Στα μέσα Μαρτίου του 1945, ακόμη και ο Αδόλφος Χίτλερ γνώριζε ότι ο πόλεμος είχε χαθεί.
Οι σοβιετικές δυνάμεις βρίσκονταν σε απόσταση μόλις 45 μιλίων από το Βερολίνο.
Οι αμερικανικές δυνάμεις είχαν διασχίσει τον Ρήνο και προχωρούσαν προς την περικύκλωση των εναπομεινάντων Γερμανών υπερασπιστών.
Ο Χίτλερ, όμως, δεν πίστευε ότι είχε αποτύχει ο ίδιος. Πίστευε ότι τον είχαν προδώσει οι ίδιοι οι Γερμανοί.
Έτσι, στις 19 Μαρτίου, εξέδωσε το «Διάταγμα για τις καταστροφές στην επικράτεια του Ράιχ», το οποίο έμεινε γνωστό ως Nerobefehl, δηλαδή «Διάταγμα του Νέρωνα».
Διέταζε την καταστροφή των υποδομών της ίδιας της Γερμανίας – υποτίθεται για να μην μπορέσουν να τις χρησιμοποιήσουν οι Σύμμαχοι, αλλά ο προφανής σκοπός ήταν να τιμωρήσει τη χώρα του.
Ευτυχώς, ο Άλμπερτ Σπέερ και άλλοι ναζί αξιωματούχοι δεν εκτέλεσαν τη διαταγή, αν και, όπως φαίνεται, δεν ενημέρωσαν ποτέ τον Χίτλερ για όσα συνέβαιναν – ή, μάλλον, για όσα δεν συνέβαιναν.
Γιατί ανατρέχω σε αυτή την ιστορία; Προφανώς, επειδή σκέφτομαι τι θα συμβεί μετά τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ.
Όλα δείχνουν ότι οι Ρεπουμπλικανοί οδεύουν προς μια συντριπτική ήττα στις εκλογές, τις οποίες ο Τραμπ έχει μετατρέψει σκόπιμα σε δημοψήφισμα για το πρόσωπό του: «Κίνημα MAGA, κάντε σαν να είμαι κι εγώ υποψήφιος». Τι θα κάνει, λοιπόν, όταν οι Αμερικανοί δείξουν τι πραγματικά πιστεύουν γι’ αυτόν;
Φυσικά, θα ισχυριστεί ότι υπήρξε νοθεία και θα προσπαθήσει να ανατρέψει το αποτέλεσμα. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι αποτυγχάνει. Και μετά, τι;
Η απώλεια του Κογκρέσου θα περιορίσει την εξουσία του Τραμπ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα την εξαλείψει.
Πάνω απ’ όλα, θα εξακολουθεί να διαθέτει τεράστια δυνατότητα να προκαλέσει καταστροφές στην Αμερική, για να μην αναφέρουμε τους συμμάχους της.
Τις τελευταίες ημέρες, σύμφωνα με τον πρόεδρο Ζελένσκι, η Ουκρανία δεν έχει λάβει καμία προειδοποίηση από τη Δύση για επικείμενες ρωσικές επιθέσεις.
Αυτό θα μπορούσε να οφείλεται σε τεχνικά προβλήματα.
Όποιος, όμως, απορρίπτει ως απίθανο το ενδεχόμενο ο Τραμπ να επιχειρεί να τιμωρήσει την Ουκρανία επειδή τόλμησε να στερήσει τη νίκη από τον φίλο του, Βλαντίμιρ Πούτιν, πρέπει να κοιμόταν τα τελευταία δύο χρόνια.
Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ έκοψαν ξαφνικά εκατοντάδες δέντρα σε ένα δημόσιο γήπεδο γκολφ στην Ουάσιγκτον.
Ο Τραμπ ήθελε εδώ και καιρό να αναδιαμορφώσει το γήπεδο σύμφωνα με τα δικά του γούστα, αλλά αυτό είναι απίθανο να συμβεί, δεδομένου του πολιτικού κλίματος.
Σε κάθε περίπτωση, δεν υπήρχε κανένας λόγος να επισπευσθεί η καταστροφή. Επρόκειτο σχεδόν σίγουρα για μια πράξη εκδικητικότητας, μια σκόπιμη πράξη βανδαλισμού, που πραγματοποιήθηκε ακριβώς επειδή ο Τραμπ γνωρίζει ότι δεν θα περάσει το δικό του.
Και μπορεί μερικές εκατοντάδες δέντρα να μην αποτελούν από μόνα τους κάτι τόσο σημαντικό, αποκαλύπτουν, ωστόσο, τη μορφή που είναι πιθανό να πάρουν τα πράγματα στο μέλλον.
Αρκεί να σκεφτούμε το Κέντρο Κένεντι, ένα εθνικό σύμβολο που ο Τραμπ καταστρέφει επειδή δεν μπορεί να του δώσει το δικό του όνομα.
Αυτό είναι το μοντέλο, για όσα είναι πολύ πιθανό να συμβούν στην Αμερική τα επόμενα δύο χρόνια.
Μπορούν οι Δημοκρατικοί να σταματήσουν την επερχόμενη βασιλεία της καταστροφής;
Δυστυχώς, μια διεφθαρμένη, κομματικά μεροληπτική πλειοψηφία στο Ανώτατο Δικαστήριο, επικαλούμενη τη θεωρία της «ενιαίας εκτελεστικής εξουσίας» (unitary executive), έχει παραχωρήσει στον Τραμπ τεράστια εξουσία, σε μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτη.
Αυτό συμβαίνει επειδή περιβάλλεται από υποτακτικούς συνεργάτες – πολλοί από τους οποίους εγκρίθηκαν από τους άβουλους Ρεπουμπλικανούς στο Κογκρέσο — που είναι πρόθυμοι, να παραβιάσουν τον νόμο, συχνά και με ενθουσιασμό.
Στο πλευρό του βρίσκονται επίσης ολιγάρχες με τεράστιους πόρους, οι οποίοι θα συνεχίσουν να διευκολύνουν τις επιθέσεις του στη δημοκρατία, ακόμη κι αν τα δισεκατομμύρια που δαπανούν για πολιτικούς σκοπούς δεν αρκέσουν για να εξαγοράσουν αυτή την εκλογική αναμέτρηση.
Υπάρχει, ωστόσο, κάτι που μπορούν να κάνουν οι Δημοκρατικοί – να καταστήσουν σαφές ότι όλοι όσοι συνδράμουν και υποθάλπουν τον Τραμπ στον νερωνικό του παραλογισμό θα λογοδοτήσουν με τον τρόπο που προβλέπει ο νόμος.
Εδώ που βρισκόμαστε, όποιος λέει φράσεις του τύπου «Πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και όχι πίσω» καθιστά σημαντικά λιγότερο πιθανό να προκύψει οτιδήποτε που θα μπορούσε να μας κάνει να κοιτάξουμε μπροστά.
*Το Τvxs είναι από τα λίγα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης. Η επιβίωσή του εξαρτάται από τη βοήθειά σας. Γραφτείτε
συνδρομητές - Κάντε δωρεά
Το πιο γνωστό του έργο, Il Quarto Stato («Η τέταρτη τάξη»)*
(1901), έχει γίνει ένα πολύ γνωστό σύμβολο για τα προοδευτικά και
σοσιαλιστικά κινήματα στην Ιταλία και γενικά σε όλη την Ευρώπη. Ο
πίνακας εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της σκηνής έναρξης της ταινίας του
Bernardo Bertolucci 1900 και σήμερα στεγάζεται στο μουσείο Museo del Novecento στο Μιλάνο. Μια παλαιότερη έκδοση βρίσκεται στην Πινακοθήκη Μπρέρα.
Τζουζέπε Πελίτσα - Βικιπαίδεια
*Μαξ Οφίλς – Στράτος Κερσανίδης: "Ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης που δε γνωρίσαμε ποτέ" 
