Δύο εμβληματικά βιβλία της Ελένης Κούκκου για τον Καποδίστρια και τη Λωξάνδρα Στούρτζα

 

diastixo.gr

Ελένη Ε. Κούκκου: «Ιωάννης Α. Καποδίστριας – Ρωξάνδρα Σ. Στούρτζα» και «Ιωάννης Καποδίστριας»

Ανθούλα Δανιήλ

11–14 λεπτά

---

Ελένη Ε. Κούκκου: «Ιωάννης Α. Καποδίστριας – Ρωξάνδρα Σ. Στούρτζα» και «Ιωάννης Καποδίστριας»

Η συγγραφέας Ελένη Κούκκου ήταν ιστορικός, καθηγήτρια στη Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας, με 62 αυτοτελείς εκδόσεις και περισσότερες από 300 δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά. Επισκέφτηκε δέκα φορές τα αρχεία της Μόσχας, Πετρούπολης και Οδησσού για να συγκεντρώσει το υλικό για τη ζωή και το έργο του Ιωάννη Καποδίστρια. Για τον Καποδίστρια, αλλά και για άλλα θέματα της ελληνικής ιστορίας, ταξίδεψε και έδωσε διαλέξεις σε πολλά πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής. Το 1994, με την ευκαιρία της ελληνικής προεδρίας στην ΕΟΚ, προσκλήθηκε στην Κέρκυρα, στις εκδηλώσεις της Συνόδου Κορυφής. Η Εταιρία Μελέτης της Ελληνικής Ιστορίας, με χορηγό το Ίδρυμα Λεβέντη, μετέφρασε και εξέδωσε την εκτενή μελέτη της John Kapodistrias: A Greek Europhile Diplomat: ο Καποδίστριας διεθνοποίησε την ιδέα της «Ηνωμένης Ευρώπης», για την οποία αγωνιζόταν να πείσει τους Ρώσους διπλωμάτες από το 1817. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1996, ο Δήμος Ναυπλιέων την ανακήρυξε επίτιμη Δημότη Ναυπλίου (ημερομηνία δολοφονίας του Καποδίστρια: 27 Σεπτεμβρίου 1831), και στις 10 Φεβρουαρίου 2000, ο Δήμος Αθηναίων τής απένειμε το Μετάλλιο της πόλεως των Αθηνών (ημερομηνία γέννησης του Καποδίστρια: 10 Φεβρουαρίου 1776). Η Ελένη Κούκκου πέθανε το 2007.

Το βιβλίο της Ιωάννης Α. Καποδίστριας – Ρωξάνδρα Σ. Στούρτζα: Μια ανεκπλήρωτη αγάπη βρίσκεται πλέον στη 10η έκδοση, αποδεικνύοντας το μεγάλο ενδιαφέρον που έχει για την Ελλάδα και το κοινό, αφού στις σελίδες του ο αναγνώστης θα δει όχι μόνο την ιδιαίτερη σχέση των δύο αυτών σημαντικών ανθρώπων, αλλά και τη μεγάλη αγάπη τους για την Ελλάδα και την ελευθερία της.

Η Κούκκου άρχισε να ερευνά τη ζωή της Ρωξάνδρας Στούρτζα στα διάφορα αρχεία της Ελλάδας και της Ευρώπης, όπου είδε ότι οι δύο αυτοί άνθρωποι για σημαντικό χρονικό διάστημα συμπορεύτηκαν στο θέμα των πολιτικών και πολιτιστικών αγώνων. Το αρχείο του πατρός Στούρτζα, που στεγαζόταν στο σπίτι του Πούσκιν, ερεύνησε η Κούκκου για 45 ημέρες σε οκτάωρη βάση. Οι φάκελοι, με το πλούσιο υλικό, ήταν αποκαλυπτικοί. Ιδιαιτέρως τα δεύτερα απομνημονεύματα της Ρωξάνδρας (Ma vie), που άρχισε να τα γράφει μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, και τα «Σκόρπια φύλλα της καρδιάς της», σημειώματα πολύ προσωπικά, απευθυνόμενα στον εαυτό της, μικρές εξομολογήσεις και φράσεις αντιγραμμένες από επιστολές του Καποδίστρια… «όλα σε ρυθμό crescendo και funèbre. […] Γι’ αυτό και έχουν τη γοητεία της πηγαίας αλήθειας». Ο αυστηρός και εξαιρετικά υπεύθυνος Καποδίστριας είχε εμπιστοσύνη στις κρίσεις της, στις γνώσεις της και στις «διπλωματικές» ικανότητές της.

Το ημερολόγιο που κρατώ, με όλα τα γεγονότα που έζησα και ζω, έγινε πολύ ογκώδες από τότε που είχα την τιμή να σε συναντήσω.

Παραθέτω απόσπασμα από την πρώτη επιστολή από τη Ζυρίχη, 4/16 Φεβρουαρίου 1814: «η καλύτερη ημέρα της ζωής μου θα είναι εκείνη κατά την οποία θα ημπορέσω να σας εκφράσω όλα εκείνα που αισθάνομαι και σκέπτομαι για σας […]. Έχω, δεσποσύνη, πολλά, παράδοξα και σοβαρά να σας ειπώ. Αλλά καιρός παντί πράγματι. […] Και ο καιρός αυτός δεν έφθασε ακόμη… Δικός σας».

Απόσπασμα από την τρίτη επιστολή, Ζυρίχη, 20 Απριλίου 1814: «Έχω πάντοτε στο νου μου, και με τη γλυκύτερη ψυχική ηδονή, το σχέδιο για το ταξίδι μου στην Καρλσρούη, όπου θα σε συναντήσω. Είχα ήδη την τιμή να σου ξαναγράψω ότι η σκέψη μου αυτή ήταν ο ευχάριστος σύντροφός μου κατά το ταξίδι μου από τη Ζυρίχη στο Γενικό Αρχηγείο του αυτοκράτορος και δεν απατήθηκα […]. Το ημερολόγιο που κρατώ, με όλα τα γεγονότα που έζησα και ζω, έγινε πολύ ογκώδες από τότε που είχα την τιμή να σε συναντήσω […]. Δέξου την επιβεβαίωση και την έκφραση για τα πιο βαθιά αισθήματά μου…».

Στα 1815, ο Καποδίστριας γίνεται, παρά τη θέλησή του, Υπουργός Εξωτερικών με τεράστιο όγκο εργασιών, ο τσάρος δεν προβαίνει σε καμία ενέργεια πριν τον ρωτήσει, ενώ στην Ευρώπη συμβαίνουν πάρα πολλά και δύσκολα, μεταξύ των οποίων η εφαρμογή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου, οι διπλωματικές σχέσεις της Ρωσίας με την Περσία, η Ιερά Συμμαχία. Οι ευθύνες του τον αναγκάζουν να απομονωθεί και να απομακρυνθεί. Εκείνη διακριτικά θα του γράψει: «Να μου φυλάσσετε πάντα μια θέση ανάμνησης στην σκέψη σας και στην καρδιά σας!». Η αλληλογραφία του Καποδίστρια και της Ρωξάνδρας δεν είναι απλώς μια προσωπική υπόθεση. Είναι μια υπόθεση μέσα σε έναν λαβύρινθο πολιτικών δύσκολων συγκυριών, όπου μόνο η πολιτική σκοπιμότητα βαραίνει…[...............................................]ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ελένη Ε. Κούκκου: «Ιωάννης Α. Καποδίστριας – Ρωξάνδρα Σ. Στούρτζα» και «Ιωάννης Καποδίστριας»

***************

 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Η Ελένη Ε. Κούκκου ήταν ιστορικός, καθηγήτρια στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε μέλος της πενταμελούς επιτροπής στην οποία ανέθεσε το Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών τη μελέτη και την οργάνωση των μεταπτυχιακών του σπουδών. Καρπός των πολύχρονων αρχειακών ερευνών της ήταν η συγγραφή και έκδοση 92 συγγραμμάτων και μελετών και περισσότερων από 300 άρθρων σε επιστημονικά περιοδικά. Το σύγγραμμά της “Ιωάννης Καποδίστριας: ο άνθρωπος – ο διπλωμάτης, 1800-1828” βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Έλαβε ενεργό μέρος σε διεθνή και πανελλήνια συνέδρια. Πέθανε στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2007.

                                                                  Διάλεξη 

Ελένη Κούκου:"Αγώνες του Καποδίστρια για το Ελληνικό Κράτος" (27-3-1993)

Συνομιλία με ένα λογισμικό | Ένας AI περίπατος στην Αρχαία Αγορά,από τις 16 έως τις 20 Ιουλίου στις 19.30.

 

Συνομιλία με ένα λογισμικό | Ένας AI περίπατος στην Αρχαία Αγορά

debop.gr

 3–4 λεπτά

---

To Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει τη δράση με τίτλο Συνομιλία με ένα λογισμικό – Ένας AI περίπατος στην Αρχαία Αγορά του Γιώργου Δρίβα, από τις 16 έως τις 20 Ιουλίου στις 19.30.

To έργο Συνομιλία με ένα λογισμικό. Ένας AI περίπατος στην Αρχαία Αγορά είναι μια περιπατητική – διαλογική ξενάγηση, βασισμένη στη συνομιλία του δημιουργού με μοντέλα Τεχνητής Νοημοσύνης (Artificial Intelligence – ΑΙ) και παρουσιάζεται υπό την μορφή μιας περιδιάβασης στην Αρχαία Αγορά, στην καρδιά της πόλης των Αθηνών.

Ο Γιώργος Δρίβας προσκαλεί ένα μοντέλο ΑΙ να ‘περπατήσει’ πλάι του, σε μια εμβληματική τοποθεσία της πόλης, πραγματοποιώντας μια φιλοσοφική συζήτηση, που βασίζεται σε ερωταποκρίσεις, στα βήματα ενός σωκρατικού διαλόγου. Μια βασική παραδοχή που ισχύει εκ των προτέρων είναι η εξής: Το μοντέλο ΑΙ δεν γνωρίζει που βρίσκεται και δεν έχει καμία πληροφορία για τον χώρο.

Χωρίς να χρησιμοποιεί προϋπάρχουσες πληροφορίες που θα μπορούσε να αντλήσει από το διαδίκτυο, το ΑΙ καλείται να ‘ερμηνεύσει’ την εικόνα του κάθε σημείου της διαδρομής και να εκφράσει τις ‘αυθόρμητες’, ‘ανιστόρητες’ σκέψεις του. Ταυτόχρονα προσκαλείται να φανταστεί και να ‘εντάξει’ τον εαυτό του σε διάφορα σημεία του χώρου.

Η συζήτηση κινείται κυρίως σε τρεις άξονες, –παρελθόν, παρόν, μέλλον– με το ΑΙ να προτρέπεται να σχολιάσει ένα πιθανό παρελθόν που μπορεί να φανταστεί στον χώρο, το παρόν αλλά και ένα πιθανό μέλλον σε βάθος χρόνου εκατοντάδων ετών, εντάσσοντας ταυτόχρονα τη δική του ‘ύπαρξη’ σε αυτά τα υποθετικά σενάρια.

Έτσι, το AI μοντέλο μετατρέπεται σε αρχαιολογικό ντετέκτιβ του μέλλοντος και ερευνά ένα πολιτισμικό έγκλημα. Σε μια συγκεκριμένη διαδρομή μέσα στην Αρχαία Αγορά, οι θεατές παρακολουθούν τον Δρίβα και τη συνομιλία του με την τεχνητή νοημοσύνη. Σε επιλεγμένα σημεία, σταματούν για να ακούσουν την περιγραφή ενός μνημείου, την αναζήτηση των στοιχείων του εγκλήματος, έναν προβληματισμό, μια σκέψη ή μια ‘αναφορά’ που το μοντέλο έχει συντάξει για να αποχαιρετήσει τους ανθρώπους.

Με αφορμή αυτόν τον περιπατητικό – εξερευνητικό διάλογο με την τεχνητή νοημοσύνη, το έργο ανοίγει ένα πεδίο συζητήσεων που προτείνει εναλλακτικές μυθοπλαστικές αναγνώσεις του αρχαίου μνημείου, αποδίδοντας στο ΑΙ μια οικεία, σχεδόν ανθρώπινη υπόσταση. Εν τέλει, το μοντέλο αρχίζει να διατυπώνει υπαρξιακές ανησυχίες και προσκαλεί να μας φανταστούμε σε μια, περισσότερο ή λιγότερο, πιθανή εκδοχή του επερχόμενου Αύριο.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σενάριο – Σκηνοθεσία – Παρουσίαση Γιώργος Δρίβας, σε συνεργασία με μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης

Σχεδιασμός – Επιμέλεια ήχου Γιώργος Ραμαντάνης

Σχεδιασμός Κοστουμιού Adonis.eu

Βοηθός Σκηνοθέτη Σοφία Δαμαλά

Β΄ Βοηθός σκηνοθέτη Νικόλας Κεραμεύς

Οι εικόνες αποτελούν την αρχή μιας συζήτησης του δημιουργού με διαφορετικά ΑΙ μοντέλα για το μέλλον της Αρχαίας Αγοράς και δεν αποτελούν μέρος της δράσης.

___________________________________________________________________

Ώρα συγκέντρωσης του κοινού: 19.00

Ώρα έναρξης της δράσης: 19.30

Διάρκεια: 45’ περίπου

Μέγιστος αριθμός ατόμων ανά παρουσίαση: 30 άτομα

Η παρουσίαση θα γίνεται με ασύρματο σύστημα ακουστικής ξενάγησης (ένα ζευγάρι ακουστικών ανά θεατή). 

Παρακαλούνται οι θεατές να αποφύγουν τη χρήση υποδημάτων με τακούνια.

Μία αδιανόητη μεθόδευση κατά του δημόσιου χαρακτήρα του νερού :συγχώνευση των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης με την ΕΥΑΘ.

 

1. Φάμελλος: «Επικίνδυνη μεθόδευση κατά του δημόσιου νερού και των πολιτών της Θεσσαλονίκης»

Ο βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης και πρώην πρόεδρος ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ πραγματοποίησε στην ΕΥΑΘ την πρώτη του επίσημη επίσκεψη μετά την παραίτηση του

Βαγγέλης Στολάκης 

emakedonia.gr

Τρίτη 14 Ιουλίου 2026

 

Για επικίνδυνη μεθόδευση κατά του δημόσιου χαρακτήρα του νερού αλλά και των συμφερόντων των Θεσσαλονικέων μίλησε ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ και βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης Σωκράτης Φάμελλος αναφερόμενος στον σχεδιασμό που προωθείται από πλευράς κυβέρνησης για συγχώνευση των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης με την ΕΥΑΘ. Νωρίτερα ο κ. Φάμελλος είχε σειρά συναντήσεων με τους εργαζόμενους αλλά και την διοίκηση της ΕΥΑΘ.

«13 χρόνια μετά το δημοψήφισμα για το δημόσιο νερό στη Θεσσαλονίκη και το κίνημα του «Σώστε το Νερό», υπάρχει μια επικίνδυνη μεθόδευση κατά του δημόσιου νερού, αλλά και κατά των συμφερόντων των πολιτών της Θεσσαλονίκης από την κυβέρνηση, που επιχειρεί τη συγχώνευση των δημοτικών υπηρεσιών και επιχειρήσεων ύδρευσης και αποχέτευσης με την ΕΥΑΘ. Ένα σχέδιο το οποίο είναι αντίθετο με τα συμφέροντα και της πόλης, αλλά και των δήμων, των περιφερειών» είπε ο κ. Φάμελλος. Και συνέχισε «Η κυβέρνηση εδώ και επτά χρόνια κάνει ό,τι μπορεί για να χρεοκοπήσει τις ΔΕΥΑ, τις δημοτικές επιχειρήσεις ύδρευσης και αποχέτευσης. Με πανάκριβο ρεύμα, με τη ρήτρα αναπροσαρμογής του κυρίου Χατζηδάκη, χωρίς να τους δίνει πόρους για υποδομές, χωρίς να τους δίνει δυνατότητα για προσλήψεις. Και τώρα επιχειρεί ένα σχέδιο συγχώνευσης με την ΕΥΑΘ, η οποία έχει κατορθώσει να ασκεί μια δημόσια πολιτική νερού εδώ, με κατευθύνσεις που είχαν δοθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και με τη στήριξη και των εργαζομένων, και οδηγεί σε ένα αλαλούμ, σε ένα ναρκοπέδιο.

Γιατί θα πρέπει πλέον η ΕΥΑΘ να επιλύει τα προβλήματα ύδρευσης και αποχέτευσης από το Πρόχωμα του δήμου Χαλκηδόνας μέχρι την Ιερισσό του δήμου Αριστοτέλη και να μπει στην αρμοδιότητά της, και η άρδευση, για να ικανοποιηθούν τα σχέδια του κυρίου Παπασταύρου, που το μόνο που θέλει είναι την εμπορευματοποίηση του νερού» συμπλήρωσε ο κ. Φάμελλος.

 ************************************

2.Οργή δημάρχων Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης για την υποχρεωτική υπαγωγή των δικτύων ύδρευσης στην ΕΥΑΘ

Φωτεινή Στεφανοπούλου

voria.gr

 7–8 λεπτά

---

Με έκπληξη και αγανάκτηση υποδέχτηκαν οι δήμαρχοι της Χαλκιδικής και συνάδελφοί τους από την περιφέρεια της Θεσσαλονίκης την απόφαση του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας να υπαχθούν υποχρεωτικά τα δίκτυα ύδρευσης, αποχέτευσης και άρδευσης στην ευθύνη ΕΥΑΘ.

Μετά τη συνάντηση που είχαν χθες με τον υπουργό Σταύρο Παπασταύρου, οι τέσσερις δήμαρχοι της Χαλκιδικής, Πολυγύρου Γιώργος Εμμανουήλ, Κασσάνδρας Ηρακλής Λειβαδιώτης, Αριστοτέλη Στέλιος Βαλιάνος και Νέας Προποντίδας Μανώλης Καρράς, μαζί με τους δημάρχους Θέρμης Θόδωρο Παπαδόπουλο, Βόλβης Διαμαντή Λιάμα και Λαγκαδά Νίκη Ανδρεάδου, παρουσία του βουλευτή ΝΔ Χαλκιδικής, Γιάννη Γιώργου, συναντήθηκαν λίγο πριν από τη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας, στο οποίο έθεσαν το ζήτημα.

Οι δήμαρχοι έκαναν λόγο για νέο αιφνιδιασμό και απόφαση χωρίς καμία διαβούλευση με τους ενδιαφερόμενους και για ένα νομοσχέδιο που απλώς μειώνει τους διαχειριστές του νερού, χωρίς οικονομοτεχνική μελέτη και πρόβλεψη για τιμολόγηση, το οποίο δεν πρόκειται να βελτιώσει την κατάσταση. Μάλιστα, αφενός επισήμαναν ότι το νομοσχέδιο έρχεται σε αντίθεση με τον πρόσφατα ψηφισθέντα νέο κώδικα της αυτοδιοίκησης, που προβλέπει εθελούσια συνένωση Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης – Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ), αφετέρου έθεσαν ζήτημα συνταγματικότητας, καθώς οι υποδομές αποτελούν περιουσιακό στοιχείο των δήμων.

«Μεθοδεύτηκε στην καρδιά του καλοκαιριού το πέρασμα ενός νομοσχεδίου για βίαιη ενσωμάτωση των δήμων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης στους δύο φορείς, την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, παρά το ότι πριν από λίγες μέρες ψηφίστηκε στον Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων διάταξη, η οποία προβλέπει την εθελούσια συνένωση φορέων διαχείριση του νερού. Δηλαδή αυτοί δεν ξέρουν και τι θέλουν ως κυβέρνηση. Άλλα ψηφίζει το ένα υπουργείο, άλλα πάει να ψηφίσει το άλλο υπουργείο χωρίς καμία μελέτη βιωσιμότητας, με επιχειρήματα του τύπου αποτελεσματικότητα ή οικονομίες κλίμακας, χωρίς να αποδεικνύεται τίποτε. Αυτό θα έχει οικτρά αποτελέσματα και πρέπει να το καταλάβουν. Δεν είναι δυνατόν δουλειά 30 και 40 χρόνων να χαραμίζεται, επειδή κάποιοι θέλουν βίαια να διαχειριστούν το νερό στο σύνολο της συγκεκριμένης περιοχής», τόνισε ο δήμαρχος Θέρμης, Θόδωρος Παπαδόπουλος.

Ο κ. Παπαδόπουλος αναφέρθηκε στα μέτρα και στα έργα που έχει υλοποιήσει ο δήμος Θέρμης για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας στην ευρύτερη περιοχή της λεκάνης του Ανθεμούντα για τον δήμο Θέρμης, με αιχμή την αντιμετώπιση του προβλήματος της άρδευσης, τονίζοντας ότι η ΕΥΑΘ ουδέποτε ασχολήθηκε με τέτοια ζητήματα. «Σχεδιάζουμε και έχουμε και ένα σωρό έργα σε εξέλιξη. Τι πάνε να κάνουν τώρα; Ποια η ΕΥΑΘ μπορεί να ασχοληθεί με αυτά τα ζητήματα; Ασχολήθηκε ποτέ η ΕΥΑΘ με προβλήματα τέτοιου είδους; Θα μας γυρίσουν πίσω; Θα δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα. Πάνε να χαλάσουν ότι καλό υπάρχει. Δεν θα το επιτρέψουμε. Θα βγούμε στο δρόμο και εμείς και οι αγρότες, να το ξέρουν. Δεν θα περάσει αυτό.  Είναι εις βάρος της κοινωνίας, είναι εις βάρος της προόδου», τόνισε.

Ανεπαρκές χαρακτήρισε ο δήμαρχος Πολυγύρου, Γιώργος Εμμανουήλ, το διάστημα των 10 ημερών που έχει οριστεί για τη διαβούλευση του νομοσχεδίου, που, όπως είπε, δεν προβλέπει τη βασική λειτουργία του συστήματος.  «Είναι ένα νομοσχέδιο που ήρθε χωρίς να έχει γίνει διαβούλευση με τους δήμους. Το διάστημα αυτό των 10 ημερών θεωρούμε ότι είναι πάρα πολύ λίγο, για να μπορέσουμε να δώσουμε όλες τις πλευρές ενός τεράστιου προβλήματος που είναι η λειψυδρία και θεωρούμε ότι όλο αυτό δεν λύνεται προφανώς με ένα νομοσχέδιο που αφορά μονάχα μια υποχρεωτική συνένωση με οικονομικούς και νομικούς όρους. Δεν περιγράφεται στο νομοσχέδιο καθόλου το πώς θα γίνει η λειτουργία των υπηρεσιών ύδρευσης, άρδευσης και αποχέτευσης. Δεν έχουμε εχέγγυα για το αν η ποιότητα του νερού των υπηρεσιών θα είναι καλύτερη μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου. Δεν έχουν προηγηθεί οι απαιτούμενες μελέτες που χρειάζονται, για να μπορέσουμε να πειστούμε ότι θα είμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση. Άρα λοιπόν θεωρούμε ότι αντιμετωπίζεται με πάρα πολύ μεγάλη προχειρότητα», δήλωσε.

Ζητήματα συνταγματικότητας έθεσε ο δήμαρχος Αριστοτέλη, Στέλιος Βαλιάνος, αναφέροντας ενδεικτικά το ζήτημα της χρήσης των υποδομών που αποτελούν δημοτική περιουσία. Επίσης, σημείωσε ότι το σχέδιο δεν προσδιορίζει τι θα γίνει με το πολυδαίδαλο δίκτυο της Χαλκιδικής, που αριθμεί τουλάχιστον 600 αντλιοστάσια και εκατομμύρια μέτρα δικτύου ύδρευσης.

«Αν κανείς βάλει μαζί και τα ζητήματα της τιμολόγησης του νερού που δεν λύνονται μέσα από το νομοσχέδιο, νομίζω ότι δεν υπάρχει ετοιμότητα αυτή τη στιγμή ούτε από την αυτοδιοίκηση να συναινέσει σε αυτό το νομοσχέδιο, αλλά ούτε και από τη Βουλή των Ελλήνων να προχωρήσει την ψήφισή του», τόνισε και πρότεινε την αναβολή της ψήφισης του νομοσχεδίου.

«Πώς προκύπτουν όλα αυτά τα οφέλη που προοιωνίζεται ο νόμος; Πώς θα διαχειριστούμε τους υπαλλήλους; Πώς θα γίνει η τιμολόγηση των υδάτων για τους δημότες μας και για τους ωφελούμενους από το νερό που παρέχουμε εδώ και χρόνια;», διερωτήθηκε η δήμαρχος Λαγκαδά, Νίκη Ανδρεάδου, η οποία έκανε λόγο για μια πρωτοβουλία χωρίς οικονομοτεχνική μελέτη που να αποτυπώνει τα δεδομένα και τη μεταβίβαση μίας αρμοδιότητας που ανήκει στον εγγύτερο βαθμό διοίκησης, την τοπική αυτοδιοίκηση Α' βαθμού.

Από την πλευρά του, ο δήμαρχος Νέας Προποντίδας, Μανώλης Καρράς, εξέφρασε την εκτίμηση ότι ο σχεδιασμός είναι πρόχειρος και δεν αντιμετωπίζει ολιστικά το ζήτημα διαχείρισης των υδάτων, ενώ δεν περιγράφει τον τρόπο μεταβίβασης της περιουσίας των δήμων στην ΕΥΑΘ. «Εμείς είμαστε ένας δήμος με υπηρεσία Ύδρευσης και Αποχέτευσης σε καλή κατάσταση. Υλοποιήσαμε και υλοποιούμε πάρα πολλά έργα, όπως την αναβάθμιση του βιολογικού των Μουδανιών και της Καλλικράτειας με προϋπολογισμό 13,5 εκατομμυρίων ευρώ, ένα δίκτυο ύδρευσης 11,5 εκατομμυρίων ευρώ σε εκτός σχεδίου περιοχές, όπου εκεί εμπλέκονται ιδιώτες υδροδότησης κι ένα έργο με 21 γεωτρήσεις, ύψους 2,5 εκατ. ευρώ, καθώς και τη μονάδα επεξεργασίας λυμάτων Διονυσίου όπου έχουμε μετατρέψει το νερό σε νερό άρδευσης. Άρα ουσιαστικά ο Δήμος δεν χρειάζεται καμία υποστήριξη ούτως ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει το κομμάτι αυτό όπως το λειτουργεί μέχρι τώρα», τόνισε.

Η πρόταση της ΠΕΔ-ΚΜ

Ο πρόεδρος της ΠΕΔ-ΚΜ, δήμαρχος Πυλαίας – Χορτιάτη, Ιγνάτιος Καϊτεζίδης, ανέφερε ότι πολλοί δήμοι, όπως και ο δικός του, επιθυμούν τη συνένωση με την ΕΥΑΘ. Ωστόσο, όπως είπε, η διαδικασία που επιλέχθηκε, εν κρυπτώ και ερήμην της αυτοδιοίκησης, δεν ήταν σωστή, ενώ τόνισε πως στο νομοσχέδιο πρέπει να διασφαλίζεται ο δημόσιος χαρακτήρας του νερού και να ορίζεται η οικειοθελής προσχώρηση που απαλείφθηκε.

Η τοποθέτηση του προέδρου εγκρίθηκε με τους δημάρχους να δηλώνουν ότι με βάση αυτήν θα λάβουν αποφάσεις στα δημοτικά τους συμβούλια.

14η Ιουλίου(Γαλλική Επανάσταση): ημέρα μνήμης και περισυλλογής για κάθε δημοκρατικό πολίτη ή απλώς ένας αστικός μύθος;

 

14η Ιουλίου: Οι αγώνες της «Μαριάννας»

Ο γαλλικός λαός ακούοντας τη «Μασσαλιώτιδα» ξαναγυρίζει πάντα με τη σκέψη του στις μεγάλες δημοκρατικές επαναστάσεις

Βαγγέλης Στεργιόπουλος

in.gr

 10–13 λεπτά

---

Επειδή το γαλλικό θέμα ξανάγινε επίκαιρο με την πρόσφατη επίσκεψη του Ντε Γκωλ (σ.σ. στην Ελλάδα, επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή, από τις 16 έως τις 19 Μαΐου 1963) και προκαλεί ζωηρό ενδιαφέρον από όλες τις πολιτικές και πνευματικές απόψεις του, θα δώσω σήμερα μία εικόνα των αγώνων της Γαλλικής Δημοκρατίας. Της Μαριάννας, όπως τη λένε, με το φρυγικό σκουφί, παλιό επαναστατικό έμβλημα που παράδινε η μία Δημοκρατία στην άλλη, για να θυμίζει το μεγάλο δημοκρατικό σεισμό που ετράνταξε την Ευρώπη ολόκληρη μετά το γκρέμισμα της Βαστίλλης. Γιατί η Δημοκρατία στη Γαλλία, από την πρώτη καθιέρωσή της στη Μεγάλη Επανάσταση ως τα νεώτερα χρόνια που έρριξε ρίζες, αντιμετώπισε τις φοβερότερες δοκιμασίες και χρειάστηκε να παλαίψει σκληρά για να βγει νικήτρια.

Σήμερα θα περιγράψω ένα αποφασιστικό γεγονός της Τρίτης Δημοκρατίας (σ.σ. La IIIème République, 1870-1940) που έκανε κρότο στην εποχή του. Και που μ’ αυτό εδόθη τέλος στις αντιδημοκρατικές ενέργειες των Ορλεανιστών (σ.σ. των οπαδών της συνταγματικής μοναρχίας), που δεν υπολογίζανε καθόλου την αδύνατη ακόμη Δημοκρατία, καθώς την έβλεπαν ν’ αγκομαχά προσπαθώντας να λύσει τόσα προβλήματα.

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 26.5.1963, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο κόμης των Παρισίων, στους γάμους της κόρης του με τον βασιλικό πρίγκηπα της Πορτογαλίας, οργάνωσε μία φανταχτερή δεξίωση και της έδωσε πολιτικό χαρακτήρα, καλώντας όλους τους ντόπιους και τους ξένους πρίγκιπες, το διπλωματικό σώμα, ανώτερους αξιωματούχους και βουλευτές, για να γίνει έτσι ευρύτατα αισθητό, όπως έγραψαν την άλλη μέρα οι φιλικές του εφημερίδες, ότι διαθέτει όλα τα πρόσωπα και τις σχέσεις, καθετί που θα χρειαζόταν για να συγκροτήσει μία μεγάλη βασιλική κυβέρνηση. Και για να εκθέσει έτσι τη Δημοκρατία στα μάτια του λαού, δείχνοντας πως δεν τη λογαριάζει. Η πολιτική εκμετάλλευση ενός οικογενειακού γεγονότος, καθώς ήταν οι γάμοι της πριγκίπισσας, ξεσηκώνει τους δημοκρατικούς και τους κάνει να πάρουν την απόφαση ν’ αντιδράσουν. Μάλιστα ν’ αντιδράσουν μια και καλή.

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 26.5.1963, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Το ζήτημα έρχεται στη Βουλή, οι δημοκρατικοί βρίσκονται στο ποδάρι, έτοιμοι να χτυπήσουν, νιώθοντας όλοι ότι η περίοδος της ανοχής πρέπει να τελειώσει και να ληφθούν μέτρα ριζικά για ν’ αλλάξει η κατάσταση. Γιατί όπως εμφανιζότανε άφηνε και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό την εντύπωση ότι οι μοναρχικοί είχαν εγκαταστήσει μέσα στο δημοκρατικό καθεστώς και κυβέρνηση δική τους, αφού αποτολμούσαν τα πάντα, ελεύθερα, ανεξέλεγκτα, κι’ εδέχονταν επίσημα τους ξένους πρεσβευτές. Όλα αυτά στηλιτεύονται από το βήμα. Ο πρωθυπουργός Φρεσινέ (σ.σ. o γάλλος πολιτικός Charles Louis de Saulces de Freycinet, 1828-1923, ο οποίος διετέλεσε τέσσερις φορές πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας) μιλά για την αντιδημοκρατική προπαγάνδα των μοναρχικών, που κοιτάνε με κάθε τρόπο να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του λαού στη Δημοκρατία, με την ελπίδα ότι θα πετύχουν μια μέρα την παλινόρθωση, αποκαλύπτει τη συστηματική πολιτική δράση τους, ότι θέτουν σε κυκλοφορία φυλλάδια δυσφημιστικά, για να πείσουν τον κόσμο ότι τάχα μόνο με το θρόνο οι Γάλλοι θα ξαναβρούν τη δύναμή τους και την ευημερία τους.

Ύστερα από έντονες συζητήσεις που έκαναν κατάδηλη τη θέληση της Δημοκρατίας για να πλήξει τους βασιλικούς, η κυβέρνηση καταθέτει το ιστορικό νομοσχέδιο για την έξωση των πριγκήπων. Όλοι οι αρχηγοί οικογενειών που εβασίλεψαν στη Γαλλία, καθώς και οι κληρονόμοι τους, πρέπει να εγκαταλείψουν το γαλλικό έδαφος, γιατί διαφορετικά θα εφυλακίζοντο και μετά την έκτιση της ποινής, αμέσως μόλις έβγαιναν από τη φυλακή, θα δινότανε διαταγή για την απέλασή τους. Ένα άλλο άρθρο όριζεν επίσης ότι τα μέλη αυτών των βασιλικών οικογενειών δεν είχαν πια καμιά θέση στο στρατό της ξηράς και της θάλασσας, ούτε μπορούσαν να αναλάβουν καμιά δημόσια υπηρεσία ή εκλογική εντολή. Επακολούθησε σάλος. Αλλά το νομοσχέδιο για την απομάκρυνση των πριγκήπων, αν και καταπολεμήθη με πείσμα από τους βασιλόφρονες, εψηφίσθη τελικά. Κι’ εδώ αναφέρεται από όλες τις γαλλικές ιστορίες το συγκινητικό επεισόδιο του μισοπαράλυτου στρατηγού Φαιντέρμπ, που θέλοντας να εκδηλώσει τη βαθειά του προσήλωση στη Δημοκρατία, εζήτησε άμα άρχισε η ονομαστική ψηφοφορία να τον μεταφέρουν με τα χέρια, για να μη χαθεί η ψήφος του.[....................................................................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ

14η Ιουλίου: Οι αγώνες της «Μαριάννας»

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 

O μύθος της 14ης Ιουλίου... (άλωση της Βαστίλης)

ΟΝΕΙΡΟ ΘΕΡΙΝΗΣ ΝΥΚΤΟΣ Η ΕΝΟΙΚΙΑΣΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 

Θεσσαλονίκη: Είδος προς... εξαφάνιση τα οικογενειακά διαμερίσματα προς μίσθωση

Λίνα Τσιρέκα

voria.gr

 

 ~3 λεπτά

---

Ανησυχία και προβληματισμό προκαλεί στους μεσίτες της Θεσσαλονίκης, η έλλειψη ανακαινισμένων διαμερισμάτων, περίπου 100 τμ, με απλά λόγια «οικογενειακών» κατοικιών, την ώρα που οι ενδιαφερόμενοι αναζητούν κατοικίες με μικρές πιθανότητες εύρεσης. Συχνά, μάλιστα, οι επιλογές τους, όταν θέτουν προδιαγραφές, είναι μετρημένες στα δάχτυλα των… δυο χεριών.

«Συνήθως στα μέσα Ιουνίου βγαίνουν προς ενοικίαση διαμερίσματα, φέτος φτάνουμε στα μέσα Ιουλίου και η διαθεσιμότητα για ανακαινισμένες κατοικίες είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Έρχονται πελάτες και δεν μπορούμε να τους εξυπηρετήσουμε. Ρωτάει ο ένας συνάδελφος τον άλλον μήπως έχει κάποιο ακίνητο για να δείξει στον πελάτη του και συνήθως η ερώτηση πέφτει στο κενό» σχολιάζει μεσίτης.

«Έχω σταματήσει να ασχολούμαι πλέον με τις ενοικιάσεις κατοικιών γιατί δεν έχω να δείξω στους πελάτες μου κάποιες εναλλακτικές προτάσεις. Με ένα και δυο ακίνητα δεν μπορείς να δουλέψεις» σχολιάζει έτερος μεσίτης.

Το πιο ανησυχητικό είναι πως ακόμη και αν ο ενδιαφερόμενος είναι διατεθειμένος να δώσει 900-1000 ευρώ για ένα ανακαινισμένο διαμέρισμα 100 τμ, δυσκολεύεται να βρει, ειδικά αν πρόκειται για την ανατολική πλευρά της Θεσσαλονίκης, ενώ στην καρδιά της Θεσσαλονίκης για ένα αντίστοιχο διαμέρισμα οι τιμές σχεδόν διπλασιάζονται.

Η έλλειψη διαθεσίμων προς ενοικίαση διαμερισμάτων καταδεικνύεται και από το γεγονός πως πλέον είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις ενοικιαστηρίων που φιγουράρουν στις εισόδους των πολυκατοικιών, κάτι που μέχρι το πρόσφατο παρελθόν ήταν σύνηθες.

Γιατί η Θεσσαλονίκη βρίσκεται στο επίκεντρο της στεγαστικής πίεσης

Όπως λένε γνώστες της αγοράς ακινήτων, η στεγαστική πίεση δεν είναι απλώς θέμα αυξημένων τιμών, αλλά αποτέλεσμα περιορισμένης λειτουργικής προσφοράς, παλαιού αποθέματος και συγκεντρωμένης ζήτησης.

Ειδικότερα στη Θεσσαλονίκη η έλλειψη διαθεσίμων ανακαινισμένων μεγάλων διαμερισμάτων αποτελεί απόρροια:

• Υψηλής συγκέντρωσης πληθυσμού και έντονης φοιτητικής ζήτησης
• Αυξημένου επενδυτικού ενδιαφέροντος τα τελευταία χρόνια, με ταυτόχρονη ενίσχυση της βραχυχρόνιας μίσθωσης, γεγονός που περιορίζει την προσβασιμότητα στην παραδοσιακή μίσθωση.
• Μεγάλου ποσοστού παλαιών και ενεργειακά χαμηλής ποιότητας κατοικιών. Συνήθως, πλέον, όσοι ενδιαφέρονται να νοικιάσουν απορρίπτουν τα εν λόγω διαμερίσματα, αναζητώντας ανακαινισμένα ή έστω μερικώς ανακαινισμένα (κουζίνα, τουαλέτα).
• Σημαντικού αριθμού κενών ακινήτων που δεν αξιοποιούνται

Το αποτέλεσμα είναι τελικά το παράδοξο: να υπάρχουν κατοικίες, αλλά να μην υπάρχουν αρκετές κατάλληλες και διαθέσιμες κατοικίες.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΠΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΛΟΓΩ ...ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΖΩΗΣ

 

«Μετακομίσαμε από τις ΗΠΑ σε ένα ελληνικό νησί - Τι κερδίσαμε»

Κατερίνα Άτση

naftemporiki.gr

---

 Η γέννηση της κόρης της το 2022 ώθησε την Κάρα Γουέστ να αναθεωρήσει ριζικά το μέλλον και τις συνθήκες διαβίωσης της οικογένειάς της. Η διολίσθηση της αγοραστικής δύναμης στις Ηνωμένες Πολιτείες, η απουσία κοινωνικής συνοχής που βίωνε στο Χιούστον και η ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος αποτελούσαν πηγές συνεχούς ανησυχίας.

«Εξετάσαμε σοβαρά τη μετανάστευση προκειμένου να εξασφαλίσουμε μια πιο οικονομική και ποιοτική καθημερινότητα», εξομολογείται η 35χρονη Γουέστ στο Business Insider. «Απορρίπτοντας την προοπτική φοίτησης σε παραδοσιακό δημόσιο σχολείο των ΗΠΑ, επιδίωξα να προσφέρω στο παιδί μου γνώση μέσα από ταξίδια και βιωματικές εμπειρίες».

Την επόμενη χρονιά, η οικογένεια Γουέστ επιχείρησε ένα δοκιμαστικό βήμα, διαμένοντας για μερικούς μήνες στη Λισαβόνα. Η Πορτογαλία προσέφερε προσιτό κόστος διαβίωσης και συνθήκες που εναρμονίζονταν απόλυτα με τα πρότυπα που είχε θέσει το ζευγάρι για την ανατροφή της κόρης του.

«Δύο εβδομάδες παραμονής αρκούσαν για να βεβαιωθούμε ότι είχαμε πράξει ορθά, όντας πλέον έτοιμοι για ριζικές αλλαγές», λέει.

Το 2024, η μετανάστευση στην Ευρώπη έλαβε μόνιμο χαρακτήρα, με την οικογένεια να επιλέγει ως νέο καταφύγιο τη Σύρο.  Η Γουέστ εργάζεται ως Blogger για ταξίδια, ενώ ο σύζυγός της έχει αναλάβει αποκλειστικά τη φροντίδα του παιδιού και του σπιτιού. Πρόσφατα, το ζευγάρι υπέγραψε νέο μισθωτήριο συμβόλαιο και ανανέωσε τις άδειες διαμονής, τη στιγμή που η 4χρονη κόρη τους προετοιμάζεται για τα πρώτα βήματα στο νηπιαγωγείο.

Η κόρη μου μεγαλώνει σε μια δυνατή κοινότητα

Όσο η Γουέστ διέμενε στο Χιούστον, η επαφή με τη γειτονιά της ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Αν και διέθετε φιλικό κύκλο, ο προγραμματισμός συναντήσεων αποτελούσε διαρκή πρόκληση, καθώς απαιτούσε χρόνο, προσπάθεια και αυστηρή τήρηση του ημερολογίου για να οριστεί μια απλή συνάντηση.

Η εγκατάσταση στη Σύρο επέτρεψε επιτέλους τη δημιουργία ενός σταθερού κοινωνικού δικτύου.

«Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα για εμάς είναι η κοινότητα που βρήκαμε εδώ, η οποία αποτελείται από οικογένειες ψηφιακών νομάδων, ομογενών αλλά και ντόπιων», αναφέρει η ίδια. «Η κόρη μου μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον γεμάτο ερεθίσματα, γεγονός ξεχωριστό που ξεπερνά κάθε προσδοκία μου».

Στην καθημερινότητά της, οι τυχαίες συναντήσεις με γνωστούς κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου στην πόλη αποτελούν πλέον κανόνα.

«Συναντιόμαστε τυχαία στον δρόμο και κανονίζουμε αμέσως να βρεθούμε την επόμενη μέρα για παιχνίδι ή καφέ», σημειώνει η Γουέστ. «Η κοινωνικοποίηση και η επικοινωνία με τους ανθρώπους έχουν γίνει ασύγκριτα πιο απλές διαδικασίες».

Λεπτές ισορροπίες ανάμεσα σε παλιά και νέα γλώσσα

Επιδίωξη του ζευγαριού είναι η ενσωμάτωση της κόρης τους στην ελληνική κουλτούρα, αποφεύγοντας τον εγκλωβισμό στην ταυτότητα του «ξένου», με την εκμάθηση της γλώσσας να αποτελεί το κλειδί αυτής της προσπάθειας.

Η γλωσσική της εξέλιξη ενισχύεται έμπρακτα μέσα από την καθημερινή συναναστροφή με ντόπιους, την παρακολούθηση τηλεοπτικών προγραμμάτων και την ανάγνωση βιβλίων στα ελληνικά.

«Αρχικά, αντιμετώπιζε τη διαδικασία αρνητικά», ομολογεί η Γουέστ. «Πλέον εμφανίζεται ιδιαίτερα δεκτική και ενθουσιάζεται κάθε φορά που αποκτά ντόπιους φίλους».

Η 4χρονη προετοιμάζεται για τη φοίτησή της σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο, όπου τα μαθήματα παραδίδονται στην ελληνική γλώσσα, με παράλληλη παροχή μεταφραστικής υποστήριξης για τους αγγλόφωνους μαθητές.[.............................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Κυριότερες ειδήσεις

«Μετακομίσαμε από τις ΗΠΑ σε ένα ελληνικό νησί – Τι κερδίσαμε»

Ο εφιάλτης της επιβίωσης των νεοδιόριστων εκπαιδευτικών

 

«Μπαίνουν μέσα» 5.000 ευρώ τον χρόνο: Πώς οι νέοι εκπαιδευτικοί πληρώνουν από την τσέπη τους τον διορισμό

Χρήστος Κάτσικας

efsyn.gr 

 

5–6 λεπτά

---

ΝΕΟΔΙΟΡΙΣΤΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

Το δυσβάσταχτο κόστος της μονιμότητας για δασκάλους και καθηγητές που αναγκάζονται να ζήσουν μακριά από τις οικογένειές τους και επιβιώνουν με μισθούς πείνας απέναντι στα υπέρογκα ενοίκια

Σε απόγνωση βρίσκονται οι περισσότεροι από τους νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς

Έρευνα. Η δημόσια συζήτηση για την εκπαίδευση επικεντρώνεται συνήθως στα προγράμματα σπουδών, στις εξετάσεις ή στις νέες τεχνολογίες. Σπάνια, όμως, στρέφεται στις συνθήκες ζωής εκείνων που καλούνται να εφαρμόσουν όλες αυτές τις αλλαγές μέσα στις σχολικές αίθουσες. Κάθε Σεπτέμβριο, χιλιάδες νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί περνούν για πρώτη φορά το κατώφλι του σχολείου όπου καλούνται να υπηρετήσουν.

Για τους μαθητές είναι ο νέος δάσκαλος ή η νέα καθηγήτρια. Για την πολιτεία, ακόμη μία θέση που επιτέλους καλύφθηκε. Για τους ίδιους, όμως, η αρχή της μονιμότητας δεν σηματοδοτεί απαραίτητα την αρχή μιας σταθερής ζωής.

Πίσω από τον διορισμό κρύβεται μια καθημερινότητα που λίγοι γνωρίζουν: δύο σπίτια, δύο λογαριασμοί, αμέτρητα χιλιόμετρα, οικονομική ασφυξία και μια προσωπική ζωή που παραμένει διαρκώς σε αναμονή. Η εικόνα αυτή επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο σε ολόκληρη τη χώρα.

Οι αθέατες πλευρές

Για τους περισσότερους εκπαιδευτικούς ο πολυπόθητος διορισμός έρχεται ύστερα από πολλά χρόνια ως αναπληρωτές. Οταν τελικά αποκτούν μόνιμη θέση, διαπιστώνουν ότι η νέα πραγματικότητα δεν διαφέρει όσο περίμεναν. Η υποχρεωτική διετής παραμονή στον τόπο διορισμού, σε συνδυασμό με τις μεγάλες ελλείψεις οργανικών θέσεων κοντά στον τόπο κατοικίας τους, σημαίνει ότι χιλιάδες νέοι μόνιμοι εκπαιδευτικοί εξακολουθούν να ζουν μακριά από τις οικογένειές τους.[....................................................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ

Η Εφημερίδα των Συντακτών«Μπαίνουν μέσα» 5.000 ευρώ τον χρόνο: Πώς οι νέοι εκπαιδευτικοί πληρώνουν από την τσέπη τους τον διορισμό

Ο αναγκαστικά σιωπηλός ύμνος των Ισπανών

 

Γιατί οι Ισπανοί μένουν πάντα σιωπηλοί στην ανάκρουση του εθνικού τους ύμνου- Τι ιδιαίτερο συμβαίνει

Ρούλα Μαντή

libre.gr

 6–8 λεπτά

---

💡 AI Summary by Libre

✨Η Ισπανία έχει έναν από τους αρχαιότερους εθνικούς ύμνους χωρίς επίσημους στίχους λόγω ιστορικών και πολιτικών συγκρούσεων που διχάζουν τη χώρα.

✨Πολλές προσπάθειες για τη δημιουργία στίχων, όπως το 1928 και το 2007, απέτυχαν εξαιτίας πολιτικών διαφωνιών και της διαφορετικότητας των ισπανικών περιοχών.

✨Η βαθιά πολιτική και πολιτισμική πολυμορφία δυσκολεύει την εύρεση κοινών αξιών που να αντιπροσωπεύουν όλους τους Ισπανούς στον εθνικό ύμνο.

✨Το ποδόσφαιρο, ειδικά με τις επιτυχίες της εθνικής ομάδας, συχνά ενώνει τους Ισπανούς περισσότερο από ό,τι η πολιτική ή ο εθνικός ύμνος.

Κάθε φορά που η εθνική Ισπανίας παρατάσσεται πριν από έναν μεγάλο αγώνα – είτε πρόκειται για Παγκόσμιο Κύπελλο είτε για Euro – οι φίλαθλοι σε όλο τον κόσμο παρατηρούν το ίδιο παράδοξο. Οι ποδοσφαιριστές μένουν σχεδόν όλοι σιωπηλοί καθώς ακούγεται ο εθνικός ύμνος. Δεν υπάρχει χορωδία, δεν υπάρχουν χείλη που ψιθυρίζουν τους στίχους, ούτε ένα αυθόρμητο τραγούδι όπως συμβαίνει με τους Άγγλους, τους Ιταλούς ή τους Γάλλους.

Ο λόγος δεν είναι η αμηχανία ή η έλλειψη πατριωτισμού. Είναι πολύ πιο ιδιαίτερος: η Ισπανία είναι μία από τις ελάχιστες χώρες στον κόσμο που διαθέτει εθνικό ύμνο χωρίς επίσημους στίχους.

Πίσω από αυτή την ιδιαιτερότητα κρύβονται περισσότεροι από δυόμισι αιώνες ιστορίας, πολιτικών συγκρούσεων, εμφυλίων τραυμάτων και μιας διαρκούς αναζήτησης της ισπανικής ταυτότητας.

Ένας από τους αρχαιότερους εθνικούς ύμνους της Ευρώπης

Η Marcha Real («Βασιλική Πορεία») συγκαταλέγεται στους αρχαιότερους εθνικούς ύμνους της Ευρώπης. Οι πρώτες αναφορές της χρονολογούνται στα μέσα του 18ου αιώνα, όταν χρησιμοποιούνταν από τη μοναρχία των Βουρβόνων ως στρατιωτικό εμβατήριο.

Σε αντίθεση με τους περισσότερους εθνικούς ύμνους, δεν γράφτηκε ποτέ για να τραγουδιέται από τον λαό. Προοριζόταν να συνοδεύει στρατιωτικές παρελάσεις, βασιλικές τελετές και επίσημες εμφανίσεις του Στέμματος.

Αυτό εξηγεί γιατί η μουσική προηγήθηκε των στίχων και γιατί, τελικά, οι στίχοι δεν κατάφεραν ποτέ να καθιερωθούν.

Η Ισπανία ανήκει σήμερα σε μια εξαιρετικά μικρή ομάδα κρατών των οποίων ο εθνικός ύμνος παραμένει αποκλειστικά ορχηστρικός. Στην ίδια κατηγορία βρίσκονται μόνο το Σαν Μαρίνο, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κόσοβο.

Η πολιτική έκανε τους στίχους… αδύνατους

Η απουσία λόγων δεν οφείλεται μόνο στην ιστορία του ύμνου αλλά και στις βαθιές πολιτικές διαιρέσεις που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη Ισπανία.

Όπως εξηγεί ο ιστορικός Xosé Manoel Núñez Seixas του Πανεπιστημίου του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, κάθε προσπάθεια συγγραφής στίχων κατέληγε σε πολιτική αντιπαράθεση.

Το μεγάλο ερώτημα ήταν πάντα το ίδιο:

Τι σημαίνει σήμερα “Ισπανία”;

Ποια ιστορία πρέπει να εξυμνεί ο ύμνος;

Ποιες αξίες μπορούν να ενώσουν μια χώρα που αποτελείται από τόσο διαφορετικές ιστορικές και πολιτισμικές κοινότητες;

Οι στίχοι της δικτατορίας

Η πιο γνωστή προσπάθεια έγινε το 1928, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μιγκέλ Πρίμο ντε Ριβέρα.

Ο συγγραφέας Χοσέ Μαρία Πεμάν έγραψε στίχους που εξυμνούσαν την πατρίδα, τη μοναρχία αλλά και το αποικιακό παρελθόν της Ισπανίας στην Αμερική.

Αργότερα, επί της δικτατορίας του Φρανθίσκο Φράνκο (1939-1975), οι συγκεκριμένοι στίχοι χρησιμοποιήθηκαν περιστασιακά, χωρίς όμως να αποκτήσουν ποτέ επίσημη ισχύ.

Ακόμη και οι υποστηρικτές του καθεστώτος προτιμούσαν να τραγουδούν το Cara al Sol, τον ανεπίσημο ύμνο του φαλαγγιστικού κινήματος.

Με άλλα λόγια, ούτε η ίδια η δικτατορία δεν κατάφερε να επιβάλει έναν κοινά αποδεκτό εθνικό ύμνο με λόγια.

Η… σατιρική εκδίκηση των αντιπάλων του Φράνκο

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας κυκλοφόρησαν δεκάδες σατιρικές εκδοχές της Marcha Real.

Η πιο διάσημη ήταν μια παρωδία που σατίριζε προσωπικά τον Φράνκο, υποστηρίζοντας σκωπτικά ότι τα… λευκά του οπίσθια οφείλονταν στο γεγονός ότι η σύζυγός του τα έπλενε με το απορρυπαντικό Ariel.

Το περιστατικό δείχνει πόσο δύσκολο ήταν να αποκτήσει ο ύμνος κοινό συμβολισμό σε μια χώρα βαθιά διχασμένη.

Η αποτυχημένη προσπάθεια του 2007

Το θέμα επανήλθε δυναμικά το 2007.

Η Ισπανική Ολυμπιακή Επιτροπή προκήρυξε πανεθνικό διαγωνισμό για τη δημιουργία επίσημων στίχων.

Περίπου 7.000 προτάσεις κατατέθηκαν.

Επιλέχθηκε μία, οργανώθηκε ακόμη και επίσημη παρουσίασή της.

Όμως η κατακραυγή ήταν τόσο μεγάλη ώστε το σχέδιο εγκαταλείφθηκε μόλις πέντε ημέρες πριν από την επίσημη παρουσίαση.

Άλλοι χαρακτήρισαν τους στίχους αδιάφορους, άλλοι υπερβολικά πατριωτικούς, ενώ αρκετοί υποστήριξαν ότι θύμιζαν επικίνδυνα τη φρασεολογία της εποχής του Φράνκο.

Η προσπάθεια απέτυχε πριν καν ξεκινήσει.

Η Ισπανία των πολλών ταυτοτήτων

Το πρόβλημα είναι βαθύτερο από μια απλή επιλογή λέξεων.

Η Ισπανία αποτελείται από περιοχές με έντονη εθνική συνείδηση, όπως η Καταλονία, η Χώρα των Βάσκων και η Γαλικία.

Πολλοί κάτοικοι αυτών των περιοχών απορρίπτουν κάθε αφήγηση που παρουσιάζει την Ισπανία ως ένα απόλυτα ενιαίο έθνος.

Παράλληλα, τμήμα της ισπανικής Αριστεράς εξακολουθεί να συνδέει τη Marcha Real με τη μοναρχία και με το ιστορικό βάρος της φρανκικής περιόδου.

Έτσι, κάθε νέα πρόταση σκοντάφτει στις ίδιες πολιτικές ευαισθησίες.

Ποιοι είναι οι κοινοί αξιακοί κώδικες;

Όπως επισημαίνει ο ιστορικός Núñez Seixas, ακόμη και έννοιες που θεωρούνται αυτονόητες, όπως η ειρήνη, η δημοκρατία, η ελευθερία ή η ισότητα, δεν αρκούν για να δημιουργήσουν έναν ύμνο που θα γίνει αποδεκτός από όλους.

Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό:

Ποιες αξίες μπορούν να εκπροσωπήσουν όλους τους Ισπανούς στον 21ο αιώνα;

Μέχρι σήμερα, καμία απάντηση δεν έχει πείσει την κοινωνία.

Το ποδόσφαιρο ενώνει εκεί όπου αποτυγχάνει η πολιτική

Ίσως γι’ αυτό, κάθε φορά που ακούγεται η Marcha Real πριν από έναν μεγάλο αγώνα, οι παίκτες απλώς στέκονται προσοχή.

Δεν τραγουδούν, αλλά η μουσική αρκεί για να συμβολίσει την κοινή τους εκπροσώπηση.

Και όπως παρατηρούν αρκετοί Ισπανοί ιστορικοί, υπάρχει ίσως ένας χώρος όπου οι πολιτικές διαφορές υποχωρούν περισσότερο από οπουδήποτε αλλού: το ποδόσφαιρο.

Οι επιτυχίες της «Ρόχα», με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Μουντιάλ του 2010 και των ευρωπαϊκών τίτλων, κατάφεραν πολλές φορές να δημιουργήσουν μια αίσθηση κοινής υπερηφάνειας που η πολιτική δεν μπόρεσε ποτέ να πετύχει.

Ίσως τελικά η σιωπή κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου να λέει περισσότερα για την ιστορία της Ισπανίας απ’ όσα θα μπορούσαν να εκφράσουν οποιοιδήποτε στίχοι.

«Ερουρέμ»: το καινούριο βιβλίο του Δημήτρη Γιαλαμά (Αυτοπαρουσίαση)

Το καινούριο μου βιβλίο / Τα μπαγκάζια για το ξεκίνημα ενός μεγάλου ταξιδιού

Δημήτρης Γιαλαμάς

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ

avgi.gr 

Ο Δημήτρης Γιαλαμάς γράφει για το βιβλίο του «Ερουρέμ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νήσος

Το «Ερουρέμ» είναι ένα βιβλίο ταξιδιού και μνήμης. Άρχισα να το γράφω ξαφνικά, χωρίς πολλή σκέψη. Ήθελα να διασώσω στο χαρτί μερικές στιγμές που έχω ζήσει, το άρωμα από τη γνωριμία κάποιων σημαντικών ανθρώπων που συνάντησα, κάποιες αφηγήσεις παλαιότερων που δεν ήθελα να χαθούν... Σαν μια αναφορά, σαν μια διαθήκη.

Γεννήθηκα στο Περιστέρι το 1960 και έζησα μια ζωή μεστή από γεγονότα και ταξίδια. Γεμάτη πικρές χαρές, μοναδικές εμπειρίες και υπέροχα λάθη. Έζησα τα περισσότερα χρόνια μου στη Μόσχα, αλλά περιπλανήθηκα στην Ασία -Ουζμπεκιστάν (Μπουχάρα, Χιβά, Σαμαρκάνδη), Τουρκμενιστάν (Έρημος Καρακούμ), Τατζικιστάν (Οροπέδιο Παμίρ), στον Καύκασο, στα βάθη της απέραντης Ρωσίας- από τη δυτικότερη πόλη της, το Καλίνινγκραντ, μέχρι τα βάθη της Σιβηρίας και τα Ουράλια. Στον Εύξεινο Πόντο, στη Θάλασσα του Αζόφ, στη Βαλτική, στον Βόλγα. Είδα πιο πολλά μέρη από όσα έχω διαβάσει στην κλασική ρωσική λογοτεχνία. Έχω γυρίσει τη Ρωσία, όπως ο Τσίτσικοφ στις «Νεκρές ψυχές» του Γκόγκολ κι ακόμα πιο πολύ.

Όμως ξεκινώ από πιο μακριά, από τις ρίζες των παππούδων μου στη Μεσσηνία και στη Μάνη. Από τους θρύλους που σιγά-σιγά περνούν στην Ιστορία. Οικογενειακές αφηγήσεις από τον ξεσηκωμό του 1821, τη μετανάστευση στην Αμερική, από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τους Βαλκανικούς, τη Μικρασιατική Εκστρατεία, το Εκστρατευτικό Σώμα που έστειλε ο Βενιζέλος στη «μεσημβρινή» Ρωσία, τον Μεσοπόλεμο, τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, την Τασκένδη, την εποχή που οι γονείς μου με στέλναν να αγοράσω την ΑΥΓΗ τυλιγμένη σε εφημερίδα, για τον φόβο του χαφιέ που παραφύλαγε στη γωνία... Τις προσωπικές μου περιπλανήσεις στον χώρο της παραδοσιακής μουσικής (τη γνωριμία μου με τη Ρόζα Εσκενάζυ, τον Στέλιο Κερομύτη, αλλά και τον Σίμωνα Καρά και τόσους παραδοσιακούς μουσικούς), της ποίησης (τη φιλία μου με τον Μάνο Ελευθερίου, τον Μιχάλη Κατσαρό, τον Τάκη Σινόπουλο), όλα αυτά που έχτισαν τον πολιτισμικό μου κόσμο... Τα ταξίδια μου στον Άθω και τις τόσες παράξενες ιστορίες που άκουσα και έζησα εκεί στις περίπου 600 μέρες που μαζεύονται από όλες μου τις επισκέψεις.
Και μετά η μοιραία γνωριμία μου με τον κόσμο της Ρωσίας. Τα πρώτα ταξίδια στη Σοβιετική Ένωση, το πώς γοητεύτηκα από τον κόσμο αυτόν, που ζούσε ακόμα σε μια κοινωνική εφηβεία και δεν υποψιαζόταν καν ποιες δοκιμασίες τού επιφυλάσσει η Ιστορία στα αμέσως επόμενα χρόνια...

Σκέφτομαι μερικές φορές ότι το «Ερουρέμ» έχει αυτό το λεπτό ιστορικό άρωμα που επιχείρησα να του δώσω, κυρίως για τον λόγο ότι είμαι συλλέκτης (μαζεύω γραμμόφωνα και παλιούς δίσκους 78 στροφών, κυρίως της περιόδου 1899-1914). Έχω μάθει να ψάχνω ανάμεσα στα γυαλιά και να ξεχωρίζω τα διαμάντια. Να τα διασώζω με αγάπη και φροντίδα. Να τα ξαναφέρνω στη ζωή, να τα κατατάσσω και να τα δείχνω μετά στους φίλους μου με υπερηφάνεια. Στο βιβλίο αυτό έχω συγκεντρώσει όλα όσα συνέλεξα και αγάπησα στη ζωή μου, διάφορες ιστορίες με μια νέα πνοή και σε μια τάξη που να ανταποκρίνονται στα όσα απαιτούνται, ώστε να μπορεί κανείς να τα ονομάζει λογοτεχνία.

Ο θείος ο Αντώνης*

Το 1943 ιδρύθηκε η ΟΠΛΑ και, σαν παλιοί αστυφύλακες που ήταν, πέρασαν όλοι στις γραμμές της. Μετά την Απελευθέρωση, στα Δεκεμβριανά και την περίοδο της Βάρκιζας, ο θείος ο Αντώνης ήταν στην ηγεσία της Εθνικής Πολιτοφυλακής (έτσι μετονομάστηκε μετά την Κατοχή η ΟΠΛΑ). Το ψευδώνυμό του ήταν Τηλέμαχος. Καπετάν Τηλέμαχος.

(...)

Ο θείος ο Αντώνης είχε έναν αδερφό, το Νίκο. Χωροφύλακας. Κάποια στιγμή, στα χρόνια της δεκαετίας του ʼ50 εμφανίστηκε στο χωριό μια συμμορία από Χίτες πάνω στ’ άλογα. Ήρθανε να κάψουνε το σπίτι του Αντώνη, του κουμουνιστή. Σπάσανε τα παράθυρα και πετάξανε μέσα κλαδιά αναμμένα και το σπίτι λαμπάδιασε. Είχαν κάνει όμως λάθος. Ήταν το σπίτι του αδερφού του, του Νίκου. Πετάγεται ο Νίκος έξω και του λένε:

«Αυτό είναι το σπίτι του στσύλου του Αντώνη;»

«Ναι! Αυτό!» τους είπε.

Κι έτσι έσωσε το σπίτι του αδερφού του.

Τα επόμενα χρόνια κάνανε στο σπίτι ανακαίνιση δυο-τρεις φορές. Πάντα όμως αφήνουνε το εσωτερικό του μπροστινού τοίχου καμένο, για να θυμούνται.

(...)

Μόλις έφθασαν στην Τασκένδη, συνέχισαν να ζουν στρατιωτική ζωή: με ασκήσεις και προετοιμασία για τη συνέχιση του ένοπλου λαϊκού αγώνα. Δεν κράτησε πολύ όμως. Σιγά σιγά άρχισε να τους απορροφά η πολιτική ζωή. Έπιασαν δουλειές ανάλογα με τις γνώσεις και τις ειδικότητές τους σε εργοστάσια, σε κολχόζ. Κάποιοι αποφάσισαν να σπουδάσουν. Ο θείος ο Αντώνης ξανασπούδασε στη Νομική Σχολή της Τασκένδης πια, αλλά μετά το 1956 δεν είχε πλέον στον ήλιο μοίρα, αφού αρνήθηκε να αποδεχθεί τις αποφάσεις του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Αντιπαθούσε βαθύτατα τον Νικήτα Χρουστσόφ και μου διηγιόταν ένα ανέκδοτο που έλεγαν τότε, μετά την περίφημη επίσκεψη του Σοβιετικού ηγέτη το 1959 στις ΗΠΑ, που γύρισε και επέβαλε στη χώρα την καλλιέργεια του καλαμποκιού.

«Νικήτα Σεργκέγεβιτς, τι θα κάνεις αν αναστηθεί ξαφνικά ο Στάλιν;»

«Θα τρέξω να κρυφτώ στους κάμπους! Γιατί νομίζεις ότι φύτεψα σε όλη τη χώρα τόσα καλαμπόκια;»

 

* Απόσπασμα από το βιβλίο «Ερουρέμ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νήσος

H αρχαία λύρα θα ξαναζωντανέψει στον Ευρωπό Κιλκίς , στις 16 Ιουλίου

 

Η αρχαία λύρα ζωντανεύει στον Ευρωπό Κιλκίς σε μια ξεχωριστή μουσική εκδήλωση

Μια ξεχωριστή εμπειρία που συνδυάζει ιστορία, μουσική και πολιτισμό θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν οι επισκέπτες του αρχαιολογικού χώρου το...

Πηγή: Pontos News.gr, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μια ξεχωριστή εμπειρία που συνδυάζει ιστορία, μουσική και πολιτισμό θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν οι επισκέπτες του αρχαιολογικού χώρου του Ευρωπού, στο Κιλκίς, μέσα από μια εκδήλωση αφιερωμένη στην αρχαία ελληνική μουσική και την εξέλιξή της στο πέρασμα των αιώνων.

Η δράση διοργανώνεται από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κιλκίς σε συνεργασία με τον πολιτιστικό οργανισμό SEIKILO και φιλοδοξεί να ταξιδέψει το κοινό από τους ήχους της αρχαιότητας έως τις σύγχρονες μουσικές δημιουργίες.

(Φωτ.: Εφορεία Αρχαιοτήτων Κιλκίς/ΑΠΕ ΜΠΕ)

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, οι κατασκευαστές της «Luthieros Music Instruments», με έδρα τον Ευρωπό, μαζί με τους διεθνώς αναγνωρισμένους μουσικούς της ομάδας Seikilo θα παρουσιάσουν τη διαδικασία ανακατασκευής αρχαίων μουσικών οργάνων και θα μυήσουν το κοινό στους ιδιαίτερους ήχους της αρχαίας ελληνικής λύρας και της χέλυος.

Στη συναυλία συμμετέχουν η Λίνα Παλερά (αρχαία ελληνική λύρα και μουσικές συνθέσεις), ο Σταύρος Κουλούσης (αρχαία ελληνική κίθαρις και handpan) και ο Γιάννης Περδίκης στην αφήγηση. Με βασικό άξονα την αρχαία λύρα, θα παρουσιάσουν μουσικές συνθέσεις της αρχαιότητας, παραδοσιακές μελωδίες αλλά και γνωστά σύγχρονα έργα, δημιουργώντας έναν ιδιαίτερο μουσικό διάλογο ανάμεσα στο χθες και το σήμερα.

(Φωτ.: Εφορεία Αρχαιοτήτων Κιλκίς/ΑΠΕ ΜΠΕ)

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης που έχει οριστεί για την Πέμπτη 16 Ιουλίου, περιλαμβάνει στις 19:00 ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο από αρχαιολόγους της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κιλκίς, στις 19:30 μουσικό εργαστήριο γνωριμίας με την αρχαία λύρα και άλλα αρχαία μουσικά όργανα και στις 20:30 τη συναυλία με τίτλο «Από την Αρχαία Ελληνική Μουσική στο Σήμερα».

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του 4ου εργαστηρίου του διακρατικού έργου «Ancient Europos – Doiran Lake – Roman Baths Bansko: Crossing Borders for Sustainable Culture and Tourism», το οποίο εντάσσεται στο πρόγραμμα INTERREG VI-A IPA «Ελλάδα – Βόρεια Μακεδονία 2021–2027» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και εθνικούς πόρους των συμμετεχουσών χωρών. 

Ο Κούρος του Ευρωπού στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κιλκίς

Ευρωπός Κιλκίς/Βικιπαίδεια

H συνέντευξη του Γρηγόρη Δημητριάδη με όρους «Κόζα Νόστρα»

Ασχολούμαι ερευνητικά με τη μαφία χρόνια. Τρομοκρατήθηκα με όσα άκουσα στη συνέντευξη Δημητριάδη

Θοδωρής Ρακόπουλος

Πηγή: Theodoros Rakopoulos.facebook.com

 

 

Ασχολούμαι ερευνητικά με την μαφία και την κοινωνική ζωή της, όπως και με το κοινωνικό κίνημα ενάντιά της, εδώ και είκοσι χρόνια. 

  Έχω δημοσιεύσει μια μονογραφία και πολλές μελέτες σχετικά με αυτό που δημωδώς ονομάζουμε Κόζα Νόστρα. Δεν έχω παρέμβει σχεδόν ποτέ στη δημόσια σφαίρα για το θέμα. Πάντα το θεωρούσα εξαιρετικά πολύπλοκο και βαθιά ανθρωπολογικό για να αναλυθεί στις πέντε κουβέντες ενός δημοσιογραφικού άρθρου.

Εδώ και δύο μέρες αισθάνομαι παγωμένος και τρομοκρατημένος. Όσα είδα εγώ κι η υπόλοιπη Ελλάδα στο βίντεο του Δημητριάδη είναι καταιγιστικά και είναι κάτι που ποτέ δεν είδα στην Ιταλία από το 2005-6 που παρακολουθώ τις εξελίξεις εκεί στο μαφιακό ζήτημα.

Πολλοί έγραψαν ότι όσα ο εν λόγω λέει θυμίζουν την Καμόρρα ή την Κόζα Νόστρα. Θα πω ότι ισχύουν και τα δύο, η σημειολογία των δύο οργανισμών συμπίπτει στα λόγια του. Θα προσέθετα ότι στα λόγια του άνδρα παρακολουθούμε μια λατρεία της σιωπής και μια σχεδόν τελετουργική ιεροποίηση της παρασιώπησης που γίνεται με έναν τρόπο αντρικής επιτέλεσης που πράγματι θυμίζει τους καμορρίστι.

Όμως αυτό που είναι ανατριχιαστικό, και πραγματικά ολοκληρώνει την εικόνα του Δημητριάδη ως μια επιτελεστική μαφιακότητα που στην Ιταλία θα ήταν εντελώς εκτός τόπου και χρόνου, και θυμίζει περισσότερο την έκφραση καρτέλ του Μεξικού ή των συμμοριών στην Κεντρική Αμερική (το σημειώνω αυτό χωρίς να είμαι ειδικός στο εκεί οργανωμένο έγκλημα, παραπάνω σαν αίσθηση), είναι ο Άλλος της συνέντευξης. Ο Λάλας. Ο οποίος ακούει πράγματα αδιανόητα και δεν λέει κουβέντα. Χαριεντίζεται, σιγοντάρει, αλλά δεν κρίνει, και δεν κλείνει εκεί και τότε την συνέντευξη γιατί αυτά τα πράγματα είναι δηλητηριώδη για τον δημόσιο λόγο, για την δημοκρατία. Και δίπλα στον Λάλα, όλο το μηντιακό κατεστημένο που απλά αναφέρεται σε όσα ειπώθηκαν σαν αυτά που ειπώθηκαν να είναι πράγματα νορμάλ, λογικά, και αναμενόμενα – κι όχι μια αδιανόητη, ανοιχτή διασάλευση της δημοκρατικής τάξης. Και βέβαια, ο πραγματικός πρωταγωνιστής της συνέντευξης και της μαφιακότητας είναι ο Μεγάλος Άλλος: ο εισαγγελέας και η Δικαιοσύνη, ένας θεσμός που απαξιώνεται δημόσια, στους δέκτες όλων μας, από ένα άτομο που, όπως άκουσα από έναν φίλο “τον Μαρινάκη δεν φοβήθηκε, τον εισαγγελέα θα φοβηθεί;”

Σε αυτή την φράση συμπυκνώνεται η μαφιακότητα της δημόσιας ζωής αυτής της χώρας. Η μακαρίτισσα Rita Borsellino, αδερφή του δολοφονημένου από την Κόζα Νόστρα Paolo Borsellino και ηγετική μορφή της αντιμαφίας στην Ιταλία, μού είχε πει την ωραία φράση “η μαφία δεν είναι πρόβλημα νομιμότητας, είναι πρόβλημα δημοκρατίας”. Γνώμη μου είναι ότι αν δεν μπει χειρόφρενο τώρα αμέσως σε αυτή την ασυδοσία που είδαμε, με αφορμή τις υποκλοπές και την επιτελεστική επίδειξη δύναμης του κάθε Δημητριάδη, μπαίνουμε σε τέτοια θεσμική εκτροπή που σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει λόγος να ονομάζουμε αυτή την χώρα δημοκρατική.

*Αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πανεπιστήμιο Όσλο

Πηγή: Facebook

Βιβλιονέτ/Ρακόπουλος, Θοδωρής

Part 1 | Ο Γρηγόρης Δημητριάδης καλεσμένος στον Θανάση Λάλα