ΞΑΝΑ ΒΛΑΒΗ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: το πολύ το Κύριε Ελέησον το σιχτιρίζουν όλοι

 

ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2026: στην Αν Κάρσον, γιατί δεν χρησιμοποιεί την αρχαιότητα ως μουσειακό έκθεμα, αλλά ως πρώτη ύλη γιανα μιλήσει για το παρόν

 

Νόμπελ Λογοτεχνίας 2026 στην Αν Κάρσον – Η Καναδή ποιήτρια που ένωσε την αρχαία Ελλάδα με τη σύγχρονη λογοτεχνία

• Το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2026 απονεμήθηκε στην Καναδή συγγραφέα και ποιήτρια Αν Κάρσον, σε αναγνώριση ενός έργου που χαρακτηρίζεται από πειραματισμό, πρωτοτυπία και έντονη συνομιλία με την κλασική γραμματεία.

Σύμφωνα με τη Σουηδική Ακαδημία, η Κάρσον τιμήθηκε για το «τολμηρό και ευρηματικό της έργο», μέσα από το οποίο, αξιοποιώντας με δημιουργικό τρόπο την κλασική παράδοση, έχει συμβάλει στη διαμόρφωση νέων εκφραστικών δρόμων για τη σύγχρονη λογοτεχνία.

Η γραφή της δύσκολα εντάσσεται σε μία μόνο κατηγορία. Ποίηση, πεζογραφία, διάλογοι, δοκιμιακός λόγος αλλά και μεταφραστικές εργασίες συνυπάρχουν συχνά στα βιβλία της, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο λογοτεχνικό μείγμα που δεν ακολουθεί αυστηρά τα όρια των παραδοσιακών ειδών.

Η Anne Carson έχει μια θεμελιώδη σχέση με την κλασική αρχαιότητα. Ως κλασική φιλόλογος και ποιήτρια, η σύνδεσή της με την ελληνική αρχαιότητα δεν είναι επιφανειακή ή διακοσμητική, αλλά αποτελεί τον πυρήνα της δημιουργικής της ταυτότητας. Η αρχαιότητα λειτουργεί για εκείνη ως ζωντανός συνομιλητής, ένα εργαλείο για να διερευνήσει διαχρονικά ερωτήματα όπως ο έρωτας, η απώλεια και η επιθυμία.

Η Carson προσεγγίζει τα αρχαία κείμενα με έναν τρόπο που συνδυάζει τη φιλολογική ακρίβεια με την ποιητική ελευθερία. Ως καθηγήτρια κλασικής φιλολογίας, αρνείται να συμμορφωθεί με τις αυστηρές συμβάσεις της ακαδημαϊκής πειθαρχίας, επιδιώκοντας μια ανάγνωση που επιτρέπει την ερμηνευτική και δημιουργική ελευθερία. Οι μεταφράσεις της από τα αρχαία ελληνικά, όπως τα αποσπάσματα της Σαπφώς στο «If Not, Winter» (2002) και οι τραγωδίες του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, θεωρούνται από τη Σουηδική Ακαδημία ως αυτόνομα καλλιτεχνικά έργα. Στην προσέγγισή της, οι λέξεις και τα κενά ανάμεσά τους είναι εξίσου σημαντικά, καθώς αναγνωρίζει ότι η αρχαία γλώσσα «μοιάζει με ένα μεγάλο λιοντάρι που παίζει πριν ξαπλώσει», σε αντίθεση με τα πιο «νευρικά» αγγλικά.

Η Carson δεν χρησιμοποιεί την αρχαιότητα ως μουσειακό έκθεμα, αλλά ως πρώτη ύλη για ριζοσπαστικούς μετασχηματισμούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «Autobiography of Red» (1998), όπου η μυθολογική μορφή του Γηρυόνη μετατρέπεται σε έναν σύγχρονο έφηβο που βιώνει τον έρωτα και τη μοναξιά. Η δουλειά της με τις τραγωδίες επίσης ξεπερνά την απλή μετάφραση: στο «An Oresteia» συνδυάζει έργα τριών διαφορετικών τραγικών ποιητών, ενώ στο «Antigonick» (2012) δημιουργεί ένα υβριδικό έργο που συνδυάζει κείμενο και εικόνα, σε διάλογο όχι μόνο με τον Σοφοκλή αλλά και με στοχαστές όπως ο Χέγκελ και ο Μπέκετ.

Για την Carson, η ενασχόληση με την αρχαιότητα είναι ένας τρόπος να μιλήσει για το παρόν. Μέσα από τα θραύσματα και τα κενά των αρχαίων κειμένων, αναζητά απαντήσεις σε σύγχρονα ερωτήματα και καλεί τον αναγνώστη να συμμετάσχει ενεργά στη δημιουργία νοήματος. Η βράβευσή της με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2026 αναγνωρίζει αυτήν ακριβώς τη μοναδική ικανότητά της να γεφυρώνει την αρχαία ελληνική γραμματεία με τη σύγχρονη λογοτεχνική έκφραση, καθιστώντας την έναν από τους πιο επιδραστικούς συγγραφείς που διαλέγονται με το κλασικό παρελθόν.

Ανάλογη είναι και η περίπτωση του «Norma Jeane Baker of Troy» του 2019. Στο συγκεκριμένο έργο η Κάρσον φέρνει σε διάλογο δύο φαινομενικά μακρινές γυναικείες μορφές: την Ελένη της Τροίας, όπως παρουσιάζεται στην τραγωδία του Ευριπίδη, και τη Μέριλιν Μονρόε, αναζητώντας συνδέσεις ανάμεσα στον αρχαίο μύθο και τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα.

Με τη βράβευσή της, η Κάρσον προστίθεται σε μια μακρά σειρά σημαντικών δημιουργών που έχουν τιμηθεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ανάμεσά τους ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, η Άλις Μανρό και ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ.

Το βραβείο, ωστόσο, έχει διαχρονικά αποτελέσει αντικείμενο συζητήσεων και αντιπαραθέσεων. Η Σουηδική Ακαδημία έχει βρεθεί στο επίκεντρο κριτικής για συγγραφείς που δεν τιμήθηκαν ποτέ, παρά την αναμφισβήτητη επιρροή τους στην παγκόσμια λογοτεχνία. Ανάμεσα στα χαρακτηριστικά παραδείγματα αναφέρονται ο Λέων Τολστόι, η Βιρτζίνια Γουλφ και ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες.

Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί επικρίσεις για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται συγγραφείς από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και η Ακαδημία έχει βραβεύσει σημαντικές αμερικανικές προσωπικότητες. Χαρακτηριστική ήταν η επιλογή του Μπομπ Ντίλαν το 2016, μια απόφαση που επίσης προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και συζητήσεις σχετικά με τα όρια της λογοτεχνίας.

Από την άλλη πλευρά, όσοι υπερασπίζονται τις επιλογές της Ακαδημίας επισημαίνουν ότι η επιτροπή έχει επανειλημμένα στραφεί σε δημιουργούς και λογοτεχνικές παραδόσεις που δεν βρίσκονται πάντοτε στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής. Η βράβευση του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες το 1982 και της Ντόρις Λέσινγκ το 2007 χρησιμοποιείται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προσέγγισης.

Το Νόμπελ Λογοτεχνίας αποτελεί μέρος των βραβείων που δημιουργήθηκαν με βάση τη διαθήκη του Άλφρεντ Νόμπελ, του Σουηδού εφευρέτη και επιχειρηματία που συνδέθηκε με την ανάπτυξη της δυναμίτιδας. Οι απονομές ξεκίνησαν το 1901 και αφορούν επιτεύγματα στη λογοτεχνία, τις επιστήμες και την ειρήνη, μεταξύ άλλων πεδίων.

Η περσινή διάκριση είχε απονεμηθεί στον Ούγγρο συγγραφέα Λάσλο Κρασναχορκάι. Το έργο του έχει επανειλημμένα προκαλέσει το ενδιαφέρον της διεθνούς κριτικής, ενώ η Αμερικανίδα συγγραφέας και κριτικός Σούζαν Σόνταγκ είχε χαρακτηρίσει τον Κρασναχορκάι «μάστορα της Αποκάλυψης».

Το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2026 απονεμήθηκε στην Καναδή συγγραφέα και ποιήτρια Αν Κάρσον (Anne Carson). Η Σουηδική Ακαδημία τίμησε το έργο της «για τη δημιουργία νέων μορφών στη σύγχρονη λογοτεχνία μέσα από έναν τολμηρό και ευφάνταστο διάλογο με την κλασική παράδοση».

Αιτιολόγηση και αξιολόγηση

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Νόμπελ Λογοτεχνίας, Άντερς Όλσον (Anders Olsson), σημείωσε ότι ο πυρήνας της δημιουργίας της Κάρσον βρίσκεται στη «συνάντηση της φιλολογικής εμμονής με τις λέξεις και της ποιητικής λαχτάρας για νέο νόημα». Το έργο της κινείται ανάμεσα στο κλασικό και το σύγχρονο, ξεπερνώντας ελεύθερα τα όρια της ποίησης, του δοκιμίου, της κριτικής και της μετάφρασης, διαμορφώνοντας ένα απολύτως αναγνωρίσιμο υβριδικό ύφος.

• Βιογραφικά στοιχεία: Η Κάρσον γεννήθηκε τη δεκαετία του 1940 στο Τορόντο του Καναδά και είναι σήμερα 76 ετών. Είναι διακεκριμένη κλασική φιλόλογος, έχει διδάξει σε πολλά πανεπιστήμια της Βόρειας Αμερικής και ζει επίσης στην Ισλανδία.

• Αντιπροσωπευτικά έργα: Στα γνωστότερα έργα της περιλαμβάνονται το μυθιστόρημα σε στίχους «Αυτοβιογραφία του Κόκκινου» (Autobiography of Red), η λογοτεχνική κριτική «Έρως, ο πικρός γλυκός» (Eros the Bittersweet), η ποιητική συλλογή «Η ομορφιά του συζύγου» (The Beauty of the Husband) και το πειραματικό έργο «Nox» (Νοξ), που είναι αφιερωμένο στη μνήμη του αδελφού της.

• Χρηματικό έπαθλο και αντίδραση: Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 12 εκατομμυρίων σουηδικών κορωνών. Όταν έμαθε την είδηση, η Κάρσον βρισκόταν στην Ισλανδία «ακούγοντας τον άνεμο». Σε δηλώσεις της στα ισλανδικά μέσα ενημέρωσης είπε ότι «νομίζω πως όλοι τους έχουν τρελαθεί» και παραδέχτηκε ότι αιφνιδιάστηκε απόλυτα.

   ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

  

  Η Αν Κάρσον ζει μόνιμα στο Ρέικιαβικ με τον σύζυγό της, Ρόμπερτ Κάρι. Εκεί δέχθηκε το τηλεφώνημα της Σουηδικής Ακαδημίας και ενημερώθηκε για την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας. Λίγο αργότερα έδωσε την πρώτη της συνέντευξη μιλώντας με εκπρόσωπο της επιτροπής του βραβείου. Να τι απάντησε στις σύντομες ερωτήσεις που της έγιναν. @Robert Currie

  Επιμέλεια: Book Press

  Αν Κάρσον: «Ξεκίνα από τη μέση. Είναι ο μόνος κανόνας που έχω...

  ____________

  ANNE CARSON: Βιβλία & Βιογραφία

  ___________

BREAKING NEWS The 2026 #NobelPrize in Literature is awarded to the Canadian author Anne Carson, “for her bold and inventive oeuvre that, in playful dialogue with the classical tradition, has created new forms for contemporary literature.” https://t.co/YRvlRghlGG

— The Nobel Prize (@NobelPrize) October 8, 2026

 

___________________ 

Σημείωση του Gerontakos :  η συνέντευξη που αναρτούμε πραγματοποιήθηκε το 2024, όταν η Carson ήταν ακόμη συχνή υποψήφια για το Νόμπελ Λογοτεχνίας αλλά δεν είχε βραβευτεί. Εχθές, δύο χρόνια μετά,  η Κάρσον  κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, με το σκεπτικό της απονομής  του βραβείου να επικαλείται το «τολμηρό και εφευρετικό της έργο», το οποίο δημιούργησε νέες μορφές σύγχρονης λογοτεχνίας μέσω παιγνιώδους διαλόγου με την κλασική παράδοση. Αυτή η συνέντευξη είχε ήδη γίνει  viral , ειδικά το απόσπασμα για τον Descartes, που  έχει επανειλημμένα αναπαραχθεί.

 Anne Carson: Life is Not Fair/Αν Κάρσον: Η ζωή δεν είναι δίκαιη

Σε αυτή τη σπάνια συνέντευξη, η διάσημη ποιήτρια και δοκιμιογράφος Αν Κάρσον, γνωστή για τον ανορθόδοξο συνδυασμό ειδών και μορφών, αναλογίζεται την προσέγγισή της στη γραφή και θίγει θέματα μνήμης, αυτομυθοπλασίας και της πρόσφατης διάγνωσης της νόσου Πάρκινσον. Ανατρέχοντας στο έργο της, η Κάρσον λέει:

«Το μυαλό σου θέλει να κινηθεί, και το καλύτερο που μπορεί να κάνει ένα έργο τέχνης είναι να πάρει μαζί του το μυαλό σου, μετακινώντας το κάπου που δεν περίμενες ποτέ να κινηθεί.»

Η Αν Κάρσον δίνει συνέντευξη στη Νορβηγίδα συγγραφέα μπεστ σέλερ Λιν Ούλμαν, η οποία ξεκινά τη συζήτηση λέγοντας ότι η Αν Κάρσον είναι η συγγραφέας που αγαπάει περισσότερο η Ούλμαν. Η συζήτηση μετατοπίζεται σε όλο το εκλεκτικό φάσμα θεμάτων της Κάρσον, από την κρίση των Σύρων προσφύγων μέχρι τον θάνατο της μητέρας της, προσφέροντας στιγμές βαθιάς περισυλλογής και χιούμορ. Η Κάρσον αναλογίζεται τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε αυτά που διαβάζουμε: 

«Πάντα μου φαίνεται, όταν σκέφτομαι τα νέα, όπως τα λέμε, πώς μπορείς να διαβάσεις μια ιστορία για την τραγωδία και το τραύμα και να μπεις στη θλίψη που προκαλεί αυτό, μετά να κλείσεις την εφημερίδα και να πας να κάνεις πρόποση. Πώς το κάνουμε αυτό; Πώς αφήνουμε απλώς την ανυπαρξία να βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην ύπαρξη.»

Η Κάρσον συζητά επίσης την πρόκληση της ζωής με τη νόσο του Πάρκινσον, μια πάθηση που έχει επηρεάσει βαθιά τη συγγραφή της. Για μερικούς μήνες, η Κάρσον παρακολουθεί μαθήματα πυγμαχίας και η πυγμαχία έχει γίνει μια μορφή θεραπείας: 

«Μία από τις συνιστώμενες θεραπείες για αυτή την ασθένεια είναι η πυγμαχία, επειδή σε διδάσκει να δίνεις προσοχή στον συντονισμό χεριού-ματιού της κίνησης, αλλά και στις ακολουθίες ενεργειών».

«Είμαι ουσιαστικά ένας αλαζόνας διανοούμενος επειδή νομίζω ότι είμαι λίγο καλύτερος από όλους τους άλλους , επειδή έχω διαβάσει ένα σωρό  βιβλία. Και αυτοί οι άνθρωποι στο μάθημα πυγμαχίας δεν είναι ως επί το πλείστον ακαδημαϊκοί ή διανοούμενοι. Στην πραγματικότητα, δεν διαβάζουν καθόλου, απ' όσο μπορώ να δω. Βλέπουν τηλεόραση και έρχονται στο μάθημα πυγμαχίας. Και θα μπορούσα να τους απορρίψω, επομένως, επειδή δεν είναι σαν εμένα. Και σταδιακά έμαθα να μην το κάνω αυτό. Και όταν δεν το κάνεις αυτό, τότε αρχίζεις να βλέπεις ότι ο καθένας τους είναι στην πραγματικότητα αρκετά μοναδικός, πιθανώς τρελός και πρόθυμος να είναι ευγενικός μαζί σου. Οπότε, ξέρεις, αυτό το είδος προσοχής στις λεπτομέρειες σε οδηγεί κάπου πιο αληθινά από τη γενίκευση», δηλώνει ο Κάρσον.

Η Κάρσον στοχάζεται επίσης για το πέρασμα του χρόνου και τη θνητότητα, κάτι που αποτυπώνεται με συγκινητικό τρόπο στον στοχασμό της για τη γήρανση: «Ξυπνάς και είσαι 70 χρονών. Κοιτάζοντας μπροστά, βλέπεις μια μαύρη πόρτα. Αρχίζεις να παρατηρείς ότι η μαύρη πόρτα είναι πάντα εκεί, στην άκρη, είτε την κοιτάς είτε όχι».

Οι απόψεις της για την εγγενή αδικία της ζωής αποτυπώνονται σε μια μεταφορά που αναπτύσσει από τον θαυμασμό της για την όμορφη γραφή του Τζον Κιτς, «Η ζωή δεν είναι δίκαιη», λέει, σε ένα παιχνιδιάρικο αλλά βαρύγδουπο λογοπαίγνιο τόσο για την ομορφιά όσο και για τη δικαιοσύνη.

Η Αν Κάρσον αναφέρει τον Γάλλο φιλόσοφο Ρενέ Ντεκάρτ, γνωστό για την περίφημη φράση του cogito ergo sum, σκέφτομαι, άρα υπάρχω. «Αλλά αν κοιτάξετε την πρόταση», λέει η Κάρσον στη Λιν Ούλμαν, «λέει dubito ergo cogito, ergo sum. Αμφιβάλλω, άρα σκέφτομαι, άρα υπάρχω. […] Βλέπετε το cogito ergo sum σε μπλουζάκια σε όλο τον κόσμο, αλλά το dubito έχει κακή δημοσιότητα. Αυτό είναι πολύ προκλητικό. Όλα ξεκινούν με αμφιβολία, ή θα μπορούσε επίσης να σημαίνει δισταγμό, αλλά η ίδια ιδέα», καταλήγει η Κάρσον.

Η Αν Κάρσον, γεννημένη στο Τορόντο του Καναδά, το 1950, είναι ποιήτρια, δοκιμιογράφος και μεταφράστρια. Είναι περισσότερο γνωστή για τα έργα της που αψηφούν τα διάφορα είδη, όπως η Αυτοβιογραφία του Κόκκινου (1998), η Ομορφιά του Συζύγου (2001) και το Nox (2010). Κλασικίστρια στην εκπαίδευση, η γραφή της Κάρσον ενσωματώνει συχνά στοιχεία της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας και φιλοσοφίας. Έχει λάβει πολλά βραβεία, όπως το Βραβείο Ποίησης Griffin και το Λογοτεχνικό Βραβείο Lannan. Η Κάρσον έχει επίσης διδάξει σε πολλά αναγνωρισμένα ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένου του Πανεπιστημίου του Πρίνστον.

The Suspect/Η φωνή του αίματος» (1944)

Η φωνή του αίματος» (The Suspect, 1944) είναι μια αμερικανική  νουάρ ταινία σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Σιόντμακ (Robert Siodmak), βασισμένη στο μυθιστόρημα «This Way Out» του Τζέιμς Ρόναλντ. Πρωταγωνιστούν οι Τσαρλς Λότον (Charles Laughton) και Έλα Ρέινς (Ella Raines).

Διάρκεια: 85 λεπτά

    Σενάριο: Μπέρτραμ Μίλχαουζερ, Άρθουρ Χόρμαν

    Μουσική: Φρανκ Σκίνερ

    Φωτογραφία: Πολ Ιβάνο


Η ιστορία διαδραματίζεται στο Λονδίνο του 1902. Ο Φίλιπ Μάρσαλ (Τσαρλς Λότον) είναι ένας ευγενικός αλλά καταπιεσμένος μεσήλικας λογιστής, παγιδευμένος σε έναν δυστυχισμένο γάμο με τη δύστροπη σύζυγό του, Κόρα. Όταν γνωρίζει τη νεαρή άνεργη δακτυλογράφο Μαίρη Γκρέι (Έλα Ρέινς), αναπτύσσει μαζί της μια τρυφερή φιλία που σταδιακά εξελίσσεται σε ερωτική έλξη, αν και παραμένει πλατωνική.

Όταν η σύζυγός του ανακαλύπτει τη σχέση, αρνείται το διαζύγιο και τον απειλεί με σκάνδαλο. Λίγο αργότερα, η Κόρα βρίσκεται νεκρή μετά από πτώση από τη σκάλα. Ο θάνατός της φαίνεται ατύχημα, αλλά ο επιθεωρητής Χάξλεϊ της Σκότλαντ Γιαρντ υποψιάζεται δολοφονία, χωρίς όμως να μπορεί να το αποδείξει ή να βρει κίνητρο. Παράλληλα, ο γείτονας Γκίλμπερτ Σίμονς, ένας αλκοολικός και βίαιος σύζυγος, αρχίζει να εκβιάζει τον Μάρσαλ....

      


Η ταινία συνδυάζει στοιχεία γκόθικ μελοδράματος και φιλμ νουάρ, με έντονη την αισθητική του γερμανικού εξπρεσιονισμού που χαρακτηρίζει το έργο του Σιόντμακ. Κεντρικό θέμα είναι η ηθική σύγκρουση ενός κατά τα άλλα έντιμου ανθρώπου που οδηγείται σε ακραίες πράξεις από την απελπισία. Ο κριτικός Αλέξης Δερμεντζόγλου σημειώνει ότι η ταινία θέτει ερωτήματα για την ενοχή, την αξιοπρέπεια και τη λύτρωση, με φόντο μια ατμόσφαιρα βαθιάς μελαγχολίας. Ο ρόλος του Φίλιπ Μάρσαλ θεωρείται ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς του Τσαρλς Λότον, ο οποίος αποδίδει πειστικά την εσωτερική πάλη ενός «καλού ανθρώπου» που σπρώχνεται στα άκρα.

• 
  Charles Laughton in The Suspect
• 
  Charles Laughton and Rosalind Ivan
• 
  Ella Raines and Charles Laughton
• 
  Charles Laughton and Henry Daniell

  The Suspect (1944 film)/Wikipedia

Χρυσός Τραμπ σε σατιρικό-καταγγελτικό γλυπτό : «The Orange Plague» (Η Πορτοκαλιά Πανούκλα) και «King of Injustice» (Βασιλιάς της Αδικίας)

 

Γυμνός, χρυσός και πάνω στην πλάτη ενός μικροσκοπικού άνδρα ο Τραμπ: Το προκλητικό άγαλμα που εκτίθεται στο Ευρωκοινοβούλιο στο Στρασβούργο

• Ένα ιδιαίτερα προκλητικό και σατιρικό έργο τέχνης έκανε την εμφάνισή του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο, προκαλώντας εύλογα το ενδιαφέρον. Πρόκειται για ένα γιγαντιαίο χρυσό γλυπτό  του Δανού καλλιτέχνη Jens Galschiøt* (b.1954)που παρουσιάζει τον Ντόναλντ Τραμπ γυμνό, καθισμένο πάνω σε έναν μικρόσωμο άνδρα, τον οποίο ουσιαστικά συνθλίβει κάτω από το βάρος του.

Μια πλάκα κάτω από το άγαλμα γράφει:

    «Κάθομαι στην πλάτη ενός άντρα.» 
    Βυθίζεται κάτω από το βάρος μου 
    Θα κάνω τα πάντα για να τον βοηθήσω. 
    Εκτός από το να κατεβώ από την πλάτη του. 
    —Ο Βασιλιάς της Αδικίας. 

Το άγαλμα έχει ύψος 2,6 μέτρα. Περιέχει ένα μεγάλο μπαστούνι του γκολφ (το γκολφ είναι πάθος του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είναι εν μέρει γνωστός για τα γήπεδα γκολφ του), μια ζυγαριά (που συμβολίζει τη δικαιοσύνη) και μια μπάλα του γκολφ που έχει σχεδιαστεί για να μοιάζει με τον πλανήτη Γη . 

Σύμφωνα με τον δημιουργό, το γλυπτό έχει επενδυθεί με χρυσό 23 καρατίων και αποτελεί μέρος της καλλιτεχνικής του δουλειάς που είναι γνωστή και ως  «The Orange Plague» (Η Πορτοκαλιά Πανούκλα) και  «King of Injustice», δηλαδή «Βασιλιάς της Αδικίας».

Το μήνυμα γίνεται ακόμη πιο σαφές από την επιγραφή που συνοδεύει το έργο. Σε αυτήν περιγράφεται ένας άνθρωπος που βρίσκεται στην πλάτη ενός άλλου, ενώ δηλώνει ότι είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να τον βοηθήσει, με μία μόνο εξαίρεση: να πάψει να βρίσκεται πάνω του. Η φράση λειτουργεί ως αλληγορία για μια σχέση εξουσίας και εξάρτησης, στην οποία ο ισχυρότερος αρνείται να εγκαταλείψει τη θέση που έχει καταλάβει.

Ο Galschiøt έχει εξηγήσει ότι βασική έμπνευση για το έργο αποτέλεσε το γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα». Μέσα από την εικόνα του γυμνού ηγέτη, ο καλλιτέχνης επιχειρεί να ασκήσει πολιτική κριτική στην προεδρία Τραμπ, στις επιλογές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και στον τρόπο με τον οποίο, κατά την άποψή του, αντιμετωπίζονται διεθνή ζητήματα όπως η κλιματική αλλαγή.

Ο ίδιος υποστηρίζει ότι κυβερνήσεις και μη κυβερνητικές οργανώσεις συχνά αποφεύγουν να ασκήσουν ανοιχτά κριτική στις πολιτικές του Αμερικανού προέδρου, καθώς φοβούνται πιθανές συνέπειες, όπως εμπορικούς δασμούς, περιορισμό χρηματοδότησης ή άλλες πολιτικές πιέσεις. Ο καλλιτέχνης υποστηρίζει ότι η τέχνη δεν υπόκειται στους ίδιους περιορισμούς και μπορεί να ανοίξει συζητήσεις για ζητήματα που η πολιτική δυσκολεύεται να αγγίξει.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στην κλιματική κρίση, υποστηρίζοντας ότι οι πολιτικές των ΗΠΑ υπονομεύουν, κατά την άποψή του, τις διεθνείς προσπάθειες για την αντιμετώπισή της. Το έργο επομένως δεν περιορίζεται σε μια προσωπική σάτιρα του Τραμπ, αλλά επιχειρεί να αποτελέσει πολιτικό σχόλιο για τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στη διεθνή σκηνή.

Την παρουσία του έργου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υποστήριξε ο Δανός ευρωβουλευτής Περ Κλάουζεν, ο οποίος είχε προσκαλέσει τον καλλιτέχνη. Ο ίδιος δήλωσε ότι δεν θεωρεί πιθανή αντίδραση του Τραμπ λόγο για να αποτραπεί η έκθεση, υποστηρίζοντας πως όποιος δεν μπορεί να ανεχθεί ένα τέτοιο έργο τέχνης δεν θα πρέπει να φοβάται την πολιτική αντιπαράθεση σε διεθνές επίπεδο.

Ο δημιουργός έχει φροντίσει, μάλιστα, ώστε το έργο να αποκτήσει μεγαλύτερη διάδοση. Περίπου 20.000 μικρογραφίες του γλυπτού, τρισδιάστατα εκτυπωμένες, έχουν παραχθεί και διανεμηθεί σε επισκέπτες αλλά και εργαζόμενους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Έτσι, η σατιρική φιγούρα του Τραμπ δεν περιορίζεται στον εκθεσιακό χώρο, αλλά μεταφέρεται και από τους ίδιους τους επισκέπτες.

Μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει δημόσια αντίδραση από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ για την έκθεση του έργου στο Στρασβούργο.

Η «Πορτοκαλί Πανούκλα» έχει ήδη παρουσιαστεί και σε άλλες πολιτικές και διεθνείς διοργανώσεις. Νωρίτερα μέσα στη χρονιά είχε εμφανιστεί στις κινητοποιήσεις στην Κοπεγχάγη με σύνθημα «Κάτω τα χέρια από τη Γροιλανδία», ενώ είχε παρουσιαστεί και στη διάσκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα COP30 στο Μπελέμ της Βραζιλίας.

Ο Galschiøt σκοπεύει να συνεχίσει την περιοδεία του έργου, με επόμενο σταθμό, σύμφωνα με τον ίδιο, τη διάσκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα COP31 στην Αττάλεια της Τουρκίας. Εκεί αναμένεται να επανέλθει στο προσκήνιο το σατιρικό γλυπτό, αυτή τη φορά στο πλαίσιο μιας ακόμη μεγάλης διεθνούς συζήτησης για την κλιματική πολιτική και τον ρόλο των ισχυρών κρατών. 

Γενς Κάλσιοτ (1954)

Ξεσηκωμός και στην Ελλάδα για το αβάσταχτο κόστος των φοιτητικών σπουδών

 

Φοιτητικό συλλαλητήριο στις 13/10: Ξεσηκωμός για το κόστος σπουδών και τη στέγη - «Κατασκηνώνουμε στο Σύνταγμα» 

dnews.gr

9–12 λεπτά

---

«Το κόστος σπουδών και στέγασης έχει ξεφύγει, κατασκηνώνουμε στο Σύνταγμα για να καταλάβουν ότι δεν πάει άλλο!» ανακοίνωσαν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι της Αθήνας, καλώντας σε συλλαλητήριο την Τρίτη 13/10.

Οι φοιτητές συσπειρώνονται υπό το βάρος της δύσκολης οικονομικής πραγματικότητας που αντιμετωπίζουν και ανακοίνωσαν συλλαλητήριο για την προσεχή Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο κέντρο της Αθήνας. Με φόντο το αυξημένο κόστος σπουδών και στέγασης, οι Φοιτητικοί Σύλλογοι της Αθήνας αποφάσισαν κινητοποίηση για την Τρίτη 13 Οκτωβρίου, με συγκέντρωση στις 18:00 στο Υπουργείο Οικονομικών, κάτω από την πλατεία Συντάγματος. Όπως αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους, οι φοιτητές προγραμματίζουν παράλληλα κατασκήνωση στην πλατεία, με συναυλίες και δράσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς. «Τρίτη 13 Οκτώβρη κατασκηνώνουμε στο Σύνταγμα για να καταλάβουν ότι δεν πάει άλλο!» τονίζουν.

«Το κόστος σπουδών και στέγασης έχει ξεφύγει»

Οι Φοιτητικοί Σύλλογοι κάνουν λόγο για σημαντική οικονομική πίεση που αντιμετωπίζουν οι φοιτητές και οι οικογένειές τους από την έναρξη της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς. Στην ανακοίνωση επισημαίνουν ότι το κόστος της ενέργειας, των καυσίμων και των βασικών καταναλωτικών αγαθών έχει αυξηθεί, ενώ ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο ζήτημα της φοιτητικής στέγης και των ενοικίων. Όπως υποστηρίζουν, η κατάσταση αυτή έχει ως αποτέλεσμα κάποιοι επιτυχόντες να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στο να εγγραφούν στις σχολές τους, ενώ άλλοι φοιτητές περιορίζουν την παρουσία τους στα πανεπιστήμια ή εξετάζουν ακόμη και το ενδεχόμενο να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους.

Σύμφωνα με τους Φοιτητικούς Συλλόγους, το κόστος δεν περιορίζεται στη στέγαση και την καθημερινή διαβίωση. Στην ανακοίνωση γίνεται λόγος για αυξημένες τιμές στα κυλικεία των πανεπιστημίων, έξοδα για αναλώσιμα και μετακινήσεις, ενώ οι φοιτητές θέτουν και ζήτημα επαρκούς χρηματοδότησης των ΑΕΙ για τις λειτουργικές τους ανάγκες. Ιδιαίτερη αναφορά κάνουν στη θέρμανση των πανεπιστημιακών εγκαταστάσεων ενόψει του χειμώνα, ενώ ασκούν κριτική στην κυβέρνηση και στα υπόλοιπα κόμματα, υποστηρίζοντας ότι οι ανάγκες των φοιτητών αντιμετωπίζονται ως δημοσιονομικό κόστος.

Όπως σημειώνουν, «Η ακαδημαϊκή χρονιά ξεκίνησε και “με το καλημέρα” όλοι ανησυχούμε για το αν θα μας φτάσουν τα λεφτά για τον μήνα, αν θα τα βγάζει πέρα η οικογένειας μας. Ρεύμα, πετρέλαιο και βενζίνη πανάκριβα, το super market απλησίαστο, οι μισθοί δεν φτάνουν. Φοιτητική στέγη ανύπαρκτη και τα ενοίκια “στον θεό”, με επιτυχόντες να μη γράφονται στις σχολές, χιλιάδες φοιτητές να σκέφτονται να τα παρατήσουν ή να πηγαίνουν μόνο για την εξεταστική. Στη σχολή, αντί για μέτρα στήριξης, βλέπουμε πανάκριβα κυλικεία, επί πληρωμή συγγράμματα και αναλώσιμα, συν τη μετακίνηση και όλα τα υπόλοιπα έξοδα. Ούτε λεφτά για μία έξοδο δεν μένουν, πόσο μάλλον για κάτι παραπάνω. Ο χειμώνας έρχεται και τα ΑΕΙ δεν έχουν λεφτά ούτε για θέρμανση! Την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης θέλουν να γυρίσουμε πίσω στην Εποχή των Παγετώνων!»

«Το κράτος, αντί να δίνει λεφτά για τις πολεμικές δαπάνες, να αυξήσει τις κοινωνικές δαπάνες»

«Η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του συστήματος θεωρούν τις ανάγκες μας “κόστος” και λένε ότι “δεν υπάρχουν λεφτά”. Όμως, λεφτά ξαφνικά υπάρχουν και με το παραπάνω για τους πολεμικούς εξοπλισμούς, για να συντηρούνται οι φοροαπαλλαγές σε εφοπλιστές και τραπεζίτες! 12 δις € ήταν το πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού πέρσι! Την ίδια στιγμή, οι ενεργειακοί όμιλοι, οι ιδιοκτήτες super market, διυλιστηρίων, τραπεζών σπάνε το ένα ρεκόρ κερδοφορίας μετά το άλλο. Είναι φανερό ότι, για να ζήσουμε και να σπουδάσουμε εμείς, για να μειωθούν οι τιμές, πρέπει να χάσουν από τα κέρδη τους οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι! Το κράτος, αντί να δίνει λεφτά για τις πολεμικές δαπάνες, να αυξήσει τις κοινωνικές δαπάνες. Δεν θα θυσιάσουμε τις ανάγκες μας, τα όνειρα μας, για τους πολέμους και τα κέρδη τους! Τώρα πρέπει να τους κάνουμε να καταλάβουν ότι δεν πάει άλλο! Δεν θα ανεχτούμε να υποβαθμίζουν κι άλλο τα πτυχία μας, ιδρύοντας ιδιωτικά πανεπιστήμια, να διαλύουν τη φοιτητική μέριμνα, μειώνοντας κι άλλο τη χρηματοδότηση, να μην έχουμε καθηγητές και υποδομές.»

«Κατασκηνώνουμε στο Σύνταγμα»

Οι Φοιτητικοί Σύλλογοι καλούν τους φοιτητές από όλη την Αθήνα να συμμετάσχουν μαζικά και ενεργά στην κινητοποίηση της 13ης Οκτωβρίου. Όπως αναφέρουν, μετά τα μαθήματα θα συγκεντρωθούν στην πλατεία Συντάγματος, όπου θα παραμείνουν κατά τη διάρκεια της νύχτας. «Φέρνουμε μαζί τη σκηνή μας και κατασκήνουμε εκεί από το μεσημέρι μετά τα μαθήματά μας μέχρι και το επόμενο πρωί! Αφού δεν μας ακούνε, ήρθε η ώρα να μας δούνε και να είμαστε χιλιάδες! Το απόγευμα στις 18:00 συγκεντρωνόμαστε στο Υπουργείο Οικονομικών (κάτω από την πλατεία Συντάγματος) και συνεχίζουμε όλο το βράδυ την διαμαρτυρία μας με συναυλίες και κατασκήνωση στο Σύνταγμα!» σημειώνεται στο σχετικό κάλεσμα.

«Ήρθε η δική μας σειρά» – Οι Γάλλοι φοιτητές δείχνουν τον δρόμο και στους Έλληνες

Αξίζει να σημειωθεί ότι ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα τεκταινόμενα που εξελίσσονται με τη νεολαία και τους φοιτητές σε Γαλλία και Ισπανία, υποστηρίζοντας ότι σε ολόκληρη την Ευρώπη η νεολαία οργανώνεται και διεκδικεί μέτρα για τις ανάγκες της. «Παίρνουμε δύναμη από τους αγώνες των μαθητών και φοιτητών στη Γαλλία, των νέων στην Ισπανία! Σε όλη την Ευρώπη οι νέοι οργανώνονται και διεκδικούν! Ήρθε η δική μας σειρά!» αναφέρουν χαρακτηριστικά.

Τα αιτήματα των Φοιτητικών Συλλόγων

• Πλαφόν στα ενοίκια.
• Αύξηση του φοιτητικού στεγαστικού επιδόματος και διεύρυνση των δικαιούχων.
• Κατάργηση των ακαδημαϊκών κριτηρίων και αύξηση των οικονομικών ορίων για τη χορήγηση στεγαστικού επιδόματος.
• Δωρεάν στέγαση για τους πρωτοετείς φοιτητές που δεν μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά, με αξιοποίηση εστιών, ξενοδοχείων και άλλων χώρων.
• Ανακαίνιση και επέκταση των φοιτητικών εστιών και αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των ΑΕΙ και του Δημοσίου για τη δημιουργία νέων δωρεάν εστιών.
• Έκτακτη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων για την κάλυψη λειτουργικών αναγκών και τη θέρμανση.
• Πλαφόν στις τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος και των καυσίμων.
• Κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στην ενέργεια και του ΦΠΑ στα βασικά είδη κατανάλωσης.
• Καμία διακοπή ρεύματος σε φοιτητές που αδυνατούν να ανταποκριθούν στους λογαριασμούς.
• Δωρεάν σίτιση, μετακίνηση και Internet για όλους τους φοιτητές.
• Μείωση των τιμών στα πανεπιστημιακά κυλικεία.
• Διεύρυνση των οικονομικών και κοινωνικών κριτηρίων για τις μετεγγραφές και κατάργηση των λεγόμενων «κοφτών».
• Αναφορά σε κινητοποιήσεις νέων στην Ευρώπη.

Στην ανακοίνωσή τους οι Φοιτητικοί Σύλλογοι αναφέρονται επίσης σε κινητοποιήσεις μαθητών και φοιτητών στη Γαλλία και νέων στην Ισπανία, υποστηρίζοντας ότι αντίστοιχες διεκδικήσεις αναπτύσσονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

«Tatoo 88»= «Heil Hitler»=Κασιδιάρης

 

Ο Μιχαλολιάκος, ο Κασιδιάρης και η… Ρηγίλλης

---

του Δημήτρη Ψαρρά 

x-efimerida.gr

[8.10.2026]

Σημαδιακή μέρα η χτεσινή. Πριν από έξι χρόνια, στις 7 Οκτωβρίου 2020, ολοκληρωνόταν η δίκη της Χρυσής Αυγής που είχε ξεκινήσει στις 20 Απριλίου 2015. Κι εκείνη σημαδιακή μέρα: 20 Απριλίου είχε γενέθλια ο Χίτλερ.

Και χτες επέλεξαν οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ «11 χρόνια δίκη της Χρυσής Αυγής. Οι άνθρωποί της» να το παρουσιάσουν στην αίθουσα «CINOBO ΟΠΕΡΑ». Θα ακολουθήσουν προβολές στις 9,10,11,12,13,14 Οκτωβρίου. Τη δημοσιογραφική έρευνα υπογράφει η Χρύσα Λύκου, ενώ τη σκηνοθεσία ο Στέλιος Ζαχαρίου.

Δυστυχώς η ταινία αυτή δεν περιγράφει μόνο ένα σκοτεινό παρελθόν, δηλαδή τη δικαστική διερεύνηση της δράσης μιας ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης και την προσπάθεια κάποιων ανθρώπων να φέρουν σε πέρας το δύσκολο έργο της αποκάλυψης αυτής της δράσης. Όποιος τη δει, θα διαπιστώσει ότι όσα κερδίσαμε στη δίκη εκείνη αμφισβητούνται και πάλι. Απ’ αυτή την άποψη, η ταινία, επικεντρωμένη στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και στηριγμένη στην έντονα προσωπική αλλά και εξαιρετικά πολιτική αφήγηση της Μάγδας Φύσσα, μπορεί να μοιάζει με μια τραγωδία που έφτασε στην κάθαρση, αλλά στην πραγματικότητα τη βλέπουμε σήμερα σαν ένα πολιτικό θρίλερ που μας καλεί και πάλι να βρούμε τρόπους για να αντιμετωπίσουμε τη βία και το έγκλημα που προκαλεί το ρατσιστικό και εθνικιστικό μίσος.

«Αρχηγός» και «Υπαρχηγός» αλληλοκαρφώνονται

Μπορεί να σκεπάζουν τις σβάστικες από τα μπράτσα τους ή να κουκουλώνουν τον θαυμασμό τους για τον Χίτλερ τα υπολείμματα της Χρυσής Αυγής, αλλά δεν παύουν να εμφανίζονται περήφανοι για όσα διέπραξαν τόσα χρόνια και να προσποιούνται ότι δεν υπάρχουν σε βάρος τους πραγματικά στοιχεία εγκληματικής δράσης.

Αλλά για κακή τους τύχη, ο «Αρχηγός» Μιχαλολιάκος και ο «Υπαρχηγός» και υποψήφιος «Νέος Αρχηγός» Κασιδιάρης με όσα λένε ο ένας εναντίον του άλλου τον τελευταίο καιρό στην πραγματικότητα ομολογούν την πραγματική τους δράση.

            – Από τη μια, ο Μιχαλολιάκος, στην πρώτη του διαδικτυακή «συνέντευξη» διάρκειας μιάμισης ώρας τη Δευτέρα (5.10.2026), καταγγέλλει ανοιχτά τον Κασιδιάρη, τον εμφανίζει ως δικό του «προϊόν» που δεν διαφώνησε με τη δράση της Χρυσής Αυγής, αλλά απλώς διεκδίκησε την αρχηγία της. Το χειρότερο είναι ότι αφήνει να εννοηθεί ότι ο Κασιδιάρης είχε την εύνοια των αρχών που του εξασφάλισαν θέση νοσοκόμου στη φυλακή για να συμπληρώνει «μεροκάματα» και να αποφυλακιστεί. Τον κατατάσσει στους «γλύφτες» του συστήματος, ενώ αναρωτιέται πώς του επιτρέπουν λογαριασμούς στο TikTok και το Twitter (Χ), ενώ στον ίδιο το απαγορεύουν. Μάλιστα ο Μιχαλολιάκος καρφώνει ανοιχτά τον Κασιδιάρη για άσκηση βίας. Δηλώνει ότι προσπαθούσε να τον καλύψει και ήταν λάθος του, αναφέροντας ως παράδειγμα την επίθεση Κασιδιάρη στη Λιάνα Κανέλλη και τη Ρένα Δούρου: «Τον κάλυπτα. Ομολογώ το λάθος μου. Τον κάλυπτα και σε άλλες περιπτώσεις, όπως με την περίπτωση της Κανέλλη. Αυτά τα χαστούκια στην Κανέλλη μας στοίχησαν τον αποκλεισμό απ’ όλα τα τηλεοπτικά κανάλια επί 7 χρόνια». Βέβαια αυτή ήταν η πάγια θέση του Μιχαλολιάκου με την άσκηση εγκληματικής βίας που ανέθετε πάντοτε στους κατά καιρούς «υπαρχηγούς» του. Το ίδιο έκανε μετά τη δολοφονική επίθεση της ομάδας του «υπαρχηγού» Αντώνη Ανδρουτσόπουλου (Περίανδρου) στον Δημήτρη Κουσουρή το 1998. Όσο κρυβόταν ο Περίανδρος, η εφημερίδα «Χρυσή Αυγή» τον εμφάνιζε ως διωκόμενο ήρωα. Και μόλις εμφανίστηκε, ο Μιχαλολιάκος του πρόσφερε τον αδελφό του για συνήγορο υπεράσπισης. Αλλά μετά την καταδίκη, τον έσβησε από τα κατάστιχα της οργάνωσης.      

            – Από την άλλη, ο Κασιδιάρης δεν λέει καν τη λέξη «Μιχαλολιάκος»΄(ούτε βέβαια τα ονόματα των άλλων στελεχών της Χρυσής Αυγής) και εμφανίζει όλη τη δράση του ως προσωπική υπόθεση. Έγραψε, μάλιστα, ολόκληρο βιβλίο για να προβάλλει τη δράση του, στο οποίο δεν αναφέρεται ούτε ένας άλλος χρυσαυγίτης («Η μαύρη βίβλος του πολιτικού συστήματος»). Ακολουθώντας κι αυτός τη λογική της στρουθοκαμήλου ισχυρίζεται ότι η τελεσίδικη δικαστική απόφαση δεν του καταλογίζει καμιά παράνομη πράξη. Βέβαια είναι πλέον δημοσιευμένο το κείμενο της πρωτόδικης απόφασης, οπότε μπορεί καθένας να διαβάσει αναλυτικά τις εγκληματικές πράξεις των οργανωμένων «Ταγμάτων Εφόδου» της Χρυσής Αυγής που διατάχθηκαν από τη διεύθυνση της ναζιστικής οργάνωσης, στην οποία μετείχε ο Κασιδιάρης. Το αστείο είναι ότι ακόμα και προχτές, σε μια συνέντευξή του σε ομοϊδεάτη του ανέλυε επί ώρα ότι στο μπράτσο του δεν έχει τη σβάστικα, αλλά το αρχαίο «γαμμάδιον», ενώ ο ίδιος είναι πούρος αντιναζιστής! Το κακό γι’ αυτόν είναι ότι το ίδιο το περιοδικό της Χρυσής Αυγής «Αντεπίθεση» έχει το σήμα στο μπράτσο του σε ένα ειδικό αφιέρωμα για τα «εθνικιστικά» τατουάζ. Και πώς τιτλοφορείται το άρθρο; «Tatoo 88». Όπου «88» είναι ως γνωστόν η κωδική ονομασία του «Χάιλ Χίτλερ» («Heil Hitler»), επειδή το «Η» είναι το όγδοο γράμμα του γερμανικού αλφαβήτου. Μ’ άλλα λόγια, ο Κασιδιάρης ζητωκραυγάζει και σήμερα «Χάιλ Χίτλερ» που κατά τη γνώμη του είναι αρχαιοελληνικός χαιρετισμός.

Η χορηγία του Μαξίμου

Αυτά όλα θα είχαν μικρή σημασία, εφόσον προέρχονται από ανθρώπους που έχουν τελεσίδικα καταδικαστεί για «διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης». Το ενδιαφέρον έγκειται στο γεγονός ότι με όσα λένε ή γράφουν Μιχαλολιάκος και Κασιδιάρης, ουσιαστικά «καρφώνει» ο ένας τον άλλο. Ο Μιχαλολιάκος ευθέως αναφέρεται στη δράση του Κασιδιάρη (φροντίζοντας, βέβαια, να βγάζει τον εαυτό του απέξω), ενώ ο Κασιδιάρης αποσιωπά μεν την ύπαρξη του Μιχαλολιάκου, αλλά επιχειρεί να ξεχωρίζει την προσωπική του δράση από τις ενέργειες της Χρυσής Αυγής. Άθελά τους, δηλαδή, «Αρχηγός» και «Υπαρχηγός» επιβεβαιώνουν όσα στοιχειοθετήθηκαν στις πολύχρονες δίκες τους και κατέληξαν στις τεκμηριωμένες καταδίκες τους.

Και πού ποντάρουν τώρα Μιχαλολιάκος και Κασιδιάρης; Μα στην ευγενική χορηγία του επί δεκαετίες υψηλού προστάτη της εγχώριας Ακροδεξιάς, δηλαδή του «βαθέος κράτους» της Δεξιάς. Από τη στιγμή που έχει αναλάβει την υπόθεση ο Μάκης Βορίδης, το επιτελικό κράτους του Κυριάκου Μητσοτάκη μας έχει αποκαλύψει τις πραγματικές προθέσεις του. Όποιος ακόμα δεν τις έχει αντιληφθεί, ας ακούσει τον φανατικότερο οπαδό του κ. Μητσοτάκη, τον Γιώργο Καρατζαφέρη (δάσκαλο του Γεωργιάδη, του Πλεύρη και σύμμαχο του Βορίδη) χτες στον «Σκάι» να μιλά για τη σίγουρη νίκη της Νέας Δημοκρατίας, προσθέτοντας ότι Κασιδιάρης και.. ΚΚΕ θα λάβουν πάνω από 50 έδρες. Προσθέτει φυσικά ότι δεν πρέπει να στερηθεί ο Κασιδιάρης το δικαίωμα εκλογής από 500.000 ψηφοφόρους!

Δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει αυτή η παλιά συνταγή της Νέας Δημοκρατίας, να μη διστάζει δηλαδή να στηριχτεί στην Ακροδεξιά, ακόμα και τη Χρυσή Αυγή. Δείτε ένα απόσπασμα από την παλιά τηλεοπτική σειρά «Δυο ξένοι» που μεταδιδόταν από το «Mega»:

Μιλά η (ακροδεξιά) Φλώρα Μπαρμπαρίτσα (Χρυσούλα Διαβάτη) με τη φίλη της Μαριάνθη Μαντούνα (Ράνια Ιωαννίδου) για το πώς θα κοροϊδέψει τα μηχανάκια της AGB παρακολουθώντας εκπομπές με χαμηλή τηλεθέαση:

Φλώρα: «Μαριάνθη, να μάθουμε πού εκπέμπει και ο Μιχαλολιάκος της Χρυσής Αυγής!»

Μαριάνθη: «Γιατί ειδικά αυτόν;»

Φλώρα: «Για να φανεί ότι έχει ρεύμα… Να χαρούνε κει κάτω στη Ρηγίλλης [τα γραφεία τότε της Νέας Δημοκρατίας]. Να κάνουμε και κανένα καλό, τώρα που έχουμε τη δύναμη στα χέρια μας».

Μαριάνθη: «Θέλεις να το βάλουμε και στην ώρα του Μεγάλου Θυμού [άλλη σειρά του καναλιού];»

Φλώρα: «Αχ ρε Μαριάνθη! Είσαι μεγάλη καρδιά. Μπράβο! Γι’ αυτό ρε σ’ αγαπάω».

Το επεισόδιο αυτό μεταδόθηκε στις 5.4.1999. Εκείνη την εποχή ο Μιχαλολιάκος είχε τηλεοπτική εκπομπή (στο κανάλι «Τηλετώρα») και στις 13.6.1999 συνεργάστηκε με τον Κώστα Πλεύρη για τις Ευρωεκλογές. Στην κυβέρνηση ήταν το ΠΑΣΟΚ και το άνοιγμα της Ν.Δ. προς τη Χρυσή Αυγή είχε αναλάβει ο νεοδημοκράτης βουλευτής Γιώργος Καρατζαφέρης. Το ενδιαφέρον είναι ότι όλα αυτά γίνονταν λίγους μήνες μετά την οργανωμένη επίθεση στον Κουσουρή και τους δυο συντρόφους του και ο Μιχαλολιάκος –όπως σήμερα ο Κασιδιάρης- προσπαθούσε να εμφανίσει το «κοινοβουλευτικό» του προσωπείο.

«ΕΠΙ ΣΚΟΠΩ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ» :η μυθιστορηματική ανάδειξη ενός θέματος-ταμπού της ελληνικής κοινωνίας, του δωσιλογισμού και της Μαύρης Αγοράς στον καιρό της Κατοχής

 

1. Μετατρέποντας την ψυχρή καταγραφή του δωσιλογισμού σε βαθιά ανθρώπινη αφήγηση

Η Σοφία Παπακυρίλλου γράφει για το βιβλίο «ΕΠΙ ΣΚΟΠΩ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ» της Ελισάβετ Χρονοπούλου. 

parallaximag.gr

3–4 λεπτά

---

Η Ελισάβετ Χρονοπούλου στο «ΕΠΙ ΣΚΟΠΩ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ» (Εκδόσεις Πόλις, 2026) καταφέρνει κάτι σπάνιο. Μετατρέπει την ψυχρή ιστορική καταγραφή του δωσιλογισμού και της μαύρης αγοράς σε μια ζωντανή, επώδυνη και βαθιά ανθρώπινη αφήγηση.

Το βιβλίο δεν είναι απλά ένα ιστορικό μυθιστόρημα για την Κατοχή. Είναι μια ανατομία της προδοσίας. Εστιάζει σε εκείνους που πλούτισαν εξαθλιώνοντας τους διπλανούς τους, ανταλλάσσοντας λίρες με σπίτια και τρόφιμα με ζωές. Η Χρονοπούλου αναδεικνύει το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς τους «επιχειρηματίες» της κατοχικής περιόδου όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν, αλλά αποτέλεσαν την μαγιά της μεταπολεμικής οικονομικής ελίτ.

Η ιστορία ξεκινά στο σήμερα, με έναν μοναχικό ήρωα που ανακαλύπτει ένα παλιό γράμμα. Αυτό το εύρημα λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στις δυο εποχές. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί την προσωπική μνήμη για να ξεκλειδώσει την συλλογική ιστορία. Η αφήγηση είναι πυκνή, γρήγορη, σχεδόν κινηματογραφική (αντανακλώντας την ιδιότητα της Χρονοπούλου ως σκηνοθέτιδας), χωρίς περιττούς μελοδραματισμούς.

Η γραφή είναι λιτή, «στεγνή» εκεί που πρέπει και ταυτόχρονα διαπεραστική. Δεν προσπαθεί να διδάξει ιστορία αλλά να μεταφέρει το συναίσθημα της αδικίας. Η χρήση των ιστορικών στοιχείων (με την επιστημονική συμβολή του Μενέλαου Χαραλαμπίδη ) είναι υποδειγματική, καθώς εντάσσονται οργανικά στην πλοκή χωρίς να την βαραίνουν.

Ξεχωρίζει,

Για το θάρρος του, γιατί αγγίζει ένα θέμα-ταμπού της ελληνικής κοινωνίας που αποσιωπάται χρόνια τώρα κάτω από το χαλί της «Εθνικής ομοψυχίας».

Για τον ανθρωποκεντρισμό του, γιατί εστιάζει στα θύματα και τους απογόνους τους, στην εσωτερική τους ανάγκη για δικαίωση, έστω και καθυστερημένα.

Και για την συναισθηματική του ένταση, που παρόλο που είναι μικρό ως μέγεθος, αφήνει ένα βαρύ αποτύπωμα στον αναγνώστη, προκαλώντας τον να αναλογιστεί τις ρίζες της Νεοελληνικής πραγματικότητας.

Το «ΕΠΙ ΣΚΟΠΩ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ» είναι μια κραυγή ενάντια στη λήθη και μια υπενθύμιση ότι οι πληγές που δεν καθαρίζονται, δεν κλείνουν πραγματικά.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Η Ελισάβετ Χρονοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε κινηματογράφο. Το 2013 εκδόθηκε από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ η συλλογή διηγημάτων της «ΦΟΡΑΕΙ ΚΟΣΤΟΥΜΙ» και το 2017 η συλλογή διηγημάτων «Ο ΕΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ» η οποία τιμήθηκε με το βραβείο διηγήματος από την Ακαδημία Αθηνών και με το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας. Το 2024 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη το βιβλίο της «ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ-Μια ζωή στο φως», μια βιογραφία του διεθνώς διακεκριμένου διευθυντή φωτογραφίας.

____________________________  

 

2.  Η ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΒΟΥΛΙΟ

Η Ελισάβετ Χρονοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα και στη Φλωρεντία. Εργάζεται από το 1985 ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και μοντέζ στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Έχει σκηνοθετήσει τηλεταινίες, τηλεοπτικές σειρές και πέντε κινηματογραφικές ταινίες.

Η Ελισάβετ Χρονοπούλου έκανε την πρώτη της συγγραφική εμφάνιση το 2013 με τη συλλογή διηγημάτων «Φοράει κοστούμι» (εκδ. Πόλις). Ακολούθησε το βιβλίο της «Ο έτερος εχθρός» (Πόλις 2017) που έλαβε το Βραβείο Διηγήματος της Ακαδημίας Αθηνών και το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας. Δημοσίευσε επίσης τη βιογραφία του διεθνούς φήμης διευθυντή φωτογραφίας Γιώργου Αρβανίτη «Μια ζωή στο φως» (Πατάκης 2024).

Με αφορμή το μυθιστόρημά της «Επί σκοπώ πλουτισμού» (εκδ. Πόλις 2026) που βασίζεται σε έρευνα στα αρχεία του Ειδικού Δικαστηρίου δωσιλόγων Αθηνών, η Ελισάβετ Χρονοπούλου συζητά με τον Μανώλη Πιμπλή για το ενδιαφέρον της να διαχειριστεί λογοτεχνικά, μεγάλα ηθικά διλήμματα καθώς και τη συμπεριφορά των ανθρώπων σε ακραίες συνθήκες, επίσης το ζήτημα της αυτοδικίας και, βέβαια, το θέμα του οικονομικού δωσιλογισμού καθαυτό.

Επίσης, στην εκπομπή αυτής της εβδομάδας ο κριτικός βιβλίου Βαγγέλης Χατζηβασιλείου μιλάει για το μυθιστόρημα του Χρήστου Αστερίου «Η εγγαστρίμυθη φάλαινα» (εκδ. Πατάκη 2025), ο συγγραφέας, μεταφραστής και, προσφάτως, εκδότης (εκδ. Γεννήτρια) Παναγιώτης Κεχαγιάς μιλά «σε πρώτο πρόσωπο» στην κάμερα της εκπομπής για την εκδοτική του δραστηριότητα ενώ η δημοσιογράφος Σταυρούλα Παπασπύρου συζητά με τον Μανώλη Πιμπλή για τα βιβλία «Όταν και οι λακκούβες ήταν χαρά» της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη (εκδ. Κέδρος 2026) και «Αμαλία - μια πόρνη στα αζήτητα» του Βασίλη Τζανακάρη (εκδ. Ελληνοεκδοτική 2025).

Τι το καλό περιμένεις για τον τόπο όταν η κυβέρνησή του χειροκροτεί δουλικά έναν ξένο πολιτικό που καυχάται ότι είναι εθνικιστής

Ο Σμαραγδής στην Πνύκα και τι ξέχασε να πει ο Ρούμπιο

Σπύρος Ραπανάκης

rosa.gr

4–5 λεπτά

---

Έκατσα χθες το απόγευμα να ακούσω την ομιλία του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ στην Πνύκα. Για να είμαι ειλικρινής, μου φάνηκε εξαιρετικά προβληματικό και ακατανόητο το γεγονός ότι παραχωρήθηκε ο συγκεκριμένος χώρος, ο τόσο ιστορικά και πολιτισμικά φορτισμένος χώρος, στον Ρούμπιο.

Τι δουλειά έχει στην Πνύκα με φόντο την Ακρόπολη ο υπουργός εξωτερικών μιας κυβέρνησης που έχει καταστρατηγήσει κάθε έννοια διεθνούς δικάιου και διπλωματίας;

Ο εκπρόσωπος ενός Προέδρου που έχει ισοπεδώσει τον ορθό λόγο, την δημοκρατία την ελευθερία, επιβάλλοντας μια ψεκασμένη, μεταφυσική, θρησκόληπτη αντίληψη σε ένα ανελεύθερο καθεστώς που ομοιάζει με φασισμό του 21ου αιώνα;

Τέλος  πάντων, μην ζητάμε και πολλά. Αν ο Ρούμπιο ζήτησε φόντο την Ακρόπολη για τα προεκλογικά του βίντεο, ο υπήκοος- πελάτης- εν προκειμένω η Ελλάδα- θα του δώσει φόντο την Ακρόπολη.

Ακούγοντας την ομιλία, κάποιες στιγμές πίστεψα ότι στην συγγραφή της έχει συμβάλλει ο Σμαραγδής. Ρηχή, ανιστόρητη με εργαλειοποίηση και παραποίηση της ιστορίας- σε ορισμένα σημεία ήθελες να γελάσεις και να κλάψεις ταυτόχρονα από την αμηχανία και την ετεροντροπή.

Αν έχεις δει Σμαραγδή, θα καταλάβεις το συναίσθημα.

Από την άλλη, το περιεχόμενο της ομιλίας Ρούμπιο, πράγματι, θα διδάσκεται στις σχολές.

Στην Ελληνική Αγωγή του Άδωνι Γεωργιάδη για την ακρίβεια.

«Έχουμε ξεχάσει όσα μας έκαναν ξεχωριστούς, ντρεπόμαστε για όσα μας έκαναν να διακρινόμαστε από τους άλλους. Η λέξη "εθνικισμός" έγινε βρισιά, απεμπολήσαμε την εθνική κυριαρχία», είπε ο Ρούμπιο σε μια βαθιά ανιστόρητη και επικίνδυνη διατύπωση.

Η ιστορία της Ευρωπαϊκής ηπείρου είναι γεμάτη λουτρά αίματος, σφαγές και αμέτρητους θανάτους ακριβώς εξαιτίας του εθνικισμού. Η Ευρώπη άκμασε όταν αποδέχτηκε τον γεωγραφικό και ιστορικό της ρόλο ως χώρος συνύπαρξης διαφορετικών εθνοτήτων, θρησκειών, ως ένα πρότυπο πολυπολιτισμικότητας και συνύπαρξης.

Όποτε προέταξε τον εθνικισμό και το μίσος, οδηγήθηκε σε τραγωδίες και σε κατάρρευση. Η ταύτιση του εθνικισμού, του πολέμου των πολιτισμών και των θρησκειών με την πρόοδο και την ακμή του δυτικού κόσμου, βρίσκεται μόνο στο μυαλό των ακροδεξιών, των Τραμπικών και των αναθεωρητών της ιστορίας.

Στα σοβαρά, αν κάποιος νιώθει υπερήφανος για την ανερμάτιστη σύνδεση της αρχαίας Ελλάδας με την αποικιοκρατία της Δύσης, την προώθηση της MAGA ατζέντας στο μεταναστευτικό, στα δικαιώματα, στην παραβίαση των διεθνών κανόνων και του νόμου, μάλλον έχει πρόβλημα.

Ή είναι απλώς υπάλληλος του μήνα. Κάθε μήνα. Όπως για παράδειγμα ο Άδωνις που μας χάρισε μια ανάρτηση- μνημείο δουλοπρέπειας και κολακείας.

Μπορεί η κυβέρνηση να ένιωσε κολακευμένη από τηνΣμαράγεια ομιλία Ρούμπιο, τόσο που της… διέφυγε κάτι που είπε και δεν είπε ο Ρούμπιο.

Οι διαρροές από το Μαξίμου παραμονές της επίσκεψης του Αμερικανού Υπ.Εξ. εστιάζαν ιδιαίτερα στο θέμα του καλωδίου, στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας- Κύπρου. «Κάποια από τα ζητήματα που αφορούν τις ενεργειακές διασυνδέσεις σχετίζονται με ευαίσθητες καταστάσεις που συμπεριλαμβάνουν και άλλες χώρες».

Σε ελεύθερη μετάφραση, «λύστε τα εσείς με την Τουρκία». Κάτι ακόμα που “ξέχασε” είναι η οποιαδήποτε αναφορά στις παραβιάσεις στο Αιγαίο, στην ΑΟΖ, στην ανάγκη επίλυσης του Κυπριακού στο πλαίσιο Γκουτέρες. Αυτά που δεν ξεχάστηκαν είναι τα εξοπλιστικά 4 δισ. που μας άφησε πεσκέσι.

Χειροκρότημα από κάτω οι κυβερνητικοί. Τόσο χειροκρότημα είχαν να ρίξουν από την πρεμιέρα του «Καποδίστρια» στα σινεμά. 

Σποτ  

ΕΣΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ , ΤΙ ΕΙΠΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΤΟΥ ΡΟΥΜΠΙΟ;

ΤΙΠΟΤΑ! 

ΜΟΥΓΚΑ ΣΤΗ ΣΤΡΟΥΓΚΑ!

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ , ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ , ΤΟΝ  ΣΤΗΛΙΤΕΥΣΕ ...

O Κωνσταντίνος Βήτα δεν είναι μόνο καλός μουσικός αλλά και θαυμάσιος ζωγράφος

 

Κατηγοριες Εκδηλώσεων

• ΔΗΜΗΤΡΙΑ
• ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
• ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ
• ΘΕΑΤΡΟ
• ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
• ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
• ΜΟΥΣΙΚΗ
• ΟΠΕΡΑ-ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
• ΧΟΡΟΣ-ΑΚΡΟΒΑΤΙΚΑ
• ΑΡΧΕΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΩΝ

Θεσσαλονίκη: Στα 61α Δημήτρια (Μουσείο Momus / Helexpo ) η ζωγραφική έκθεση «ακτογραμμή» του μουσικού Κωνσταντίνου Βήτα

Μια έκθεση ζωγραφικής του μουσικού στο MOMUS περίπου είκοσι χρόνια μετά την πρώτη ατομική εικαστική παρουσίασή του στην πόλη

makedonia.gr

Μνήμες, όνειρα, ίσως και ιστορίες που έχει ακούσει ο Κωνσταντίνος Βήτα, αποτυπώνονται, όχι σε χαρτί με νότες ή λέξεις, όπως θα φανταζόταν κανείς για έναν δημιουργό που έχει ταυτιστεί με τη μουσική και τον στίχο, αλλά σε καμβά. Τοπία χωρίς συγκεκριμένη γεωγραφία, ανθρώπινες μορφές που μοιάζουν να περιμένουν, να παρατηρούν ή να αναζητούν, βουνά, δέντρα, θάλασσες και ουρανοί συνθέτουν έναν κόσμο που μοιάζει να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο.

Είναι ο εικαστικός κόσμος του Κ.ΒΗΤΑ, που αποκαλύπτεται  από τις αρχές Οκτωβρίου  στο κοινό μέσα από την έκθεση «Κ.ΒΗΤΑ. Μόνο η ακτογραμμή μένει», στο MOMUS- Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στον χώρο Case Studio, σηματοδοτώντας παράλληλα την έναρξη των 61ων Δημητρίων.

Για τον ιστορικό τέχνης και επιμελητή του MOMUS Θοδωρή Μάρκογλου, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά της ζωγραφικής του Κ.ΒΗΤΑ είναι ακριβώς αυτή η ανοιχτή, συμβολική τοπιογραφία, που δεν επιχειρεί να μιμηθεί τη φύση, αλλά χρησιμοποιεί αυτή και τις ανθρώπινες μορφές για να μεταδώσει συναισθήματα. «Αυτό το τόσο ανοιχτό έργο τέχνης έχει μεγάλη σημασία για όλους εμάς τους θεατές, ιδιαίτερα στην εποχή που ζούμε, όπου η εικόνα είναι τόσο καταιγιστική. Έχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε εικόνες οι οποίες δεν είναι στο κινητό, δεν είναι στην οθόνη, αλλά είναι μια ήρεμη ζωγραφική, που προσπαθεί με κάποιο τρόπο να ισορροπήσει την καθημερινότητά μας» αναφέρει ο κ. Μάρκογλου.

Η καλλιτεχνική διευθύντρια του MOMUS- Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θούλη Μισιρλόγλου από την πλευρά της, εστιάζει στη δυνατότητα που δίνει αυτή η ζωγραφική στον θεατή να κινηθεί ανάμεσα σε διαφορετικές χρονικότητες και καταστάσεις. «Η έκθεση είναι σαν να μας δίνει ξαφνικά τον χώρο να κάνουμε ένα διαρκές μπρος- πίσω στον χρόνο, στη μνήμη, στο όνειρο και στην πραγματικότητα», σημειώνει. «Φτιάχνεται εν τέλει ένας καινούριος τόπος, που είναι αυτοί οι τόποι των έργων και μπορεί να είναι στον καθένα σας διαφορετικοί. Μπορεί όντως να γίνει μια θάλασσα, μια ακτογραμμή, που πάντοτε είναι ένα όριο».

Η «ακτογραμμή» του τίτλου είναι άλλωστε και το όριο που διατρέχει το ποιητικό σημείωμα του Κ.ΒΗΤΑ για την έκθεση. Ένα κείμενο όπου συνυπάρχουν η φύση, ο πόλεμος, η ανθρώπινη μοναξιά, οι αναμνήσεις, ο θάνατος και η αναζήτηση μιας αλήθειας που δεν προσφέρεται εύκολα. «Στο όνειρο που περπατούσα όλα έμοιαζαν με αναπάντητα ερωτήματα, σε στάσεις λεωφορείων», γράφει. Και καταλήγει: «Ίσως γι’ αυτό τα καλύτερα ποιήματα δεν μας αφήνουν απλώς με αναπάντητα ερωτήματα. Μας αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο θέτουμε τα ερωτήματα. Και αυτό είναι ήδη μια μορφή γνώσης, έστω και αν δεν είναι η τελική αλήθεια».

Η έκθεση αποτελεί την πρώτη μεγάλη επιστροφή του Κ.ΒΗΤΑ στη Θεσσαλονίκη με ζωγραφικό έργο, περίπου είκοσι χρόνια μετά την πρώτη ατομική εικαστική παρουσίασή του στην πόλη, το 2005, στο τότε Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης. Η σχέση του με τις εικαστικές τέχνες, ωστόσο, είναι πολύ παλαιότερη, καθώς έχει σπουδάσει Ζωγραφική και Ιστορία της Τέχνης στη Μελβούρνη, όπου γεννήθηκε, και συνέχισε παράλληλα με τη μουσική του πορεία να ζωγραφίζει και να μελετά.

Η επιλογή του MOMUS ως χώρου έναρξης των 61ων Δημητρίων έχει και έναν συμβολικό χαρακτήρα, όπως σημείωσε ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τουριστικής Ανάπτυξης Βασίλης Γάκης. «Δεν είναι τυχαία η επιλογή να είναι το opening των Δημητρίων με το MOMUS. Θέλαμε να τονίσουμε ότι όλοι οι φορείς συμμετέχουν, ανεξάρτητα από το αν εντάσσονται ή όχι στην προγραμματική σύμβαση με το υπουργείο Πολιτισμού για τα Δημήτρια», σημείωσε ο κ. Γάκης.