ΜΑΓΕΙΑ: Biber Mystery Sonatas (Play list 17 pieces)

Οι "Σονάτες του Μυστηρίου" (γνωστές και ως "Σονάτες του Ροζαρίου") του Χάινριχ Μπίμπερ είναι ένα από τα πιο ξεχωριστά και καινοτόμα έργα της μπαρόκ μουσικής. Πρόκειται για έναν κύκλο 15 σονάτων για βιολί και μπάσο κοντίνουο, που συμπληρώνεται από μια εκτενή Πασσακάλια για σόλο βιολί .

Ο τίτλος του έργου δεν είναι τυχαίος. Ο Μπίμπερ βασίστηκε στα 15 Μυστήρια του Ροζάριου, μιας σημαντικής καθολικής πρακτικής διαλογισμού πάνω στη ζωή της Παναγίας και του Ιησού . Οι σονάτες χωρίζονται σε τρεις ομάδες των πέντε, που αντιστοιχούν σε κάθε σειρά μυστηρίων :

• Τα Πέντε Χαρούμενα Μυστήρια (Sonatas I-V): Από τον Ευαγγελισμό έως την Εύρεση του Ιησού στο Ναό.

• Τα Πέντε Θλιβερά Μυστήρια (Sonatas VI-X): Από την Αγωνία στον Κήπο έως τη Σταύρωση.

• Τα Πέντε Ένδοξα Μυστήρια (Sonatas XI-XV): Από την Ανάσταση έως τη Στέψη της Παναγίας.

Κάθε σονάτα συνοδευόταν από μια χαρακτική εικόνα που απεικόνιζε το αντίστοιχο μυστήριο, λειτουργώντας ως οπτικό βοήθημα για τον διαλογισμό, ενώ η ίδια η μουσική αποτελούσε μια βιωματική, ηχητική εμπειρία της πίστηςΤο πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό των σονατών είναι η εκτεταμένη χρήση της σκορδατούρας (scordatura). Πρόκειται για ένα ειδικό κούρδισμα του βιολιού, διαφορετικό από το κανονικό (σολ-ρε-λα-μι), που ο Μπίμπερ αλλάζει σε σχεδόν κάθε σονάτα . Αυτή η τεχνική:

    Δημιουργεί μοναδικούς ηχητικούς χρωματισμούς: Το διαφορετικό κούρδισμα επιτρέπει διπλές χορδές και αρμονικούς συνδυασμούς που θα ήταν αδύνατοι με το συνηθισμένο κούρδισμα, δίνοντας σε κάθε σονάτα έναν ξεχωριστό, συχνά "αιθέριο" ή έντονα εκφραστικό, ήχο .

    Είναι συμβολική: Στην 11η σονάτα, "Η Ανάσταση", ο βιολονίστας καλείται να περάσει τις χορδές με τέτοιο τρόπο ώστε να σχηματίζουν έναν σταυρό πάνω στο όργανο .

Οι σονάτες είναι γραμμένες με έναν ημι-ταμπουλατούρα τρόπο, όπου η νοηματοδότηση της παρτιτούρας διαφέρει από τον πραγματικό ήχο, κάτι που τις κάνει αινιγματικές και αυξάνει τη δυσκολία εκτέλεσής τους .

Χάινριχ Ίγκνατς Μπίμπερ/Βικιπαίδεια

 

AfD: Δεν κρύβουν ποιοι είναι, αλλά ανοιχτά προβάλλουν τη ναζιστική ατζέντα

 

AfD: Απελάσεις μεταναστών από τη Γερμανία, κατάργηση Pride στα σχολεία και πατριωτική τέχνη – Το σκληρό μανιφέστο του κόμματος

Πηγή: newsit.gr

 

Το ακροδεξιό κόμμα της Γερμανίας που σάρωσε στις εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ, θέλει να δημιουργήσει διαφορετικές τάξεις για τα προσφυγόπουλα και να «αποϊδεολογικοποιήσει» το σχολείο

Οι συμπρόεδροι του ακροδεξιού AfD, Άλις Βάιντελ, Τίνο Χρούπαλλα, και αριστερά ο κορυφαίος υποψήφιος Ούλριχ Ζίγκμουντ /REUTERS/Fabrizio Bensch

Προσθήκη του newsit.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google

Αναθεώρηση της μεταναστευτικής πολιτικής στη Γερμανία, απαγόρευσης της σημαίας Pride στα σχολεία, διαφορετικές τάξεις για παιδιά προσφύγων και προώθηση της γερμανικής εθνικής ταυτότητας, περιλαμβάνονται στη βάση του προγράμματος του AfD. Το ακροδεξιό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» κατέλαβε τελικά, την πρώτη θέση στις εκλογές του κρατιδίου της Σαξονίας-Άνχαλτ κερδίζοντας το 44% των ψήφων.

Στο τώρα, ο αντιμεταναστευτικός και φιλορωσικός πολιτικός σχηματισμός ετοιμάζεται να χρησιμοποιήσει την εξουσία στη Σαξονία-Άνχαλτ ως πρότυπο και για την υπόλοιπη Γερμανία, διεκδικώντας να θέσει σε ισχύ πολιτικές που έχουν στο επίκεντρο την προώθηση του πατριωτισμού. Ο AfD υπολείπεται 3 εδρών από την απόλυτη πλειοψηφία, κάτι που σημαίνει ότι πρέπει είτε να βρει κάποιον εταίρο ώστε να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού, είτε να προσπαθήσει να κυβερνήσει από μειοψηφική θέση.

Και στις δύο περιπτώσεις, υπάρχει μεγάλη περίπτωση οι ιδέες του προεκλογικού προγράμματος να μην υλοποιηθούν ποτέ καθώς τα κυρίαρχα κόμματα στη Γερμανία αρνούνται να συνεργαστούν με το AfD, στο πλαίσιο αυτού που έχει ονομαστεί «τείχος προστασίας» κατά της ακροδεξιάς.

Η ηγεσία του AfD επικεντρώνεται στο να καταλήξει με συμφωνία με το ακροαριστερό κόμμα BSW, το οποίο τη Δευτέρα επέκρινε το «τείχος προστασίας» και το οποίο συμμερίζεται μέρος της κριτικής του AfD για τις πολιτικές της Γερμανίας απέναντι στη μετανάστευση και την Ουκρανία.

Οι ηγέτες του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ «φλερτάρουν» επίσης με την πιο δεξιά πτέρυγα των κυρίαρχων συντηρητικών Χριστιανοδημοκρατών (CDU) – αν και ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς έχει αποκλείσει κατηγορηματικά οποιαδήποτε συνεργασία.

Οι συζητήσεις σχετικά με πιθανές συμμαχίες θα είναι κρίσιμες για τη μελλοντική κατεύθυνση του κρατιδίου, καθώς το ομοσπονδιακό σύστημα της Γερμανίας δίνει στα 16 κρατίδια σημαντικό έλεγχο σε τομείς όπως η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, η αστυνόμευση και η δημόσια ραδιοτηλεόραση.

Το μανιφέστο των 258 σελίδων του κόμματος αναδεικνύει τους στόχους του για το κράτος, σχετικά με την μεταναστευτική πολιτική, την εκπαίδευση και τον πολιτισμό.

Αναθεώρηση της μεταναστευτικής πολιτικής

Στην «καρδιά» του οράματος του κόμματος βρίσκεται η αναθεώρηση της μεταναστευτικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης απέλασης παράτυπων μεταναστών, της επέκτασης των μαζικών κέντρων κράτησης και της επιστροφής μη γερμανικής καταγωγής πολιτών στη χώρα καταγωγής τους – μια πολιτική που αναφέρεται ως «επαναμετανάστευση».

Το AfD υποστηρίζει ότι η περιοχή έχει «εξαντλήσει» την ικανότητά της να δέχεται πρόσφυγες, «όχι μόνο όσον αφορά την πολιτική ασφαλείας, αλλά και την ταυτότητα».

Ο Γιοχάνες Κις, Αναπληρωτής Διευθυντής του Ινστιτούτου Έλσε-Φρένκελ-Μπρούνσβικ (EFBI) για την Έρευνα για τη Δημοκρατία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, λέει ότι η μεταναστευτική πολιτική είναι από τις πιο δύσκολες στην εφαρμογή της, καθώς τα κρατίδια περιορίζονται από ομοσπονδιακούς νόμους και κανονισμούς.

Εκπαίδευση και woke ατζέντα

Ο υποψήφιος πρωθυπουργός του AfD στο κρατίδιο, Ούλριχ Ζίγκμουντ, έχει ήδη δεσμευτεί να αναθεωρήσει το σχολικό πρόγραμμα της Σαξονίας-Άνχαλτ και να «αποϊδεολογικοποιήσει» το σχολείο.

Μέσα στο σχέδιό του συμπεριλαμβάνεται η απαγόρευση της σημαίας Pride και η προώθηση των «παραδοσιακών» γερμανικών αξιών.

Το AfD θέλει τα σχολικά μαθήματα να επικεντρωθούν στις περιόδους της γερμανικής ιστορίας πριν από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και λιγότερο στο ναζιστικό παρελθόν της χώρας, ώστε οι Γερμανοί να ξεπεράσουν την ενοχή και να επικεντρωθούν στην εθνική υπερηφάνεια.

Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται και διαφορετικές τάξεις για τα παιδιά των προσφύγων, αλλά και μια διδασκαλία σχεδιασμένη να μεταφέρει το μήνυμα ότι η παραμονή στη Γερμανία είναι προσωρινή.

Προώθηση της γερμανικής ταυτότητας.

Το AfD έχει υποσχεθεί αυτό που αποκαλεί «νέα, πατριωτική πολιτιστική πολιτική», υποστηρίζοντας ότι οι θεσμοί θα πρέπει να διαδραματίσουν πιο ενεργό ρόλο στην προώθηση της γερμανικής εθνικής ταυτότητας.

Το AfD έχει υποσχεθεί να σταματήσει τη χρηματοδότηση αυτού που αποκαλεί «αντιγερμανική» τέχνη και διαβεβαιώνει ότι οι καλλιτέχνες και τα ιδρύματα που επιθυμούν κρατική χρηματοδότηση θα πρέπει να υπογράψουν μια δέσμευση ότι δεν θα περιφρονούν τη Γερμανία και τον πολιτισμό της.

Για παράδειγμα, το κείμενο αναφέρει ότι η προηγούμενη κυβέρνηση του κρατιδίου έδωσε υπερβολική πολιτιστική σημασία στο Μπάουχαους, την περίφημη σχολή τέχνης της Γερμανίας, ως μέρος της ατζέντας της «σύγχρονης σκέψης».

Για το AfD, το κίνημα δεν διαθέτει επαρκή γερμανική ταυτότητα.

«Το AfD επιτίθεται στο Μπάουχαους, χρησιμοποιώντας ακριβώς τις ίδιες εκφράσεις που χρησιμοποιούσαν οι Ναζί πριν από 100 χρόνια», δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού Βόλφραμ Βάιμερ στο Associated Press.

«Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι δημοκράτες, είτε κλίνουν συντηρητικά είτε αριστερά, αντιστέκονται σε αυτό», κατέληξε.

Συνταξιούχοι: τους πήραν με τα μνημόνια 40% των συντάξεών τους, τους δίνουν επί Μητσοτάκη αύξηση 8,33 Ευρώ το μήνα!

 

Επίδομα 400 ευρώ στους συνταξιούχους: 8 ευρώ το μήνα και μικρές αυξήσεις τον Δεκέμβριο 

Αλεξάνδρα Κλειδαρά 

dnews.gr

 

6–8 λεπτά

---

Ποίοι μένουν εκτός. Η ενίσχυση των 400 ευρώ καταβάλλεται μία φορά τον χρόνο και, σύμφωνα με τις εξαγγελίες, διευρύνεται ώστε να καλύπτει συνολικά περίπου 2,2 εκατομμύρια δικαιούχους. Το ποσό αυξάνεται κατά 100 ευρώ σε σχέση με την προηγούμενη ενίσχυση των 300 ευρώ, όμως σε πραγματικούς όρους η διαφορά είναι περιορισμένη.

Η αύξηση της ετήσιας ενίσχυσης προς τους συνταξιούχους από τα 300 στα 400 ευρώ παρουσιάζεται ως ένα σημαντικό μέτρο στήριξης απέναντι στις αυξημένες οικονομικές πιέσεις. Ωστόσο, πίσω από την εξαγγελία των 400 ευρώ υπάρχουν αρκετές αστοχίες και εύλογα ερωτήματα, ιδιαίτερα για τους χαμηλοσυνταξιούχους που εξακολουθούν να βρίσκονται αντιμέτωποι με την ακρίβεια και το αυξημένο κόστος ζωής.

Η ενίσχυση των 400 ευρώ καταβάλλεται μία φορά τον χρόνο και, σύμφωνα με τις εξαγγελίες, διευρύνεται ώστε να καλύπτει συνολικά περίπου 2,2 εκατομμύρια δικαιούχους. Το ποσό αυξάνεται κατά 100 ευρώ σε σχέση με την προηγούμενη ενίσχυση των 300 ευρώ, όμως σε πραγματικούς όρους η διαφορά είναι περιορισμένη.

Αν τα επιπλέον 100 ευρώ της ετήσιας ενίσχυσης επιμεριστούν στους δώδεκα μήνες του έτους, αντιστοιχούν σε μόλις 8,33 ευρώ τον μήνα. Δηλαδή, η πραγματική πρόσθετη στήριξη για έναν συνταξιούχο μεταφράζεται σε λιγότερο από 28 λεπτά την ημέρα.

Το ερώτημα είναι κατά πόσο μια τέτοια αύξηση μπορεί να καλύψει τις απώλειες που προκαλεί η ακρίβεια. Οι τιμές στα τρόφιμα, στην ενέργεια, στα ενοίκια, στα φάρμακα και στις καθημερινές ανάγκες έχουν αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα ακόμη και μια φαινομενικά μεγαλύτερη ετήσια ενίσχυση να εξανεμίζεται γρήγορα.

Ποιοι μένουν εκτός

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα αφορά το ηλικιακό όριο. Η ενίσχυση αφορά τους συνταξιούχους που έχουν συμπληρώσει το 65ο έτος, με αποτέλεσμα να μένουν εκτός αρκετοί συνταξιούχοι μικρότερης ηλικίας, ακόμη και όταν λαμβάνουν ιδιαίτερα χαμηλές συντάξεις.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ανθρώπων που συνταξιοδοτήθηκαν στα 62 έχοντας συμπληρώσει τις απαιτούμενες προϋποθέσεις, για παράδειγμα λόγω εργασίας σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα. Ένας συνταξιούχος με σύνταξη 600 ή 700 ευρώ μπορεί να αντιμετωπίζει ακριβώς τις ίδιες ή και μεγαλύτερες οικονομικές δυσκολίες με κάποιον μεγαλύτερης ηλικίας, αλλά να μην λαμβάνει την ίδια ενίσχυση.

Παράλληλα, προβληματισμό προκαλεί και ο χρόνος κατά τον οποίο πρέπει να έχει συμπληρωθεί το 65ο έτος. Αν η προϋπόθεση συνδέεται με το προηγούμενο έτος, δημιουργούνται περιπτώσεις όπου δύο άνθρωποι με διαφορά λίγων ημερών ή μηνών μπορεί να αντιμετωπίζονται διαφορετικά.

Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι μόνο η αύξηση της ενίσχυσης στα 400 ευρώ, αλλά και το αν τα κριτήρια είναι πραγματικά δίκαια και αν λαμβάνουν υπόψη την πραγματική οικονομική κατάσταση των συνταξιούχων.

Η αύξηση των συντάξεων έρχεται τον Δεκέμβριο

Την ίδια στιγμή, οι συνταξιούχοι θα δουν στα τέλη Δεκεμβρίου του 2026 την αύξηση των κύριων συντάξεων που αφορά τις συντάξεις Ιανουαρίου 2027. Με βάση τις σημερινές εκτιμήσεις, η αύξηση υπολογίζεται περίπου στο 2,6%, χωρίς πλέον να συμψηφίζεται η προσωπική διαφορά, σύμφωνα με το νέο πλαίσιο.

Και εδώ, όμως, τα ποσά που προκύπτουν είναι σχετικά περιορισμένα, ιδιαίτερα για όσους λαμβάνουν χαμηλές συντάξεις. Με αύξηση 2,6%, ένας συνταξιούχος με σύνταξη 600 ευρώ θα δει περίπου 15,60 ευρώ τον μήνα επιπλέον, δηλαδή περίπου 52 λεπτά την ημέρα.

Για σύνταξη 800 ευρώ, η αύξηση διαμορφώνεται περίπου στα 20,80 ευρώ τον μήνα, ή περίπου 69 λεπτά την ημέρα. Στα 1.000 ευρώ, η αύξηση φτάνει περίπου τα 26 ευρώ τον μήνα, δηλαδή περίπου 87 λεπτά την ημέρα.

Για σύνταξη 1.200 ευρώ, προκύπτουν περίπου 31,20 ευρώ τον μήνα, ενώ για σύνταξη 1.500 ευρώ περίπου 39 ευρώ τον μήνα. Τέλος, σε σύνταξη 2.000 ευρώ, η αύξηση υπολογίζεται περίπου στα 52 ευρώ τον μήνα, δηλαδή περίπου 1,73 ευρώ την ημέρα.

Τα ποσά αυτά είναι ενδεικτικά, καθώς το τελικό ποσοστό θα εξαρτηθεί από τα οριστικά στοιχεία για τον πληθωρισμό και την ανάπτυξη.

Το βασικό ερώτημα, πάντως, παραμένει: μπορούν 8,33 ευρώ τον μήνα από την πρόσθετη ετήσια ενίσχυση και μια αύξηση 2,6% στις συντάξεις να αντισταθμίσουν το κόστος ζωής; Για χιλιάδες χαμηλοσυνταξιούχους, η απάντηση δύσκολα μπορεί να είναι καταφατική.

ΛΑΖΑΡ: ένα εκδοτικό φαινόμενο

  ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΛΑΖΑΡ»

Οι Λάζαρ είναι μια ουγγρική οικογένεια ευγενών που περνάει τον χρόνο της μεταξύ της εξοχικής καλοκαιρινής τους έπαυλης Waldschloss –που περιβάλλεται από απειλητικά σκοτεινά, παραμυθένια δάση– και ενός λαμπερού χειμερινού κάστρου στην πόλη.

Ο Λάγιος φον Λάζαρ είναι το μικρότερο παιδί και ο μοναχογιός, ο οποίος δεν μοιάζει καθόλου με την υπόλοιπη οικογένειά του, με τα γαλάζια μάτια και το διαφανές δέρμα του. Νιώθοντας μια συνεχή απόσταση από τους άλλους, καταφέρνει να συνδεθεί πραγματικά μόνο με τον θείο του, του οποίου η υπερφυσική προνοητικότητα συχνά εκλαμβάνεται ως τρέλα.

Καθώς περνούν οι δεκαετίες, οι Λάζαρ πέφτουν επανειλημμένα θύματα των δικών τους επιθυμιών και καταλήγουν πνιγμένοι στην τραγωδία και το τραύμα. Αλλά ξανά και ξανά, η μεγάλη αγάπη και η ελπίδα λάμπουν.

Μαεστρικά γραμμένο και βαθιά συγκινητικό, το Λάζαρ είναι ένα εκπληκτικά έξυπνο μυθιστόρημα, και ο Nelio Biedermann είναι ένας λαμπρός αφηγητής: μια φρέσκια φωνή της νέας γενιάς, που κοιτάζει την ιστορία μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα και την αφηγείται με έναν τρόπο που μοιάζει ταυτόχρονα σύγχρονος και διαχρονικός.

 

Νέλιο Μπίντερμαν: Ο 23χρονος που έγινε εκδοτικό φαινόμενο

Με το μυθιστόρημα «Λάζαρ», ο Ελβετός σπουδαστής Νέλιο Μπίντερμαν βρέθηκε στις λίστες των μπεστ σέλερ και στις συστάσεις πολλών διάσημων θαυμαστών

Διονυσία Μαρίνου

ΤΑΝΕΑ 

tanea.gr

 

Πρώτη Δημοσίευση 04/09/2026

 

Πόσο παρελθόν μπορεί να χωρέσει σε λίγες σελίδες ένας άνθρωπος που δεν έχει ακόμα προλάβει να ζήσει ούτε το ένα τέταρτο ενός αιώνα; Αρκετό όπως αποδεικνύει ο Νέλιο Μπίντερμαν, ο οποίος αν και είναι 23 μόλις ετών, στο βιβλίο του «Λάζαρ» (αναμένεται από το «Μεταίχμιο» τον Νοέμβριο, σε μετάφραση Μαρίας Μαντή), το οποίο γνωρίζει ήδη σημαντική διεθνή επιτυχία, επιχειρεί κάτι που είναι παράδοξο. Διατρέχει έναν ολόκληρο αιώνα μέσα από την ιστορία της ευγενικής καταγωγής οικογένειάς του, φωτίζοντας όχι μόνο όσα θυμόμαστε αλλά κι όσα επιλέγουμε ή αναγκαζόμαστε να ξεχάσουμε. Από τη διάλυση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους έως τον σταλινισμό και την εξορία της δεκαετίας του 1950, ο νεαρός συγγραφέας μετατρέπει τη μεγάλη Ιστορία σε μια βαθιά προσωπική συνθήκη μνήμης, ενοχής και ρεαλισμού.

Το μυθιστόρημά του κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 2025 στις γερμανόφωνες χώρες και είχε ήδη πουλήσει περισσότερα από 200.000 αντίτυπα, ενώ τα δικαιώματά του πουλήθηκαν σε περισσότερες από 30 χώρες. Ανάμεσα στους αναγνώστες που αγάπησαν το βιβλίο ήταν η Πάτι Σμιθ που το εξήρε δημοσίως, ενώ η Ντούα Λίπα το σύστησε στα μέλη του book club της. Η απήχησή του θα μεγαλώσει σίγουρα το επόμενο διάστημα, αφού ο σκηνοθέτης Τομ Τίκβερ ήδη ετοιμάζει τη μεταφορά του στον κινηματογράφο.

Η επιστροφή στις ρίζες των παππούδων του, τον γέμισαν με ερωτήματα για το παρελθόν τους που θέλησε να απαντήσει με την απαραίτητη βοήθεια της μυθοπλασίας στο έργο του. «Στο μυθιστόρημα υπάρχουν συγκεκριμένες ιστορίες από την οικογένειά μου αλλά όταν το τελείωσα μου ήταν δύσκολο να ξεχωρίσω πού τελείωναν οι πραγματικές ιστορίες και πού ξεκινούσαν οι φανταστικές. Ξεκίνησα από αναμνήσεις και οικογενειακές ιστορίες αλλά καθώς τις μετέτρεπα σε μυθοπλασία, προέκυψε κάτι που είχε δική του ζωή. Οι ιστορίες της γιαγιάς μου κι αυτές του βιβλίου μοιάζουν αλλά δεν είναι ακριβώς οι ίδιες», τόνισε ο ίδιος μιλώντας στην ισπανική εφημερίδα «El Pais».

Η υπόθεση

Η αφήγηση εκκινεί με τη γέννηση ενός αγοριού, καρπό του έρωτα της βαρόνης Μαρίας κι ενός από τους υπηρέτες της. Η έλευσή του στην ζωή παραμένει μυστική και το παιδί μεγαλώνει κλειδωμένο σ’ ένα κάστρο, δίπλα σ’ ένα δάσος που τρελαίνει όποιον επιχειρεί να το διασχίσει. Τα παιδιά του αργότερα, θα κληρονομήσουν το επώνυμο του Λάζαρ μαζί με όλα τα οικογενειακά τραύματα.

 Οταν η ουγγρική εξέγερση κατά των σοβιετικών αποτυγχάνει, βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα της παραμονής στη Βουδαπέστη και της φυγής στην Ελβετία μέσω Γιουγκοσλαβίας. Κόντρα στη συνηθισμένη πρακτική, ο Νέλιο Μπίντερμαν, δεν μετατρέπει τους πρωταγωνιστές του σε θύματα, αλλά περιγράφει τα δεινά τους, χωρίς να ξεχνά και τα λάθη τους όπως η συμμετοχή τους στις διώξεις εναντίον των Εβραίων το 1944. «Σε όλες τις οικογένειες υπάρχει η τάση να διηγούνται την καλή πλευρά, τον οικογενειακό μύθο. Ηξερα ότι έπρεπε να δείξω την άλλη πλευρά. Προτιμώ ν’ αφήσω την κρίση στα χέρια του αναγνώστη. Οι αμφίσημοι χαρακτήρες είναι πιο ενδιαφέροντες. Και πάνω απ’ όλα αντανακλούν καλύτερα την πραγματικότητά μας», δήλωσε στην εφημερίδα.

 

"LAZAR:" ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ NELIO BIEDERMANN ΚΑΙ ΤΟΝ DANIEL KEHLMANN

 

Λογοτεχνική εκδήλωση που διοργανώθηκε  από το Deutsches Haus του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης σε συνεργασία με τον Χώρο ιδεών 1014, την Τετάρτη 22 Απριλίου 2026.

 

 Κεντρικός πρωταγωνιστής της βραδιάς ήταν ο Ελβετός συγγραφέας Nelio Biedermann, ο οποίος διάβασε  αποσπάσματα από το νέο του μυθιστόρημα με τίτλο «Lázár» (εκδόσεις S&S/Summit Books, 2026, σε μετάφραση από τα γερμανικά: Jamie Bulloch). 

Ακολούθησε  συζήτηση με τον πολυβραβευμένο συγγραφέα Daniel Kehlmann, όπου εξέτασαν  τη διεθνή επιτυχία του βιβλίου, την ιστορική του διάσταση και τη σύγχρονη απήχησή του.

ΠΕΖΟΔΡΟΜΗΣΕΙΣ -ΑΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ- ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ/Στέφανος Μάνος: ένας ρηξικέλευθος αστός πολιτικός

 

Ο Στέφανος Μάνος και το αστικό περιβάλλον

Αθανάσιος Τσιούρας

07.09.2026 

Shutterstock/Φωτογραφία αρχείου

Στο οικιστικό περιβάλλον ο Στέφανος Μάνος είχε πρωτότυπες λύσεις, οι οποίες τον πρώτο καιρό λοιδωρήθηκαν. Δική του πρωτοβουλία ήταν οι πεζοδρομήσεις.

Η πρώτη πεζοδρόμηση έγινε στην οδό Βουκουρεστίου, στην Αθήνα, και οι καταστηματάρχες θεώρησαν ότι θα τους στερούσε πελατεία. Κόντρα σε όλες τις αντιδράσεις, ο Στέφανος Μάνος την προχώρησε και σήμερα η υπεραξία που έχει αποκτήσει η Βουκουρεστίου και η Βαλαωρίτου οφείλεται κυρίως στην πεζοδρόμησή τους. Και εδώ, στη Θεσσαλονίκη, θυμάμαι την Αριστοτέλους πριν την πεζοδρόμησή της - και πόσο υπέροχη έγινε η κάθοδος προς τη θάλασσα μέσω της Αριστοτέλους μετά την πεζοδρόμηση. Σήμερα στη Θεσσαλονίκη δεν συζητάμε αν είναι καλή ή κακή η πεζοδρόμηση, αλλά πόσο θα επεκταθεί στην Αγίας Σοφίας - και σχεδόν κάθε πόλη της επαρχίας έχει πεζοδρομημένο το κέντρο της.

Οι παιδότοποι και οι λεωφορειόδρομοι ήσαν κι αυτά καινοτομίες του Στέφανου Μάνου, για να βελτιώσει τη βιωσιμότητα της ζωής στην πόλη. Χώροι αφιερωμένοι στα παιδιά, εντός του αστικού ιστού και προώθηση των μέσων μαζικής μεταφοράς ως ταχύτερης λύσης για τις μετακινήσεις εντός της πόλης. Γενικότερα, η απόκτηση κοινόχρηστων και κοινωφελών χώρων στις πόλεις, μέσω της εισφοράς σε γη (μία ακόμη καινοτομία που πρώτος εισήγαγε στον πολεοδομικό σχεδιασμό ο Στέφανος Μάνος και που τα ευεργετικά αποτελέσματά της στο οικιστικό περιβάλλον χαιρόμαστε σήμερα) - καινοτομίες που χαρακτήριζαν τη σκέψη του Στέφανου Μάνου, η οποία ξέφευγε από τα καθιερωμένα «κουτάκια» κι έβλεπε το μέλλον.

Η διορατικότητά του φάνηκε και όταν νομοθέτησε ότι, για να εκδοθεί οικοδομική άδεια, κάθε οικοδομή πρέπει να διασφαλίζει θέσεις στάθμευσης. Τιμωρήθηκε εκλογικά για την καινοτομία αυτή, την οποία εισήγαγε εν γνώσει της αντίθεσης που θα συναντούσε από τα εργολαβικά συμφέροντα. Όμως ο Στέφανος Μάνος, ο οποίος εισήλθε στην πολιτική για να υπηρετήσει, δεν δίστασε να προχωρήσει με αυτό που ο ίδιος θεωρούσε (και αποδείχθηκε και στο μέλλον) σωστό.

Το ενδιαφέρον του για το αστικό περιβάλλον και η καινοτόμος σκέψη του αναδείχθηκαν και αφού έπαυσε να είναι υπουργός, με την πρότασή του για την αξιοποίηση του Ελληνικού. Ο Στέφανος Μάνος ήθελε να μην υπάρχει σημείο στον αστικό ιστό της Αθήνας που να απέχει περισσότερο από 5-10 λεπτά με τα πόδια από πάρκο, από χώρο πρασίνου. Για να το πετύχει αυτό, πρότεινε ένα μέρος του Ελληνικού να πωληθεί (σε αναμενόμενα πολύ υψηλές τιμές), για να γίνουν πολυτελείς κατοικίες και τα έσοδα από τις πωλήσεις αυτές να κατευθυνθούν σε αναγκαστικές απαλλοτριώσεις και τη δημιουργία πάρκων. Δυστυχώς η πρόταση αυτή, που θα άλλαζε τη μορφή του οικιστικού περιβάλλοντος ιδίως στους δυτικούς δήμους, δεν εισακούσθηκε.

Αλλά η πρόταση αυτή ήταν μετρημένη. Ο Στέφανος Μάνος είχε υπολογίσει τις δαπάνες για τις απαλλοτριώσεις και την κατασκευή των πάρκων και τα αναμενόμενα έσοδα από τις πωλήσεις στο Ελληνικό. Το μέτρημα και η αποτύπωση της πραγματικότητας και ο εξορθολογισμός χαρακτήρισαν το σχετικά σύντομο, αλλά πολύ σημαντικό, πέρασμα από τα οικονομικά υπουργεία, όπως θα δούμε στο επόμενο σημείωμα.

*Ο Αθανάσιος Τσιούρας είναι δικηγόρος, τέως Γ.Γ. Δημόσιας Περιουσίας. Ήταν ιδρυτικό μέλος των Φιλελεύθερων και της Δράσης.

*****************************

 

Στέφανος Μάνος(1939-2026)/Βικιπαίδεια

Θεόδωρος Γρηγοριάδης: για την επανέκδοση του εμβληματικού του μυθιστορήματος «Ο χορευτής στον Ελαιώνα»...(συνέντευξη)

 

500 λέξεις με τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

Επιμέλεια: Αλεξάνδρα Σκαράκη 

 kathimerini.gr

4–5 λεπτά

---

Ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης (Παλαιοχώρι Καβάλας 1956) έχει γράψει δώδεκα μυθιστορήματα, τέσσερις συλλογές διηγημάτων και τρία αφηγήματα. Η «Ζωή μεθόρια» τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος. «Το τραγούδι του πατέρα» με το «Βραβείο Νίκος Θέμελης», η «Νοσταλγία της απώλειας» με το Βραβείο Διηγήματος του «αναγνώστη». 

Από τις εκδόσεις Πατάκη επανεκδόθηκε πρόσφατα «Ο χορευτής στον ελαιώνα». 

Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό (πλάι στο κρεβάτι σας);

Τελειώνω το μυθιστόρημα του Ιαν ΜακΓιούαν «Τι μπορούμε να γνωρίζουμε» (Πατάκης), με έχει παρασύρει πολύ, άλλωστε τον διαβάζω από την πρώτη, την πιο «σκοτεινή» του, περίοδο. Το ογκώδες βιβλίο της Μικέλας Χαρτουλάρη «61 Πολαρόιντ για την ελληνική περιπέτεια» (ΠΟΛΙΣ), είναι 61 διεγερτικές συζητήσεις με ανθρώπους της σκέψης και της γραφής πάνω σε θέματα που μας αφορούν ως κοινωνία και παγκόσμιους πολίτες. Και το «Κρητικό πιλάφι» (Πατάκης) ένα σπαρακτικό μυθιστόρημα της Ελένης Γιαννακάκη, μιας πεζογράφου που εκτιμώ πολύ.

Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;

Διάβασα ένα εξυπνίστικο, ποζάτο, μυθιστόρημα ενός νέου σχετικά συγγραφέα που θα το πρότεινα ως παράδειγμα προς αποφυγή. Μαθαίνουμε λοιπόν και από τα αρνητικά πολλές φορές. Οτι στο γράψιμο εξαφανίζεται ο συγγραφικός εαυτός και αφήνουμε τους χαρακτήρες να μιλήσουν και να πάρουν τις δικές τους ανάσες.

Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;

Κινδύνευσα με αποβολή από τα «Κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας» που διδασκόμασταν στο εξατάξιο γυμνάσιο επί χούντας. Διαβάζαμε έναν συγγραφέα, ξεχασμένο ηθογράφο της παλιάς σχολής, κι εγώ γέλασα ειρωνικά σε κάποιο σημείο. Δέχθηκα ένα γερό χαστούκι από τον φιλόλογο που δεν το ξέχασα ποτέ.

Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.

Εκείνη του έφηβου εαυτού μου, καθισμένος μπρος σε ένα παράθυρο που βλέπει στο βουνό ενώ διαβάζω ένα βιβλίο. Είναι «Το ανθρώπινο κτήνος» του Ζολά που με έχει συνεπάρει και δεν θέλω να το αφήσω από τα χέρια μου. Αυτό δεν το ξέχασα ποτέ. 

Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;

Μου αρέσει γενικά η μυθοπλασία. Η μεταμυθοπλασία, η αυτομυθοπλασία. Το νουάρ, η φαντασία. Με το ιστορικό μυθιστόρημα είμαι λίγο σε απόσταση. Διαβάζω όμως αρκετή ποίηση και πολλά θεωρητικά κείμενα.

Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο

Η προσωπική του γλώσσα. Η ιστορία που πασχίζει να πει, κι εκείνη η κρυμμένη ή εμφανής δύναμη που το καθιστά «λογοτεχνικό» στα δικά μου μάτια. Αυτό βέβαια στον κάθε αναγνώστη λειτουργεί ξεχωριστά γι αυτό και είναι απερίγραπτο.

Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;

«Οι άγριοι ντετέκτιβ» ή το «2666» του Ρομπέρτο Μπολάνιο.

Ο «Χορευτής στον ελαιώνα» επιστρέφει 30 χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση. Γιατί αποφασίσατε να επαναφέρετε την ιστορία σήμερα;

Πιστεύω στην διαχρονικότητα των βιβλίων. Ο «Χορευτής στον ελαιώνα» ήταν η μεγαλύτερη εκδοτική μου επιτυχία όταν κυκλοφόρησε το 1996, μια εποχή χωρίς influncers και κοινωνικά δίκτυα. Ταυτόχρονα είναι ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα, φέρνει την επαρχία στο προσκήνιο, δημιουργεί ένα σκηνικό μαγικού ρεαλισμού και μεταφυσικής ενώ θέτει και το ζήτημα ποιος αφηγείται σε πρώτο γυναικείο πρόσωπο την ιστορία, ο συγγραφέας ή η Αγγελική μέσω του «συγγραφέα» που εμφανίζεται και ως χαρακτήρας; Θέλω πολύ να δω πώς θα διαβαστεί και σήμερα. Μαθαίνω πάντως ότι πάει καλά.

Τι ήταν αυτό που σας ενδιέφερε περισσότερο στη σχέση του Μύρωνα και της Αγγελικής;

Είναι ένα ξεχωριστό ζευγάρι που μέσα από την τέχνη του χορού μαθαίνουν τη ζωή και τον έρωτα. Ομως δεν είναι όλα τόσα εύκολα. Στο μυθιστόρημα κυριαρχεί η αγωνία της επιβίωσης, η ερωτική έλξη αλλά και κάτι, αλλόκοτο και προδιαγεγραμμένο, που δεν μπορούν να το υπερνικήσουν. Το ταξίδι τους στη Βόρεια Ελλάδα θα είναι μια αναπάντεχη δοκιμασία, το πέρασμα σε μια άλλη διάσταση.

Βιβλιοπρόταση: Θεόδωρος Γρηγοριάδης: Ο χορευτής στον Ελαιώνα...

 

Ο Θόδωρος Γρηγοριάδης μας πλοηγεί στα βιβλία του (ως το 2014)- 

στη Βόρεια Ελλάδα θα είναι μια αναπάντεχη δοκιμασία, το πέρασμα σε μια άλλη διάσταση.

38 τραγούδια του σύγχρονου τροβαδούρου που λάτρεψε τη λαϊκή παράδοση , αγάπησε τον Φραγκίσκο της Ασίζης αποθεώθηκε από τη γενιά της Μεταπολίτευσης

Άντζελο Μπραντουάρντι(1950)

 

 Φτωχοί αγρότες γονείς
Σίγουρα γεράσατε και ακόμα φοβάστε τον Κύριο των Ουρανών και των βάλτων
Γονείς που ποτέ δεν θα καταλάβετε
Σήμερα ο γιος σας έγινε
πρώτος ανάμεσα στους ποιητές της χώρας
και περπατά με τα λουστραρισμένα παπούτσια του
και την ρεπούμπλικα στο κεφάλι

 

Vanita de Vanita

 

Τρέχεις ψάχνοντας εδώ, τρέχεις ψάχνοντας εκεί
όταν όμως ο θάνατος θα σε παραλάβει
τι θα απομείνει από τις επιθυμίες σου;
H ματαιότης ματαιοτήτων

Είσαι ευτυχισμένος με τις σκέψεις σου
απολαμβάνοντας μόνο τα ασήμια και τα χρυσά
αλλά στο τέλος τι θα σου απομείνει;
Η ματαιότης ματαιοτήτων

Ζήστε με χαρά και απλότητα
Να είστε καλοί αν μπορείτε
Όλα τα υπόλοιπα είναι ματαιοδοξία
Όλα ματαιοδοξία, μόνο ματαιοδοξία

Δοξάζετε τον Κύριο με ταπεινότητα
Σε Αυτόν δώστε όλη την αγάπη
και τίποτε πλέον δεν θα σας λείπει 

 

Τι, τελικά, θα είναι το The Ellinikon; Μητροπολιτικό Πάρκο της Αθήνας ή ένα κλειστός και καλά φυλασσόμενος ιδιωτικός χώρος

Ο πολεοδόμος και κάτοικος της περιοχής του Ελληνικού, Φαίδωνας Γεωργιάδης, στέλεχος των περιβαλλοντικών κινημάτων από την πρώτη περίοδο του έργου, εξηγεί γιατί αντιδρούν οι κάτοικοι και τι ζητούν από το The Ellinikon. Παράλληλα, υπενθυμίζει ότι, παρά το ιδιωτικό του καθεστώς και την παρουσία του καζίνο, πρόκειται για το Μητροπολιτικό Πάρκο της πρωτεύουσας.

Η σχέση της Lamda development με τους περιοίκους της επένδυσης στο Ελληνικό, της πόλης μέσα στην πόλη δεν ειναι αρμονική. Μπορεί οι κάτοικοι των νοτίων προαστίων, της Γλυφάδας, του Αλίμου και του Ελληνικού να μην κλείνουν δρόμους όπως έγινε σε άλλες περιπτώσεις ή να δηλώνουν ακόμα και σήμερα οτι διάκεινται θετικά απέναντι στην επένδυση που θα σφραγίσει για πάντα την αλλαγή της Αθηναικής ακτογραμμής με άγνωστες συνέπειες για το περιβάλλοξν και την κοινωνική συνοχή, όμως η πραγματικότητα που αναδύεται υπερβαίνει κάθε πρόθεση η προιδεασμό.

Ο Riviera Tower δεν κατέχει πλέον απλώς το ρεκόρ ύψους στο Λεκανοπέδιο. Είναι το σύμβολο μιας πολύ μεγαλύτερης αλλαγής: μια έκταση έξι χιλιάδων στρεμμάτων δίπλα στη θάλασσα μετατρέπεται σε αυτό που η LAMDA Development ονομάζει, στην επίσημη επικοινωνία της, «αστική ανάπλαση» -και που οι κάτοικοι της περιοχής αμφισβητούν.

Σε αυτό το podcast που παρήγαγαν οι Ματθαίος Τσιμιτάκης (δημοσιογράφος) και Ισμήνη Πετρίδου (παραγωγή-ηχοσκηνοθεσία) για λογαριασμό του newsletter Το Νημα μιλήσαμε εκτενώς με τον πολεοδόμο Φαίδωνα Γεωργιάδη, κάτοικο της περιοχής και έναν από τους συντάκτες του πρώτου υπομνήματος των κοινωνικών κινημάτων της περιοχής, το 2018.

Θα ακούσουμε τον Γεωργιάδη να εξηγεί γιατί αμφισβητεί τον ίδιο τον όρο «ανάπλαση» όταν ο πρώην ελεύθερος αθλητικός χώρος του Αγίου Κοσμά δίπλα στη θάλασσα γίνεται κατοικίες, ενώ το ευρύτερο έργο περιλαμβάνει έξι συνολικά ουρανοξύστες. Περιγράφει πώς το προβαλλόμενο «Μητροπολιτικό Πάρκο» -μια έκταση χωρισμένη, σύμφωνα με όσα θα ακούσουμε, σε επτά διαφορετικά τμήματα έχει κομμάτια που μάλλον δεν θα είναι, όπως λέει, ελεύθερα προσβάσιμα στο κοινό. Και θα ακούσουμε για την αβεβαιότητα γύρω από την ελεύθερη πρόσβαση στην παραλία και τον παραλιακό ποδηλατόδρομο, που σύμφωνα με τον σχεδιασμό επρόκειτο να ενώσει όλο το παραλιακό μέτωπο.

Κλείνουμε τη συζήτηση με ίσως το πιο κρίσιμο ερώτημα: πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι σήμερα να ελέγξει κανείς τι πραγματικά χτίζεται στο Ελληνικό, ποιος έχει πρόσβαση στις οικοδομικές άδειες και τις περιβαλλοντικές μελέτες, και ποιος, εν τέλει, προστατεύει το δημόσιο συμφέρον.

Ο Φαίδων Γεωργιάδης, είναι (1962), πολεοδόμος - χωροτάκτης. Σπούδασε στην στην Γαλλία, στην Tours (D.E.U.G. 1984) και στην Brest (M.S.T. 1986). Εργάστηκε στην Διαδημοτική εταιρία Αναπτυξιακή Δήμων Πειραιά (ΑΝ.ΔΗ,Π.Α.Ε.) το 1989 -1994 και στην εταιρία ΑΣΠΑ.Α.Ε. το 1994 -2024 όταν και συνταξιοδοτήθηκε.

Ασχολήθηκε ως μελετητής με αναπλάσεις αστικών περιοχών, γενικά και ειδικά πολεοδομικά σχέδια, πολεοδομήσεις περιοχών και ρυμοτομικά σχέδια, σχεδιασμό τεχνολογικών πάρκων και βιομηχανικών περιοχών, χωροθέτηση και σχεδιασμό τουριστικών και αθλητικών έργων.

Ως ιδρυτικό και επίτιμο πλέον μέλος του Συλλόγου της γειτονιάς του Κάτω Ελληνικού όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε ασχολήθηκε με τα τοπικά θέματα αλλά και τα μεγάλα έργα της περιοχής όπως τα Ολυμπιακά έργα του 2004 Πόλος Ελληνικού και του Μητροπολιτικό Πόλο Ελληνικού Αγίου Κοσμά.

Το Νήμα παρακολουθεί την υπόθεση του The Ellinikon εδώ και ενάμιση χρόνο με ενημερωτικά δελτία για τους αναγνώστες του στα οποία συλλέγει κάθε διαθέσιμη πληροφορία και συνθέτει την εικόνα, αλλά και με ρεπορτάζ, podcast κοκ.

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΤΟΜΟ

 

Και το έγκλημα έχει την ιστορία του

 

Δουλγερίδης Δημήτρης

tanea.gr

 

 6–8 λεπτά

---

Περίπτωση πρώτη: Η γυναίκα με τα αρχικά Α.Μ., η οποία υπηρετούσε ως βοηθός στην Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών τον Ιούλιο του 1972, κρίθηκε ως μη νομιμόφρων από το Συμβούλιο Νομιμοφροσύνης του Πανεπιστημίου. Η Α.Μ. κατηγορήθηκε ότι συμμετείχε σε φοιτητική συγκέντρωση που είχαν απαγορεύσει οι Αρχές την 21η Απριλίου 1964 και ότι παρότρυνε τους συμφοιτητές της να ψηφίσουν στις αρχαιρεσίες υποψηφίους «κομμουνιστικών φρονημάτων».

Περίπτωση δεύτερη: «Ο δικηγόρος του κατηγορουμένου μας εκάλεσε μια μέρα στο τηλέφωνον και επρότεινε συμβιβασμό και προσέφερε στον άνδρα μου 15.000, αυτός όμως ηρνήθη. Και τον Δήμαρχο Πλωμαρίου έβαλαν να μας πιάσει για συμβιβασμό. Μια μέρα βροχερή ήλθεν ο πατήρ του κατηγορούμενου στο σπίτι μας μετά μέρες από την πράξιν και με κλάματα στα μάτια μας επαρεκάλεσε να παραιτηθούμε…». Η περιγραφή ανήκει στη μητέρα μιας πεντάχρονης από τη Λέσβο, που υπέστη σεξουαλική αποπλάνηση από 18χρονο γεωργό.

Οι δύο περιπτώσεις προφανώς και δεν συνδέονται με άλλο τρόπο παρά μόνο εντός του ευρύτερου πλαισίου για την ιστορία του εγκλήματος και την απονομή δικαιοσύνης – θεματική την οποία προσεγγίζουν με εξαιρετικά αποτελέσματα 13 ιστορικοί στον συλλογικό τόμο «Για την ιστορία του εγκλήματος και της δικαιοσύνης στην Ελλάδα, 19ος-20ός αιώνας» (εκδ. Θεμέλιο), σε επιμέλεια των Εφης Αβδελά και Βάσως Σειρηνίδου. Η πρώτη περίπτωση συγκεκριμένα προέρχεται από τη συνεισφορά του Βασίλη Γκόνη για το «Πανεπιστήμιο της νομιμοφροσύνης» και η δεύτερη από το κεφάλαιο «Σεξουαλικά εγκλήματα στη νησιωτική ύπαιθρο: δικαστικές και εξωδικαστικές αντιλήψεις και πρακτικές δικαίου, 1914-1970» της Δήμητρας Βασιλειάδου.

Στον τόμο η παραβατικότητα και η καταστολή δεν ταυτίζονται με ένα γραφικό παρασκήνιο, όπου συνήθως τις εξορίζει η ιδεολογική ανάγνωση της Ιστορίας ή μία «δημοσιογραφική» περιήγηση στο παρελθόν. Αντιθέτως, συνιστούν αναπόσπαστο τμήμα της διαμόρφωσης του δικαίου στη μετεπαναστατική και μεταπολεμική Ελλάδα, «μοχλό» για τον έλεγχο και την πειθάρχηση του πληθυσμού και, πάντως, μία δυναμική έννοια που προσαρμόζεται στις πολιτικές, κοινωνικές, ιστορικές και πολιτισμικές συνθήκες. Θα έφτανε κανείς ως το συμπέρασμα ότι την ίδια στιγμή που το «έγκλημα» και η «δικαιοσύνη» γίνονται οι χρονογέφυρες για να μελετήσουμε το ελληνικό παρελθόν χρησιμοποιούνται και ως κεντρικό πρίσμα για να κατανοήσουμε πώς συγκροτήθηκαν όψεις της σύγχρονης κοινωνίας.

Το βιβλίο διαρθρώνεται γύρω από τρεις βασικές έννοιες που διαπλέκονται συνεχώς, σύμφωνα και με τον υπότιτλο του βιβλίου. Πρώτον, οι θεσμοί. Με ενδεικτικά ερωτήματα: πώς στήθηκε ο ποινικός μηχανισμός στην Ελλάδα από τα μετεπαναστατικά χρόνια μέχρι τον 20ό αιώνα; Πώς ορίστηκε το «νόμιμο» και το «παράνομο»; Δεύτερον, οι πρακτικές: τι συνέβαινε στην πραγματικότητα μέσα στα δικαστήρια, στις φυλακές, στα αστυνομικά τμήματα ή ακόμα και σε θεσμούς εκτός του αμιγώς κρατικού μηχανισμού – όπως τα πειθαρχικά συμβούλια των πανεπιστημίων; Τρίτον, τα πρόσωπα: ποιοι είναι οι «πρωταγωνιστές» των αφηγημάτων μέσα σ’ αυτή την ιστορία; Όχι μόνο οι δικαστές και οι αστυνομικοί, αλλά και οι κατηγορούμενοι, τα θύματα, οι περιθωριακοί, οι «παραβάτες» της καθημερινότητας. Οι συγγραφείς, λοιπόν, εξετάζουν εδώ πολλαπλές θεματικές: από τη ληστεία, την οπλοφορία και τα εγκλήματα τιμής, μέχρι το πολιτικό έγκλημα και την «τρομοκρατία», την «αποκλίνουσα» νεανική συμπεριφορά, τη διαχείριση των ναρκωτικών, αλλά και τη διεθνοποίηση του ποινικού δικαίου.

Σταυροδρόμι κοινωνικών επιστημών

Οι 13 συνεισφορές προέρχονται από τα μέλη της δραστήριας «Ομάδας για την ιστορία του εγκλήματος και της δικαιοσύνης». Και το μεγάλο τους πλεονέκτημα είναι ότι δεν περιχαρακώνονται στα στενά όρια της ιστορικής καταγραφής. Στις σελίδες του τόμου διασταυρώνονται η κοινωνική Ιστορία και η Κοινωνιολογία, για να φανεί πώς οι κοινωνικές ανισότητες, η φτώχεια και οι ταξικοί διαχωρισμοί καθόριζαν ποιος βρισκόταν κάθε φορά στο στόχαστρο της δικαιοσύνης.[...........................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Και το έγκλημα έχει την ιστορία του:

Ο συλλογικός τόμος «Για την ιστορία του εγκλήματος και της δικαιοσύνης στην Ελλάδα, 19ος - 20ός αιώνας»

Μπέρνι Σάντερς : «Οι χώρες πρέπει να συνεργαστούν για να αποτρέψουν ένα σενάριο στο οποίο ένα τεχνητό μυαλό θα είναι εξυπνότερο από οποιονδήποτε άνθρωπο και θα μπορεί να λειτουργεί ανεξάρτητα, πέρα από τον ανθρώπινο έλεγχο»

 

AI: Γίνονται πραγματικότητα οι προειδοποιήσεις για μια ανεξέλεγκτη τεχνητή νοημοσύνη;

Σιμόνη Σωτηρέλη Παπαδοπούλου 

in.gr

9–11 λεπτά

---

Μια σειρά σοβαρών περιστατικών ασφαλείας εντείνει τους φόβους για τη δύναμη των νέων μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης (AI), την ταχύτητα με την οποία εξελίσσονται και, κυρίως, το κατά πόσο οι άνθρωποι μπορούν ακόμη να κατανοήσουν και να ελέγξουν πλήρως τις δυνατότητές τους.

Φανταστείτε την ανθρωπότητα πάνω σε μια βάρκα που παρασύρεται από τα ορμητικά νερά ενός ποταμού, χωρίς να γνωρίζει αν λίγο πιο κάτω βρίσκονται οι Καταρράκτες του Νιαγάρα.

Ή φανταστείτε τους πρωτοπόρους φυσικούς του 1942, λίγο πριν προκαλέσουν την πρώτη αυτοσυντηρούμενη αλυσιδωτή αντίδραση πυρηνικής σχάσης κάτω από ένα στάδιο στο Σικάγο.

Αυτές τις δύο εικόνες χρησιμοποίησε ο καθηγητής Ρόμπερτ Τράγκερ, ειδικός στον αναδυόμενο τομέα της διακυβέρνησης της τεχνητής νοημοσύνης, για να περιγράψει τη σημερινή συγκυρία. Μια εποχή τεράστιων δυνατοτήτων, αλλά και πρωτοφανών κινδύνων.

Η OpenAI δηλώνει ότι πλησιάσαμε στην «γενική τεχνητή νοημοσύνη»

Σύμφωνα με τον Guardiam, η συζήτηση πήρε νέα διάσταση αυτή την εβδομάδα, όταν η OpenAI υποστήριξε ότι το νέο της μοντέλο, το GPT-6 Astra, έχει ξεπεράσει το όριο που περιγράφεται ως AGI, δηλαδή γενική τεχνητή νοημοσύνη.

Η εταιρεία ορίζει την AGI ως «αυτόνομα συστήματα που ξεπερνούν τους ανθρώπους στις περισσότερες εργασίες με οικονομική αξία».

Πρόκειται για έναν ιδιαίτερα φιλόδοξο ισχυρισμό, ο οποίος πρέπει να αντιμετωπιστεί με προσοχή, ιδιαίτερα καθώς η OpenAI βρίσκεται παράλληλα σε τροχιά πιθανής χρηματιστηριακής εισαγωγής με αποτίμηση που θα μπορούσε να φτάσει τα 850 δισ. δολάρια.

Εάν, ωστόσο, οι δυνατότητες του Astra ανταποκρίνονται στις περιγραφές της εταιρείας, η εξέλιξη θα μπορούσε να αποδειχθεί σημαντική.

Το νέο μοντέλο παρουσιάζεται ως ικανό να αυτοματοποιήσει ένα ευρύ φάσμα σύνθετων εργασιών: από τον σχεδιασμό πλακετών κυκλωμάτων και τη χρηματοοικονομική μοντελοποίηση μέχρι τη δημιουργία βιντεοπαιχνιδιών, τον τεχνικό σχεδιασμό, τη συμπλήρωση φορολογικών δηλώσεων και την υποστήριξη στη σύνταξη νομικών εγγράφων.

Η απειλή για ένα μεγάλο μέρος των θέσεων εργασίας γραφείου είναι επομένως εμφανής.

Όμως η συζήτηση έχει ήδη ξεπεράσει κατά πολύ το ζήτημα της αγοράς εργασίας.

Από την παραγωγικότητα στην ασφάλεια

Η ανακοίνωση του Astra ήρθε σε μια περίοδο κατά την οποία οι ανησυχίες για την ασφάλεια των συστημάτων AI αυξάνονται.

Οι ειδικοί δεν εξετάζουν πλέον μόνο το τι μπορούν να κάνουν τα μοντέλα όταν χρησιμοποιούνται από ανθρώπους. Εξετάζουν τι μπορούν να κάνουν όταν τους ανατίθενται αυτόνομα καθήκοντα και έχουν τη δυνατότητα να λαμβάνουν αποφάσεις, να χρησιμοποιούν εργαλεία και να αλληλεπιδρούν με συστήματα του πραγματικού κόσμου.

Η πιο άμεση ανησυχία αφορά την κυβερνοασφάλεια. Ένα ιδιαίτερα ικανό μοντέλο μπορεί να εντοπίζει ευπάθειες σε λογισμικό, να γράφει κώδικα και να εκτελεί πολύπλοκες ακολουθίες ενεργειών με ταχύτητα που ξεπερνά κατά πολύ τις ανθρώπινες δυνατότητες.

Η ανησυχία είναι ότι οι ίδιες ικανότητες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την προστασία ψηφιακών υποδομών μπορούν να αξιοποιηθούν και για επιθέσεις εναντίον τους.

Την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου, λίγες ώρες μετά την παρουσίαση του Astra, αναφέρθηκε ότι ένα σμήνος πρακτόρων τεχνητής νοημοσύνης είχε μετατρέψει γερμανικό ιστότοπο σε χώρο όπου μοιράζονταν τακτικές εξαπάτησης σε εργασίες.

Η OpenAI δήλωσε ότι εξετάζει το περιστατικό, χωρίς να το χαρακτηρίζει παραβίαση ασφάλειας.

Το περιστατικό ήρθε να προστεθεί σε μια σειρά γεγονότων που έχουν προκαλέσει έντονο προβληματισμό.

Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, ένα σμήνος ανεξέλεγκτων πρακτόρων της OpenAI είχε εισβάλει στο Hugging Face, μια δημοφιλή πλατφόρμα λογισμικού.

Το περιστατικό προκάλεσε διεθνή ανησυχία και έφερε στο προσκήνιο το ενδεχόμενο συστημάτων που δεν περιορίζονται στην απλή παραγωγή απαντήσεων, αλλά μπορούν να αναλαμβάνουν και να εκτελούν μια αλυσίδα ενεργειών με μεγαλύτερο βαθμό αυτονομίας.

Ο διευθύνων σύμβουλος της OpenAI, Σαμ Άλτμαν, παραδέχθηκε ότι στο περιστατικό υπήρξε «πραγματικό ατύχημα ασφάλειας της τεχνητής νοημοσύνης» και αποτυχία ευθυγράμμισης.

Ακόμη πιο ανησυχητική ήταν η παραδοχή ότι τα συστήματα δεν είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένα με τις ανθρώπινες αξίες.

Η Anthropic, ένας από τους βασικούς ανταγωνιστές της OpenAI, αναγνώρισε επίσης «αποτυχία της επιχειρησιακής ασφάλειας» σε περιστατικά κυβερνοεπιθέσεων του Ιουλίου που συνδέθηκαν με το μοντέλο Claude.

Οι εξελίξεις αυτές ενισχύουν την αίσθηση ότι η ασφάλεια δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον ζήτημα που θα επιλυθεί αργότερα.

Οι πολιτικοί αρχίζουν να αντιδρούν στην AI

Η αυξανόμενη ανησυχία έχει αρχίσει να περνά και στο πολιτικό επίπεδο.

Στις ΗΠΑ, ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς ζήτησε άμεση παύση της ανάπτυξης προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης και μόνιμη απαγόρευση της υπερνοημοσύνης. Υποστήριξε ότι οι χώρες πρέπει να συνεργαστούν για να αποτρέψουν ένα σενάριο στο οποίο ένα τεχνητό μυαλό θα είναι εξυπνότερο από οποιονδήποτε άνθρωπο και θα μπορεί να λειτουργεί ανεξάρτητα, πέρα από τον ανθρώπινο έλεγχο.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, διακομματική ομάδα βουλευτών ζητά τη θεσμοθέτηση «διακοπτών απενεργοποίησης» για τα προηγμένα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, ώστε να υπάρχει δυνατότητα άμεσης διακοπής τους σε περίπτωση απώλειας ελέγχου.

Παράλληλα, ο Βρετανός βουλευτής Ντάρεν Τζόουν επιχειρεί να δημιουργήσει έναν θεσμικό μηχανισμό που θα βοηθήσει τους νομοθέτες να παρακολουθούν τις τεχνολογικές εξελίξεις.

Το πρόβλημα είναι εμφανές: η τεχνητή νοημοσύνη εξελίσσεται με ταχύτητα που δυσκολεύει ακόμη και τις κυβερνήσεις να προσαρμοστούν.

Η «μαύρη τρύπα» της σκέψης των μοντέλων

Ένα από τα πιο δύσκολα προβλήματα δεν αφορά μόνο τις ενέργειες της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και το τι συμβαίνει στο εσωτερικό της.

Τα σύγχρονα μοντέλα μπορούν να χρησιμοποιούν ολοένα πιο σύνθετες διαδικασίες συλλογισμού, οι οποίες δεν αποτυπώνονται πάντοτε με τρόπο εύκολα κατανοητό από τους ανθρώπους.

Στην περίπτωση του Astra, η OpenAI παραδέχθηκε ότι υπάρχει σημαντική μείωση στην «παρακολουθησιμότητα» της αλυσίδας σκέψης σε σύγκριση με προηγούμενα μοντέλα.

 

 

[.........] ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

 

ΑΙ: Ένα βήμα απ΄τον γκρεμό: Γίνονται πραγματικότητα οι προειδοποιήσεις για μια ανεξέλεγκτη τεχνητή νοημοσύνη;

L'armata Brancaleone /Οι γενναίοι του (1966) : οι περιπλανώμενοι άθλιοι στρατιώτες ενός τυχοδιώκτη ιππότη ελεεινής μορφής

 

Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε (1966): η γελοιότητα και ο σκοταδισμός του Ιταλικού Μεσαίωνα σε μια σπαρταριστή κωμωδία

Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε

Οι περιπέτειες μιας ομάδας εξαθλιωμένων αγυρτών, οι οποίοι κλέβουν κάποια περγαμηνή με τους τίτλους ιδιοκτησίας της περιοχής του Αουροκάστρο, εκλέγουν ως αρχηγό τους τον ιππότη Μπρανκαλεόνε και ξεκινούν για το Νότο με προορισμό την Απουλία.

Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε (πρωτότυπος τίτλος L'armata Brancaleone) είναι κωμωδία παραγωγής 1966 σε σκηνοθεσία Μάριο Μονιτσέλι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Βιτόριο Γκάσμαν, Κατρίν Σπάακ και Τζιάν Μαρία Βολοντέ. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε από τον ίδιο τον Μονιτσέλι σε συνεργασία με το δίδυμο Έιτζ και Σκαρπέλι. Η ταινία συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών^[1].

Υπόθεση

Η ταινία μας μεταφέρει στον Μεσαίωνα, στην σκοταδιστική Ιταλία του 11ου αιώνα, ο Μπρανκαλεόνε Ντα Νόρτσα (Βιτόριο Γκάσμαν), γόνος μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής οικογένειας, ηγείται μιας ομάδας εξαθλιωμένων ανδρών (του γέρου συμβολαιογράφου Αμπακούκ (Κάρλο Πιζακάνε), του σωματώδους Πέκορο (Φόλκο Λούλι), του μικρού Τακόνε (Τζανλουίτζι Κρεσέντσι) και του Μάνγκολντ (Ούγκο Φανγκαρέτζι). Ο Μπρανκαλεόνε που είναι ένας άνδρας με ήθος, καλούς τρόπους και τρομερή ρητορική ικανότητα οδηγεί την ομάδα του σε μια σειρά από περιπέτειες ξεκινώντας από την κατάκτηση του φέουδου Αουροκάστρο. Στο δρόμο τους πρόκειται να αντιμετωπίσουν την πανούκλα, μια φιλήδονη χήρα, μια παρθένο και Σαρακηνούς Πειρατές. Στην ομάδα τους πρόκειται να προσαρτηθεί και ένας Βυζαντινός πρίγκιπας, ο Τεοφιλάτο Ντέι Λεόντσι (Τζιάν Μαρία Βολοντέ).

Πληροφορίες παραγωγής

Η κωμωδία αυτή του Μάριο Μονιτσέλι έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως το αριστούργημά του. Το σενάριο της ταινίας έγραψε ο Μονιτσέλι σε συνεργασία με τους Ατζενόρε Ινκρότσι και Φούριο Σκαρπέλι, οι οποίοι εμπνεύστηκαν το στοιχείο της ταινίας που την κατέστησε μεγαλοφυή, τη χρήση δηλαδή μιας φανταστικής ιταλικής γλώσσας του Μεσαίωνα, η οποία δανείστηκε στοιχεία από τη λαϊκή και τη λόγια λατινική γλώσσα, καθώς και από τις διάφορες ιταλικές διαλέκτους. Σημαντική επίσης η φωτογραφία του Κάρλο Ντι Πάλμα που χαρίζει μερικές αξέχαστες σκηνές της ταινίας, όπως εκείνη στην οποία ο ήρωας με τη συνοδεία του εμφανίζονται στην Αριστοκρατική Αυλή των Λεόντσι. Η ταινία παρουσιάζει ομοιότητες με το Ο κλέψας του κλέψαντος (I Soliti Ignoti, 1958), προγενέστερη και άκρως επιτυχημένη ταινία του σκηνοθέτη, όσον αφορά το αντικείμενο και τους χαρακτήρες που τη συνθέτουν. Ο σκηνοθέτης εμπνεύστηκε επίσης τη δημιουργία της ταινίας παρακολουθώντας τους εργάτες να δουλεύουν στα παρασκήνια μιας ταινίας με τίτλο Donne E Soldati που γυριζόταν στην Τσινετσιτά το 1955 και δεν έτυχε ευρείας προβολής. Άλλες πηγές έμπνευσης ήταν το Ο σωματοφύλακας (Yojimbo, 1961) του Ακίρα Κουροσάβα και το Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης (Francesco, giullare di Dio, 1950) του Ρομπέρτο Ροσελίνι^[2]. Ενώ η ταινία αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την τριλογία του Δεκαήμερου του Πιερ Πάολο Παζολίνι.

Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του ιταλικού κινηματογράφου που μια ταινία είχε ως αντικείμενο τον ιταλικό μεσαίωνα με τρόπο ρεαλιστικό και μακριά από το ρομαντισμό και την εξιδανίκευση της περιόδου, όπως την παρουσιάζει η λογοτεχνία.

Διανομή ρόλων

Η επιλογή του Τζιάν Μαρία Βολοντέ για τον ρόλο του Τεοφιλάτο ντέι Λεόντσι έγινε από τον παραγωγό Μάριο Τσέκι Γκόρι. Ο Βολοντέ ήταν άκρως δημοφιλής εκείνην την περίοδο λόγω της συμμετοχής του στα σπαγγέτι γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε, όπου ερμήνευε συνήθως τον ρόλο του κακού.[........................................................]

elwikipedia=>Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε

Ποιος ευθύνεται για την τραγωδία στην Τανάγρα

Συντριβή F-4, δύο νεκροί: Απαιτούνται απαντήσεις- εξηγήσεις γιατί η Πολεμική Αεροπορία συμμετείχε σε  ιδιωτική εκδήλωση με σκοπό το κέρδος, θέτοντας  μάχιμους πιλότους , αεροδρόμιο και αεροπλάνα στη διάθεση ιδιωτών

ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ  

militaire.gr

 

 

Η  απώλεια των δύο Ιπταμένων της Πολεμικής Αεροπορίας με τη συντριβή του F-4 στην Τανάγρα, έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων. Ο επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και Αντιπρόεδρος της Ομάδας της Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε δήλωση του αναφέρει:

Η ζωή των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμο μέσο θεάματος ή οικονομικού οφέλους. Η προστασία τους αποτελεί αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση της Πολιτείας.

Η απώλεια δύο αξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας κατά τη διάρκεια επίδειξης στην Τανάγρα προκαλεί βαθιά θλίψη και οδύνη. Εκφράζω τα ειλικρινή συλλυπητήριά μου στις οικογένειες και στους συναδέλφους τους.

Ο σεβασμός στη μνήμη των δύο συνανθρώπων μας δεν εξαντλείται, όμως, σε συλλυπητήριες δηλώσεις και ημέρες πένθους. Επιβάλλει την πλήρη διερεύνηση της τραγωδίας, χωρίς σιωπές, υπεκφυγές ή απόπειρες αποποίησης ευθυνών.

Δημοσιεύματα θέτουν κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με τους όρους συμμετοχής προσωπικού, αεροσκαφών και υποδομών της Πολεμικής Αεροπορίας σε μια ιδιωτικά οργανωμένη και με εισιτήριο για τους θεατές διοργάνωση. Οι σχετικές καταγγελίες πρέπει να διερευνηθούν άμεσα και να απαντηθούν τεκμηριωμένα από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας.

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, οφείλει να δώσει στη δημοσιότητα:

– Το θεσμικό και διοικητικό πλαίσιο με το οποίο παραχωρήθηκαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις, επιχειρησιακά μέσα και προσωπικό για τη συγκεκριμένη διοργάνωση.

– Τις προβλέψεις ασφάλειας και τη σχετική εκτίμηση κινδύνου για την πτήση επίδειξης.

– Τους οικονομικούς όρους της συνεργασίας και το πραγματικό κόστος για το Ελληνικό Δημόσιο.

– Τις συμβάσεις, τις ασφαλιστικές καλύψεις και τον ακριβή καταμερισμό ευθυνών μεταξύ Δημοσίου και ιδιωτικού διοργανωτή.

– Τα στοιχεία για την τεχνική κατάσταση, τη συντήρηση και την πτητική καταλληλότητα του αεροσκάφους.

– Τα πορίσματα της διερεύνησης, μόλις αυτά ολοκληρωθούν, χωρίς απόρρητα προσχήματα για ζητήματα που αφορούν τη δημόσια ασφάλεια και τη διαχείριση δημόσιων πόρων.

H δρεπανηφόρος δημοκρατία του Μητσοτάκη για όσα ΜΜΕ δεν είναι δουλικά προς αυτόν

 

Όποιο μέσο ασκεί κριτική δεν έχει ερώτηση στη ΔΕΘ - Και αν του δοθεί , θα έχει σταματήσει η κάλυψή της από τις τηλεοράσεις!

Βασίλης Σκουρής

Φωτογραφία: Eurokinissi

Dnews.gr

Έτσι αντιλαμβάνεται το Μαξίμου την στάση του απέναντι στα μέσα ενημέρωσης και την πολυφωνία!

Καταρχήν να πούμε πως η παρέμβασή μας αυτή δεν έχει να κάνει με το περιεχόμενο των ερωτήσεων των συναδέλφων δημοσιογράφων.

Έχει να κάνει με την καθεστωτική αντίληψη του Μεγάρου Μαξίμου και προσωπικά του πρωθυπουργού απέναντι στα μέσα ενημέρωσης.

Όποιο μέσο ενημέρωσης βρισκόταν στο χώρο της μη στήριξης του Κ. Μητσοτάκη δεν έλαβε ερώτηση στη ΔΕΘ. Ή τουλάχιστον δεν έλαβε έως ότου τα τηλεοπτικά κανάλια (πλην ΕΤ-2) και τα μεγάλα ραδιόφωνα κάλυπταν ζωντανά τη συνέντευξη!

Μεταξύ αυτών πχ η «Εφημερίδα των Συντακτών», άλλες εφημερίδες κοκ όπως και τα μέσα όπως ο «Ριζοσπάστης». Όπως και κορυφαίες ενημερωτικές ιστοσελίδες που δεν ταυτίζονται με την κυβέρνηση.

Ακόμα και το μεγαλύτερο ειδησεογραφικό κανάλι, το Μega, πήρε ερώτηση αν δεν κάνουμε λάθος από τα τελευταία πανελλαδικά τηλεοπτικά κανάλια, για την ακρίβεια το τελευταίο!

Προσβλητική συμπεριφορά για τους πολίτες, καθεστωτική αντίληψη για την ενημέρωση!

ΥΓ1: Και για να κατανοήσει κανείς πόσο βαθιά καθεστωτική αντίληψη για την ενημέρωση έχει το Μαξίμου είναι ότι δεν είχε κάποιο κίνδυνο από τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων των μέσων ενημέρωσης. Ο πρωθυπουργός θα απαντούσε όπως ήθελε, ο δημοσιογράφος δεν θα είχε δικαίωμα να σχολιάσει, ούτε καν να ξαναρωτήσει.

ΥΓ2: Αλήθεια το Μαξίμου πιστεύει ότι έτσι θα ελέγξει τη δημοσιογραφία, ειδικά την εποχή του διαδικτύου;