Παρασκευή, Μαρτίου 27, 2026

Hell Bound /Κόλαση (1957)

undefined Το Hell Bound είναι ένα αμερικανικό αστυνομικό φιλμ νουάρ, γυρισμένο με χαμηλό προϋπολογισμό. Διαρκεί μόλις 71 λεπτά και παρά την εμπορική του αποτυχία, έχει αποκτήσει μια μικρή φήμη ως ένα σκληρό και περίεργο b-movie .
https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQGQiVDFb76EiAQiJ4x-iRDeXh63ptf2hh5kA&s

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον Τζόρνταν (τον τρομερό Τζον Ράσελ), έναν ψυχρό και αδίστακτο εγκληματία που σχεδιάζει μια περίπλοκη ληστεία. Στόχος του είναι να κλέψει ναρκωτικά αξίας 2 εκατομμυρίων δολαρίων από ένα φορτηγό πλοίο. Η μοναδικότητα της ταινίας είναι ότι ο Τζόρνταν δεν παρουσιάζει απλώς το σχέδιο σε έναν χρηματοδότη, αλλά μια μικρού μήκους ταινία (ένα "φιλμ εντός φιλμ") που εξηγεί πώς θα γίνει η ληστεία .https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRWyk9oGxCIFEjYf5-FJHqbo6cqTSKE19222A&s

Για να την πραγματοποιήσει, επιστρατεύει μια παράξενη ομάδα:

June Blair, seen in "Hell Bound", 1957    Η Πόλα (Τζουν Μπλερ), η σέξι αλλά άπειρη κοπέλα του χρηματοδότη, που υποδύεται την νοσοκόμα.

    Ένας διεφθαρμένος υγειονομικός επιθεωρητής (Στάνλεϊ Άνταμς), ο οποίος είναι διαβητικός και η αποστολή του είναι να προκαλέσει στον εαυτό του κώμα.
June Blair, seen in Hell Bound (1957) "40s Noir was asking existential  questions that its protagonists had no answer to. Hell Bound doesn't bother  with that. There's no loneliness, despair, existential torment,
    Ένας τοξικομανής (Τζορτζ Μάδερ), που υποδύεται έναν ναυαγό για να επιβιβαστεί στο πλοίο.

Φυσικά, το σχέδιο πάει στραβά, κυρίως όταν η Πόλα ερωτεύεται τον ανύποπτο οδηγό ασθενοφόρου (τον Στιούαρτ Γουίτμαν), και η υπόθεση καταλήγει σε ένα βίαιο φινάλε σε μια εντυπωσιακή τοποθεσία, σε ένα νεκροταφείο τραμ στο Λος Άντζελες .

Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γουίλιαμ Τζ. Χόουλ Τζούνιορ, σε ένα από τα πρώτα του εγχειρήματα. Ενώ η σκηνοθεσία του στις εσωτερικές σκηνές είναι απλή, το δυνατό του σημείο είναι τα εξωτερικά γυρίσματα, που προσδίδουν στην ταινία μια ωμή, ντοκιμαντερίστικη αίσθηση .

    Τζον Ράσελ: Είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Σε αντίθεση με τους ρόλους του σε γουέστερν, εδώ ενσαρκώνει έναν σαδιστή και ψυχρό κακοποιό, με έντονη και τρομακτική παρουσία .

    Τζουν Μπλερ: Η ηθοποιός, η οποία υπήρξε κατά το παρελθόν "Playmate of the Month" για το Playboy, προσθέτει το απαραίτητο "φιλμ νουάρ" σέξι στοιχείο, αν και ο ρόλος της συχνά περιορίζεται σε αυτό .June Blair, seen in Hell Bound (1957) "40s Noir was asking existential  questions that its protagonists had no answer to. Hell Bound doesn't bother  with that. There's no loneliness, despair, existential torment,

    Στιούαρτ Γουίτμαν: Εμφανίζεται σε έναν από τους πρώτους του ρόλους, ως ο τίμιος και αφελής οδηγός ασθενοφόρου.



Παρά το μικρό της μήκος, η ταινία έχει αποκτήσει καλτ φήμη για διάφορους λόγους:

    Το Φιλμ-Πρόλογο: Το "φιλμ εντός φιλμ" με το οποίο ξεκινά η ταινία είναι μια έξυπνη και ασυνήθιστη ιδέα που ξεχωρίζει την πλοκή .

    Η Ατμόσφαιρα: Η ταινία είναι ένα πραγματικό οπτικό ντοκουμέντο του βιομηχανικού Λος Άντζελες της δεκαετίας του '50, με σκηνές σε αποβάθρες, εργοστάσια και στο εμβληματικό νεκροταφείο τροχιοδρόμων ("Red Car") .undefined

    Ο Σκληρός Τόνος: Σε αντίθεση με άλλα φιλμ νουάρ της εποχής, το Hell Bound είναι εξαιρετικά σκληρό και απαισιόδοξο. Ο πρωταγωνιστής δεν έχει κανένα ίχνος ηθικής, ενώ η βία είναι ξαφνική και ωμή .

Hell Bound (1957 film)

Αντόνιο Κόστα : ένας υποκριτής στην Προεδρία του Ευρωπαϊκού Ευμβουλίου , που δεν ντρέπεται να δηλώνει αλληλέγγυος με το λαό των δολοφόνων Σιωνιστών

 



Αντόνιο Κόστα : σοσιαλιστής πολιτικός, επιλεκτικά υπερευαίσθητος για τον λαό των  Εβραίων σιωνιστών, αλλά αδιάφορος μπροστά στα εγκλήματά τους, όταν δολοφονούν εν ψυχρώ χιλιάδες άμαχους ανθρώπους , γυναίκες, παιδιά , γέροντες, γιατρούς , δημοσιογράφους,  στο όνομα του "Μεγάλου Ισραήλ της Βίβλου" .

Η δήλωση Κόστα εκφράζει ανησυχία για επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ (από Ιράν και Χεζμπολάχ), τις οποίες χαρακτηρίζει ως απειλή. Αυτό είναι συνεπές με την επίσημη γραμμή της ΕΕ, που αναγνωρίζει το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα. Ωστόσο, η αντίφαση που επισημαίνουμε  έγκειται στο γεγονός ότι η ΕΕ, και κατ’ επέκταση ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της, σπάνια εκφράζει αντίστοιχη ένταση καταδίκης για τα εγκλήματα του Ισραήλ. 

Θυμίζουμε ότι  το Διεθνές Δικαστήριο (ΔΔΔ) του ΟΗΕ (Ιούλιος 2024) έκρινε  ότι η ισραηλινή παρουσία στα παλαιστινιακά εδάφη συνιστά de facto προσάρτηση και παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, με τον όρο «απαρτχάιντ» να χρησιμοποιείται από φορείς όπως η Amnesty International, η Human Rights Watch και τον ειδικό εισηγητή του ΟΗΕ.
Στοιχεία που θεωρούνται αξιόπιστα από τον ΟΗΕ και τις  αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών) μιλούν για νεκρούς Παλαιστίνιους που υπερβαίνουν τις  35.000, εκ των οποίων περίπου το 70% είναι γυναίκες και παιδιά. Οι επιθέσεις σε σχολεία, νοσοκομεία και προσφυγικούς καταυλισμούς έχουν τεκμηριωθεί από πολυάριθμους διεθνείς οργανισμούς.

Η κατηγορία ότι ο κ. Κόστα «εθελοτυφλεί» μπροστά στα εγκλήματα βασίζεται στην τεκμηριωμένη πλέον αντίληψη ότι η διπλωματική γλώσσα της ΕΕ  είναι μονομερής, αφού καταδικάζει μόνο τους Παλαιστίνιους και του Ιρανούς , ενώ κλείνει τα μάτια απέναντι στα σιωνιστικά εγκλήματα . Η ΕΕ έχει επιβάλει μεν κυρώσεις σε εξτρεμιστές εποίκους, αλλά δεν έχει αναστείλει την Ευρω-ισραηλινή Συμφωνία Σύνδεσης, παρά τις εκκλήσεις της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και άλλων κρατών-μελών. Αυτή η απόσταση μεταξύ λόγου (καταδίκη της βίας) και πράξης (συνέχιση της στρατηγικής συνεργασίας) ενισχύει το αφήγημα περί ηθικής αντίφασης.



Ο Αντόνιο Κόστα είναι σοσιαλιστής πολιτικός με ιστορικά φιλοευρωπαϊκή και μετριοπαθή γραμμή. Η τοποθέτησή του εντάσσεται στην προσπάθεια της ΕΕ να διατηρήσει ενιαία στάση σε ένα εξαιρετικά διχαστικό ζήτημα. Η «αντίφαση» που εντοπίζεται δεν είναι προσωπική του υποκρισία κατ’ ανάγκη, αλλά αντανάκλαση μιας ευρύτερης θεσμικής δυσλειτουργίας της  ΕΕ, που  ενώ καταδικάζει τους παράνομους εποικισμούς  , δεν διαθέτει την πολιτική βούληση να ασκήσει πραγματική πίεση σε έναν "σύμμαχο" όπως το Ισραήλ, ιδιαίτερα όταν οι ΗΠΑ καλύπτουν διπλωματικά και στρατιωτικά  τα εγκλήματά του.


Ο Κόστα εκφράζει την απόκλιση μεταξύ των διακηρυγμένων αξιών της ΕΕ (προστασία ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προσήλωση στο διεθνές δίκαιο) και της γεωπολιτικής πρακτικής της (στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ, ευαισθησία στο αφήγημα ασφαλείας της Δύσης). Ο λόγος του  Κόστα, εστιάζοντας μονομερώς στις επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ, αγνοεί το ασύμμετρο της ισχύος και την ανθρωπιστική καταστροφή που έχουν καταγραφεί από ανεξάρτητους οργανισμούς, κάτι που δημιουργεί ακριβώς την εντύπωση της «επιλεκτικής ευαισθησίας» . Η αντίφαση γίνεται τραγικά πιο έντονη όταν εξετάζουμε τα γεγονότα μετά την έναρξη του πολέμου στη Γάζα (Οκτώβριος 2023). Δεν πρόκειται απλά για «δολοφονίες αμάχων», αλλά για ένα έγκλημα που το ανώτατο όργανο του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα χαρακτηρίζει ως γενοκτονία.

    Η Έκθεση της Ανεξάρτητης Διεθνούς Επιτροπής Διερεύνησης του ΟΗΕ (COI), Σεπτέμβριος 2025 το λέει ξεκάθαρα .  Πρόκειται για την πιο έγκυρη και επίσημη έρευνα που έχει διεξαχθεί από τον ΟΗΕ. Η Επιτροπή, η οποία συγκροτήθηκε από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, κατέληξε στο αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα ότι «το Ισραήλ φέρει ευθύνη για τη διάπραξη γενοκτονίας» κατά των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας σε τρεις συγκεκριμένες περιπτώσεις :

       1. Τα Γενοκτόνα Αδικήματα: Η Επιτροπή διαπίστωσε ότι οι ισραηλινές δυνάμεις διέπραξαν τέσσερις από τις πέντε πράξεις που ορίζονται ως γενοκτονία στο Άρθρο II της Σύμβασης για τη Γενοκτονία: (α) θανάτωση μελών της ομάδας, (β) πρόκληση σοβαρής σωματικής ή ψυχικής βλάβης, (γ) εκ προθέσεως επιβολή συνθηκών διαβίωσης που αποσκοπούν στην καταστροφή της ομάδας (π.χ. αποκλεισμός τροφής, νερού, ιατρικής περίθαλψης) και (δ) επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων.

      2.  Τη Γενοκτόνο Πρόθεση: Η Επιτροπή τόνισε ότι η γενοκτόνος πρόθεση δεν συνάγεται μόνο από το μοτίβο των επιθέσεων (π.χ. το 83% των νεκρών είναι άμαχοι, με τα μισά να είναι γυναίκες και παιδιά), αλλά και από δηλώσεις υψηλόβαθμων Ισραηλινών αξιωματούχων, που αποτελούν άμεση απόδειξη της πρόθεσης καταστροφής.


    3. Την  Επέκταση των Παράνομων Οικισμών και την Προσάρτησή τους στο Ισραήλ (2025-2026): Παρά την απόφαση του ICJ και το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που έθεσε τον Σεπτέμβριο του 2025 ως προθεσμία για τον τερματισμό της παράνομης κατοχής, η ισραηλινή κυβέρνηση επιτάχυνε δραματικά τις ενέργειές της.

        Τον Δεκέμβριο του 2025, ενέκρινε σχέδιο για 3.401 νέες κατοικίες στην περιοχή Ε1, ανατολικά της Ιερουσαλήμ, μια κίνηση που ουσιαστικά διαιρεί τη Δυτική Όχθη στα δύο.

        Τον Φεβρουάριο του 2026, το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε απόφαση που ισοδυναμεί με προσάρτηση σύμφωνα με το ισραηλινό δίκαιο, διαθέτοντας εκατομμύρια δολάρια για τη μεταφορά αρμοδιοτήτων γης από τη στρατιωτική διοίκηση στο υπουργείο Δικαιοσύνης του Ισραήλ.

        Η Amnesty International χαρακτήρισε αυτές τις ενέργειες ως άμεση συνέπεια της «παγκόσμιας ατιμωρησίας» και της αδυναμίας της διεθνούς κοινότητας να λάβει μέτρα, όπως η αναστολή της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ-Ισραήλ.

Η αντίφαση μεταξύ των λόγων του Αντόνιο Κόστα και της αντικειμενικής πραγματικότητας δεν είναι απλά πολιτική διαφωνία, αλλά χάσμα ανάμεσα σε μια διπλωματική δήλωση και μια στοιβαγμένη νομική πραγματικότητα:

Ο  Κόστα, ως Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, δεν εκφράζει απλώς μια προσωπική άποψη, αλλά εκπροσωπεί ένα θεσμό που έχει τη δυνατότητα να επιβάλλει κυρώσεις, να αναστείλει συμφωνίες και να ασκήσει πίεση για την τήρηση του διεθνούς δικαίου. Η επιλογή του να εστιάσει μονομερώς στις επιθέσεις κατά του Ισραήλ, αγνοώντας τα ευρήματα του ICJ και της Επιτροπής Διερεύνησης του ΟΗΕ, είναι η επιτομή της «επιλεκτικής ευαισθησίας» και της «εθελοτυφλίας» . Μια ευαισθησία που, σύμφωνα με την ίδια την Amnesty International, δεν είναι απλά ηθικό ατόπημα, αλλά συμβάλλει ενεργά στην «παγκόσμια ατιμωρησία» που τροφοδοτεί τη συνέχιση των εγκλημάτων.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 

Ο Αντόνιο Κόστα, ως Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, εκφράζει αλληλεγγύη στο Ισραήλ για επιθέσεις που δέχεται, αλλά δεν καταδικάζει:

  • Τη σφαγή 175 κοριτσιών σε σχολείο του Ιράν

  • Τις στοχευμένες δολοφονίες αξιωματούχων σε Ιράν και Λίβανο (παραβιάσεις κυριαρχίας)

  • Τη γενοκτονία στη Γάζα (UN COI 2025)

  • Το καθεστώς απαρτχάιντ (Amnesty, HRW, ICJ)

Αυτή η στάση, όπως την περιγράφει ο Βέλγος ευρωβουλευτής Rudi Kennes, δεν είναι απλώς εθελοτυφλία – είναι συνέργεια . Μια συνέργεια που, στην περίπτωση του Λιβάνου, όπως προειδοποιεί, ανοίγει τον δρόμο για «γενοκτονία» .Η ευθυγράμμιση της ΕΕ με τις πολιτικές των ΗΠΑ και του Ισραήλ αντανακλά την κατάρρευση της ανεξάρτητης ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής.

Η ΕΕ έχει χάσει κάθε ηθική αυθεντία. «Ποιοι είμαστε εμείς στο μέλλον για να σηκώνουμε το δάχτυλο και να λέμε σε οποιοδήποτε καθεστώς: "Πρέπει να συμμορφώνεστε με το νόμο, υπάρχουν διεθνή πρότυπα, υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα"; Δεν μπορούμε πια. Δεν έχουμε πια αυτή την εξουσία. Δεν έχουμε πλέον πραγματικούς ηγέτες στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή . Ο  Λίβανος θα είναι σίγουρα η επόμενη Γάζα. Αυτό συμβαίνει ήδη... Κανείς δεν λέει τίποτα», προειδοποιεί.


Il faut que je m'en aille/ Πρέπει να φύγω: ένα τραγούδι αποχαιρετισμού των είκοσί μας χρόνων


Το «Πρέπει να φύγω» (γνωστό και ως «Ας πιούμε μια τελευταία φορά») είναι ένα διάσημο γαλλικό τραγούδι που ερμήνευσε, έγραψε και συνέθεσε ο Νεοζηλανδός  beatnik Graeme Allwright το 1966. Εμφανίζεται στο άλμπουμ του "Joue, joue, joue". Είναι ένας από τους πιο γνωστούς τίτλους του συγγραφέα του.

 Είναι ένα μελαγχολικό τραγούδι αποχαιρετισμού που γιορτάζει τη φιλία και τις κοινές αναμνήσεις πριν από μια αναπόφευκτη αναχώρηση.

Il faut que je m'en aille

 
(Couplet 1)


Le temps est loin de nos vingt ans
Des coups de poings, des coups de sang
Mais qu'à cela ne tienne, c'est pas fini
On peut chanter quand le verre est bien rempli
Buvons encore une dernière fois
À l'amitié, l'amour, la joie
On a fêté nos retrouvailles
Ça m'fait d'la peine, mais il faut que je m'en aille 


(Refrain)
Il faut que je m'en aille
Il faut que je m'en aille
Je suis parti, changé d'étoiles
Mais il faut que je m'en aille 


(Couplet 2)


J'ai parcouru le monde entier
À la recherche d'une amitié
Une amitié qui soit sincère
Qui soit la plus belle de la terre
Buvons encore une dernière fois
À l'amitié, l'amour, la joie
On a fêté nos retrouvailles
Ça m'fait d'la peine, mais il faut que je m'en aille 
 

(Couplet 3)


J'ai eu des femmes dans mes bras
J'ai pris des chemins de traverse
J'ai vécu des moments de joie
J'ai vécu des moments de détresse
Buvons encore une dernière fois
À l'amitié, l'amour, la joie
On a fêté nos retrouvailles
Ça m'fait d'la peine, mais il faut que je m'en aille 
 

(Couplet 4)


Quand je serai vieux et fatigué
Et que je n'pourrai plus voyager
Je repenserai à tous ces instants
Où l'on chantait en reculant
Buvons encore une dernière fois
À l'amitié, l'amour, la joie
On a fêté nos retrouvailles
Ça m'fait d'la peine, mais il faut que je m'en aille 

Sydney Graeme Allwright (1926-2020)


🇫🇷 ΕΚΘΕΣΗ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ : MATISSE 2026 (GRAND PALAIS PARIS) (4K 120FPS UHD) 26/ΜΑΡΤΙΟΥ/2026

https://www.grandpalais.fr/sites/default/files/medias/images/2025-10/visuel_henri_matisse_nu_bleu_ii_1952-c-centre_pompidou_0.jpgMatisse

1941 - 1954

Exhibitions

March 24 - July 26, 2026

«Στο λαμπρό φως των τελευταίων χρόνων της ζωής του, ο Ματίς εφηύρε μια νέα γλώσσα: αυτή των κομμένων μορφών και του καθαρού χρώματος. Περισσότεροι από 300 πίνακες, σχέδια, βιβλία και κομμένα γκουάς ανατρέχουν, μεταξύ 1941 και 1954, στο ταξίδι ενός ελεύθερου καλλιτέχνη σε αέναη κίνηση.

Η έκθεση Matisse. 1941-1954 ρίχνει φως στα τελευταία χρόνια της καριέρας του Henri Matisse, μεταξύ 1941 και 1954, μέσα από περισσότερα από 300 έργα - πίνακες ζωγραφικής, σχέδια, γκουάς  εικονογραφημένα βιβλία, υφάσματα και βιτρό - από τη συλλογή του Κέντρου Πομπιντού και σημαντικά διεθνή δάνεια. Αποκαλύπτει το διεπιστημονικό πεδίο της πρακτικής του κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συγκεντρώνοντας παράλληλα μια εξαιρετική ομάδα γκουάς .

Στα σχεδόν ογδόντα του χρόνια, ο Ματίς επανεφηύρε τον εαυτό του μέσω της  γκουάς — την οποία ανέδειξε σε μια αυτόνομη οπτική γλώσσα, ελεύθερη και ικανή να φτάσει στο καθολικό μέσω της απλότητάς της. Προσαρμοσμένη τόσο στην αναπαραγωγή όσο και σε μνημειώδεις παραγγελίες, αυτή η τεχνική του επέτρεψε να εκφράσει πλήρως τη διακοσμητική διάσταση της τέχνης του.

Η έκθεση δείχνει πώς η ζωγραφική παραμένει στην καρδιά της προσέγγισής του, αντί να αντικαθίσταται από τα cut-out: αντίθετα, ξεδιπλώνεται με όλο και μεγαλύτερο χώρο, ένταση και χρώμα. Ανάμεσα στα σημαντικότερα σύνολα που συγκεντρώνονται εδώ είναι το μεγαλοπρεπές και τελευταίο της σειράς Intérieurs de Vence από το 1947-1948, το άλμπουμ Jazz, η σειρά Thèmes et variations καθώς και τα σχέδια με πινέλο και μελάνι· τα κύρια στοιχεία του προγράμματος Chapelle de Vence· τα μνημειώδη πάνελ του La Gerbe et des Acanthes, και ως κορυφαία στιγμή, που συγκέντρωσε εξαιρετικά, τις μεγάλες φιγούρες cut-out: La Tristesse du roi, Zulma, La Danseuse créole και το περίφημο Nus bleus.

Σχεδιασμένη ως ένα ταξίδι στο σύμπαν του ζωγράφου, η έκθεση αναπαριστά τη ζωντανή ατμόσφαιρα του συνεχώς μεταβαλλόμενου στούντιό του. Μια πρόσκληση να ανακαλύψετε τον ακμάζοντα «κήπο» του Ματίς, δωμάτιο με το δωμάτιο.

Συμπαραγωγή μεταξύ του Centre Pompidou και του GrandPalaisRmn»

Πηγή σημειώματος :www.grandpalais.fr

Ανρί Ματίς(1869-1954)

https://www.lifo.gr/sites/default/files/styles/max_1920x1920/public/articles/2024-10-23/matisse-studio-1908.jpg?itok=_0a8-mNY

Αλέξανδρος Σχινάς : Ε ξ ο ρ κ ι σ μ ο ί θανάτου [ 3/ 4 ]

 

Ε ξ ο ρ κ ι σ μ ο ί  θανάτου
[ 3/ 4 ]

Εισαγωγή-Επιμέλεια Αφιερώματος
ΣΠΥΡΟΣ ΜΟΣΚΟΒΟΥ

Ιδέες. Κριτική. Λογοτεχνία. | ΝΕΟ ΠΛΑΝΟΔΙΟΝneoplanodion.gr

Εκτός από το σύντομο αλλά καίριο για τον ελληνικό μοντερνισμό εκδεδομένο έργο του ο συγγραφέας Αλέξανδρος Σχινάς (1924-2012, βλ. Αφιέρωμα στο περιοδικό Χάρτης 69, Σεπτέμβριος 2024) κατέλιπε και ένα εκτενές ποιητικό πόνημα με τίτλο Εξορκισμοί. Σώζεται μαγνητοφωνημένο σε τρεις κασέτες που ταχυδρομήθηκαν κατά πάσαν πιθανότητα στις 5.5.1989, όπως προκύπτει από τη φθαρμένη πια σφραγίδα στον φάκελο. Πρόκειται για πάνω από χίλια σκωπτικά και αιχμηρά ομοιοκατάληκτα δίστιχα, ως επί το πλείστον, ποιήματα που έχουν ως βασικό θέμα τον θάνατο και την υποτιθέμενη υπέρβασή του με την Ανάσταση του Ιησού κατά τη χριστιανική θρησκεία.

Η ημερομηνία αποστολής λίγες ημέρες μετά το Πάσχα της χρονιάς εκείνης συσχετίζει το ποιητικό αυτό έργο με το πασχάλιο μήνυμα και την υπονόμευσή του με τον τρόπο της ποίησης, πόσο μάλλον που στη δεύτερη κασέτα ο Σχινάς αναφέρει συγκεκριμένα: «Θανόντος του θανάτου νέες ασκήσεις ομοιοκαταληξίας». Αναμφίβολα ο καταρράκτης αυτός των διστίχων δεν είναι δυνατόν να γράφτηκε και να εκφωνήθηκε μέσα σε λίγες μέρες. Μπορούμε όμως να θεωρήσουμε το Πάσχα του ’89 ως χρονική ένδειξη για την ολοκλήρωση και τη μαγνητοφώνηση του έργου.

Στη σύντομη εισαγωγή της πρώτης κασέτας με λίγες επεξηγήσεις για τους κανόνες των ομοιοκαταληξιών, ο συγγραφέας απευθύνεται ρητά «προς φιλοπαίγμονες στωικευόμενους». Τέτοιος ήταν και ο ίδιος ο Σχινάς, σαρκαστικός και προφασιζόμενος μια ανύπαρκτη αταραξία που επικάλυπτε την πυριφλεγέθουσα προσωπικότητά του. Και τον φανταζόμαστε τώρα τις μέρες εκείνες του ’89, μονάζοντα πια στο Έσσεν της Γερμανίας, να παίζει τις ομοιοκατάληκτες συλλαβές στο κομποσκοίνι του γράφοντας το δικό του ποιητικό Λειμωνάριον. Σήμερα απομένει σε μας να κρίνουμε αν το έργο αυτό είναι ή όχι μια αντισυμβατική, μοντέρνα ψυχωφελής διήγηση.

Αρχής γενομένης από αυτή την Δευτέρα και όλες τις λοιπές Δευτέρες του μηνός Μαρτίου, θα παρουσιάσουμε εδώ σε τέσσερις συνέχειες αποσπάσματα από τις ισάριθμες ενότητες του έργου: “Προτροπές και παραινέσεις”, “Εξορκισμοί θανάτου”, “Εξορκισμοί χριστιανικών δαιμονίων ή άνθη ανευλαβείας” και “Παμμιγή”.

Στην πρώτη κυριαρχεί ο διδακτικός τόνος, με τον οποίο ο συγγραφέας προσπαθεί να εξοικειώσει τον αναγνώστη με το αναπόφευκτο του θανάτου. Στη δεύτερη συγκεντρώνονται παντοδαπές θανατήσιες μνείες, επικλήσεις, προλήψεις για το τέλος της ζωής. Στην τρίτη διακωμωδείται η εξιδανικευμένη εικόνα του Ιησού και η πίστη στη μεταθανάτια ζωή. Η τέταρτη ενότητα έχει προφανώς προκύψει ενδιάμεσα και παράλληλα με τις ρίμες για τον θάνατο, κατά κάποιον τρόπο από κεκτημένη ποιητική ταχύτητα: έμμετρα χαριτολογήματα, θεματικά κατανεμημένα για όλους τους θεούς και δαίμονες της ιστορίας του πνεύματος και της ζωής του ανθρώπου.

— ΣΜ

 

ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ

Μην άδεις στο Βατικανό ούτε και στο Φανάριον
εφ’ όσον δεν ομοιάζεις με ψιττακό ή κανάριον.

Όσο για Λούθηρο, Ζβίγγλιο ή Καλβίνο,
τράβα μια μονοκοντυλιά και πες: «Τους σβήνω».

Τους πάσης φύσεως λυπηρούς, χιλιαστάς, Μορμόνους
προσπέρνα τους αμίλητος, παράτησέ τους μόνους.

Σχισματικοί, αιρετικοί, δεν ξέρουνε τον όρθρο,
ρίχνουν κουραμπιεδόσκονη στον προαιώνιο βόθρο.

Εδώ απαιτείται εκσκαφεύς, κανένα μέσον άλλο,
δεν πρόκειται για πάσσαλον που εκκρούεται πασσάλῳ.

Απ’ όσο μέσα απ’ τις γραμμές του κείμενου διακρίνω
πρέπει να ήτανε χοντρό και τεντωμένο κρίνο.

Του αμνού η μήτηρ πρόβαλλε πάντα αρνησικυρία
όποτε τη ρωτάγανε: «Αρνί συ, κυρία;»

Αποβιώνων προ Χριστού ειρηνικά και ήπια
λυπόνταν που δεν πρόλαβε να σφαγιάσει νήπια.

Όθεν η εις Αίγυπτον φυγή όχι λόγω κινδύνου,
αλλ’ εις τα πλαίσια τουρισμού φτηνού και ανωδύνου.

Σε στάβλο απαντήσανε μπάνικο βρέφος θείο
και στρίβοντας τον μύστακα οι μάγοι: «Έλα στον θείο».

Ποτέ δεν το ξανάκουσαν μάγοι, άγγελοι, ποιμένες
πως και στη γέννα μένουνε άθικτοι οι υμένες.

Τρεις επί δεκατέσσερις, ποια ήτανε η λύση;
Πάσχιζε να τη βρει προτού ο αλέκτωρ τρις λαλήσει.

Σαράντα δύο γενεές του χάρισε ο Ματθαίος
και όσοι το αμφισβητούν ανευλαβώς και αθέως.

Άχρηστοι όλοι οι πρόγονοι και μάλλον δίκην έρματος
εφ’ όσον συνελήφθη αμώμως, άνευ σπέρματος.

Τότε εβόα βαφτιστής, λερός και ακριδοφάγος,
όλης της γύρω περιοχής περίγελως και άγος.

Τους ήταν αηδιαστικό μα και γελοίο όντως
ν’ ακούνε εκείνη τη φωνή στην έρημο βοώντος.

Κήρυττε: «Ο ισχυρότερος έρχεται γαρ οπίσω μου»
του πλήθους σπαρταρώντος από τα γέλια σύσσωμου.

Τι θέλεις επί πίνακι, γαρδούμπα ή σουβλάκι;
Εσκέφθη η Σαλώμη και είπε: «Κεφαλάκι».

Ήδη ως παις ο βαφτιστής έκανε ντόρο στον ναό
μα άλλα επεφύλασσε μετά για τον λαό.

Έπεισε κάτι αλιείς να ψέλνουνε τροπάρια
και ν’ αγκιστρώνουν στο εξής μονάχα ανθρωπάρια.

Τα θαύματά του έγιναν γνωστά με τον καιρό,
με τη νοθεία μετέτρεπε τον οίνον σε νερό.

Επιχειρούσε συνεχώς βάδισι επί υδάτων,
οι απόστολοι τον έβγαζαν με κόπο από τον πάτον.

Εν τρικυμία επιτιμών τον άνεμον, τη θάλασσα,
φτου, είπε ως προς την φύσι, τους νόμους της δεν χάλασα.

Παρόντος του Ηλία κι ενός άλλου ρεμπεσκέ
μετεμορφώθη και είπε: «Πάω σε μπαλ μασκέ».

Λάζαρε, δεύρο έξω, του φώναξε με οργή
που ’χε μπει στο κελάρι κι έκλεβε το φαγί.

Πέντε χιλιάδες πείναγαν, τριγύρω ούτε χορτάρια,
δύο ιχθύες τους έδειξε. «Φάτε, ω μάτια, ψάρια».

Αδύνατον να πολλαπλασιασθούν κι εκείνοι οι πέντε άρτοι,
τους κρύψανε οι μαθηταί κι είπαν πως ήταν σκάρτοι.

Εγώ περνάω κάμηλον από οπή βελόνας!
Με κάτι τέτοια τσάντιζε Φαρισαίους και Τελώνας.

Οργή νεκροθαπτών κατά καιρούς
που συνιστούσε στους νεκρούς να θάπτουν εαυτών νεκρούς.

Για κτηνοτρόφους πάντως ήταν επί το χείρον
που έστελνε δαιμόνια εντός αθώων χοίρων.

Διέταξε κάποιους δαίμονες να παν σε χοιροστάσιο.
Δεν το κουνάμε, τούπανε, υπάρχει ενοικιοστάσιο.

Πάσαν νόσον θεράπευε και πάσαν μαλακίαν
με συνταγάς που εξέπλητταν και αυτόν τον Μαλαχίαν.

Ο Ιπποκράτης είπε: «Να πάει να κουρευθεί,
μ’ εμένα η ιατρική αλλιώς θα πορευθεί.»

Δεν τα προδίδω, είπε, τα κόλπα μου είναι εμά
και εθεράπευσε τυφλόν που ’βγαινε από σινεμά.

Η θεραπεία του τυφλού δεν ήτανε απάτη.
Άρον τον κρέββατόν σου, του ’πε, και περιπάτει.

Έκανε τυφλούς ν’ ακούν, κωφούς να αναβλέψουν
και ήτανε έξω φρενών που αρνούνταν να πιστέψουν.

Εντός σταδίου θεράπευσε παράλυτον κοντό
λέγοντας: «Μην ξαναπηδάς ποτέ επί κοντώ.»

Συνέχυσεν παράλυτον μετά παθόντος άλλου
και του παρέσχε επιτυχώς ίασιν κωφαλάλου.

Ίασιν υποσχέθηκε σε παραλυτικό
από ελαφρό συνάχι, κάπως κολλητικό.

Πολύ εταλαιπώρησεν κακόν, άλαλον άλτην
θέλοντας να τον κάνει καλόν, χωλόν και ψάλτην.

Θεράπευσε δυσκοίλιον διατάζων: «Άντε χέσε!»
Και του εξήγησε: «Όχι εγώ, η πίστις σέσωκέ σε.»

Βραδύγλωσσος αντί παπά έλεγε παπαπά,
τον εθεράπευσε τόσο πολύ που ’λεγε μόνον πα.

Προετοίμασε για ίασι γαλλομαθή μουγγό
και του ’πε να προφέρει αντί Hugo Ουγκώ.

Θεράπευσε ανίκανον που ονειρευόταν καύλα
λέγων: «Σε τέτοιο όνειρο βάλε τελεία και παύλα.»

Κίναιδον επετίμησε ενώπιον αφελών
και τον ευλόγησε όπου δει χώνων κι έναν φελλόν.

Κάποιον που ’τρωγε κι έπινε και οργίαζε άνευ φρένου
γιάτρεψε ομοιοπαθητικά: «Φάγε, πίε και ευφραίνου.»

Θεράπευε τους κλαυθμηρούς που δεν γνωρίζαν γέλιο
προτρέπων να διαβάζουνε απλώς το Ευαγγέλιο.

Για κάποιον που ύμνει τον Λουκά, τον Μάρκο, τον Ματθαίο
είπε: «Άρχισε η ίασις, δεν έχει τεταρταίο.»

«Κύριε, έχω ημικρανία». Τον γιάτρεψε με κόπο,
τον έσουρε ως τα μισά εις του Κρανίου Τόπο.

Σε κάποιον που ’χε AIDS, σύφιλι και βλεννόρροια
είπε πως υπερέβη της εγκρατείας τα όρια.

Σε θεραπεύω αμέσως, αν και τα αφροδίσια
σημαίνουν για κοινούς ιατρούς ατέρμονη οδύσσεια.

Κάποιον που του ’πε: «Κύριε, με κατατρώγει η φθίσις»
τον ψυχανάλυσε βαθιά μπας κι είχε απωθήσεις.

Ήξερε και τη συνταγή για κάποιον που είχε δάγκειο
και του ’πε: «Να προσεύχεσαι μονάχα στο απάγκιο».

Να κόψετε, είπε, το φαΐ και ειδικώς την όρυζα
για να προστατευθείτε σίγουρα από την κόρυζα.

Κάποιος του είπε ότι έπασχε από υποχλωρυδρία
και του συνέστησε να πιει γεμάτη χλώριο υδρία.

Σε κάποιον που ’χε εμφανή και εκ των έξω κήλη
συνέστησε μετάνοια γιατί είχε εξοκείλει.

Ούρλιαζε κάποιος που ’χε ανώδυνο κιρσό
όπως τον εθεράπευε με ευχές και με πυρσό.

Συνέστησε σε κάποιον που ’χε στο στόμα άφτρα
να καπνίζει ανάποδα ρουφώντας απ’ την καύτρα.

Επέβαλε σε κάποιον που είχε διφθερία
να παύσει να φωνάζει: «Ζήτω η ελευθερία!»

Σε έναν που του κλάφτηκε πως όλο σεληνιάζεται
διέγνωσε νόσον ιεράν και του ’πε να μη νοιάζεται.

Πλήθος χολής ως διέγνωσε δι’ ενός και μόνου βλέμματος
κάποιον επότισες χολή κι είν’ λίθος αναθέματος.

Κάποιος του είπε: «Η νόσος μου λέγεται κερατίτις».
Κι αυτός σοφά γνωμάτευσε: «Προέρχεται από κοίτης».

Η λόρδωση, είπε, είναι νόσος της Βρετανίας,
πώς την απέκτησες εσύ που ’σαι εξ Ευρυτανίας;

Απάντησε σε κάποιον που του ’πε: «Έχω διαβήτη»
Δεν μου χρειάζεται, μου αρκεί της ράβδου μου η μύτη.

Θύμωσε που κάποιος του ’πε ότι είχε ευλογία.
Αν άλλος σου την έδωσε, τότε δεν είναι αγία.

Του είπαν για πυρέσσοντα ότι είχε μελιταίον.
Πάρτε τον είπε απ’ εδώ, ακούων αμελητέον.

Του προσκομίσαν μερικούς που είχανε σκορβούτον.
Μακάριοι, είπε, πείναγαν, δεν ήρπαζον και εβούτων.

Αρκεί πια επιτέλους με θεραπείες λεπρών,
είπε, και εξεστόμισε τη λέξι του Καμπρόν.

Δεν θεραπεύω, δήλωσε, του ήπατος την κίρρωσιν,
την θεωρώ δικαίαν εκ του πατρός μου κύρωσιν.

Όταν η μανία του ανθρώπου για εξουσία περνάει στα όρια του μεταφυσικού-Τι αποκαλύπτει η έκθεση “Καταραμένος” στο Μουσείο Τολέδο

Πορτρέτο μούμιας ενός νέου που φοράει φυλαχτό. Αιγυπτιακό, 150–200 μ.Χ. Εγκαυστική σε ξύλο φλαμουριάς, 8 × 5 1/8 ίντσες (20,3 × 13 εκ.). Μουσείο J. Paul Getty,


Όταν η μανία του ανθρώπου για εξουσία περνάει στα όρια του μεταφυσικού-Τι αποκαλύπτει η έκθεση “Καταραμένος” στο Μουσείο Τολέδο

Νατάσα Μαστοράκου


Από ένα αρχαίο φυλαχτό για την προστασία ενός νεογέννητου, μέχρι ένα ερωτικό ξόρκι για να εξασφαλίσει κανείς μια σχέση ή ακόμη και ένα φίλτρο από το τοπικό φαρμακείο ή το άρωμα Chanel που υπόσχεται ακαταμάχητη γοητεία, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν – και συνεχίζουν να χρησιμοποιούν – τη μαγεία για να πετύχουν αυτό που επιθυμούν. Τα ξόρκια και η χρήση τους στην αρχαιότητα βρίσκονται στο επίκεντρο της έκθεσης «Cursed!» στο Toledo Museum of Art, που εξερευνά σε βάθος τη μαγεία στους αρχαίους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας, της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Ρώμης.

Μικρογραφικό φέρετρο με κατάρα. Ελληνικό, 4ος αιώνας π.Χ. Μόλυβδος, 4 1/2 × 2 1/8 × 1 3/8 ίντσες (11,5 × 5,5 × 3,5 εκ.). Βασιλικά Μουσεία Τέχνης και Ιστορίας, A.2958. Φωτογραφία: Image Studio, Βασιλικά Μουσεία Τέχνης και Ιστορίας, Βρυξέλλες

 

«Η μαγεία υπάρχει σε όλες τις κοινωνίες· είναι μια βασική ανθρώπινη επιθυμία να θέλεις να ελέγξεις τον κόσμο σου», αναφέρει ο επιμελητής της έκθεσης, δρ Jeffrey Spier, πρώην ανώτερος επιμελητής στο J Paul Getty Museum. «Πάντα υπήρχε η ανάγκη να επιστρατεύσουμε κάποια κρυμμένη δύναμη για να αποκτήσουμε ό,τι χρειαζόμαστε».


Σύμφωνα με τον Spier, η μαγεία εμφανίστηκε στη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο, καθώς αυτές οι κοινωνίες έγιναν πιο εγγράμματες και οι γραφείς κατέγραφαν τα ξόρκια σε διάφορες μορφές. «Στην Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία, η μετάδοση και η διδασκαλία της μαγείας είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη λογοτεχνία», εξηγεί ο Spier. Τα ξόρκια και τα μαγικά αντικείμενα ήταν μέρος της καθημερινότητας και διαδίδονταν ευρέως μέσα από ειδώλια και φυλαχτά. «Αυτή είναι πρακτική μαγεία», τονίζει ο Spier· «αντικείμενα που πραγματικά χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι».

Η μαγεία στις κοινωνίες αυτές εξυπηρετούσε συχνά πολύ καθημερινές ανάγκες – ένα από τα πιο συνηθισμένα ξόρκια ήταν για να υποσκάψεις τον αντίπαλό σου σε μια δίκη. «Το άγχος θα ήταν τεράστιο, οπότε προσέφευγες σε έναν μάγο για να επιβιώσεις από τη δικαστική μάχη», λέει ο Spier. Ένα κομμάτι κόκκινο ίασπι στην έκθεση προέρχεται από το Παρίσι, όπου χρησιμοποιούνταν για προστασία ενάντια σε κολικούς και στομαχικές παθήσεις.

Ξόρκια για προστασία και έρωτα στην αρχαιότητα

Υπήρχαν επίσης ξόρκια για την προστασία των νεογέννητων από δαίμονες – μια εξαιρετικά δημοφιλής πρακτική λόγω των υψηλών ποσοστών παιδικής θνησιμότητας στις πρώιμες κοινωνίες. «Η Λαμαστού ήταν ένας τρομακτικός δαίμονας που έβλαπτε βρέφη ή γυναίκες στη γέννα», αναφέρει ο Spier, «κάτι που αποτελούσε μεγάλη ανησυχία τότε. Για την προστασία, επικαλούνταν έναν άλλο δαίμονα, τον Παζούζου».


Δεν έλειπαν βέβαια και τα ερωτικά ξόρκια, τα οποία σήμερα θα τα χαρακτηρίζαμε ιδιαίτερα καταναγκαστικά. «Αυτά τα ξόρκια στόχευαν στην εξαναγκασμό», σχολιάζει ο Spier. «Δεν πρόκειται για ρομαντικές χειρονομίες· ήταν πολύ πιεστικά. Ένας άνδρας μπορούσε να ζητήσει από ένα πνεύμα νεκρού να εξαναγκάσει μια γυναίκα να πάει κοντά του. Είναι τρομακτικά όταν τα διαβάζεις».

Η πρόσληψη μάγου για κάποιο ξόρκι ήταν τόσο απλή όσο το να κατέβεις στην αγορά, να βρεις τον κατάλληλο πρακτικό και να πληρώσεις το ανάλογο αντίτιμο. Στην αρχαία Ελλάδα, υπήρχαν μάλιστα περιπλανώμενοι μάγοι που επισκέπτονταν σπίτια προσφέροντας διάφορα είδη μαγείας για τη βελτίωση της ζωής (ο Πλάτων τους αναφέρει σκωπτικά ως «αγύρτες ιερείς» στην Πολιτεία).

[.......................................]

Μαγεία στην αρχαιότητα: Η έκθεση «Καταραμένος



Πέμπτη, Μαρτίου 26, 2026

Οι νέες ταινίες στην Αθήνα (athinorama.gr)

 

Ο Άγνωστος της Μεγάλης Αψίδας

L’Inconnu de la Grande Arche
2,5
  • Δραματική
  • 2025
  • Έγχρ.
  • Διάρκεια: 104 '

Το 1983 ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν προκηρύσσει διαγωνισμό για ένα εμβληματικό έργο: τη Μεγάλη Αψίδα της Ντεφάνς. Τον κερδίζει ο άγνωστος Δανός...

Θα σε Σκοτώσουν

They Will Kill You
  • Τρόμου
  • 2026
  • Έγχρ.
  • Διάρκεια: 94 '

Μια νεαρή γυναίκα πρέπει να επιβιώσει τη νύχτα στο ξενοδοχείο Virgil, το μυστηριώδες και διεστραμμένο κρησφύγετο μιας δαιμονικής σέκτας, πριν αυτή...

Είσαι Έτοιμος; 2

Ready or Not 2: Here I Come
  • Τρόμου
  • 2026
  • Έγχρ.
  • Διάρκεια: 108 '

Λίγα λεπτά αφότου επιβίωσε της σφοδρής δολοφονικής επίθεσης από την οικογένεια Λε Ντομάς, η Γκρέις ανακαλύπτει ότι έχει φτάσει στο επόμενο επίπεδο του...

Όργουελ: 2+2=5

Orwell: 2+2=5
3,5
  • Ντοκιμαντέρ
  • 2025
  • Έγχρ.
  • Διάρκεια: 119 '

Η πολιτική σκέψη του Βρετανού συγγραφέα του «1984» και της «Φάρμας των ζώων» και η σχέση της με τη σύγχρονη εποχή της ψηφιακής χειραγώγησης και των...

Χωρίς Πατέρα

Árva / Orphan
3
  • Δραματική
  • 2025
  • Έγχρ.
  • Διάρκεια: 132 '

Στην Ουγγαρία της δεκαετίας του ’50 ο νεαρός Άντορ μεγαλώνει με τη μητέρα του και την ιστορία ενός εξιδανικευμένου νεκρού πατέρα. Μέχρι που εκείνη του...

Άπειρη Γη

Άπειρη Γη
2,5
  • Σινεφίλ
  • 2025
  • Έγχρ.
  • Διάρκεια: 80 '

Σε ένα ορεινό χωριό στην Ήπειρο ο Λάζαρος σκοτώνεται σε κυνηγετικό ατύχημα. Λίγο μετά η γυναίκα του γεννά το γιο τους που παίρνει το όνομά του....

Δυστυχώς Βρίζω

I Swear
2,5
  • Δραματική
  • 2025
  • Έγχρ.
  • Διάρκεια: 120 '

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο νεαρός Τζον Ντέιβινσον αναπτύσσει ξαφνικά, όταν αγχώνεται, μια ανεξέλεγκτη συμπεριφορά. Δεν μπορεί να συγκρατήσει...

Δαβίδ: Το Αγόρι που Έγινε Θρύλος

David
1,5
  • Animation
  • 2025
  • Έγχρ.
  • Διάρκεια: 109 '
  • Κ

Η ιστορία του φτωχού νεαρού βοσκού ο οποίος, οπλισμένος μόνο με μια σφεντόνα, τα έβαλε με τον ανίκητο γίγαντα Γολιάθ, ενέπνευσε ολόκληρο τον λαό του...

Dog of God

Dieva Suns
2,5
  • Animation
  • 2025
  • Έγχρ.
  • Διάρκεια: 92 '

Σε ένα λετονικό χωριό του 17ου αιώνα η κλοπή ενός ιερού κειμηλίου πυροδοτεί κατηγορίες για μαύρη μαγεία. Τότε εμφανίζεται από το πουθενά ένας...

Στη Σκιά της Πορτοκαλιάς

Allly Baqi Mink / All That's Left of You
2,5
  • Δραματική
  • 2025
  • Έγχρ.
  • Διάρκεια: 146 '

Από την Παλαιστίνη του 1948 στη σύγχρονη κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Μια γυναίκα αφηγείται την ενδιάμεση ιστορία, η οποία καλύπτει εφτά δεκαετίες και...

Όλες οι ταινίες στους Κινηματογράφους της Θεσσαλονίκης (thessalonikiguide.gr)

 


Hell Bound /Κόλαση (1957)

 Το Hell Bound είναι ένα αμερικανικό αστυνομικό φιλμ νουάρ, γυρισμένο με χαμηλό προϋπολογισμό. Διαρκεί μόλις 71 λεπτά και παρά την εμπορική ...