Σάββατο, Νοεμβρίου 21, 2026

Έξι μουσικές (αυτο)βιογραφίες : Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Κώστας Μουντάκης, Κώστας Τουρνάς, Τσάντας – Χαράλαμπος Βασιλειάδης, Γιώργος Κουρουπός, Λέοναρντ Κοέν

 

Έξι σημαντικές προσωπικότητες από τον χώρο της μουσικής (αυτο)βιογραφούνται και αποκαλύπτουν τις προσωπικές τους διαδρομές, μέσα από τις εκάστοτε κοινωνικές συνθήκες, προς τη δημιουργία του έργου τους.

Επιλογή-παρουσίαση: Κώστας Αγοραστός

Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν πως όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζουμε για έναν καλλιτέχνη, βρίσκονται μέσα στο έργο του. Αρκεί μια προσεκτική «ανάγνωση» κι εκεί θα βρούμε πολλά κομμάτια από το ψηφιδωτό της προσωπικότητας του εκάστοτε δημιουργού.

Αυτός είναι και ο τρόπος που έχουν αναπτυχθεί και τα έξι βιβλία που παρουσιάζουμε. Πέντε μουσικοί και ένας στιχουργός –κάποιες φορές με αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο και κάποιες άλλες μέσα από τα μάτια του βιογράφου– ανασυνθέτουν τα χρόνια του βίου τους, μέσα από τα έργα τους, τα κείμενα και τους προβληματισμούς τους γύρω από τη δουλειά τους, για να περάσουν στις στιγμές της δημιουργίας αλλά και στους ανθρώπους με τους οποίους συνδημιούργησαν αλλά και συμπορεύτηκαν.

Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Ατέλειωτη εκδρομή – Η ζωή, το έργο, οι στίχοι, τα κείμενα (Επιμ. Ηρακλής Οικονόμου), εκδ. Μετρονόμος

Το κέντρο, και οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες, βρισκόταν πάντα στην Αθήνα. Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας μεγάλωσε στην Κομοτηνή. Ύστερα από κάποια χρόνια διαμονής στην πρωτεύουσα, επέστρεψε στη Θράκη κάπου στα τριάντα του, και από τότε δεν έφυγε ποτέ για να εγκατασταθεί σε άλλον τόπο. Τη ζωή και τη διαδρομή του, από τα πρώτα χρόνια μέχρι σήμερα, παρακολουθεί η έκδοση Θανάσης Γκαϊφύλλιας – Ατέλειωτη εκδρομή. Η ζωή, το έργο, οι στίχοι, τα κείμενα (επιμ. Ηρακλής Οικονόμου, εκδ. Μετρονόμος).

Ο πυρήνας του βιβλίου είναι μια εκτενής αυτοβιογραφική αφήγηση που έδωσε ο Γκαϊφύλλιας στη ραδιοφωνική παραγωγό Έλενα Διάκου για το Δεύτερο Πρόγραμμα και εδώ δημοσιεύεται για πρώτη φορά σε γραπτή μορφή. Ο ίδιος ανατρέχει στη ζωή του, στις επιλογές και στις αναζητήσεις του, στις στιγμές που τον σημάδεψαν. Στο πρώτο του σαρανταπεντάρι, το 1968, με τέσσερα δικά του τραγούδια. Στον χειμώνα του 1970, όταν μετά το στρατιωτικό ανέβηκε στην Αθήνα. Τα βράδια τραγουδούσε στις «Εσπερίδες» του Γιάννη Αργύρη και τις μέρες δούλευε σε εργοστάσια, σε διυλιστήρια, στο λιμάνι. Στο «Ωτοστόπ» του 1971, τον πρώτο του μεγάλο δίσκο.

Παράλληλα με την αφήγηση ο αναγνώστης συναντά πλήθος κειμένων του ίδιου του Γκαϊφύλλια: σημειώματα, σκέψεις, παρεμβάσεις. Είναι γραπτά που φανερώνουν τον προσωπικό του τρόπο να βλέπει την τέχνη, την κοινωνία και τη ζωή. Ανάμεσά τους κι ένα απρόσμενο τεκμήριο, ένα δικό του σενάριο για παράσταση Καραγκιόζη.

Ξεχωριστή θέση στον τόμο έχουν οι στίχοι όλων των τραγουδιών του. Συγκεντρωμένοι εδώ μας επιτρέπουν να παρακολουθήσουμε μια σημαντική πλευρά της δημιουργικής του γραφής.

Το βιβλίο συμπληρώνεται από κείμενα ανθρώπων που τον γνώρισαν, συνεργάστηκαν μαζί του ή παρακολούθησαν από κοντά τη διαδρομή του, και που φωτίζουν όψεις του χαρακτήρα και της πορείας του. Γράφουν οι Θέμης Ανδρεάδης, Γιώργος Ανδρέου, Έφη Γεωργοπούλου, Χαράλαμπος Κατσιμίγας, Τάκης Κεραμέας, Μανώλης Κοττάκης, Δημήτρης Κωστούλας, Κώστας Λειβαδάς, Γιώργος Β. Μονεμβασίτης, Γιάννης Πανούσης, Θανάσης Παπακώστας, Θέμης Ροδαμίτης, Λία Τζιαμπάζη, Φώντας Τρούσας και Γιώργος Φραντζολάς.

Στο κέντρο όλων βρίσκεται φυσικά η «Ατέλειωτη εκδρομή». Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1975 από τη Minos, σε παραγωγή του Αχιλλέα Θεοφίλου. Ήταν ο πρώτος ουσιαστικά προσωπικός του δίσκος κι ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς της διαδρομής του. Τα τραγούδια είχαν ήδη δοκιμαστεί ζωντανά στα χρόνια της χούντας. Στο βινύλιο βρήκαν θέση ποιήματα του Μάνου Ελευθερίου, οι φωνές της Μαρίζας Κωχ και της Νατάσσας Γερασιμίδου και η λύρα του Νίκου Ξυλούρη. Μπήκε και η «Πρέβεζα» του Καρυωτάκη σε μουσική Γιάννη Γλέζου, που η λογοκρισία της δικτατορίας είχε κόψει. Για εξώφυλλο δεν χρησιμοποιήθηκε τελικά ο πίνακας που είχε παραγγελθεί. Μπήκε η φωτογραφία ενός ζευγαριού φθαρμένες μπότες, που ο Γκαϊφύλλιας είχε αγοράσει στο Μοναστηράκι.

Τα τραγούδια, οι συνεργασίες, οι προσωπικές του αναζητήσεις και η πολύχρονη παρουσία του στη μουσική και την πολιτιστική ζωή της Θράκης, το δισκοπωλείο «Το Κύτταρο» στην Κομοτηνή, οι εκπομπές του στον ραδιοσταθμό της ΕΡΤ Κομοτηνής, οι μελοποιήσεις στίχων δημιουργών από τη Θράκη: Όλα αυτά συνθέτουν το πολύπλευρο πορτρέτο του καλλιτέχνη, σε έναν τόμο-παρακαταθήκη για την οικογένεια, τα εγγόνια του και όσους αγάπησαν την τέχνη του.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ  

Κώστας Μουντάκης, Αναδρομή – Επετειακή έκδοση για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του (1926-2026), εκδ. Μετρονόμος

Στις 10 Φεβρουαρίου 1926 γεννήθηκε στον Μυλοπόταμο του Ρεθύμνου ο Κώστας Μουντάκης και φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννησή του˙ με αυτή την αφορμή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος το βιβλίο Κώστας Μουντάκης – Αναδρομή.

Ένα τετράδιο, μια χειρόγραφη αυτοβιογραφία ξεχασμένη στο πατάρι ενός εξοχικού σπιτιού στο Σταυρωμένο της Κρήτης, στάθηκε η αφορμή να έρθουν στο φως άγνωστες πλευρές της ζωής του Κώστα Μουντάκη. Το τετράδιο εντόπισε ο γιος του, Μάνος Μουντάκης, ο οποίος σημειώνει στον πρόλογο του βιβλίου: «Η τύχη βοήθησε και βρήκα στο πατάρι του εξοχικού μας σπιτιού, στο Σταυρωμένο, ένα τετράδιο που ο ίδιος ο Μουντόκωστας, με δικά του γράμματα εξιστορούσε την πορεία της ζωής του, την παιδική, νεανική και εφηβική του ηλικία, άγνωστη για τον περισσότερο κόσμο. Πορεία μιας ζωής που δεν ήταν καθόλου εύκολη και τρυφερή, αλλά γεμάτη βάσανα, φτώχεια, πίκρα και καθημερινό αγώνα επιβίωσης. Ήταν τεράστια η έκπληξή μου γιατί αφενός αγνοούσα την ύπαρξη του τετραδίου, αφετέρου δεν γνώριζα αυτά που εξιστορούσε ο πατέρας μου με τόσες λεπτομέρειες».

Ξεχωριστή θέση στην αυτοβιογραφία καταλαμβάνει η προσπάθειά του να καθιερώσει τη συστηματική διδασκαλία της κρητικής λύρας. Ο Μουντάκης δεν περιορίστηκε στη διάδοση της μουσικής του μέσα από τους δίσκους και τις εμφανίσεις του. Το 1979 ξεκίνησε να διδάσκει στο Ωδείο Απόλλων του Ηρακλείου, για να ακολουθήσουν το Ρέθυμνο, τα Χανιά, ο Άγιος Νικόλαος και, το 1985, η Αθήνα. Επιδίωξή του ήταν η κρητική παραδοσιακή μουσική να αποκτήσει μια οργανωμένη εκπαιδευτική υπόσταση, χωρίς να απολέσει τον βιωματικό της χαρακτήρα.

Η έκδοση εμπλουτίζεται με επιλεγμένες φωτογραφίες από τη ζωή και το έργο του, που λειτουργούν ως οπτική συνέχεια της αφήγησης. Το τετράδιο γράφτηκε περίπου έξι χρόνια πριν από τον θάνατό του. Ο Μουντάκης έφυγε στις 31 Ιανουαρίου 1991, λίγες μέρες πριν κλείσει τα 65.

Θάνος Κανούσης, Άνθρωπε, αγάπα – Η βιογραφία του Κώστα Τουρνά, εκδ. Οξύ

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, το ελληνικό τραγούδι αναζητούσε νέους τρόπους έκφρασης και μια ολόκληρη γενιά έβρισκε την αγάπη σε κάθε μορφή τέχνης. Οι Poll (Κώστας Τουρνάς, Ρόμπερτ Ουίλιαμς, Σταύρος Λογαρίδης και Κώστας Παπαϊωάννου), με ήχο και μουσική πρόταση που διέφεραν αισθητά από όσα κυριαρχούσαν εκείνη την εποχή, έγιναν ένα από τα δημοφιλέστερα συγκροτήματα της ελληνικής ποπ και ροκ σκηνής.

Η ιστορία των Poll υπήρξε σύντομη, η επίδρασή τους όμως ξεπέρασε κατά πολύ τη διάρκεια της παρουσίας τους. Για τον Τουρνά, μάλιστα, η διάλυση του συγκροτήματος αποτέλεσε την αφετηρία μιας μακράς προσωπικής πορείας, που ξεκίνησε με τα «Απέραντα χωράφια», ένα φιλόδοξο μουσικό έργο μεγάλης διάρκειας, στο οποίο συναντήθηκαν η ροκ αισθητική με την ενορχηστρωτική γλώσσα της συμφωνικής μουσικής. Ακολούθησαν τα «Αστρόνειρα», οι «Κυρίες και κύριοι» και μια σειρά δίσκων που ανέδειξαν την ικανότητά του να κινείται ανάμεσα σε διαφορετικά μουσικά είδη, χωρίς να εγκαταλείπει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της γραφής του.

Αυτήν τη διαδρομή, που εκτείνεται σε περισσότερες από πέντε δεκαετίες, ανασυνθέτει ο συγγραφέας και παραγωγός Θάνος Κανούσης στη βιογραφία Άνθρωπε Αγάπα (εκδ. Οξύ). Με αφετηρία τις αφηγήσεις του ίδιου του Τουρνά, προσωπικές μνήμες, άγνωστα περιστατικά και μαρτυρίες συνεργατών και φίλων του, παρακολουθεί την εξέλιξη ενός τραγουδοποιού που γνώρισε την επιτυχία από πολύ νωρίς, αλλά χρειάστηκε επανειλημμένα να αναμετρηθεί με τις μεταβολές της μουσικής βιομηχανίας και τις προσωπικές του δυσκολίες.

Στην έκδοση περιλαμβάνονται επίσης μαρτυρίες καλλιτεχνών όπως ο Φίλιππος Πλιάτσικας, η Καίτη Γαρμπή, ο Διονύσης Τσακνής, ο Χρήστος Δάντης και ο Γιάννης Ζουγανέλης, καθώς και αναλυτική δισκογραφία.

Γιώργος Ξεπαπαδάκος, Τσάντας – Χαράλαμπος Βασιλειάδης, Ο πρώτος επαγγελματίας στιχουργός, εκδ. Μετρονόμος[.....................................]

Τι διαβάζουμε τώρα; Έξι μουσικές (αυτο)βιογραφίες

The Hitch-Hiker (1953) / Ο Δολοφόνος της Λεωφόρου : πειστική μυθοπλαστική εκδοχή των αληθινών γεγονότων γύρω από τη δράση του κατά συρροήν δολοφόνου Billy Cook το 1950

 

Δύο φίλοι φεύγουν για ψάρεμα και στο δρόμο παίρνουν με οτοστόπ έναν άγνωστο. Αυτός όμως αποδεικνύεται ψυχοπαθής κατάδικος, ο οποίος τους ανακοινώνει πως στο τέλος του ταξιδιού θα τους δολοφονήσει.

 Σφιχτοδεμένο θρίλερ-noir, γεμάτο ένταση και διαρκή αγωνία, αποτελεί το μοναδικό φιλμ νουάρ σκηνοθετημένο από γυναίκα ,τη διάσημη σταρ Άιντα Λουπίνο.Άιντα Λουπίνο: Μια Γυναίκα στο Χόλιγουντ

Ο Δολοφόνος της Λεωφόρου - Βικιπαίδεια

  • Αυθεντικός Τίτλος: The Hitch-Hiker
  • Ελληνικός Τίτλος: Ο Δολοφόνος της Λεωφόρου

Σκηνοθεσία:

Ida Lupino

Κύριοι Ρόλοι:

Edmond O’Brien … Roy Collins

Frank Lovejoy … Gilbert Bowen

William Talman … Emmett Myers

Jose Torvay … αστυνόμος Alvarado

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Collier Young, Ida Lupino, Robert L. Joseph

Στόρι: Daniel Mainwaring

Παραγωγή: Collier Young

Μουσική: Leith Stevenshttps://media-flix-gr.s3.amazonaws.com/cache/c8/cd/c8cdcf5fc3c47e4f9c2f56d050de2429.jpg

Παραλειπόμενα

  • Πρόκειται για μυθοπλαστική εκδοχή των αληθινών γεγονότων γύρω από τη δράση του εγκληματία Billy Cook το 1950. Πριν κυκλοφορήσει η ταινία, ο Cook είχε ήδη εκτελεστεί σε θάλαμο αερίων.

    About Billy Cook: American mass murderer (born: 1928 - died: 1952) |  Biography, Facts, Information, Career, Wiki, LifeBilly Cook (criminal) - Wikipedia

  • Το σενάριο είχε ως βάση το αυθεντικό στόρι του Daniel Mainwaring. Αυτό όμως δεν αναφέρεται καθόλου στους τίτλους, μια και ο Mainwaring ήταν μέρος της Μαύρης Λίστας του Χόλιγουντ.
  • Η Ida Lupino ανέλαβε την ταινία όταν ο Elmer Clifton ασθένησε και δήλωσε ανικανότητα να ολοκληρώσει την ταινία. Η Filmakers Inc. την επέλεξε γνωρίζοντας την ικανότητα της να διαχειρίζεται ταινίες χαμηλού μπάτζετ, και η Lupino άδραξε την ευκαιρία να κάνει την πρώτη “γρήγορη” ταινία της μετά από μια σειρά κοινωνικών σεναρίων για θέματα γυναικών.
  • Η Lupino ήρθε σε άμεση επαφή τόσο με τους δύο άντρες που ο Billy Cook κρατούσε ομήρους, όσο και με τον εγκληματία τον ίδιο. Στόχος της ήταν να υπάρχουν στο σενάριο όσο το δυνατόν πιο αληθινά στοιχεία, αν και ο διαβόητος κώδικας λογοκρισίας Χέιζ περιόρισε τους φόνους σε τρεις.
  • Παρότι η ταινία αποκαταστάθηκε το 2014 σε φιλμ 35mm, παραμένει σε ελεύθερη διάθεση, χωρίς κάποιος να διεκδικεί δικαιώματα από τις προβολές της.
  • Πηγή πληροφοριών: filmy.gr

10 συχνά ορθογραφικά και γλωσσικά λάθη που κάνουμε καθημερινά –

 https://tovivlio.net/wp-content/uploads/2026/10/tovivlio-logo-one.webp

10 συχνά ορθογραφικά και γλωσσικά λάθη που κάνουμε καθημερινά – Ποιο είναι το σωστό;

tovivlio.net

 

Η ελληνική γλώσσα είναι ζωντανή, πλούσια, αλλά και γεμάτη μικρές «παγίδες» που εμφανίζονται καθημερινά σε μηνύματα, emails, αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, ακόμη και σε επίσημα έγγραφα. Η σύγχυση μεταξύ φωνητικά όμοιων λέξεων, οι επιρροές από την αρχαία ελληνική και η ταχύτητα της πληκτρολόγησης οδηγούν σε λάθη που επαναλαμβάνονται τόσο συχνά, ώστε μοιάζουν σωστά.

Ακολουθούν 10 από τα πιο συνηθισμένα ορθογραφικά, μορφολογικά και συντακτικά λάθη, μαζί με την απλή εξήγησή τους.

1. Παρεμπιπτόντως (και όχι παρεπιπτόντως)

  • Το λάθος: Παρεπιπτόντως, αύριο θα βρέξει.
  • Το σωστό: Παρεμπιπτόντως, αύριο θα βρέξει.
  • Γιατί: Η λέξη προέρχεται από την πρόθεση παρά + εν + πίπτω. Το ν του εν μπροστά από το π μετατρέπεται σε μ (παρεμπίπτω).

2. Συγγνώμη (και όχι συγνώμη)

  • Το λάθος: Ζητώ συγνώμη για την καθυστέρηση.
  • Το σωστό: Ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση.
  • Γιατί: Προέρχεται από το συν + γνώμη. Το ν μπροστά από το γ τρέπεται σε γ (συγγνώμη, όπως συγγραφέας, συγγενής).

3. Καταρχάς vs Καταρχήν (Διαφορετική σημασία!)

  • Η παγίδα: Οι δύο λέξεις δεν είναι συνώνυμες.
  • Το σωστό:
    • Καταρχάς σημαίνει «πρώτα απ’ όλα, στην αρχή» (π.χ. Καταρχάς, ας δούμε τα δεδομένα).
    • Καταρχήν σημαίνει «σε γενικές γραμμές, επί της αρχής» (π.χ. Συμφωνώ καταρχήν με την πρόταση, αλλά διαφωνώ στις λεπτομέρειες).

4. Εξαρχής / Εξάλλου / Εξαιτίας (Μία λέξη!)

  • Το λάθος: Εξ’ αρχής, εξ’ άλλου, εξ’ αιτίας.
  • Το σωστό: Εξαρχής, εξάλλου, εξαιτίας (γράφονται μονολεκτικά και χωρίς απόστροφο).
  • Γιατί: Όταν η πρόθεση εκ/εξ ενώνεται με τη λέξη που ακολουθεί και σχηματίζει επίρρημα ή πρόθεση, γράφεται ως μία λέξη. Αντίθετα, γράφουμε χωριστά τις εκφράσεις εξ ολοκλήρου, εξ ορισμού, εξ επαφής.

5. Αλλεπάλληλος (και όχι αλεπάλληλος)

  • Το λάθος: Δέχτηκε αλεπάλληλα τηλεφωνήματα.
  • Το σωστό: Δέχτηκε αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα.
  • Γιατί: Προέρχεται από το ἄλλος + ἐπ’ + ἄλλον (ο ένας πάνω στον άλλον). Διατηρεί τα δύο λ της λέξης άλλος.

6. Ανέκαθεν (και όχι από ανέκαθεν)

  • Το λάθος: Από ανέκαθεν έτσι γινόταν.
  • Το σωστό: Ανέκαθεν έτσι γινόταν.
  • Γιατί: Η κατάληξη -θεν δηλώνει ήδη το «από» (από παλιά, από την αρχή). Το «από ανέκαθεν» είναι πλεονασμός (σαν να λέμε «από από παλιά»). Το ίδιο ισχύει και για το μακρόθεν ή εντεύθεν.

7. Ό,τι vs Ότι (Το κόμμα που αλλάζει το νόημα)

  • Το σωστό:
    • Ό,τι (με κόμμα) σημαίνει «οτιδήποτε» (π.χ. Πάρε ό,τι θέλεις).
    • Ότι (χωρίς κόμμα) είναι ειδικός σύνδεσμος και σημαίνει «πως» (π.χ. Μου είπε ότι θα αργήσει).

8. Παρών – Παρούσα – Παρόν

  • Το λάθος: Ήταν παρόν στη συνάντηση (για άνδρα) / Το παρών έγγραφο.
  • Το σωστό:
    • Αρσενικό: Ο παρών (Ήταν παρών στη συνάντηση).
    • Θηλυκό: Η παρούσα (Ήταν παρούσα).
    • Ουδέτερο: Το παρόν (Το παρόν έγγραφο, προς το παρόν).

9. Απαθανατίζω (και όχι αποθανατίζω)

  • Το λάθος: Ο φωτογράφος αποθανάτισε τη στιγμή.
  • Το σωστό: Ο φωτογράφος απαθανάτισε τη στιγμή.
  • Γιατί: Το απαθανατίζω (α στερητικό + ἀθάνατος) σημαίνει κάνω κάποιον αθάνατο, τον διατηρώ στη μνήμη.

10. Ανταπεξέρχομαι vs Αντεπεξέρχομαι

  • Το σωστό: Και οι δύο τύποι γίνονται πλέον αποδεκτοί στη σύγχρονη χρήση, ωστόσο ο ετυμολογικά ορθός τύπος (από το αντί + επί + εξέρχομαι) είναι αντεπεξέρχομαι (και στον αόριστο αντεπεξήλθε).

Με γυρολόγους και ρετάλια (δεν) φτιάχνεις κοστούμι “νίκης”…

 

Με γυρολόγους και ρετάλια (δεν) φτιάχνεις κοστούμι “νίκης”…


Με γυρολόγους και ρετάλια (δεν) φτιάχνεις κοστούμι “νίκης”…Eurokinissi

H τακτική που ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να είναι αδιέξοδη και να μην παράγει κανένα πολιτικό όφελος.

Ας προσπαθήσουμε να δούμε όσα συμβαίνουν σήμερα στην πολιτική μας ζωή κάνοντας μια αναδρομή σε όσα (δεν) έγιναν τα τελευταία τρία και κάτι χρόνια.

Τον Ιούνιο του 2023 η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξασφάλισαν τη δεύτερη κυβερνητική θητεία τους με νέα αυτοδυναμία. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας υπέστησαν βαριά ήττα και ο πρώην πρωθυπουργός έφυγε από το προσκήνιο. Και το ΠΑΣΟΚ;

Το ΠΑΣΟΚ ήρθε ξανά τρίτο. Δεν μπόρεσε να επωφεληθεί από την ήττα, στα όρια της συντριβής, του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, για το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη άνοιγε μια μεγάλη ευκαιρία. Το όμορο κόμμα της Αριστεράς έχανε από παντού, βρισκόταν σε περιδίνηση. Τι έπρεπε να κάνει το όμορο κόμμα της Κεντροαριστεράς; Το αυτονόητο: να του αποσπάσει ψηφοφόρους. Άλλωστε, αυτοί οι ψηφοφόροι δικοί του (του ΠΑΣΟΚ) ήταν μέχρι το 2009, αυτοί ήταν που μεγάλωσαν τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα και τον έκαναν κυβέρνηση.

Τι έκαναν γι’ αυτό το αυτονόητο οι του ΠΑΣΟΚ; Τίποτα! Συνέχισαν το διμέτωπο: μια κουβέντα κατά του Μητσοτάκη, δύο κατά του Τσίπρα.

Ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούνιο του 2024, το ΠΑΣΟΚ είχε κι άλλη ευκαιρία. Στις ευρωεκλογές οι δύο βασικοί αντίπαλοί του υποχώρησαν. Η ΝΔ πολύ (28% από 41% στις εθνικές εκλογές του 2023) και ο ΣΥΡΙΖΑ του αριστερού γίγαντα Κασσελάκη έπεσε στο 15%. Παρόλα αυτά το ΠΑΣΟΚ κέρδισε μια… ολόκληρη μονάδα και ήρθε ξανά τρίτο (σκάρτο 13%), πίσω και από τον ξεπουπουλιασμένο κασσελακικό ΣΥΡΙΖΑ.

Παρόλα αυτά η ευκαιρία ήταν μπροστά του. Με τη ΝΔ να σέρνεται κάτω από το 28%, τον ΣΥΡΙΖΑ να οδεύει προς την εξαύλωση και τον Τσίπρα εκτός, το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να κάνει το αλματάκι που θα το καθιστούσε αδιαμφισβήτητο αντίπαλο της ΝΔ.

Πώς θα μπορούσε να το πετύχει αυτό; Να απευθυνθεί στον προοδευτικό κόσμο που παλιά (μέχρι το 2009) ήταν δικός του, μετά πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ (2012-2019) και μετά στο σπίτι του.

Αντ΄ αυτού το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρουλάκης επέλεξαν μια τακτική ακατανόητη:

  • Συνέχισαν το διμέτωπο: μια επίθεση κατά ΝΔ και Μητσοτάκη και μιάμιση κατά ΣΥΡΙΖΑ και του (απόντος) Τσίπρα.
  • Εμπνεύστηκαν το μεγαλειώδη στόχο «πάμε για νίκη με μια ψήφο διαφορά».
  • Αρνούνταν πεισματικά (αρνούνται ακόμη) να πουν με ποιους θα συνεργαστούν για να φτιάξουν κυβέρνηση, αν ο (φανταστικός) στόχος της «νίκης» γινόταν πραγματικότητα.

Έτσι, ο προοδευτικός κόσμος καταλάβαινε ότι το ΠΑΣΟΚ ήθελε απλώς να βγει δεύτερο απαλλαγμένο από τον Τσίπρα. Η βελόνα των δημοσκοπήσεων παρέμενε κολλημένη, αλλά δεν τους ένοιαζε, τους αρκούσε που δεν θα είχαν αντίπαλο στ’ αριστερά τους.

Όμως, η φύση απεχθάνεται το κενό. Ο Τσίπρας επανεμφανίστηκε. Και κατέλαβε «με τη μία» τη δεύτερη θέση. Στο ΠΑΣΟΚ έπεσε πανικός. Διότι η τρίτη θέση συνεπάγεται πολλά δεινά, είναι ζήτημα επιβίωσης.

Ό,τι δεν έκανε το ΠΑΣΟΚ επί τρία χρόνια πάει να το κάνει τώρα. Πώς; Με… μεταγραφές αεροδρομίου. Και γυρολόγους. Με πρόσωπα αναξιόπιστα. Τα οποία πριν φτάσουν στο ΠΑΣΟΚ έκαναν βόλτες: από τον Τσίπρα στον Κασσελάκη, ένα φλερτ με την Καρυστιανού και, όταν είδαν ότι δεν βγαίνουν εκεί βουλευτές, τυφλώθηκαν από τον πράσινο ήλιο και είδαν το φως των οφθαλμών τους.

Όμως, οι προοδευτικοί ψηφοφόροι θα πυκνώσουν τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ και θα του δώσουν τη «νίκη με μια ψήφο διαφορά», επειδή πήρε τους γυρολόγους; Τον Φαραντούρη, το ναύαρχο Αποστολάκη, την (υβρίστρια) Κασιμάτη (τη…γλίτωσε ο ΓΑΠ) και οσονούπω (;) την Θεοδώρα της Πέλλας (ενδεικτική αναφορά, υπάρχουν κι άλλοι);

Τους οποίους παίρνει χωρίς κάν να απαιτήσει να παραδώσουν την έδρα τους και να τη διεκδικήσουν από τους ψηφοφόρους στις εκλογές που έρχονται με το νέο κόμμα τους;

Την απάντηση μπορεί να δίνει αυτή η λαϊκή ρήση: «Όποιος ψωνίζει από τα ρετάλια των άλλων, ας μην παραπονιέται που το ρούχο δεν του κάθεται καλά»…

Κλωτσώντας το τενεκεδάκι στην περίοδο 15-19 μπορεί να το στείλουν και στη δική τους περίοδο , όταν χρεοκόπησαν την Ελλάδα και έφερα, από κοινού τα ΜΝΗΜΟΝΙΑια

 


Ίνα αφανισθώσι πάντα τα πονηρά του έργα…

Ο Καρτερός, ο Φουκώ «οι λέξεις και τα πράγματα»Θανάσης Καρτερός 
 

Τα ίδια και τα ίδια, εν ολίγοις, σε κάθε ευκαιρία. Να πάμε τη συζήτηση στο 2015, ενώ ο Μητσοτάκης ξεπουλάει το 2026 θεσμούς και σπίτια, δικαιώματα και μεροκάματα, καλώδια και καλούδια στους γνωστούς πλειοδότες. Καλώς, αλλά αν θέλει αυτή την κολοκυθιά ο Ανδρουλάκης, γιατί να μην πάμε στο 2010 και νωρίτερα; Η ιστορία της χώρας αρχίζει το 2015;

Ινα αφανισθώσι πάντα τα πονηρά του έργα…
Λουκάς Παπαδήμος, Γιώργος Παπανδρέου, Ευάγγελος Βενιζέλος, Τάσος Γιαννίτσης, Μιλτιάδης Παπαϊωάννου, τον Φεβρουάριο του 2012, στη Βουλή, στη ψήφιση του Μνημονίου | ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΗΣ/EUROKINISSI

Υπερψηφίζει «κριτικά» το ΠΑΣΟΚ την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ –Εξεταστική για το ιδιωτικό χρέος– και καλά κάνει. Μόνο που εμφανίζοντας πάλι τα γνωστά πατερημά περνάει στη σχετική ανακοίνωση γενεές δεκατέσσερις την «κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου». Το ΠΑΣΟΚ, λένε, ποτέ δεν εξαπάτησε τους πολίτες για να κερδίσει την εξουσία. Και υποστηρίζει εξ αρχής, όπως ξέρουν οι δανειολήπτες, την προστασία της πρώτης κατοικίας και μέτρα για τον περιορισμό της ασυδοσίας των funds. Ενώ ο Τσίπρας άνοιξε το μονοπάτι για τα funds και ο Μητσοτάκης το έκανε λεωφόρο. Είναι ενιαία η πολιτική Τσίπρα – Μητσοτάκη και όποιος διαφωνεί μ’ αυτό λέει «ανερυθρίαστα ψέματα». Αυτά περιληπτικά και μόνο ο εξορκισμός λείπει: Ινα αφανισθώσι πάντα τα πονηρά του έργα. Του Τσίπρα!

Τα ίδια και τα ίδια, εν ολίγοις, σε κάθε ευκαιρία. Να πάμε τη συζήτηση στο 2015, ενώ ο Μητσοτάκης ξεπουλάει το 2026 θεσμούς και σπίτια, δικαιώματα και μεροκάματα, καλώδια και καλούδια στους γνωστούς πλειοδότες. Καλώς, αλλά αν θέλει αυτή την κολοκυθιά ο Ανδρουλάκης, γιατί να μην πάμε στο 2010 και νωρίτερα; Η ιστορία της χώρας αρχίζει το 2015; Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – Δεξιάς, και συνεργασία Αδωνη – Ανδρουλάκη δεν υπήρξε; Μας χρεοκόπησε ο Τσίπρας; Λεφτά υπάρχουν ο Τσίπρας το διαλαλούσε; Τον Παπαδήμο στη θέση του εκλεγμένου Παπανδρέου -αυτό δεν είναι εξαπάτηση του λαού, όχι βέβαια- μας τον φόρεσε ο Τσίπρας; Δεν έπλασε κουλουράκια με τα δυο χεράκια στην επιβολή των μνημονίων το ΠΑΣΟΚ παρέα με τη Δεξιά;

Κυριάκος κερνάει, Αλέξης πίνει, ήταν η σφραγίδα στον Σκάι αυτής της μυθοπλασίας στην οποία επιμένει ο Ανδρουλάκης. Καμιά προσπάθεια να προσγειωθεί στη σημερινή σκληρή πραγματικότητα. Στο γεγονός ότι οι συσχετισμοί που διαμορφώνονται στον δημοκρατικό χώρο επιβάλλουν περίσκεψη, αντιπαράθεση επί της ουσίας, ανοιχτές πόρτες όχι σε περιπατητές πάντων των κομμάτων, αλλά στην προοπτική προοδευτικής διακυβέρνησης. Το μισό στελεχικό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ έχει μετακομίσει στη Δεξιά, ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του, ψημένο από την αντι-Τσίπρα ανιστόρητη και αδιέξοδη καμπάνια, ερωτοτροπεί με τη Ν.Δ., αλλά ο Ανδρουλάκης επιμένει με το μέτωπο στα αριστερά του. Στις ανιστόρητες και αδιέξοδες επιθέσεις στον Τσίπρα. Ποιος κερνάει και ποιος πίνει επαφίεται στην κρίση καθενός.

Ανιστόρητες γιατί είναι γνωστό ποιος παρέδωσε μια ρημαγμένη χώρα στον Τσίπρα, όσα «ανερυθρίαστα ψέματα» και αν διακινούνται. Οπως και τι παρέδωσε ο Τσίπρας. Αλλά και αδιέξοδες γιατί η εμμονή του ΠΑΣΟΚ να βάζει στόχο την ΕΛΑΣ μπας και διασωθεί στη δεύτερη θέση μόνο μιζέρια δείχνει. Και περιφρόνηση στις ανάγκες μιας κοινωνίας που χρειάζεται απεγνωσμένα προοδευτική διέξοδο και όχι δημοκρατικούς εμφύλιους. Παρεμπιπτόντως, είναι ένα ερώτημα αν η εμμονή με την κυβέρνηση Τσίπρα τούς ωφελεί. Πρώτον, γιατί σκαλίζοντας στο παρελθόν επανέρχονται οι οσμές από τα δικά τους πεπραγμένα με την παρέα Σαμαρά – Αδωνη – Πλεύρη κ.λπ. Και, δεύτερον, γιατί το θέμα για όσους θα ξεπαγιάσουν τον χειμώνα δεν είναι το 2015, είναι το 2026. Και το 2027 φυσικά που θα κληθούν όλοι να αποφασίσουν με ποιον θα πάν’ και ποιον θ’ αφήσουν…

Le Boléro - (Rework) Paris 2024 live

«Αυτό που δεν κατάφερε η Νέα Δημοκρατία εφτά χρόνια, να πάει δηλαδή τον Αλέξη Τσίπρα σε εξεταστική, το κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ»

 


Η Εξεταστική για τα funds φουντώνει τη σύγκρουση ΕΛΑΣ και ΣΥΡΙΖΑ

Πέτρος Κατσάκος

Συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης.

(ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI)


Η Εξεταστική για τα funds έγινε η αφορμή για μια νέα, πιο οξεία αντιπαράθεση ανάμεσα στην ΕΛΑΣ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Για την πλευρά του Τσίπρα, η πρόταση της Κουμουνδούρου δεν είναι μια ουδέτερη διαδικασία αναζήτησης ευθυνών.

Όπως είπε ο αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ Νίκος Νυφούδης, «Αυτό που δεν κατάφερε η Νέα Δημοκρατία εφτά χρόνια, να πάει δηλαδή τον Αλέξη Τσίπρα σε εξεταστική, το κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ».


Η αιχμή ήρθε λίγες ώρες μετά το πολιτικό μνημόσυνο του Αλέκου Φλαμπουράρη, όπου ο Τσίπρας υπερασπίστηκε την πολιτική της κυβέρνησής του για την πρώτη κατοικία, παρουσία της Ρένας Δούρου και του Νίκου Παππά. 

Η εκδήλωση μνήμης δεν έφερε πιο κοντά τις δύο πλευρές. Αντίθετα, οι αναφορές του Τσίπρα στην Εξεταστική και η ψυχρή ατμόσφαιρα μεταξύ στελεχών έκαναν ορατό το βάθος της ρήξης.

Η μάχη για την πολιτική κληρονομιά

Πίσω από τη διαφωνία για το χρονικό εύρος της έρευνας βρίσκεται μια ευρύτερη σύγκρουση για το πώς αποτιμάται η διακυβέρνηση Τσίπρα. Η ΕΛΑΣ απορρίπτει κάθε εξίσωση της περιόδου 2015-2019 με εκείνη που ακολούθησε και κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι, υπογράφοντας την πρόταση, ανοίγει ο ίδιος τον δρόμο για να βρεθεί ο πρώην πρωθυπουργός στο επίκεντρο της έρευνας.

Ο Νυφούδης υπενθύμισε ότι η κυβέρνηση της περιόδου εκείνης ήταν συλλογική και ότι στελέχη της εξακολουθούν να βρίσκονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Η ΕΛΑΣ επιμένει ότι η προστασία της πρώτης κατοικίας ίσχυε τότε, ενώ καταργήθηκε το 2020 με τον πτωχευτικό νόμο της ΝΔ. Η Παπαδοπούλου ζήτησε να διερευνηθούν όλες οι πλευρές της υπόθεσης και δήλωσε ότι ούτε ο Τσίπρας ούτε η ΕΛΑΣ έχουν λόγο να φοβούνται την Εξεταστική.


Έτσι, η κοινοβουλευτική διαδικασία μετατρέπεται και σε πεδίο αντιπαράθεσης για την αξιοπιστία των δύο κομμάτων. Η ΕΛΑΣ παρουσιάζει την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτική απόπειρα να χτυπηθεί ο Τσίπρας, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί να εξεταστούν οι αποφάσεις της ΝΔ για τα funds και τους πλειστηριασμούς.

Από τη ρήξη στη διεκδίκηση του προοδευτικού χώρου

Η ένταση δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Κάθε νέα αντιπαράθεση οξύνει τον ανταγωνισμό για το ποιος θα ηγηθεί της προοδευτικής παράταξης και με ποιους όρους θα συγκροτηθεί η επόμενη πολιτική πρόταση. Η ΕΛΑΣ συνδέει την Εξεταστική με τη δική της δέσμευση για νέα νομοθετική προστασία της πρώτης κατοικίας, επιχειρώντας να μεταφέρει τη συζήτηση από τους εσωτερικούς λογαριασμούς σε μια συγκεκριμένη πολιτική για τους δανειολήπτες.

Η απόσταση ανάμεσα στις δύο πλευρές μεγαλώνει καθώς η αντιπαράθεση περνά από τις δημόσιες αιχμές σε ευθείες κατηγορίες για πολιτικές μεθοδεύσεις. 

Η ΕΛΑΣ δηλώνει έτοιμη να υπερασπιστεί την περίοδο Τσίπρα και να πιέσει για πλήρη διερεύνηση της πολιτικής της ΝΔ. Η Εξεταστική γίνεται έτσι το επόμενο επεισόδιο μιας σύγκρουσης που πλέον αφορά όχι μόνο τα funds, αλλά και την πολιτική ταυτότητα και την ηγεσία του προοδευτικού χώρου.

Το Πόρισμα Τσεβά νεόκοπη "ασπίδα" για τους ακροδεξιούς αρνητές του Πολυτεχνειου

 

Adonis

Γιατί κρύβεται ο κ. Γεωργιάδης πίσω από το «Πόρισμα Τσεβά»;



contributor*του Δημήτρη Ψαρρά 

Χωρίς Εφημερίδα | X-Efimeridax-efimerida.gr

[20.11.2026]

Ασφαλώς δεν μας ξάφνιασε ο Άδωνης Γεωργιάδης με τη δυσανεξία που επέδειξε για μια ακόμα φορά την παραμονή της επετείου της δολοφονικής επιχείρησης της στρατιωτικής χούντας για την καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Εδώ και είκοσι χρόνια κάνει ακριβώς το ίδιο. Εντελώς ενδεικτικά θυμίζω τι έγραφε το «Χωρίς Εφημερίδα» πριν δυο χρόνια: («Οι νεκροί του Πολυτεχνείου και ο κ. Γεωργιάδης», 15.11.2024).

Σ’ αυτό το κείμενο παραθέταμε σε βίντεο τις κατά καιρούς απολογητικές δηλώσεις Γεωργιάδη για την καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Θυμίζω ότι σε μια από τις εκπομπές του στο κανάλι Καρατζαφέρη (17.11.2009), ο Γεωργιάδης επαναλάμβανε ότι «δεν υπάρχει ένας, ούτε ένας που να έχει πεθάνει στο Πολυτεχνείο». Και κατέληγε ότι δεν υπήρχαν νεκροί καθόλου! Έλεγε ο Γεωργιάδης: «Έχουν πάρει το δελτίο των συμβάντων της Ελληνικής Αστυνομίας της 16ης, 17ης και 18ης Νοεμβρίου. Ποιοι πεθάνανε; Και μας τους παρουσιάζουν ως λίστα των νεκρών. Εγώ δεν λέω ότι δεν πεθάνανε [!] Μπορεί να πεθάνανε τρεις-τέσσερις στα πέριξ»…  

Ώστε «τρεις-τέσσερις»! Ούτε καν ότι σκοτώθηκαν, ότι δολοφονήθηκαν δεν μπορούσε να παραδεχτεί ο κ. αντιπρόεδρος. Απλώς «πεθάνανε»…

Βέβαια φέτος πρωτοτύπησε, επειδή θεώρησε ότι μπορεί να κρυφτεί πίσω από το πόρισμα που συνέταξε τον Οκτώβριο του 1974 ο εισαγγελέας Δημήτριος Τσεβάς, και με βάση το οποίο διεξήχθη η δίκη και αποφασίστηκε η καταδίκη των στελεχών της χούντας (Παπαδόπουλος, Ιωαννίδης, Ντερτιλής, κ.ά). Μιλώντας στο «Παραπολιτικά 90,1», την παραμονή της επετείου, δήλωσε ότι «το Πολυτεχνείο οδήγησε στην πτώση του δικτάτορα Παπαδόπουλου και στην άνοδο του δικτάτορα Ιωαννίδη», κλείνοντας δηλαδή το μάτι στους οπαδούς του, και αφήνοντας να εννοηθεί πως το μόνο που έγινε τον Νοέμβρη του 1973 ήταν η απόκρουση της… «φιλελευθεροποίησης» του δικτατορικού καθεστώτος. Στο ερώτημα αν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο φρόντισε να μπερδέψει τους ακροατές του: «Παραμένω πιστός στο Πόρισμα Τσεβά που βγήκε επί υπουργίας Ευάγγελου Αβέρωφ. Πάρτε το και διαβάστε το να σας λυθούν οι ιστορικές απορίες».

Ακόμα και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης που ρωτήθηκε λίγη ώρα αργότερα αναγκάστηκε να αδειάσει τον αντιπρόεδρο: «Έχουμε Δημοκρατία. Ο καθένας μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του». Την επομένη, βέβαια, Μαρινάκης και Γεωργιάδης τα βρήκανε μεταξύ τους και κρύφτηκαν πίσω από το «Πόρισμα Τσεβά».

Γιατί το «Πόρισμα Τσεβά»;

Για τα θύματα, τους νεκρούς και τους τραυματίες διαθέτουμε πλέον την εξονυχιστική επιστημονική μελέτη του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, ο οποίος βέβαια μετείχε στην εξέγερση. Τα άρθρα και τα βιβλία του είναι προσβάσιμα σε όποιον θέλει να μάθει. Και η γνώμη του είναι ότι το «Πόρισμα Τσεβά» είναι «αξιόλογο». Και μάλιστα το γράφει αυτό σε ένα σημαντικό βιβλίο, στο οποίο εξηγεί και τους δολοφονικούς στόχους της χούντας όχι μόνο τη νύχτα της 17ης Νοεμβρίου, αλλά και τις επόμενες μέρες (Λεωνίδας Καλλιβρετάκης, «Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο. Οι αφανείς πρωταγωνιστές της εξέγερσης του 1973», Θεμέλιο, 2023, σ. 118).

Το γεγονός ότι το «Πόρισμα Τσεβά» είναι «αξιόλογο», μπορεί καθένας να το διαπιστώσει, διαβάζοντάς το, εφόσον είναι προσβάσιμο, ως ντοκουμέντο, σε πολλούς ιστοτόπους, ακόμα και στον ιστότοπο των «Παραπολιτικών», εκεί δηλαδή που έδωσε την επίμαχη συνέντευξη ο κ. Γεωργιάδης («Το Πόρισμα Τσεβά»). Και βέβαια, το «Πόρισμα» πρώτα απ’ όλα δεν μιλάει για «τρεις-τέσσερις πεθαμένους», όπως έλεγε ο Γεωργιάδης. Αναφέρει ότι εκτός από τους δεκαπέντε (15) ανακοινωθέντες νεκρούς, έχουν βεβαιωθεί άλλοι τρεις (3), ενώ πρέπει να προστεθούν άλλοι δέκα έξι (16) «βασίμως προκύπτοντες».

Τότε για ποιο λόγο το επικαλείται ο κ. Γεωργιάδης;

Μα για τον απλούστατο λόγο ότι το «Πόρισμα» χρησιμοποιείται από την Ακροδεξιά, προκειμένου να εμφανιστούν οι δράστες των επιθέσεων και των τραυματισμών ως μυστηριώδεις ξένοι πράκτορες άγνωστης ταυτότητας. Χρησιμοποιούν τις φράσεις του «Πορίσματος» για ύπαρξη «στοιχείων ξένων» και «πρακτόρων της ΚΥΠ», προκειμένου να υπονομεύσουν τη λαϊκή εξέγερση. Το επιχείρημά τους είναι ότι οι νεκροί και οι τραυματίες εκείνης της βραδιάς και τις επόμενες μέρες βρίσκονταν «εκτός Πολυτεχνείου». Λες και δεν είναι γνωστό εξαρχής το γεγονός ότι τα τανκς και οι αστυνομικές δυνάμεις εξαπέλυσαν τη δολοφονική τους βία σε όλη την Αθήνα, ακριβώς για να απομονώσουν τους εγκλείστους του Πολυτεχνείου. Για αυτούς είχαν σχεδιαστεί ομαδικές συλλήψεις, βασανιστήρια και φυλακίσεις, ενώ οι διώξεις των θεωρούμενων «πρωταιτίων» συνεχίστηκαν μέχρι τη Μεταπολίτευση.

Δεν αξίζει να τα λέει κανείς αυτά στον κ. Γεωργιάδη. Τα ίδια ακριβώς είπε προχτές σε δικό του «διάγγελμα» ο Ηλίας Κασιδιάρης. Και δεν ξεχνάμε ότι ο φιλοχουντικός «Στόχος» ήταν εκείνος που κυκλοφόρησε σε μπροσούρα το κείμενο το «Πορίσματος», ποντάροντας βέβαια στο γεγονός ότι οι αναγνώστες του δεν διαβάζουν και το περιεχόμενο των ντοκουμέντων.

Αρκούμαι να μεταφέρω ένα απόσπασμα από τον ιστότοπο της Χρυσής Αυγής:

Αλλά επειδή το «Πόρισμα Τσεβά» δεν λέει αυτά που του αποδίδουν ο Μιχαλολιάκος και ο Γεωργιάδης, θυμίζω εντελώς ενδεικτικά μερικά σημεία του «Πορίσματος»:

     – «Οι δύο (2) πρώτοι νεκροί εκ του καταλόγου των γνωστών θυμάτων έπεσαν εις τον γύρωθεν χώρον και ακόμη υπήρξαν πολλοί τραυματίαι. Η κατά του πλήθους χρήσις των όπλων διαπιστούται ως ετονίσθη ήδη, κατά τρόπον αναμφισβήτητον».

     – «Από της 20.00 ώρας περίπου ήρχισεν η εντός και εκτός του Πολυτεχνείου ρίψις βομβίδων δακρυγόνων υπο της Αστυνομίας, ενώ η ψυχραιμία και η υπευθυνότης είχον εγκαταλείψει πολλά από τα κατώτερα ιδία, όργανα της. Ου μόνον εκτύπων ανηλεών και βαναύσως τους διαδηλωτάς, σοβαράς προκαλούντες εις τούτους κακώσεις, αλλά και επυροβόλουν δια των όπλων των».

     – «Ότε όμως ήρχισεν η διακομιδή των πρώτων τραυματιών, εις το Ρυθμιστικόν Κέντρο Αθηνών η ανθρώπινη βαρβαρότης έδειξε το αληθές προσωπείον της, ημαύρωσε και διάσυρε πάσαν έννοιαν φιλαλληλίας και ανθρωπισμού. Οι τραυματίαι δεν απετέλουν εκεί αντικείμενον περιθάλψεως και μερίμνης, αλλά στόχον κανιβαλλικών εκδηλώσεων εκ μέρους ευάρυθμων, εκ των αυτόθι υπηρεσιακώς ευρισκομένων, αστυνομικών υπαλλήλων, υπό τας ευλογίας και παροτρύνσεις του τότε διοικητικού Διευθυντού του Νοσοκομείου, όστις κραδαίνων παρανόμως περίστροφον, υβρίζων και απειλών και βλασφημών, περιεφέρετο εις τους χώρους του Νοσοκομείου ενσπείρων τον τρόμον».

Ούτε «ξένοι πράκτορες» δηλαδή, ούτε άνθρωποι του Ιωαννίδη οι «σκοτεινοί υπεύθυνοι». Δράστες ήταν οι αστυνομικές δυνάμεις και οι παραστρατιωτικοί μηχανισμοί που εξαπέλυσε ο Παπαδόπουλος κηρύσσοντας παράλληλα στρατιωτικό νόμο. Ο Ιωαννίδης βρήκε στρωμένο τον δρόμο.

*ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ: Βιβλία & Βιογραφία -

Βαρτζόπουλος : τι να πούμε τι , τι να ομολογήσουμε, εκτός από τη θλίψη μας για τέτοιους πολιτικούς

 


Βαρτζόπουλος: Από τη «βιολογία» των γυναικοκτονιών στους «εχθρούς της πατρίδας»



Αν ο νέος — ξανά — υφυπουργός Υγείας είχε κρύψει τα πιστεύω του, θα υπήρχε τουλάχιστον μια δικαιολογία. Αλλά δεν τα έχει κρύψει.

Δεν αναφέρομαι μόνο στην πολύ γνωστή δήλωσή του ότι «σε όλη την πανίδα» τα αρσενικά είναι εκ φύσεως πιο επιθετικά, επειδή αναλαμβάνουν το κυνήγι της τροφής, ενώ «το θηλυκό είναι για άλλες δουλειές. Για να τίκτει».

Αν ήταν μόνο αυτό, θα ήταν και λιγάκι αστείο. Δεν θα χρειαζόταν καν να καταφύγει κανείς σε περίπλοκες σκέψεις, όπως ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι κοινωνικά κατασκευασμένες. Θα αρκούσε να δείξει κανείς στον κ. Βαρτζόπουλο μια αρκούδα.

Αλλά ο κ. Βαρτζόπουλος δεν ήθελε να κάνει επίδειξη γνώσεων βιολογίας. Μιλούσε σε δημοσιογραφική εκπομπή και απαντούσε σε ερωτήματα σχετικά με τις δολοφονίες γυναικών από συντρόφους τους, στον απόηχο της γυναικτονίας της Κυριακής Γρίβα, στους Αγίους Αναργύρους, τον Απρίλιο του 2024.

Και το συμπέρασμά του ήταν το εξής: «Άρα είναι η φύση των πραγμάτων το αρσενικό να είναι επιθετικό, κατά συνέπεια η έννοια της γυναικοκτονίας πραγματικά έχει μια βιολογική βάση».

Οι αντιδράσεις που είχαν ξεσπάσει τότε επικεντρώθηκαν κυρίως σε αυτή την αποστροφή του υφυπουργού κι είχαν στόχο τον χοντροκομμένο βιολογισμό του, που εκ των πραγμάτων δικαιολογούσε τις γυναικοκτονίες — και μάλιστα δύο μέρες αφότου μια γυναίκα είχε πέσει νεκρή από τις μαχαιριές του πρώην συντρόφου της, έξω από αστυνομικό τμήμα.

Είπε κι άλλα, όμως. Για το θέμα, ας πούμε, της — αμφιλεγόμενης — «ανήλικης παραβατικότητας», ρωτήθηκε αν ένας ανήλικος που νιώθει ότι έχει βίαιες τάσεις, μπορεί να επισκεφθεί κάποιον ειδικό για να ζητήσει βοήθεια

«Χε, όχι, όχι, χε» γέλασε ο κ. Βαρτζόπουλος. «Αυτό το οποίο λέτε δεν υφίσταται. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει στην ανθρώπινη φύση αυτό το οποίο λέτε. Δηλαδή να αισθάνομαι κάτι το οποίο είμαι και συγχρόνως να μην το θέλω. Αυτό δεν υπάρχει».

Δεν μπορώ να μην θέλω αυτό που είμαι. Είναι αδύνατον. Δεν υπάρχει στην ανθρώπινη φύση. Έτσι πιστεύει ο κ. Βαρτζόπουλος.

Μόνο που αν έψαχνε κανείς να συνοψίσει τις επιστήμες της ψυχιατρικής και της ψυχολογίας, υπάρχουν πολύ χειρότεροι ορισμοί από το «δεν θέλω αυτό που είμαι».

Τι άλλο αναζητά ο ψυχίατρος, δηλαδή, όταν μελετά μια ψυχική ασθένεια; Τι επιδιώκει ένας άνθρωπος σε μια διαδικασία ψυχοθεραπείας, αν όχι να αντιμετωπίσει «αυτό που είναι», που «δεν το θέλει»;

Ο κ. Βαρτζόπουλος είναι ψυχίατρος!

Ψυχίατρος που έχει την ευθύνη της ψυχικής υγείας για την κυβέρνηση της χώρας. Που ήταν υπεύθυνος για τη μεταρρύθμιση των φορέων αντιμετώπισης των εξαρτήσεων και για τη ρύθμιση του επαγγέλματος των ψυχολόγων — δύο κομβικούς τομείς του προνοιακού οικοσυστήματος.

Ο υπεύθυνος για τις εξαρτήσεις και για τους ψυχολόγους δεν πιστεύει ότι μπορείς να μην θέλεις αυτό που είσαι. Σαν να έχουμε υπεύθυνο του Αστεροσκοπείου έναν που πιστεύει ότι η Γη είναι επίπεδη — με την κρίσιμη διαφορά ότι αυτός δεν θα είχε την εξουσία να προκαλέσει τόσο κακό.

Αλλά δεν τελειώσαμε.

Μιλώντας και πάλι για την «ανήλικη παραβατικότητα», ο κ. Βαρτζόπουλος προέβη στην εξής πολιτική πρόταση:

«Εκείνο το οποίο μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι, όταν διαπιστώνουμε σε πρώιμη φάση μια τέτοια επιθετικότητα, αυτή την επιθετικότητα να την βάλουμε μέσα σε κοινωνικά κανάλια, δηλαδή, αυτή η επιθετικότητα να εξυπηρετεί τους σκοπούς αυτής της κοινωνίας, δηλαδή να έχει ένα αξιακό σύστημα, το οποίο να εξυπηρετεί την κοινωνία. Δηλαδή, να μη σκοτώνεις ή να μην επιτίθεσαι για να κλέψεις, να επιτίθεσαι στους εχθρούς της πατρίδας, ή να επιτίθεσαι στον εχθρό της κοινωνίας».

Αναρωτιέμαι, δεν είναι προφανές ότι αν δίνουμε όπλα και εξουσία να σκοτώνουν σε ανθρώπους που ξέρουμε ότι είναι επιθετικοί, απλώς καταλήγουμε με περισσότερους που θα ξαμολάνε καμιά εικοσαριά σφαίρες πισώπλατα, σε κάποιον Θοδωρή, σε κάποιο Άργος;

Δεν είναι προφανές ότι ο τελευταίος που θα έπρεπε να έχει όπλο και εξουσία να σκοτώνει είναι κάποιος που ξέρουμε ότι είναι επιθετικός;

Αλλά τι αναρωτιέμαι; Τι ψάχνω, λογικά αντεπιχειρήματα;

Εδώ ο άνθρωπος θέλει να βάλουμε τους επιθετικούς που η βιολογία τους κάνει να σκοτώνουν τις γυναίκες τους, διότι τέτοιοι είναι και δεν αλλάζουν, να σκοτώνουν τους εχθρούς της πατρίδας και της κοινωνίας.

Ψάχναμε την «Ερμηνεία των ονείρων» και βρήκαμε το «Ο Αγών μου».

Πηγή – In.gr 

Κολοσσιαίο επίτευγμα της Επιστήμης στη μάχη με τον Καρκίνο του Παγκρέατος

 Ιατρικό άλμα δεκαετιών για τον καρκίνο παγκρέατος – Νέο χάπι “εξαφάνισε” όγκους ασθενών


Ιατρικό άλμα δεκαετιών για τον καρκίνο παγκρέατος – Νέο χάπι “εξαφάνισε” όγκους ασθενών!


Εντυπωσιακά αποτελέσματα από νέα πειραματική θεραπεία για τον καρκίνο του παγκρέατος, με όγκους να γίνονται μη ανιχνεύσιμοι σε ορισμένους ασθενείς.

Μια νέα σελίδα στη μάχη με τον καρκίνο του παγκρέατος ανοίγει η επιστημονική κοινότητα, κάνοντας λόγο για τη μεγαλύτερη ανακάλυψη των τελευταίων δεκαετιών.

Ένα καθημερινό χάπι, με δραστική ουσία τη δαραξονρασίμπη (daraxonrasib), δείχνει ικανό να συρρικνώσει (και σε ορισμένες περιπτώσεις να εξαλείψει από τις εξετάσεις) όγκους μιας από τις πιο θανατηφόρες μορφές της νόσου, δίνοντας πολύτιμο χρόνο ζωής στους ασθενείς.

Υπενθυμίζεται ότι το φάρμακο έχει εγκριθεί και κυκλοφορεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως μονοθεραπεία, ενδείκνυται για την αντιμετώπιση ενηλίκων ασθενών με μεταστατικό αδενοκαρκίνωμα του παγκρέατος, οι οποίοι έχουν λάβει τουλάχιστον μία προηγούμενη συστηματική θεραπεία.

Οι ειδικοί το χαρακτηρίζουν ως τη μεγαλύτερη ανακάλυψη των τελευταίων δεκαετιών στην αντιμετώπιση του καρκίνου του παγκρέατος, καθώς ένα χάπι την ημέρα που φαίνεται να συρρικνώνει και ενδεχομένως ακόμη και να εξαλείφει τους όγκους σε ορισμένους ασθενείς, με έναν από τους πιο δύσκολους στη διαχείριση καρκίνους, με μικρά ποσοστά επιβίωσης πέραν της πενταετίας.

Ο καρκίνος κατέστη μη ανιχνεύσιμος στις απεικονιστικές εξετάσεις σε έναν στους 12 ασθενείς στους οποίους χορηγήθηκε daraxonrasib μαζί με χημειοθεραπεία, στο πλαίσιο πρώιμων ιατρικών δοκιμών. Οι όγκοι σταμάτησαν να αναπτύσσονται σχεδόν σε όλους τους 61 συμμετέχοντες, οι οποίοι είχαν διαγνωστεί πρόσφατα με προχωρημένο καρκίνο του παγκρέατος που είχε εξαπλωθεί και σε άλλα σημεία του σώματος.

Ωστόσο, οι γιατροί τονίζουν ότι δεν είναι σαφές για πόσο χρονικό διάστημα μπορεί να κρατήσει τη νόσο υπό έλεγχο και δεν θα πρέπει να θεωρείται οριστική ίαση.

Ο οργανισμός Cancer Research UK χαρακτήρισε την εξέλιξη ως «το μεγαλύτερο άλμα προς τα εμπρός εδώ και δεκαετίες» για τους ασθενείς με καρκίνο του παγκρέατος.

Ο Δρ Σαμ Γκόντφρεϊ επιστημονικός διευθυντής επικοινωνίας του οργανισμού, δήλωσε στο BBC News ότι τα αποτελέσματα ήταν απίστευτα συναρπαστικά: «Αυτό που έκανε αυτό το νέο φάρμακο είναι ότι βρήκε έναν τρόπο να χτυπήσει φαρμακευτικά κάτι που δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί με φάρμακα. Βλέπουμε επιτέλους πρόοδο στον καρκίνο του παγκρέατος, η οποία είχε καθυστερήσει τόσο πολύ».

Ο καρκίνος του παγκρέατος είναι δύσκολος στη αντιμετώπιση και έχει το χαμηλότερο ποσοστό επιβίωσης από όλους τους συχνούς καρκίνους. Παρότι η χημειοθεραπεία μπορεί να συρρικνώσει λίγο τους όγκους, ο καρκίνος συχνά αναπτύσσεται ξανά. Οι περισσότεροι ασθενείς με προχωρημένη νόσο επιβιώνουν για μήνες, αλλά όχι για χρόνια.

Οι γιατροί ελπίζουν ότι η νέα θεραπεία μπορεί να προσφέρει στους ασθενείς περισσότερο χρόνο, ακόμη κι αν δεν μπορεί να σταματήσει οριστικά τους καρκίνους.

Η δοκιμή παρακολούθησε τους ασθενείς κατά μέσο όρο για ενάμιση χρόνο και ορισμένοι δεν είδαν τον καρκίνο τους να επιστρέφει κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος. Τονίζεται ωστόσο ότι απαιτούνται μακροχρόνιες μελέτες για να κατανοηθεί εάν κάποιοι από αυτούς τους καρκίνους μπορούν να τεθούν σε ύφεση και για πόσο καιρό.

Στη δοκιμή φάσης Ι/ΙΙ:

  • Οι όγκοι σταμάτησαν να αναπτύσσονται στο 90% των ασθενών.
  • Λίγο πάνω από το 60% των ασθενών είδαν τους όγκους τους να συρρικνώνονται ή να εξαφανίζονται.
  • Για περίπου το 8% των ασθενών, ή έναν στους 12, οι όγκοι κατέστησαν μη ανιχνεύσιμοι στις αξονικές τομογραφίες.

Μεγαλύτερη επιβίωση

Ο Δρ Γούνγκι Παρκ, από το αντικαρκινικό κέντρο Memorial Sloan Kettering Cancer Center στις ΗΠΑ, ο οποίος συμμετέχει στη δοκιμή, δήλωσε ότι τα αποτελέσματα ήταν εξαιρετικά ενθαρρυντικά μέχρι στιγμής.

«Αρχίζουμε να βλέπουμε όχι μόνο υψηλότερο ποσοστό ανταπόκρισης των όγκων, αλλά και βαθύτερες ανταποκρίσεις και σχεδόν διπλασιασμό της διάρκειας ελέγχου της νόσου, κάτι που μπορεί τελικά να μεταφραστεί σε μεγαλύτερη επιβίωση», υποστήριξε στο βρετανικό μέσο.

Η δαραξονρασίμπη είναι μια θεραπεία αναστολέα KRAS που έχει ήδη εγκριθεί στις ΗΠΑ και την ΕΕ. Λειτουργεί προσκολλώμενο και απενεργοποιώντας ορισμένες μεταλλάξεις, που ονομάζονται RAS, οι οποίες εντοπίζονται στους περισσότερους καρκίνους του παγκρέατος και οδηγούν στην ανάπτυξη των όγκων.

Δεκάδες άλλοι καρκίνοι, συμπεριλαμβανομένων του πνεύμονα και των ωοθηκών, μπορούν να έχουν παρόμοιες μεταλλάξεις, πράγμα που σημαίνει ότι το φάρμακο μπορεί να βοηθήσει και πολλούς άλλους ασθενείς.

Ο Δρ Γκόντφρεϊ δήλωσε ότι «θα ήλπιζα ότι η πρώιμη επιτυχία που αρχίζουμε να βλέπουμε στον καρκίνο του παγκρέατος μπορεί να επεκταθεί και σε άλλους καρκίνους». Ο ίδιος ανέφερε ότι οι μακροχρόνιες δοκιμές και τα αποτελέσματα είναι ζωτικής σημασίας: «Ο καρκίνος μπορεί να επιστρέψει και ακόμη κι αν οι εξετάσεις δείχνουν ότι δεν υπάρχει ίχνος του, δεν γνωρίζεις απαραίτητα ότι είσαι ελεύθερος καρκίνου μέχρι να περάσει περισσότερος χρόνος».

Η καθηγήτρια Έλενα Γκαράλντα, πρόεδρος του ευρωπαϊκού Συνεδρίου για τον Καρκίνο με την ονομασία EORTC–NCI–AACR Symposium 2026, όπου η εργασία παρουσιάζεται σε άλλους γιατρούς, δήλωσε πως «αυτά τα αποτελέσματα είναι συναρπαστικά, επειδή δείχνουν ότι η συνδυαστική θεραπεία θα μπορούσε δυνητικά να βελτιώσει σημαντικά τη συνολική επιβίωση των ασθενών, καθώς και τον χρόνο προτού οι όγκοι αρχίσουν να αναπτύσσονται ξανά».

Ο καρκίνος του παγκρέατος ευθύνεται για περίπου το 3% όλων των καρκίνων στις ΗΠΑ και περίπου το 8% όλων των θανάτων από καρκίνο, στοιχίζοντας τη ζωή σε περίπου 53.000 ανθρώπους ετησίως.

Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν ίκτερο, κνησμό στο δέρμα, πιο σκούρα ούρα, πιο ανοιχτόχρωμα κόπρανα, ανεξήγητη απώλεια βάρους, κόπωση και υψηλό πυρετό.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 20, 2026

Αποθέωση του «Γκιακ», του Δημοσθένη Παπαμάρκου, από τον Guardian

 

https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/11/FotoJet-7-3-1200x800.jpg

Ο Guardian εξυμνεί το βιβλίο «Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου – Ιστορίες ενέδρας, βεντέτας κι έρωτα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο

Έφη Αλεβίζου

Το «Γκιακ», μια συλλογή από εννέα αλληλένδετες ιστορίες για τη βία του ελληνοτουρκικού πολέμου της περιόδου 1919-22 και τους αγώνες των καταρρακωμένων στρατιωτών να επανενταχθούν στην πολιτική ζωή, έχει προκαλέσει αίσθηση.

«Γραμμένο αρχικά στα ελληνικά και στα Αρβανίτικα, μια διάλεκτο που ομιλείται από μια ελληνοαλβανική εθνότητα, και με πρωταγωνιστές χαρακτήρες από ένα ακαθόριστο αρβανίτικο χωριό, το βιβλίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα το 2014 και φτάνει τώρα στο Ηνωμένο Βασίλειο σε μια ευέλικτη μετάφραση της Ελληνοβρετανής μεταφράστριας Σιάν Βάλβη» Παγκόσμια Ημέρα Μετάφρασης – Η Σιάν Βάλβη, μεταφράστρια του ...σχολιάζει ο Μάικλ Ντόνκορ στον Guardian.Εικόνα https://www.english.ox.ac.uk/sites/default/files/styles/mt_image_large/public/english/images/media/michael_donkor_edit_05_8x10_credit_david_yiu.jpg?itok=qVxSWggU

«Στη συναρπαστική εισαγωγική της σημείωση, η Βάλβη γράφει για την προσπάθειά της να αποτυπώσει την «άγρια, καλπάζουσα δύναμη» της πρόζας του Δημοσθένη Παπαμάρκου. Και το καταφέρνει με συναρπαστικό ύφος – «Γιατί καθαρός δεν είν’ κανένας, μοναχά ο άπραγος».

Το «γκιακ» είναι «αίμα»

Αφηγούμενες με λαϊκή φωνή, αυτές είναι ακατέργαστες ιστορίες ενέδρας και βεντέας, αδελφών στα όπλα που είναι «πιο κοντά από συγγενείς» και επίμονης, πικρής λύπης. Μία από τις μεταφράσεις της ομώνυμης αρβανιτικής λέξης «γκιακ» είναι «αίμα» και, πράγματι, η γραφική αιματοχυσία είναι αναπόφευκτη. Οι αφηγητές δεν διστάζουν να περιγράψουν πώς «τα θραύσματα τους έκοψαν σαν φιλέτο – μάτια, δόντια, μισή γνάθο ξεριζωμένη».

«Το Γκιακ δεν είναι μόνο μία συλλογή διηγημάτων. Είναι μια ολοκληρωτική καταγραφή και ανάλυση της θυσίας του αίματος…» γράφει ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος, στο toperiodiko.gr ενώ ο Μάικλ Ντόνορ στον Guardian συνεχίζει:

«Ωστόσο, η ανάδειξη της φωνής, της προφορικότητας και της αφήγησης είναι εξίσου εντυπωσιακή και πάντα παρούσα. Κάθε αφήγηση διαμορφώνεται ως ένα είδος μονολόγου: ένας ομιλητής που μιλάει χωρίς ανάσα παραδίδει μια αδιάκοπη αναδρομή σε έναν φαινομενικά πρόθυμο, αν και αδιάφορο, ακροατή.

»Στο κεφάλαιο με τίτλο «Do t’a pres koçídhetë» (ή ‘Θα κόψω τις πλεξούδες σου’), ένας μνηστήρας αφηγείται στον πιθανό πεθερό του την εκδίκηση που επιδίωξε εναντίον ενός συντρόφου που αδίκησε την οικογένειά του».

Μήπως η αφήγηση επαναανθρωποποιεί αυτούς τους άνδρες που έπρεπε να «ξεμάθουν πώς να είναι άνθρωποι»; Οι απαντήσεις παραμένουν ερεθιστικά και προκλητικά αόριστες

«Άλλωστε»

Ένα ενδιαφέρον ερώτημα που κυριαρχεί σε αυτές τις σελίδες αφορά τη λειτουργία της αφήγησης για τους χαρακτήρες αυτούς. Αρκετοί από αυτούς αμφισβητούν ή αναρωτιούνται για την παρόρμησή τους να εκφράσουν φωνητικά τις εμπειρίες τους: «Το να σου μιλάω γι’ αυτό δεν βοηθά», δηλώνει ένας πρωταγωνιστής, «γιατί σου το λέω αυτό, άλλωστε;», αναρωτιέται ένας άλλος. Είναι η ομιλία, σε αυτές τις περιπτώσεις, μια προσπάθεια εξιλέωσης, κατανόησης ή μνήμης;

Μήπως η αφήγηση επαναανθρωποποιεί αυτούς τους άνδρες που έπρεπε να «ξεμάθουν πώς να είναι άνθρωποι»; Οι απαντήσεις παραμένουν ερεθιστικά και προκλητικά αόριστες.

«Knocker» (Ρόπτρο)

Αυτή η τάση για ομιλία αποκτά μια επιπλέον και ειρωνική διάσταση στο λαμπρό «Knocker» (Ρόπτρο), ίσως την πιο συναρπαστική από τις ιστορίες. Εδώ ο αφηγητής περιγράφει τη μετανάστευσή του από την Ελλάδα στην Αμερική, όπου ήλπιζε να βρει μια χαμένη εδώ και καιρό φιγούρα, τον Αργύρη, ο οποίος είχε φύγει για τις ΗΠΑ πολλά χρόνια πριν. Αφού τελικά εντοπίζει τον Αργύρη στο Σικάγο, τυλιγμένο σε καπνό τσιγάρου και πίνοντας κονιάκ, οι δύο αναπτύσσουν μια αινιγματική αλλά βαθιά φιλία. Ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό αυτού του δεσμού, που προβληματίζει τον αφηγητή, είναι η έλλειψη ισορροπίας. Ο ίδιος είναι πάντα πρόθυμος να μιλήσει στον Αργύρη για το πώς προσαρμόζεται στις ιδιαιτερότητες της αμερικανικής ζωής και για τη νοσταλγία του για την πατρίδα τους.

Ο Αργύρης, ωστόσο, παραμένει εντελώς σιωπηλός σχετικά με αυτά τα θέματα. Μέχρι που, μια μέρα, δεν είναι πια. Η δική του είναι μια ζοφερή αυτοβιογραφία, στην οποία η περιγραφή των φρικαλεοτήτων του πολέμου έχει απροσδόκητες συνέπειες.

Αποσιωπημένα εγκλήματα και τραύματα, καταστροφή και αφανισμός, βιασμοί και δολοφονίες, στοιχειά και δαίμονες, ηθικές δοκιμασίες – ιστορίες ανομολόγητων πράξεων, στην προφορική γλώσσα του ρουμελιώτικου ιδιώματος

Γκιακ

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου «Γκιακ»

«Ballad» (Μπαλάντα)

Απροσδόκητο επίσης – και απόδειξη της συναρπαστικής πολυμορφίας του Γκιάκ – είναι το «Ballad» (Μπαλάντα), που βρίσκεται στο κέντρο της συλλογής. Σπάζοντας τις συμβάσεις των άλλων διηγημάτων, όπως υποδηλώνει και το όνομά της, πρόκειται για ένα μακροσκελές αφηγηματικό ποίημα. Εδώ, μια «ατρόμητη κοπέλα», που θρηνεί την απώλεια του αγαπημένου της, εμπλέκεται σε θανάσιμη και ρητορική μάχη με τον πονηρό Θάνατο.

Ο Παπαμάρκος και η Βάλβη χρησιμοποιούν με δεξιοτεχνία την παραδοσιακή μορφή της μπαλάντας για να προσδώσουν στους θρήνους της κοπέλας τόλμη και ζωντάνια.

Αποσιωπημένα εγκλήματα και τραύματα, καταστροφή και αφανισμός, βιασμοί και δολοφονίες, στοιχειά και δαίμονες, ηθικές δοκιμασίες – ιστορίες ανομολόγητων πράξεων, στην προφορική γλώσσα του ρουμελιώτικου ιδιώματος, που εντέλει οδηγούν, έστω βίαια, τους ήρωες σε σύγκρουση με την κοινότητά τους και στην αναθεώρηση της ταυτότητάς τους.
«Αυτό πάει να πει να ’σαι σιβιλάιζντ. Να πατάς στα σκατά με αψηλό τακούνι».

Θορυβώδης ζωτικότητα

«Εγγράφοντας την ιστορία στη λογοτεχνία, το Γκιακ εγγράφεται με τη σειρά του στη μακραίωνη ιστορία του αίματος –ανθρωπολογική, θρησκευτική, κοινωνιολογικο-πολιτική, ψυχαναλυτική, δικαιική, εν προκειμένω λογοτεχνική–, για να αποτελέσει μια ισχυρή τομή στην ιστορία του νεοελληνικού διηγήματος εν γένει» γράφει ο Βαγγέλης Μπιτσώρης στα Σύγχρονα Θέματα ενώ ο Μάικλ Ντόνκορ στον Guardian καταλήγει:

«Για ένα έργο όπου η προσοχή εστιάζεται έντονα στον θάνατο και στην απειλή του θανάτου, υπάρχει παντού τόση θορυβώδης ζωτικότητα. Η αμεσότητα της ιδιωματικής διατύπωσης, η γενναιόδωρη χρήση βρισιών και προσβολών, οι αισθησιακοί και ομοερωτικοί εορτασμοί του σώματος ακόμη και εν μέσω σφαγής: όλη αυτή η ζωντάνια καθιστά το ‘Γκιάκ’ μια προκλητική δήλωση για μια κοινότητα που επιμένει στην επιβίωσή της».

YouTube thumbnail

*Ο Δημοσθένης Παπαμάρκος γεννήθηκε το 1983 στη Μαλεσσίνα Λοκρίδος. Έχει εκδώσει μυθιστορήματα, διηγήματα και comics. Η συλλογή διηγημάτων Γκιακ απέσπασε το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών – Ιδρύματος Πέτρου Χάρη και το Βραβείο Διηγήματος/Νουβέλας του περιοδικού Αναγνώστης. Κυκλοφορεί στα ρωσικά από τις εκδόσεις O.G.I. Επίσης, έχει γράψει για το θέατρο και τον κινηματογράφο.

*Με στοιχεία από theguardian.com

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Δείτε το πρόσφατο αφιέρωμα του Gerontakos.blogspot στο βιβλίο και τον συγγραφέα 

Υπεραιωνόβια Δανή γιαγιά με... ναζιστικά ράμματα στη γούνα της

 

lightbox placeholder

Η Δανία γιόρτασε τη γηραιότερη εν ζωή κάτοικό της και έπειτα ανακάλυψε ότι (στα νιάτα της ) ήταν (ενεργή ακτιβίστρια των...) Ναζί!

 The LiFO team

Ο γηραιότερος άνθρωπος στην ιστορία της Δανίας αποκαλύφθηκε ότι είχε διατελέσει επικεφαλής τοπικού παραρτήματος του ναζιστικού κόμματος κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Τον περασμένο μήνα, οι Δανοί γιόρτασαν τα 112α γενέθλια της Κίρστεν Σβάλμπε, η οποία κατέκτησε τον τίτλο της γηραιότερης εν ζωή κατοίκου της χώρας που έχει καταγραφεί ποτέ.

Ωστόσο, μόλις δύο ημέρες αφότου η Σβάλμπε κατέκτησε το ρεκόρ, αποκαλύφθηκε ότι είχε διατελέσει επικεφαλής του τοπικού παραρτήματος του ναζιστικού κόμματος κατά τη γερμανική κατοχή.

Σύμφωνα με τα αρχεία, εντάχθηκε στο Εθνικοσοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα της Δανίας τον Αύγουστο του 1941 και σταδιακά ανέβηκε στην ιεραρχία, αναλαμβάνοντας χρέη επικεφαλής στην πόλη Χόλστεμπρο από τον Αύγουστο του 1943 έως τον Ιούλιο του 1944.

Παράλληλα, ήταν επικεφαλής της τοπικής γυναικείας οργάνωσης, ενώ ο εκλιπών σύζυγός της κατείχε επίσης ηγετική θέση στο κόμμα, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τοπικού Τύπου.

«Απλώς έκανα ό,τι θεωρούσε εκείνος σωστό»

Αρχικά, η Σβάλμπε αρνήθηκε ότι υπήρξε μέλος των Ναζί και στη συνέχεια υποβάθμισε τη συμμετοχή της, υποστηρίζοντας ότι «με το ζόρι» γνώριζε ποιες ήταν οι θέσεις του κόμματος.

Επέμεινε ότι ήταν «άδικο» να δέχεται επικρίσεις για τις πράξεις της κατά τη διάρκεια του πολέμου, καθώς, όπως είπε, «εκείνη την εποχή οι σύζυγοι δεν ασχολούνταν με τέτοια ζητήματα – τα άφηναν στους άνδρες».Kirsten Schwalbes ældste datter er på plejehjem. Men det er hun som 110-årig for frisk til | Indland | Samfund | Video | Berlingske

«Ο σύζυγός μου με ρώτησε και εγώ του είπα ότι δεν με ενδιέφερε. Η πολιτική δεν με απασχολούσε καθόλου, οπότε απλώς έκανα ό,τι θεωρούσε εκείνος σωστό», υποστήριξε.Kirsten Schwalbes ældste datter er på plejehjem. Men det er hun som 110-årig for frisk til | Indland | Samfund | Video | Berlingske

Ωστόσο, ιστορικοί που μελέτησαν τα αρχεία κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η θέση της στο κόμμα ήταν πολύ σημαντικότερη από ό,τι η ίδια παραδεχόταν.

Ο Δανός ιστορικός Κλάους Μπούντγκααρντ Κρίστενσεν δήλωσε: «Δεν ήταν ένα απλό μέλος της βάσης. Ο ρόλος της ήταν πολύ σημαντικότερος από εκείνον μιας απλής ακτιβίστριας».

Το ναζιστικό κόμμα της Δανίας ήταν το μεγαλύτερο φασιστικό κίνημα της χώρας και ακολουθούσε το πρότυπο του αντίστοιχου κόμματος του Αδόλφου Χίτλερ στη Γερμανία.

Η Σβάλμπε εντάχθηκε στο κόμμα μετά τη γερμανική εισβολή στη Δανία το 1940, όταν οι Δανοί ναζί συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις κατοχής και στρατολογούσαν συμπατριώτες τους για να πολεμήσουν στις τάξεις των Waffen-SS.

Οι αποκαλύψεις ήρθαν στο φως τον περασμένο μήνα από τη δανική εφημερίδα Kristeligt Dagblad, η οποία ξεκίνησε έρευνα για την κυρία Σβάλμπε μετά την έκδοση της βιογραφίας της με τίτλο «Χρειαζόμαστε κάτι για να γελάσουμε», στην οποία δεν υπήρχε καμία αναφορά στο ναζιστικό παρελθόν της.

Ο εκδοτικός οίκος Gyldendal και οι συγγραφείς του βιβλίου, Φρέντερικ Χελμς και Λίνε Μορέλ Χολμ, δήλωσαν ότι δεν γνώριζαν τις σχέσεις της με τους Ναζί και δεσμεύτηκαν να προχωρήσουν σε διορθώσεις στις επόμενες εκδόσεις.

Η οικογένεια της Σβάλμπε δήλωσε στα τοπικά μέσα ενημέρωσης ότι η ίδια «έχει επηρεαστεί βαθιά από τη δημοσιότητα που έλαβε το θέμα», αρνούμενη να κάνει περαιτέρω σχόλια.

Πριν ανακηρυχθεί η γηραιότερη πολίτης στην ιστορία της Δανίας, η Σβάλμπε είχε συμπεριληφθεί στον κατάλογο των «γηραιότερων αδελφών στον κόσμο», μαζί με τον 104χρονο μικρότερο αδελφό της, Μπέρτελ.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας το 1945, η Δανία άσκησε διώξεις σε χιλιάδες συνεργάτες των Ναζί και εγκληματίες πολέμου, βάσει της μεταπολεμικής νομοθεσίας. Ωστόσο, οι μεταγενέστερες προσπάθειες για την απόδοση ευθυνών δεν έχουν οδηγήσει, κατά κανόνα, σε καταδίκες.

Η Γερμανία, αντίθετα, συνεχίζει να ασκεί διώξεις σε πρώην μέλη του ναζιστικού καθεστώτος. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Γιόζεφ Σουτς, ο οποίος κρίθηκε ένοχος το 2022 για συνέργεια στη δολοφονία χιλιάδων κρατουμένων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν, κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.

Με πληροφορίες από Telegraph