ΕΡΕΥΝΑ/Έλληνες Εκπαιδευτικοί: ένας εξουθενωμένος κλάδος

 

Εκπαιδευτικοί σε αδιέξοδο: Μισθοί στον πάτο, εξουθένωση και επισφάλεια – Τι αποκαλύπτει η έρευνα 

Κωνσταντίνα Ντουντούμη

dnews.gr

 

 13–16 λεπτά

---

Το εκπαιδευτικό επάγγελμα «βουλιάζει» στην Ελλάδα – Έρευνα του ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ αποκαλύπτει την αθέατη αλήθεια για τους δασκάλους και καθηγητές.

Ένα σχολείο που γερνά, ένα εκπαιδευτικό προσωπικό που πιέζεται ολοένα περισσότερο και μια νέα γενιά που δεν δείχνει την ίδια διάθεση να ακολουθήσει το επάγγελμα της εκπαίδευσης. Αυτή είναι η εικόνα που προκύπτει από τη νέα μελέτη του ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ για το εκπαιδευτικό επάγγελμα στην Ελλάδα, καταγράφοντας μια σειρά από στοιχεία που δημιουργούν εύλογο προβληματισμό για το μέλλον της στελέχωσης των σχολείων.

Η εικόνα δεν αφορά μόνο τις σημερινές ελλείψεις εκπαιδευτικών. Τα στοιχεία δείχνουν ότι πίσω από το πρόβλημα των κενών υπάρχει μια βαθύτερη αλλαγή στη σύνθεση του εκπαιδευτικού προσωπικού, καθώς οι μεγαλύτερες ηλικίες αυξάνονται, οι νεότεροι εκπαιδευτικοί παραμένουν ελάχιστοι, η παρουσία των αναπληρωτών έχει γίνει ιδιαίτερα έντονη και οι αποδοχές εξακολουθούν να απέχουν σημαντικά από τα ευρωπαϊκά και διεθνή δεδομένα. Την ίδια στιγμή, η εργασιακή πίεση και η επαγγελματική εξουθένωση αποτελούν πλέον βασικά χαρακτηριστικά της καθημερινότητας για σημαντικό μέρος των εκπαιδευτικών.

Σε ανοδική τάση οι αναπληρωτές

Το σχολικό έτος 2023-2024 υπηρετούσαν συνολικά 185.668 εκπαιδευτικοί στην προσχολική, την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η εικόνα της τελευταίας δεκαετίας, ωστόσο, δεν είναι ίδια σε όλες τις βαθμίδες. Μεταξύ 2015 και 2024, η μεγαλύτερη αύξηση του διδακτικού προσωπικού καταγράφεται στην ειδική αγωγή, με 65%, και στην προσχολική εκπαίδευση, με 49,4%. Στα δημοτικά σχολεία η αύξηση ανέρχεται σε 18,5% και στα γυμνάσια σε 10,1%. Μικρότερη είναι η μεταβολή στην επαγγελματική εκπαίδευση, με 5,9%, ενώ στα γενικά λύκεια το προσωπικό παραμένει ουσιαστικά σταθερό, με αύξηση μόλις 1,8%. Το σημαντικό στοιχείο, όμως, δεν βρίσκεται μόνο στο πόσοι εκπαιδευτικοί υπηρετούν, αλλά στο πώς στελεχώνονται τα σχολεία. Οι αναπληρωτές αποτελούν πλέον το 33,1% του διδακτικού προσωπικού στα νηπιαγωγεία, το 25,6% στα δημοτικά, το 24,2% στην επαγγελματική εκπαίδευση, το 21,2% στα γυμνάσια και το 14,3% στα γενικά λύκεια.

Η μεταβολή μέσα σε μία δεκαετία είναι ακόμη πιο χαρακτηριστική. Στα γυμνάσια, από το 2015 έως το 2024, οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί μειώθηκαν κατά 13%, ενώ οι αναπληρωτές αυξήθηκαν κατά 403,3%. Στα γενικά λύκεια, οι μόνιμοι μειώθηκαν κατά 13,4% και οι αναπληρωτές αυξήθηκαν κατά 215,3%. Στην επαγγελματική εκπαίδευση, οι μόνιμοι μειώθηκαν κατά 12,6%, ενώ οι αναπληρωτές αυξήθηκαν κατά 202,1%. Ακόμη και στα δημοτικά, όπου το συνολικό προσωπικό αυξήθηκε σημαντικά, οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί μειώθηκαν κατά 6%, ενώ οι αναπληρωτές αυξήθηκαν κατά 178,6%. Η προσωρινή στελέχωση, όπως επισημαίνει η μελέτη, αποκτά πλέον χαρακτηριστικά μονιμότητας.

Το ελληνικό σχολείο γερνά

Το δεύτερο μεγάλο ζήτημα που αναδεικνύεται είναι η ηλικιακή σύνθεση του εκπαιδευτικού προσωπικού. Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, οι νέοι εκπαιδευτικοί αποτελούν πλέον εξαιρετικά μικρό τμήμα του προσωπικού. Μόλις το 1,4% των εκπαιδευτικών στην κατώτερη δευτεροβάθμια και το 1,6% στην ανώτερη δευτεροβάθμια είναι κάτω των 30 ετών. Στον αντίποδα, οι εκπαιδευτικοί ηλικίας 50 ετών και άνω αντιστοιχούν σε 57,8% και 58,3% αντίστοιχα. Η Ελλάδα κατατάσσεται τελευταία στην ευρωπαϊκή κατάταξη και στις δύο βαθμίδες ως προς την παρουσία εκπαιδευτικών κάτω των 30 ετών. Η εικόνα έχει επιδεινωθεί σημαντικά την τελευταία δεκαετία. Από το 2015 έως το 2024, το ποσοστό των εκπαιδευτικών ηλικίας 50+ αυξήθηκε κατά 12,9 ποσοστιαίες μονάδες στην κατώτερη δευτεροβάθμια και κατά 11,4 μονάδες στην ανώτερη. Σήμερα, για κάθε εκπαιδευτικό κάτω των 30 ετών αντιστοιχούν περίπου 41 εκπαιδευτικοί ηλικίας 50+ στα γυμνάσια και περίπου 36 στα γενικά λύκεια. Οι αριθμοί αυτοί μετατρέπουν την ηλικιακή σύνθεση σε ζήτημα άμεσου σχεδιασμού για την επόμενη ημέρα. Όσο μικρότερη είναι η είσοδος νέων εκπαιδευτικών στο σύστημα και όσο μεγαλύτερο είναι το ποσοστό των εργαζομένων που βρίσκεται κοντά στην ηλικία συνταξιοδότησης, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για έγκαιρο σχεδιασμό των μελλοντικών διορισμών.

Μεγάλη η μισθολογική απόσταση από την Ευρώπη

Στο οικονομικό σκέλος, τα στοιχεία της μελέτης είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικά. Οι αποδοχές των εκπαιδευτικών στην Ελλάδα υπολείπονται σημαντικά όχι μόνο των αντίστοιχων αποδοχών στην ΕΕ και στον ΟΟΣΑ, αλλά και εκείνων άλλων εργαζομένων με αντίστοιχο μορφωτικό επίπεδο.

Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, οι αποδοχές των εκπαιδευτικών αντιστοιχούν στο 69,3% των αποδοχών άλλων εργαζομένων με τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στην ΕΕ-25 το αντίστοιχο ποσοστό είναι 82,3% και στον ΟΟΣΑ 82,6%. Στην κατώτερη δευτεροβάθμια, το ελληνικό ποσοστό διαμορφώνεται στο 72,2%, έναντι 84,9% στην ΕΕ-25 και 86,6% στον ΟΟΣΑ. Στην ανώτερη δευτεροβάθμια παραμένει επίσης στο 72,2%, όταν στην ΕΕ-25 φτάνει το 89,9% και στον ΟΟΣΑ το 90,7%. Ο αρχικός θεσμοθετημένος μισθός στην Ελλάδα ανέρχεται σε 23.363 δολάρια σε όρους αγοραστικής δύναμης, έναντι 43.526 δολαρίων στην ΕΕ-25 και 44.465 στον ΟΟΣΑ. Με άλλα λόγια, ο αρχικός ελληνικός μισθός αντιστοιχεί μόλις στο 53,7% του ευρωπαϊκού μέσου όρου και στο 52,5% του μέσου όρου του ΟΟΣΑ.

Η Ελλάδα κατατάσσεται έτσι στην 38η θέση μεταξύ 38 χωρών. Ούτε όμως η εξέλιξη της σταδιοδρομίας εξαλείφει το χάσμα. Μετά από 15 χρόνια υπηρεσίας, ο θεσμοθετημένος μισθός στην Ελλάδα φτάνει τα 30.627 δολάρια, όταν στην ΕΕ-25 διαμορφώνεται στα 57.317 και στον ΟΟΣΑ στα 59.673. Στο ανώτατο μισθολογικό κλιμάκιο, οι ελληνικές αποδοχές ανέρχονται σε 45.153 δολάρια, παραμένοντας σημαντικά χαμηλότερες από τα περίπου 70.000 δολάρια της ΕΕ-25 και του ΟΟΣΑ.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η πραγματική εξέλιξη των μισθών. Μεταξύ 2015 και 2024, η πραγματική αξία του αρχικού θεσμοθετημένου μισθού στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 6,2%, ενώ ο μισθός μετά από 15 χρόνια υπηρεσίας μειώθηκε κατά 8,4%. Την ίδια περίοδο, στον ΟΟΣΑ καταγράφηκε κατά μέσο όρο πραγματική αύξηση 14,9% στον αρχικό μισθό και 8,8% στον μισθό μετά από 15 χρόνια.

Η καθημερινότητα στο σχολείο γίνεται πιο απαιτητική

Την ίδια ώρα, οι απαιτήσεις προς τους εκπαιδευτικούς αυξάνονται. Ο εκπαιδευτικός καλείται να ανταποκριθεί σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο σχολικό περιβάλλον, να διαχειριστεί διαφορετικές μαθησιακές ανάγκες, να χρησιμοποιήσει ψηφιακά εργαλεία, να επιμορφωθεί και να προσαρμοστεί στις νέες τεχνολογίες, ενώ παράλληλα αυξάνονται οι διοικητικές και παιδαγωγικές απαιτήσεις. Τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στη μελέτη αποτυπώνουν σημαντική εργασιακή πίεση.

Στην ιδιωτική εκπαίδευση, το 57,9% δηλώνει ότι αντιμετωπίζει συχνά ή τακτικά πίεση χρόνου και αυξημένο φόρτο εργασίας. Το 31,8% αναφέρει ότι εργάζεται στον ελεύθερο χρόνο του, ενώ το 29,8% δηλώνει άλλους παράγοντες εργασιακού στρες. Παράλληλα, καταγράφονται προβλήματα που συνδέονται με την υγεία και την κόπωση. Μεταξύ όσων εκτίθενται σε σχετικούς παράγοντες, το 48,7% αναφέρει αύξηση του εργασιακού άγχους, το 39,7% πονοκεφάλους ή καταπόνηση των ματιών και το 22,3% συνολική κόπωση και εξάντληση.

«Καμπανάκι» η επαγγελματική εξουθένωση

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά είναι και τα στοιχεία έρευνας της ΔΟΕ σε 3.021 εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ο δείκτης επαγγελματικής εξουθένωσης διαμορφώνεται στο 51,47/100. Το 85% των εκπαιδευτικών αναφέρει υπερβολικό φόρτο εργασίας, ενώ το 64% επισημαίνει έλλειψη σεβασμού προς το επαγγελματικό τους έργο. Παράλληλα, το 56% δηλώνει ότι δεν έχει επαρκή υποστήριξη από τη διοίκηση της εκπαίδευσης και το 52% διαφωνεί ότι υπάρχει επαρκής συνεχής επαγγελματική ανάπτυξη και επιμόρφωση. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο ωράριο μέσα στο σχολείο. Ένα σημαντικό μέρος της εργασίας μεταφέρεται εκτός αυτού, με προετοιμασία, διορθώσεις, διοικητικές υποχρεώσεις και επιμόρφωση να προστίθενται στην καθημερινότητα των εκπαιδευτικών.

Το εκπαιδευτικό επάγγελμα χάνει την ελκυστικότητά του

Ένα ακόμη στοιχείο που προκαλεί προβληματισμό αφορά τις ίδιες τις πανεπιστημιακές σπουδές που οδηγούν στο εκπαιδευτικό επάγγελμα. Η μελέτη εντοπίζει ενδείξεις υποχώρησης της ελκυστικότητας σε ορισμένες βασικές κατηγορίες τμημάτων. Στα παιδαγωγικά τμήματα, το ποσοστό των πρώτων προτιμήσεων μειώθηκε από 9,2% το 2021 σε 8,2% το 2026. Στα τμήματα Φιλολογίας, η κάλυψη των θέσεων το 2026 διαμορφώθηκε στο 65,1%, με 1.243 κενές θέσεις. Ακόμη χαμηλότερη ήταν η κάλυψη στα Μαθηματικά, στο 44,5%, με 585 κενές θέσεις. Τα στοιχεία δεν δείχνουν ότι οι νέοι εγκαταλείπουν συνολικά την επιλογή της εκπαίδευσης. Δείχνουν, όμως, ότι η ελκυστικότητα ορισμένων σπουδών που οδηγούν στην εκπαίδευση στα σχολεία παρουσιάζει σημάδια υποχώρησης. Και αυτό είναι ένα στοιχείο που αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν συνδυάζεται με τη γήρανση του ήδη υπηρετούντος προσωπικού.

Η επόμενη μέρα της Εκπαίδευσης

Η μεγάλη εικόνα που προκύπτει από την έρευνα είναι αυτή ενός εκπαιδευτικού συστήματος που βρίσκεται μπροστά σε μια δύσκολη δημογραφική και εργασιακή εξίσωση. Από τη μια πλευρά, το προσωπικό γερνά. Από την άλλη, οι νέοι εκπαιδευτικοί είναι ελάχιστοι. Παράλληλα, αυξάνεται η εξάρτηση από τους αναπληρωτές και οι μισθολογικές αποστάσεις από την Ευρώπη παραμένουν μεγάλες. Και όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που οι απαιτήσεις του εκπαιδευτικού επαγγέλματος αυξάνονται. Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι μόνο πόσοι εκπαιδευτικοί θα χρειαστούν για να ανοίξουν τα σχολεία τον επόμενο Σεπτέμβριο. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα υπάρχουν αρκετοί νέοι άνθρωποι που θα επιλέγουν το επάγγελμα του εκπαιδευτικού και αν θα μπορούν να παραμείνουν σε αυτό με αξιοπρεπείς όρους εργασίας και διαβίωσης.

Η έρευνα του ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ καταγράφει ένα πρόβλημα που δεν λύνεται μόνο με προσλήψεις από χρονιά σε χρονιά. Χρειάζεται μακροπρόθεσμος σχεδιασμός για τις συνταξιοδοτήσεις και τις πραγματικές ανάγκες ανά βαθμίδα και ειδικότητα, πολιτική ενίσχυσης των νέων εκπαιδευτικών, βελτίωση των αποδοχών και ουσιαστική αντιμετώπιση της επαγγελματικής εξουθένωσης. Παράλληλα, απαιτείται να γίνει ξανά ελκυστικό το εκπαιδευτικό επάγγελμα για τους νέους επιστήμονες. Το «καμπανάκι» για το εκπαιδευτικό επάγγελμα έχει ήδη χτυπήσει. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει έγκαιρα πολιτική απάντηση.

Δείτε αναλυτικά την έρευνα εδώ

Ο παχυδερμικός νεοφιλελευθερισμός ενός τραμπούκου, που το παίζει κυβερνητικός εκπρόσωπος-Τι συμβαίνει με το επίδομα ανεργίας στην Ευρώπη

 Επίδομα ανεργίας για δύο μήνες: Θύελλα αντιδράσεων μετά τη δήλωση Μαρινάκη ότι δεν πρέπει να δίνεται σε ανέργους, για να εξαναγκάζονται να βρουν οπωσδήποτε μια οποιαδήποτε θέση εργασίας

Επίδομα ανεργίας: Τι ισχύει στην Ευρώπη - Τα παραδείγματα και η Ελλάδα

Αλεξάνδρα Κλειδαρά

 Dnews.gr

Η πλειοψηφία των χωρών της Ε.Ε. επιλέγουν ένα ισχυρό δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας, με το επιχείρημα ότι οι λίγοι μήνες στήριξης δεν επαρκούν για την εύρεση ποιοτικής θέσης εργασίας, ειδικά σε περιόδους οικονομικής πίεσης ή σε κλάδους με υψηλή εποχικότητα.

Μεγάλες αποκλίσεις καταγράφονται στα συστήματα κοινωνικής προστασίας της Ευρώπης, καθώς η διάρκεια καταβολής του επιδόματος ανεργίας μεταβάλλεται δραματικά από κράτος σε κράτος. Η πλειοψηφία ωστόσο των χωρών της Ε.Ε. επιλέγουν ένα ισχυρό δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας, με το επιχείρημα ότι οι λίγοι μήνες στήριξης δεν επαρκούν για την εύρεση ποιοτικής θέσης εργασίας, ειδικά σε περιόδους οικονομικής πίεσης ή σε κλάδους με υψηλή εποχικότητα.

Ωστόσο, χώρες όπως η Μάλτα και η Ουγγαρία επιλέγουν καταβολή επιδόματος ανεργίας για λίγους μήνες με το επιχείρημα ότι η σύντομη διάρκεια των επιδομάτων λειτουργεί ως κίνητρο για τη γρήγορη επανένταξη των ανέργων στην απασχόληση, αποτρέποντας την παγίδευση σε καθεστώς μακροχρόνιας αδράνειας.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ευρωπαϊκού δικτύου MISSOC, η ακριβής διάρκεια της επιδότησης ανά χώρα διαμορφώνεται ως εξής:

• Βέλγιο: Αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς το επίδομα χορηγείται για αόριστο χρόνο, με το ποσό όμως να μειώνεται σταδιακά, προκειμένου να παρακινηθεί ο δικαιούχος να αναζητήσει εργασία.
• Ισλανδία: Προσφέρει ένα από τα πιο ισχυρά δίχτυα ασφαλείας, με τη διάρκεια της επιδότησης να αγγίζει τους 36 μήνες.
• Γαλλία: Η διάρκεια φτάνει τους 18 μήνες για τους εργαζόμενους κάτω των 55 ετών, ενώ για τους μεγαλύτερους σε ηλικία (άνω των 57 ετών) επεκτείνεται έως τους 27 μήνες.
• Γερμανία: Το επίδομα κυμαίνεται από 6 έως 24 μήνες, με το ανώτατο όριο να αφορά αποκλειστικά άτομα άνω των 58 ετών με μακρόχρονη προϊστορία εισφορών.
• Δανία: Παρέχει σταθερή στήριξη για 24 μήνες, η οποία υπό ειδικές συνθήκες απασχόλησης μπορεί να παραταθεί έως και τα 3 έτη.
• Ιταλία: Το επίδομα (NASpI) καταβάλλεται για μέγιστο διάστημα 24 μηνών, καλύπτοντας χρονικά το μισό των εβδομάδων ασφάλισης που συγκέντρωσε ο εργαζόμενος την τελευταία τετραετία.
• Ισπανία: Η διάρκεια κλιμακώνεται από 4 έως 24 μήνες, υπολογιζόμενη με ακρίβεια βάσει των ημερών εργασίας που πραγματοποιήθηκαν κατά την προηγούμενη εξαετία.
• Πορτογαλία: Το σύστημα προβλέπει επιδότηση από 9 έως 24 μήνες, αναλόγως της ηλικιακής κατηγορίας και του ασφαλιστικού ιστορικού του δικαιούχου.
• Ολλανδία: Η περίοδος στήριξης κυμαίνεται από 3 έως 24 μήνες, αντιστοιχίζοντας έναν μήνα επιδόματος για κάθε έτος προηγούμενης εργασίας.
• Σουηδία: Η βασική διάρκεια ορίζεται στους 14 μήνες (300 ημέρες), με δυνατότητα επέκτασης στις 450 ημέρες για γονείς με ανήλικα τέκνα.
• Φινλανδία: Οι άνεργοι επιδοτούνται για διάστημα από 14 έως 18 μήνες, ανάλογα με τη συνολική προϋπηρεσία τους.
• Λουξεμβούργο: Η τυπική διάρκεια είναι 12 μήνες, με πρόβλεψη παράτασης έως τους 24 μήνες για εργαζόμενους άνω των 50 ετών.
• Ελλάδα: Το τακτικό επίδομα ανεργίας χορηγείται για 5 έως 12 μήνες, με τη διάρκεια να καθορίζεται από τις ημέρες ασφάλισης της προηγούμενης διετίας και με ανώτατο όριο τις 400 ημέρες επιδότησης ανά τετραετία.
• Αυστρία: Η κάλυψη εκτείνεται από 5 έως 12 μήνες, με ειδικές προσαρμογές που επιτρέπουν τη στήριξη έως και για 18 μήνες σε μεγαλύτερους ηλικιακά ανέργους.
• Σλοβενία: Το χρονικό διάστημα κυμαίνεται από 2 έως 12 μήνες, αγγίζοντας τους 25 μήνες μόνο για ασφαλισμένους που βρίσκονται πολύ κοντά στο όριο συνταξιοδότησης.
• Πολωνία: Προβλέπεται επιδότηση από 6 έως 12 μήνες, με τη διάρκεια να διπλασιάζεται σε περιοχές που πλήττονται από εξαιρετικά υψηλά ποσοστά τοπικής ανεργίας.
• Κροατία: Η οικονομική ενίσχυση παρέχεται για διάστημα από 3 έως 12 μήνες, ανάλογα με τα έτη υπηρεσίας.
• Ρουμανία: Οι εργαζόμενοι που χάνουν τη δουλειά τους καλύπτονται για 6 έως 12 μήνες βάσει των εισφορών τους.
• Βουλγαρία: Η διάρκεια κυμαίνεται από 4 έως 12 μήνες, με το ανώτατο όριο να προϋποθέτει τουλάχιστον 15 έτη ασφάλισης.
• Εσθονία: Το σύστημα προβλέπει στήριξη από 6 έως 12 μήνες, αναλόγως του χρόνου που ο εργαζόμενος παρέμεινε στην αγορά εργασίας.
• Τσεχία: Η κλιμάκωση ορίζεται από 5 έως 11 μήνες και είναι καθαρά ηλικιακή (5 μήνες έως 50 ετών, 8 μήνες για 50-55 ετών, 11 μήνες για άνω των 55).
• Λιθουανία: Εφαρμόζεται οριζόντια διάρκεια 9 μηνών για όλους τους δικαιούχους.
• Λετονία: Το επίδομα καταβάλλεται για 8 έως 9 μήνες, με το χορηγούμενο ποσό να μειώνεται σταδιακά ανά τρίμηνο.
• Ιρλανδία: Η διάρκεια περιορίζεται στους 6 έως 9 μήνες, ανάλογα με το αν η προηγούμενη απασχόληση ήταν πλήρης ή μερική.
• Κύπρος: Το σύστημα είναι απόλυτα σταθερό, προσφέροντας επιδότηση για 6 μήνες (156 ημέρες) χωρίς καμία δυνατότητα παράτασης.
• Σλοβακία: Η οικονομική συνδρομή του κράτους διαρκεί αυστηρά 6 μήνες.
• Μάλτα: Η νησιωτική χώρα παρέχει στήριξη για έως 5 μήνες (156 ημέρες).
• Ουγγαρία: Διατηρεί το πιο σύντομο τακτικό επίδομα ανεργίας στην Ευρώπη, καθώς η καταβολή του σταματά μόλις στους 3 μήνες (90 ημέρες).

Μιχαλολιάκος-Κασιδιάρης: γιατί ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους;

Κασιδιάρης-Μιχαλολιάκος:
και ναζί, και χώρια

Ο αρχηγός και ο υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής τσακώθηκαν, αλλά τώρα διεκδικούν τους ίδιους οπαδούς

του Δημήτρη Ψαρρά

x-efimerida.gr 

[5.9.2026]

Αν συμφωνούν σε κάτι αυτές τις μέρες Μιχαλολιάκος και Κασιδιάρης είναι το ότι δεν έχει καμιά σχέση ο ένας με τον άλλο. Μάταια θα αναζητήσει κανείς και στους ιστότοπους των δυο παλιών «συναγωνιστών» κάποια παρόμοια ανάρτηση, έναν έστω και δεύτερης κατηγορίας κοινό στόχο.

• Ο Μιχαλολιάκος έχει επιστρέψει στα «κεκτημένα» του 2010-2013. Η επίσημη «Χρυσή Αυγή» προβάλλει την καθιερωμένη επίσκεψη του πυρήνα των «μυημένων» οπαδών στο μνημείο της μάχης των Θερμοπυλών, το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου.
• Ο Κασιδιάρης, αντίθετα, ετοιμάζει «τελετή» για την αποφυλάκισή του που προβλέπεται σε δέκα μέρες από τις φυλακές Δομοκού.

Οι Θερμοπύλες απέχουν μόλις 50 χιλιόμετρα από τον Δομοκό, αλλά δεν είναι γνωστό αν κάποιοι (και πόσοι;) από τους σημερινούς εκδρομείς-followers του Μιχαλολιάκου θα βρεθούν σε δέκα μέρες έξω από τις φυλακές Δομοκού να επευφημήσουν τον Κασιδιάρη.

Από πρώτη ματιά, οι δυο «αρχηγοί» μοιάζουν να έχουν χωρίσει οριστικά τα τσανάκια τους (βλ. σχετ. το «Η νέα “Χρυσή Αυγή” του Ηλία Κασιδιάρη», dnews, 1.5.2026). Και απ’ ό,τι φαίνεται, συμφωνούν μεταξύ τους, ότι δεν έχουν πλέον τίποτα κοινό. Ο Μιχαλολιάκος εμφανίζεται ως συνεχιστής της Χρυσής Αυγής, και μάλιστα διεκδικεί τη συνέχιση της πιο σκληρής εκδοχής της ναζιστικής ομάδας που έχει ήδη κριθεί και σε δεύτερο βαθμό ως «εγκληματική οργάνωση». Ο Κασιδιάρης, αντίθετα, μοιάζει να μην έχει ακούσει τίποτα για όλα αυτά. Εμφανίζεται ως θύμα μιας πολιτικής και δικαστικής σκευωρίας και δηλώνει ότι είναι η ελληνική εκδοχή του Έλον Μασκ, της Μαρίν Λε Πεν και της Τζόρτζια Μελόνι, ενώ ανυπομονεί να αποφυλακιστεί, προκειμένου να συναντηθεί με τον Τραμπ και τον Πούτιν, όπως αναφέρει ο ιστότοπός του.

Το ερώτημα που γεννιέται είναι από πού προκλήθηκε αυτή η διάσταση των δυο στενών «συναγωνιστών». Με δεδομένο ότι μέχρι την άνοιξη του 2020 ο Κασιδιάρης είχε παραμείνει υπαρχηγός του Μιχαλολιάκου, παρά το γεγονός ότι η οργάνωση είχε αποτύχει στις βουλευτικές εκλογές του 2019 να περάσει το 3%, μοιάζει δύσκολο να πειστεί κανείς ότι χρειάστηκε τόσο καιρό να καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στη Χρυσή Αυγή. Το μόνο συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι ο Κασιδιάρης αποφάσισε να αποχωρήσει από την οργάνωση όταν κατάλαβε ότι ο «Αρχηγός» δεν έχει καμιά διάθεση να του παραχωρήσει τη θέση του. Αλλά τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα;        

Η περίπτωση Μιχαλολιάκου

Η επιλογή του «Αρχηγού» Μιχαλολιάκου να σκληρύνει τη γραμμή της οργάνωσης, όπως προκύπτει από τον ιστότοπο «xrisiavgi.com», δεν οφείλεται σε καμιά προσωπική αλλαγή. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που έχουμε δει να συμβαίνει επί δεκαετίες, κάθε φορά που ο αρχηγός της ναζιστικής οργάνωσης έκρινε ότι πρέπει να στηριχτεί στον σκληρό πυρήνα των μυημένων μελών της.

Ο Μιχαλολιάκος αισθάνεται αυτές τις μέρες ότι δεν κινδυνεύει πλέον από άλλη ποινή και ομολογεί αυτά που του έχουν ήδη καταλογιστεί. Δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα από τις αναρτήσεις αυτής της βδομάδας στον ιστότοπό του:

     α) Την περασμένη Δευτέρα, 31.8.2026 υπήρχε ειδική ανάρτηση για να τιμηθεί η μνήμη του Κωνσταντίνου Κρομιάδη. Αντιγράφω: «Ελληνοπόντιος αντικομμουνιστής αξιωματικός που πολέμησε στο πλευρό της Γερμανίας στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με καταγωγή από την Κέρκυρα. Υπηρέτησε στον ρωσικό αυτοκρατορικό στρατό, στον Λευκό στρατό, σε Γερμανικές αντιπαρτιζάνικες μονάδες και τέλος στον Ρωσικό Απελευθερωτικό Στρατό στο επιτελείο του ηγέτη του Αντρέι Βλάσοφ. Μεταπολεμικά, στο πλαίσιο του Ψυχρού πολέμου στελέχωσε τον χρηματοδοτούμενο από τη CIA σταθμό “Radio Free Europe/Radio Liberty” στο Μόναχο».

Μ’ άλλα λόγια: τιμούμε αυτούς που πολέμησαν μαζί με τις δυνάμεις του Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και χρηματοδοτήθηκαν από τη CIA την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

     β) Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα πιο αποκαλυπτικό. Την Πέμπτη, 3.9.2026 η Χρυσή Αυγή ανάρτησε δημοσίευμα με τίτλο «Τα αντίποινα των Ελλήνων για τις δολοφονίες Ισαάκ και Σολωμού», στο οποίο αναφέρεται: «Στις 8 Σεπτεμβρίου 1996, μόλις 25 ημέρες μετά τη δολοφονία του Σολωμού, δύο Τουρκοκύπριοι στρατιώτες δέχθηκαν ένοπλη επίθεση στην περιοχή Γκιουβερτζινλίκ, κοντά στη Δεκέλεια. Ο 20χρονος Allahverdi Kılıç σκοτώθηκε, ενώ ο συνάδελφός του Burhan Cihangir τραυματίστηκε. Οι δράστες δεν συνελήφθησαν ποτέ. Η Κυπριακή Δημοκρατία αρνήθηκε ότι επρόκειτο για ενέργεια Ελληνοκυπρίων. Ωστόσο, η επίθεση συνδέθηκε από πηγές της εποχής και μεταγενέστερες ιστορικές αναφορές με τις δολοφονίες του Ισαάκ και του Σολωμού και έχει περιγραφεί ως revenge attack, δηλαδή ως πράξη αντιποίνων. […] Η οργή του Ελληνισμού της Κύπρου μεταφέρθηκε και στο πεδίο της ένοπλης αντιπαράθεσης».

Μ’ άλλα λόγια: δεν αρκούμαστε να τιμούμε τους δύο Ελληνοκύπριους. Προβάλλουμε ως «αντίποινα» και τη δολοφονική επίθεση με στόχο Τουρκοκύπριους στρατιώτες, από κάποια σκοτεινή οργάνωση. Μετά την ΕΟΚΑ Β΄ έρχεται και η Χρυσή Αυγή Β΄.

Η περίπτωση Κασιδιάρη

Η επιλογή του «εκπροσώπου» (δηλ. «υπαρχηγού») Κασιδιάρη να κρατήσει αποστάσεις από τον «Αρχηγό» και την οργάνωση συνδέεται με την προσπάθειά του να εμφανιστεί ως παντελώς άσχετος με την υπόθεση που εκδικάστηκε και σε δεύτερο βαθμό. Η καταδικαστική απόφαση είναι δηλαδή τελεσίδικη και εκκρεμεί μόνο το ενδεχόμενο αναίρεσης στον Άρειο Πάγο προκειμένου να καταστεί και αμετάκλητη.

Το «επιχείρημα» Κασιδιάρη είναι ότι ο ίδιος (και μόνον ο ίδιος) είναι παντελώς άσχετος με την υπόθεση και δεν έχει βρεθεί εις βάρος του τίποτα άλλο πέρα από πολιτικές ομιλίες και η παρουσία του σε μια (φιλοναζιστική βέβαια) συναυλία. Για το τι ακριβώς έχει καταλογίσει το πρωτοβάθμιο δικαστήριο στον Κασιδιάρη μπορεί κανείς να συμβουλευτεί την απόφαση που είναι πλέον δημόσια. Για τους βιαστικούς προτείνω το άρθρο-απάντηση στην προκλητική δήλωση του Κασιδιάρη, ότι προσφέρει «την εγγύηση των 50.000 ευρώ σε όποιον πολίτη ή δικηγόρο ή δικαστή βρει έστω μισό ενοχοποιητικό στοιχείο εις βάρος μου στην απόφαση» («Πώς γλίτωσε 50.000 ευρώ ο Ηλίας Κασιδιάρης», «Εφ.Συν.», 14..2022). Εκεί περιλαμβάνονται όσα του έχουν καταλογιστεί, με βασική κατηγορία τη συμμετοχή του στη διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

Μέχρι σήμερα, όμως, αυτή είναι η γραμμή του ίδιου και των οπαδών του. Ότι δηλαδή δεν υπάρχει τίποτα εις βάρος του και ότι η καταδικαστική απόφαση ήταν αποτέλεσμα μιας «στημένης» δίκης, την οποία διηύθυνε μια «στημένη» πρόεδρος, ή για την ακρίβεια «μια μπολσεβίκα δικαστής», η Λεπενιώτη, «παρατρεχάμενη του Αλέξη Τσίπρα», του «προδότη, ολετήρα και εκμαυλιστή του ελληνικού έθνους».   

Το κακό για τον κ. Κασιδιάρη είναι ότι στο τέλος εκείνης της ιστορικής δίκης, στις 27.8.2020, αγόρευσε ο δικός του συνήγορος, ο γνωστός δικηγόρος Παναγιώτης Ηρειώτης, ο οποίος ξεκίνησε λέγοντας:

«Κυρία Πρόεδρε, κυρίαι και κύριοι Εφέται, μια μακρά δίκη, που εκτιμώ ότι ήταν δίκαιη, βαίνει στην περάτωσή της. Μετά την άψογη ακροαματική διαδικασία, και αυτό δεν το λέω για να κολακέψω…»

Μ’ άλλα λόγια, η πλευρά Κασιδιάρη θεωρούσε άψογη τη δίκη και τέλεια την πρόεδρο Λεπενιώτη. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να τα ακούνε οι ΟΗΚ («Οπαδοί Ηλία Κασιδιάρη») και οι «Έλληνες Γ.Τ.Π.».

Ο τοξικός λόγος του Ανδρουλάκη και οι συνέπειές του

 

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ. Αλλά πού ακριβώς;

Ανδρουλάκης εναντίον Τσίπρα: τοξικός πόλεμος στον προοδευτικό χώρο ενώ ο Μητσοτάκης παρακολουθεί ανέμελος από τον καναπέ της εξουσίας.

Ομιλία του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ- Κινήματος Αλλαγής για τον εορτασμό της 52ης επετείου απο την ιδρυτική διακήρυξη του κινήματος στη πλατεία Ελευθερίας στο Ηράκλειο Κρήτης. Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2026 (ΚΩΣΤΑΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ/ EUROKINISSI)

11 Σεπτεμβρίου 2026

 Θανάσης Καρτερός

• efsyn.gr 

Στρατηγική της ΕΛΑΣ απέναντι στο ΠΑΣΟΚ: Είμαστε ανταγωνιστές και όχι αντίπαλοι, επανέλαβε στη ΔΕΘ ο Τσίπρας. Μόνος μας αντίπαλος είναι ο Μητσοτάκης και στην αναμέτρηση μαζί του θα κριθούμε όλοι. Στρατηγική του ΠΑΣΟΚ απέναντι στον Τσίπρα: «Ο κ. Τσίπρας έχει ροπή στο ψέμα» – αυτό σε χτεσινή ανακοίνωση. Που επικαλείται τον Σιακαντάρη, αν κι αυτός έχει από καιρό δηλώσει ότι εκπροσωπεί μόνο τον εαυτό του, για να καταγγείλει τις σκοτεινές προθέσεις της ΕΛΑΣ: Συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ.! Και σε νεότερη ανακοίνωση για άλλη μια άβολη δημοσκόπηση: «Το σύστημα Μητσοτάκη προσπαθεί να διασώσει τον εκλεκτό του που ξεφουσκώνει. Γιατί ξέρει πως μόνο με αυτόν έχει ελπίδες να διατηρηθεί στην εξουσία…».

Εκλεκτός του Μητσοτάκη ο Τσίπρας! Που σχεδιάζει συγκυβέρνηση με τον Αδωνι! Και ξεφουσκώνει! Ετσι ανταποκρίνεται το ΠΑΣΟΚ στο πλειοψηφικό αίτημα να απαλλαγεί η χώρα από το άγος Μητσοτάκη. Ετσι απαντάει στο πώς και γιατί ξεπεράστηκε δημοσκοπικά από ένα κόμμα μόλις τριών μηνών. Αλλά έτσι είναι αν έτσι νομίζουν, δεν υπάρχει κάτι άλλο να πει κανείς. Οργίλες και ανερμάτιστες προσβολές αυτού του ήθους, προϊόν μάλλον απόγνωσης παρά επίγνωσης, δεν αντέχουν σε καμιά συζήτηση. Αν υπάρχει κάτι σημαντικό εδώ είναι το εκ πρώτης όψεως ασήμαντο: η τοξικότητα του λόγου. Βρίζουν σκαιά τον Τσίπρα, διαστρέφουν βίαια την πραγματικότητα, φλερτάρουν με προβοκατόρικες ανοησίες, ακόμα και για συγκυβέρνηση της ΕΛΑΣ με τη Δεξιά. Φιρί φιρί για καβγά, δηλαδή.

Υπάρχουν όμως επίμονα ερωτήματα, που δεν φαίνεται να τους απασχολούν. Τόσα χρόνια που ο «εκλεκτός» του Μητσοτάκη δεν ήταν παρών, πώς δεν ξεκόλλησαν δημοσκοπικά; Πόση ζημιά τούς κάνει η «δεξιά ψυχή» του ΠΑΣΟΚ, που σχεδόν ανοιχτά ερωτοτροπεί με τη Ν.Δ.; Πόσο κόστος έχει η συνεργασία τους με τη Δεξιά τα πέτρινα χρόνια, για την οποία δηλώνουν και σήμερα περήφανοι; Ποια εντύπωση κάνει στην κοινή γνώμη το πλήθος των επώνυμων στελεχών τους που κοσμούν το Libro d’ Oro του Μητσοτάκη; Για όλα αυτά σιωπή. Δεν υπάρχουν τραύματα στη διαδρομή τους, ούτε καμιά ανάγκη να την ξαναδούν. Ο Τσίπρας φταίει για την κακοδαιμονία τους. Που δεν κάνει και αυτοκριτική!

Εντάξει, θα πει ο ψύχραιμος. Τι να κάνουν κι αυτοί, υψώνουν ένα τοξικό παραπέτασμα για να ανακόψουν διαρροές. Συγγνώμη, αλλά δεν πάει καθόλου έτσι. Δεν είναι στην πολιτική αρένα μόνο ο Τσίπρας κι ο Ανδρουλάκης. Είναι κι ο Μητσοτάκης, για τον οποίο μια τέτοια «φαγωμάρα» αποτελεί βούτυρο στο ψωμί του: Αυτοί τρώγονται μεταξύ τους, εμείς είμαστε η μόνη δύναμη σταθερότητας. Πρέπει να είσαι πολιτικά τυφλός για να μην το βλέπεις. Και ο μεν Τσίπρας, αν και προκαλείται ακραία, δεν σηκώνει το γάντι. Ο Ανδρουλάκης και οι επιτελείς του δεν καταλαβαίνουν ποιον ευνοούν με την ανθρωποφαγία στον δημοκρατικό χώρο; Καταλαβαίνουν, αλλά έχουν χάσει την ψυχραιμία τους λόγω δημοσκοπήσεων; Ή η εμμονή τους δεν υποδηλώνει απώλεια ψυχραιμίας, αλλά τον ψύχραιμο σχεδιασμό που δημοσιοποιεί μόνο η κυρία Διαμαντοπούλου; Θα δείξει σύντομα…

Ο Πολ Κρούγκμαν αναλύει τον εκλογικό θρίαμβο του AfD και συγκρίνει τις ΗΠΑ με τη Γερμανία

 

Η Άλις Βάιντελ, συμπρόεδρος του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) και της κοινοβουλευτικής ομάδας. EPA/CLEMENS BILAN

Πολ Κρούγκμαν / Οι νεοναζί και η ανεδαφικότητα των Trumponomics

Πολ Κρούγκμαν

Ελληνική πηγή: 

tvxs.gr

Αρχική Πηγή: Paul Krugman – Substack – Μετάφραση: kreport.gr

Οι νεοναζί —δεν υπάρχει λόγος να χρησιμοποιούμε ευφημισμούς— μόλις πέτυχαν μια μεγάλη εκλογική νίκη σε μια αναμέτρηση στη Γερμανία που αντιστοιχεί, σε γενικές γραμμές, σε εκλογές πολιτείας στις ΗΠΑ. Ο κορυφαίος νεοναζί της Αμερικής (=Έλον Μασκ) —και πάλι, δεν υπάρχει λόγος για ευφημισμούς— συνεχάρη το AfD (στα γερμανικά) για το αποτέλεσμα και, ως ανταπόδοση, έλαβε τις «ευχαριστίες για την υποστήριξή σας» από τον επικεφαλής υποψήφιο του AfD.

Τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες θα υπάρξουν πολλές αναλύσεις για τα αποτελέσματα και τις συνέπειές τους από ανθρώπους οι οποίοι, σε αντίθεση με εμένα, γνωρίζουν κάτι για τη γερμανική πολιτική. Προς το παρόν, επιτρέψτε μου να κάνω κάτι πιο περιορισμένο και να γράψω για το τι μπορεί να μας διδάξει η εκλογική αναμέτρηση στη Σαξονία-Άνχαλτ σχετικά με την πολιτική οικονομία των ΗΠΑ.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για την Αμερική: Το Make America Great Again σήμαινε διαφορετικά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους — ο ρατσισμός, φυσικά, αποτελούσε βασικό συστατικό του. Αλλά στο μυαλό του Ντόναλντ Τραμπ σήμαινε επίσης ξεκάθαρα την προσπάθεια να επιστρέψουν οι «ανδρικές» θέσεις εργασίας. Θα το πετύχαινε επιβάλλοντας δασμούς για να εξαλείψει τα εμπορικά ελλείμματα, τα οποία, στη συγκεχυμένη εκδοχή των οικονομικών που έχει στο μυαλό του, σημαίνουν ότι οι ΗΠΑ κάνουν τεράστια «δώρα» στις πλεονασματικές χώρες. Και αυτό, με τη σειρά του, θα οδηγούσε σε μια τεράστια αναγέννηση της απασχόλησης στη μεταποίηση στις ΗΠΑ.

Γιατί έχει σημασία η Γερμανία σε αυτή την ιστορία; Επειδή, τόσο από την άποψη των εμπορικών ισοζυγίων όσο και από την άποψη της μεταποίησης, η Γερμανία είναι ουσιαστικά η αντι-Αμερική. Ενώ εμείς πράγματι έχουμε μεγάλα εμπορικά ελλείμματα, η Γερμανία καταγράφει τεράστια πλεονάσματα. Και ενώ η Γερμανία, όπως κάθε άλλη προηγμένη οικονομία, έχει δει το μερίδιο της μεταποίησης στην απασχόληση να μειώνεται με την πάροδο του χρόνου, παραμένει περισσότερο βιομηχανική χώρα απ’ ό,τι είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες από τη δεκαετία του 1980 και μετά.

Πράγματι, σε σχέση με το μέγεθος της οικονομίας της, η Γερμανία καταγράφει εμπορικά πλεονάσματα και διατηρεί απασχόληση μεγάλης κλίμακας στη μεταποίηση σε βαθμό που ξεπερνά κατά πολύ ακόμη και τα πιο τρελά όνειρα των Trumponomics.

Και τίποτε από όλα αυτά δεν φαίνεται να κάνει την παραμικρή διαφορά στη δυσαρέσκεια που βρίσκεται στη βάση του δεξιού εξτρεμισμού και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Ας αρχίσουμε από το εμπόριο:

Οι ΗΠΑ, όπως τονίζει διαρκώς ο Τραμπ, αγοράζουν σταθερά περισσότερα πράγματα από άλλες χώρες απ’ όσα αγοράζουν εκείνες από εμάς. Στο μυαλό του αυτό σημαίνει ότι μας εκμεταλλεύονται — σε αντίθεση με το ότι προσελκύουμε μεγάλες εισροές ξένων επενδύσεων, κάτι που, ως καθαρά λογιστικό ζήτημα, συνεπάγεται αναγκαστικά ότι έχουμε εμπορικά ελλείμματα. Σε κάθε περίπτωση, όμως, οι Γερμανοί θα έπρεπε να αισθάνονται ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους επειδή καταγράφουν μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα και, επομένως, εκμεταλλεύονται τον υπόλοιπο κόσμο, σωστά;

Κατά κάποιον τρόπο, δεν αισθάνονται έτσι.

Το μεγάλο εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ στα μεταποιημένα προϊόντα πράγματι σημαίνει ότι έχουμε λιγότερες θέσεις εργασίας στη μεταποίηση απ’ όσες θα είχαμε αν αυτό το εμπόριο ήταν ισοσκελισμένο. Ο Ρόμπερτ Λόρενς του Peterson Institute for International Economics εκτιμά ότι η εξάλειψη του ελλείμματος θα αύξανε το μερίδιο της μεταποίησης στη συνολική απασχόληση από 7,9% σε 9,7%, αποτέλεσμα παρόμοιο με τους δικούς μου πρόχειρους υπολογισμούς. Αντίστοιχα, η Γερμανία, με τα μεγάλα πλεονάσματά της στα μεταποιημένα προϊόντα, έχει σχετικά υψηλότερο ποσοστό απασχόλησης στη μεταποίηση επί της συνολικής απασχόλησης.

Ακόμη και η Γερμανία έχει σταδιακά «αποβιομηχανοποιηθεί», αλλά ακόμη και σήμερα παραμένει περισσότερο βιομηχανική χώρα, αν το μετρήσουμε με βάση το πού βρίσκονται οι θέσεις εργασίας, απ’ ό,τι υπήρξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες τουλάχιστον τα τελευταία 35 χρόνια. Την προστάτευσε αυτό από την πικρία και τον πολιτικό εξτρεμισμό που πολλοί Αμερικανοί παρατηρητές αποδίδουν στην αποβιομηχάνιση; Προφανώς όχι.

Ένας τρόπος, λοιπόν, να σκεφτούμε την πολιτική οικονομία του ζητήματος είναι ο εξής. Η οικονομική συνιστώσα του MAGA θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένα σχέδιο —ή ίσως ως η ιδέα ενός σχεδίου— για να γίνει η αμερικανική οικονομία περισσότερο όπως ήταν τη δεκαετία του 1950, όταν δεν είχαμε εμπορικά ελλείμματα και πολύ περισσότεροι άνδρες εργάζονταν στη βιομηχανία.

Αλλά αυτό θα μπορούσε επίσης να περιγραφεί ως η ιδέα ενός σχεδίου για να γίνει η Αμερική περισσότερο σαν τη Γερμανία. Και αυτό που δείχνουν τα αποτελέσματα στη Σαξονία-Άνχαλτ είναι ότι, ακόμη κι αν ένα τέτοιο σχέδιο έφερνε τα αποτελέσματα που υπόσχεται —κάτι που δεν θα έκανε—, ελάχιστα ή και καθόλου θα συνέβαλλε στη μείωση της δυσαρέσκειας που οδηγεί σε πολιτική ριζοσπαστικοποίηση.

Θα πρέπει να αναφέρω ακόμη ένα δίδαγμα από τη νίκη του AfD, το οποίο με κάνει να επανεξετάσω ορισμένες από τις δικές μου πεποιθήσεις.

Πολλοί Αμερικανοί παρατηρητές, μεταξύ των οποίων και εγώ, έχουμε δώσει ιδιαίτερη έμφαση στο πρόβλημα των περιοχών που έχουν «μείνει πίσω» — αγροτικές περιοχές και μικρές πόλεις τις οποίες προσπέρασε η άνοδος της οικονομίας της γνώσης, καθώς αυτή έτεινε να ευνοεί τις μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές με υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Αυτές οι οικονομικά περιθωριοποιημένες περιοχές έχουν πληγεί ιδιαίτερα από τη μείωση της απασχόλησης μεταξύ των ανδρών που βρίσκονται στην κύρια παραγωγική ηλικία, μια μείωση που με τη σειρά της συνδέεται τόσο με κοινωνικά προβλήματα όσο και με την ισχυρή υποστήριξη προς τον Τραμπ και, γενικότερα, προς πολιτικούς της σκληρής Δεξιάς.

Για πολλά χρόνια ήταν συνηθισμένο να αντιμετωπίζουμε την πρώην Ανατολική Γερμανία, στην οποία ανήκει και η Σαξονία-Άνχαλτ, ως ένα από τα πολλά ευρωπαϊκά αντίστοιχα αυτού που οι Austin, Glaeser και Summers αποκάλεσαν «Eastern Heartland». Πράγματι, η Ανατολική Γερμανία, η οποία κάποτε είχε σχεδόν πλήρη απασχόληση μεταξύ των ανδρών εργάσιμης ηλικίας, πέρασε μετά τη γερμανική επανένωση μια παρατεταμένη περίοδο κατά την οποία πολλοί άνδρες δεν εργάζονταν.

Αλλά αυτή η ιστορία έχει πλέον ξεπεραστεί εδώ και πολύ καιρό. Οι κάτοικοι της πρώην Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (DDR) εξακολουθούν να θεωρούν ότι βρίσκονται σε οικονομικά μειονεκτική θέση και τα εισοδήματά τους είναι κάπως χαμηλότερα από τον εθνικό μέσο όρο — αν και, απ’ όσο μπορώ να διαπιστώσω, όχι τόσο χαμηλά σε σχετικούς όρους όσο εκείνα των φτωχότερων πολιτειών των ΗΠΑ. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η εικόνα της Ανατολικής Γερμανίας ως μιας περιοχής σε βαθιά οικονομική ύφεση δεν ανταποκρίνεται πλέον στα πραγματικά δεδομένα.

Ποιο είναι, λοιπόν, το συμπέρασμα αυτής της ανάλυσης; Κυρίως είναι ένα αρνητικό συμπέρασμα: Οι απλοϊκοί οικονομικοί παράγοντες δεν εξηγούν τη στροφή προς τον φασισμό στη Γερμανία. Και τα Trumponomics, ακόμη κι αν λειτουργούσαν —κάτι που δεν συμβαίνει— δεν θα έβαζαν τέλος στη δυσαρέσκεια που τροφοδοτεί το δικό μας αυταρχικό κίνημα.

Neo-Nazis and the Impotence of Trumponomics - Paul Krugman

Λουτρά του Τραϊανού: νέα εκπληκτικά ευρήματα

 

Λουτρά του Τραϊανού: Αποκαλύφθηκαν ρωμαϊκές τοιχογραφίες και ψηφιδωτό με θαλάσσια πόλη (φωτογραφίες)

kathimerini.gr

4–5 λεπτά

---

Ενα ξεχωριστό σύμπλεγμα αρχαίων τοιχογραφιών και ψηφιδωτών, που θεωρείται το μεγαλύτερο του είδους του από την εποχή της αρχαίας Ρώμης, παρουσιάστηκε την Τρίτη στο κοινό. Πρόκειται για έργα του 1ου αιώνα μ.Χ., στα οποία απεικονίζεται μια παραθαλάσσια πόλη, και τα οποία εντοπίστηκαν κατά τις ανασκαφές στα υπόγεια των Λουτρών του Τραϊανού, στον λόφο Οππιο, κοντά στο Κολοσσαίο.

Ο δήμαρχος της Ρώμης, Ρομπέρτο Γκουαλτιέρι, παρουσίασε την πρόσφατα αποκατεστημένη τοιχογραφία με την ονομασία «Ζωγραφισμένη Πόλη», καθώς και το «Μεγάλο Ψηφιδωτό». Τα δύο έργα είχαν αποκαλυφθεί κατά τις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 1990.

Η πρόσβαση του κοινού ξεκινά αρχικά με περιορισμένο αριθμό επισκεπτών, έως 15 άτομα κάθε φορά, και μόνο τα Σαββατοκύριακα, στο πλαίσιο δοκιμαστικής περιόδου. Στόχος είναι να παρακολουθηθεί η αντίδραση των ιδιαίτερα ευαίσθητων έργων απέναντι στην αυξημένη υγρασία και τις κλιματικές μεταβολές, πριν αποφασιστεί η ευρύτερη πρόσβαση.

Τμήμα του αποκατεστημένου αρχαίου ψηφιδωτού τοίχου, ύψους 15 μέτρων, από τον χώρο «Η Ζωγραφισμένη Πόλη», που ανακαλύφθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 στις υπόγειες κατασκευές οι οποίες χρησίμευαν ως θεμέλια για τα Λουτρά του Τραϊανού, στη Ρώμη, την Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2026 (AP Photo/Andrew Medichini)

Η τοιχογραφία παρουσιάζει από ψηλά μια πόλη-λιμάνι, περιτριγυρισμένη από τείχη, με κτίρια, θέατρο, ναό, δημόσιες πλατείες και πύργους. Σύμφωνα με τον Γκουαλτιέρι, πρόκειται για τη μεγαλύτερη σωζόμενη τοιχογραφία αυτού του τύπου από την αρχαία Ρώμη, γεγονός που προσδίδει ιδιαίτερη σημασία στην παρουσίασή της στο κοινό.

(AP Photo/Andrew Medichini)

«Είναι πραγματικά μοναδικά στον κόσμο, τόσο από άποψη καλλιτεχνικής ομορφιάς όσο και λόγω της ιστορικής και τεκμηριωτικής τους αξίας», ανέφερε χαρακτηριστικά ο δήμαρχος κατά την παρουσίαση.

Ο έφορος πολιτιστικής κληρονομιάς της Ρώμης, Κλάουντιο Παρίζι Πρεσίτσε, σημείωσε ότι η πόλη που απεικονίζεται στην τοιχογραφία διατηρείται σε εξαιρετική κατάσταση. Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι δεν έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα να προσδιορίσουν ποια πόλη απεικονίζεται, εκτιμώντας ότι πρόκειται για έναν ιδιαίτερα γνωστό και σημαντικό τόπο της εποχής.[.............................]

Λουτρά του Τραϊανού: Αποκαλύφθηκαν ρωμαϊκές τοιχογραφίες και ψηφιδωτό με θαλάσσια πόλη

ΝΕΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΣΚΕΥΩΡΙΑ NOVARTIS»q Αν ζούσε ο Μακιαβέλι, θα χειροκροτούσε τον Γεωργιάδη

 

Novartis: Σοκ και δέος με τα στοιχεία που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ στον οικονομικό εισαγγελέα για τον Γεωργιάδη

Λεωνίδας Λυμπέρης 

documentonews.gr

13–16 λεπτά

---

Γιατί το κόμμα της αντιπολίτευσης ζητά ανάσυρση της δικογραφίας.

Documento Creative, INTIME

Σοκ και δέος προκαλούν τα ανατριχιαστικά στοιχεία που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην αίτησή του προς τον εισαγγελέα οικονομικού εγκλήματος για την ανάσυρση της δικογραφίας για τον Άδωνι Γεωργιάδη σχετικά με το σκάνδαλο Novartis.

Να σημειωθεί ότι κλιμάκιο του κόμματος, με επικεφαλής τον Τομεάρχη Διαφάνειας, Παύλο Πολάκη, συνοδευόμενο από τον Μάρκο Χατζησάββα και τον εξουσιοδοτημένο από την Πολιτική Γραμματεία δικηγόρο, Γιάννη Απατσίδη, κατέθεσε στις 8 Σεπτεμβρίου 2026 το σχετικό έγγραφο, που αποκαλύπτει σήμερα το Documento News.

Η δικογραφία για τον Άδωνι Γεωργιάδη τέθηκε στο αρχείο από τους Εισαγγελείς Καψιμάλη και Μπαρδάκη τον Ιανουάριο του 2022, με ρητή επιφύλαξη ανάσυρσης «εάν προκύψουν νέα στοιχεία». Κάτι τέτοιο, φαίνεται ότι προκύπτει ξεκάθαρα, σύμφωνα με την αίτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Πώς στοιχειοθετείται ο παραπάνω ισχυρισμός και γιατί θα πρέπει να ανασυρθεί η δικογραφία για τον Άδωνι Γεωργιάδη, σύμφωνα με την Κουμουνδούρου;

«Νέα συντριπτικά στοιχεία»

Μεταξύ άλλων, στην αίτηση προς τον εισαγγελέα οικονομικού εγκλήματος επισημαίνονται τα παρακάτω «νέα συντριπτικά στοιχεία που επιβάλλουν την ανάσυρση»:

-Οι επίσημες καταγγελίες και τα SMS του Μάριου Σαλμά στη Βουλή: «Ενώπιον της Ολομέλειας του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ο πρώην Αναπληρωτής Υπουργός Υγείας και Βουλευτής (ανεξάρτητος, πρώην Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας), Μάριος Σαλμάς, κατέθεσε κρίσιμα έγγραφα και μηνύματα (SMS), κατά τη συζήτηση της με αριθμ. πρωτ. 4249/4-6-2026 αίτησης άρσης της ασυλίας του (κατόπιν εγκλήσεως του Άδ. Γεωργιάδη για συκοφαντική δυσφήμηση δημοσίως, κατ’ άρθρο 363 ΠΚ), όπως προκύπτει από τα Πρακτικά της ΡΞΖ΄ Συνεδρίασης της Ολομέλειας (Κ΄ Περίοδος, Σύνοδος Γ΄, Τετάρτη 22 Ιουλίου 2026, σελ. 140-147), τα δε κατατεθέντα έγγραφα «βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής», τα οποία ουδέποτε αποτέλεσαν αντικείμενο αξιολόγησης κατά την έκδοση της αρχειοθέτησης: Προς ειδικότερη τεκμηρίωση των κατωτέρω, προσκομίζονται μετ’ επικλήσεως όσα έγγραφα κατέθεσε ο κ. Σαλμάς στη Βουλή των Ελλήνων, στις 22-07-2026, με επιμέρους διακριτικά 4α–4δ και αρίθμηση σελίδων, όπως αναλύεται στον κατάλογο των συνημμένων».

Ο ρόλος του Μανιαδάκη

Στην αίτηση του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται επίσης λόγος για:

α) Γραπτό μήνυμα του ίδιου του Άδ. Γεωργιάδη που τεκμηριώνει επικοινωνία και συνεννόησή του με τον Νικόλαο Μανιαδάκη, κατά την περίοδο που ο τελευταίος ήταν προστατευόμενος μάρτυρας δημοσίου συμφέροντος («Αναστασίου»), με υπόσχεση στήριξης εξαρτώμενη από την στάση του μάρτυρα έναντι της τότε Εισαγγελέως Διαφθοράς («όταν δεν υποχώρησε στην Τουλουπάκη») και με τηρηθέν αντάλλαγμα, ήτοι την ένορκη βεβαίωση του Άδ. Γεωργιάδη υπέρ του Ν. Μανιαδάκη στη δίκη Σαλμά–Μανιαδάκη και τη μη υποβολή εγκλήσεως κατά του Μανιαδάκη, όπως κατήγγειλε ο Μ. Σαλμάς.

β) Στοιχεία που καταδεικνύουν ότι ο ελεγχόμενος πρώην Υπουργός ζήτησε από τον Αντιπρόεδρο της Novartis Hellas και Πρόεδρο του ΣΦΕΕ, Κ. Φρουζή, να δοθεί διαφήμιση της Novartis σε συγκεκριμένη δημοσιογράφο και ιστοσελίδα (γραπτό μήνυμα Άδ. Γεωργιάδη «Το αίτημά μου στον Φρουζή να της δώσει έγινε όταν πλέον δεν ήμουν Υπουργός Υγείας και εγώ ποτέ δεν είπα ότι δεν μιλούσα με τον Φρουζή»), ενώ κατά την καταγγελία Σαλμά (Πρακτικά σελ. 142-143) «ζητούσε από επιχειρήσεις που ως Υπουργός με τις αποφάσεις του επηρέαζε τον τζίρο τους να χρηματοδοτούν μέσα ενημέρωσης», και ειδικότερα ζητούσε από τον Κ. Φρουζή «να δίδει χρήματα σε μέσα ενημέρωσης, προκειμένου να έχει ευνοϊκή μεταχείριση», εξασφαλίζοντας προσωπικό πολιτικό όφελος και προβολή – πράξη που συνιστά την πεμπτουσία της δωροληψίας, δεδομένου ότι τα άρθρα 159 παρ. 1 και 235 παρ. 1 ΠΚ καλύπτουν ωφέλημα «για τον εαυτό του ή για άλλον» και ενέργεια ή παράλειψη «μελλοντική ή ήδη τελειωμένη».

γ) Τη ρητή δήλωση του κ. Μάριου Σαλμά ότι τίθεται στη διάθεση των Εισαγγελικών Αρχών για την κατάθεση όλων των αδιάσειστων ηλεκτρονικών πειστηρίων. Ειδικότερα, ο Μ. Σαλμάς δήλωσε «Ζητώ στην εισαγγελία αυτό, να ξεκινήσει έρευνα ξανά. Και εγώ θα πάω να καταθέσω για τα πρόσθετα στοιχεία που δείχνουν το αντάλλαγμα» (Πρακτικά σελ. 144) και «Μετρήστε τα αδικήματα. Ζητώ να ξανανοίξει η υπόθεση της Novartis, κύριε Πρόεδρε, να στείλετε όσα είπα στον εισαγγελέα. Και θα καταθέσω εγώ τα νέα στοιχεία, για να δούμε τη συνάφεια και τα ανταλλάγματα του κ. Γεωργιάδη».

Η δράση του Φρουζή

Τα νέα στοιχεία που προκύπτουν για την υπόθεση όμως, δεν σταματούν στα παραπάνω. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε επίσης τα παρακάτω στοιχεία-φωτιά για συναλλαγή με ΜΜΕ μέσω Φρουζή:

-Με δικό του γραπτό μήνυμα ο κ. Γεωργιάδης παραδέχεται ότι ζήτησε από τον Αντιπρόεδρο της Novartis, Κωνσταντίνο Φρουζή, να δοθεί διαφήμιση της εταιρείας σε συγκεκριμένη δημοσιογράφο και ιστοσελίδα, ενώ κατά την καταγγελία Σαλμά ζητούσε από τον Κ. Φρουζή, «τότε που κόβονταν οι μισθοί και οι συντάξεις», «να δίδει χρήματα σε μέσα ενημέρωσης, προκειμένου να έχει ευνοϊκή μεταχείριση» (Πρακτικά σελ. 143), προκειμένου να εξασφαλίζει ο ίδιος προσωπική προβολή και πολιτική ασυλία, στοιχείο που συνδέεται άμεσα με τις καταβολές συνολικού ύψους 12.302.578 ευρώ (2012-2016) της Novartis προς τη διαφημιστική MMS Communications Ελλάς Α.Ε. (πρώην Publicis Ελλάς) και, μέσω αυτής, προς τις εταιρείες Μαυρίκου, εκ των οποίων εικονικά κρίθηκαν, κατά την ίδια την Πράξη Αρχειοθέτησης, τιμολόγια αξίας 176.048 ευρώ (2014) και 14.344 ευρώ (2013) για διαφημιστική προβολή σε ιστοσελίδες που ουδέποτε λειτούργησαν.[.........]

Novartis: Σοκ και δέος με τα στοιχεία που κατέθεσε ο Σύριζα για τον Γεωργιάδη...

Η φιλία του Μητσοτάκη με τον Νετανιάχου εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για την Ελλάδα

 

Άρης Χατζηστεφάνου / Aν συγκρουστούν Ισραήλ – Τουρκία, θα την πληρώσει και η Ελλάδα

tvxs.gr

18–22 λεπτά

---

«Πώς είναι δυνατόν αυτοί που μιλούν για εθνικό συμφέρον να μην έχουν κανένα πρόβλημα με μια ΕΥΠ η οποία είναι διάτρητη στις παρακολουθήσεις από το Predator και, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, ό,τι περνάει από το Predator και το Pegasus καταλήγει στις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ, όπως έχουν εξηγήσει στην Washington Post Αμερικανοί αξιωματούχοι;» αναρωτήθηκε μεταξύ άλλων ο Άρης Χατζηστεφάνου μιλώντας  στην εκδήλωση του tvxs «Ηθική και πολιτικός ρεαλισμός: Η σχέση Ελλάδας-Ισραήλ εν μέσω γενοκτονίας», που πραγματοποιήθηκε στην ΕΣΗΕΑ και μεταδόθηκε μέσω live streaming.

Ο δημοσιογράφος ο οποίος φωτίζε χρόνια επίμονα το Παλαιστινιακό και τους συσχετισμούς γύρω από την ιστορία του πολύπαθου λαού,  μέσα από τις έρευνες του και τη βιβλιογραφία του, εξήγησε με ποιον τρόπο απομονώνεται για πρώτη φορά το Ισραηλινό λόμπι στις ΗΠΑ και μίλησε για τη θέση της Ελλάδας ως στρατηγικού συμμάχου του Ισραήλ, σε περίπτωση Ισραηλινοτουρκικής σύγκρουσης.

Στην εκδήλωση μίλησαν επίσης ο Γιώργος Αϋφαντής (πρέσβης επί τιμή) και ο δημοσιογράφος Πάνος Χαρίτος.

• Διαβάστε: Πάνος Χαρίτος / Γιατί η Ελλάδα δίνει ψήφο εμπιστοσύνης σε ένα απομονωμένο διεθνώς Ισραήλ;

Παρέμβαση έκανε ο Γιώργος Σταθόπουλος (εμπνευστής της εκδήλωσης), ο οποίος εργάζεται στα κεντρικά του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στη Γενεύη. Μαζί με άλλους συναδέλφους από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, που συμμερίζονται την άποψη πως η κατάσταση στη Γάζα συνιστά προσβολή των κοινών ανθρώπινων αξιών μας και πως απειλεί τις θεμελιώδεις αρχές του ΟΗΕ, συμμετέχει σε δραστηριότητες που στοχεύουν στην προώθηση μιας οργανωσιακής κουλτούρας ευθυγραμμισμένης με την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Στην εκδήλωση, την οποία συντόνισε η Φωτεινή Λαμπρίδη, έκαναν επίσης παρέμβαση ο Αντώνης Φάρας (March to Gaza) και ο Δημήτρης Πλειώνης (BDS Greece – Boycott, Divestment, and Sanctions), το κίνημα που ζητά μποϊκοτάζ, απόσυρση επενδύσεων και κυρώσεις για το Ισραήλ.

Η ομιλία του Άρη Χατζηστεφάνου

Θα ήθελα να ξεκινήσω και να κλείσω τη σημερινή μου τοποθέτηση στο πνεύμα μιας φράσης του Χάουαρντ Ζιν, που λέει ότι «δεν υπάρχει σημαία αρκετά μεγάλη για να σκεπάσει τη ντροπή, του να σκοτώνεις αθώους ανθρώπους».

Θα ήθελα να τη μεταφέρω στη δική μας πραγματικότητα και να πω ότι δεν υπάρχει εξωτερική πολιτική τόσο σημαντική που να δικαιολογεί μια στρατηγική συμμαχία με ένα κράτος που έχει δολοφονήσει περισσότερα από 20.000 παιδιά. Δεν υπάρχει εθνικό συμφέρον τόσο μεγάλο ώστε να δικαιολογεί μια συμμαχία με μια χώρα που έχει ελεύθερους σκοπευτές, οι οποίοι, σύμφωνα με όλους τους ξένους γιατρούς που βρέθηκαν στη Γάζα, στοχεύουν και πυροβολούν στο κεφάλι τα παιδιά των Παλαιστινίων για να τα εκτελέσουν.

Δεν μπορεί να υπάρχει εθνική ασφάλεια τόσο σημαντική και τόσο μεγάλη που να δικαιολογεί τη συμμαχία με ένα κράτος το οποίο εκπαιδεύει σκυλιά για να βιάζουν πολιτικούς κρατούμενους, όπως απέδειξαν οι New York Times.

Δεν θα σας πω τίποτα από όλα αυτά σήμερα, γιατί θα είμαι εκτός θέματος. Σήμερα θα μιλήσουμε για τον ρεαλισμό.

Και το ερώτημα που θέλω να θέσω είναι: έχουμε κάτι κοινό; Μπορούμε να κάτσουμε σε ένα τραπέζι και να συνομιλήσουμε με ανθρώπους που διαφωνούν με μένα και τον Χάουαρντ Ζιν σε όλα τα προηγούμενα; Με ανθρώπους που λέγανε ότι τα εθνικά μας συμφέροντα… Τι να κάνουμε; Κάνει γενοκτονία το ισραηλινό κράτος, αλλά η Τουρκία, οι απειλές, η εθνική μας ασφάλεια…. μας επιβάλλουν, με μια ρεαλιστική πολιτική, να αφήσουμε στην άκρη τον άνθρωπο και να δούμε τα δικά μας συμφέροντα;

Νομίζω ότι, αν έχω να συνεισφέρω κάτι στη σημερινή κουβέντα, είναι η εμπειρία μου από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν έχω, όπως ο Πάνος (Χαρίτος), ιδιαίτερη εμπειρία από τη Μέση Ανατολή —  μία φορά που κατάφερα να πάω στο Ισραήλ, πήγα απευθείας στη φυλακή, όπως στη Monopoly· δεν πέρασα καν από τα  σύνορα.

Έχω μείνει όμως κάποια χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες και παρατηρώ αυτό το διάστημα μια ιστορική αλλαγή. Βλέπω στις δημοσκοπήσεις του τελευταίου χρόνου, για πρώτη φορά στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, την πλειονότητα του πληθυσμού από όλα τα κόμματα να στηρίζει τους Παλαιστινίους και όχι τους Ισραηλινούς. Κάτι που θεωρούνταν αδιανόητο έως και πριν από πέντε χρόνια.

Βλέπω ακόμη και τη νεολαία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, τις νεότερες γενιές, να καταδικάζουν τη στρατηγική συμμαχία των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ισραήλ και να ζητούν πλέον —αν όχι τον ολοκληρωτικό τερματισμό— πολύ σημαντικό ψαλίδισμα της στρατιωτικής συνεργασίας.

Βλέπω το AIPAC, το γνωστότερο και μεγαλύτερο ισραηλινό λόμπι, τον πυρήνα δεκάδων οργανώσεων άσκησης επιρροής στην Ουάσινγκτον, να βρίσκεται υπό πολιτικό διωγμό.

Όταν έφτασα πριν από πέντε χρόνια περίπου στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν εντελώς διαφορετική η κατάσταση.  Αν βρισκόμασταν τότε τώρα στην περίοδο που είμαστε τώρα – πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου δηλαδή-, θα βλέπατε όλους τους πολιτικούς να κάνουν ουρές για το ποιος θα πρωτομπεί στο κτίριο του AIPAC, να κάνει χειραψίες και να φωτογραφηθεί με τα στελέχη του. Σήμερα είναι ό,τι πιο τοξικό μπορείς να κάνεις και σχεδόν θα σε οδηγήσει με βεβαιότητα στην πολιτική ήττα.

Οι πολιτικοί υποψήφιοι που αποφάσισαν να δώσουν ανοιχτά τη μάχη με το ισραηλινό λόμπι και να το κάνουν προμετωπίδα του πολιτικού αγώνα τους, όπως ο Ζοχράν Μαμντάνι για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης, ο Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ στις προκριματικές των Δημοκρατικών στο Μίσιγκαν… Όσοι έδωσαν αυτή τη μάχη ανοιχτά με το AIPAC ανταμείφθηκαν από το εκλογικό σώμα. Κέρδισαν, και κέρδισαν και με μεγάλες διαφορές.

Κέρδισε ειδικά ο Ελ-Σαγιέντ στην πιο ακριβή πολιτική αντιπαράθεση στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών για προκριματικές εκλογές, με το AIPAC να έχει δώσει 30 εκατομμύρια δολάρια εναντίον του. Στο Μίσιγκαν δεν έβλεπες τίποτα άλλο σε πολιτικά μηνύματα, σε διαφημίσεις, σε εφημερίδες, πέρα από συνεχείς επιθέσεις εναντίον του. Συν 30 εκατομμύρια που είχαν δώσει άλλοι επιχειρηματίες, που σχετίζονται κι αυτοί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με το Ισραήλ.

Φαινόταν ότι όσο περισσότερα ξόδευε το ισραηλινό λόμπι, τόσο ενισχύονταν τα επιχειρήματα των υποψηφίων που έλεγαν: «Ορίστε τι έχω απέναντί μου και πρέπει να με ψηφίσετε, γιατί θέλουμε μια δημοκρατική κοινωνία και όχι μια ξένη χώρα η οποία θα επιβάλει τη θέλησή της στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών».

Έρευνες έχουν δείξει ότι ακόμη και η πολιτική ήττα της Κάμαλα Χάρις στη μάχη για την προεδρία οφείλεται σε πολύ σημαντικό βαθμό στο ότι δεν διέκοψε την πολιτική του Μπάιντεν απέναντι στο Ισραήλ. Δεν λέω ότι ήταν ο πρωταρχικός λόγος, αλλά ήταν η κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων που χρειαζόταν και με την οποία θα μπορούσε να έχει κερδίσει και να είναι πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Προκειμένου να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση, το ισραηλινό λόμπι αυτή τη στιγμή κρύβεται. Κρύβει τα στοιχεία του και αναγκάζεται να δημιουργεί θυγατρικές, υπεργολάβους, μικρές οργανώσεις που δεν φέρουν άμεσα τη σφραγίδα του, προκειμένου να μπορέσει να συνεχίσει να δίνει χρήματα σε υποψηφίους.

Και ακόμη και όταν το ίδιο παρεμβαίνει, τα χτυπήματά του δεν έχουν ως προμετωπίδα τη γνωστή κατηγορία περί αντισημιτισμού, που ήταν το παιχνίδι των τελευταίων χρόνων. Χτυπά τους πολιτικούς αντιπάλους όπου νομίζει ότι θα πονέσουν περισσότερο. Μπορεί να είναι στα θέματα των εκτρώσεων, μπορεί να είναι στα ζητήματα της αστυνόμευσης.

Βγάζει στην άκρη, δηλαδή, την ίδια του την παρουσία και την ταυτότητά του, προκειμένου να πετύχει τον στόχο του, αλλά να μη φανεί ότι είναι το ισραηλινό λόμπι που χτυπά τον έναν υποψήφιο ή στηρίζει τον άλλο υποψήφιο.

Αυτά μας φέρνουν σε μια εποχή πρωτοφανή, ξαναλέω, στην αμερικανική ιστορία, όπου ένας από τους διασημότερους influencers της ριζοσπαστικής, θα έλεγα, πτέρυγας των Δημοκρατικών —και ό,τι πιο αριστερό έχουμε δει με τόσους followers τις τελευταίες δεκαετίες—, ο Χασάν Πάικερ, να μπορεί να βγαίνει δημόσια και να λέει ότι χίλιες φορές θα προτιμούσε τη Χαμάς σε σχέση με τον Νετανιάχου, γιατί ο Νετανιάχου έχει κάνει χίλιες φορές περισσότερα εγκλήματα σε σχέση με τη Χαμάς.

[.........]

Άρης Χατζηστεφάνου / Aν συγκρουστούν Ισραήλ - Τουρκία, θα την πληρώσει και η Ελλάδα ...

tvxs.gr

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΤΖΑΖ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΙΝΥΛΙΟΥ:[MONO LP] Helen Merrill (with Clifford Brown)

 

Helen Merrill(1929)

Helen Merrill - Helen Merrill. Original 1955 US MONO (EmArcy – MG 36006)
Original Jazz Vinyl

Musical Arrangements By Quincy Jones

Helen Merrill,  vocals
Clifford Brown,  trumpet
Danny Banks,  flute
Barry Galbraith,  guitar
Jimmy Jones,  piano
Oscar Pettiford,  bass, cello
Milton Hinton,  bass
Bob Donaldson, Osie Johnson,  drums

Recorded on December 22 & 23, 1954. NYC.

Side A
00:00 Don't Explain
Written By Herzog, Holiday

05:18 You'd Be So Nice To Come Home To
Written By Porter

09:36 What's New
Written By [Miscredited] Carr-Connor
Written By [Uncredited] Bob Haggart, Johnny Burke

14:34 Falling In Love With Love
Written By Rodgers-Hart

Side B
18:27 Yesterdays
Written By Kern, Harbach

24:31 Born To Be Blue
Written By [Miscredited] Hoffman-Silver
Written By [Uncredited] Mel Tormé, Robert Wells

29:43 'S Wonderful
Written By Gershwin

Clifford Brown(1930-1956)