβος. Μάλιστα λέγεται ότι θα παρουσιάζει αυτός, την καθημερινή βραδινή εκπομπή για το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου! Μόνο στην ΕΡΤ αυτά…

Η διαχρονική γοητεία του Τόμας Μαν -Τα καλύτερα βιβλία του

 

Ο Τόμας Μαν, κοινό κτήμα: Όλα τα βιβλία που διαβάζουμε επτά δεκαετίες μετά τον θάνατό του

Λίγα λόγια για τον Τόμας Μαν (1875-1955) και τις νέες εκδόσεις των έργων του με αφορμή την «απελευθέρωση» των συγγραφικών του δικαιωμάτων, μετά τη συμπλήρωση 70 ετών από τον θάνατό του, το 1955. 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

bookpress.gr

Μέσα από τα νάματα του μοντερνισμού, στο μεταίχμιο δύο κόσμων που συγκρούστηκαν μεταξύ τους (του παλαιού που είχε γοητευτεί από την ελπίδα του Μεσοπολέμου και του νέου που προέκυψε από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) και της φροϋδικής επανάστασης που διεύρυνε τον χάρτη της ανθρώπινης ψυχής, προέκυψε ένας συγγραφέας που κατάφερε να ενοποιήσει τον στοχασμό με την μυθοπλασία στον υπέρτατο βαθμό.

Υπό αυτή την καίρια σύζευξη, ο Τόμας Μαν δεν μπορεί να νοηθεί ως ένας τυπικός δημιουργός ιστοριών· είναι ένας στοχαστής που χρησιμοποιεί τη λογοτεχνία για να εξερευνήσει τα πιο βαθιά και συχνά αντιφατικά στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης. Στα έργα του, η καθημερινότητα μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή, τη λογική και το πάθος, την υγεία και την αρρώστια. Τίποτα δεν είναι απλό ή μονοδιάστατο· όλα αποκτούν συμβολικό βάρος και οδηγούν τον αναγνώστη σε έναν κόσμο εσωτερικής αναζήτησης.

Οι ήρωές του δεν είναι ποτέ επιφανειακοί. Αντίθετα, μοιάζουν να ζουν σε μια διαρκή ένταση με τον εαυτό τους, παγιδευμένοι ανάμεσα σε επιθυμίες, φόβους και κοινωνικές προσδοκίες. Ο Μαν, επηρεασμένος από τις νέες ψυχολογικές θεωρίες της εποχής του, διεισδύει στον ψυχισμό τους με εντυπωσιακή λεπτότητα, αποκαλύπτοντας όσα συχνά μένουν κρυμμένα.

Η φθορά και οι αξίες

Ταυτόχρονα, πίσω από τις προσωπικές ιστορίες διακρίνεται πάντα η ευρύτερη εικόνα: μια Ευρώπη που αλλάζει, μια κοινωνία που φθείρεται, αξίες που δοκιμάζονται. Η παρακμή στα έργα του δεν παρουσιάζεται απλώς ως τέλος, αλλά και ως μια περίπλοκη διαδικασία μεταμόρφωσης.

Το ύφος του είναι κομψό, ειρωνικό και πολυεπίπεδο, γεμάτο υπόγειες σημασίες και φιλοσοφικούς υπαινιγμούς. Δεν διαβάζεται βιαστικά· απαιτεί σκέψη, προσοχή και συμμετοχή. Ίσως γι’ αυτό το έργο του παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα.

Η απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1929 δεν ήταν απλώς μια τιμή, αλλά η αναγνώριση μιας φωνής που κατάφερε να συλλάβει την πολυπλοκότητα του σύγχρονου ανθρώπου. Ο Τόμας Μαν μάς καλεί όχι μόνο να διαβάσουμε, αλλά και να αναρωτηθούμε: πόσο καλά γνωρίζουμε τελικά τον εαυτό μας;

Η απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1929 δεν ήταν απλώς μια τιμή, αλλά η αναγνώριση μιας φωνής που κατάφερε να συλλάβει την πολυπλοκότητα του σύγχρονου ανθρώπου. Ο Τόμας Μαν μάς καλεί όχι μόνο να διαβάσουμε, αλλά και να αναρωτηθούμε: πόσο καλά γνωρίζουμε τελικά τον εαυτό μας;

Γιατί διαβάζεται στις μέρες μας

Ιδού και μια από τις πολλές εξηγήσεις του γιατί ο Μαν παραμένει σύγχρονος και διαβάζεται με «φανατισμό» στις μέρες. Δεν έγραφε απλώς για την εποχή του, αλλά για προβλήματα που δεν σταματούν ποτέ να μας απασχολούν. Σε όλα τα μείζονα έργα του ασχολείται με την εσωτερική σύγκρουση του ανθρώπου. Οι ήρωές του παλεύουν ανάμεσα σε αυτό που θέλουν και σε αυτό που «πρέπει» να κάνουν, κάτι που εν πολλοίς ισχύει εξίσου και σήμερα. Αυτή η διαρκής ένταση, που θυμίζει τις ιδέες του Σίγκμουντ Φρόιντ, κάνει τα έργα του να μοιάζουν πολύ οικεία ακόμη και σε έναν σύγχρονο αναγνώστη.

Επιπλέον, θίγει κρίσεις που επανέρχονται ξανά και ξανά: κρίση αξιών, ταυτότητας, πολιτισμού. Στο Το Μαγικό Βουνό, για παράδειγμα, η κοινωνία βρίσκεται σε μια κατάσταση αναμονής και αβεβαιότητας, κάτι που θυμίζει έντονα τον σημερινό κόσμο με τις συνεχείς αλλαγές και αναταράξεις.

Ο Τόμας Μαν (1875-1955) στα πρώτα χρόνια της συγγραφικής του διαδρομής, ©New York Public Library Archives

Ένας άλλος λόγος είναι ότι δεν δίνει εύκολες απαντήσεις. Ο Μαν θέτει ερωτήματα αντί να προσφέρει λύσεις. Αυτό αφήνει χώρο στον αναγνώστη κάθε εποχής να ερμηνεύσει τα έργα του με βάση τη δική του εμπειρία.

Τέλος, η έννοια της «παρακμής» που τον απασχολεί δεν είναι απλώς ιστορική. Είναι κάτι διαχρονικό: κοινωνίες αλλάζουν, αξίες φθείρονται, νέες μορφές ζωής εμφανίζονται. Αυτή η συνεχής μετάβαση είναι και η δική μας πραγματικότητα.

Τα συγγραφικά δικαιώματα

Εσχάτως, μπορεί να βρει κανείς στους πάγκους των ελληνικών βιβλιοπωλείων αρκετές νέες εκδόσεις των έργων του και μάλιστα το ίδιο βιβλίο να έχει εκδοθεί από διαφορετικούς εκδοτικούς οίκους. Η εξήγηση είναι απλή: ο Τόμας Μαν πέθανε το 1955, και σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία, τα πνευματικά δικαιώματα ενός συγγραφέα λήγουν 70 χρόνια μετά τον θάνατό του και μετατρέπονται σε «κοινό κτήμα» (public domain).

Αυτό σημαίνει ότι από το 2025–2026 τα έργα του μπορούν να γίνουν «δημόσια», δίχως οι κατά τόπους εκδότες να χρειάζεται να πληρώνουν δικαιώματα στους κληρονόμους του Μαν για να εκδώσουν τα έργα του. Βέβαια, στην περίπτωση του Γερμανού συγγραφέα, πέραν των «πρακτικών» ζητημάτων, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και ότι το ενδιαφέρον του ελληνικού κοινού για τα έργα του υπήρξε πάντα αδιάπτωτο και ένθερμο.

Το Μαγικό Βουνό

Το μυθιστόρημα Το Μαγικό Βουνό αυτό το βιβλίο-μύθος, αφηγείται την ιστορία του νεαρού Χανς Κάστορπ, ο οποίος ταξιδεύει σε ένα σανατόριο στις ελβετικές Άλπεις για να επισκεφθεί τον άρρωστο ξάδελφό του. Αν και σκοπεύει να μείνει μόνο για λίγες εβδομάδες, τελικά παραμένει εκεί για χρόνια, καθώς η ζωή στο σανατόριο αποκτά έναν παράξενο, σχεδόν αποκομμένο από τον χρόνο ρυθμό.

Στον απομονωμένο αυτό χώρο, ο Χανς έρχεται σε επαφή με διαφορετικές ιδεολογίες και τρόπους σκέψης, μέσα από έντονες συζητήσεις με άλλους ενοίκους. Το σανατόριο λειτουργεί σαν μικρογραφία της ευρωπαϊκής κοινωνίας πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, γεμάτη αντιθέσεις και ιδεολογικές συγκρούσεις.

Καθώς ο χρόνος περνά, ο ήρωας περνά μια βαθιά εσωτερική ωρίμανση, αλλά και σύγχυση. Η ιστορία κορυφώνεται με την αποχώρησή του από το βουνό και την είσοδό του στον κόσμο του πολέμου, αφήνοντας ανοιχτό το ερώτημα για τη μοίρα του και το νόημα της εμπειρίας του. Ωστόσο, αυτή η μικρή παρουσιάσή του πόρρω απέχει από το να καταδείξει πλήρως την ομορφιά και το βάθος του πολυσέλιδου μυθιστορήματος που κατά πολλούς (δικαίως) θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση του Θόδωρου Παρασκευόπουλου.

Ο θάνατος στη Βενετία

Το ολιγοσέλιδο (αλλά πυκνό) μυθιστόρημα του Μαν Ο θάνατος στη Βενετία έγινε ευρύτερα γνωστό λόγω και της ευδόκιμης μεταφοράς του στον κινηματογράφο από τον Λουκίνο Βισκόντι. Εντούτοις, από μόνο του αποτελεί έναν πικρό ύμνο στους απανταχού λάτρεις της ομορφιάς που ποτέ δεν μπορεί κανείς να προσεγγίσει. Το βιβλίο αφηγείται την ιστορία του Γκούσταβ φον Άσενμπαχ, ενός αυστηρού και πειθαρχημένου συγγραφέα που ταξιδεύει στη Βενετία αναζητώντας ξεκούραση και έμπνευση. Εκεί, γοητεύεται βαθιά από την ομορφιά ενός νεαρού αγοριού, του Τάτζιο, το οποίο γίνεται για εκείνον σύμβολο ιδανικής αισθητικής τελειότητας.

Καθώς η εμμονή του μεγαλώνει, ο Άσενμπαχ απομακρύνεται από τη λογική και την αυτοκυριαρχία που χαρακτήριζαν τη ζωή του. Την ίδια στιγμή, η πόλη πλήττεται σιωπηλά από επιδημία χολέρας, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα παρακμής και απειλής. Παρά τον κίνδυνο, εκείνος αρνείται να φύγει.

Η ιστορία κορυφώνεται με την πλήρη εσωτερική και σωματική του κατάρρευση, καθώς η αναζήτηση της ομορφιάς τον οδηγεί στην αυτοκαταστροφή. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη σε μετάφραση του Γιάννη Καλλιφατίδη, από τις εκδόσεις Ψυχογιός σε μετάφραση της Μαρίας Τοπάλη και από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση του Βασίλη Τσαλή.

Οι Μπούντενμπροκ

Το μυθιστόρημα Οι Μπούντενμπροκ, ένα από τα σπουδαιότερα του Μαν, παρακολουθεί την πορεία μιας εύπορης εμπορικής οικογένειας στη βόρεια Γερμανία μέσα από τέσσερις γενιές. Αρχικά, οι Μπούντενμπροκ γνωρίζουν μεγάλη κοινωνική και οικονομική επιτυχία, εκπροσωπώντας τις αξίες της αστικής τάξης: πειθαρχία, εργατικότητα και κοινωνικό κύρος.

Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, η οικογένεια αρχίζει να παρακμάζει. Τα νεότερα μέλη δεν διαθέτουν την ίδια αποφασιστικότητα ή προσαρμοστικότητα των νέων εποχών, ενώ οι προσωπικές αδυναμίες και οι εσωτερικές συγκρούσεις εντείνονται. Ιδιαίτερα ο Χάννο, ο τελευταίος απόγονος, στρέφεται προς τη μουσική και την εσωτερική ζωή, απομακρυνόμενος από τον πρακτικό κόσμο των επιχειρήσεων.

Η σταδιακή πτώση της οικογένειας αντικατοπτρίζει τη γενικότερη κρίση της αστικής τάξης και των αξιών της. Μέσα από αυτή την αφήγηση, ο Μαν αναδεικνύει τη φθορά όχι μόνο μιας οικογένειας, αλλά και ενός ολόκληρου κοινωνικού κόσμου. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση της Έμης Βαϊκούση.

Τόνιο Κραίγκερ[.............................................]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ 

Ο Τόμας Μαν, κοινό κτήμα: Όλα τα βιβλία που διαβάζουμε ..