Έξι Χαϊκού

 

1.

Κλίνη για ύπνο

Κρεβάτι για  έρωτα 

Στρώμα για πόνο

 *********************

 

2.

Έπαιζαν σκάκι

Γκαμπί της Βασίλισσας 

είπε ο Χάρος 

********************** 

 

3.

Κοίταζε πίσω

Έδειχνε τα  μνημεία 

ενδόξων ηττών 

********************* 

4.

Παρολί* ζωής

Τυχαίων επιλογών

Υψηλού ρίσκου 

********************* 

  

5. 

Ήταν ταπεινός

Όσο πατά η γάτα

Αόρατος σχεδόν

 *******************

6.

Νοσοκομείο

Η αξιοπρέπεια 

σε αποδρομή

___________________

 

* Το στοίχημα Παρολί αποτελείται από τουλάχιστον δύο μονά αποτελέσματα - με στοιχήματα σε οποιοδήποτε αποτέλεσμα σε διαφορετικούς αγώνες. Για να κερδίσετε, πρέπει να πετύχετε όλα τα αποτελέσματα που διαλέξατε στο Παρολί. Ακόμη και αν χάσει ένα  μόνο από τα αποτελέσματα, τότε θεωρείται χαμένο όλο το Παρολί.

___________

Gerontakos, Ιούνιος 26 

Αναλύοντας τη σύνθεση της "σκιώδους κυβέρνησης" Τσίπρα

 

1. Τι σήμα εκπέμπει το «υπουργικό» του Τσίπρα;

Σπύρος Ραπανάκης

rosa.gr

 4–5 λεπτά

---

Σε ένα αποφασιστικό βήμα στην συγκροτητική της διαδικασία προχώρησε η ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα με την ανακοίνωση των τομεαρχών. Τα 50+1 πρόσωπα που ανακοινώθηκαν το βράδυ της Τρίτης αποτελούν αυτό που κατά το δημοσιογραφικό κλισέ χαρακτηρίζεται «σκιώδης κυβέρνηση».

Στην Αμαλίας αισθάνονται και λειτουργούν σα να είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Εξάλλου δεν έχουν υπάρξει πολλά νεοσύστατα κόμματα που μέσα σε λίγες εβδομάδες λειτουργίας να διαθέτουν μια τόσο ευρεία δεξαμενή στελεχών και προσωπικοτήτων, σε όλους τους τομείς της διακυβέρνησης.

«Ισχυρό Κοινωνικό Κράτος», «Ισχυρή Δημοκρατία», «Δίκαιη Ανάπτυξη», «Ανθεκτικότητα στις Κρίσεις», «Ψηφιακή Κυριαρχία», «Ισχυρή Ελλάδα», είναι οι έξι βασικοί πυλώνες πάνω στους οποίους κινείται η διαμόρφωση των τομέων και η στρατηγική του κόμματος.

Η ακτινογραφία των 50+1

Με επικεφαλής τον Κώστα Γαβρόγλου, οι 50 τομεάρχες και αναπληρωτές μπαίνουν στην «αρένα» της ευθείας αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση. Το κυριότερο όμως είναι ότι αναλαμβάνουν την ευθύνη της διαμόρφωσης, της παρουσίασης και της υποστήριξης των θέσεων και του προγράμματος της ΕΛ.Α.Σ.

Κάνοντας μια πρώτη ακτινογραφία του «υπουργικού συμβουλίου» της Αμαλίας, διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για μια σύνθεση που συνδυάζει μια σειρά από παράγοντες: Νέα πρόσωπα στην πολιτική, τεχνοκράτες, άνθρωποι του πεδίου με εξειδίκευση στον τομέα τους, επιστήμονες, κτηνοτρόφοι, εργαζόμενοι, μικρομεσάιοι, προσωπικότητες από τον χώρο της δικαιοσυνης, του αθλητισμού, του πολιτισμού και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Νέα πρόσωπα ηλικιακά δίπλα σε εμπειρότερα στελέχη.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι αυτά της δικαστικού Μαρίας Λεπενιώτη στη Δικαιοσύνη, του εξειδικευμένου στη δημόσια διοίκηση Γρηγόρη Θεοδωράκη σε ζητήματα εσωτερικών, του πρώην επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής Φραγκίσκου Κουτεντάκη στην Οικονομία, των επιχειρηματιών Ευάγγελου Πούλιου και Αργύρη Μπεντενιώτη, Γιώργου Κωνσταντινίδη, Γιάννη Σαλπέα σε αναπτυξιακούς τομείς της ανάπτυξης, του εμπορίου και της ναυτιλίας, όπως και του εξειδικευμένου επιστήμονα Σωτήρη Νταφόπουλου στην ψηφιακή πολιτική.

Από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά έως το ΠΑΣΟΚ

Επιπλέον, είναι αξιοσημείωτο πως δεν πρόκειται για μια τυπική επιλογή «κομματικού σωλήνα» ή επαγγελματιών της πολιτικής. Πρόσωπα με πολιτική και ιδεολογική καταγωγή από το ευρύτερο προοδευτικό φάσμα: Από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά έως την κυβερνώσα αριστερά και το ΠΑΣΟΚ.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο  τομεάρχης Υγείας και πρώην στέλεχος της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, Σπύρος Δρίτσας αλλά και ο γνωστός συνδικαλιστής, Θωμάς Μόσχος ως επικεφαλής του Τομέα Αγροτικής Ανάπτυξης, ο οποίος ήταν υποψήφιος με το ΜέΡΑ25. Ενώ πρόσωπα όπως η Μαριζέτα Αντωνοπούλου, ο Γιώργος Μπουλμπασάκος, ο Αργύρης Μπεντενιώτης, πρόερχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ.

Ισχυρή γυναικεία εκπροσώπηση

Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι 18 γυναίκες έχουν αναλάβει επικεφαλής τομέων: Νεκταρία–Ελευθερία Αγγελάκη (αν.Τομεάρχης Εργασίας), Ιωάννα Λαλιώτου (αν. Τομεάρχης Παιδείας), Βασιλική Τσικλή (αν,. Τομεάρχης Αθλητισμού ), Εύα Ρέντζου (αν.. Τομεάρχης Πολιτισμού), Μαριζέτα Αντωνοπούλου (Τομεάρχης Κοινωνικής Πολιτικής με αν. Τομεάρχη την Φανή Κουντούρη. Επίσης, Φωτεινή Παγκάλου (αν.. Τομεάρχης Στεγαστικής Πολιτικής) Χριστίνα Τσαγκλή (αν. Τομεάρχης Δικαιοσύνης) Φωτεινή Μπακαδήμα (αν. Τομεάρχης Τουρισμού), Μαρία Καμμά (Τομεάρχης Ναυτιλία & Νησιωτική Πολιτική), Πένυ Αντωνίου (Τομεάρχης Ενέργειας), Βανέσσα Κατσαρδή (αν. Τομεάρχης Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας), Ζαχαρούλα Τσιριγώτη (Τομεάρχης Μεταναστευτικής Πολιτικής με αν. τομεάρχη την Φανή Γιωτάκη και Γραμματή Πάντζιου (αν. Τομεάρχης Ψηφιακής Πολιτικής).

Το σαφές σήμα

Ο Αλέξης Τσίπρας είχε δηλώσει εξαρχής ότι το νέο σχήμα θα βγάλει μπροστά νέα πρόσωπα, φρέσκα στελέχη και ανθρώπους από την κοινωνία. Αυτό επί της αρχής το έχει πετύχει… με το καλημέρα. Επιπλέον, καθίσταται σαφές ότι το mindset στην Αμαλίας είναι αυτό του κόμματος που διεκδικεί την κυβέρνηση. Το σήμα δίνεται και είναι καθαρό. Τώρα, αυτό θα μετρηθεί στην καθημερινότητα, στην πολιτική αντιπαράθεση, στην κοινωνία, στις μετρήσεις και τελικά στην κάλπη.

 

2. ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ:. ΕΛΑΣ: Τα 12 πρόσωπα κλειδιά για το σχέδιο της "δίκαιης ανάπτυξης"

Caravan/Καραβάνι (1946): κορυφαίο δείγμα των "μελοδραματικών ταινιών εποχής" του αγγλικού μεταπολεμικού κινηματογράφου

Caravan (1946 film)Wikipedia

Το Caravan είναι μια βρετανική δραματική ταινία του 1946, σε σκηνοθεσία Άρθουρ Κράμπτρι,  και βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα Caravan (1942) της Βρετανίδας συγγραφέως 

Lady Eleanor Smith(1902-1945)

γνωστής από  τα μελοδραματικά της μυθιστορήματα, συχνά με τσιγγάνικη θεματολογία.

 

Το φιλμ ανήκει στις περίφημες "μελοδραματικές ταινίες εποχής"της εταιρείας Gainsborough Pictures, που ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς στη Βρετανία στα μέσα της δεκαετίας του 1940 και θεωρείται ένα χαρακτηριστικό δείγμα της βρετανικής κινηματογραφικής ψυχαγωγίας της εποχής, σχεδιασμένο να προσφέρει διαφυγή από την πραγματικότητα του πολέμου . 

Οι κριτικές το περιγράφουν ως ένα υπερβολικό, γεμάτο δράση μελόδραμα με πλοκή είναι γεμάτη ανατροπές, ανταγωνισμούς, πάθη και αναγνωρίσεις, χαρακτηριστικά του είδους . 

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Στιούαρτ Γκρέιντζερ υποδύεται τον ήρωα Ρίτσαρντ. Μαζί του, η Τζιν Κεντ είναι η παθιασμένη τσιγγάνα Ρόζαλ, ενώ η Αν Κρόφορντ παίζει την αριστοκράτισσα Οριάνα, και ο Ντένις Πράις τον  σατανικό Φράνσις , μια ερμηνεία που θεωρείται καλτ.

Η μουσική είναι του Μπρέτον Μπερντ, ενώ τη φωτογραφία υπογράφουν ο Στίβεν Ντέιντ και ο Σίριλ Νόουλς .

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στις αρχές του 19ου αιώνα και ακολουθεί τον Ρίτσαρντ Ντάρελ (Stewart Granger), έναν φτωχό συγγραφέα που ερωτεύεται την αριστοκράτισσα Οριάνα (Anne Crawford). Ο πλούσιος αντίζηλός του, Φράνσις (Dennis Price), θέλει να την παντρευτεί. Για να κάνει περιουσία, ο Ρίτσαρντ αναλαμβάνει να μεταφέρει ένα πολύτιμο κολιέ στην Ισπανία. Στο ταξίδι, ο Φράνσις στέλνει τον συνεργό του, Γουάικροφτ (Robert Helpmann), για  να τον δολοφονήσει .

Ο Ρίτσαρντ επιβιώνει αλλά χάνει τη μνήμη του και παντρεύεται μια τσιγγάνα, τη Ρόζαλ (Jean Kent). Στο μεταξύ, η Οριάνα, πιστεύοντας πως είναι νεκρός, παντρεύεται τον Φράνσις. Η ταινία κορυφώνεται όταν οι δύο πρώην εραστές ξανασυναντιούνται στην Ισπανία, οδηγώντας σε μια σειρά από αντιπαραθέσεις, θυσίες και ένα θεαματικό φινάλε .

 

Γκίντεον Λεβί "Ο Τραμπ εκπλήρωσε το όνειρό μου: το Ισραήλ να πληρώσει για τις πράξεις του"!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ :❝ Μαζί με την πικρία, δικαιολογημένη ή όχι, που οδηγεί σε αμφιβολία για το γεγονός ότι Ισραήλ έσπρωξε την υπερδύναμη σε μια αποτυχημένη πόλεμο, μια νέα αυγή θα αναδείξει στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών – ένα κρύο, συννεφιασμένο πρωινό. Ούτε οι εκλογές στις ΗΠΑ θα αλλάξουν τα πράγματα. Δεν θα υπάρξει πλέον "φίλος του Ισραήλ" στο Λευκό Οίκο, κάποιος που πιστεύει ότι το Ισραήλ πρέπει να πάρει τα πάντα, χωρίς όρια. 
 
 Είναι μια σοβαρή επίθεση για το Ισραήλ και τους Ισραηλινούς. Η μεγαλύτερη απειλή για το κράτος, μεγαλύτερη από οποιαδήποτε ιρανική απειλή, είναι να αναδυθεί εμπρός στα έκπληκτα  μάτια μας. 
 
 Όταν η Ουάσιγκτον θα δώσει το σήμα, η Ευρώπη θα ενταχθεί επίσης με ενθουσιασμό. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς μπορεί να τα καταφέρει το Ισραήλ χωρίς τη διεθνή κοινότητα. Ο κόσμος θα το απεχθάνεται, όπως έκανε με άλλα κράτη-παρίες. Αυτό είναι τρομακτικό και θα είναι επώδυνο. Αλλά αυτή είναι η τελευταία μας ελπίδα.
Τέλος στην παράλογη βοήθεια χωρίς όρους, αλλά με έναν όρο που συνδέεται με κάθε δολάριο και κάθε πύραυλο. Συμπεριφερθείτε σωστά  ή πληρώστε το τίμημα. Δεν μπορείτε πλέον να κάνετε ό,τι θέλετε: να δολοφονείτε, να κακοποιείτε, να παραβιάζετε την εθνική κυριαρχία και το διεθνές δίκαιο ατιμώρητα. Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα, το Ισραήλ δεν θα μπορεί πλέον να συνεχίσει να περιφρονεί τη διεθνή κοινότητα, για την οποία δεν υπάρχει πιο ενωτικό ζήτημα από την αντίθεση στην κατοχή.❞ 
 
 GIDEON LEVY • Haaretz https://archive.is/7irmW 
GIDEON LEVY • Haaretz https://archive.is/7irmW

Γκίντεον Λεβί "Ο Τραμπ εκπλήρωσε το όνειρό μου: το Ισραήλ να πληρώσει για τις πράξεις του"!

 

ΈΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΣΕ ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Το άρθρο  δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Haaretz από τον γνωστό προοδευτικό  Ισραηλινό αρθρογράφο και πολέμιο της Κατοχής στην Παλαιστίνη  Gideon Levy

Το άρθρο  έχει έντονα δραματικό  και καταγγελτικό χαρακτήρα.

Η κεντρική ιδέα και το σκεπτικό του Levy πίσω από αυτή τη δήλωση ("Ο Τραμπ εκπλήρωσε το όνειρό μου: το Ισραήλ να πληρώσει για τις πράξεις του") συνοψίζεται στα εξής σημεία:

•     Η «Λευκή Επιταγή» των ΗΠΑ στο Ισραήλ έγινε παγίδα: Η απόλυτη, τυφλή και χωρίς όρους υποστήριξη που παρείχε ο Ντόναλντ Τραμπ στην ισραηλινή κυβέρνηση (ειδικά κατά τη διάρκεια του πολέμου και των περιφερειακών συγκρούσεων) λειτούργησε στην πραγματικότητα καταστροφικά για το ίδιο το Ισραήλ.
•     Απουσία ορίων και αυτοσυγκράτησης: Δίνοντας στο Ισραήλ το «πράσινο φως» να δρα χωρίς κανέναν διεθνή περιορισμό, ο Τραμπ έσπρωξε την ισραηλινή ηγεσία στο να ξεπεράσει κάθε κόκκινη γραμμή στη Γάζα, τον Λίβανο και την ευρύτερη περιοχή. Αυτή η έλλειψη φρένου οδήγησε το Ισραήλ στο να εγκλωβιστεί σε έναν αδιέξοδο, διαρκή πόλεμο.
•     Το «τίμημα» (Paying for its actions): Το τίμημα που πληρώνει το Ισραήλ δεν είναι οικονομικό, αλλά στρατηγικό, ηθικό και διπλωματικό. Λόγω της ανεξέλεγκτης δράσης του, το Ισραήλ οδηγείται στην απόλυτη διεθνή απομόνωση, μετατρέπεται σε κράτος-παρία (pariah state) και υφίσταται τεράστια εσωτερική φθορά (οικονομική κρίση, κόπωση από τον πόλεμο, απώλεια της διεθνούς του νομιμότητας).
•     Το «Όνειρο» του Levy: Η χρήση της λέξης «όνειρο» είναι βαθύτατα ειρωνική και πολιτική. Ως επικριτής της ισραηλινής πολιτικής, ο Levy πίστευε πάντα ότι όσο το Ισραήλ δεν αντιμετωπίζει συνέπειες για τις πράξεις του και την κατοχή, δεν θα αλλάξει ποτέ πορεία. Ο Τραμπ, λοιπόν, αφήνοντάς το εντελώς ελεύθερο, δημιούργησε τις συνθήκες ώστε το Ισραήλ να υποστεί επιτέλους τις δραματικές συνέπειες των επιλογών του.

Με λίγα λόγια, ο Levy υποστηρίζει ότι ο Τραμπ «κατέστρεψε» το Ισραήλ επιτρέποντάς του να κάνει ό,τι θέλει, οδηγώντας το σε μια στρατηγική ήττα και στην απώλεια του ηθικού και διπλωματικού του ερείσματος στον κόσμο.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε μια σχετική ανάλυση στο βίντεο Gideon Levy: After Trump, no US president will back Israel unconditionally, όπου ο δημοσιογράφος εξηγεί πώς οι τρέχουσες εξελίξεις και η στάση των ΗΠΑ αλλάζουν μακροπρόθεσμα τη θέση του Ισραήλ στη διεθνή σκηνή.Παρακολουθήστε τη σύντομη ανάλυση που κάνει ο στο παρακάτω βίντεο , όπου ο δημοσιογράφος εξηγεί πώς οι τρέχουσες εξελίξεις και η στάση των ΗΠΑ αλλάζουν μακροπρόθεσμα τη θέση του Ισραήλ στη διεθνή σκηνή.

σκηνή: Gideon Levy: After Trump, no US president will back Israel unconditionally

Θανάσης Αγάθος , «Ο Καραγάτσης του κινηματογράφο»υ (2025)/ΚΑΤΑΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟΝ:μία από τις πρώτες ταινίες που γυρίστηκαν για την Αντίσταση και η μοναδική που έκανε ο Καραγάτσης

Ο Θανάσης Αγάθος της Λογοτεχνίας και του Κινηματογράφου για τον Μ. Καραγάτση

Καταδρομή στο Αιγαίον του Μ.Καραγάτση

της Ελευθερίας Δημητρομανωλάκη

Απαρχής της 7^ης τέχνης και μέσα στις δεκαετίες, η σχέση λογοτεχνίας και κινηματογράφου, όπως αντίστοιχα η σχέση συγγραφής και σκηνοθεσίας, διαμορφώνει ένα διεπιστημονικό πεδίο που απλώνει στη θεωρία και ιστορία λόγου και εικόνας αντίστοιχα, ευρύτερα στο σύνολο των οπτικοακουστικών τεχνών, στη θεωρία του σεναρίου και αναπόφευκτα στις ανθρωπιστικές και ιστορικές σπουδές, ως το πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίσσεται κάθε τέχνη. Οι συγκριτικές προσεγγίσεις – ιδιαίτερα οι σπουδές προσαρμογής (adaptation studies) – αντλούν από το θεωρητικό υπόβαθρο όλων αυτών των κατευθύνσεων, προτάσσοντας τη δύναμη της δημιουργικότητας και της ματιάς του καλλιτέχνη, σε οποιασδήποτε μορφής μεταστοιχείωση από μια τέχνη σε μια άλλη.

Στο ευρύ πεδίο ετούτο, η ακαδημαϊκή – επιστημονική παρουσία του Θανάση Αγάθου αναδεικνύεται πρωτοπόρα, μοναδικά στιβαρή, ερευνητικά πλούσια και ταυτόχρονα πολυδιάστατη. Από το 2007 που εκδόθηκε η μονογραφία του Από το Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά στο Zorba the Greek μέχρι σήμερα με το Ο Καραγάτσης του κινηματογράφου (2025), η δική του διαδρομή προσφέρει σε πολλαπλούς τομείς του ακαδημαϊκού χώρου, ταυτόχρονα και στον ανεξάρτητο ερευνητή-ερευνήτρια, στον σινεφίλ και τον λάτρη της λογοτεχνίας και της ιστορίας, στους σκηνοθέτες και τους συγγραφείς, ακόμη και στους retro maniacs (υποθέτω είμαστε αρκετοί), προσφέρει το ταξίδι σε ένα ολόφωτο μαγικό δάσος διακειμενικότητας και αφηγηματικότητας – κατά το δάσος της αφήγησης του Eco ¹ – με οδηγό τη σχέση των δύο τεχνών.

Το εύρος των ακαδημαϊκών μελετών και των μονογραφιών του Αγάθου ² είναι τέτοιο που απλώνει αυτοδύναμα χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, ωστόσο για τις ανάγκες το παρόντος κειμένου αναδεικνύεται πολύτιμη μια αναδρομή, ιδιαίτερα στις μελέτες του για τη σχέση λογοτεχνίας – κινηματογράφου, έτσι ώστε να αναδυθούν οι κοινοί τόποι και οι επιστημονικοί στόχοι που χαρακτηρίζουν το έργο του και το πώς ο Αγάθος της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου συσχετίζεται διακειμενικά με τον Καραγάτση, τον Καζαντζάκη, τον Ξενόπουλο, τον Τερζάκη του κινηματογράφου ³ , αλλά όχι μόνο: συσχετίζεται και συσχετίζει τον Γεώργιο Βιζυηνό με τον Λάκη Παπαστάθη ⁴, τον Ηλία Βενέζη με τον Νίκο Κούνδουρο και με τον Gregory Markopoulos ⁵, τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη με την Τώνια Μαρκετάκη και με τον Τώνη Λυκουρέση ⁶, τον Γιάννη Μαρή με τον Τζανή Αλιφέρη ⁷, τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη με τον Νέστορα Μάτσα ⁸, τον Κοσμά Πολίτη με τον Μιχάλη Κακογιάννη ⁹  και πολλούς ακόμη, εντρυφώντας σε βάθος και εύρος στις διασκευές του ελληνικού κινηματογράφου. Κι αυτές οι σχέσεις ερευνητών και δημιουργών από το τώρα πίσω στο παρελθόν, κι από το τώρα στο μέλλον είναι που γράφουν Ιστορία.

Ο ίδιος ο Αγάθος, αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου για τον Καραγάτση: «Το βιβλίο αυτό κινείται στην κατεύθυνση των προηγούμενων μονογραφιών μου, που εξετάζουν τη σχέση νεοελληνικής λογοτεχνίας και κινηματογράφου υπό το πρίσμα συγκεκριμένων λογοτεχνών: Η κινηματογραφική όψη του Γρηγορίου Ξενόπουλου (2016), Ο Νίκος Καζαντζάκης στον κινηματογράφο (2017), Ο Άγγελος Τερζάκης και ο κινηματογράφος (2020). Αυτή τη φορά στο επίκεντρο της μελέτης μου βρίσκεται ο Μ. Καραγάτσης… ο οποίος περνά στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου ως ο πρώτος Έλληνας συγγραφέας που αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία μιας κινηματογραφικής ταινίας, που δεν είναι άλλη από την πολεμική περιπέτεια ‘’Καταδρομή’’ (1946, εναλλακτικός τίτλος ‘’Καταδρομή στο Αιγαίο’’)» (2025:13)

Ετούτη η σταθερή επιλογή του Αγάθου να μελετά την ολιστική παρουσία και δράση διαχρονικών μορφών της νεοελληνικής πεζογραφίας στη σχέση τους με τον κινηματογράφο, αποκαλύπτει συστηματικά, και σε επίπεδα αλληλοσυμπληρούμενα, τις ενδοκειμενικές εξυφάνσεις ανά κείμενο – πεζογραφικό ή φιλμικό -, τις οποίες αναπτύσσει αφηγηματικά, υφολογικά και ερμηνευτικά στο έργο του εκάστοτε λογοτέχνη και αντίστοιχα σκηνοθέτη, με τρόπο διεξοδικό, με ταυτόχρονη σε βάθος ανάλυση των διακειμενικών σχέσεων ¹⁰ ιδιαίτερα κατά τις προσαρμογές των λογοτεχνικών έργων, αξιοποιώντας τις πιο σημαντικές αντίστοιχες θεωρίες που έχουν διαμορφώσει το πεδίο. ¹¹ Ως προς αυτό, το σύνολο των κειμένων του αποτελούν πρότυπο για την κατανόηση και την έρευνα ενός εξαιρετικά απαιτητικού τομέα γνώσης και επιστήμης.

Παράλληλα οι έρευνές του απλώνουν πάντα και σε εξωκειμενικό επίπεδο, σε ζητήματα διαχρονικής πρόσληψης των κειμένων ¹²  – λογοτεχνικών και κινηματογραφικών -, τόσο από πλευράς κριτικής, όσο και από πλευράς υποδοχής του κοινού, καθιστώντας ετούτη την όψη του έργου του μια εναργή αποτύπωση της Ιστορίας. Ως προς το επίπεδο της διαχρονικής πρόσληψης – αλλά και της κινηματογραφικής προσαρμογής ως πρόσληψης – στο 1^ο κεφάλαιο της μονογραφίας του για τον Καραγάτση, στην ενότητα με τίτλο «Η μεταγενέστερη πρόσληψη του έργου του Καραγάτση» (Κεφ. 1^ο, σ. 40-43), ο Αγάθος επισημαίνει το πόσο διαβάζεται και μελετάται ακόμη ο λογοτέχνης, εξηνταπέντε χρόνια μετά το θάνατό του, και συγκεκριμενοποιεί: «Τη μεγαλύτερη δημοτικότητα στο αναγνωστικό κοινό και τη μερίδα του λέοντος στις φιλολογικές μελέτες κατέχουν τα μυθιστορήματα ‘’Ο συνταγματάρχης Λιάπκιν’’, ‘’Γιούγκερμαν’’, ‘’Η μεγάλη Χίμαιρα’’ και ο ‘’Κίτρινος φάκελος’’ και δευτερευόντως ‘’Ο Κοτζάμπασης του Καστρόπυργου’’, ‘’Το χαμένο νησί’’, ‘’Σέργιος και Βάκχος’’ και ‘’Το 10’’» (σ. 40)

Από την άποψη της προσληπτικής διαδικασίας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι – όπως ο ερευνητής αποκαλύπτει στην ενότητα «Τηλεοπτικές και θεατρικές μεταπλάσεις» (σ. 43-47) – τα δημοφιλέστερα πεζογραφήματα του Καραγάτση έχουν διασκευαστεί όλα για την τηλεόραση, από το 1976 που ο Βασίλης Γεωργιάδης σκηνοθετεί τον ‘’Γιούγκερμαν’’ για την ΥΕΝΕΔ, μέχρι πρόσφατα, το 2025 που ο Βαρδής Μαρινάκης υπογράφει τη σκηνοθεσία της ‘’Μεγάλης Χίμαιρας’’ για την ΕΡΤ. Μάλιστα, αυτά τα δύο πεζογραφήματα μεταφέρθηκαν και στο θέατρο σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου, όπως και ‘’Ο Κοτζάμπασης του Καστρόπυργου’’ που δεν είχε τύχει τηλεοπτικής μεταφοράς.

Στο επίπεδο των ενδοκειμενικών προσεγγίσεων, στον Καραγάτση του κινηματογράφου, ο Αγάθος εμβαθύνει στα «Κινηματογραφότροπα στοιχεία στην πεζογραφία του» (Κεφ. 5^ο, σ. 113-138), σε μια διεισδυτική ανάλυση στην οποία ανιχνεύει τις αφηγηματικές αποτυπώσεις και το ρόλο του κινηματογραφικού βλέμματος στο σύνολο του έργου του, φωτίζοντας με μοναδικό τρόπο πως αυτό που είναι ενδοκειμενικό, στην πραγματικότητα απλώνει γέφυρες συνάντησης με το εξωκειμενικό, ενσωματώνοντας σημειακούς κώδικες από άλλα γλωσσικά συστήματα, εν προκειμένω του κινηματογράφου. ¹³ Οι αναλύσεις αυτές ευθύβολες και αποκαλυπτικές αποκωδικοποιούν το ύφος της καραγατσικής αφήγησης, κάτι για το οποίο ο συγγραφέας επεδείκνυε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και έμπρακτη αναζήτηση. Κι αυτό αναδεικνύεται επίσης στο επόμενο 6^ο κεφάλαιο του βιβλίου «Ο θάνατος και ο Θόδωρος. Μια ιλαροτραγωδία του Καραγάτση γραμμένη ‘’κατά τον τρόπο του κινηματογραφικού σεναρίου» (Κεφ. 6^ο, σ. 129-137) Ο Αγάθος αναπτύσσει ετούτη την πολύ σημαντική στιγμή του Καραγάτση σε «αυτό το ιδιότυπο, εντελώς προσωπικό πεζογράφημά του που εκδίδει, ιδίοις αναλώμασιν, το 1954, με την εκδοτική επωνυμία ‘’Έχιδνα. Εκδόσεις Κριτικής και Λόγου’’» (σ. 129) Η υποενότητα του κεφαλαίου «Ένας ξεχωριστός ειδολογικός προσδιορισμός» δίνει το στίγμα: ο Καραγάτσης συνενώνει μυθιστορηματική, σεναριακή και κινηματογραφική γραφή σε μια ιδιότυπη διαλογική σχέση – με την έννοια που δίνει στον όρο ο Bakhtin ¹⁴ –, προτάσσοντας αντίστοιχα μια διακειμενικότητα μεταξύ ειδών και διαφορετικών τεχνών, σ’ έναν μορφικό διάλογο με διακριτά στοιχεία μεταμυθοπλασίας, σε μια εποχή που ο όρος αυτός δεν είχε ακόμη διατυπωθεί ¹⁵, γεγονός που αναδεικνύει την πρωθύστερη δημιουργικότητα ενός πρωτοπόρου λογοτέχνη. Όπως αποκαλύπτει ο Αγάθος υπάρχουν μέσα στο μυθιστόρημα σχόλια αυτοαναφορικά, αναφορές του Καραγάτση στον Νίκο Καζαντζάκη και στον Ι. Μ. Παναγιωτόπουλο, ενώ «Ο λόγος του αφηγητή ακολουθεί, σε μεγάλο βαθμό, τη διάρθρωση του κινηματογραφικού voice–over…» (2025: σ. 130) Έτσι, το μυθιστόρημα «Ο θάνατος και ο Θόδωρος» (1954), δείχνει πως συνεχίζει να τον απασχολεί σταθερά η σχέση των δύο τεχνών, οχτώ χρόνια μετά την ταινία του ‘’Καταδρομή’’ (1946).

Για ετούτη την πρώτη ταινία από έλληνα συγγραφέα, η διεξοδική ανάλυση της οποίας καταλαμβάνει το 7^ο κεφάλαιο της μονογραφίας (σ. 138-188), ο Αγάθος αξιοποιεί και τις πρωτογενείς πηγές, αρχεία και αποκαλυπτικά τεκμήρια, αναπτύσσοντας τη σκηνοθετική περιπέτεια του Καραγάτση, τόσο όπως τη βίωσε και την περιέγραψε ο ίδιος, παράλληλα μέσα από τις αναγγελίες στον Τύπο της εποχής (σ. 139-147), όσο και μέσα από την κριτική υποδοχή της ταινίας στη συγχρονία της, αλλά και μεταγενέστερα. (σ. 176-182) Σε επίπεδο ενδοκειμενικότητας, αναλύει πλήρως την πλοκή και τους χαρακτήρες, με ιδιαίτερη εστίαση στις βασικές θεματικές της ταινίας, στο ερωτικό στοιχείο, στο ελληνοκεντρικό στοιχείο, στη θέση της θρησκείας και των εκπροσώπων του κλήρου και στην παρουσίαση της Αντίστασης, έτσι όπως αποτυπώνονται αφηγηματικά στην ταινία, με τέσσερις αντίστοιχες υποενότητες (σ. 168-175).

 

[.................................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Ο Θανάσης Αγάθος της Λογοτεχνίας και του Κινηματογράφου ...

Παράρτημα

ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Βιβλιονέτ/ Cover of book Ο Καραγάτσης του κινηματογράφου[Οχτώ(8) κριτικές]

 

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ  

ΚΑΤΑΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟΝ - 1946, μία από τις πρώτες που γυρίστηκαν για την Αντίσταση και η μοναδική που έκανε ο Καραγάτσης

Τελευταία ξενάγηση κοινού στην έκθεση «Τέχνη – Διαγώνιος και το Μουσείο που δεν έγινε»

 

Τελευταία ξενάγηση κοινού στην έκθεση  «Τέχνη – Διαγώνιος και το Μουσείο που δεν έγινε» Τετάρτη 1 Ιουλίου, στις 18:00 Μετά από σχεδόν 8 μήνες λειτουργίας, η έκθεση «Τέχνη-Διαγώνιος και το Μουσείο που δεν έγινε» φτάνει στο τέλος της, την Κυριακή 5 Ιουλίου. Η προγραμματισμένη ξενάγηση της 24ης Ιουνίου μετατίθεται για την Τετάρτη 1 Ιουλίου στις 18.00 και θα είναι η τελευταία ξενάγηση κοινού.   «Τέχνη-Διαγώνιος και το Μουσείο που δεν έγινε» Η έκθεση φέρνει στο φως δύο ιστορικές εικαστικές συλλογές, της Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας Τέχνης και της Μικρής Πινακοθήκης Διαγωνίου (συλλογή Ντίνου Χριστιανόπουλου), επανασυνθέτοντας το εικαστικό τοπίο της Θεσσαλονίκης του 20ού αιώνα, με περισσότερα από 600 έργα και τεκμήρια. Με αφορμή τα 100 χρόνια από την ίδρυση του ΑΠΘ και τα 25 χρόνια του Τελλογλείου, η έκθεση ΤΕΧΝΗ / ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ και το Μουσείο που δεν έγινε, αποτελεί ένα βλέμμα προς το πρόσφατο παρελθόν της Θεσσαλονίκης με κύριο άξονα την παρουσίαση δύο εικαστικών συλλογών που διαμορφώνουν στο παρόν έναν πυρήνα πολιτισμού στην καρδιά της πανεπιστημιούπολης. Μέσα σε αυτή τη διαδρομή, ειδικά από το 1950 έως τη δεκαετία του 1990, η ΤΕΧΝΗ και η ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ, η κάθε μια στην κλίμακά της, δεν ήταν δύο αντίθετες ή συγκρουόμενες προτάσεις αλλά η δράση τους διαφαίνεται όλο και περισσότερο ως καινοτόμα, γόνιμη και παραγωγική. Πρόκειται στην ουσία για ένα πλούσιο απόθεμα και παράδειγμα, όπου η προσφορά στην παιδεία και στην πόλη ήταν κοινή τους θεμελιακή αρχή και αποστολή.   Εισιτήριο: 8 ευρώ (ολόκληρο), 4 ευρώ (μειωμένο για παιδιά 6-17 ετών) Στις οργανωμένες ξεναγήσεις δεν ισχύει η πλήρης ατέλεια (εξαιρούνται δημοσιογράφοι, ΑΜΕΑ και παιδιά κάτω των 6 ετών) Απαραίτητη η τηλεφωνική κράτηση στο 2310247111 ή 2310991620 VISIT WEBSITE

DISHONORED LADY/Επικίνδυνο Θηλυκό /Μια Ατιμασμένη Γυναίκα (1947)

 

Επικίνδυνο Θηλυκό /DISHONORED LADY(1947)

 Μια όμορφη συντάκτρια Madeleine Damian (Hedy Lamarr) σε ένα περιοδικό μόδας καταπιέζεται από τη δουλειά της και τους αποτυχημένους έρωτές της.   Μετά από τη διάψευση μιας νέας σχέσης με τον διαφημιστή Felix Courtland (John Loder), η ολοένα και πιο καταθλιπτική Madeleine επιχειρεί να αυτοκτονήσει. 

Όταν ο Jack Garet (William Lundigan), ο γραμματέας και πρώην εραστής της, προσπαθεί να την εκβιάσει, η Madeleine παραιτείται και αναζητά μια απομονωμένη ζωή, ακολουθώντας τη συμβουλή του ψυχιάτρου της.

Ο γείτονας David Cousins   (Dennis O'Keefe) γίνεται φίλος της Madeleine, αλλά σύντομα η Courtland και ο Garet ανακαλύπτουν πού βρίσκεται και αναστατώνουν απειλητικά τη νέα της ζωή.

Η επιτυχημένη μαιτρ της μόδας Μαντλέν Ντόμιαν υποφέρει από αισθήματα κατωτερότητας και τάσεις αυτοκτονίας. Ο ψυχίατρος Δρ. Ντέιβιντ Κουζίν της σώζει την ζωή και της προσφέρει την βοήθειά του. Η Μαντλέν αλλάζει ζωή και γνωρίζει τον Δρ. Ρίτσαρντ Κάλεμπ, έναν ανερχόμενο επιστήμονα. Πέφτει όμως θύμα δικαστικής πλάνης και κατηγορείται για φόνο.

Η Χέντι Λαμάρ υποδύεται ένα σπουδαίο δραματικό ρόλο , έξω από τη  γνωστή εικόνα της ως  "αισθησιακής μοιραίας  περσόνας". Εδώ, η Λαμάρ ερμηνεύει μια τραγική ηρωίδα, που, αν και επιτυχημένη και ανεξάρτητη γυναίκα, βρίσκεται σε δεινή  υπαρξιακή κρίση και στην αναζήτηση της λύτρωσης από ένα σκοτεινό παρελθόν που την κυνηγά.

Για την εποχή της, η ταινία ήταν αρκετά τολμηρή. Ασχολείται με θέματα όπως:

    Η θέση της γυναίκας στην εργασία και την κοινωνία.

    Η πίεση και ο ψυχολογικός εκβιασμός που μπορεί να ασκήσει ένας άνδρας.

    Η αναζήτηση της λύτρωσης μέσω της αυτοθυσίας.

    Η διαφορά μεταξύ του νόμιμου και του ηθικά σωστού.

Μια Ατιμασμένη Γυναίκα/Βικιπαίδεια

Η ταινια ανήκει στην κατηγορία των Public Domain Movies (ελεύθερη πνευματικών δικαιωμάτων)

Χάρτης #90 (Υπερρεαλισμός)

 

χάρτης, 90 Μηνιαίο ηλεκτρονικό περιοδικό Λόγου & Τέχνης ΙΟΥΝΙΟΣ 2026

Α Φ Ι Ε Ρ Ω Μ Α Υπερρεαλισμός Επιμέλεια: Άννα Μαρίνα Κατσιγιάννη   Το πιο πρωτοποριακό καλλιτεχνικό κίνημα του ευρωπαϊκού μεσοπολέμου, ο Υπερρεαλισμός, χάρη στο ριζοσπαστικό χαρακτήρα του, έχει ήδη διανύσει έναν και πλέον αιώνα. Η εμφάνιση του Υπερρεαλισμού, ανάμεσα σε δύο Παγκόσμιους πολέμους, αναδεικνύει τη φιλόδοξη, αν και ανολοκλήρωτη προσπάθειά του, να υπερασπιστεί την ατομική ελευθερία, μακριά από τους «μπαλενωτούς κορσέδες» του κανονιστικού ορθολογισμού, τόσο στο πεδίο της εμπειρικής πραγματικότητας όσο και σε εκείνο του φαντασιακού και του ασυνειδήτου (υπερπραγματικού).  Η επιδίωξη του κινήματος να μετασχηματίσει την ανθρώπινη ύπαρξη μέσω μιας διευρυμένης σύλληψης της γνώσης, αντλούσε δημιουργικά από ποικίλα γνωστικά πεδία, όπως η θεωρία της σχετικότητας, η κβαντική φυσική, η αστροφυσική, η εθνολογία, ο εγελιανισμός, ο μαρξισμός, η ψυχανάλυση. Επίσης, η υπερρεαλιστική πρωτοπορία με την έμφαση που έδωσε στη σύνδεση της πνευματικής χειραφέτησης με την πολιτική ανατροπή αποτελεί καθοριστικό σταθμό στην ιστορία των ιδεών. Επομένως, η αισθητική και γνωσιολογική τομή που επέφερε, συνέβαλε αποφασιστικά στην ανανέωση της λογοτεχνίας, των πλαστικών και των παραστατικών τεχνών καθώς και της φιλοσοφικής σκέψης, διαμορφώνοντας το κλίμα ενός διακαλλιτεχνικού διαλόγου που τροφοδοτεί ακόμη και τη σύγχρονη καλλιτεχνική και θεωρητική παραγωγή. Εκατόν δύο χρόνια από τη δημοσίευση του πρώτου Υπερρεαλιστικού Μανιφέστου, το αφιέρωμα του Χάρτη περιλαμβάνει κείμενα των: Αντονέν Αρτό (σε μτφρ. Δημ. Χορόσκελη), Αντιγόνης Βλαβιανού, Ευριπίδη Γαραντούδη, Άννας Μαρίνας Κατσιγιάννη, Ελένας Κουτριάνου, Κατερίνας Κωστίου, Γιάννη Παπαθεοδώρου, Σπύρου Ι. Ράγκου, Νίκου Σιγάλα, Μαρίας Σπυριδοπούλου, Νίκου Σταμπάκη, Αθηνάς Ψαροπούλου. Περιλαμβάνει επίσης σχέδια του Mίνωα Αργυράκη και του Πάβλου Χαμπίδη και κολάζ του Νίκου Ζήβα (με κείμενα του Δημήτρη Καλοκύρη και του Μανόλη Κορρέ).

Δείτε το αφιέρωμα

Paul McCartney, "Days We Left Behind/Μέρες που αφήσαμε πίσω μας

Days We Left Behind

Looking back at white and black
Reminders of my past
Smoky bars and cheap guitars
But nothing built to last

Nothing ever stays
Nothing comes to mind
No-one can erase
The days we left behind

See the boys of Dungeon Lane
Along the Mersey shore
Some of them will feel the pain
But some were meant for more

Nothing stays the same
No-one needs to cry
Nothing can reclaim
The days we left behind

We met at Forthlin Road
And wrote a secret code
To never be spoken
I stand by what I said
The promise that I made
Will never be broken

Nothing ever stays
Nothing comes to mind
No-one can erase
The days we left behind

In the skies the skylarks rise
Above the sounds of war
Since that day I knew they'd stay
With me for evermore

'Cause nothing stays the same
And no-one needs to cry
No-one is to blame
For the days we left behind

The days we left behind

 

Α. Χατζηστεφάνου: Κοσμοϊστορικές αλλαγές στις ΗΠΑ και στη Μέση Ανατολή

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ 

Η Συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν και η Οργή του Τραμπ κατά του Ισραήλ

    Η «Παραπλάνηση» από τον Νετανιάχου: Ο Χατζηστεφάνου εξηγεί πώς ο Ντόναλντ Τραμπ και το επιτελείο του αισθάνονται παραπλανημένοι από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου όσον αφορά την εξέλιξη του πολέμου. Ο Τραμπ επιδίωκε μια γρήγορη «νίκη» και σταθερότητα (τη συμφωνία εκεχειρίας/αποκλιμάκωσης με την Τεχεράνη), ενώ η ισραηλινή ηγεσία συνέχιζε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις (π.χ. στον Λίβανο), υπονομεύοντας την αμερικανική διπλωματία.

    Η Συναλλακτική Λογική: Για τον Τραμπ, η εξωτερική πολιτική λειτουργεί ως επιχειρηματικό deal. Όταν το Ισραήλ χαλάει αυτό το deal και προκαλεί αστάθεια στις αγορές ενέργειας, η στήριξη παύει να είναι τυφλή.

2. Η Σκληρή Γλώσσα του Τζέι Ντι Βανς

    «Μην επιτίθεστε στον μοναδικό σύμμαχο που έχετε στον κόσμο»: Ο Χατζηστεφάνου αναλύει τις ιστορικά πρωτοφανείς, δημόσιες δηλώσεις του αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος επιτέθηκε ευθέως σε ακροδεξιούς Ισραηλινούς υπουργούς (όπως ο Μπεν-Γκβιρ και ο Σμότριτς).

    «Ξυπνήστε και δείτε την πραγματικότητα»: Ο Βανς ουσιαστικά εγκάλεσε το πολιτικό σύστημα του Ισραήλ για «περίεργο πανικό» και «φρικάρισμα» απέναντι στη συμφωνία των ΗΠΑ με το Ιράν, υπενθυμίζοντας με κυνικό τρόπο ότι το Ισραήλ εξαρτάται οικονομικά και στρατιωτικά (με 4 δισ. δολάρια ετησίως) από τους Αμερικανούς φορολογούμενους.

    Το τέλος του «Λευκού Τσεκ»: Η ρητορική του Βανς («Δεν μπορείς απλώς να σκοτώνεις για να αποφύγεις την επίλυση προβλημάτων») δείχνει ότι η νέα αμερικανική διοίκηση ξεκαθαρίζει πως τα συμφέροντα των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή προηγούνται των επιθυμιών του Τελ Αβίβ.

3. Η Αλλαγή στη Βάση των Αμερικανών

    Η κόπωση της κοινής γνώμης: Πέρα από την ηγεσία, υπάρχει μια βαθιά μετατόπιση στην αμερικανική κοινωνία (και σε ένα κομμάτι της βάσης των Ρεπουμπλικάνων). Οι Αμερικανοί εμφανίζονται κουρασμένοι από τη χρηματοδότηση ατέρμονων πολεμικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή που δεν εξυπηρετούν τα άμεσα εσωτερικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Η μεταστροφή της αμερικανικής κοινής γνώμης υπέρ των Παλαιστινίων είναι τόσο εντυπωσιακή, ώστε αναγκάζουν το εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ να κρύβεται πίσω από ΜΚΟ , για να δίνει τα τεράστια ποσά του στον Τραμπ.

     Αυτό που περιγράφει ο Χατζηστεφάνου ως «κοσμοϊστορικό» είναι ότι το ρήγμα Τραμπ-Νετανιάχου δεν είναι ένα επιφανειακό θεατρικό παιχνίδι. Είναι η πρώτη φορά που μια Ρεπουμπλικανική κυβέρνηση, μέσω του Βανς, χρησιμοποιεί τόσο ωμή και ταπεινωτική γλώσσα απέναντι στο Ισραήλ, αποδεικνύοντας ότι η Ουάσιγκτον βάζει πλέον σε προτεραιότητα τον δικό της γεωπολιτικό σχεδιασμό.