Herbert Blomstedt :Θαλλερός μια ανάσα πριν από τα 100 του χρόνια!

 

Δέκα δευτερόλεπτα σιωπής

 

*

του ΦΩΤΗ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

neoplanodion.gr

~.~

Ο μέγας Χέρμπερτ Μπλόμστεντ, λίγες εβδομάδες πριν από τα 99^α γενέθλιά του, προσέρχεται στη σκηνή της Φιλαρμονικής του Βερολίνου. Για να προσεγγίσει το πόντιουμ, οι διοργανωτές έχουν στήσει μια ράμπα την οποία ο μαέστρος ανεβαίνει αργά, βασταζόμενος σε έναν περιπατητήρα. Ένας συνοδός τον βοηθά να καθίσει σε ένα σκαμπό, και τότε η ράμπα ανυψώνεται ελαφρώς για να τον φέρει στο ίδιο επίπεδο με την ορχήστρα. Από το πόντιουμ, ο γηραιότερος αρχιμουσικός στο διεθνές στερέωμα, ο άνδρας που κάνει αυτήν τη δουλειά από την εποχή που πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Τρούμαν, θα διευθύνει την 7^η συμφωνία του Μπρούκνερ. Η συνήθης διάρκεια του έργου είναι περίπου 65 λεπτά.

Η σκληρότητα των απαιτήσεων που θέτει η διεύθυνση ορχήστρας απέναντι σε ένα σώμα βαθιά γηράσκον, είναι παραπάνω από προφανής. Το κοινό είναι φυσικά προδιατεθειμένο να εκφράσει αβρότητα μπροστά στην αδυναμία του αγαπημένου του μαέστρου. Οι θεατές θα συγκινηθούν, θα νιώσουν συμπάθεια, ενδεχομένως και αμηχανία μπροστά στον θρύλο —έναν ακόμα— τον οποίο άλεσε το γήρας.

Κι όμως: τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα. Από τις πρώτες έως τις τελευταίες νότες της παρτιτούρας, ο Μπλόμστεντ όχι μόνον δεν αποφεύγει, μα καταβάλλει στο έπακρο τον σωματικό φόρο του έργου που έχει αναλάβει. Δεν κρατάει μπαγκέτα. Κραδαίνει συνεχώς το μέτρο, ο κορμός του δεν μένει ακίνητος ούτε για μια ανάσα, και το κεφάλι του στρέφεται διαρκώς προς μια ομάδα οργάνων. Και δεν είναι μόνον η σωματική λειτουργικότητα που αποστομώνει τους πάντες. Είναι και η ίδια η αισθητική του φυσικού μόχθου. Έχεις την εντύπωση ότι η ομορφιά του μουσικού έργου εκχυλίζεται στο σώμα και τις κινήσεις του μαέστρου. Λευκοδάκτυλες οι οδηγίες του, γυάλινο βάρος συνοδεύει τα χέρια του στην υπόδειξη των μουσικών φράσεων, η σωματική του όρχηση προσκαλεί το χαμόγελο μιας χρυσαλίδας, που τρέφεται με τη σκέψη της ζωής.

Και παραπάνω από τη σωματική ανθεκτικότητα και τη σωματική αισθητική, εντυπωσιάζει η μουσική ουσία. Ο Μπλόμστεντ είναι ένας από τους κορυφαίους ερμηνευτές του Μπρούκνερ. Έχει αφιερώσει δεκαετίες στο να διερωτάται τι θέλει να πει πραγματικά μια συμφωνία που στην μπαγκέτα τόσων και τόσων μαέστρων καταντά ερμηνευτικό χάρβαλο και ακουστικό τουρλουμπούκι. Ο Μπλόμστεντ όμως ξέρει πώς να αφηγηθεί στον ακροατή ένα έργο δυσνόητο και —φαινομενικά— λοξό. Μας δίνει να καταλάβουμε ότι o Μπρούκνερ δεν κάνει την κύρια εμφάνισή του στη μελωδική γραμμή. Υπάρχει στην αντίστιξη, στον χώρο ανάμεσα στις φωνές, στις απότομες μεταβάσεις και τις άγναφες αρμονίες που οι μαθητές και περισσότεροι ερμηνευτές του πάσχισαν να λειάνουν σε κάτι πιο εύπεπτο, φέρνοντάς το πιο κοντά στο ύστερο ρομαντικό γούστο. Ο Μπλόμστεντ αποκαθιστά την τραχύτητα για να επικοινωνήσει βαθύτερα τη ζεστασιά και το δράμα του κειμένου. Ε ί ν α ι  η αυθεντία που μπορεί να κάνει αυτήν την επιλογή με τρόπο που το κοινό θα τον παρακολουθήσει. Σε καμία συναυλία στη ζωή μου δεν άκουσα λιγότερα βηξίματα.

Αυτό, δε, που πρέπει να βίωσαν απόψε οι μουσικοί της κορυφαίας ορχήστρας του κόσμου, είναι κάπως δύσκολο να αρθρωθεί, αν και ήταν ορατό σε κάθε προσεκτικό παρατηρητή. Υπάρχει κάτι το μοναδικό στην ποιότητα της προσοχής και της επικοινωνίας που αναπτύσσεται ανάμεσα σε ένα μεγάλο σύνολο και έναν μαέστρο που δουλεύει πλέον με αυτό που έχει αποσταχθεί. Η ορχήστρα ακούει διαφορετικά κάποιον που δεν έχει τίποτα, μα τίποτα, να αποδείξει.

Γιατί όμως τα λέω όλα αυτά; Διότι τίποτα δεν με φοβίζει περισσότερο από τα γηρατειά. Όχι ο θάνατος — όχι ακόμα, τουλάχιστον. Ο θάνατος είναι σαφής και τελεσίδικος, και τη σαφήνειά του συνοδεύει μια ευγένεια. Και ούτε μιλώ για την ασθένεια, μα για τη φυσική φθορά: την αργή διάβρωση του εαυτού, τη σταδιακή αποξένωση από αυτό που κάποτε μπορούσες να κάνεις, να σκεφτείς, να νιώσεις. Τη μνήμη που παχαίνει σαν χαρτί πολυδιπλωμένο. Το σώμα που διαπραγματεύεται όλο και χειρότερους όρους. Και πίσω από όλα, τη σκέψη πως ό,τι είσαι θα λιγοστεύει διαρκώς, μέχρι να μείνει κάτι που δεν θα αναγνωρίζεις πια ως εαυτό σου. Ούτε εσύ, ούτε οι δικοί σου.

Κι όμως, χθες το βράδυ, κάτι άλλαξε. Όχι ότι διαλύθηκε ο φόβος. Ο Μπλόμστεντ δεν μου πρόσφερε παρηγοριά, μα κάτι πολυτιμότερο: ένα ρωμαλέο αντιπαράδειγμα. Ότι τα γηρατειά μπορεί να μην είναι μόνον διάβρωση, μα και διαύγαση — μια αργή, αφοπλιστική κάθαρση από το επίκτητο, το επιδεικτικό, το αναλώσιμο. Υπάρχει μια υψηλή αισθητική στο να γερνά κανείς καλά, και είναι από τις πιο σπάνιες. Δεν είναι η αισθητική της συντήρησης, της απεγνωσμένης προσπάθειας να φαίνεσαι αυτό που δεν είσαι πια. Είναι η αισθητική της αποδοχής χωρίς παραίτηση: να φέρεις τα χρόνια σου ως αυτό που είναι, να μην τα κρύβεις και να μην τα θρηνείς, αλλά να συνεχίζεις να κάνεις, με ό,τι σου απομένει, αυτό που αξίζει.

Με το πέρας του έργου, ο Μπλόμστεντ επέβαλε δέκα δευτερόλεπτα απόλυτης σιωπής σε μια κατάμεστη αίθουσα. Ακολούθησε η αποθέωση, η πιο θεαματική από όσες έχω βιώσει. Λίγες είναι οι βραδιές σε αίθουσες συναυλιών που κουβαλάς στο υπόλοιπο της ζωής σου. Αυτή θα είναι μια από αυτές.

________________________ 

Herbert Blomstedt (1927-)/Wikipedia

_______________________

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 

Gerontakos /Σημείωση

Για του λόγου του συντάκτη του άρθρου το αληθές:  

1. Herbert Blomstedt conducts Bruckner's Seventh Symphony

2. Ακούστε  τον Μπλόστεντ  να διυθύνει  το ίδιο έργο λίγους μήνες πριν στη Δρέσδη 

 Bruckner: Symphony No.7 In E-dur, Herbert Blomstedt, Staatskapelle Dresden 

 I - Allegro Moderato 0:00 

II - Adagio; Sehr Feierlich Und Sehr Langsam 21:07 

III - Scherzo; Sehr Schnell-Trio, Etwas Langsamer 45:03 

IV - Finale; Bewegt, Doch Nicht Schnell 55:25

Asphalt (1929): ένα από τα τελευταία αριστουργήματα της γερμανικής βωβής κινηματογραφίας , ο ιδανικός επίλογος σε ολόκληρη την εποχή της

Το Asphalt (Ελληνικά: Άσφαλτος) είναι μια βωβή γερμανική ταινία του 1929, σε σκηνοθεσία του Joe May. Συχνά περιγράφεται ως ένα από τα τελευταία αριστουργήματα της γερμανικής βωβής κινηματογραφίας και για πολλούς αποτελεί τον ιδανικό επίλογο σε ολόκληρη την εποχή της .

Είναι μια ταινία που στέκεται στη μετάβαση από τον βωβό στον ομιλούντα κινηματογράφο και ξεχωρίζει για τον εκπληκτικό οπτικό της πλούτο και την ατμόσφαιρα του γερμανικού εξπρεσιονισμού.


Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από δύο βασικούς χαρακτήρες που προέρχονται από διαφορετικούς κόσμους :

    Από τη μία έχουμε τον Albert Holk (Gustav Fröhlich), ένα  νέο ιδεαλιστή και αυστηρό αστυνομικό της τροχαίας. Ο ρόλος του είναι εμβληματικός για τον Fröhlich, τον ηθοποιό που έγινε παγκοσμίως γνωστός ως ο νεαρός ήρωas στην ταινία Metropolis (1927) του Fritz Lang .

Δείτε: Gustav Fröhlich

  Από την άλλη έχουμε την   Else Kramer (Betty Amann), μία πανέμορφη και μυστηριώδη διαρρήκτρια που κλέβει ένα διαμάντι με παμπόνηρο τρόπο από ένα κοσμηματοπωλείο. Η Betty Amann, με το χαρακτηριστικό μαύρο κοντό κούρεμά της, θεωρείται μια από τις πρώτες "μοιραίες γυναίκες" (femmes fatales) στην ιστορία του κινηματογράφου. Συχνά συγκρίνεται με την Louise Brooks, όμως η ερμηνεία της έχει μια δική της, μοναδική ένταση .

Δείτε :Betty Amann

Η πλοκή ξεκινά όταν ο Albert συλλαμβάνει την Else για κλοπή. Κατά τη μεταγωγή της στο τμήμα, εκείνη προσπαθεί να τον αποπλανήσει για να την αφήσει ελεύθερη, πράγμα που τελικά το καταφέρνει. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι πόθου, ηθικής και ενοχής, που θα οδηγήσει σε τραγικές εξελίξεις, όπως έναν απρόβλεπτο φόνο και τελικά την κάθαρση και την αυτοθυσία .


Το Asphalt είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα αστυνομικό μελόδραμα. Είναι ένα οπτικό θέαμα που ξεπερνά την εποχή του.

Ο διευθυντής φωτογραφίας Günther Rittau (γνωστός από Το Γαλάζιο Φεγγάρι/The Blue Angel) δημιουργεί εικόνες που κόβουν την ανάσα. Οι νυχτερινές σκηνές του Βερολίνου, οι εντυπωσιακοί φωτισμοί νέον και η αριστοτεχνική κίνηση της κάμερας (με πλάνα γερανού που ήταν πρωτοποριακά για την εποχή) είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που την κάνουν μοναδική .

Δείτε: Günther Rittau

 Ο Joe May, αν και σήμερα λιγότερο γνωστός από τον Fritz Lang ή τον Murnau, δείχνει εδώ ότι ήταν ένας κορυφαίος τεχνίτης. Η ταινία έχει μια σπάνια αίσθηση ρυθμού για την εποχή της, αποφεύγοντας τη συνηθισμένη διάρκεια των βωβών φιλμ και κρατώντας αμείωτο το σασπένς .
Θα αναγνωρίσετε εδώ όλα τα κλασικά στοιχεία του είδους noir: τον αφελή ήρωα που παρασύρεται από μια μοιραία γυναίκα σε έναν λαβύρινθο εγκλήματος και πάθους .

Δείτε :Joe May

 Η ταινία έχει υποστεί ψηφιακή αποκατάσταση από το Ίδρυμα F.W. Murnau, και κυκλοφορεί σε εξαιρετική ποιότητα  . 

Το Asphalt δεν είναι απλώς μια παλιά ταινία. Είναι ένα "ζωντανό" ντοκουμέντο του Βερολίνου της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, ένα μάθημα κινηματογραφικής τέχνης και μια συναρπαστική ιστορία που παραμένει διαχρονική.

 

Η αντιδικτατορική συλλογή της οικογένειας Meynaud 1967-1974"στο Γαλλικό Ινστιτούτο

 

«Aidez le peuple grec/Βοηθήστε τον ελληνικό λαό: Η αντιδικτατορική συλλογή της οικογένειας Meynaud 1967-1974"στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης

 

 Η  έκθεση «Aidez le peuple grec: Η αντιδικτατορική συλλογή της οικογένειας Meynaud, 1967-1974» θα φιλοξενηθεί από τις 23 Απριλίου έως τις 23 Μαΐου  στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης.

Την έκθεση διοργανώνουν το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης και η Εταιρεία Φίλων του Χώρου Μνήμης της Αντιδικτατορικής Αντίστασης (1967-1974) στη Θεσσαλονίκη, με την υποστήριξη του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974. 

Με επίκεντρο τον Καναδά, η οικογένεια Meynaud ανέπτυξε έντονη δράση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, με βασικά μέσα την πληροφόρηση και την κινητοποίηση της δημοκρατικής κοινής γνώμης, φορέων και αρχών στην Ευρώπη και την Αμερική. 

Αν και για αρκετούς Έλληνες ο Γάλλος καθηγητής Jean Meynaud (Ζαν Μεϊνό) είναι γνωστός από το έργο του «Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα», μεγάλη αποκάλυψη αποτελεί η συλλογή της Ελένης Meynaud- Ζωγράφου, μια μικρή επιλογή της οποίας αποτελεί τον κορμό της έκθεσης. Η συλλογή, η οποία περιλαμβάνει έναν σημαντικό αριθμό από έγγραφα, περιοδικά, φυλλάδια, αποκόμματα εφημερίδων, φωτογραφίες και αφίσες αντιδικτατορικών εκδηλώσεων, θα αποτελέσει, για τους μελλοντικούς ερευνητές της περιόδου της δικτατορίας, πολύτιμη πηγή τεκμηρίωσης για τη σημασία του αντιδικτατορικού αγώνα εκτός των ελληνικών συνόρων, ως οργανικού τμήματος μιας συνολικής προσπάθειας για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. 

Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου της Γαλλίας και του Δήμου Θεσσαλονίκης. Τα εγκαίνια έγιναν στις 23 Απριλίου.

Ωράριο λειτουργίας: Πέμπτη και Παρασκευή 18:00-21:00 και Σάββατο 11:00-14:00 H έκθεση θα παραμείνει κλειστή την Παρασκευή 1η Μαΐου και το Σάββατο 2 Μαΐου. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Ο Τραμπ δεκαέξι μήνες μετά την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ (Αποτίμηση του ολέθριου έργου του)

Υπάρχει μόνο ένας τομέας όπου η θεωρία  του Βουντ φαίνεται να μην επαληθεύεται: Ο Τραμπ γίνεται όλο και πλουσιότερος 

Βρε πώς αλλάζουν οι καιροί…

Μιχάλης Ψύλος • psilosm@naftemporiki.gr

4–5 λεπτά

---

Ο Βίλεμ Μαξιμίλιαν Βουντ* είναι ελάχιστα γνωστός στο ευρύ κοινό. Ήταν Γερμανός ψυχολόγος, φιλόσοφος και φυσιολόγος, που έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο το 1920.

Όμως, ο Βουντ θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της σύγχρονης ψυχολογίας. Διέκρινε την ψυχολογία ως επιστήμη από τη φιλοσοφία και τη βιολογία, και υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος που απεκάλεσε τον εαυτό του «ψυχολόγο». Πιστώνεται μάλιστα σε μεγάλο βαθμό ότι έκανε την ψυχολογία ξεχωριστή επιστήμη.

Το 1886, ο Γερμανός ψυχολόγος δημοσίευσε ενα βιβλίο με τίτλο «Das Prinzip der Heterogonie der Zwecke» – Η αρχή της ετερογονίας των σκοπών.

Ο Βουντ υποστήριξε ότι η ιστορία δεν προχωρά σύμφωνα με τους στόχους και τις αποφάσεις ατόμων ή κυβερνήσεων, αλλά είναι αποτέλεσμα συχνά αντίθετων συνδυασμών.

Ο δικός μας, Παναγιώτης Κονδύλης, ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος, που έφυγε από τη ζωή πριν σχεδόν 30 χρόνια, στο βιβλίο του «Η Κριτική της Μεταφυσικής στη νεότερη σκέψη», επεσήμανε επίσης ότι η ετερογονία των σκοπών είναι συνεχώς παρούσα. Κάθε πνευματικό κίνημα, σημείωνε, ξεκινά μέσα από συγκεκριμένες ιστορικές αφορμές για να μεταμορφωθεί στην πορεία σε κάτι συχνά ριζικά διαφορετικό, μέσα από τη διαπάλη των ιδεών ή μάλλον των ανθρώπων που επικαλούνται ιδέες και προκρίνουν συνήθως την πολεμική αποτελεσματικότητα από τη λογική συνέπεια.

Η εκκίνηση και το αποτέλεσμα

Θα πείτε: Μα γιατί τα γράφω όλα αυτά, και μάλιστα Κυριακάτικα; Μα για να καταλάβουμε ότι η εκκίνηση δεν προδικάζει πάντοτε το αποτέλεσμα. Βρε πώς αλλάζουν οι καιροί, που γράφει και ο Γιάννης Λογοθέτης στο ομώνυμο τραγούδι με τη Δήμητρα Γαλάνη:

«Βρε πώς αλλάζουν οι καιροί

σβήνει η αγάπη ένα πρωί

σιγά σιγά σβήνω κι εγώ

ποιος ξέρει αν θα σε ξαναδώ»

Ο πρόεδρος Τραμπ, για παράδειγμα, ξεκίνησε τη δεύτερη θητεία του στην προεδρία των ΗΠΑ υποσχόμενος στους ψηφοφόρους του να κάνει «Μεγάλη Ξανά την Αμερική» – το περιβόητο σύνθημα MAGA.

Δεκαέξι μήνες μετά, πού  είμαστε σήμερα; Η Αμερική έχει εγκλωβιστεί σε έναν πόλεμο στον Κόλπο, που ούτε ο ίδιος ο Τραμπ ξέρει πώς να τον τελειώσει. Την ίδια ώρα συνεχίζει τον εμπορικό πόλεμο σε εχθρούς και φίλους, τις επιθέσεις και τις προσβολές εναντίον συμμάχων, επαινεί μόνο όσους τον  …επαινούν, συγκρούεται ακόμη και με τον Αμερικανό Πάπα Λέοντα…

Οι συνέπειες της ετερογονίας

Αποτέλεσμα; Είναι πλέον καθολική αντίληψη ενός ψυχικά ασταθούς προέδρου – ο οποίος εκτός από την υπονόμευση της κληρονομιάς καλής θέλησης και επιρροής των Ηνωμένων Πολιτειών – πυροδοτεί  ή επιταχύνει πολιτικές και οικονομικές διαδικασίες παγκοσμίως που συγκρούονται με τα αμερικανικά συμφέροντα και πιθανώς με τις ίδιες τις προσδοκίες του Τραμπ.

Από τον Καναδά μέχρι την Αυστραλία, και πιο πρόσφατα στην Ουγγαρία, τα αποτελέσματα των εκλογών ήταν τα αντίθετα από αυτά που επιθυμούσε ο Λευκός Οίκος, παρά τις απροκάλυπτες προσπάθειες επηρεασμού του εκλογικού αποτελέσματος.

Αλλά και τα κάθε λογής πατριωτικά, εθνικιστικά ή ακροδεξιά κόμματα, κινήματα και ηγέτες που φλέρταραν με τον Τραμπ αντιμετωπίζουν τώρα σημαντικές απώλειες, όπως φάνηκε με τον Όρμπαν.

Οι περισσότερες κυβερνήσεις, σε διαφορετικό βαθμό, αποστασιοποιήθηκαν άλλωστε από τον Λευκό Οίκο από τη στρατιωτική περιπέτεια στη Μέση Ανατολή.

Παρά τις βαριές θυσίες που συνεπάγεται κάτι τέτοιο και την προφανή πίεση από τον Λευκό Οίκο.

Οι συνέπειες της «ετερογονίας» κατά Βουντ αρχίζουν να γίνονται αισθητές και στην αμερικανική κοινωνία και πολιτική. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μια απότομη και εκτεταμένη μείωση της υποστήριξης στον πρόεδρο.

Αυξάνονται επίσης οι διαμαρτυρίες από οικονομικές και κοινωνικές ομάδες.

Όπως γράφει όμως η ιταλική Corriere della Sera, υπάρχει μόνο ένας τομέας όπου η θεωρία  του Βουντ φαίνεται να μην επαληθεύεται: Ο Τραμπ γίνεται όλο και πλουσιότερος, και αυτός, πιθανότατα, ήταν επίσης ένας στόχος.

*Βίλχελμ Βουντ(1832-1920)

“Δεν θα επιτρέψω σε έναν παιδεραστή, βιαστή και προδότη να λερώσει τα χέρια μου με τα εγκλήματά του”!

 

Επίθεση σε ΗΠΑ (εναντίον του Τραμπ): Σοκάρει το μανιφέστο του δράστη (Κόουλ Άλεν) – “Δεν θα επιτρέψω σε έναν παιδεραστή, βιαστή και προδότη να λερώσει τα χέρια μου με τα εγκλήματά του”!

Η Συντακτική ομάδα του Libre.gr

💡 AI Summary by Libre

✨Ο δράστης της επίθεσης στο δείπνο των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου, 31χρονος Κόουλ Άλεν, έστειλε αντι-Τραμπ «μανιφέστο» στην οικογένειά του δέκα λεπτά πριν ανοίξει πυρ.

✨Στο κείμενο περιέγραφε τους στόχους του, κατηγορώντας την κυβέρνηση και εκφράζοντας μίσος για τους χριστιανούς, ενώ απέφευγε να βλάψει αθώους και υποσχόταν περιορισμένες απώλειες.

✨Ο Πρόεδρος Τραμπ δήλωσε πως τόσο αυτός όσο και η Πρώτη Κυρία είναι καλά, χαρακτηρίζοντας τον δράστη ως άτομο με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.

✨Επιπλέον, τόνισε ότι μέλη της οικογένειας του δράστη είχαν ενημερώσει τις αρχές για το μίσος και την επικινδυνότητά του πριν την επίθεση.

Το «μανιφέστο» του δράστη της επίθεσης στο δείπνο των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου δίνουν στη δημοσιότητα διεθνή ΜΜΕ.

Ο ένοπλος που άνοιξε πυρ έξω από το δείπνο των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου αυτοαποκαλούνταν «Friendly Federal Assassin» σε ένα ανατριχιαστικό μανιφέστο που συνέταξε πριν από την επίθεση.

Ο 31χρονος Κόουλ Άλεν έστειλε το ανατριχιαστικό αντι-Τραμπ κείμενο στα μέλη της οικογένειάς του μόλις 10 λεπτά πριν ανοίξει πυρ στο ξενοδοχείο της Ουάσιγκτον, όπου διεξαγόταν το πολυτελές γκαλά του Τύπου το βράδυ του Σαββάτου.

Το «μανιφέστο» του δράστη

Το συγκλονιστικό κείμενο παραδόθηκε στην αστυνομία από έναν συγγενή του, σύμφωνα με αμερικανό αξιωματούχο.

Σύμφωνα με την εφημερίδα New York Post, το μανιφέστο του Άλεν ανέφερε:

«Το να γυρίζεις και το άλλο μάγουλο ισχύει όταν εσύ ο ίδιος υφίστασαι καταπίεση. Δεν είμαι το άτομο που βιάστηκε σε στρατόπεδο κράτησης. Δεν είμαι ο ψαράς που εκτελέστηκε χωρίς δίκη.

Δεν είμαι ο μαθητής που ανατινάχθηκε, ούτε το παιδί που λιμοκτονεί, ούτε η έφηβη που κακοποιήθηκε από τους πολλούς εγκληματίες αυτής της κυβέρνησης. Το να γυρίζεις το άλλο μάγουλο όταν κάποιος άλλος καταπιέζεται δεν είναι χριστιανική συμπεριφορά, είναι συνενοχή στα εγκλήματα του καταπιεστή.

«Προκειμένου να ελαχιστοποιήσω τις απώλειες, θα χρησιμοποιήσω επίσης σκάγια αντί για σφαίρες (λιγότερη διείσδυση στους τοίχους).

«Θα περνούσα ακόμα και πάνω από τους περισσότερους εδώ για να φτάσω στους στόχους αν ήταν απολύτως απαραίτητο (με βάση το ότι οι περισσότεροι επέλεξαν να παρακολουθήσουν μια ομιλία ενός παιδεραστή, βιαστή και προδότη, και είναι επομένως συνένοχοι), αλλά ελπίζω πραγματικά να μην φτάσουμε σε αυτό το σημείο.»

Στους στόχους του περιλαμβάνονταν «αξιωματούχοι της κυβέρνησης (εξαιρουμένου του [διευθυντή του FBI Kash] Patel): είναι στόχοι, κατά σειρά προτεραιότητας από τον υψηλότερο προς τον χαμηλότερο.»

Ο Άλεν έγραψε, αναφερόμενος, σύμφωνα με τις πληροφορίες: «Δεν είμαι πλέον διατεθειμένος να επιτρέψω σε έναν παιδεραστή, βιαστή και προδότη να λερώσει τα χέρια μου με τα εγκλήματά του».

Τραμπ για τον 31χρονο δράστη

Ο Τραμπ μίλησε σήμερα στο Fox News kai δήλωσε ότι τόσο ο ίδιος όσο και η Πρώτη Κυρία Μελάνια Τραμπ είναι καλά στην υγεία τους, μετά τους πυροβολισμούς, υπογραμμίζοντας παράλληλα το κλίμα ενότητας που επικράτησε μετά το περιστατικό.

«Είναι μια χαρά. Εγώ είμαι καλά. Ήταν μια πολύ θλιβερή βραδιά από πολλές απόψεις. Ήταν όμως και μια βραδιά που ένωσε πολλούς ανθρώπους», δήλωσε ο Τραμπ στο Fox News την Κυριακή, σε τηλεφωνική συνέντευξη.

Ο Τραμπ ανέφερθηκε επίσης στο σχετικό «μανιφέστο» που περιλάμβανε κείμενα εναντίον των χριστιανών, όπως έιπε προσθέτοντας ότι ένα μέλος της οικογένειας του υπόπτου είχε καταγγείλει το θέμα στις αρχές. Πρόσθεσε ότι ο φερόμενος ως δράστης ήταν «ένας άνθρωπος με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα».

«Όταν διαβάζεις το μανιφέστο του, είναι φανερό ότι μισεί τους χριστιανούς, αυτό είναι σίγουρο. Μισεί τους χριστιανούς, με μίσος, και νομίζω ότι η αδελφή του, ή ο αδελφός του, στην πραγματικότητα παραπονιόταν γι’ αυτό. Ξέρεις, είχαν φτάσει μάλιστα στο σημείο να παραπονεθούν στις αρχές. Ήταν, λοιπόν, ένας πολύ προβληματικός τύπος», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος.

10 Minutes Before Firing At Trump Event, Shooter Sent A Manifesto To Family

Flesh And Fantasy/Σάρκα και Φαντασία (1943)«Αν είναι έτσι, τότε εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά μαριονέτες κάποιας δύναμης, από την οποία δεν μπορούμε να ξεφύγουμε...»

Flesh And Fantasy (1943)

Director:  Julien Duvivier

Starring:  Robert Benchley, Betty Field, Robert Cummings, Edgar G. Robinson, Thomas Mitchell, Charles Boyer, Barbara Stanwyck, Edgar Barrier, May Whitty, Anna Lee, C. Aubrey Smith, Charles Winninger, Clarence Muse, David Hoffman

Screenplay:  Ellis St. Joseph, Ernest Pascal and Samuel Hoffenstein, based upon the works of Oscar Wilde and László Vadnay

 

Δύο άνδρες της νύχτας συζητούν τρεις μυστηριώδεις, περίεργες υποθέσεις: 

1) Η απλοϊκή Ενριέτα αγαπά κρυφά τον φοιτητή της νομικής Μάικλ. Ένα εορταστικό βράδυ, ένας περίεργος τύπος της δίνει μια μάσκα ομορφιάς που πρέπει να επιστρέψει τα μεσάνυχτα. 

2) Στο πάρτι που ακολουθεί, ο χειρομάντης Πότζερς κάνει απρόσμενα εύστοχες προβλέψεις και λέει στον σερίφη Τάιλερ, που αρχικά αμφιβάλλει, ότι θα δολοφονήσει κάποιον. Η πρόβλεψη αυτή γίνεται στον Τάιλερ εμμονή. 

3) Ο ακροβάτης που ισορροπεί σε σκοινί Γκασπάρ ονειρεύεται ότι πέφτει, όταν χάνει την ψυχραιμία του. Αναγνωρίζει την Τζόαν στα όνειρά του και την ερωτεύεται. Θα βγει κάποιο ή όλα αυτά αληθινά;

"The Spagna": Οι χοροί στην Ισπανία της Αναγέννησης | La Danserye, Campóo & Vicedo · MarchVivo

 Οι χορογραφίες που περιγράφονται σε χορευτικές πραγματείες του δέκατου έκτου και δέκατου έβδομου αιώνα χρησιμεύουν στην ανασύνθεση των χορών που ασκούνταν στις ευρωπαϊκές αυλές της εποχής. Η Spagna ,η  spagnoletta, τα  canaries ή τα foliaήταν χορευτικές μορφές που ενσάρκωσαν το αρχέτυπο των Ισπανών σε εκείνη την ιστορική περίοδο.

 Σε αυτή τη συναυλία, που επικεντρώνεται στη χορευτική μουσική, ένα ζευγάρι χορευτών αναδημιουργεί αυτούς τους ιστορικούς χορούς με τη συνοδεία ενός ποικίλου συνόλου τροβαδούρων.
Anonymous (15th century)
00:00 La base danse du roy d'Espagne (improvisation on cantus firmus)

Joan Ambrosio Dalza (fl. 1508)
02:49 Calata alla spagnola 

Costanzo Festa (c. 1487-1545) 
07:04 Counterpoint 38 (on the cantus firmus of La Spagna)

Francesco Canova da Milano (c. 1497-1543)
08:27 Canone and Spagna 

Guglielmo Ebreo da Pesaro (c. 1424-c. 1484)
10:12 La bassa Castiglia (Falla con misuras)

Anonymous (16th century)
13:33 La Spagna

Hans Buchner (1483-1538): 
14:49 Spaniol Tancz (La Spagna) 

Josquin des Prés (1440-1521)
16:41 Propter peccata (La Spagna) 

Fabritio Caroso (c. 1530-c. 1615)
20:13 Balletto "Amor mio"

Michael Praetorius (1571-1621)
24:29 Pavane de Spaigne
27:08 Galiarda
29:24 Canary

Fabritio Caroso and Cesare Negri (c.1536- c.1604)
33:20 Il Canario*

Giles Farnaby (1563-1640)
37:22 The Old Spagnoletta 

Fabritio Caroso (c. 1530-c. 1615)
38:49 Spagnoletta nuova al modo di madrigalia

Michael Praetorius (1571-1621)
41:05 Spagnoletta*

Andrea Falconieri (c. 1585-1656)
44:23 Folías hechas para mi señora doña Tarolilla de Carallenos

Dancers:
Diana Campóo: historical dance reconstruction and choreography.
Jorge Vicedo: dance

Ensemble La Danserye:
Fernando Pérez Valera: cornet, sackbut, flutes and orlo
Juan Alberto Pérez Valera: cornet, shawms, bajoncillos, flutes and orlo
Luis Alfonso Pérez Valera: sackbut, trumpet, flutes and flutes and orlo
Eduardo Pérez Valera: bajón, shawms, bajoncillos, flutes and flutes and orlo
Manuel Quesada Benítez: sackbut and flutes
José Gabriel Martinez Gil: percussion
Bruno Forst: harpsichord and virginals
Juan Nieto: renaissance lute and baroque guitar

Μπάμπης Άννινος ,"Η οικογένεια διασκεδάζει" : σατιρίζοντας τα μικροαστικά ήθη μιας φαινομενικά μακρινής εποχής

 Διαβάστε και ακούστε ένα από τα πιο απολαυστικά σατιρικά διηγήματα της ελληνικής λογοτεχνίας, γραμμένο από τον  Μπάμπη Άννινο . Ο  Άννινος δεν έγραψε απλώς μια κωμωδία. Σκιαγράφησε έναν κοινωνικό τύπο που υπάρχει ακόμη και σήμερα , τον κενόδοξο μικροαστό. Έναν άνθρωπο που θέλει να φαίνεται περισσότερο από όσο είναι. Έναν αστοιχείωτο  , που μιλά σαν να γνωρίζει τα πάντα, ένα γελοίο σπουδαιοφανές ανθρωπάκι . 

Μαζί με το κύριο Παραδαρμένου γνωρίστε  μια ολόκληρη οικογένεια , τη μικροαστική των αρχών του εικοστού αιώνα , που όμως δεν απέχει σχεδόν καθόλου ως νοοτροπία   από τη μικροαστική του δικού μας καιρού.

Ο Μπάμπης Άννινος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους χρονογράφους και διηγηματογράφους της «Παλιάς Αθήνας». Στο συγκεκριμένο διήγημα, μεταφέρει τον αναγνώστη στην καρδιά της ανερχόμενης αστικής τάξης της εποχής των αρχών του εικοστού αιώνα , η οποία προσπαθεί εναγωνίως να υιοθετήσει δυτικότροπους τρόπους ψυχαγωγίας.

Ο τίτλος είναι καθαρά ειρωνικός. Ο Άννινος καυτηριάζει την ανάγκη των ανθρώπων να «φαίνονται» ανώτεροι κοινωνικά.Η «διασκέδαση» της οικογένειας δεν είναι πηγή χαράς, αλλά μια επίπονη κοινωνική υποχρέωση. 

Το διήγημα περιγράφει την «Οδύσσεια» μιας οικογένειας που ετοιμάζεται να πάει σε μια παράσταση λυρικού θεάτρου αλλά και τα διάφορα κωμικοτραγικά που προκύπτουν κατά τη διάρκεια αυτής  , αναδεικνύοντας το χάος, την γκρίνια και την ταλαιπωρία που κρύβεται πίσω από την βιτρίνα της  "ευτυχισμένης" οικογένειας. 

Ο συγγραφέας καταφέρνει να δείξει ότι η αστική ζωή εκείνης της εποχής ήταν συχνά μια φυλακή τύπων και κανόνων. 

Για να υποβοηθήσει το έργο του χρησιμοποιεί μια κομψή, λόγια γλώσσα (καθαρεύουσα), θέλοντας να αποδώσει εμφατικά  γελοίες καταστάσεις.Αυτή η γλωσσική αντίθεση (υψηλό ύφος για ασήμαντα , στην ουσία, θέματα) ενισχύει το χιούμορ και την ειρωνεία, καθιστώντας το κείμενο απολαυστικό.

Η οικογένεια του κυρίου Παραδαρμένου που "διασκεδάζει" δεν είναι απλώς ένα χιουμοριστικό κείμενο. Είναι μια κοινωνική ακτινογραφία. Ο Άννινος μας προσφέρει έναν καθρέφτη όπου στην εικόνα του ταλαίπωρου ήρωα του διηγήματος  μπορούμε να δούμε τους ανθρώπινους εκείνους τύπους , που στην προσπάθειά τους να δείξουν ότι έχουν μια εκλεπτυσμένη παιδεία  μετέχουν  σε ένα πνευματικό περιβάλλον  που μορφωτικά  δεν το αντιλαμβάνονται χρήσιμο και αναγκαίο .

Gerontakos

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ  

Άννινος, Μπάμπης

Η οικογένεια διασκεδάζει

Πηγή: greek-language.gr Ὁ κ. Ζαχαρίας Παραδαρμένος εἶνε ἔγγαμος, ἐτῶν 55, ἀπολαύει τοῦ δικαιώματος τῆς Ἑλληνικῆς ἰθαγενείας, ὡς γεννηθεὶς ὑπὸ γονέων κλπ. Εἶνε ἀρχαῖος εἰρηνοδίκης, ἔχων σύνταξιν ἐκ δραχ. 73.27. Κερδίζει ἄλλας τόσας περίπου, διοριζόμενος, χάρις εἰς τὸ ἀρχαῖόν του ἀξίωμα, ἐκτιμητὴς ὑπὸ τοῦ δικαστηρίου, καὶ−ἀλλὰ τοῦτο νὰ μένῃ μεταξύ μας, ἐπειδή ὁ κ. Ζαχαρίας δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ γίνῃ γνωστὸν−ἑτέρας 50 δραχμὰς περίπου κατὰ μῆνα, ἀντιγράφων κατ' οἶκον δικαστικὰ ἔγγραφα, τὰ ὁποῖα τοῦ δίδει δικηγόρος τις, ὅστις πρὸ δεκαπέντε ἐτῶν εἶχεν ὑπάρξει δεύτερος ἐξάδελφος τῆς κυρίας Παραδαρμένου, συχνάζων κατὰ συγγενικὸν καθῆκον εἰς τὴν οἰκίαν, καθ' ἥν ἐποχὴν ὁ σύζυγος ἐξετέλει τὴν ἐλλειπτικὴν τροχιάν, εὑρισκόμενος ὑπὸ τὸν ἀστερισμὸν τοῦ Αἰγόκερω. Διὰ τῶν πόρων τούτων κατορθώνει ἡ οἰκογένεια νὰ καταναλίσκῃ τὸ ἀνάλογον μέρος καθ' ἑκάστην τῶν θρεπτικῶν οὐσιῶν, αἵτινες ὥρισται ὑπὸ τῆς Προνοίας νὰ διέρχωνται διὰ τοῦ πεπτικοῦ σωλῆνος αὐτῆς, πρὶν νὰ φθάσουν εἰς τὴν μητέρα γῆν. Δὲν ἠξεύρω ὅμως ἄν διὰ λόγους ὑγιεινῆς ἤ ἕνεκα ὁρμῆς φυλετικῆς, ἡ οἰκογένεια προτιμᾷ ἰδίως τὰς φυτικὰς οὐσίας· ὁ δὲ γαΐδαρος τοῦ πλάνητος μανάβη, ὁσάκις διαβαίνει τὸ πρωῒ ἐκ τῆς ὁδοῦ, σταματᾷ αὐτομάτως πρὸ τῆς οἰκίας τοῦ κ. Ζαχαρίου, βέβαιος ὅτι θὰ ἐλαφρυνθῇ ἐκεῖθεν ἱκανῶς ἐκ τοῦ χλωροῦ φορτίου του. Ἡ γεωγραφικὴ θέσις τοῦ κ. Παραδαρμένου εἶνε ἡ ἑξῆς περίπου. Περιορίζεται πρὸς βορρᾶν ὑπὸ τοῦ κυλινδρικοῦ πίλου του, ἐνδόξως ἀγωνισθέντος κατὰ ἐννέα χειμώνων, καὶ φέροντος τὰ ἴχνη τῆς ἀνδρείας του, καὶ ὅστις, ἐνῷ ἐγνώρισε πάντας τοὺς δικολάβους τῆς Στερεᾶς καὶ τῆς Πελοποννήσου, οὐδέποτε ἠθέλησε νὰ σχετισθῇ καὶ μετά τινος ἐπιδιορθωτοῦ πίλων· πρὸς ἀνατολὰς ὑπὸ τῆς συζύγου του κυρίας Θεοδώρας καὶ τοῦ μικροῦ γόνου αὐτῆς Μιμίκου· πρὸς δυσμὰς ὑπὸ τῆς θυγατρός του Οὐρανίας, καὶ πρὸς νότον ὑπὸ τῆς ὑπηρετρίας Βασίλως καὶ τοῦ σκύλου του Μαύρου. Ὁ μαθηματικός ὁρισμὸς τῆς οἰκογενείας Παραδαρμένου εἶνε περίπου ὁ ἑξῆς. Θεοδώρα : Ζαχαρία+Μιμίκῳ+Οὐρανίᾳ+Βασίλῳ+Μαύρῳ : : 10 : 5, ὅπερ δηλοῖ ὅτι ἡ ἐν τῇ οἰκογενείᾳ ἀξία τῆς κ. Θεοδώρας εἶνε διπλασία τοῦ συνόλου τῆς ἀξίας πάσης τῆς λοιπῆς οἰκογενείας. Ἄς σκιαγραφήσωμεν τὰ πρόσωπα. Ἡ κ. Θεοδώρα−σχῆμα σφαιρικόν, πρόσωπον ἐπίπεδον. Ἐκ τῶν 45 ἐτῶν αὐτῆς ἐκράτησε 37, ἀγκυροβολήσασα εἰς αὐτά, καὶ μὴ ἐννοοῦσα νὰ ἐξέλθῃ. Αἱ δύο πλευραὶ αυτῆς, εἰς ἱκανὴν ἀπόστασιν ἀπ' ἀλλήλων κείμεναι καὶ στερούμεναι μέσων συγκοινωνίας, δὲν ἔχουν πολλὰς σχέσεις, καὶ ἡ μία ἀγνοεῖ τί πράττει ἡ ἄλλη. Ἀγαπᾷ τὰ κοπλιμέντα, τὰς ὄρνιθας καὶ τὰ παγωτά. Ἡ δεσποινὶς Οὐρανία−κόρη χλωρωτική καὶ ἰσχνή, ὡς τὸ δημοκρατικὸν κόμμα· μύτη ἐπικίνδυνος, στόμα σουφρωτόν. Ἀγαπᾷ τὰς καραμέλας καὶ τὰ μυθιστορήματα. Ὁ Μιμῖκος−ἐτῶν ἐννέα, χρώματος μεταξὺ λάσπης καὶ σοκολάτας, μὲ δύο ὀφθαλμοὺς μεγάλους, μὲ δύο μυκτῆρας ἀείποτε καλλιρρόους, μὲ δύο γόνατα ἀείποτε χρωματισμένα. Ἀγαπᾷ τὰ πάντα, ὡς καὶ τὰ ἄωρα δαμάσκηνα τῆς γειτόνισσας, καὶ δὲν ἀγαπᾷ μόνον τὴν Κατήχησιν καὶ τὸ ρετσινόλαδον, τὸ ὁποῖον τακτικῶς τοῦ χορηγεῖ ὁ πατήρ, διότι ἀνὰ πᾶσαν δεκαπενθημερίαν ἔχει καὶ νέαν δυσπεψίαν. Ἡ Βασίλω−πρόσωπον στρογγύλον ὡς πανσέληνος, κολλημένον ἀμέσως εἰς τὸν κορμόν, ἄνευ τῆς ἐπεμβάσεως τοῦ λαιμοῦ, κόμη ἐν ἀταξίᾳ πάντοτε ὡς νεοσυλλέκτων τάγμα, φουστάνια κοντά, ποὺς φιλελεύθερος, μὴ ἀναγνωρίζων τὸν περιορισμὸν τοῦ ὑποδήματος. Ἀγαπᾷ τὰ μπαρμπατσόνια καὶ τὰ κοκκινογούλια. Ὁ κ. Ζαχαρίας ἐκέρδησεν ἐκτάκτως πρὸ δύο ἡμερῶν ἐκ μιᾶς ἐκτιμήσεως 33 δραχμάς· ἐπειδὴ δὲ εἶχεν ὑποσχεθῆ εἰς τὴν οἰκογένειαν μίαν διασκέδασιν, μετὰ τὸν οἰκονομολογικὸν τοῦτον θρίαμβον, ἐγένοντο διαβούλια περὶ τοῦ εἴδους τῆς διασκεδάσεως. Ὁ κ. Ζαχαρίας ἐπρότεινε νὰ μεταβοῦν δι' ἁμάξης εἰς τὴν Κηφισσιάν, ὅπου ἐγνώριζεν ἕνα κουμπάρον, ν' αγοράσουν τὰ τρόφιμα καὶ νὰ πάρουν μαζί των καὶ τὴν Βασίλω διὰ νὰ τὰ μαγειρεύσῃ, ἀφοῦ δὲ ἤθελον διέλθει τὴν ἡμέραν εἰς τὴν ἐξοχήν, νὰ ἐπιστρέψουν τὴν ἑσπέραν πεζοί. Ἡ Οὐρανία, ἅμα ἤκουσε τὴν ρωμαντικὴν ταύτην διασκέδασιν, ἐχαμήλωσε τὰ μάτια καὶ ἐστέναξεν. Ὁ Μιμῖκος ἐπρότεινε ν' ἀγοράσουν ἕνα ταψὶ μπακλαβάδες καὶ ἕνα καλάθι ροδάκινα. Ἀλλ' ἡ κυρία Θεοδώρα ἐπεμβᾶσα ἐπισήμως διεκήρυξεν ὅτι, ἐπειδὴ εἶχεν ἀκούσει παρὰ μιᾶς φιλενάδας της, τῆς ὁποίας ἡ γυναικαδέλφη εἶχε μεταβῆ μίαν ἑσπέραν εἰς τὸν Ἀπόλλωνα ὅτι ὁ Φαῦστος ἔπαιξε περίφημα τὴν Τραβιάταν, διὰ τοῦτο ἔπρεπε νὰ ὑπάγουν τὴν Κυριακὴν τὸ βράδυ εἰς τὸν Ἀπόλλωνα καὶ δὲν θέλει ἄλλα λόγια. Ἤδη ἀπὸ τοῦ Σαββάτου λοιπὸν τὰ πάντα ἦσαν ἄνω κάτω εἰς τὸ σπίτι. Ἡ κυρία Θεοδώρα ἐτακτοποίει ἕν φόρεμα μελιτζανί, τὸ ὁποῖον, ὡς ἡ ἱερὰ σημαία τοῦ Προφήτου, ἐξεθάπτετο μόνον εἰς ὡρισμένας ἡμέρας ἀπὸ τοῦ κιβωτίου, παραστὰν ὡς μάρτυς καθ' ἁπάσας τὰς ἐπισήμους περιστάσεις τῆς οἰκογενείας Παραδαρμένου. Ἡ δεσποινὶς Οὐρανία ἔστεκε πολλάκις πρὸ τοῦ κατόπτρου, στριφογυρίζουσα τὸ πρόσωπον διὰ νὰ ἴδῃ εἰς ποίαν στάσιν ἡ μύτη της ἐφαίνετο ὀλιγώτερον σουβλερή. Ἡ Βασίλω ἀφοῦ ἐκαθάρισε τεσσαράκοντα ἑπτὰ κολοκύνθια, ἔπλυνεν ἕνα πανταλόνι τοῦ κ. Ζαχαρίου, χρώματος κιτρίνου. Ὁ Μιμῖκος ἐζήτει ἐπιμόνως νὰ μάθῃ ἄν ἐντὸς τοῦ θεάτρου ἐπώλουν κουραμπιέδες, ἔτρεχε δέ δι' ὅλης τῆς ἡμέρας εἰς τὸν δρόμον, πετροβολῶν τὴν δαμασκηνέαν τοῦ ἀντικρὺ κήπου, ὅτε δὲ εἰσήρχετο εἰς τὸ σπίτι, ἔκοπτε πάντοτε ὑπερμέγεθες τεμάχιον ἄρτου, πρὸς μεγίστην ἀπελπισίαν τῆς κ. Θεοδώρας.[.................................................] ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ Άννινος, Μπάμπης - «Η οικογένεια διασκεδάζει Η Πύλη για την ελληνική γλώσσα

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

 

1. Χαράλαμπος Άννινος/Βικιπαίδεια

2. Διαβάστε επίσης=>Χαράλαμπος ( Μπάμπης ) Άννινος (1852-1934): ένας επτανήσιος στην Αθήνα: οι επτανησιακές καταβολές και η ενσωμάτωση ενός Κεφαλονίτη λογοτέχνη στην πνευματική ζωή της Αθήνας(Διδακτορική διατριβή του Ηλία  Τουμασάτου στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο)

Γιάννης Γλέζος , «Τα παθιασμένα» CD1(19 τραγούδια) και CD2 (12 τραγούδια): ένα συλλεκτικό διαμάντι, βγαλμένο από τη "χρυσή εποχή" των "ιερών τεράτων" της ελληνικής μουσικής

  

Μουσική - ερμηνεία: Γιάννης Γλέζος*

 Στίχοι: Εύα Λίτινα** 

Από διπλό-cd «Τα παθιασμένα» , σε στίχους Εύας Λίτινα, που συνοδεύει την ποιητική συλλογή του Γιάννη Γλέζου «Αιώνιος άνεμος Ι. Η σιωπή στο σπίτι» (Μετρονόμος 2024) .

«Τα 38 τραγούδια μου τα ανακάλυψα εντελώς τυχαία σε μια κασέτα όπου τα είχα ηχογραφήσει μόνος μου στο κασετόφωνο τραγουδώντας και παίζοντας πιάνο πριν από μερικά χρόνια και ήταν πάνω σε στίχους της Εύας Λίτινα. 

Τα ονόμασα ‘‘Παθιασμένα’’ γιατί μόνον αυτή η λέξη θα μπορούσε να περιγράψει το πάθος των στίχων, της μουσικής και την ένταση της ερμηνείας τους όταν τα ηχογραφούσα στο κασετοφωνάκι μου.»  

Γιάννης Γλέζος

 Το πουλί…

Το πουλί κελαηδάει σαν κοιμάσαι
και τον ήχο μετρώ της σιωπής,
σ’ ακλουθά, όπου πας και όπου να ’σαι
κι όταν κάτι δεν έχεις να πεις… 

Το πουλί, σαν κοιμάσαι μονάχα
τραγουδάει κι έχει χρώμα η φωνή,
ένα ρίγος ανέμου είναι τάχα
ή μι’ αγάπη βαθιά, μακρινή… 

Η γλυκιά μουσική δεν κοιμάται,
ν’ αγκαλιάσει τα πάντα ποθεί,
το πουλί δεν ξεχνάει, δεν θυμάται,
ό,τι πέρασε, πια δεν θαρθεί.

Αθήνα, Οκτώβρης 1998

*Γλέζος, Γιάννης/Βικιπαίδεια

**Δρ Εύα Λίτινα | Ίδρυμα Ωνάση

 ΔΙΑΒΑΣΤΕ: 

Φώντας Τρούσας: «Γιάννης Γλέζος: Η επανεμφάνιση στη δισκογραφία ενός καταξιωμένου δημιουργού με σημαντικά τραγούδια»

CD1(19 τραγούδια)

 

CD2 (12 τραγούδια)