Υπόθεση Νοτόριους (Notorious) 1946 ‧ Θρίλερ/Νουάρ

 

Υπόθεση Νοτόριους (Notorious)

1946 ‧ Θρίλερ/Νουάρ ‧ 1 ώ. 41 λ.

Η Υπόθεση Νοτόριους, γνωστή και ως Ο Περιβόητος ή Νοτόριους, είναι αισθηματικό ψυχολογικό θρίλερ παραγωγής 1946, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι o Κάρι Γκραντ, η Ίνγκριντ Μπέργκμαν, ο Κλοντ Ρέινς και ο Αλέξης Μινωτής.

Ημερομηνία κυκλοφορίας: 12 Ιουλίου 2012 (Ελλάδα)

Διευθυντής: Άλφρεντ Χίτσκοκ

Σενάριο: Άλφρεντ Χίτσκοκ, Μπεν Χεκτ, Κλίφορντ Όντετς, Τζον Τέιντορ Φουτ

Διάρκεια: 1 ώ. 41 λ.

Υποψηφιότητες: Όσκαρ Β' ανδρικού ρόλου, Όσκαρ Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου

Κινηματογράφος: Τεντ ΤέτσλαφΜετά την καταδίκη του Γερμανού πατέρα της για εσχάτη προδοσία εις βάρος των Η.Π.Α., η Αλίσια Χούμπερμαν (Ίνγκριντ Μπέργκμαν) πνίγει τον πόνο της στο αλκοόλ και τους άνδρες. Ένα βράδυ συναντά τον αστυνομικό Τ. Ρ. Ντέβλιν (Κάρι Γκραντ), ο οποίος την πείθει να συνεργαστεί με τις μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α. προκειμένου να εξαρθρώσουν μια σπείρα ναζιστών, φίλων του πατέρα της, οι οποίοι δρουν στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Ο έρωτας της Αλίσια για τον Ντέβλιν, καθώς και η αγάπη της για την Αμερική, μια χώρα την οποία αισθάνεται ότι ο πατέρας της πρόδωσε, την ωθούν να δεχτεί την αποστολή. Έτσι η Αλίσια καταφθάνει στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, όπου συναντά τον αρχηγό της σπείρας, έναν πλούσιο Γερμανό επιχειρηματία, τον Άλεξ Σεμπάστιαν (Κλοντ Ρέινς), ο οποίος την ερωτεύεται. Προκειμένου να αποσπάσει ενοχοποιητικά στοιχεία για τη δραστηριότητα της σπείρας, η Αλίσια δέχεται να παντρευτεί τον Σεμπάστιαν, ο οποίος της κάνει πρόταση γάμου παρά το ότι η μητέρα του κα Σεμπάστιαν (Λιοπολντίν Κόνσταντιν) δεν την εγκρίνει ως νύφη. [...................]Βικιπαίδεια

Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΛΑΟΠΡΟΒΛΗΤΟΥ ΜΑΣΚΑΡΑ

ΠΑΝΙΚΑΣ Ο ΠΟΝΤΙΟΣ : ΒΕΡΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ , ΠΙΣΤΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ "ΣΑΡΑΝΤΑΠΕΝΤΑΡΗΣ" ΣΚΑΝΔΑΛΙΑΡΗΣ 

Στίχοι άσματος που θεωρητικώς θα  μπορούσε να τραγουδήσει το  εκπεσόν πολιτικό μας είδωλο ,  ουδόλως όμως απηχούντες τη σημερινή πραγματικότητα...

__Gerontakos_________________

Την ενοχή του Π. Ψωμιάδη για τα «45άρια» ζήτησε η εισαγγελέας

  Μάρκος Λεονταρίδης

aftodioikisi.gr

Να κηρυχθεί ένοχος ο πρώην Νομάρχης Θεσσαλονίκης, Παναγιώτης Ψωμιάδης, για τα λεγόμενα «45άρια» της άλλοτε Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Θεσσαλονίκης, τα οποία αφορούν την περίοδο 2005-2010 και συνδέονται, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, με έργα που φέρεται να κατατμήθηκαν σε μικρότερα, αξίας έως 45 χιλιάδων ευρώ, ώστε να καθίσταται δυνατή η ανάθεσή τους με απευθείας αναθέσεις και πρόχειρους διαγωνισμούς σε συγκεκριμένους εργολάβους, πρότεινε προς τους δικαστές του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης η εισαγγελέας της έδρας.

Η εισαγγελική λειτουργός ζητεί να καταδικαστεί ο Π. Ψωμιάδης για απιστία, ηθική αυτουργία στην απιστία και ψευδή βεβαίωση, σε βαθμό κακουργήματος. Με την ίδια πρόταση, εισηγείται την καταδίκη τεσσάρων τμηματαρχών της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών εκείνης της περιόδου, για την πράξη της απιστίας. Η διαδικασία συνεχίζεται με τις αγορεύσεις των συνηγόρων πολιτικής αγωγής και υπεράσπισης. Η απόφαση θα εκδοθεί σε μία από τις επόμενες δικασίμους, όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία των αγορεύσεων.

Εκτός από τα «45άρια», που αριθμούν 456 έργα, το κατηγορητήριο περιλαμβάνει επίσης συμβάσεις έργων υπαλλήλων, με τη συνολική ζημιά για το Δημόσιο να προσδιορίζεται άνω των 6 εκατ. ευρώ. Για «πλήρη αδιαφάνεια» ως προς τη διαδικασία εκτέλεσης των επίμαχων έργων, έκανε λόγο στην αγόρευσή της η εισαγγελέας Εφετών Ιωάννα Κατσή. Τεκμηριώνοντας την πρόταση ενοχής, η ίδια είπε ότι μία απλή ανάγνωση του πίνακα αναδόχων αρκεί για να παρατηρήσει κανείς ότι οι ίδιοι ανάδοχοι αναλάμβαναν τα έργα -δεκάδες σε ορισμένες περιπτώσεις – σε μικρά χρονικά διαστήματα. Παρατήρησε δε, ότι 44 από τα έργα δεν ήταν καν έργα αλλά εργασίες.

Όσον αφορά το σκέλος των προσλήψεων υπαλλήλων με συμβάσεις έργου, η εισαγγελέας ανέφερε ότι προσλήφθηκαν με κριτήρια πολιτικά «για την εξυπηρέτηση τυχόν πελατειακών σχέσεων». Για παρόμοιο σκέλος (προσλήψεις υπαλλήλων), ο πρώην νομάρχης, βουλευτής και περιφερειάρχης είχε καταδικαστεί πρόσφατα από άλλο δικαστήριο σε κάθειρξη 8 ετών (με κατ’ οίκον έκτιση), η εκτέλεση της οποίας όμως ανεστάλη ενόψει του εφετείου.

ΜΕΡΕΣ ΕΝΔΟΞΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ...

Vanessa Wagner & Friends : Figures of Glass - ARTE Concert

Η Vanessa Wagner είναι Γαλλίδα κλασική πιανίστα.

Πληροφορίες γέννησης: 11 Ιουνίου 1973 (ηλικία 52 έτη), Ρεν, Γαλλία

Δισκογραφική εταιρεία: InFiné

Εκπαίδευση: Κονσερβατόριο του Παρισιού 

Wikipedia (Αγγλικά)

 [ 0:00 ] Intro [ 0:10 ] Philip Glass : Etude 8 [ 4:12 ] Philip Glass : Etude 1 [ 8:34 ] Philip Glass : Etude 18 [ 11:56 ] Philip Glass : Etude 6 [ 15:10 ] Philip Glass : Etude 2 [ 19:06 ] Philip Glass : Etude 13 [ 21:58 ] Philip Glass : Etude 7 [ 27:36 ] Philip Glass : Etude 12 [ 32:50 ] Philip Glass : Etude 17 [ 38:44 ] Philip Glass : Etude 16 [ 42:54 ] Philip Glass : Etude 9 [ 45:00 ] Philip Glass : Etude 5

Χριστόφορος Ζαραλίκος: ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ... ΚΡΑΤΟΣ ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΗ

 ΕΝΟΤΗΤΕΣ 

1. Η επίσκεψη του Μητσοτάκη στην Τουρκία  

2. Τα τρισάθλια αγγλικά του Γεραπετρίτη 

3. Ο ψεκασμός των τροχών των τρακτέρ  στα διόδια της Αθήνας 

4. Η δικαστική έρευνα δε βρήκε ποιος έφταιξε για την τεράστια πυρκαγιά στην Εύβοια πριν από τέσσερα χρόνια

 5. Η εισαγγελέας στην Λάρισα διατάσσει να γίνουν μέσα σε ελάχιστο χρόνο εξετάσεις που δε ...γίνονται στην Ελλάδα , αλλά απορρίπτει τα εξειδικευμένα εργαστήρια του εξωτερικού 

6. Η απαράδεκτη συμπεριφορά του δικηγόρου Καπερνάρου στον Πάνο Ρούτσι 

7. Η παρουσία Κυρανάκη στο μνημόσυνο των θυμάτων των Τεμπών 

8. Για το έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα. Η μαρτυρία του μηχανολόγου που είχε καταθέσει σχέδιο για βελτίωση των εγκαταστάσεων αερίου , το οποίο κρίθηκε ασύμφορο λόγω κόστους (30.000 ευρώ). Τα καλά λόγια του Γεωργιάδη για τη "σοβαρή" εταιρεία Βιολάντα.Η αδιανόητη συμπαράσταση εργαζομένων της Βιολάντα προς το ιδιοκτήτη. 

9.Για τις φωτογραφίες των εκτελεσμένων στην Καισαριανή αλλά και για την αδικαιολόγητη  άρνηση του ελληνικού κράτους να ανοίξει τα Ιστορικά Αρχεία του σε όλους τους ιστορικούς και τα πανεπιστημιακά ερευνητικά ιδρύματα.

Φίλιππος Φιλίππου: «Το αστυνομικό μυθιστόρημα είναι ένα λογοτεχνικό είδος σε διαρκή εξέλιξη»

 Αστυνομικό Μυθιστόρημα: ένα λογοτεχνικό είδος σε διαρκή εξέλιξη 
Το  νέο podcast της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος είναι αφιερωμένο στην  Αστυνομική Λογοτεχνία. 
Φιλοξενούμε τον Φίλιππο Φιλίππου, συγγραφέα,  ιστορικό της  ελληνικής αστυνομικής πεζογραφίας και ιδρυτικό μέλος της ΕΛΣΑΛ (Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας). 

Φίλιππος Φιλίππου (συγγραφέας)

Μαζί του επιχειρούμε να προσεγγίσουμε το ευρύ και διαρκώς εξελισσόμενο αυτό λογοτεχνικό είδος. 
Ξεκινώντας τη συζήτησή μας από την άποψη του σημαντικού λαογράφου και φιλολόγου Μιχάλη Μερακλή πως «το έγκλημα περασμένο στη λογοτεχνία είναι ένας ουσιώδης παράγοντας αισθητικής απόλαυσης, με την προϋπόθεση της κάθαρσης και της απόδοσης δικαιοσύνης ακολουθούμε» την ιστορική διαδρομή της αστυνομικής λογοτεχνίας. 
Από τον Edgar Allan Poe με τον Auguste Dupain του 19ου αιώνα ως το σημερινό crime fiction, εξετάζουμε τις πτυχές  του λογοτεχνικού αυτού είδους που για πολλά χρόνια αντιμετωπίστηκε απαξιωτικά ως παραλογοτεχνία, ενώ σήμερα, αποκατεστημένο πια, αναπτύσσεται με αξιώσεις, υιοθετώντας νέες αφηγηματικές τεχνικές και περιεχόμενο. 
Άξονες της συζήτησης: 

    κλασικό αστυνομικό αφήγημα (whodunit),  
    αμερικανικό «σκληρό» μυθιστόρημα (hardboiled novel) 
    μυθιστόρημα αγωνίας (roman à suspense) 
    μεσογειακό νουάρ  
    ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα από τις απαρχές του ως σήμερα 
    γαλλικό polar και neo-polar μυθιστόρημα 
    σκανδιναβικό αστυνομικό μυθιστόρημα (Nordic noir) 


Επιμέλεια – Παρουσίαση: Θάλεια Καραμολέγκου
Τεχνική επεξεργασία: Τμήμα Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης και Ψηφιακών Μέσων, Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού
Μουσική σήματος: Enlivening by Pufino | Music promoted by Free Stock Music

Ευκλείδης Τσακαλώτος «Η Συνταγματική αναθεώρηση , όπως την ονειρεύεται ο Μητσοτάκης :μία καθαρή παρέμβαση (ex parte) υπέρ των ισχυρών»

 

Δημοσιονομικοί κανόνες και Συνταγματική Αναθεώρηση

Ευκλείδης Τσακαλώτος

kreport.gr

(…)  πρόθεσή μας είναι μία γενναία, μία τολμηρή Συνταγματική Αναθεώρηση, που θα απαντά στις ανάγκες των εξελίξεων. Γι’ αυτό θα πρέπει, οπωσδήποτε, να προβλέπει και δικλίδες οι οποίες θα εγγυώνται τη μόνιμη δημοσιονομική ισορροπία (…) ώστε η χώρα να μην διολισθήσει ποτέ ξανά στα επικίνδυνα μονοπάτια του λαϊκισμού.

Κ. Μητσοτάκης, Διάγγελμα για τη Συνταγματική Αναθεώρηση 2/2/2026

Όσο περνούν τα χρόνια γίνεται όλο και πιο πειστικό το επιχείρημα ότι οι δεκαετίες του 1950 και του 1960, για το δυτικό κόσμο τουλάχιστον, όσο αφορά τις οικονομικές επιδόσεις, ήταν outliers (εξαιρέσεις) όπως λέμε στη στατιστική. Επιδόσεις που δεν παρατηρούνται ούτε πριν την λεγόμενη «χρυσή εποχή» του καπιταλισμού ούτε μετέπειτα. Εκείνη την περίοδο σημειώθηκαν υψηλότεροι ρυθμοί ανάπτυξης και αύξησης της παραγωγικότητας, σταθερή αύξηση των πραγματικών μισθών, χαμηλή ανεργία, και διαρκής ενίσχυση του κοινωνικού κράτους. Το ερώτημα που θέλω να εξετάσω εδώ είναι γιατί αυτές οι εντυπωσιακές οικονομικές επιδόσεις επιτεύχθηκαν χωρίς την ύπαρξη ανεξάρτητων κεντρικών τραπεζών, πόσο μάλλον ανεξάρτητων δημοσιονομικών αρχών.

Ένας βασικός λόγος ήταν η ύπαρξη μιας κοινωνικής συναίνεσης όπου οι εργαζόμενοι επωφελούνταν από τις αυξήσεις στους μισθούς, στον κοινωνικό μισθό και την ύπαρξη καλών θέσεων εργασίας αποδεχόμενοι ως αντάλλαγμα να μην αμφισβητείται η κυριαρχία των επιχειρήσεων σε στρατηγικά ζητήματα όπως οι επενδύσεις ή η χρήση ορυκτών καυσίμων στην οικονομία. Το τελευταίο είναι ακόμα πιο σοβαρό ζήτημα αν σκεφτεί κανείς όλες τις συνέπειες για την κλιματική κρίση που τώρα ξέρουμε. Είναι αξιοσημείωτο δε ότι, σε εκείνη την εποχή, η ανησυχία για τον πληθωρισμό δεν προερχόταν από το αριστερό φάσμα της πολιτικής. Οι εργαζόμενοι γνώριζαν ότι με ένα χαμηλό πληθωρισμό, κάποιες φορές θα ήταν κερδισμένοι, κάποιες φορές θα ήταν χαμένοι, αλλά στο σύνολο η ύπαρξη ισχυρών συνδικάτων θα διασφάλιζε ότι ο πληθωρισμός μακροπρόθεσμα δεν θα ανέκοπτε τη σταθερή αύξηση του πραγματικού μισθού. Τελικά ήταν θέμα συσχετισμών δυνάμεων.

Το φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού τη δεκαετία του 1970 άλλαξε τα πάντα. Η απάντηση του νεοφιλελευθερισμού, από το πολιτικό φάσμα που πάντα ανησυχούσε για τον πληθωρισμό, ήταν η σύσταση ανεξάρτητων κεντρικών τραπεζών και σταδιακά ένας αυξανόμενος ρόλος σε «ανεξάρτητες» δημοσιονομικές αρχές. Αυτό σηματοδοτούσε ότι οι κυβερνήσεις πια δεν είχαν το στόχο διασφάλισης της πλήρους απασχόλησης. Στη δύση του νεοφιλελευθερισμού, μετά το 2009, αυτοί που ανησυχούν για τον πληθωρισμό πια προέρχονται από το αριστερό φάσμα της πολιτικής γιατί στο δεξιό φάσμα ποσώς τους ενδιαφέρουν οι τεράστιες ανισότητες που δημιουργήθηκαν ή η διατήρηση της πλήρους απασχόλησης. Τώρα πια δεν υπάρχουν τα ισχυρά συνδικάτα για να προστατέψουν τους μισθούς των εργαζομένων, και για αυτό το λόγο η ακρίβεια αποτελεί τόσο καυτό πολιτικό θέμα.

Οι μακροοικονομικές ανισορροπίες συνήθως προκύπτουν από ανεπίλυτα κοινωνικά ζητήματα. Ή αλλιώς, η ύπαρξη τέτοιων ανισορροπιών προκύπτει όταν οι υποβόσκουσες κοινωνικές συγκρούσεις δεν έχουν επιλυθεί. Αυτές μπορούν να εκδηλωθούν είτε με υψηλότερη ανεργία, είτε με υψηλότερο πληθωρισμό, είτε με αύξηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ο Wolfgang Streeck έχει αναλύσει σε βάθος το πως, μετά από τη δεκαετία του 1970, αυξήθηκαν όλα τα είδη των χρεών (ιδιωτικό, δημόσιο, χρηματοπιστωτικό, εταιρικό), ακριβώς γιατί οι κυβερνήσεις ενώπιον των κοινωνικών προβλημάτων προτίμησαν να κλωτσήσουν το τενεκεδάκι λίγο παραπέρα.

Άρα το ζήτημα είναι αν η επίλυση των δημοσιονομικών ανισορροπιών, και το κοινωνικό ζήτημα που υποβόσκει, είναι θέμα τεχνοκρατικό ή θέμα πολιτικό. Πρέπει να έχεις καταπιεί πολλή ορθόδοξη ιδεολογία στα οικονομικά για να ισχυριστείς ότι οι ανεξάρτητες κεντρικές τράπεζες δουλεύουν τεχνοκρατικά και δεν λειτουργούν για τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού τομέα. Ακόμα και αν υπάρχει συναίνεση για τη μείωση του πληθωρισμού υπάρχουν πολλά μονοπάτια που μπορεί να ακολουθήσει η πολιτική μέχρι να μειωθεί ο πληθωρισμός (απότομη μείωση, σταδιακή μείωση ή κάτι ενδιάμεσο). Υπάρχουν και διαφορετικοί κερδισμένοι και χαμένοι σε κάθε ένα από αυτά τα μονοπάτια, κάτι που είναι εμφανώς ένα πολιτικό και όχι ένα τεχνοκρατικό ζήτημα.

Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα όταν μιλάμε για τη δημοσιονομική πολιτική. Γιατί αν ο στόχος είναι να επέλθει η δημοσιονομική σταθερότητα χρειάζεται να αποφασίσει κανείς ποιοι φόροι θα αυξηθούν και ποιες μειώσεις φόρων δεν θα αγγίξουμε, ποιες δαπάνες πρέπει να περικοπούν και ποιες είναι στο απυρόβλητο σαν ιερές αγελάδες. Αν αυτές δεν είναι πολιτικές αποφάσεις, τότε ποιες είναι; Επιπλέον, πως περνάς από ένα σημείο αστάθειας σε ένα άλλο σημείο σταθερότητας εξαρτάται από το οικονομικό μοντέλο που έχει κανείς στο μυαλό του: Τους διάφορους πολλαπλασιαστές της οικονομίας, αν το σημερινό υψηλό επιτόκιο αντικατοπτρίζει μια αύξηση του ονομαστικού επιτοκίου ή του πραγματικού, αν ο τωρινός πληθωρισμός είναι αποτέλεσμα κλυδωνισμών ζήτησης ή προσφοράς, και άλλα πολλά.

Δεν είναι ότι η Αριστερά αδιαφορεί για τη δημοσιονομική σταθερότητα. Αλλά ότι ο τρόπος που επιλέγεις να αντιμετωπίσεις κάποια δημοσιονομική ανισορροπία πρέπει να δίνει απαντήσεις και στο κοινωνικό ζήτημα. Στο νεοφιλελευθερισμό οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες αποτελούν το αμορτισέρ του συστήματος. Αφού ο δημοσιονομικός κανόνας στοχεύει στον πληθωρισμό και όχι στην πλήρη απασχόληση τότε επαφίεται στους εργαζόμενους να μειώσουν το μισθό τους αν δεν θέλουν να μείνουν άνεργοι. Βέβαια για κάποιο χρονικό διάστημα το οικογενειακό εισόδημα, ιδιαίτερα στις χώρες με ανεπτυγμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, μπορεί να ενισχυθεί (ή τουλάχιστον να μην μειωθεί) μέσω τραπεζικού δανεισμού. Αλλά τα όρια αυτού του ιδιότυπου χρηματοπιστωτικού κεϋνσιανισμού φάνηκαν με την κρίση του 2009. Εναλλακτικά σε χώρες όπως η Ελλάδα, χωρίς ανεπτυγμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, η λύση μπορεί να έρθει από δημοσιονομικά ελλείμματα για τη στήριξη του κοινωνικού μισθού. Αν και αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται στη Βίβλο του νεοφιλελευθερισμού, ο πειρασμός πάντα υπάρχει.

Η πρόταση του πρωθυπουργού για συνταγματική κατοχύρωση είτε ανεξάρτητων δημοσιονομικών αρχών είτε δημοσιονομικών κανόνων αποτελεί μία καθαρή παρέμβαση (ex parte) υπέρ των ισχυρών. Ιδιαίτερα αν αυτό το δημοσιονομικό πλαίσιο συνοδεύεται με την εμμονή μειώσεων φόρων. Άρα ο ρόλος της Αριστεράς δεν είναι να αμφισβητήσει την ανάγκη δημοσιονομικής σταθερότητας αλλά να επιμείνει ότι στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται το κοινωνικό ζήτημα, ιδιαίτερα πως θα αντιμετωπιστούν οι κοινωνικές ανισότητες. Και αυτό είναι εξόχως πολιτικό ζήτημα.

«Ο ισραηλινός στρατός σκότωσε τη Χιντ Ρατζάμπ, σκότωσε την οικογένειά της, σκότωσε τους δύο διασώστες που πήγαν να τη σώσουν, με τη συνενοχή των ισχυρότερων κυβερνήσεων και θεσμών του κόσμου… Αρνούμαι να επιτρέψω οι θάνατοί τους να γίνουν φόντο για έναν ευγενικό λόγο περί ειρήνης».

 

Berlinale: Αρνήθηκε το βραβείο η σκηνοθέτιδα της «Φωνής της Χιντ Ρατζάμπ»

info-war.gr

Πηγή: Dropsite News

Η Τυνήσια σκηνοθέτις Καουτέρ Μπεν Χανιά αρνήθηκε να δεχτεί το βραβείο «Πιο Πολύτιμη Ταινία» για το ντοκιμαντέρ της, Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ, στο γκαλά του Cinema for Peace στο Βερολίνο στις 16 Φεβρουαρίου.

Την τελετή, που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο Hotel Adlon Kempinski στο Βερολίνο, παρακολούθησαν η πρώην Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον και ο ηθοποιός Κέβιν Σπέισι. Το γκαλά τίμησε επίσης τον πρώην Ισραηλινό στρατηγό, Νοάμ Τιμπόν.

Η Μπεν Χανιά άφησε πίσω το βραβείο της, διαμαρτυρόμενη ότι η εκδήλωση παρείχε «πολιτική κάλυψη» στη γενοκτονία, «αναπλαισιώνοντας τη μαζική δολοφονία αμάχων ως αυτοάμυνα» και «απαξιώνοντας τους διαδηλωτές».

«Η ειρήνη δεν είναι ένα άρωμα που ψεκάζεται πάνω στη βία, ώστε η εξουσία να φαίνεται εκλεπτυσμένη και να αισθάνεται άνετα. Και ο κινηματογράφος δεν είναι ξέπλυμα εικόνας», δήλωσε.

«Ο ισραηλινός στρατός σκότωσε τη Χιντ Ρατζάμπ, σκότωσε την οικογένειά της, σκότωσε τους δύο διασώστες που πήγαν να τη σώσουν, με τη συνενοχή των ισχυρότερων κυβερνήσεων και θεσμών του κόσμου… Αρνούμαι να επιτρέψω οι θάνατοί τους να γίνουν φόντο για έναν ευγενικό λόγο περί ειρήνης».

Πρόσθεσε ότι θα επιστρέψει για να παραλάβει το βραβείο όταν η ειρήνη θα είναι «ριζωμένη στη λογοδοσία για τη γενοκτονία».

ΕΛΛΗΝΕΣ: η ακρίβεια τους ζορίζει , αλλά μόνο το 23% δυσφορεί με τη διαφθορά !

«Καθόλου ικανοποιημένοι» 6 στους 10 με την απόδοση της κυβέρνησης - Ακρίβεια και διαφθορά «γκρεμίζουν» την εικόνα της 

 

Πηγή: in.gr

 ~2 λεπτά

---

Μεγαλώνει η δυσαρέσκεια των πολιτών έναντι του παραγόμενου κυβερνητικού έργου. Ακρίβεια και διαφθορά παραμένουν στην κορυφή με τα σημαντικότερα προβλήματα της χώρας και σε νέα δημοσκόπηση.

Σύμφωνα με το δεύτερο μέρος της έρευνας της Alco, για λογαριασμό του Alpha, το 57%(+1 σε σύγκριση με την προηγούμενη μέτρηση της ίδιας εταιρίας) δηλώνει ότι δεν είναι «καθόλου» ικανοποιημένο με την απόδοση της κυβέρνησης, με το 24% να απαντά πως είναι «λίγο» ικανοποιημένο και το 18% να δηλώνει «πολύ/αρκετά» ικανοποιημένο.

Ακρίβεια και διαφθορά

Στην ερώτηση πιο είναι το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας σήμερα, η ακρίβεια συγκεντρώνει το 56% και η λειτουργία των θεσμών/ διαφθορά το 23%. Στην ερώτηση για το δεύτερο σημαντικότερο πρόβλημα, η λειτουργία των θεσμών/ διαφθορά είναι στο 31% και η ακρίβεια στο 22%.

«Έχεις ένα πρόβλημα, την ακρίβεια που επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα της ζωής και ένα δεύτερο, τη λειτουργία των θεσμών και τη διαφθορά, που επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα της δημοκρατίας. Ως μείγμα είναι εκρηκτικό», υπογράμμισε ο διευθύνων σύμβουλος της Alco, Κώστας Παναγόπουλος.

Για τα social media

Στην ίδια δημοσκόπηση, σε ερώτηση στους συμμετέχοντες αν συμφωνούν με την επιβολή περιορισμών στα social media και την απαγόρευση της πρόσβασης σε παιδιά κάτω των 15 ετών, το 80% απαντά «Ναι», με το 10% να λέει «Όχι» και ένα 10% να απαντά «Δεν ξέρω/δεν απαντώ».

Τέλος, το 20% δηλώνει ότι έχει αντιληφθεί στην οικογένεια ή τον περίγυρό του περιστατικά νεανικής βίας που έχουν επηρεαστεί από το διαδίκτυο. Το ποσοστό ανεβαίνει στο 30% όταν η ίδια ερώτηση απευθύνεται στους 25-44 ετών.

Χαράλαμπος Ρούπας (κρυπτογράφος του Άρη βελουχιώτη) :Πιστός στον μαύρο σκούφο μέχρι τέλους

 

Πιστός στον μαύρο σκούφο μέχρι τέλους

Την Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου στις 6.00 μ.μ. παρουσιάζεται το βιβλίο του Χαράλαμπου Ρούπα με τίτλο «Πιστός στον μαύρο σκούφο μέχρι τέλους» από τις εκδόσεις Παρασκήνιο. Η παρουσίαση θα γίνει στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50.

Ομιλητές:

Δημ. Δαμασκηνός: Καθηγητής, Φιλόλογος, Ιστορικός Ερευνητής, Συγγραφέας και επιμελητής της έκδοσης,

Δημ. Παπαχρήστος: Συγγραφέας,

Νίκος Μανιός: Γενικός Γραμματέας του ΣΦΕΑ,

Χάρις Ματσούκα: Ιατρός αιματολόγος, Διευθύντρια Αιματολογικού τμήματος Νοσ. Αλεξάνδρα, Δρ. Αριστομένης Συγγελάκης: Συγγραμματέας ΕΣΔΟΓΕ.

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Πέτρος Κουλουφάκος.

Θα προβληθεί ντοκιμαντέρ όπου ο μαυροσκούφης του Άρη Χ. Ρούπας αφηγείται τη ζωή του