Έφη Αχτσιόγλου: Η εγγραφή on camera στην ΕΛΑΣ, ο Τσίπρας, το «τραύμα» του ΣΥΡΙΖΑ και η ζωή μετά τη Βουλή

Το λες?/ingr

Έφη Αχτσιόγλου: Η εγγραφή on camera στην ΕΛΑΣ, ο Τσίπρας, το «τραύμα» του ΣΥΡΙΖΑ και η ζωή μετά τη Βουλή

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη in.gr (@in.gr_official)

ΜΠΕΤΟΒΕΝ ΚΑΙ ΜΕΝΤΕΛΣΟΝ :SOL GABETTA, VIOLONCELLO/ SEONG-JIN CHO, PIANO

SOL GABETTA, VIOLONCELLO
SEONG-JIN CHO, PIANO

Ludwig van Beethoven (1770–1827)
Sonata No.3 in A Major for Violoncello and Piano, op.69 (1808)
I. Allegro ma non tanto  0:21
II. Scherzo. Allegro molto-Trio  12:05
III. Adagio cantabile  17:14 - Allegro vivace  18:40

Felix Mendelssohn (1809–1847)
Lied ohne Worte(Song Without Words) in D Major for Violoncello and Piano, op.109 (1845)  26:11

Όσο περισσότερο μία εταιρεία χρησιμοποιεί την Τεχνητή Νοημοσύνη, τόσο λιγότερες ευκαιρίες εργασίας υπάρχουν για τους νέους έως τα τριάντα τους χρόνια τα 29 τους χρόνια!

 

Τεχνητή Νοημοσύνη: Το «αθόρυβο» χτύπημα – Πώς το ChatGPT κλείνει την πόρτα εργασίας στους νέους 21-29 ετών

Χρυσάνθη Ρουμελιώτου

in.gr

8–10 λεπτά

---

Ξέχνα τις μαζικές απολύσεις και τα ρομπότ που παίρνουν τη θέση των εργαζομένων.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη κάνει ένα πολύ πιο «ύπουλο» και αθόρυβο χτύπημα. Ποιος είναι αυτό; Σταματάει τις νέες προσλήψεις.

Μια αποκαλυπτική έρευνα της Τράπεζας της Γαλλίας δείχνει ότι οι νέοι 21 έως 29 ετών βρίσκουν πλέον την πόρτα της αγοράς εργασίας ερμητικά κλειστή.

Οι πρώτες, απλές δουλειές που παραδοσιακά δίνονταν σε έναν αρχάριο για να ξεκινήσει τη σταδιοδρομία του, γίνονται πλέον πανεύκολα με λίγα κλικ στην οθόνη ενός υπολογιστή, απειλώντας να αφήσουν μια ολόκληρη γενιά χωρίς την απαραίτητη εργασιακή εμπειρία.

Σε έρευνα της Τράπεζας της Γαλλίας με τίτλο «Παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη: οι πρώτες αλλαγές στην αγορά εργασίας επηρεάζουν τους νέους» προκύπτουν τα εξής συμπεράσματα:

Η μείωση των προσλήψεων επικεντρώνεται στους νεότερους

Μετά την κατάταξη των επαγγελμάτων ανάλογα με την έκθεσή τους στην Τεχνητή Νοημοσύνη, ένα χάσμα απασχόλησης γίνεται ιδιαίτερα εμφανές για τους 21-29 ετών.

Τον Μάρτιο του 2026, οι προσλήψεις με μόνιμες συμβάσεις στο επαγγελματικό πεμπτημόριο που ήταν περισσότερο εκτεθειμένο στην Τεχνητή Νοημοσύνη ήταν περίπου 28% χαμηλότερες από το επίπεδο του Νοεμβρίου 2022, σε σύγκριση με 8% για το λιγότερο εκτεθειμένο πεμπτημόριο.

Το χάσμα μεταξύ των δύο τροχιών ανέρχεται έτσι σε περίπου 20 ποσοστιαίες μονάδες. Μειώνεται για τις ηλικιακές ομάδες 30-39 και 40-49 και στη συνέχεια εξαφανίζεται σχεδόν εντελώς για τους εργαζομένους ηλικίας 50 ετών και άνω.

Η αρνητική επίδραση της Τεχνητής Νοημοσύνης στις προσλήψεις πλήττει σχεδόν αποκλειστικά τους νέους 21-29 ετών σε εκτεθειμένα επαγγέλματα, ενώ ταυτόχρονα μειώνονται και οι απολύσεις, γεγονός που επιβραδύνει σημαντικά την ανανέωση του εργατικού δυναμικού

Οι καταγγελίες συμβάσεων ακολουθούν παρόμοια τάση, αν και η μείωση είναι λιγότερο έντονη από ό,τι για τις νέες προσλήψεις. Για την ηλικιακή ομάδα 21-29 ετών, οι απολύσεις ήταν περίπου 23% χαμηλότερες από το επίπεδο του Νοεμβρίου 2022.

Η ταυτόχρονη μείωση τόσο των προσλήψεων όσο και των αποχωρήσεων αντιστοιχεί σε χαμηλότερο κύκλο εργασιών. Καθώς οι νέες προσλήψεις έχουν μειωθεί περισσότερο από τις απολύσεις συμβάσεων, η ανανέωση του εργατικού δυναμικού έχει επιβραδυνθεί, ιδιαίτερα για τους νέους και στα πιο εκτεθειμένα επαγγέλματα.

Ωστόσο, οι πρώτες μελέτες που είναι διαθέσιμες από το εξωτερικό παρέχουν μια πιο ανάμεικτη εικόνα.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, διαπιστώνουν επίσης μια σχετική μείωση στην απασχόληση νέων εργαζομένων σε επαγγέλματα που εκτίθενται στην Τεχνητή Νοημοσύνη, κυρίως λόγω της μείωσης των προσλήψεων.

Στη Δανία, παρατηρούν μια ταχεία αναδιοργάνωση των καθηκόντων, πάνω απ’ όλα, χωρίς ανιχνεύσιμη μέση επίδραση στις ώρες ή τα κέρδη.

Αυτές οι διαφορές υποδηλώνουν ότι θα πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ επαγγελμάτων, περιθωρίων προσαρμογής και θεσμών, αντί να προσπαθούμε να διακρίνουμε, σε αυτό το πρώιμο στάδιο, μια ενιαία μέση επίδραση της Τεχνητής Νοημοσύνης στην απασχόληση.

Η πρόσληψη νέων μειώνεται περισσότερο στις εταιρείες που αναφέρουν εντατική χρήση ΑΙ

Ο δείκτης έκθεσης μετρά τι θα μπορούσε τεχνικά να κάνει η Τεχνητή Νοημοσύνη σε ένα συγκεκριμένο επάγγελμα, ενώ οι μηνιαίες επιχειρηματικές έρευνες της Τράπεζας της Γαλλίας παρέχουν πληροφορίες σχετικά με την αναφερόμενη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης στις επιχειρήσεις.

Συνδυάζοντας τις δύο πηγές, παρακολουθούμε περίπου 6.000 επιχειρήσεις, σχεδόν 600 από τις οποίες ανέφεραν εντατική χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης στις αρχές του 2026. Αυτές οι επιχειρήσεις προσλάμβαναν ήδη προσωπικό στα επαγγέλματα που εκτίθενται περισσότερο στην Τεχνητή Νοημοσύνη, ανεξάρτητα από τον τομέα, πριν από το ChatGPT.

Επομένως, η υιοθέτηση της Τεχνητής Νοημοσύνης δεν κατανέμεται τυχαία μεταξύ των επιχειρήσεων και εξαρτάται εν μέρει από τη φύση των ρόλων για τους οποίους προσλάμβαναν οι επιχειρήσεις προηγουμένως.

Οι εταιρείες που χρησιμοποιούν εντατικά την Τεχνητή Νοημοσύνη μειώνουν περισσότερο τις προσλήψεις νέων, όμως αυτό δεν συρρικνώνει τον συνολικό αριθμό των εργαζομένων τους, αλλά αλλάζει τη σύνθεση και τον ρυθμό των νέων προσλήψεων

Όταν οι επιχειρήσεις κατηγοριοποιούνται με βάση την ένταση χρήσης της Τεχνητής Νοημοσύνης που αναφέρθηκε στις αρχές του 2026 (σύμφωνα με την έρευνα που περιγράφεται από τους Genre et Parpais, 2026 ), η τάση στις μόνιμες προσλήψεις με σύμβαση για άτομα ηλικίας 21-29 ετών από το τέλος του 2022 φαίνεται να ήταν λιγότερο ευνοϊκή στις επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν εντατικά την Τεχνητή Νοημοσύνη από ό,τι σε άλλες επιχειρήσεις, ενώ το χάσμα είναι πολύ λιγότερο έντονο για τις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες. Ωστόσο, δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική απόκλιση στα συνολικά επίπεδα απασχόλησης των επιχειρήσεων.

Ακόμη και εντός των επιχειρήσεων που χρησιμοποιούν εντατικά την Τεχνητή Νοημοσύνη, οι προσλήψεις μειώνονται επίσης περισσότερο στα επαγγέλματα που είναι πιο εκτεθειμένα. Η παρατηρούμενη προσαρμογή σχετίζεται επομένως περισσότερο με τη σύνθεση και τον ρυθμό των προσλήψεων παρά με μια ήδη αισθητή συρρίκνωση του συνολικού εργατικού δυναμικού.

Η εξάπλωση της Τεχνητής Νοημοσύνης συμπίπτει με άλλες αλλαγές στην αγορά εργασίας[...........................]

Το «αθόρυβο» χτύπημα της Τεχνητής Νοημοσύνης: Γιατί οι νέοι δεν βρίσκουν πλέον τις πρώτες τους δουλειές

The Swan (1956): πριγκιπικοί έρωτες στην οθόνη και στη ζωή

Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα ευρωπαϊκό βασίλειο του 1910 και επικεντρώνεται στην Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, η οποία πιέζεται από τη μητέρα της, Πριγκίπισσα Βεατρίκη, να παντρευτεί τον ξάδελφό της, Πρίγκιπα Άλμπερτ, για να ανακτήσουν τον θρόνο. Για να προκαλέσει το ενδιαφέρον του Άλμπερτ, η Αλεξάνδρα χρησιμοποιεί τον δάσκαλο των αδελφών της, Δρ. Νίκολας Άγκι, με τον οποίο τελικά αναπτύσσει πραγματικά αισθήματα. Η ταινία εξερευνά τη σύγκρουση ανάμεσα στο καθήκον και την επιθυμία, με ένα φινάλε που θεωρείται ταιριαστά bittersweet (γλυκόπικρο).


Η ταινία έγινε διάσημη κυρίως για έναν εξωκινηματογραφικό λόγο: Ήταν η τελευταία ταινία της Grace Kelly στο Χόλιγουντ πριν παντρευτεί τον Πρίγκιπα Ρενιέ του Μονακό και γίνει πραγματική πριγκίπισσα. Μάλιστα, η παραγωγή καθυστέρησε την κυκλοφορία της για να συμπέσει με τον βασιλικό γάμο, εκμεταλλευόμενη την προσοχή του κοινού.

Βασικοί Συντελεστές:

    Σκηνοθεσία: Charles Vidor

    Πρωταγωνιστούν: Grace Kelly (Αλεξάνδρα), Alec Guinness (Άλμπερτ), Louis Jourdan (Νίκολας)

The Swan (1956 film)

Τζουλιάνο ντα Έμπολι , «Η Ώρα των Αρπακτικών» : ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι

 Το βιβλίο «Η Ώρα των Αρπακτικών» του Τζουλιάνο ντα Έμπολι είναι ένα σύντομο δοκίμιο που αναλύει την πολιτική αλλαγή του 21ου αιώνα, υποστηρίζοντας ότι η εξουσία έχει περάσει στα χέρια των «αρπακτικών» — αυταρχικών ηγετών και τεχνολογικών κολοσσών — που χρησιμοποιούν τον αιφνιδιασμό, το χάος και την τεχνητή νοημοσύνη για να διαλύσουν τους παλιούς κανόνες και τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Κύρια σημεία του :

    Τα «Αρπακτικά» και η εποχή τους: Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η εποχή των «αρπακτικών» έχει ήδη αρχίσει, με την εξουσία και τον πλούτο να συγκεντρώνονται στα χέρια νέων παικτών. Πρόκειται για κυνικούς αυταρχικούς ηγέτες (όπως ο Τραμπ, ο Μπιν Σαλμάν, ο Νετανιάχου) και τεχνολογικούς «φεουδάρχες» (όπως ο Μασκ, ο Ζούκερμπεργκ, ο Σαμ Άλτμαν) που ενεργούν χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς.

    Το χάος ως εργαλείο εξουσίας: Τα αρπακτικά δεν κυβερνούν μέσω ιδεολογίας αλλά μέσω τεχνικών — δημιουργούν συνεχή σοκ και υπερφόρτωση πληροφοριών, αποσπώντας την προσοχή και αδρανοποιώντας τους θεσμούς. Η τεχνητή νοημοσύνη, λέει ο ντα Έμπολι, είναι μια «βοργική τεχνολογία» που τρέφεται από το χάος και παράγει έκπληξη, χωρίς κανείς — ούτε οι δημιουργοί της — να γνωρίζει πλήρως πώς παίρνει αποφάσεις.

    Οι θεσμοί υπό αμφισβήτηση: Ο συγγραφέας εξετάζει πώς οι παλιοί πολιτικοί θεσμοί, οι κανόνες και το διεθνές δίκαιο έχουν χάσει την ισχύ τους. Οι τεχνολογικές ελίτ έχουν αποκτήσει τόση δύναμη που μπορούν να επιβάλλουν το όραμά τους, παρακάμπτοντας νόμους και διαδικασίες. Ορισμένοι θεσμοί αντιστέκονται ακόμη, αλλά μόνο όσοι έχουν δομημένη ανεξαρτησία, όχι απλή σύμβαση.

    Η θέση της Ευρώπης: Το βιβλίο παρουσιάζει την Ευρώπη ως ιδιαίτερα ευάλωτη, καθώς παραμένει προσκολλημένη σε κανόνες και διαδικασίες που δεν ισχύουν πλέον, την ώρα που τα αρπακτικά έχουν ήδη αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Συμπέρασμα: Το βιβλίο δεν είναι απλώς καταγγελία αλλά ένα «ημερολόγιο» παρατηρήσεων από τα παρασκήνια της εξουσίας, από τον ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη μέχρι το Ριάντ. Ο ντα Έμπολι γράφει με τη διαύγεια ενός σύγχρονου Μακιαβέλι, καταγράφοντας την κατάρρευση μιας παγκόσμιας τάξης και την άνοδο μιας νέας, όπου η εξουσία ασκείται ωμά και χωρίς ανάχωμα.

Βιβλίο: Ο Θουκυδίδης δεν διαψεύστηκε ποτέ

Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης 

topontiki.gr

topontiki.gr

7–8 λεπτά

---

Για μερικές δεκαετίες ο δυτικός κόσμος έζησε με την ιδέα ότι είχε κατορθώσει περίπου να διαψεύσει τον Θουκυδίδη. Η ισχύς, αυτή η παλιά και ενοχλητική σταθερά της Ιστορίας, θα μπορούσε πλέον να περιοριστεί από θεσμούς, διεθνείς οργανισμούς, οικονομικές αλληλεξαρτήσεις, συνθήκες και κανόνες. Η πολιτική θα εξακολουθούσε ασφαλώς να περιλαμβάνει ανταγωνισμούς συμφερόντων, αλλά η ωμή επιβολή θα υποχωρούσε σταδιακά μπροστά σε έναν κόσμο όπου ακόμη και οι ισχυροί θα ήταν υποχρεωμένοι να λογοδοτούν. Η πεποίθηση αυτή άντεξε όσο την ευνοούσαν οι συνθήκες. Σήμερα μοιάζει όλο και περισσότερο με μία ακόμη σύγχρονη αυταπάτη που κατέρρευσε μόλις η ισχύς επανέφερε στο προσκήνιο την παλιά διαχρονική της λογική.

Δυόμισι χιλιάδες χρόνια νωρίτερα, το 416 π.Χ., οι Αθηναίοι είχαν φτάσει στη Μήλο ζητώντας την υποταγή της. Στον περίφημο διάλογο που καταγράφει ο Θουκυδίδης, οι Μήλιοι επικαλούνται το δίκαιο, την ουδετερότητά τους και την ελπίδα ότι οι Σπαρτιάτες θα τους βοηθήσουν. Οι Αθηναίοι απαντούν με μια από τις σκληρότερες διατυπώσεις που μας κληροδότησε η αρχαία πολιτική σκέψη. Το δίκαιο, υποστηρίζουν, έχει πραγματικό βάρος όταν οι αντίπαλοι διαθέτουν περίπου ίση δύναμη· διαφορετικά, οι ισχυροί επιβάλλουν όσα μπορούν και οι αδύναμοι υπομένουν όσα είναι αναγκασμένοι να υπομείνουν.

Χρειάζεται εδώ μια προσοχή που συχνά χάνεται όταν η φράση χρησιμοποιείται ως εύκολο απόφθεγμα πολιτικού κυνισμού. Αυτά τα λόγια τα λένε οι Αθηναίοι, όχι ο Θουκυδίδης ως θεωρητικός που διατυπώνει κάποια αιώνια ηθική αρχή. Και ο αναγνώστης του γνωρίζει την κατάληξη. Η Μήλος θα καταστραφεί, αλλά λίγα χρόνια αργότερα θα καταρρεύσει και η ίδια η αθηναϊκή δύναμη, που τότε εμφανίζεται τόσο βέβαιη για την υπεροχή της. Ο Θουκυδίδης επομένως δεν δικαιώνει τον ισχυρό. Παρατηρεί κάτι πολύ πιο λεπτό. Μας επισημαίνει να αποδεχθούμε ότι η ηθική αξία του δικαίου από μόνη της δεν αρκεί για να το καταστήσει αποτελεσματικό.

Ο εικοστός αιώνας επιχείρησε, με τεράστιο ιστορικό κόστος, να δώσει θεσμική απάντηση ακριβώς σε αυτό το πρόβλημα. Μετά δύο Παγκόσμιους Πολέμους οικοδομήθηκε ένα ολόκληρο σύστημα που είχε σκοπό να περιορίσει τη δυνατότητα των κρατών να ενεργούν αποκλειστικά σύμφωνα με τη δύναμή τους. Ο ΟΗΕ, οι διεθνείς συμβάσεις, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι στρατιωτικές συμμαχίες και αργότερα η οικονομική παγκοσμιοποίηση συγκρότησαν έναν κόσμο στον οποίο η ισχύς παρέμενε παρούσα, αλλά όφειλε να περιορίζεται με κανόνες.

Μετά το 1989 η προσδοκία έγινε ακόμη μεγαλύτερη. Η κατάρρευση του σοβιετικού συστήματος έδωσε την εντύπωση ότι ο μεγάλος ιδεολογικός ανταγωνισμός είχε κριθεί και ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία, η αγορά και η οικονομική αλληλεξάρτηση διέθεταν πλέον μια σχεδόν φυσική δύναμη εξάπλωσης. Το περίφημο «τέλος της Ιστορίας» του Φουκουγιάμα, πολύ πιο σύνθετη θέση από την καρικατούρα που αργότερα επικράτησε, έγινε πάντως το σύνθημα μιας εποχής που ένιωθε ότι είχε βρει επιτέλους τη σωστή κατεύθυνση της Ιστορίας. Ο Κίσινγκερ, λιγότερο πρόθυμος να πιστέψει ότι το 1989 είχε αλλάξει και η ανθρώπινη φύση μαζί με τον πολιτικό χάρτη, επέμενε ότι η Ιστορία εξακολουθούσε να κινείται με παλιότερα υλικά: ισχύ, συμφέρον, γεωγραφία και φόβο.

Για αρκετό καιρό φάνηκε ακόμη και λογικό. Το εμπόριο θα έκανε τον πόλεμο υπερβολικά ακριβό. Η οικονομική ανάπτυξη θα δημιουργούσε μεσαίες τάξεις και οι μεσαίες τάξεις θα ζητούσαν περισσότερη πολιτική ελευθερία. Η τεχνολογία θα άνοιγε κοινωνίες που μέχρι τότε μπορούσαν να ελέγχουν την πληροφορία. Η Ρωσία θα ενσωματωνόταν σταδιακά στη δυτική οικονομική τάξη. Η Κίνα, καθώς πλούτιζε, θα πλησίαζε περισσότερο προς το δυτικό πολιτικό πρότυπο. Για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία, η γεωπολιτική έμοιαζε να μπορεί να μετατραπεί σε οικονομία.

Η πραγματικότητα ακολούθησε λιγότερο ευγενική διαδρομή. Η οικονομική αλληλεξάρτηση αποδείχθηκε ικανή να περιορίζει ορισμένες συγκρούσεις, αλλά και να δημιουργεί νέες μορφές εξάρτησης. Η τεχνολογία απελευθέρωσε τεράστιες ποσότητες πληροφορίας και ταυτόχρονα προσέφερε πρωτοφανή εργαλεία παρακολούθησης, χειραγώγησης και ελέγχου. Τα αυταρχικά καθεστώτα έμαθαν να χρησιμοποιούν τις αγορές χωρίς να υιοθετούν αναγκαστικά τις πολιτικές αξίες που η Δύση θεωρούσε ότι θα τις συνόδευαν. Και τα κράτη, όταν έκριναν ότι διακυβεύονταν ζωτικά τους συμφέροντα, έδειξαν ότι η γλώσσα της ισχύος δεν είχε εξαφανιστεί ποτέ.

Το σφάλμα βρισκόταν ίσως στην πεποίθηση ότι οι κανόνες μπορούσαν κάποτε να υποκαταστήσουν τη δύναμη που τους στηρίζει. Το διεθνές δίκαιο έχει αξία ακριβώς επειδή θέτει όρια στην ισχύ. Για να λειτουργήσουν όμως αυτά τα όρια χρειάζονται κράτη πρόθυμα να τα υπερασπιστούν, συμμαχίες ικανές να αποτρέψουν την παραβίασή τους και κοινωνίες που θεωρούν ότι αξίζει να αναλάβουν το κόστος της υπεράσπισής τους. Ένας κανόνας που κανείς δεν μπορεί ή δεν θέλει να επιβάλει καταλήγει εύκολα σε διακήρυξη καλών προθέσεων.

Σε αυτό το σημείο η «Ώρα των αρπακτικών» του Τζουλιάνο ντα Έμπολι συναντά, από έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο, τον παλιό θουκυδίδειο κόσμο. Τα «αρπακτικά» του κατάλαβαν νωρίτερα από τους αντιπάλους τους ότι πίσω από κάθε θεσμό εξακολουθεί να βρίσκεται το ζήτημα της ισχύος. Είδαν τους κανόνες ως όρια που μπορούν να δοκιμαστούν, τις διαδικασίες ως χρόνο που μπορεί να αξιοποιηθεί και τον αιφνιδιασμό ως πολιτικό πλεονέκτημα. Το καινούργιο στοιχείο είναι ότι διαθέτουν πλέον τεχνολογικά μέσα που πολλαπλασιάζουν σε πρωτοφανή βαθμό αυτή τη δυνατότητα.

Το ουσιαστικότερο πρόβλημα για τις δημοκρατίες βρίσκεται αλλού. Για χρόνια αντιμετώπισαν την ισχύ σχεδόν με αμηχανία, επενδύοντας όλο και περισσότερο στους κανόνες και στους θεσμούς. Οι αντίπαλοί τους, όμως, συνέχισαν να τη θεωρούν βασικό εργαλείο της πολιτικής και να δοκιμάζουν διαρκώς πόσο αντέχουν αυτοί οι κανόνες όταν δεν στηρίζονται σε πραγματική δύναμη.

Ο Θουκυδίδης δεν χρειάζεται λοιπόν να επιστρέψει. Δεν έφυγε ποτέ. Το λάθος ήταν δικό μας όταν πιστέψαμε ότι η πρόοδος τον είχε καταστήσει παρωχημένο. Η μεγάλη πολιτική πρόκληση εξακολουθεί να είναι η ίδια που διακρίνεται πίσω από τον διάλογο των Αθηναίων και των Μηλίων: να δημιουργηθεί ένας κόσμος στον οποίο το δίκαιο να περιορίζει την ισχύ χωρίς να περιμένει από την ισχύ να αυτοπεριοριστεί από καλή θέληση και πίστη.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΜΠΟΥΡΗ, ΔΕ ΜΑΣΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΞΕΣΚΕΠΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΘΡΗΣΚΕΜΠΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΦΕΛΕΙΣ ΠΙΣΤΟΥΣ

Νόμπελ Ειρήνης: «Φόρος τιμής στο θάρρος και την ακεραιότητα» η απονομή του στη Νάβι Πιλάι

 

Νότια Αφρική – Νόμπελ Ειρήνης: «Φόρος τιμής στο θάρρος και την ακεραιότητα» η απονομή του στη Νάβι Πιλάι

Σύμφωνα με τη Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ, οι συνεισφορές της Pillay όχι μόνο συνέβαλαν στη διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής και στη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της διεθνούς επιβολής του νόμου, αλλά συνέβαλαν και στην ενίσχυση των διεθνών δικαστικών θεσμών. Με την εμπειρογνωμοσύνη, την ανεξαρτησία και την ακλόνητη δέσμευσή της, προώθησε την αρχή ότι οι σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου πρέπει να διερευνώνται, να διώκονται και να τιμωρούνται σύμφωνα με το νόμο, ανεξάρτητα από το ποιος τις διαπράττει.

Επιπλέον, προωθώντας την επιβολή του διεθνούς δικαίου και ενισχύοντας τον ρόλο των δικαστικών οργάνων στη διασφάλιση της ειρήνης, η κα Pillay συνέβαλε στην εμβάθυνση των φιλιών μεταξύ των εθνών, θέτοντας παράλληλα τα θεμέλια και την ώθηση για ειρηνευτικές προσπάθειες στον σύγχρονο κόσμο. Η δέσμευσή της στη δικαιοσύνη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια συνεχίζει να εμπνέει προσπάθειες για μια πιο δίκαιη και ειρηνική διεθνή τάξη.

Σύμφωνα με τους Financial Times, το φετινό βραβείο δείχνει επίσης ότι η Επιτροπή Νόμπελ θέλει να τονίσει τη σημασία του κράτους δικαίου στο πλαίσιο ενός ολοένα και πιο ασταθούς και απρόβλεπτου παγκόσμιου γεωπολιτικού περιβάλλοντος.

«Οι θεσμοί που τηρούν το διεθνές δίκαιο βρίσκονται υπό τεράστια πίεση, αντιμετωπίζοντας κυρώσεις και επιθέσεις», δήλωσε ο Γιούργκεν Βάτνε Φρύντνες, πρόεδρος της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ.

«Στον σημερινό κόσμο, όπου ο αριθμός των συγκρούσεων βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο εδώ και πολύ καιρό, η υποστήριξη, η ενίσχυση και η επέκταση των δραστηριοτήτων αυτών των θεσμών είναι ζωτικής σημασίας για την οικοδόμηση ενός πιο ειρηνικού κόσμου», πρόσθεσε.

REUTERS/Denis Balibouse

Δήλωση του Νοτιοαφρικανού προέδρου Ραμαφόσα

 «Βαθύ φόρο τιμής στο θάρρος, την ακεραιότητα και την αφοσίωση μιας ζωής υπέρ της δικαιοσύνης», αποτελεί η απονομή του Νόμπελ Ειρήνης στη Νοτιοαφρικανή νομικό Νάβι Πιλάι δήλωσε ο Νοτιοαφρικανός πρόεδρος Σίριλ Ραμαφόσα.

Η 85χρονη Πιλάι, η πέμπτη προσωπικότητα της Νότιας Αφρικής που λαμβάνει το Νόμπελ Ειρήνης, διετέλεσε Ύπατη Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα από το 2008 ως το 2014. Ήταν η πρώτη μη λευκή δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου της Νότιας Αφρικής και έχει υπάρξει δικαστής του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) στη Χάγη και πρόεδρος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη Ρουάντα.

Παράλληλα ήταν επικεφαλής της Ανεξάρτητης Διεθνούς Εξεταστικής Επιτροπής του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, η οποία σε έκθεσή της τον Σεπτέμβριο του 2025 κατηγόρησε το Ισραήλ ότι διαπράττει γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας.

Πηγή: ΑΜΠΕ

Πιλάι:«Αν χειροκροτήσετε λίγο περισσότερο, ίσως μοιραστώ αυτό το βραβείο με τον Τραμπ»

Θα βγάλουμε τα μάτια μας μόνοι μας;

 

Νίκος Μπίστης: Για ένα καλώδιο γυμνό, για μια Γκίλφοϊλ

Ο Νίκος Μπίστης γράφει στο NEWS 24/7 για την επίσκεψη Ρούμπιο, το αδιέξοδο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου και τον κίνδυνο ενίσχυσης της Ακροδεξιάς.

• ΝΙΚΟΣ ΜΠΙΣΤΗΣ
• 09 Οκτωβρίου 2026 
•  news247.gr

Σε ένα μήνα ουδείς θα θυμάται – πλην ίσως του αρχαιόπληκτου κ. Άδωνι Γεωργιάδη- την ομιλία του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα. Και όμως με τον γνωστό ωμό γιάνκικο τρόπο έδωσε το σήμα της σύγχρονης τραμπικής Αμερικής. Έβαλε στο μπλέντερ Αρχαία Ελλάδα όπως αυτός ( δεν) την καταλαβαίνει, μια Δύση κοντόφθαλμη και χωρίς οικουμενικότητα, μια Δημοκρατία made in MAGA μαζί με μια γερή δόση εθνικισμού και προέκυψε ένας επικίνδυνος πολτός που διοχετεύεται και τρέφει ιδεολογικά τα Ακροδεξιά ευρωπαϊκά κόμματα. Με ντεκόρ μάλιστα την Ακρόπολη που συμβολίζει την Δημοκρατία για τους πολλούς κάθε εποχής.

Έμεινε ολόκληρα δυο βράδια εδώ ο Ρούμπιο, δεν πέρασε από την Τουρκία «άρα κερδάμε» που λένε διάφοροι απόστρατοι και λοιποί αναλυτές με έφεση στην σημειολογία, πάντα σε πρώτο ρηχό επίπεδο ανάγνωσης. Όμως από χτες που ο Ρούμπιο μας αποχαιρέτησε άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι δεν πήραν και ούτε πρόκειται να πάρουν μισή κουβέντα ενθάρρυνσης για αυτό που τείνει να γίνει η νέα μεγάλη ιδέα του έθνους, δηλαδή η πόντιση του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση Κύπρου-Ελλάδας και ακολούθως με το Ισραήλ που αποτελεί την ταμπακιέρα αυτού του project.

Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα , κυβέρνηση και αντιπολίτευση, δυσφορεί , άλλοι από μέσα τους, άλλοι φωναχτά. Γιατί η εταιρική στρατηγική σχέση με την οποία ανηλεώς βομβαρδίζεται ο λαός φαίνεται να ερμηνεύεται τελείως διαφορετικά από ΗΠΑ και Ελλάδα. Εμείς επιμένουμε να θέλουμε τις ΗΠΑ αρωγό στο πλευρό μας στις διαφορές μας με την Τουρκία. Η Αμερική τόσο με διοικήσεις Δημοκρατικών, πόσο μάλλον με την διοίκηση Τραμπ με παραπλήσια ιδεολογικά χαρακτηριστικά με το καθεστώς Ερντογάν, δεν έχει καμία πρόθεση η συμφέρον να επιβραβεύσει τον ένα εταίρο έναντι του άλλου.

Την στιγμή που η θέση των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή κλυδωνίζεται, η σχέση των ΗΠΑ με το Ισραήλ του Νετανιάχου παραμένει μεν στενή αλλά ταυτοχρόνως είναι και πηγή προβλημάτων, την στιγμή που η θέση της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης έχει ενισχυθεί ποικιλοτρόπως (Συμφωνία Μέκκας) είναι εκτός πραγματικότητας να περιμένει κάποιος εχέφρων ότι οι ΗΠΑ θα συναινέσουν σε κινήσεις που θα τείνουν να αποκλείσουν την Τουρκία από τον ενεργειακό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου. Οι απαιτήσεις και τα παράπονα για την στάση των ΗΠΑ δεν πρόκειται να τροποποιήσουν αυτή την στάση.

Αυτό εννοούσε ο Ρούμπιο με εκείνα τα στραμπουλιγμένα πλην απολύτως σαφή που είπε στην Συνέντευξη Τύπου για «λεπτά θέματα, στα οποία εμπλέκονται και άλλες χώρες». Η συμφωνία που υπέγραψε ο κ Δένδιας με την Εθνοφρουρά της Φλόριντας (ναι, έγινε και αυτό στο πλαίσιο της στρατηγικής συνεργασίας) μπορεί να προχωρήσει απρόσκοπτα, το καλώδιο όμως όχι.

Εδώ δεν χωρούν πλέον μισόλογα. Εξαντλείται και το κρυφτό ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις για λόγους εσωτερικής αντιπαράθεσης. Ο διαγωνισμός για το ποιος πολιτικά πρώτος θα «ποντίσει» το καλώδιο θα κηρυχθεί μετά βεβαιότητος άγονος, το blame game δεν θα βγάλει νικητή, καιρός όλοι να πούνε στον ελληνικό λαό αυτό που ξέρουν και αποδέχονται όταν κλείσουν τα μικρόφωνα και φύγουν από τα τηλεοπτικά πανελ: ότι η χρησιμότητα του καλωδίου ήδη αμφισβητείται από πλευράς ενεργειακής (το μέλλον οδηγεί στην λύση των μπαταριών) ενώ από γεωπολιτική άποψη είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.

Είναι πιθανό να βρεθούν η Ελλάδα και η Κύπρος στην μέση μιας σύγκρουσης Ισραήλ-Τουρκίας. Η συνειδητοποίηση αυτής της πιθανής εξέλιξης, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι εκκρεμεί η λύση του Κυπριακού που απαιτεί την συνδρομή της Τουρκίας, έχει οδηγήσει την Κύπρο σε μια μάλλον ψυχρή αντιμετώπιση της υπόθεσης. Προβάλλει το οικονομικά ασύμφορο του πράγματος. Στο τέλος θα μείνουμε μόνοι μας να τσακωνόμαστε για το ποιος έχει την ευθύνη της μη πόντισης του καλωδίου και να παίζουν την κολοκυθιά οι πολιτικές δυνάμεις: «Να μας πείτε τι διαφορετικό θα κάνατε εσείς. Όχι εσείς να μας πείτε. Εμείς δεν θα αφήναμε τα πράγματα να φτάσουν ως εδώ. Και εμείς δεν θα λέγαμε ψέμματα στον ελληνικό λαό».

Η πραγματικότητα είναι ότι φτάσαμε ως εδώ, να ζητάμε δηλαδή ματαίως λύση από τον Ρούμπιο και τους ευρωπαίους συμμάχους γιατί ακριβώς δεν είχαμε το θάρρος λόγω πολιτικού κόστους να πούμε την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Δηλαδή ότι δεν υπάρχουν σύμμαχοι που θα σταθούν στο πλευρό μας αν αυτή η υπόθεση του καλωδίου οδηγηθεί – πράγμα σχεδόν βέβαιο – σε αδιέξοδο. Ότι δεν αποτελεί εκδήλωση αδυναμίας αλλά υπευθυνότητας να αναζητάς δρόμους συνεννόησης και αμοιβαία επωφελείς λύσεις στις διαφορές (που βεβαίως δεν είναι μια) που έχεις με τον δύσκολο γείτονα. Φροντίζοντας ταυτοχρόνως τόσο για επαρκή άμυνα όσο και για διάλογο με διάθεση διευθέτησης των διαφορών με συμφωνία η με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης

Επειδή έρχονται εκλογές φοβάμαι ότι τίποτε δεν θα γίνει προς αυτή την κατεύθυνση Θα σέρνεται το θέμα του καλωδίου, μαζί με τους σχετικούς κινδύνους, πάντα ελπίζοντας ότι τελευταία στιγμή κάτι θα γίνει και θα αποφευχθούν τα χειρότερα. Να θυμίσω ότι το βράδυ των Ιμίων φτάσαμε ένα βήμα από τα χειρότερα και η σημερινή ηγεσία της πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμης δεν έχει φήμη πυροσβέστη αλλά πυρομανούς. Σε κάθε περίπτωση απρόβλεπτου.

Διαβάζοντας τέλος το κείμενο διαπίστωσα ένα λάθος μου. Έγραψα ότι το blame game δεν θα έχει νικητή. Διορθώνω: δεν θα έχει νικητή από τις θεωρούμενες υπεύθυνες δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου .Θα έχει όμως νικητές τις εθνικιστικές δυνάμεις και τις εκτός δημοκρατικού τόξου ακροδεξιές, γνήσια φασιστικές δυνάμεις που θέλουν να πάρουν την ρεβάνς για την ήττα της Χρυσής Αυγής αξιοποιώντας την ευνοϊκή για αυτές διεθνή συγκυρία. Αυτοί θα είναι στο στοιχείο τους κινδυνολογώντας ασύστολα, έχοντας σαν γνήσιοι απατεώνες καταφύγιο στον ψευδοπατριωτισμό.

Επιπρόσθετα γιατί αυτοί ξέρουν να παίζουν το έργο. Όπως με την συμφωνία των Πρεσπών έπεισαν αφελείς ότι θα χάναμε πρώτα την Μακεδονία και μετά την ψυχή μας , έτσι και τώρα θα πείσουν αφελείς, αδαείς και φανατικούς ότι αν δεν ποντιστεί το καλώδιο πρώτα θα υποστούμε εθνική ταπείνωση , μετά θα χάσουμε το Αιγαίο και τέλος πάλι την ψυχή μας. Θα αρχίσουν πάλι τα «με πειρατές δεν διαπραγματεύεσαι», θα ενισχυθούν οι κραυγές μίσους και σιγά σιγά – να μου το θυμηθείτε – θα ακουστεί και η λέξη που κρύβεται πίσω από τις προτροπές για αποφασιστικότητα, για αντιμετώπιση της ενδοτικότητας.

Η λέξη πόλεμος. Απέχουμε πολύ από το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και τον αποτροπιασμό που προξενούσε η λέξη. Με δυο πολέμους σε εξέλιξη ένα τρίτο που προηγήθηκε στην Γιουγκοσλαβία, με γενοκτονία στην Γάζα και Εθνοκάθαρση στην Δυτική Όχθη το αδιανόητο δεν είναι πλέον αδιανόητο. Και αυτό είναι το λίπασμα του φασισμού. Έτσι χάνουν έδαφος οι δημοκρατίες. Ανεπαισθήτως, επιτρέποντας στην Ακροδεξιά να επιβάλει την λαϊκίστικη και εθνικιστική ατζέντα της. Και έτσι δεν θα χρειαστεί η Γκίλφοϊλ, να ανατρέψει την κυβέρνηση, θα έχουμε βγάλει τα μάτια μας μόνοι μας .

Διονύσης Χαριτόπουλος : «Αριστερά σημαίνει ανιδιοτέλεια» (Δύο συνεντεύξεις)

 

Αριστερά σημαίνει ανιδιοτέλεια

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος επιστρέφει στο προσκήνιο με το 20ό βιβλίο του, εστιάζοντας στους αντάρτες και στις αντάρτισσες που αντιστάθηκαν στις δυνάμεις Κατοχής από τις γραμμές του ΕΛΑΣ.

 

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr ,

Μικέλα Χαρτουλάρη

3 Απριλίου 2022,

13–16 λεπτά

---

Η ξαδέλφη της μάνας του, η Ναυσικά Φλέγκα, με απολυτήριο από τις Καλόγριες και προίκα ζηλευτή, έγραψε το «Τραγούδι του Αρη». Οι συγγενείς του Μανιάτη πατέρα του, από περιβάλλον βασιλικών, βγήκαν στο βουνό όταν τα κατοχικά στρατεύματα απλώθηκαν στην Ελλάδα.

Οι περισσότεροι/ες και από τις δύο γενιές έφτασαν να κρύβονται στον Πειραιά μετά την Απελευθέρωση και κάποιοι/ες φυλακίστηκαν στα Βούρλα και στις Γυναικείες Φυλακές Κάστορος. Σε αυτόν τον κόσμο μεγάλωσε ο Διονύσης Χαριτόπουλος, αλλά πριν βουτήξει στα βαθιά για να τον αναστήσει, είχε γνωρίσει τι σημαίνει να δουλεύεις σε χειρωνακτικές δουλειές στο Λιμάνι και τι σημαίνει να γίνεις παντοδύναμος πρόεδρος ενός πολυεθνικού ομίλου πέντε διαφημιστικών εταιρειών.

Το 1989 τα πούλησε όλα και αφοσιώθηκε στη συγκρότηση της ιστορικής βιογραφίας του Αρη Βελουχιώτη. Αυτό έμελλε να γίνει το σπουδαιότερο έργο του, ο «Αρης ο αρχηγός των ατάκτων», που πρωτοκυκλοφόρησε το 1997. Στο μεταξύ είχε ήδη καλλιεργήσει –και ακόμα καλλιεργεί– μια ιδιαίτερη λογοτεχνική φωνή με διηγήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και δοκίμια, παραμένοντας πάντα, όπως λέει, «άσπιλος βραβείων».

Σήμερα, έπειτα από 45 χρόνια συγγραφικής παρουσίας, ύστερα από 19 τίτλους και ενάμισι εκατομμύριο πουλημένα αντίτυπα, μιλά πρώτη φορά στην «Εφ.Συν.» για το εικοστό έργο του, «Οι Ατακτοι» (εκδ. Τόπος, 2022). Αυτή τη φορά μετατοπίζει τον φακό του από τον αρχικαπετάνιο του ΕΛΑΣ, στους αντάρτες και τις αντάρτισσες που συγκρότησαν εθελοντικά τη μεγαλύτερη αντιστασιακή οργάνωση στην Ελλάδα της Κατοχής. Το βιβλίο του είναι μια ελεγεία γι’ αυτούς τους ανθρώπους που, όπως γράφει, «ήσαν αγωνιστές της ελευθερίας και όχι κόκκινοι επαναστάτες».

Ο Χαριτόπουλος παρακολουθεί τις προσωπικές ιστορίες τους αποτιμώντας πολιτικά και το τοπίο στο οποίο έδρασαν. Αναδεικνύει τις στάσεις ζωής, τις αξίες, το σθένος, τα πολεμικά κατορθώματα, τις προσδοκίες και την δαιμονοποίηση που αντιμετώπισαν. Χωρίς να αφήνει τίποτα να πέσει αλλά και χωρίς να μοιράζει καταγγελίες, με μια γλώσσα λιτή και άμεση, υιοθετώντας κάποιες φορές ένα ύφος επικό, ο συγγραφέας ανασυνθέτει τελικά με τις προσωπογραφίες τους τη συλλογική περιπέτεια του αντάρτικου στην Ελλάδα της Κατοχής.

● Στο καινούργιο βιβλίο σας, επιμένετε στη συγγένεια ανάμεσα στον ΕΛΑΣ, έναν «εθνικό στρατό των άτακτων» που ιδρύθηκε το 1942, και στους κλεφταρματωλούς του Εικοσιένα. Τι σας οδήγησε εκεί;

Και στις δύο περιόδους έχουμε πόλεμο εναντίον ξένου κατακτητή και πανομοιότυπο είδος πολέμου ατάκτων στα βουνά. Κυρίως όμως είναι η ψυχική σύνδεση που κίνησε τους αντάρτες και την αισθάνονταν σαν αδήριτη ηθική υποχρέωση. «Όπως οι παλιοί, κι εμείς» λέγανε με περηφάνια. Ο αντάρτης του ΕΛΑΣ ήθελε να φανεί όχι μόνο αντάξιος των παππούδων του αλλά και να τους μοιάζει εμφανισιακά.

Γι’ αυτό βλέπουμε στις φωτογραφίες γενειάδες, μακριά μαλλιά, φουστανέλες, ντουλαμάδες, τσαρούχια, σκούφους και χατζάρες. Το εγερτήριο σύνθημα στους Έλληνες είχε δώσει ο Παλαμάς με την έναρξη του Πολέμου: «Αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλο κανένα, μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα». Και το επισφράγισε η Κυβέρνηση του Βουνού με την επιγραφή «Επίδαυρος 1821- Κορυσχάδες 1944».

● Οι «Άτακτοι» είναι ένα ψηφιδωτό με ιστορίες. Ποιες σας έχουν σημαδέψει;

Είναι μια ακριβής αποτύπωση της γέννησης και του πνεύματος της Ελληνικής Αντίστασης. Αναλογισθείτε το τεράστιο άλμα χειραφέτησης των γυναικών της εποχής. Από τη λάτρα του νοικοκυριού βρέθηκαν με το όπλο στο χέρι. Αρκετές ξεπέρασαν σε μαχιμότητα και τους άντρες.

Από την ασυγκράτητη Θύελλα (Μένη Παπαηλιού) στο Τάγμα Θανάτου της Ρούμελης, που ερωτεύτηκε χωρίς ανταπόκριση ο Ελληνοαμερικανός αξιωματικός Κώστας Κουβαράς, ως την γλυκύτατη Ασημούλα από την Γκιώνα, γυναίκα του φοβερού Θεοχάρη που πολεμούσε πλάι στον άντρα της. Προσωπικά με στοιχειώνει και ο γερο-πατέρας στην Αμφιλοχία που πήγε κρυφά τη νύχτα και, παρά τη γερμανική απαγόρευση, έκοψε τα κεφάλια των δύο σκοτωμένων αγοριών του και πήγε να τα θάψει.

● «Έναν εκπληκτικό ψυχικό ιστό». Αυτό, γράφετε, διέθεταν οι άτακτοι, και παραπέμπετε στον Μαρκ Μαζάουερ που σημειώνει τη «στωϊκή αποδοχή φοβερών δοκιμασιών», την «άρνηση κάθε ιδιοτέλειας», τον «άσβεστο πατριωτισμό» των πολεμιστών του ΕΛΑΣ.

Ο άνθρωπος για δύο λόγους είναι έτοιμος να δώσει και τη ζωή του: για τα παιδιά του και την πατρίδα του. Και οι Ελασίτες βγήκαν στο βουνό, υπακούοντας όχι σε κάποια άνωθεν κυβερνητική, στρατιωτική, κομματική εντολή, αλλά στο κατά πολύ ισχυρότερο πατριωτικό αίσθημα. Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία του Αντιστασιακού έπους είναι αυθαίρετη, ανιστόρητη και συκοφαντική.

● Πλύση εγκεφάλου σχετικά με τους αντάρτες, λασπολογίες και ενορχηστρωμένη παραχάραξη των γεγονότων. Αυτό έγινε μεταπολεμικά από την ελληνική Πολιτεία προκειμένου να παραποιηθεί η εικόνα του ΕΛΑΣ. Τι γίνεται σήμερα;

Οι αντάρτες επιβεβαίωσαν στην πράξη τον κατά Σβορώνο: «αντιστασιακό χαρακτήρα» του Έλληνα. Όμως οι μεταπολεμικοί κυβερνώντες ανήκαν στο διφυές μέτωπο «Απουσίας- Προδοσίας» που είχε συγκροτηθεί στην Κατοχή και τους κατήγγειλαν όλους ως «κομμουνιστές», «εαμοβούλγαρους», «προδότες», «σφαγείς» κ.ο.κ. Με αποτέλεσμα πάνω από 100.000 Ελασίτες και Εαμίτες να βρεθούν στις φυλακές μόνο και μόνο γιατί πολέμησαν τους κατακτητές. Το επίσημο κράτος ουδέποτε επέτρεψε στις νέες γενιές να μάθουν τι έγινε στην πατρίδα μας. Ακόμα και σήμερα η επίσημη ιστορία αποφεύγει αμήχανη τα αληθινά γεγονότα, αφού επί δεκάδες χρόνια εκτέθηκε διασπείροντας τερατωδίες.

● Οι κομματικοί καθοδηγητές πάντως, περιφρονούσαν τους άτακτους. Στο βιβλίο στέκεστε κριτικά απέναντι στο ΚΚΕ της δεκαετίας του ’40, και θυμίζετε ότι ηγετικά στελέχη έκαναν μεγάλα λάθη, «που σήμερα φαίνονται μεγαλύτερα».

Δεν κρίνω τον αγωνιστικό πυρήνα του ΚΚΕ. Κρίνω ορισμένα πρόσωπα που βρέθηκαν τότε

  

Ο Δ.Χαριτόπουλος μιλά για τον ανυπότακτο Έλληνα τους δικούς μας Σαμουράϊ και τους ξεχασμένους ήρωες

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος, ανήκει στην κατηγορία των σημαντικών Ελλήνων συγγραφέων. Μιλάει σπάνια και γράφει πολύ. Το συγγραφικό του έργο τεράστιο, οι απόψεις του πάντα καθαρές και ξάστερες γι ΄ αυτό και σεβαστές ακόμη και απ ΄ όσους διαφωνούν μαζί του.

Ανάμεσα στα πολλά βιβλία του ,ξεχωρίζει αυτό για τον Άρη Βελουχιώτη. Χρειάστηκαν 25 χρόνια έρευνας για να ολοκληρώσει τη συγγραφή του βιβλίου «Άρης ο Αρχηγός των Ατάκτων». Τι τον έκανε να ερευνήσει με πάθος και επιμονή την προσωπικότητα και τη δράση του Άρη Βελουχιώτη; 
Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο. Τίτλος «Οι Άτακτοι». Ήταν η ώρα να γράψει για τους άνδρες του Άρη Βελουχιώτη , αυτούς που για πολλά χρόνια καλύπτονταν από τη βαριά σκιά του Αρχηγού τους.

Τι κάνει τον Έλληνα Άτακτο;

«Έχουμε ένα οντολογικό παρελθόν και ας μην το ξέρουμε, που περιλαμβάνει την αγάπη για την πατρίδα , το ανυπότακτο, την Αντίσταση σε κάθε επιβολή…Αυτό το παρελθόν μπορεί να μην έρθει ποτέ στην επιφάνεια ,σε όλη μας τη ζωή. Αλλά όταν οι συνθήκες το υπαγορεύσουν, ξυπνάει», λέει.

Και σήμερα που είναι ο «Άτακτος» Έλληνας; 
«Σε σχέση με άλλες ευρωπαικές χώρες κάτι κρατάμε…Οι κοινωνίες οδεύουν σε μία μυρμιγκοποίηση. Οι κινήσεις μας γίνονται όλο και λιγότερες. Δουλειά, σπίτι. Παλιά υπήρχαν το καφενείο , οι παρέες…Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης είναι μέσα τιθάσευσης…Γράφεις ένα σχόλιο και νομίζεις ότι συμμετέχεις» είναι η απάντηση του.

Γιατί οι Έλληνες δεν μπορούμε να κλείσουμε την πληγή του Εμφυλίου;

«Έτρεξε πολύ αίμα. Ο Εμφύλιος επωάστηκε στη διάρκεια της κατοχής από μια σύμπραξη της απουσίας με τη προδοσία…Όσοι ήταν αμέτοχοι στην κατοχή ,δεν αντιστάθηκαν ,τα βρήκαν με τους συνεργάτες των Γερμανών και με το τέλος της κατοχής άρχισε η κατασυκοφάντηση της Αντίστασης…Στην Ελλάδα οι δοσίλογοι όχι μόνο γλίτωσαν αλλά συμμετείχαν στην εξουσία» εξηγεί ο Δ.Χαριτόπουλος. Και στην υπόλοιπη Ευρώπη ,οι αντιστασιακοί «πήραν ένα παράσημο και πήγαν σπίτι ή μια σφαίρα στο σβέρκο» όπως λέει. Τα ίδια και στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν.

Ο Δ.Χαριτόπουλος μιλά για τα όσα δραματικά έχουν προκύψει με τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας. Λέει ότι «χωρίς Ρωσία, Ευρωπαϊκή Ένωση δε νοείται». Πίστευε ότι με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ,η Ρωσία έπρεπε να μπει στην ΕΕ. «Οι Αγγλοσάξωνες δεν το ήθελαν». Μιλά για τον Πούτιν που διαδέχτηκε «τον μοιραίο Γκορμπατσόφ»  και τον «μέθυσο Γέλτσιν». Δεν μπορεί να κατανοήσει την αυτοκαταστροφική επιλογή της Ευρώπης.

Χρόνια πολλά θέλαμε να μιλήσουμε με τον Δ.Χαριτόπουλο. Κι αυτό ,γιατί το 2002 είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο με τίτλο «Οι δικοί μας Σαμουράϊ». Ήταν ένα άρθρο που αναφερόταν στους «Επίλεκτους των Ενόπλων Δυνάμεων». Δεν υπάρχει καλύτερο κείμενο για τις Ειδικές Δυνάμεις και τους άνδρες που υπηρετούν σε αυτές. Γραμμένο από έναν αριστερό «από κούνια» που όχι μόνο δεν ένιωθε μακριά από τις Ένοπλες Δυνάμεις, αλλά υπηρέτησε σε αυτές σε πολύ δύσκολα χρόνια και μιλά με πάθος γι ΄ αυτές. Έφεδρος Ανθυπολοχαγός πέρασε εκπαίδευση Ειδικών Δυνάμεων κι αυτό εξηγεί την εύστοχη προσέγγιση του για τους «δικούς μας Σαμουράϊ». 
Μιλά για τους Καταδρομείς «που είναι άνθρωποι συνεσταλμένοι, φτιαγμένοι για τα πολλά δύσκολα». 
Τι προκαλεί τη φοβία της αριστεράς να «αγγίξει» τα θέματα των Ενόπλων Δυνάμεων; Δίνει την εξήγηση επισημαίνοντας ότι «δεν ξέρω τα τελευταία 3.000 χρόνια κράτος χωρίς στρατό».
Δηλώνει οργισμένος που διαδηλώνουμε για οτιδήποτε, αλλά «λέμε κουβέντα για τους νεκρούς των Ιμίων, τον Σιαλμά, τον Ηλιάκη…Είναι δυνατόν να τους ξεχνάμε»;

Για τα ελληνοτουρκικά δηλώνει ανήσυχος: «Φοβάμαι ότι η «μαμά Αμερική» έχει κατορθώσει να εναρμονίσει τα κόμματα σε μία γραμμή, που δύσκολα θα γίνει δεκτή από τον κόσμο».

Εξίσου οργισμένος εμφανίζεται για την αδιαφορία μας να ασχοληθούμε με το δημογραφικό και όσους λένε ότι μπορεί να «εξισορροπηθεί» με το μεταναστευτικό: «Είμαστε λαός και όχι πληθυσμός», λέει.

Η συζήτηση δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς να γίνει αναφορά στις δυό του αγάπες που ταυτίζονται. Αν και ζει στα Άγραφα, ο Πειραιάς παραμένει η πόλη που λάτρεψε και έγραψε γι ΄ αυτή. Μαζί της και ο Ολυμπιακός ,γιατί όπως λέει ισχύει αυτό που έχει γράψει: «Όπου φτωχός, ρεμπέτικο και Ολυμπιακός».

Διονύσης Χαριτόπουλος (1947-2026) : «Θα είμαι πάντα με τους ξυπόλυτους, έξω απ’ τα Χειμερινά Ανάκτορα, ακόμη κι αν είναι χειρότεροι απ’ τους μέσα, γιατί αυτοί έχουν το δίκιο με το μέρος τους».

 

Την τελευταία του πνοή άφησε ο γνωστός συγγραφέας και διανοητής Διονύσης Χαριτόπουλος σε ηλικία 79 ετών.

Όπως αναφέρουν πληροφορίες ο Διονύσης Χαριτόπουλος νοσηλευόταν τον τελευταίο καιρό με σοβαρό πρόβλημα υγείας στην Αθήνα.

Είχε γεννηθεί το 1947 στον Πειραιά, όπου και εργάσθηκε σε διάφορες χειρωνακτικές εργασίες, προτού ασχοληθεί με τον τομέα της διαφήμισης.

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος έγραψε αρκετά βιβλία, μεταξύ των οποίων και την εμβληματική ιστορική βιογραφία του Άρη Βελουχιώτη «Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων».

Τελευταίο του βιβλίο ήταν «Οι άτακτοι», που εκδόθηκε το 2022.

Ο εκδοτικός οίκος «Τόπος» χαρακτηρίζει τον Διονύση Χαριτόπουλο ως «ολιγαρκή, ανθεκτικό και μπεσαλή στη ζωή και τη γραφή του».Και προσθέτει: «Κρατάμε σαν παρακαταθήκη αυτό που διάλεξες για άνοιγμα στο τελευταίο σου βιβλίο:

Θα είμαι πάντα με τους ξυπόλυτους,
έξω απ’ τα Χειμερινά Ανάκτορα, ακόμη κι αν είναι χειρότεροι
απ’ τους μέσα, γιατί αυτοί έχουν το δίκιο με το μέρος τους».

Η εργογραφία του Διονύση Χαριτόπουλου

• Οι Άτακτοι (Πρόσωπα και Γεγονότα) 2022

• Έρωτες στη Μεταπολίτευση (μυθιστορηματική αυτοβιογραφία) 2019

• Σχέσεις (δοκίμιο) 2017

• Πειραιώτες (ιστορίες και ειδήσεις, 1947-1967) 2016

• Πρόβες πολέμου (νουβέλα) 2014

• Συλλεκτική Έκδοση 2013

• Εκ Πειραιώς (μυθιστόρημα) 2012

• Εγχειρίδιο βλακείας (δοκίμιο) 2008

• Ο άνεμος κουβάρι (μυθιστόρημα) 2005

• Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων (ιστορική βιογραφία του Άρη Βελουχιώτη) οριστική έκδοση 2003

• Ημών των ιδίων (δοκίμια) 2003

• Λίστα γάμου (θεατρικό) 1998

• Αυγά μαύρα (θεατρικό) 1998

• Από εδώ πέρασε ο Κιλρόι (νουβέλα) 1992

• Εναντίον του Marlboro (νουβέλα) 1991

• Τη νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι (διηγήματα) 1989

• Δέσποινα (νουβέλα) 1984

• Τα παιδιά της Χελιδόνας (μυθιστόρημα) 1983

• 525 τάγμα πεζικού (μυθιστόρημα) 1981

• Δανεικιά γραβάτα (διηγήματα) 1976

Η ανακοίνωση των εκδόσεων «Τόπος»

Πέθανε χθες ο Διονύσης Χαριτόπουλος. Το γράφουμε όπως το ήθελε, ούτε έφυγε, ούτε αποχώρησε, ούτε άλλα τέτοια. Ολιγαρκής, ανθεκτικός και μπεσαλής στη ζωή και τη γραφή του.

Γέννημα θρέμμα Πειραιώτης με καταγωγή από τη Μέσα Μάνη από πατέρα, και από τα ψηλά Βουνά το Μικρό Χωριό Ευρυτανίας από μάνα, ήταν όπως έλεγε ο ίδιος ευγνώμων γιατί είχε την τύχη να ζήσει σε ζόρικες εποχές στον Πειραιά, όπου το λιμάνι και ο κόσμος του τού έκαναν ταχύρρυθμα μαθήματα επιβίωσης, αξιοπρέπειας και ανθρωπογνωσίας, καθώς δούλευε από μικρός σε σκληρές χειρωνακτικές δουλειές.

Από το πρώτο του βιβλίο το 1976, ο Διονύσης Χαριτόπουλος είχε εξασφαλίσει τον έπαινο των κριτικών του πνευματικού κόσμου και ιδίως των αναγνωστών, αλλά και την αδυναμία τους να τον κατηγοριοποιήσουν. Ακατάτακτος, αταξινόμητος, αυτόνομος, είναι ορισμένα απ’ τα επίθετα που τον συνοδεύουν. Δεν ανήκει σε λογοτεχνικές σχολές, ρεύματα, παρέες, και σίγουρα δεν ακολούθησε τις επιταγές της εποχής του. Ήταν μια κατηγορία μόνος του. Μια γνήσια αντικομφορμιστική ψυχή που η γραφή της σε κάθε ένα από τα 24 βιβλία του αποπνέει την απαράμιλλη γοητεία του αυθεντικού και σχεδόν πάντα βαθιά βιωματικού. Τα βιβλία που είναι η μοναδική του κληρονομιά σε όλο τον κόσμο.

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος συνεργάστηκε αψεγάδιαστα με τις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ από την ίδρυσή τους το 2007. Στο διάστημα αυτό εκδόθηκαν 12 τίτλοι και επανεκδόθηκαν 12, το σύνολο των προηγούμενων.

Διονύση όλοι εδώ οι άνθρωποι των εκδόσεων ΤΟΠΟΣ σε αποχαιρετούμε σαν σιωπηλός κυκλικός χορός βλέποντάς σε να χορεύεις για μια τελευταία φορά το μόνο τραγούδι που χόρευες το βυζαντινό του Τσιτσάνη «Ίσως αύριο» και κρατάμε σαν παρακαταθήκη αυτό που διάλεξες για άνοιγμα στο τελευταίο σου βιβλίο:

Θα είμαι πάντα με τους ξυπόλυτους,
έξω απ’ τα Χειμερινά Ανάκτορα, ακόμη κι αν είναι χειρότεροι
απ’ τους μέσα, γιατί αυτοί έχουν το δίκιο με το μέρος τους.

Μια θερμή αγκαλιά στο πανάξιο παλληκάρι σου τον Κώστα και στον αδερφό σου Γιάννη.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΠΟΣ

Αθήνα, 9 Οκτωβρίου 2026

ΞΑΝΑ ΒΛΑΒΗ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: το πολύ το Κύριε Ελέησον το σιχτιρίζουν όλοι

 

ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2026: στην Αν Κάρσον, γιατί δεν χρησιμοποιεί την αρχαιότητα ως μουσειακό έκθεμα, αλλά ως πρώτη ύλη γιανα μιλήσει για το παρόν

 

Νόμπελ Λογοτεχνίας 2026 στην Αν Κάρσον – Η Καναδή ποιήτρια που ένωσε την αρχαία Ελλάδα με τη σύγχρονη λογοτεχνία

• Το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2026 απονεμήθηκε στην Καναδή συγγραφέα και ποιήτρια Αν Κάρσον, σε αναγνώριση ενός έργου που χαρακτηρίζεται από πειραματισμό, πρωτοτυπία και έντονη συνομιλία με την κλασική γραμματεία.

Σύμφωνα με τη Σουηδική Ακαδημία, η Κάρσον τιμήθηκε για το «τολμηρό και ευρηματικό της έργο», μέσα από το οποίο, αξιοποιώντας με δημιουργικό τρόπο την κλασική παράδοση, έχει συμβάλει στη διαμόρφωση νέων εκφραστικών δρόμων για τη σύγχρονη λογοτεχνία.

Η γραφή της δύσκολα εντάσσεται σε μία μόνο κατηγορία. Ποίηση, πεζογραφία, διάλογοι, δοκιμιακός λόγος αλλά και μεταφραστικές εργασίες συνυπάρχουν συχνά στα βιβλία της, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο λογοτεχνικό μείγμα που δεν ακολουθεί αυστηρά τα όρια των παραδοσιακών ειδών.

Η Anne Carson έχει μια θεμελιώδη σχέση με την κλασική αρχαιότητα. Ως κλασική φιλόλογος και ποιήτρια, η σύνδεσή της με την ελληνική αρχαιότητα δεν είναι επιφανειακή ή διακοσμητική, αλλά αποτελεί τον πυρήνα της δημιουργικής της ταυτότητας. Η αρχαιότητα λειτουργεί για εκείνη ως ζωντανός συνομιλητής, ένα εργαλείο για να διερευνήσει διαχρονικά ερωτήματα όπως ο έρωτας, η απώλεια και η επιθυμία.

Η Carson προσεγγίζει τα αρχαία κείμενα με έναν τρόπο που συνδυάζει τη φιλολογική ακρίβεια με την ποιητική ελευθερία. Ως καθηγήτρια κλασικής φιλολογίας, αρνείται να συμμορφωθεί με τις αυστηρές συμβάσεις της ακαδημαϊκής πειθαρχίας, επιδιώκοντας μια ανάγνωση που επιτρέπει την ερμηνευτική και δημιουργική ελευθερία. Οι μεταφράσεις της από τα αρχαία ελληνικά, όπως τα αποσπάσματα της Σαπφώς στο «If Not, Winter» (2002) και οι τραγωδίες του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, θεωρούνται από τη Σουηδική Ακαδημία ως αυτόνομα καλλιτεχνικά έργα. Στην προσέγγισή της, οι λέξεις και τα κενά ανάμεσά τους είναι εξίσου σημαντικά, καθώς αναγνωρίζει ότι η αρχαία γλώσσα «μοιάζει με ένα μεγάλο λιοντάρι που παίζει πριν ξαπλώσει», σε αντίθεση με τα πιο «νευρικά» αγγλικά.

Η Carson δεν χρησιμοποιεί την αρχαιότητα ως μουσειακό έκθεμα, αλλά ως πρώτη ύλη για ριζοσπαστικούς μετασχηματισμούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «Autobiography of Red» (1998), όπου η μυθολογική μορφή του Γηρυόνη μετατρέπεται σε έναν σύγχρονο έφηβο που βιώνει τον έρωτα και τη μοναξιά. Η δουλειά της με τις τραγωδίες επίσης ξεπερνά την απλή μετάφραση: στο «An Oresteia» συνδυάζει έργα τριών διαφορετικών τραγικών ποιητών, ενώ στο «Antigonick» (2012) δημιουργεί ένα υβριδικό έργο που συνδυάζει κείμενο και εικόνα, σε διάλογο όχι μόνο με τον Σοφοκλή αλλά και με στοχαστές όπως ο Χέγκελ και ο Μπέκετ.

Για την Carson, η ενασχόληση με την αρχαιότητα είναι ένας τρόπος να μιλήσει για το παρόν. Μέσα από τα θραύσματα και τα κενά των αρχαίων κειμένων, αναζητά απαντήσεις σε σύγχρονα ερωτήματα και καλεί τον αναγνώστη να συμμετάσχει ενεργά στη δημιουργία νοήματος. Η βράβευσή της με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2026 αναγνωρίζει αυτήν ακριβώς τη μοναδική ικανότητά της να γεφυρώνει την αρχαία ελληνική γραμματεία με τη σύγχρονη λογοτεχνική έκφραση, καθιστώντας την έναν από τους πιο επιδραστικούς συγγραφείς που διαλέγονται με το κλασικό παρελθόν.

Ανάλογη είναι και η περίπτωση του «Norma Jeane Baker of Troy» του 2019. Στο συγκεκριμένο έργο η Κάρσον φέρνει σε διάλογο δύο φαινομενικά μακρινές γυναικείες μορφές: την Ελένη της Τροίας, όπως παρουσιάζεται στην τραγωδία του Ευριπίδη, και τη Μέριλιν Μονρόε, αναζητώντας συνδέσεις ανάμεσα στον αρχαίο μύθο και τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα.

Με τη βράβευσή της, η Κάρσον προστίθεται σε μια μακρά σειρά σημαντικών δημιουργών που έχουν τιμηθεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ανάμεσά τους ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, η Άλις Μανρό και ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ.

Το βραβείο, ωστόσο, έχει διαχρονικά αποτελέσει αντικείμενο συζητήσεων και αντιπαραθέσεων. Η Σουηδική Ακαδημία έχει βρεθεί στο επίκεντρο κριτικής για συγγραφείς που δεν τιμήθηκαν ποτέ, παρά την αναμφισβήτητη επιρροή τους στην παγκόσμια λογοτεχνία. Ανάμεσα στα χαρακτηριστικά παραδείγματα αναφέρονται ο Λέων Τολστόι, η Βιρτζίνια Γουλφ και ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες.

Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί επικρίσεις για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται συγγραφείς από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και η Ακαδημία έχει βραβεύσει σημαντικές αμερικανικές προσωπικότητες. Χαρακτηριστική ήταν η επιλογή του Μπομπ Ντίλαν το 2016, μια απόφαση που επίσης προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και συζητήσεις σχετικά με τα όρια της λογοτεχνίας.

Από την άλλη πλευρά, όσοι υπερασπίζονται τις επιλογές της Ακαδημίας επισημαίνουν ότι η επιτροπή έχει επανειλημμένα στραφεί σε δημιουργούς και λογοτεχνικές παραδόσεις που δεν βρίσκονται πάντοτε στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής. Η βράβευση του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες το 1982 και της Ντόρις Λέσινγκ το 2007 χρησιμοποιείται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προσέγγισης.

Το Νόμπελ Λογοτεχνίας αποτελεί μέρος των βραβείων που δημιουργήθηκαν με βάση τη διαθήκη του Άλφρεντ Νόμπελ, του Σουηδού εφευρέτη και επιχειρηματία που συνδέθηκε με την ανάπτυξη της δυναμίτιδας. Οι απονομές ξεκίνησαν το 1901 και αφορούν επιτεύγματα στη λογοτεχνία, τις επιστήμες και την ειρήνη, μεταξύ άλλων πεδίων.

Η περσινή διάκριση είχε απονεμηθεί στον Ούγγρο συγγραφέα Λάσλο Κρασναχορκάι. Το έργο του έχει επανειλημμένα προκαλέσει το ενδιαφέρον της διεθνούς κριτικής, ενώ η Αμερικανίδα συγγραφέας και κριτικός Σούζαν Σόνταγκ είχε χαρακτηρίσει τον Κρασναχορκάι «μάστορα της Αποκάλυψης».

Το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2026 απονεμήθηκε στην Καναδή συγγραφέα και ποιήτρια Αν Κάρσον (Anne Carson). Η Σουηδική Ακαδημία τίμησε το έργο της «για τη δημιουργία νέων μορφών στη σύγχρονη λογοτεχνία μέσα από έναν τολμηρό και ευφάνταστο διάλογο με την κλασική παράδοση».

Αιτιολόγηση και αξιολόγηση

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Νόμπελ Λογοτεχνίας, Άντερς Όλσον (Anders Olsson), σημείωσε ότι ο πυρήνας της δημιουργίας της Κάρσον βρίσκεται στη «συνάντηση της φιλολογικής εμμονής με τις λέξεις και της ποιητικής λαχτάρας για νέο νόημα». Το έργο της κινείται ανάμεσα στο κλασικό και το σύγχρονο, ξεπερνώντας ελεύθερα τα όρια της ποίησης, του δοκιμίου, της κριτικής και της μετάφρασης, διαμορφώνοντας ένα απολύτως αναγνωρίσιμο υβριδικό ύφος.

• Βιογραφικά στοιχεία: Η Κάρσον γεννήθηκε τη δεκαετία του 1940 στο Τορόντο του Καναδά και είναι σήμερα 76 ετών. Είναι διακεκριμένη κλασική φιλόλογος, έχει διδάξει σε πολλά πανεπιστήμια της Βόρειας Αμερικής και ζει επίσης στην Ισλανδία.

• Αντιπροσωπευτικά έργα: Στα γνωστότερα έργα της περιλαμβάνονται το μυθιστόρημα σε στίχους «Αυτοβιογραφία του Κόκκινου» (Autobiography of Red), η λογοτεχνική κριτική «Έρως, ο πικρός γλυκός» (Eros the Bittersweet), η ποιητική συλλογή «Η ομορφιά του συζύγου» (The Beauty of the Husband) και το πειραματικό έργο «Nox» (Νοξ), που είναι αφιερωμένο στη μνήμη του αδελφού της.

• Χρηματικό έπαθλο και αντίδραση: Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 12 εκατομμυρίων σουηδικών κορωνών. Όταν έμαθε την είδηση, η Κάρσον βρισκόταν στην Ισλανδία «ακούγοντας τον άνεμο». Σε δηλώσεις της στα ισλανδικά μέσα ενημέρωσης είπε ότι «νομίζω πως όλοι τους έχουν τρελαθεί» και παραδέχτηκε ότι αιφνιδιάστηκε απόλυτα.

   ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

  

  Η Αν Κάρσον ζει μόνιμα στο Ρέικιαβικ με τον σύζυγό της, Ρόμπερτ Κάρι. Εκεί δέχθηκε το τηλεφώνημα της Σουηδικής Ακαδημίας και ενημερώθηκε για την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας. Λίγο αργότερα έδωσε την πρώτη της συνέντευξη μιλώντας με εκπρόσωπο της επιτροπής του βραβείου. Να τι απάντησε στις σύντομες ερωτήσεις που της έγιναν. @Robert Currie

  Επιμέλεια: Book Press

  Αν Κάρσον: «Ξεκίνα από τη μέση. Είναι ο μόνος κανόνας που έχω...

  ____________

  ANNE CARSON: Βιβλία & Βιογραφία

  ___________

BREAKING NEWS The 2026 #NobelPrize in Literature is awarded to the Canadian author Anne Carson, “for her bold and inventive oeuvre that, in playful dialogue with the classical tradition, has created new forms for contemporary literature.” https://t.co/YRvlRghlGG

— The Nobel Prize (@NobelPrize) October 8, 2026

 

___________________ 

Σημείωση του Gerontakos :  η συνέντευξη που αναρτούμε πραγματοποιήθηκε το 2024, όταν η Carson ήταν ακόμη συχνή υποψήφια για το Νόμπελ Λογοτεχνίας αλλά δεν είχε βραβευτεί. Εχθές, δύο χρόνια μετά,  η Κάρσον  κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, με το σκεπτικό της απονομής  του βραβείου να επικαλείται το «τολμηρό και εφευρετικό της έργο», το οποίο δημιούργησε νέες μορφές σύγχρονης λογοτεχνίας μέσω παιγνιώδους διαλόγου με την κλασική παράδοση. Αυτή η συνέντευξη είχε ήδη γίνει  viral , ειδικά το απόσπασμα για τον Descartes, που  έχει επανειλημμένα αναπαραχθεί.

 Anne Carson: Life is Not Fair/Αν Κάρσον: Η ζωή δεν είναι δίκαιη

Σε αυτή τη σπάνια συνέντευξη, η διάσημη ποιήτρια και δοκιμιογράφος Αν Κάρσον, γνωστή για τον ανορθόδοξο συνδυασμό ειδών και μορφών, αναλογίζεται την προσέγγισή της στη γραφή και θίγει θέματα μνήμης, αυτομυθοπλασίας και της πρόσφατης διάγνωσης της νόσου Πάρκινσον. Ανατρέχοντας στο έργο της, η Κάρσον λέει:

«Το μυαλό σου θέλει να κινηθεί, και το καλύτερο που μπορεί να κάνει ένα έργο τέχνης είναι να πάρει μαζί του το μυαλό σου, μετακινώντας το κάπου που δεν περίμενες ποτέ να κινηθεί.»

Η Αν Κάρσον δίνει συνέντευξη στη Νορβηγίδα συγγραφέα μπεστ σέλερ Λιν Ούλμαν, η οποία ξεκινά τη συζήτηση λέγοντας ότι η Αν Κάρσον είναι η συγγραφέας που αγαπάει περισσότερο η Ούλμαν. Η συζήτηση μετατοπίζεται σε όλο το εκλεκτικό φάσμα θεμάτων της Κάρσον, από την κρίση των Σύρων προσφύγων μέχρι τον θάνατο της μητέρας της, προσφέροντας στιγμές βαθιάς περισυλλογής και χιούμορ. Η Κάρσον αναλογίζεται τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε αυτά που διαβάζουμε: 

«Πάντα μου φαίνεται, όταν σκέφτομαι τα νέα, όπως τα λέμε, πώς μπορείς να διαβάσεις μια ιστορία για την τραγωδία και το τραύμα και να μπεις στη θλίψη που προκαλεί αυτό, μετά να κλείσεις την εφημερίδα και να πας να κάνεις πρόποση. Πώς το κάνουμε αυτό; Πώς αφήνουμε απλώς την ανυπαρξία να βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην ύπαρξη.»

Η Κάρσον συζητά επίσης την πρόκληση της ζωής με τη νόσο του Πάρκινσον, μια πάθηση που έχει επηρεάσει βαθιά τη συγγραφή της. Για μερικούς μήνες, η Κάρσον παρακολουθεί μαθήματα πυγμαχίας και η πυγμαχία έχει γίνει μια μορφή θεραπείας: 

«Μία από τις συνιστώμενες θεραπείες για αυτή την ασθένεια είναι η πυγμαχία, επειδή σε διδάσκει να δίνεις προσοχή στον συντονισμό χεριού-ματιού της κίνησης, αλλά και στις ακολουθίες ενεργειών».

«Είμαι ουσιαστικά ένας αλαζόνας διανοούμενος επειδή νομίζω ότι είμαι λίγο καλύτερος από όλους τους άλλους , επειδή έχω διαβάσει ένα σωρό  βιβλία. Και αυτοί οι άνθρωποι στο μάθημα πυγμαχίας δεν είναι ως επί το πλείστον ακαδημαϊκοί ή διανοούμενοι. Στην πραγματικότητα, δεν διαβάζουν καθόλου, απ' όσο μπορώ να δω. Βλέπουν τηλεόραση και έρχονται στο μάθημα πυγμαχίας. Και θα μπορούσα να τους απορρίψω, επομένως, επειδή δεν είναι σαν εμένα. Και σταδιακά έμαθα να μην το κάνω αυτό. Και όταν δεν το κάνεις αυτό, τότε αρχίζεις να βλέπεις ότι ο καθένας τους είναι στην πραγματικότητα αρκετά μοναδικός, πιθανώς τρελός και πρόθυμος να είναι ευγενικός μαζί σου. Οπότε, ξέρεις, αυτό το είδος προσοχής στις λεπτομέρειες σε οδηγεί κάπου πιο αληθινά από τη γενίκευση», δηλώνει ο Κάρσον.

Η Κάρσον στοχάζεται επίσης για το πέρασμα του χρόνου και τη θνητότητα, κάτι που αποτυπώνεται με συγκινητικό τρόπο στον στοχασμό της για τη γήρανση: «Ξυπνάς και είσαι 70 χρονών. Κοιτάζοντας μπροστά, βλέπεις μια μαύρη πόρτα. Αρχίζεις να παρατηρείς ότι η μαύρη πόρτα είναι πάντα εκεί, στην άκρη, είτε την κοιτάς είτε όχι».

Οι απόψεις της για την εγγενή αδικία της ζωής αποτυπώνονται σε μια μεταφορά που αναπτύσσει από τον θαυμασμό της για την όμορφη γραφή του Τζον Κιτς, «Η ζωή δεν είναι δίκαιη», λέει, σε ένα παιχνιδιάρικο αλλά βαρύγδουπο λογοπαίγνιο τόσο για την ομορφιά όσο και για τη δικαιοσύνη.

Η Αν Κάρσον αναφέρει τον Γάλλο φιλόσοφο Ρενέ Ντεκάρτ, γνωστό για την περίφημη φράση του cogito ergo sum, σκέφτομαι, άρα υπάρχω. «Αλλά αν κοιτάξετε την πρόταση», λέει η Κάρσον στη Λιν Ούλμαν, «λέει dubito ergo cogito, ergo sum. Αμφιβάλλω, άρα σκέφτομαι, άρα υπάρχω. […] Βλέπετε το cogito ergo sum σε μπλουζάκια σε όλο τον κόσμο, αλλά το dubito έχει κακή δημοσιότητα. Αυτό είναι πολύ προκλητικό. Όλα ξεκινούν με αμφιβολία, ή θα μπορούσε επίσης να σημαίνει δισταγμό, αλλά η ίδια ιδέα», καταλήγει η Κάρσον.

Η Αν Κάρσον, γεννημένη στο Τορόντο του Καναδά, το 1950, είναι ποιήτρια, δοκιμιογράφος και μεταφράστρια. Είναι περισσότερο γνωστή για τα έργα της που αψηφούν τα διάφορα είδη, όπως η Αυτοβιογραφία του Κόκκινου (1998), η Ομορφιά του Συζύγου (2001) και το Nox (2010). Κλασικίστρια στην εκπαίδευση, η γραφή της Κάρσον ενσωματώνει συχνά στοιχεία της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας και φιλοσοφίας. Έχει λάβει πολλά βραβεία, όπως το Βραβείο Ποίησης Griffin και το Λογοτεχνικό Βραβείο Lannan. Η Κάρσον έχει επίσης διδάξει σε πολλά αναγνωρισμένα ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένου του Πανεπιστημίου του Πρίνστον.

The Suspect/Η φωνή του αίματος» (1944)

Η φωνή του αίματος» (The Suspect, 1944) είναι μια αμερικανική  νουάρ ταινία σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Σιόντμακ (Robert Siodmak), βασισμένη στο μυθιστόρημα «This Way Out» του Τζέιμς Ρόναλντ. Πρωταγωνιστούν οι Τσαρλς Λότον (Charles Laughton) και Έλα Ρέινς (Ella Raines).

Διάρκεια: 85 λεπτά

    Σενάριο: Μπέρτραμ Μίλχαουζερ, Άρθουρ Χόρμαν

    Μουσική: Φρανκ Σκίνερ

    Φωτογραφία: Πολ Ιβάνο


Η ιστορία διαδραματίζεται στο Λονδίνο του 1902. Ο Φίλιπ Μάρσαλ (Τσαρλς Λότον) είναι ένας ευγενικός αλλά καταπιεσμένος μεσήλικας λογιστής, παγιδευμένος σε έναν δυστυχισμένο γάμο με τη δύστροπη σύζυγό του, Κόρα. Όταν γνωρίζει τη νεαρή άνεργη δακτυλογράφο Μαίρη Γκρέι (Έλα Ρέινς), αναπτύσσει μαζί της μια τρυφερή φιλία που σταδιακά εξελίσσεται σε ερωτική έλξη, αν και παραμένει πλατωνική.

Όταν η σύζυγός του ανακαλύπτει τη σχέση, αρνείται το διαζύγιο και τον απειλεί με σκάνδαλο. Λίγο αργότερα, η Κόρα βρίσκεται νεκρή μετά από πτώση από τη σκάλα. Ο θάνατός της φαίνεται ατύχημα, αλλά ο επιθεωρητής Χάξλεϊ της Σκότλαντ Γιαρντ υποψιάζεται δολοφονία, χωρίς όμως να μπορεί να το αποδείξει ή να βρει κίνητρο. Παράλληλα, ο γείτονας Γκίλμπερτ Σίμονς, ένας αλκοολικός και βίαιος σύζυγος, αρχίζει να εκβιάζει τον Μάρσαλ....

      


Η ταινία συνδυάζει στοιχεία γκόθικ μελοδράματος και φιλμ νουάρ, με έντονη την αισθητική του γερμανικού εξπρεσιονισμού που χαρακτηρίζει το έργο του Σιόντμακ. Κεντρικό θέμα είναι η ηθική σύγκρουση ενός κατά τα άλλα έντιμου ανθρώπου που οδηγείται σε ακραίες πράξεις από την απελπισία. Ο κριτικός Αλέξης Δερμεντζόγλου σημειώνει ότι η ταινία θέτει ερωτήματα για την ενοχή, την αξιοπρέπεια και τη λύτρωση, με φόντο μια ατμόσφαιρα βαθιάς μελαγχολίας. Ο ρόλος του Φίλιπ Μάρσαλ θεωρείται ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς του Τσαρλς Λότον, ο οποίος αποδίδει πειστικά την εσωτερική πάλη ενός «καλού ανθρώπου» που σπρώχνεται στα άκρα.

• 
  Charles Laughton in The Suspect
• 
  Charles Laughton and Rosalind Ivan
• 
  Ella Raines and Charles Laughton
• 
  Charles Laughton and Henry Daniell

  The Suspect (1944 film)/Wikipedia