Είναι μια ελαφρώς απερίγραπτη εμπειρία το να έχεις τον Σλαβόι Ζίζεκ απέναντί σου ως συνομιλητή: Μιλάει συνειρμικά, συχνά κόβοντας φράσεις στη μέση (επειδή πιθανότατα τις έχει ολοκληρώσει στο μυαλό του κι έχει προχωρήσει παρακάτω), ανοίγοντας τεράστιες παρενθέσεις με ταινίες, με βιβλία, με πολιτικά γεγονότα, απλά για να επιστρέψει αρκετά λεπτά αργότερα στην αρχική του τοποθέτηση, και καταφέρνοντας να είναι πάντα απίστευτα ετοιμόλογος σε οτιδήποτε αναμενόμενο ή απρόσμενο αν του έρθει ως ερώτηση ή ως σχόλιο.
Μπορεί να διακόψει ένα σκεπτικό του πάνω στο MAGA κίνημα ή στον πυρηνικό κίνδυνο ή στο ανεξέλεγκτο ΑΙ για να σχολιάσει κάτι που απλώς θα πάρει το μάτι του («ελπίζω να είσαι φαν του Ρέιμοντ Τσάντλερ!», μου λέει κάποια στιγμή κοιτάζοντας μια μπλούζα Long Goodbye που φοράω, πριν αριθμήσει τα αγαπημένα του βιβλία του Τσάντλερ κι έπειτα συνεχίζοντας το σκεπτικό του πάνω στο πώς κάθε δυστοπία κλείνει μέσα της μια ουτοπία) ή μπορεί να αντιδράσει σε μια αναφορά και να φύγει τελείως προς μια νέα κατεύθυνση κουβέντας που φαίνεται να τον συναρπάζει.
Συχνά θα χαθεί στιγμιαία σε μια σκέψη και θα αφήσει μια πρότασή του στη μέση. Ίσως απλά να πιστεύει πως δεν έχει νόημα να την ολοκληρώσει. Σα να λέει: Καταλαβαίνετε όλοι τι θέλω να πω, απλά συμπληρώστε το κενό. Και διαρκώς, όποτε νιώσει πως έχει ώρα να γίνει νέα ερώτηση, θα σταματήσει απότομα μια ανάλυσή του και θα πει «συγγνώμη! Μιλάω πολύ».
Τον συνάντησα στο Λίντο, στο πλαίσιο του 83ου φεστιβάλ Βενετίας, όπου έκανε πρεμιέρα το νέο ντοκιμαντέρ The Pervert’s Guide to Utopias της Σόφι Φάινς – τρίτη συνεργασία των δυο τους μετά τα The Pervert’s Guide to Cinema του ‘06 και The Pervert’s Guide to Ideology του ‘12. Για μια ακόμη φορά, ο Ζίζεκ αναλύει κινηματογραφικά έργα που βρίσκει ενδιαφέροντα ή που κρύβουν μέσα τους μεγάλες αλήθειες για τον κόσμο μας.
Αυτή τη φορά, η οπτική μέσα από την οποία γίνεται η ανάλυση του Ζίζεκ είναι η ίδια η ιδέα της ουτοπίας, και το κατά πόσο είναι κάτι αληθινά ελπιδοφόρο ή χρήσιμο να έχουμε ποτέ στο μυαλό μας. «Η ουτοπία νοείται τελικά ως αρνητικός όρος!», φωνάζει χαρακτηριστικά κάποια στιγμή στη διάρκεια της κουβέντας. «Δεν εξυμνούμε την ουτοπία. Η βασική μας θέση είναι ότι ζούμε σε συστήματα που είναι ουτοπικά με την έννοια ότι, για να υπάρξουν, πρέπει να παραβιάζουν τους ίδιους τους κανόνες τους». Ας πούμε πως αυτό δίνει μια μικρή γεύση του πού πάει το όλο πράγμα.
Μερικές από τις ταινίες, για λίγη ακόμα γεύση “ουτοπίας”, είναι η Μελαγχολία του Τρίερ, το Prestige του Νόλαν, το Πέρσι στο Μαρίενμπαντ, η Ζαν Ντιλμάν της Σαντάλ Άκερμαν – αλλά και το Handmaid’s Tale, για το κεφάλαιο του οποίου στην ταινία ο Ζίζεκ θα ντυθεί θεραπαινίδα και θα κοιτάζει την κάμερα ξαπλωμένος σε ένα τραπέζι.
(Σε όλα τα κεφάλαια είναι αντίστοιχης λογικής η παρουσία του στην κάμερα: Για τη Μελαγχολία είναι ντυμένος νύφη μέσα σε μια μπανιέρα.)
Μιας και ο κόσμος μας έτσι κι αλλιώς φαίνεται να έχει ξεχάσει τις ελπίδες για κάθε λογής ουτοπία εδώ και καιρό, σα να ζούμε μια διαρκή δυστοπία, είχαμε πλούσιο θεματικό χώρο για την κουβέντα. Κι ο Ζίζεκ φυσικά δεν απογοήτευσε, καθώς μας μίλησε από τον Νόλαν, το Οπενχάιμερ και την Οδύσσεια, μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη, την πυρηνική απειλή και τη σχέση ουτοπικών και δυστοπικών συστημάτων, κι από την αδυναμία της σάτιρας και των γεγονότων απέναντι στην σημερινή πραγματικότητα, μέχρι εκείνη τη φορά που είπε στον Αλφόνσο Κουαρόν ότι είναι χαζός, ακόμα κι αν οι ταινίες του είναι καλές.
Α, κι επίσης μας αποκάλυψε ποια είναι η αγαπημένη του ταινία των τελευταίων χρόνων. Εγώ δε θα το μάντευα αν με άφηνε να λέω τίτλους για τρεις μήνες.
Ένα λοιπόν καυτό μεσημέρι στο Λίντο, καθίσαμε στο τραπέζι με τον Ζίζεκ με την κουβέντα να πηγαίνει προς κάθε πιθανή κατεύθυνση. Αυτά είναι όσα μας είπε, σε πρώτο πρόσωπο, χωρισμένα σε μικρά κεφάλαια. Και ξεκινώντας, από την διάσημη φράση του για το πώς…
Εγώ πάντα προσθέτω ότι αυτή είναι η δική μου οπτική. Και από την οπτική των άλλων ανθρώπων, είμαι απολύτως βέβαιος ότι κι εγώ θα ανήκω στους ηλίθιους. Είμαι εναντίον αυτού του γενικού ανθρωπισμού. «Όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί, ενδιαφέροντες». Όχι! Η πλειονότητα, για μένα, είναι βαρετοί. Και δίνω απολύτως το ίδιο δικαίωμα στους άλλους να με αντιμετωπίζουν, να με κατατάσσουν… ξέρετε.
Ο πραγματικός μου στόχος εδώ ήταν εκείνη η ηλίθια πασιφιστική πολυπολιτισμική ρήση, την παραθέτω συχνά ως ύψιστη ανοησία, που λέει: «Εχθρός είναι μόνο κάποιος του οποίου την ιστορία δεν είσαι έτοιμος να διαβάσεις». Τι ανοησία! Οπότε ο Χίτλερ είναι εχθρός μας επειδή – συγγνώμη, εγώ διάβασα το Ο Αγών Μου και με έκανε να είμαι ακόμη περισσότερο εναντίον του!
Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι… Ο καλός μου φίλος, που τον παρουσιάζουν ότι είναι δεξιός, αλλά δεν είναι, ο Γερμανός φιλόσοφος Πέτερ Σλότερνταϊκ, είπε ότι σήμερα πρέπει να μάθουμε την τέχνη της διακριτικότητας. Εσύ εκεί, εγώ εδώ, ας είμαστε φιλικοί, ας ανεχόμαστε ο ένας τον άλλον. Αλλά ας μην μπούμε πολύ βαθιά στο «πρέπει να σε καταλάβω». Πώς θα μπορούσα να σε καταλάβω, όταν πιθανότατα ούτε εσύ καταλαβαίνεις τον εαυτό σου, ούτε εγώ τον δικό μου;
Το μεγάλο μάθημα για μένα εδώ είναι… κοιτάξτε την Αμερική. Πώς κατάλαβαν τον εαυτό τους στο Χόλιγουντ; Κυρίως μέσα από Ευρωπαίους σκηνοθέτες που μετακόμισαν εκεί.
Το μόνο που λέω σε όσους με κοροϊδεύουν είναι: «Θεέ μου, κοιτάξτε τα μεγάλα, χοντρά βιβλία μου, που είναι πολύ σοβαρά για τη βασική μεταφυσική. Κοιτάξτε το Less Than Nothing. Κοιτάξτε το Absolute Recoil» και ούτω καθεξής. Οπότε αυτό λέει πολλά για εκείνους, ότι παραμένουν σε αυτό το επιφανειακό επίπεδο.
Tο χειρότερο ήταν… Ο Νόαμ Τσόμσκι, ξέρετε, ο Τσόμσκι, φίλος του Επστάιν και ούτω καθεξής. [γελάει] Με μισούσε, εντελώς παράλογα! Και με αποκαλούσε… [κόβει τη φράση του]
Υπάρχει κάτι, με μια πολύ τραγική έννοια, κωμικό στη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα. Ο Τραμπ είναι… Γι’ αυτό οι σατιρικές μιμήσεις του Τραμπ συνήθως δεν λειτουργούν, γιατί δεν μπορούν να είναι τόσο τρελές όσο είναι ήδη ως ο εαυτός του.
Οπότε νομίζω ότι, χωρίς μια κάποια ευαισθησία απέναντι στο χιούμορ, δεν μπορείς να καταλάβεις τη σημερινή πολιτική. Ζούμε σε πολύ παράξενους καιρούς, κάτι που επηρεάζει ακόμη και το καθεστώς της γλώσσας. Τι είναι αληθινό και ούτω καθεξής. Ο Τραμπ και πολλοί γύρω του λειτουργούν στο επίπεδο των φημών. Λέει κάτι, μετά λέει κάτι άλλο και δεν τον ενδιαφέρει η συνέπεια και ούτω καθεξής.
Και αυτό συμβαίνει όλο και περισσότερο, δυστυχώς, παρότι σίγουρα δεν είμαι αντισημίτης, αλλά συμβαίνει στο Ισραήλ. Όταν τους δείχνεις, όταν τους βάζεις να ακούσουν τα δικά τους αποσπάσματα για το πώς να βασανίζουν Παλαιστίνιους, ξέρετε ποια απάντηση παίρνω συνήθως; «Αντιλαμβάνεσαι ότι τώρα λες αυτό που θα ήθελε η Χαμάς να πεις;» Σαν να – βλέπετε τη στάση; – η αλήθεια δεν έχει σημασία. Σημασία έχει μόνο το ρητορικό αποτέλεσμα.
Εγώ είμαι ένας παλιομοδίτης Ευρωπαίος. Η αλήθεια έχει σημασία. Δεν είμαι, όπως συνήθως με θεωρούν, μεταμοντερνιστής.
Aleksander Kalka / Courtesy: Archivio Storico La Biennale di Venezia
Όταν γυρίστηκε το Borat, έγραψα μια κριτική για την ταινία, επειδή υπερασπίζονταν τον εαυτό τους, ότι ξέρετε, ότι το Καζακστάν ή οπουδήποτε αλλού χρησιμοποιείται απλώς ως μεταφορά, ότι στην πραγματικότητα θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε χώρα. Η απάντησή μου ήταν ότι δεν είναι τόσο απλό. Θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν το Καζακστάν με το Ισραήλ και να έχουν έναν Εβραίο σε αυτόν τον ρόλο; Όχι, θα σου απαγορευόταν.[.........................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ
Όταν ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε ότι το πρόγραμμα της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης περιλαμβάνει την «Πατριωτική Εισφορά», δηλαδή μια φορολογία στον μεγάλο πλούτο, η αντίδραση της κυβέρνησης και του φιλοκυβερνητικού μηντιακού οικοσυστήματος ήταν να τον κατηγορήσουν για ανευθυνότητα, για μια πολιτική καταστροφική και να κινδυνολογήσουν για «ριφιφί στις θυρίδες» (κάτι που παρεμπιπτόντως προβλέπεται με έναν τρόπο και σήμερα, δηλαδή τιμαλφή υψηλής αξίας σε θυρίδες, η προέλευση των οποίων δεν μπορεί να δικαιολογηθεί, να φορολογηθούν).
Ακριβώς, γι’ αυτόν τον λόγο έχει μεγάλο ενδιαφέρον η είδηση ότι η Ουγγαρία ετοιμάζεται να ψηφίσει νόμο που κάνει ακριβώς αυτό, δηλαδή φορολογεί τον πλούτο.
Η πρόταση της κυβέρνησης του Πέτερ Μαγάρ, την επικράτηση του οποίου απέναντι στον Βίκτορ Όρμπαν χαιρέτισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι να επιβληθεί φόρος 1% στις περιουσίες άνω του ενός δισεκατομμυρίου φιορινιών (περίπου πάνω από 2,81 εκατομμύρια ευρώ). Η ουγγρική κυβέρνηση ελπίζει ότι έτσι θα έχει έσοδα ανάμεσα 300 με 600 δισεκατομμύρια φιορίνια. (0,8 – 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ).
Ούτως ή άλλως, φόροι επί του πλούτου υπάρχουν και σε άλλες χώρες του ΟΟΣΑ, όπως η Νορβηγία, η Ισπανία, η Ελβετία και η Κολομβία. Άλλες χώρες έχουν φορολογία στον πλούτο αλλά μόνο στα ακίνητα. όπως ισχύει με τη Γαλλία, ή μόνο στα επενδυτικά προϊόντα στο εξωτερικό. όπως η Ιταλία, ή στα χρεόγραφα όπως το Βέλγιο, ή τις αποδόσεις περιουσιακών στοιχείων, όπως η Ολλανδία.
Είναι αλήθεια ότι χώρες που είχαν στο παρελθόν φόρο επί του πλούτου, στη συνέχεια τους κατήργησαν κυρίως υπό την πίεση πολύ πλούσιων κατοίκων που επέλεγαν να πάνε σε άλλες χώρες για να αποφύγουν τη φορολογία. Σημειώνω πάντως ότι οι χώρες αυτές – πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα η Σουηδία – είχαν πιο υψηλούς φόρους επί του πλούτου σε σχέση με αυτούς που συζητάμε σήμερα.
Και βέβαια, ας σημειώσουμε ότι η χώρα μας έχει ήδη έναν «φόρο πλούτου» σε ισχύ: τον ΕΝΦΙΑ, χωρίς να διαφαίνεται στον ορατό ορίζοντα ενδεχόμενο κατάργησης (και όχι απλής «ελάφρυνσης), παρότι μνημονιακός.
Όλα αυτά τι δείχνουν: ότι το ερώτημα για τη φορολογία του μεγάλου πλούτου είναι πραγματικό. Και αυτό γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτή τη στιγμή οι πραγματικά πλούσιοι, ας πούμε το 1% παγκοσμίως, δεν φορολογούνται πραγματικά στην κλίμακα που θα έπρεπε και αυτό επιτείνει την οικονομική και κοινωνική ανισότητα σε πλανητική κλίμακα, αλλά και στερεί από κράτη και κυβερνήσεις πόρους που θα μπορούσαν να επενδυθούν σε υποδομές, αλλά και σε βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης του φτωχότερου τμήματος του παγκόσμιου πληθυσμού.
Τα παραδοσιακά μέσα φορολογίας εισοδήματος δεν επαρκούν, εκτός των άλλων γιατί το τι καταγράφεται ως ατομικό φορολογητέο εισόδημα αυτών των ανθρώπων δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό εισόδημα και πλούτο που τους ανοίκουν. Επιπλέον, υπάρχουν τμήματα αυτού του εισοδήματος όπως είναι τα επιχειρηματικά κέρδη, τα μερίσματα, οι αποδόσεις, που υπάρχει όριο στο πόσο μπορούν να φορολογηθούν, ακριβώς για να υπάρχει κίνητρο για επένδυση.
Αντιθέτως, η φορολόγηση του πολύ μεγάλου πλούτου, με ένα πολύ χαμηλό ποσοστό, όπως είναι το 1%, επιτρέπει να συγκεντρωθούν σημαντικά ποσά που μπορούν να αξιοποιηθούν, χωρίς ταυτόχρονα να φαντάζει «υπέρογκη» φορολογία ή «αποθάρρυνση» των επενδυτών να εγκατασταθούν στη χώρα.
Επομένως, το ζήτημα σε σχέση με έναν φόρο όπως η «Πατριωτική Εισφορά» δεν είναι εάν θα φέρει την καταστροφή γιατί προφανώς και δεν θα τη φέρει. Ούτε εάν θα «διώξει» τους επενδυτές, γιατί πάντα μπορούν να υπάρχουν ειδικές προβλέψεις.
Το ζήτημα είναι εάν υπάρχει όχι απλώς πολιτική βούληση αλλά στοιχειώδης ηθική και ιδεολογική δέσμευση ότι αυτό είναι θεμιτό και αναγκαίο.
Να το πω διαφορετικά, από μια κυβέρνηση ο εκπρόσωπος της οποίας περίπου είπε ότι όσοι είναι άνεργοι αυτό συμβαίνει επειδή δεν θέλουν να εργαστούν και όχι επειδή δεν βρίσκουν εργασία, δύσκολα μπορεί κανείς να περιμένει θετική τοποθέτηση υπέρ μέτρων κοινωνικής αναδιανομής και δικαιοσύνης.
Όμως, αυτό δεν αναιρεί την αναγκαιότητα τέτοιων μέτρων, εάν τουλάχιστον εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι το κοινωνικό κράτος και η αξιοπρέπεια της εργασίας αποτελούν τα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής.
Γιατί προφανώς εάν θεωρούμε ότι η κοινωνία είναι μια ζούγκλα όπου επιβιώνει ο ισχυρότερος και στην καλύτερη των περιπτώσεων κάποια ψίχουλα μπορεί να φτάσουν στους φτωχούς, τότε προφανώς δεν τίθεται ζήτημα για μέτρα όπως η φορολόγηση του πλούτου.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι η εφαρμογή τέτοιων μέτρων είναι εύκολη. Πέραν από την πολιτική βούληση, χρειάζεται σημαντική προεργασία για να γίνει εφικτή η πραγματική αποτύπωση όλου αυτού του πλούτου, συχνά καμουφλαρισμένου μέσα σε αλυσίδες «εταιρειών – κελυφών», συχνά «παρκαρισμένου» σε «φορολογικούς παραδείσους, η αποτίμησή του και η εκτίμηση του φόρου που πρέπει να επιβληθεί, όπως και των τρόπων με τους οποίους μπορεί να εξασφαλιστεί η είσπραξη αυτής της φορολογίας.
Όμως, είναι σημαντικό ότι η συζήτηση αυτή άνοιξε ενώπιον μιας κοινωνίας που έχει μια ευκαιρία να κρίνει και τις αξιακές αφετηρίες των διαφορετικών πολιτικών προγραμμάτων.
Σε τελική ανάλυση, δεν είναι η πρώτη φορά που μέτρα κοινωνικής δικαιοσύνης συναντούν αντιδράσεις: από την κατοχύρωση του 8ωρου, έως την κοινωνική ασφάλιση, και από την κατάργηση της παιδικής εργασίας έως την ύπαρξη δημόσιου συστήματος υγείας, πάντα υπήρχαν οι φωνές που έλεγαν ότι όλα αυτά θα φέρουν «οικονομική καταστροφή»…
Πάνω από 300.000 κόσμου συμμετείχαν, στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στη μεγάλη επετειακή συναυλία του Αντώνη Ρέμου (Φωτο:tanea.gr)
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ...
...τριακόσιες
χιλιάδες να απαιτούν
Ψωμί, Παιδεία...
*********
"Spleen", by Henrik Sørensen (1882–1962)
Spleen
Αλλαγή καιρού,
αλλαγή διάθεσης,
επί τα χείρω ...
*******************
Ο Φάρος του Θερμαϊκού
ΦΥΣΑ ΒΑΡΔΑΡΗΣ
Φυσά Βαρδάρης
αγνάντια στον Όλυμπο
κοφτές ανάσες...
*****************
Alice Neel (1900-1984), Last Sickness, 1953.Πίνακας που απεικονίζει τη μητέρα της καλλιτέχνιδας λίγο πριν από το τέλος της. ( Philadelphia Museum of Art).
ΠΙΟ ΠΟΛΥ
Τον ευτελισμό
του σαρκίου φοβόταν
πριν απ΄το Τέλος
************
ΑΓΑΠΗ
Αγάπη, είπε,
Αυτή πιστοποιεί τον
παλμό της καρδιάς !
_____________________
Ιδιαίτερα ενισχυμένος αναμένεται να είναι ο κλιματικός κίνδυνος από τους καύσωνες σε πολλές περιοχές του ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας κατά την περίοδο 2031-2060, σε σύγκριση με την περίοδο 1981-2010.
Αυτό προκύπτει από τα αποτελέσματα του ερευνητικού έργου CLIMASPIN, που υλοποιήθηκε υπό τον συντονισμό του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με τη συμμετοχή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, του Γραφείου Μελετών Θύμιος Παπαγιάννης και Συνεργάτες και της εταιρείας γεωπληροφορικής GET, αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο.
Στα σημαντικότερα ευρήματα της έρευνας περιλαμβάνεται η αποτύπωση του κλιματικού κινδύνου του καύσωνα και της τρωτότητας στο ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας, αναδεικνύοντας παράλληλα την ανάγκη σύνδεσης του πολεοδομικού σχεδιασμού με την κλιματική αλλαγή.
Όπως αναφέρει στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων ο καθηγητής Φυσικής Περιβάλλοντος και Κλίματος στο ΕΚΠΑ, μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κλιματική Αλλαγή και εκ των επικεφαλής του ερευνητικού έργου, Κώστας Καρτάλης, ο κλιματικός κίνδυνος του καύσωνα είναι ήδη υψηλός στις κεντρικές περιοχές της Αθήνας, αλλά και στην Ελευσίνα, ενώ σε πολλές περιοχές του ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας κατηγοριοποιείται ως μέτριος.
Κατά την περίοδο 2031-2060, ωστόσο, εκτιμάται ότι θα ενισχυθεί σε όλες τις περιοχές της Αττικής σε σχέση με το διάστημα 1981-2010.
Διαβάστε: Copernicus / Ο πλανήτης έζησε τον πιο θερμό Αύγουστο που έχει καταγραφεί ποτέ
Ειδικότερα, σύμφωνα με τον κ. Καρτάλη, ο κλιματικός κίνδυνος του καύσωνα στο ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας, καθώς και στις αστικές περιοχές μέχρι την Ελευσίνα και τα Μέγαρα, εκτιμάται ότι θα βρίσκεται στην κατηγορία «πολύ υψηλός κίνδυνος».
Σημαντική μεταβολή αναμένεται και στην ευρύτερη περιοχή των Μεσογείων, όπου ο κίνδυνος εκτιμάται ότι θα ενισχυθεί κατά δύο βαθμίδες, από χαμηλός σε υψηλός.
Όπως εξηγεί ο κ. Καρτάλης, η αποτύπωση του κλιματικού κινδύνου του καύσωνα και της τρωτότητας στον αστικό χώρο δεν μπορεί να περιορίζεται στη θερμοκρασία του αέρα.
«Συχνά ο καύσωνας σχετίζεται αποκλειστικά και μόνο από το κατά πόσο η θερμοκρασία αέρα υπερβαίνει μία συγκεκριμένη τιμή για συνεχόμενες ημέρες», αναφέρει, σημειώνοντας ωστόσο ότι οι σύγχρονες επιστημονικές προσεγγίσεις δεν αρκούνται μόνο στη θερμοκρασία.
Στο πλαίσιο του CLIMASPIN, ελήφθησαν υπόψη μια σειρά από δείκτες που συνδέουν κάθε περιοχή αναφοράς, όπως μία πόλη, με τα ειδικότερα κλιματικά χαρακτηριστικά της.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται οι βαθμοημέρες ψύξης, ο αριθμός επεισοδίων καύσωνα, η μέση μέγιστη θερμοκρασία κατά τη θερινή περίοδο, οι θερμές ημέρες, δηλαδή το πλήθος των ημερών με μέγιστη θερμοκρασία μεγαλύτερη των 35 βαθμών, καθώς και οι τροπικές νύχτες, δηλαδή το πλήθος των ημερών με ελάχιστη θερμοκρασία μεγαλύτερη των 25 βαθμών.
Αντίστοιχα, η αποτύπωση της τρωτότητας δεν βασίζεται μόνο στις θερμοκρασιακές συνθήκες, αλλά σε ένα ευρύτερο σύνολο παραμέτρων που καθορίζουν πόσο ευάλωτοι είναι οι κάτοικοι μιας περιοχής σε ένα επεισόδιο καύσωνα.
«Δεν αρκεί να ληφθεί υπόψη απλώς η θερμοκρασία της περιοχής αλλά μία σειρά από στοιχεία που διαμορφώνουν την τρωτότητα δηλαδή πόσο ευάλωτος είναι ένας κάτοικος μιας αστικής περιοχής σε ένα καύσωνα», επισημαίνει ο κ. Καρτάλης.
Στους σχετικούς δείκτες περιλαμβάνονται η επιφανειακή θερμοκρασία εδάφους, που επηρεάζει τη θερμική άνεση, ο δείκτης βλάστησης, το ποσοστό δόμησης, το ύψος των κτιρίων, η απόσταση από αστικό πράσινο, το ποσοστό του πληθυσμού ηλικίας άνω των 65 ετών και η προσβασιμότητα σε υπηρεσίες υγείας.
Με βάση τα ευρήματα του CLIMASPIN, οι υψηλότερες τιμές τρωτότητας για το παρόν διάστημα, στην κλίμακα από 1, που αντιστοιχεί σε πολύ χαμηλή, έως 8, που αντιστοιχεί σε πολύ υψηλή, εντοπίζονται στο ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας, στις κατηγορίες από 6 έως 8.
Ελαφρώς χαμηλότερες τιμές καταγράφονται στην Ελευσίνα και σε αστικές περιοχές των Μεσογείων.
Ωστόσο, υπάρχουν και περιοχές όπου η τρωτότητα είναι χαμηλή, παρότι ο κλιματικός κίνδυνος από τον καύσωνα είναι υψηλός.
Όπως εξηγεί ο κ. Καρτάλης, αυτό οφείλεται στον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο ορίζονται και εκτιμώνται ο κλιματικός κίνδυνος και η τρωτότητα.[..........................................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ
Έχουν χρόνια να δουλέψουν, αφού το επάγγελμά τους είναι «πολιτικός». Και σιτίζονται από το κρατικό ή το κομματικό ταμείο (στην περίπτωση της ΝΔ είναι άδειο, αφού οφείλει-τρόπος του λέγειν, δανεικά κι αγύριστα είναι- 600 εκατομμύρια).
«Να επιδεικνύουμε σεμνότητα και μέτρο όταν επικοινωνούμε με τους πολίτες», έλεγε ο πρωθυπουργός στα πρώτα χρόνια της κυβερνητικής θητείας, απευθυνόμενος σε υπουργούς και βουλευτές. Έκτοτε ορισμένοι εξ αυτών γράφουν την αυτονόητη προτροπή του εις τα παλαιότερα των υποδημάτων τους.
Ένα ένα τα κυβερνητικά πουλέν βγαίνουν στο μεϊντάνι και χορεύουν το χορό της αμετροέπειας και της αλαζονείας, συνοδεύοντάς τον με το κλαρίνο της υποκρισίας.
Μερικά πρόχειρα παραδείγματα του τελευταίου διαστήματος.
Πρώτος, ο εκ μεταγραφής Γ. Φλωρίδης (πρώην σοσιαλιστής), ο οποίος πριν από δυόμισι χρόνια είχε δηλώσει υπερηφάνως ότι «είναι για τα μπάζα όποιος μιλάει για μπάζωμα στα Τέμπη». Ήρθε, όμως, πριν από ένα μήνα ο αρμόδιος εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, είπε ότι μπάζωμα έγινε και προτείνει να παραπεμφθούν στο Ειδικό Δικαστήριο ένας υπουργός, ο περιφερειάρχης της περιοχής και μερικοί ακόμα.
Ο «ειδικός» για τα μπάζα υπουργός Δικαιοσύνης παραμένει στη θέση του. Ο ίδιος υπουργός, παραπέμποντας σε μνήμες εθνικοφρόνων και πατριδοκάπηλων παλιών δεκαετιών, μας…απείλησε τις προάλλες ότι, αν δεν επανεκλεγεί ο ίδιος πρωθυπουργός που τον έχει διορίσει υπουργό, «θα κάνουν ντου» οι Τούρκοι. Τουλάχιστον δεν είπε (ακόμη…) ότι θα τρέξει αυτός πρώτος στο μέτωπο να διώξει τους εισβολείς…
Δεύτερος ο πανταχού παρών Άδωνις, ο οποίος διακηρύττει στεντορεία τη φωνή ότι «αυτό που συμβαίνει αυτήν την περίοδο στην Ελλάδα είναι η πιο συγκλονιστική περίοδος ευημερίας στις τελευταίες δεκαετίες’! Και αν βρεθεί κάποιος να το αμφισβητήσει τον κατακεραυνώνει ως «μίζερο».
Τρίτος, ο Κυρανάκης, που ρωτάει, εξυπνακίζοντας, δημοσιογράφους αν έχει αυξηθεί ο μισθός τους από το 2019 και έχει αμφιβολίες αν φτάνει μέχρι τις 20 του μήνα.
Τέταρτος, ο Μαρινάκης, ο οποίος λέει ότι το επίδομα ανεργίας θα πρέπει να κόβεται στους δύο μήνες, επειδή η Ελλάδα είναι εργασιακός παράδεισος. Είναι τόσο μεγαλοφυής η ιδέα που την αποδοκίμασαν οι συνάδελφοί του στην κυβέρνηση.
Όλοι αυτοί, που κάνουν τέτοιες αμετροεπείς δηλώσεις αδιαφορώντας για την αλαζονεία, την οποία διακρίνουν ολοκάθαρα οι πολίτες, δεν έχουν προβλήματα με το σταθερό και υψηλό μισθό τους ούτε έχει χρειαστεί ποτέ να πάρουν επίδομα ανεργίας.
Γι’ αυτό είναι και υποκριτές. Έχουν χρόνια να δουλέψουν, αφού το επάγγελμά τους είναι «πολιτικός». Και σιτίζονται από το κρατικό ή το κομματικό ταμείο (στην περίπτωση της ΝΔ είναι άδειο, αφού οφείλει-τρόπος του λέγειν, δανεικά κι αγύριστα είναι- 600 εκατομμύρια).
Ο αρχαίος Σόλων το έχει πει έτσι: «Η χόρταση γεννά την ύβρη σε ανθρώπους που δεν έχουν το νου τους μετρημένο»
Έχει πολύ ενδιαφέρον η δημοσκόπηση της Prorata για την «Εφημερίδα των Συντακτών» που δημοσιεύεται το Σάββατο.
-Η ΝΔ συνεχίζει να διατηρεί την πρώτη θέση (25,5%) πλην όμως δείχνει πλέον πως πολύ δύσκολα μπορεί να ξεφύγει από το ποσοστό των ευρωεκλογών καθώς ,τουλάχιστον αυτή τη στιγμή το 21,38% φαίνεται να αποτελεί το ανώτατο όριο της δύναμής της.
-Η ΕΛΑΣ αναδεικνύεται ως ο δεύτερος πόλος του πολιτικού συστήματος, καθώς λαμβάνει 16,5% και μειώνει τη διαφορά από τη ΝΔ στις 9 από τις 9,5 μονάδες από την προηγούμενη μέτρηση της ίδιας εταιρία
-Καταρρέει το αφήγημα που καλλιεργείται πριν από τις καλοκαιρινές διακοπές ότι η ΕΛΑΣ έχει «ταβανιάσει», καθώς η δύναμή της αυξήθηκε κατά μια ποσοστιαία μονάδα.
-Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει μια ποσοστιαία μονάδα (από 8% σε 9%) πλην όμως όλα δείχνουν πως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης χάνει οριστικά το στοίχημα της δεύτερης θέσης στις προσεχείς εκλογές- ο στόχος "πρώτο κόμμα έστω και με μια ψήφο διαφορά" δεν υπάρχει ούτε για τους πλέον ...αιθεροβάμονες! Όλα όντως δείχνουν πως το κομματικό σύστημα βρίσκεται στην αρχή μιας νέας αναδιάταξής του.
-Οι πολίτες στη δημοσκόπηση τάσσονται υπέρ της πολιτικής αλλαγής. Και όπως όλα δείχνουν μπαίνουν οι βάσεις για την πολιτική αλλαγή.
-Το κόμμα Σαμαρά, την ίδρυση του οποίου πλέον όλοι προεξοφλούν, ακόμα και το Μαξίμου, σημειώνει αξιοσημείωτη επιρροή, καθώς το 4% δηλώνει πως είναι πολύ πιθανό να το ψηφίσει, το 5% αρκετά πιθανό και το 15% όχι και τόσο πιθανό αλλά και δεν το αποκλείει!
-Το εντυπωσιακό είναι πως το 48% όσων δηλώνουν βέβαιο ή αρκετά πιθανό να ψηφίσουν το κόμμα Σαμαρά στις τελευταίες εκλογές ψήφισαν ΝΔ. Ο ένας στους δυο ψηφοφόρους του νέου κόμματος δηλαδή στις τελευταίες εκλογές ψήφισε ΝΔ!
-Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο πολιτικός αρχηγός που οι πολίτες εμπιστεύονται περισσότερο για πρωθυπουργό της χώρας, ενώ ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας με 16%. Στην τρίτη θέση οι Νίκος Ανδρουλάκης και Κυριάκος Βελόπουλος με 6% και ακολουθούν οι Μαρία Κωνσταντοπούλου και Ζωή Κωνσταντοπούλου με 4% και οι Δημήτρης Κουτσούμπας και Γιάννης Βαρουφάκης με 3%.
-Η ακρίβεια αξιολογείται από τους πολίτες με ποσοστό 78% ως το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας, ενώ ακολουθούν τα Θέματα Δικαιοσύνης, διαφθοράς και διαφάνειας (44%) και οι χαμηλοί μισθοί και οι συνθήκες εργασίας με 25% και η υγεία-περίθαλψη με 21%.
Να περιμένουμε βεβαίως και τις επόμενες δημοσκοπήσεις για να βγάλουμε ακόμα πιο ασφαλή συμπεράσματα.
“The witch is dead”
Σύνθημα στις διαδηλώσεις που έγιναν
για να πανηγυρίσουν τον θάνατο της Θάτσερ.
Πρώτο flashback
Το 1989 η Θάτσερ με το Water Act ιδιωτικοποίησε τις υπηρεσίες ύδρευσης και αποχέτευσης στην Αγγλία και Ουαλία μετατρέποντας ουσιαστικά τις δέκα περιφερειακές δημόσιες υδατικές υπηρεσίες σε ιδιωτικές εταιρείες. Το αγγλικό κράτος ανέλαβε την αποπληρωμή των 5 δις λιρών χρέους των υδατικών υπηρεσιών ενώ οι ιδιωτικές εταιρείες που πήραν στην κατοχή τους το νερό και την αποχέτευση έλαβαν και κρατική ενίσχυση. Καθαρές δουλειές από βρώμικους ανθρώπους!
Δεύτερο flashback
To 1999 η Heather Preen, ένα οκτάχρονο κορίτσι, πήγε με την οικογένεια της διακοπές στις ακτές του Dawlish Warren στο Devon στη νοτιοδυτική Αγγλία.
Η συγκεκριμένη παραλία που πήγαν για μπάνιο στις 28 Ιουλίου 1999 ήταν ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός και είχε τη γνωστή μπλε σημαία που, υποτίθεται, τόνιζε την καθαρότητα των νερών. Η Heather αρρωσταίνει σε ελάχιστες μέρες από τη στιγμή που βούτηξε στα νερά της συγκεκριμένης παραλίας. Η διάγνωση δείχνει μόλυνση από E.coli 0157. Η Heather πέθανε μετά από δύο βασανιστικές εβδομάδες στο νοσοκομείο.
Στη δίκη που ακολούθησε αποκαλύφθηκε πως υπήρξαν καταγγελίες προς την Δημόσια Υπηρεσία Περιβάλλοντος για τη συγκεκρίμενη περιοχή στις 22 και 24 Ιούλη που αφορούσαν απορρίψεις λυμάτων από την ιδιωτική εταιρεία υδάτων που διαχειριζόταν τα λύματα. Αρκετοί παραθεριστές είχαν κάνει παράπονα για ήδη υγιεινής που ήταν ορατά μέσα στη θάλασσα αλλά και για ανθρώπινα κόπρανα που επέπλεαν εκεί. Επίσης υπάρχει βίντεο που δείχνει έναν αγωγό να ρίχνει όλα τα λύματα απευθείας στη θάλασσα. Το ακόμα πιο εξοργιστικό είναι ότι στο δικαστήριο η δημόσια υπηρεσία Περιβάλλοντος εμφανίστηκε ως μάρτυρας υπεράσπισης της εταιρείας διαστρεβλώνοντας πλήρως τα στοιχεία καταθέτοντας μόνο ψεύδη. Από αυτή την δικαστική διαμάχη αυτό που μένει βαθιά χαραγμένο σε όσους/ες την παρακολούθησαν είναι η έκκληση της μητέρας της Heather να κλείσει η παραλία για να μη γυρνάνε οι οικογένειες που την επισκέπτονται με λιγότερα μέλη απ’ όσα όταν πήγαν για να κολυμπήσουν.
Επειδή όμως τα πάντα στον καπιταλισμό είναι κέρδος ας πούμε λίγα και για την εταιρεία Thames Water. Η αρχική δημόσια επιχείρηση ονομαζόταν Τhames Water Authority μέχρι να την ιδιωτικοποιήσει η Θάτσερ το 1989. Μετά έγινε Thames Water και αγοράστηκε από την γερμανική εταρεία RWE η οποία στη συνέχεια μετά από 17 χρόνια την πούλησε στην Macquarie για το ευτελές ποσό των 8 δις. Η Macquarie πούλησε όλα τα ακίνητα της εταιρείας και τα μίσθωσε ξανά στον εαυτό της. Η εταιρεία αποφάσισε πως για την αγορά ακόμα και του πιο απλού και φθηνού πράγματος (γραφική ύλη) απαιτούνταν έγκριση από την διοίκηση. Γιατί ο σκοπός της ιδιωτικοποίησης και της ακολουθούμενης εξαγοράς δεν ήταν να προσφέρουν ποιοτικότερες υπηρεσίες στους πολίτες αλλά να μετατρέψουν το νερό σε ένα εργαλείο ατελείωτου κέρδους. Οι εταιρείες που ενεπλάκησαν στις εξαγορές των δημοσίων επιχειρήσεων υδάτων ήταν επενδυτικές εταιρείες με μοναδικό σκοπό το χρηματιστηριακό κέρδος και τίποτα πέραν αυτού. Ακόμα κι αν η ραγδαία υποβάθμιση των υποδομών έβαζε σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Dirty business!
Ας πάμε στο πολιτικό κομμάτι
Εδώ δεν έχουμε μια ιστορία ρύπανσης του περιβάλλοντος αλλά ένα έγκλημα που μοιάζει να είναι κανονικότητα με τις δημόσιες υπηρεσίες που υποτίθεται πως υπάρχουν για την προάσπιση της ασφάλειας των πολιτών να είναι ο ορισμός της διαφθοράς και οι εργαζόμενοι σε αυτές να είναι υπηρέτες των ιδιωτικών εταιρειών. Αυτός κανονικά θα έπρεπε να είναι ο ορισμός της οποιασδήποτε ιδιωτικοποίησης συμβαίνει στην υφήλιο.
Το νερό στην Αγγλία όπως και παντού στον κόσμο δεν είναι ένα απλό προϊόν που κάποιες εταιρείες σου προτείνουν να αγοράσεις. Δεν είναι δηλαδή ένα κινητό, για παράδειγμα, που έχεις να επιλέξεις ανάμεσα σε πολλά. Το δίκτυο ύδρευσης κι αποχέτευσης είναι μοναδικό και ο πολίτης δεν έχει την επιλογή αλλαγής παρόχου. Όταν λοιπόν οι παροχές ύδρευσης κι αποχέτευσης παραδίδονται σε ιδιωτικές εταιρείες ουσιαστικά χαρίζεται ένα δημόσιο αγαθό, που είναι μοναδικό για τους πολίτες, στους ιδιώτες.
Τα παραπάνω έγιναν ακόμα πιο επικίνδυνα για την δημόσια υγεία καθώς οι αγγλικές κυβερνήσεις έδωσαν την εποπτεία της ασφαλούς λειτουργίας των εργοστασίων βιολογικού καθαρισμού και αποχέτευσης στις ίδιες τις ιδιωτικές εταιρείες που διαχειρίζονταν το σύστημα. Δηλαδή ο επόπτης ήταν ταυτόχρονα κι εποπτευόμενος μετατρέποντας έτσι τις όποιες δικλίδες ασφαλείας σε ανέκδοτο. Θανατηφόρο ανέκδοτο. Φυσικά και δεν στάματησε εκεί η χυδαιότητα του ιδιωτικού κεφαλαίου. Ο Toby Willison ήταν για χρόνια στην διοικητική κορυφή της δημόσιας υπηρεσίας Περιβάλλοντος που είχε την ευθύνη ελέγχου των εταιρειών ύδρευσης. Ακολουθώντας την παράδοση των περιστρεφόμενων θυρών που τηρείται ευλαβικά, κυρίως, στην Ευρώπη μεταπήδησε στην ιδιωτική South West Water σε υψηλόβαθμη θέση. Σε μια εταιρεία που όταν ο Willison ήταν προϊστάμενος της δημόσιας υπηρεσίας Περιβάλλοντος εντελώς τυχαία μειώθηκε το πρόστιμο που της είχε επιβληθεί κατά 30 εκατομμύρια λίρες. Κόσμος αγγελικά πλασμένος.
Εδώ θα πρέπει να επισημάνω πως το πρόβλημα δεν είναι επειδή υπάρχουν κάποιοι διεφθαρμένοι στον κρατικό μηχανισμό και κάνουν τα στραβά μάτια ή επειδή οι ιδιωτικές εταιρείες έχουν στο DNA τους τον χρηματισμό κρατικών υπαλλήλων. Το πρόβλημα είναι η πολιτική που ασκείται και δημιουργεί ένα σύστημα που απλά βοηθά το ιδιωτικό κεφάλαιο να διογκωθεί ως εκεί που δεν παίρνει άλλο. Γιατί η απόφαση της ιδιωτικοποίησης είναι πολιτική απόφαση. Η ρυθμίσεις που διέπουν τις ιδιωτικοποιήσεις είναι πολιτικές αποφάσεις. Ο τρόπος ελέγχου των ιδιωτικών εταιρειών είναι πολιτική απόφαση. Η ανοχή ή συγκάλυψη παραλήψεων και συνειδητών σφαλμάτων (που οδηγούν σε θανάτους και ασθένειες) είναι πολιτική απόφαση. Η λύση λοιπόν δεν μπορεί να είναι τα κούφια λόγια των νεοφιλελεύθερων. Η λύση δηλαδή δεν είναι να φτιαχτεί ακόμα μια επιτροπή που θα ελέγξει (όσα δεν ελέγχθηκαν) για να λειτουργήσει ως πλυντήριο στα εγκλήματα, η λύση δεν είναι να γραφτεί ένας ακόμα κώδικας λειτουργίας που θα πεταχτεί σε κάποιο συρτάρι, η λύση δεν είναι να βελτιωθεί η εποπτεία του συστήματος. Aπό ποιους άραγε; Aπό τους εποπτευόμενους όπως γίνεται μέχρι τώρα; Τα είδαμε τα αποτελέσματα όλων των παραπάνω. Η απάντηση στο πρόβλημα αυτό και σε όσα αφορούν δημόσια αγαθά είναι πολύ απλή. Τα δημόσια αγαθά δεν μπορούν ιδιωτικοποιηθούν!
Ο άδικος θάνατος-δολοφονία της Heather Preen θα είναι εδώ για να μας το θυμίζει.
Υ.Γ. Αφορμή για όλα τα παραπάνω είναι η εξαιρετική αγγλικη σειρά, τριών επεισοδίων, Dirty Business. Να την δείτε!
φωτογραφία: Rob Baker Ashton/Channel 4
Η ταινία The Scapegoat (Ο Αποδιοπομπαίος Τράγος) του 1959 είναι μια βρετανική αστυνομική-μυστηρίου ταινία , βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Daphne du Maurier. Πρωταγωνιστεί ο Alec Guinness σε διπλό ρόλο και η Bette Davis.
Η ιστορία ακολουθεί τον John Barratt, έναν απογοητευμένο καθηγητή Γαλλικών, που κάνει διακοπές στη Γαλλία. Εκεί συναντά τον σωσία του, τον Γάλλο αριστοκράτη Jacques De Gué . Ο Jacques τον μεθάει και εξαφανίζεται, αφήνοντάς τον να πάρει τη θέση του στον πύργο του. Ο Barratt μεταφέρεται στο κτήμα De Gué, όπου εμπλέκεται στη ζωή της οικογένειας: της κατάκοιτης και εξαρτημένης από τα ναρκωτικά μητέρας (Bette Davis), της συζύγου, της κόρης και της ερωμένης του Jacques . Σταδιακά, αρχίζει να απολαμβάνει τη νέα του ζωή, μέχρι που ο πραγματικός Jacques επιστρέφει και τότε τα πράγματα οδηγούν σε ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών.
ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ!
Πλατύ χαμόγελο της ευτυχίας,
Το σαΐνι της ακατάσχετης αδολεσχίας,
Η κόμισσα της ιατροκομματοκρατίας
Κι ο πρύτανης της ελπιδοεμπορίας.
Δοξάστε το τρίδυμο της αποτυχίας!
Τα φαγοπότια είναι της ολιγαρχίας
Τα χάλια είναι της άρρωστης Υγείας
Το Le Poème Harmonique είναι ένα εξαιρετικά επιδέξιο και ελκυστικά διασκεδαστικό σύνολο Παλαιάς Μουσικής, γνωστό για τις σκηνικές παραγωγές αλλά και τις συναυλίες του, παρουσιάζει το "Airs de Cour".
Οι επτά οργανοπαίκτες και οι τέσσερις τραγουδιστές του συγκροτήματος παρουσιάζουν μια σειρά από κοσμικά airs de cour ή «αυλικά τραγούδια», που προέρχονται ή είναι εμπνευσμένα από λαϊκό υλικό, από τα τέλη του 16ου και τις αρχές του 17ου αιώνα στη Γαλλία, με θέματα που κυμαίνονται από το ρομαντικό έως το σκληρό, και από το φιλοσοφικό έως το εντελώς άσεμνο.
Προβάδισμα εννέα μονάδων της ΝΔ έναντι της δεύτερης ΕΛΑΣ καταγράφεται στη δημοσκόπηση της Prorata που δημοσιεύεται στην «Εφημερίδα των Συντακτών» σήμερα Σάββατο (12.9.26).
Στη δημοσκόπηση της Prorata η ΝΔ καταγράφει ποσοστό 25,5%, η ΕΛΑΣ είναι δεύτερη με 16,5% με μία μονάδα αύξηση σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση της ίδιας εταιρείας τον περασμένο Ιούλιο και το ΠΑΣΟΚ είναι τρίτο με 9%, μισή μονάδα παραπάνω από την έρευνα του Ιουλίου.
Ακόμη, η Ελληνική Λύση και το ΚΚΕ παρουσιάζουν μικρή άνοδο, χαμηλές είναι οι πτήσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ενώ καταποντίζεται το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Εντός Βουλής και το ΜέΡΑ25.
Αναλυτικά, στην πρόθεση ψήφου, η ΝΔ συγκεντρώνει 25,5%, η ΕΛΑΣ 16,5%, το ΠΑΣΟΚ 9%, η Ελληνική Λύση 8%, το ΚΚΕ 6%, η Ελπίδα για τη Δημοκρατία 4,5%, η Φωνή Λογικής 4%, η Πλεύση Ελευθερίας 3,5%, το ΜέΡΑ25 3%, ο ΣΥΡΙΖΑ 1,5%, οι Δημοκράτες 1%, άλλα κόμματα στο 4%, ενώ το 12% δηλώνει ότι δεν έχει αποφασίσει.
Στην ερώτηση αν οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ υλοποιηθούν το 17% των πολιτών που συμμετείχαν στη δημοσκόπηση απάντησε ότι η καθημερινότητά τους θα βελτιωθεί αρκετά έως πολύ ενώ το 82% ότι θα βελτιωθεί λίγο έως καθόλου.
Για τις εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ το 29% τις βλέπει θετικά ενώ το 69% αρνητικά.
Επίσης, το 38% απάντησε ότι μια κυβέρνηση Μητσοτάκη θα υλοποιήσει σχεδόν όλα ή αρκετά από όσα εξήγγειλε, ενώ το 47% ότι θα υλοποιηθούν λίγα ή σχεδόν τίποτα.
Στο ίδιο ερώτημα για μια κυβέρνηση Τσίπρα, το 26% απάντησε ότι σε αυτή την περίπτωση θα υλοποιηθούν σχεδόν όλα ή αρκετά από όσα εξήγγειλε ενώ το 59% ότι θα υλοποιηθούν λίγα ή σχεδόν τίποτα.
Το 78% των πολιτών θεωρεί την ακρίβεια το σημαντικότερο ζήτημα που αντιμετωπίζει καθημερινά. Ακολουθούν με 44% τα θέματα Δικαιοσύνης, διαφθοράς και διαφάνειας, οι χαμηλοί μισθοί και οι συνθήκες εργασίες με 25% και η υγεία με 21%.
Στο ερώτημα «ποιον πολιτικό αρχηγό εμπιστεύεστε περισσότερο για πρωθυπουργό της χώρας», ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκεντρώνει 27%, ο Αλέξης Τσίπρας 16%, ο Κυριάκος Βελόπουλος και ο Νίκος Ανδρουλάκης 6%, η Μαρία Καρυστιανού και η Ζωή Κωνσταντοπούλου με 4%.
Τέλος, στο ερώτημα «πόσο πιθανό είναι στις επόμενες βουλευτικές εκλογές να ψηφίσετε ένα κόμμα υπό την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά», το 74% απαντά ότι «είναι εντελώς απίθανο, το αποκλείω», το 15% «όχι και τόσο πιθανό, αλλά δεν το αποκλείω», το 5% «αρκετά πιθανό» και το 4% «πολύ πιθανό».
2. ΤΟ ΚΥΜΑ
Μουσική - Στίχοι: Λεωνίδας Μπαλάφας
Τραγουδούν: Σάββας Τσιώλης, Μάνος Βλοϊτός, Λεωνίδας Μπαλάφας
Πάνω στο κύμα κάτσαμε
κι ένα τραγούδι γράψαμε
για τον χειμώνα που θα 'ρθεί
και πάλι μόνους θα μας βρεί
Λίγο, λίγο αν θέλανε το καλό μας
θα φτιάχναμε το σπιτικό μας
Πάνω στο κύμα κάτσαμε
κι ένα τραγούδι γράψαμε
για την αγάπη που πετά
κι όλο της κόβουν τα φτερά
Λίγο, λίγο αν θέλανε το καλό μας
θα φτιάχναμε το σπιτικό μας
Τραγουδούν οι: Σάββας Τσιώλης, Μάνος Βλοϊτός, Λεωνίδας Μπαλάφας
Έπαιξαν οι: Αντώνης Τζίκας - Κοντραμπάσο
Σάββας Τσιώλης - Μπουζούκι
Μάνος Βλοϊτός - Μαντολίνο
Λεωνίδας Μπαλάφας - Ακουστική κιθάρα
Ζωντανή ηχογράφηση στο στούντιο του Νίκου Ρέτσου στον Πειραιά
Ηχοληψία - μάστερ: Νίκος Ρέτσος
Βίντεο: Κώστας Καπελας
Διόρθωση χρωμάτων: Παντελής Πέτρου
Ιούλιος 2026
