Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2026

Οι Βρετανοί έχουν πολύ στρες και γι΄αυτό... σνιφάρουν κοκαΐνη παντού!....

 Κοκαΐνη παντού στη Βρετανία: Από τις τουαλέτες των παμπ μέχρι τους χώρους εργασίας – Αγορά δισεκατομμυρίων


Κοκαΐνη παντού στη Βρετανία: Από τις τουαλέτες των παμπ μέχρι τους χώρους εργασίας – Αγορά δισεκατομμυρίων

 Έλενα Ζήσου
25/10/2026 

  • Η κοκαΐνη δεν αποτελεί πλέον μόνο μέρος της νυχτερινής διασκέδασης στη Βρετανία, αλλά φαίνεται να έχει περάσει στην καθημερινότητα εργαζομένων και ανθρώπων διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων. Η κατανάλωση στην Αγγλία εκτιμάται ότι έφτασε τους 123 τόνους το 2024-2025, αυξημένη κατά 26% σε σχέση με το 2021, ενώ η παράνομη αγορά αποτιμάται σε σχεδόν 10 δισ. λίρες.

Μια κοινωνία που απαιτεί διαρκώς υψηλές ταχύτητες, παραγωγικότητα και αντοχή φαίνεται να δημιουργεί το κατάλληλο έδαφος για την εξάπλωση ενός από τα πιο εθιστικά διεγερτικά ναρκωτικά. Στη Βρετανία, η κοκαΐνη δεν περιορίζεται πλέον στα πάρτι και στα κλειστά περιβάλλοντα της οικονομικής ελίτ. Εμφανίζεται στις τουαλέτες των συνοικιακών παμπ, στα μουσικά φεστιβάλ, αλλά και σε επαγγελματικούς χώρους, όπου ορισμένοι καταφεύγουν σε αυτήν για να ανταπεξέλθουν στην πίεση και την εξάντληση.

Το μέγεθος του φαινομένου αποτυπώνει δημοσιογραφική έρευνα του Guardian, σύμφωνα με την οποία η κατανάλωση κοκαΐνης στην Αγγλία υπολογίζεται σε 123 τόνους για την περίοδο 2024-2025. Πρόκειται για αύξηση 26% σε σύγκριση με το 2021, βάσει αναλύσεων λυμάτων.

Η ποσότητα αντιστοιχεί σε περίπου 2,5 δισεκατομμύρια «γραμμές» κοκαΐνης, με εκτιμώμενη αξία στη μαύρη αγορά σχεδόν 10 δισεκατομμυρίων λιρών.

Πίσω από τους αριθμούς βρίσκεται ένα φαινόμενο με ευρύτερες κοινωνικές συνέπειες. Η διακίνηση συνδέεται με οργανωμένα εγκληματικά δίκτυα, βία και εκμετάλλευση, ενώ η αυξημένη χρήση προκαλεί ανησυχία για τη δημόσια υγεία. Παράλληλα, ξεχωριστή έρευνα του Guardian καταγράφει άνοδο των αστυνομικών περιστατικών στα οποία γίνεται αναφορά στην κοκαΐνη.

Από την κοινωνική ελίτ στις συνοικιακές παμπ

«Από ναρκωτικό της κοινωνικής ελίτ, κατέληξε να είναι κάτι που καταναλώνεται πάνω στο καζανάκι της τουαλέτας μιας συνοικιακής παμπ».

Με αυτή τη φράση, ο Μάρτιν Γκάλαχερ, ειδικός στο οργανωμένο έγκλημα και πρώην αστυνομικός στη Σκωτία με 28 χρόνια υπηρεσίας, περιγράφει στον Guardian την αλλαγή που έχει σημειωθεί στη χρήση της ουσίας.

Η κοκαΐνη εξακολουθεί να συνδέεται με εύπορα κοινωνικά περιβάλλοντα, ωστόσο η ευκολότερη πρόσβαση και η πτώση των τιμών έχουν διευρύνει σημαντικά το κοινό της.

Χαρακτηριστική είναι η εικόνα σε παμπ στο ανατολικό Λονδίνο, την οποία επισκέπτονται κάτοικοι της περιοχής και οπαδοί της Γουέστ Χαμ. Η υπεύθυνη του καταστήματος αναφέρει ότι σχεδόν κάθε πρωί καλείται να καθαρίζει υπολείμματα κοκαΐνης από τις τουαλέτες.

«Είναι πραγματικά συγκλονιστική η ποσότητα που κυκλοφορεί και το πόσο εύκολα μπορεί κανείς να τη βρει», λέει, εκτιμώντας ότι η κατάσταση έχει επιδεινωθεί αισθητά τα τελευταία πέντε χρόνια.

Αυτό που την ανησυχεί ιδιαίτερα είναι ότι αρκετοί πελάτες δεν επιχειρούν καν να κρύψουν τη χρήση. Η νευρικότητα, οι επανειλημμένες επισκέψεις στις τουαλέτες και οι απότομες μεταβολές στη συμπεριφορά είναι ορισμένα από τα σημάδια που, όπως περιγράφει, έχει μάθει να αναγνωρίζει.

Πρόσθετη ανησυχία προκαλεί ο συνδυασμός κοκαΐνης και αλκοόλ. Ορισμένοι χρήστες θεωρούν λανθασμένα ότι η κοκαΐνη μπορεί να τους βοηθήσει να ξεμεθύσουν και να συνεχίσουν να πίνουν.

Η ίδια εικόνα, σύμφωνα με την υπεύθυνη, εμφανίζεται τόσο σε οικονομικές παμπ όσο και σε ακριβά εστιατόρια. Πολλοί επαγγελματίες αποφεύγουν, πάντως, να μιλήσουν δημόσια για το ζήτημα, καθώς φοβούνται πιθανές επιπτώσεις στις άδειες λειτουργίας των επιχειρήσεών τους.

Η κοκαΐνη στα φεστιβάλ και στις μεγάλες διοργανώσεις

Η εξάπλωση της ουσίας αποτυπώνεται και στα μουσικά φεστιβάλ. Σε διοργάνωση στη Λέικ Ντίστρικτ, η 30χρονη Λίζα, εργαζόμενη ως νοσηλεύτρια σε κτηνιατρείο στο Γκέιτσχεντ, παρακολουθεί τους Scissor Sisters, έχοντας πάρει λίγες ημέρες άδεια για να διασκεδάσει και να γνωρίσει κόσμο.

Η ίδια παραδέχεται στους δημοσιογράφους ότι έχει κάνει χρήση κοκαΐνης. Στον ίδιο χώρο, αρκετοί ακόμη επισκέπτες αναφέρουν ότι έχουν καταναλώσει την ουσία ή προσπαθούν να την προμηθευτούν.

Παρά το γεγονός ότι η κατοχή κοκαΐνης στη Βρετανία μπορεί να τιμωρηθεί με φυλάκιση έως επτά ετών, ορισμένοι συμμετέχοντες φαίνεται να αντιμετωπίζουν τη χρήση της με αξιοσημείωτη χαλαρότητα.

Επιστημονικά δεδομένα ενισχύουν την εικόνα ότι η κατανάλωση συνδέεται με συγκεκριμένες κοινωνικές περιστάσεις. Ανάλυση δειγμάτων λυμάτων του 2022 από το Imperial College London, η οποία δημοσιοποιήθηκε το 2026, διαπίστωσε αυξημένη παρουσία κοκαΐνης κατά τη διάρκεια μεγάλων αθλητικών και μουσικών εκδηλώσεων, αργιών, ακόμη και περιόδων υψηλών θερμοκρασιών.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι η χρήση μπορεί να αυξάνεται σε συγκεκριμένες περιστάσεις, δεν αποσαφηνίζουν όμως αν αυτό οφείλεται σε περισσότερους χρήστες ή στην κατανάλωση μεγαλύτερων ποσοτήτων από ανθρώπους που ήδη κάνουν χρήση.

Περισσότερα αστυνομικά περιστατικά με αναφορά στην κοκαΐνη

Την ίδια ώρα, η εξάπλωση της χρήσης συνοδεύεται από ανησυχητικά στοιχεία στις αστυνομικές καταγραφές.

Σύμφωνα με δεύτερη έρευνα του Guardian, το 2025 καταγράφηκαν τουλάχιστον 29.922 αδικήματα στα οποία υπήρχε αναφορά στην κοκαΐνη. Αυτό αντιστοιχεί σε 63,4 περιστατικά ανά 100.000 κατοίκους, έναντι 57,7 το 2019. Τα διαθέσιμα δεδομένα έως τον Μάιο του 2026 αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο περαιτέρω αύξησης.

Η πλειονότητα των περιστατικών αφορούσε παραβάσεις της νομοθεσίας περί ναρκωτικών. Ωστόσο, το 18% συνδεόταν με βίαια αδικήματα, μεταξύ των οποίων παρενόχληση, επίμονη παρακολούθηση και μία υπόθεση ανθρωποκτονίας.

Σχεδόν το 4% αφορούσε σεξουαλικά αδικήματα, με τις καταγραφές να περιλαμβάνουν 344 υποθέσεις βιασμού.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχουν και τα στοιχεία για την ενδοοικογενειακή βία. Από τον Ιούλιο του 2025 έως τον Ιούνιο του 2026, σχεδόν έξι στους δέκα ελέγχους για ναρκωτικά σε άτομα που είχαν συλληφθεί ως ύποπτα για τέτοια περιστατικά ήταν θετικοί στην κοκαΐνη.

[.....................................]

Κοκαΐνη παντού στη Βρετανία...https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTUfErSsF3aR7jgGF-xlCUxOjNz1eMC2f8NMzjiOyXlkg&s=10

How cocaine conquered the UK: in pubs,  festivals and workplaces the drug has become an everyday habit

______

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 

1.Κοκαΐνη/Βικιπαίδεια

 

Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2026

Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ (Σατιρικό)

🎵 Ρεμπέτικος χορός Ύφος και αυθεντική έκφραση από την παράδοση! 📅 Κάθε Σάββατο ⏰ 20:00–21:00 📞 28210 56665 Η παράδοση που χορεύεται 🕺 #Ρεμπέτικος #ΡεμπέτικοςΧορός #Χορός | Ekfrasis Dance StudioΟ ΚΥΡΙΑΚΟΣ 

['Ασμα ελαφρολαϊκό, εμπνευσμένο από το τραγούδι των Ζαμπέτα-Βασιλειάδη "Ο Γιαννάκης"]

Κυριάκο, που  παίζεις τ΄ ομορφόπαιδο
Που παίζεις το  λεβεντόπαιδο
Παμπόνηρε και παραμυθατζή
Με το παραμύθι σου
την έκανες τη τύχη σου
και το ψηστήρι σου , φιγουρατζή.

Κυριάκο , το μυαλό σου μάζεψε
και την πορεία άλλαξε
με το λαό να παίζεις δεν μπορείς
σαν πολλά μας τα ΄κανες
Κυριάκο,το παράκανες
Τον μάστορά σου κάποτε  στην κάλπη θα τον βρεις
Κυριάκο,παπατζή
Κυριάκο, κολπατζή.

Κυριάκο μου, καλόπαιδο
Κυριάκο μου, παλιόπαιδο
Περπάτα ίσια και προσεχτικά
Μέτρησε τα βήματα
Μην έχουμε τραβήματα
 Και την πατήσεις απ΄την πολλή σου αδιαντροπιά.

Σημείωση: Κάθε ομοιότητα με οποιονδήποτε Έλληνα πολιτικό που φέρει το όνομα Κυριάκος είναι τυχαία και συμπτωματική , αφού δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.




 



Ένα επίκαιρο άρθρο περί πολιτικοκοινωνικών απατηλών ονείρων...

Παρουσιάζουμε ένα παλιότερο αλλά ιδιαίτερα επίκαιρο  άρθρο της δημοσιογράφου Αγγελικής Κουρουτζή , που περιγράφει την πορεία από την υπόσχεση των ίσων ευκαιριών στην εισοδηματική ανισότητα, την κρίση στέγασης και το «Occupy Wall Street» των ΗΠΑ. 

Αυτά τα φαινόμενα όμως σήμερα όχι μόνο δεν έχουν υποχωρήσει, αλλά έχουν ενταθεί — κάτι που επιβεβαιώνεται και από τις σημερινές συζητήσεις για κόστος ζωής και ανισότητα στις ΗΠΑ αλλά και την απροκάλυπτη εξαπάτηση των Αμερικανών από την πολιτική τους ηγεσία ότι θα τους φέρει πρωτοφανή ευημερία , ενώ αντί αυτής συσσωρεύει χρέη από τρομακτικούς επιθετικούς πολέμους .


Υπάρχει όμως αντίστοιχο  «Ελληνικό Όνειρο» σαν αυτό που εξήγγειλε βαρύγδουπα πριν από δύο χρόνια  ο νεόκοπος πολιτικός δημαγωγός Κασσελάκης ; Το άρθρο που θα διαβάσετε παρακάτω σημειώνει ότι μετά την εξαγγελία του Κασσελάκη επικράτησε «σιωπή επί του θέματος» — δηλαδή το αφήγημα δεν γέμισε ποτέ με συγκεκριμένο περιεχόμενο. Αυτό είναι ένα διαρκές ζήτημα πολιτικής αξιοπιστίας: τα «όνειρα» χωρίς θεσμικό και οικονομικό σχεδιασμό μένουν συνθήματα.

Το κεντρικό συμπέρασμα για τα τις ονειρικές υποσχέσεις  πολιτικών που δε χτυπούν την ανισότητα είναι διαχρονικό. «Χωρίς θεμελιώδη διαρθρωτικό μετασχηματισμό, κάθε όνειρο είναι καταδικασμένο να παραμείνει φαντασίωση». Αυτό ισχύει για κάθε εκλογική περίοδο και κάθε πολιτικό σχηματισμό  και αυτό δεν  είναι είδηση που «παλιώνει».


Τι είναι το «Αμερικανικό Όνειρο» και γιατί (δεν) μας αφορά σήμερα;

Τι είναι το «Αμερικανικό Όνειρο» και γιατί (δεν) μας αφορά σήμερα;

Αγγελική ΚουρουτζήΑγγελική Κουρουτζή


Πάει τώρα μια εβδομάδα που ακούσαμε για πρώτη φορά τον όρο Ελληνικό Όνειρο δια στόματος Στέφανου Κασσελάκη, κατά τη διμερή συνάντηση εργασίας της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ στις Σπέτσες. Και από τότε, σιωπή επί του θέματος. Τι σημαίνει, περί τίνος πρόκειται ακριβώς, ποια τα χαρακτηριστικά και τα «μυστικά» για την επίτευξή αυτού ακόμα κανείς δεν ξέρει. Το μοναδικό που γνωρίζουμε είναι ότι θα έχει σίγουρα έναν απώτερο στόχο που δεν θα είναι άλλος από την ανασυγκρότηση εκ βάθρων του κράτους, ώστε να καταστεί αποδοτικό και λειτουργικό για όλους, την ευημερία και πρόοδο για όλους, για μια κοινωνία ισότητας, δικαιοσύνης και πολιτιστικής δημιουργίας, για μια πατριωτική και υπερήφανη Εξωτερική Πολιτική.

Μερικούς μήνες νωρίτερα, τον Σεπτέμβρη ’23, ο Στέφανος Κασσελάκης είχε ξανακάνει αναφορά στο Ελληνικό Όνειρο. Μάλιστα τότε είχε πει συγκεκριμένα: «Κατεβαίνω για Πρόεδρος της παράταξης μας γιατί οι Ελληνίδες και οι Έλληνες δικαιούνται μια ευκαιρία στο δικό τους Ελληνικό Όνειρο. Το όνειρο της ατομικής αυτοπραγμάτωσης και της κοινωνικής απελευθέρωσης». Κάτι μας θυμίζουν όλα αυτά. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Είναι παραπάνω από σαφής η αναφορά στο Αμερικάνικο Όνειρο.

Όνειρα και απορίες

Αυτό όμως γεννά το εξής ερώτημα: μετά τα μεταχειρισμένα αστικά λεωφορεία, που εδώ και δεκαετίες εισάγει η Ελλάδα, ήρθε η ώρα να εισάγουμε και όνειρα από δεύτερο χέρι; Κι αν η απάντηση εδώ είναι καταφατική, γεννιέται εύλογα μια άλλη απορία: καλούμαστε λοιπόν να υιοθετήσουμε ένα όνειρο παλιό όσο η ανακάλυψη της Αμερικής, δοκιμασμένο περισσότερο κι από εκθεσιακό καναπέ σε κατάστημα μαζικής παραγωγής επίπλων και εστεμμένο με τεράστια αποτυχία, η οποία βαραίνει τις πλάτες της συντριπτικής πλειοψηφίας των Αμερικανών πολιτών σήμερα;

Στα ιερά χρονικά της αμερικανικής ιστορίας, το Αμερικάνικο Όνειρο αντηχούσε κι εκείνο κάποτε με υποσχέσεις για απεριόριστες ευκαιρίες και προσδοκίες για μια καλύτερη ζωή για όλους. Κι αυτό, φυσικά, το κατέστησε το αγαπημένο αφήγημα ενός ολόκληρου έθνους. Ενσαρκώνοντας την πεποίθηση ότι ο επιμελής μόχθος και η αταλάντευτη επιμονή θα χάραζαν ένα μονοπάτι προς την ευημερία, κατέλαβε το συλλογικό φαντασιακό του, ενσωματώθηκε στον ψυχισμό του, διαμόρφωσε την κουλτούρα του όσο τίποτα άλλο, επηρεάζοντας τις συλλογικές αξίες, τα κοινωνικά πρότυπα και το γενικότερο πολιτισμικό τοπίο. Ωστόσο, σε μια εποχή που ορίζεται από τα success stories του Silicon Valley και την ασυδοσία της Wall Street, το Αμερικάνικο Όνειρο μοιάζει πια με την «Ιστορία Δύο Πόλεων».

Πώς όμως το όνειρο έφθασε να γίνει οφθαλμαπάτη;

Ένα όνειρο γεννιέται

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, υπογραμμίζοντας με έμφαση το δικαίωμα στη «ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας», βοήθησε στη διαμόρφωση του Αμερικανικού Ονείρου/ Φωτ.: Library of Congress

Το Αμερικάνικο Όνειρο έχει τις ρίζες στα ιδανικά των αμερικανικών αποικιών. Ήδη από την ανακάλυψη της αμερικανικής ηπείρου, οι Ευρωπαίοι άποικοι είδαν σε αυτή την νέα και φαινομενικά απέραντη γη μια ευκαιρία για πλούτο, ευημερία και ατέρμονη επέκταση, η οποία φυσικά και αποδείχθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα πως ήταν μια τεράστια ψευδαίσθηση που βασίστηκε σε μια χωρική μεταφορά.

Ωστόσο, ο μύθος των απεριόριστων ευκαιριών στις αχανείς εκτάσεις της Αμερικής είχε ήδη επηρεάσει την αμερικανική ψυχοσύνθεση σε τέτοιο βαθμό που, το 1776, κηρύσσοντας την ελευθερία τους από την Αγγλία, οι Εθνοπατέρες των ΗΠΑ υπογράμμισαν την πίστη τους στο δικαίωμα κάθε ανθρώπου στη ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας, ενσταλάζοντας και μια δόση ιδεαλισμού στο ως τότε άγρια ατομικιστικό όνειρο.

Κατά την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης, το αμερικανικό όνειρο έγινε ξαφνικά τεράστια ενοποιητική δύναμη./ Φωτ.: Library of Congress

Η βιομηχανική επανάσταση αναδιαμόρφωσε το αμερικάνικο όνειρο. Καθώς οι φάμπρικες ανέβλυζαν πρόοδο υπό μορφή σύννεφων καπνού, άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο. Το όνειρο εξελίχθηκε, στρέφοντας το βλέμμα του στα αστικά τοπία, προσελκύοντας μετανάστες από όλο τον κόσμο. Η πίστη στο αμερικανικό όνειρο έγινε ξαφνικά τεράστια ενοποιητική δύναμη.

Καθώς το έθνος έκανε τα πρώτα του δυναμικά βήματα στον 20ό αιώνα, το Αμερικανικό Όνειρο ενσωματώθηκε στην πολιτιστική ταυτότητα του έθνους μέσω της λογοτεχνίας, της τέχνης και των μέσων ενημέρωσης. Έργα όπως τα μυθιστορήματα του Horatio Alger ενίσχυσαν την ιδέα ότι η σκληρή προσωπική δουλειά μπορούσε να αποφέρει καρπούς και να οδηγήσει στην επιτυχία, καλλιεργώντας τον μύθο του αυτοδημιούργητου ήρωα.

Ο «Μεγάλος Γκάτσμπι» του F. Scott Fitzgerald αποτύπωσε τις υπερβολές της δεκαετίας του ’20, περιγράφοντας το Αμερικάνικο Όνειρο ως ένα φευγαλέο πράσινο φως στον ορίζοντα. / Φωτ.: Warner Bros

Ο «Μεγάλος Γκάτσμπι» του F. Scott Fitzgerald αποτύπωσε τις υπερβολές της δεκαετίας του ’20, περιγράφοντας το Αμερικάνικο Όνειρο ως ένα φευγαλέο πράσινο φως στον ορίζοντα, ενώ τα «Σταφύλια της οργής» του Steinbeck μετατόπισαν το επίκεντρο στους αγώνες της οικογένειας Joad κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, αποκαλύπτοντας ένα πιο σύνθετο και ποικιλόμορφο αμερικανικό όνειρο.

50s: Το απόγειο του Αμερικάνικου Ονείρου

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ιδιοκατοίκηση έγινε εμβληματικό σύμβολο του αμερικανικού ονείρου. /Φωτ.: H. Armstron Roberts/CORBIS

Η εποχή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε μάρτυρας μιας άνευ προηγουμένου οικονομικής άνθησης για τις ΗΠΑ που μετέτρεψε το Αμερικάνικο Όνειρο σε απτή πραγματικότητα για πολλούς. Η ιδιοκατοίκηση έγινε εμβληματικό σύμβολο του αμερικανικού ονείρου, καλλιεργώντας μια κουλτούρα προσδοκιών και υλικής αφθονίας. Τα προάστια αναπτύχθηκαν και ο καταναλωτισμός βρέθηκε στο επίκεντρο, αποτελώντας από τούδε και στο εξής καθοριστικό χαρακτηριστικό της σύγχρονης αμερικανικής κουλτούρας.

Η ιδιοκτησία αυτοκινήτου έγινε συνώνυμο της ελευθερίας. / Φωτ.: Everett Collection

Σχεδόν όλες οι εικόνες που φέρνουμε ακόμα και οι μη Αμερικανοί σήμερα στο μυαλό μας όταν ακούμε τον όρο Αμερικάνικο Όνειρο προέρχονται από αυτήν ακριβώς την εποχή. Λευκοί φράχτες, φροντισμένα γκαζόν και νοικοκυρεμένα σπίτια έγιναν τα απόλυτα σύμβολα της μεταπολεμικής ευημερίας. Η αυτοκινητοβιομηχανία έπαιξε κι αυτή καθοριστικό ρόλο, με τους μεγάλους αυτοκινητόδρομους να διευκολύνουν την εξάπλωση των προαστίων και την ιδιοκτησία αυτοκινήτου να γίνεται συνώνυμο της ελευθερίας. Οι τηλεοράσεις, ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής, έφεραν το αμερικανικό όνειρο στα σαλόνια, απεικονίζοντας την εξιδανικευμένη οικογενειακή ζωή με εκπομπές όπως το «Leave It to Beaver» και το «I Love Lucy».

Από τα μεγάλα κινήματα στο απόλυτο ξεθώριασμα

Οι υποσχέσεις συμπερίληψης και κοινωνικής κινητικότητας γέννησε τα μεγάλα κινήματα των 60s. / Φωτ.: Library of Congress

Μετά την ειδυλλιακή δεκαετία του 1950, το Αμερικανικό Όνειρο βρέθηκε αντιμέτωπο με μια υπαρξιακή αναμέτρηση. Οι υποσχέσεις συμπερίληψης και κοινωνικής κινητικότητας, που αποτέλεσαν βασικά του αξιώματα, γέννησε τα μεγάλα κινήματα των 60s για τα πολιτικά δικαιώματα και την ισότητα των φύλων, καλλιεργώντας ένα πολιτιστικό ήθος που προασπίζεται τις ίσες ευκαιρίες για όλους. Η δεκαετία του 1960, μια περίοδος έντονης κοινωνικής αναταραχής, έφερε στο φως τις πρώτες ρωγμές στην άλλοτε αδιαπέραστη πρόσοψη του ονείρου.

Η λογοτεχνία, αυτός ο οξυδερκής καθρέφτης των κοινωνικών αλλαγών, αποτύπωσε τα ρήγματα στα θεμέλια του ονείρου. Ken Kesey, Jack Kerouac, Kurt Vonnegut κατέδειξαν την ασυμφωνία μεταξύ του εξιδανικευμένου προαστιακού τοπίου και της πραγματικότητας μιας μεταβαλλόμενης Αμερικής. Η απόρριψη των κοινωνικών προτύπων αποτέλεσε τον ηχηρό αντίποδα της συμμόρφωσης που πρέσβευε άλλοτε το όνειρο.

H ταινία «Taxi Driver» αποτύπωσε το ζοφερό υπογάστριο της αστικής παρακμής. /Φωτ.: Everett Collection

Η δεκαετία του 1970 σηματοδότησε τη διάβρωση των οικονομικών βεβαιοτήτων, καθώς η πετρελαϊκή κρίση και ο στασιμοπληθωρισμός κλόνισαν τους πυλώνες της μεταπολεμικής ευημερίας. Ταινίες όπως το «Taxi Driver» και το «Chinatown» αποτύπωσαν το ζοφερό υπογάστριο της αστικής παρακμής, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την αντίληψη ότι η σκληρή δουλειά οδηγεί αναπόφευκτα στην επιτυχία. Το όνειρο φαινόταν πλέον όλο και πιο άπιαστο.

Η δεκαετία του 1980, που σημαδεύτηκε από την άνοδο του Reagan και το κυνήγι του πλούτου, είδε το Αμερικανικό Όνειρο να μετατρέπεται σε μια αποκλειστικά υλιστική επιδίωξη. Το μότο «Η απληστία είναι αγαθό» της ταινίας του 1987 «Wall Street» υπογράμμισε τη μετατόπιση από τις συλλογικές προσδοκίες στο ατομικό κέρδος. Τελικά, η εποχή αυτή κατέδειξε τις ολοένα και μεγαλύτερες οικονομικές ανισότητες, καθώς οι υποσχέσεις δεν εκπληρώθηκαν ποτέ για μεγάλο μέρος του αμερικανικού πληθυσμού.

Η δεκαετία του 1990 αντιμετώπισε τα επακόλουθα του Ψυχρού Πολέμου και την επερχόμενη διαπίστωση ότι το όνειρο δεν ήταν απρόσβλητο από τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης. Η ψηφιακή εποχή έφερε εργασιακή ανασφάλεια, αμφισβητώντας τις παραδοσιακές αντιλήψεις περί επαγγελματικής σταθερότητας.

Το κίνημα «Occupy Wall Street» υπογράμμισε την απογοήτευση για ένα σύστημα που φαινόταν να ευνοεί την ελίτ εις βάρος της πλειοψηφίας. /Φωτ.: AFP

Η αυγή του 21ου αιώνα σηματοδότησε ένα σημείο καμπής με το ξέσπασμα της στεγαστικής κρίσης και της επακόλουθης χρηματοπιστωτικής κρίσης. Το όνειρο της ιδιοκατοίκησης, κάποτε ακρογωνιαίος λίθος των αμερικανικών φιλοδοξιών, κατέρρευσε για πολλούς καθώς οι κατασχέσεις σάρωσαν τις ΗΠΑ. Το κίνημα «Occupy Wall Street» υπογράμμισε την απογοήτευση για ένα σύστημα που φαινόταν να ευνοεί την ελίτ εις βάρος της πλειοψηφίας.

Ένα παράδειγμα προς αποφυγήν

Η αποτυχία του Αμερικανικού Ονείρου προσφέρει πολύτιμα διδάγματα για όποιον αναζητά νέους δρόμους προκειμένου να αντιμετωπίσει την πολυπλοκότητα μεταξύ κοινωνικών και οικονομικών προσδοκιών και εθνικής ταυτότητας· συνιστά ένα ισχυρό μανιφέστο που προτρέπει τα κράτη να επενδύσουν πιο δίκαια, προσαρμόσιμα και βιώσιμα μοντέλα για τις συλλογικές τους προσδοκίες.

Η εισοδηματική ανισότητα, το ολοένα αυξανόμενο κόστος ζωής, στέγασης, εκπαίδευσης, υγειονομικής περίθαλψης είναι δομικά προβλήματα αυτή τη στιγμή και η πίστη ή η ελπίδα από μόνη της δεν μπορεί να επιφέρει λύσεις. Για να μιλήσουμε για ίσες ευκαιρίες για όλους, πρέπει πρώτα να δώσουμε λύσεις στις επίμονες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, πρέπει να αντιμετωπίσουμε το φλέγον ζήτημα του θεσμικού ρατσισμού απέναντι σε ορισμένες κοινότητες. Χωρίς θεμελιώδη διαρθρωτικό μετασχηματισμό, το Ελληνικό Όνειρο – και κάθε όνειρο – είναι καταδικασμένο να παραμείνει μια φαντασίωση, ένα παρηγορητικό παραμύθι για τους λιγότερο τυχερούς.

Πως θα 'ρθεις να με βρεις ξανά ελπίζω κι η πόρτα της καρδιάς μου είναι στο γάντζο

 De Windstoot - A ship in need in a raging storm (Willem… — PICRYL - Public  Domain Media Search Engine

Σταβέντο ή Σοτοβέντο, είναι κοινός "φραγκολεβαντίνικος" ναυτικός όρος εκ της ιταλικής, που σημαίνει υπήνεμα, δηλαδή η πλευρά του πλοίου, ή σκάφους, ή όρμος ή λιμένας που δεν προσβάλλεται από τον υφιστάμενο κατά περίπτωση άνεμο, ή κυματισμό, π.χ. "σταβέντο πόρτο" ή "σταβέντο λιμάνι", "σταβέντο κόστα" (= υπήνεμη ακτή). Όταν γίνεται αναφορά σε λιμένες, όρμους και ακτές, χωρίς χάρτη, θα πρέπει ν΄ αναφέρεται απαραίτητα για ποιον ή ποιους ανέμους τυγχάνουν αυτοί, αυτού του χαρακτηρισμού.

Η φράση "πλέω σταβέντο" σημαίνει αντιπαρέρχομαι άλλο πλοίο, ή νησίδα, ή ξέρα από την υπήνεμη (ως προς εκείνο ή εκείνης) πλευρά, εφόσον βεβαίως το υφιστάμενο βάθος το επιτρέπει, η οποία διέλευση σαφώς και είναι η ασφαλέστερη, υπό τον υφιστάμενο άνεμο ή κυματισμό.

Σημειώνεται ότι από τη "σταβέντο πλευρά" του σκάφους γίνεται η προσέγγιση λέμβων, πλοηγίδας, ή η αποεπιβίβαση επιβατών εν όρμω, ως και η καθέλκυση σωστικών λέμβων προς διάσωση ναυαγών.

    Αντίθετος όρος είναι σοφράνο

ΣΤΑΒΕΝΤΟ
Μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Στίχοι: Θανάσης Αβραμίδης




Μ' οργή και κακιωμό ένας τυφώνας

το πέλαγο βαθιά ανακατεύει

και λύτρωση η ψυχή μου να γυρεύει

τη νύχτα αυτή που γίνηκε αιώνας

Το SOS έχει η καρδιά μου τώρα εκπέμψει

την ύστατη απευθύνω ικεσία

σε μια αφροντυμένη οπτασία

δική σου, έχει ο νους μου πια σαλέψει



Σταβέντο, περπατάω στην κουβέρτα

και μέσα στο χαμό παραμιλάω

τα κύματα με πάνε και δεν πάω

σε ξέφρενη αλήθεια σούρτα φέρτα

Δεν έχω πια κορμί, έχω κουρέλια

σμπαράλια το σαρκίο μου έχει γίνει

που καίγεται, σε διάπυρο καμίνι

θα πέσω κι ας κρατιέμαι από τα ρέλια



Το πέλαγος αυτό θα με δροσίσει

δυο μέτρα μένουν ως το παραπέτο

κι ο χάρος πειρατής μ' ένα μουσκέτο

μεσόφρυδα όπου να 'ναι θα χτυπήσει

Ανάξιο της θάλασσας θρασίμι

π' αγέρωχη αφρίζει από κάτου

η άλλη όψη θα 'ναι του θανάτου

λικνίζομαι κι εγώ σ' ένα ταξίμι



πνιγμένου ναυτικού οργανοπαίχτη

που αγάπησε πολύ ωσάν κι εμένα

κι ονείρατα στη θάλασσα αφημένα

τον δίκασαν τον άμοιρο σαν φταίχτη

και πριν τη δυστυχία μου να ρίξω

στο πέλαγο που μαίνεται ακόμα

φιλί γλυκό μου έδωσες στο στόμα

εγώ στην αγκαλιά μου θα σε πνίξω



Μου σφύριξες και τέρμα το παλάντζο

διαλέγω τη ζωή που δεν ορίζω

πως θα 'ρθεις να με βρεις ξανά ελπίζω

κι η πόρτα της καρδιάς μου είναι στο γάντζο

Valley of the dolls/Η κοιλάδα με τις κούκλες (1967): η καταφυγή στα ναρκωτικά στο χώρο του θεάματος

 Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΛΕΣ

 Η ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΣΑΛΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ,ΕΠΕΙΔΗ  ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΕ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΣΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ

Valley of the dolls/Η κοιλάδα με τις κούκλες(1967)

 • Σκηνοθέτης: Μαρκ Ρόμπσον
• Σενάριο: Έλεν Ντόιτς, Ντόροθι Κίνγκσλεϊ (βασισμένο στο βιβλίο της Ζακλίν Σουζάν)
• Πρωταγωνιστές:
    • Μπάρμπαρα Πέρκινς (Anne Welles)
    • Πάτι Ντιουκ (Neely O'Hara)
    • Σάρον Τέιτ (Jennifer North)
    • Πωλ Μπερκ (Lyon Burke)
    • Σουζάν Χέιγουορντ (Helen Lawson)
    • Λι Γκραντ (Miriam Polar)
• Διάρκεια: 123 λεπτά
valley of the dolls gifs | WiffleGif 

 

valley of the dolls gifs | WiffleGif

 Είναι νέες. Είναι όμορφες. Είναι γεμάτες όνειρα. Και σύντομα θα δουν τις προσδοκίες τους να διαψεύδονται, θα γίνουν έρμαια των καταχρήσεων, θα ζήσουν τη σκοτεινή πλευρά της φήμης, θα γευτούν τον βρώμικο κόσμο του θεάματος και θα παλέψουν μέχρις εσχάτων προκειμένου να διατηρήσουν την αθωότητά τους.

Μεταφορά του ομώνυμου μπεστ σέλερ της Ζακλίν Σουζάν, που στιγματίζει τη μανία των Αμερικανών να παίρνουν βαρβιτουρικά ιδιαίτερα στον κόσμο του Χόλιγουντ ,όπου υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια και ψυχολογική ένταση.

Η άνοδος και η πτώση τριών νεαρών γυναικών στο χώρο της show buisiness. Τα όνειρα και η διάψευση των προσδοκιών τους, το κατρακύλισμα στις καταχρήσεις και την αθέατη πλευρά του λαμπερού αυτού κόσμου. The World Is Quiet Here — Valley of the Dolls (1967)

Valley of the Dolls (film) - Wikipedia

PIZZA FAN: όταν οι απατεώνες φορούν τη μάσκα του πατριώτη

 

Δεν είναι πατριώτες, είναι πατριδοκάπηλοι – και δεν έχει καθόλου φαν

Αθανασία ΚουλέταΑθανασία Κουλέτα


Δεν είναι πατριώτες, είναι πατριδοκάπηλοι – και δεν έχει καθόλου φαν

INTIME NEWS

Ο υπερπατριωτισμός είναι το “σιγουράκι”, το καταφύγιο όλων όσοι το μόνο που ξέρουν και θέλουν να κάνουν με την πατρίδα, είναι να πλουτίζουν καπηλευόμενοι αυτή την ίδια, στην υγειά των νομοταγών κορόιδων.

Έχει περάσει ένας χρόνος κι ένας μήνας, από τότε που η γνωστή αλυσίδα καταστημάτων εστίασης Pizza Fan απέλυσε τον stand up comedian Πάρι Ρούπο, Πάρι Ρούπο, από www.facebook.comπαρά την πολυετή συνεργασία τους, έπειτα από επίμονα αιτήματα ακροδεξιών που «θίχτηκαν» από ένα αστείο του κωμικού, άσχετο με τη συνεργασία του με την εταιρεία.

Τότε, στην ανακοίνωσή της και θέλοντας να καθησυχάσει τα υπερπατριωτικά αυτιά που την άκουγαν, η εταιρεία τόνιζε: «Θέλουμε να κάνουμε απόλυτα ξεκάθαρο ότι θεωρούμε μεγάλη απρέπεια τη χρησιμοποίηση εθνικών συμβόλων και ιστορικών γεγονότων με ανάρμοστο τρόπο στην προσωπική παράσταση κωμωδίας του Πάρι Ρούπου, η οποία καμία σχέση δεν έχει να κάνει επικοινωνιακά με την Pizza Fan και για την οποία μάθαμε και εμείς από τα MME». Εν ολίγοις, η εταιρεία παραδέχθηκε πως απέλυσε τον Πάρι Ρούπο για κάτι που δεν αφορούσε σε καμία περίπτωση στη συνεργασία τους, αλλά στην παράσταση του κωμικού. Ξεκάθαρη λογοκρισία, δηλαδή. Η συνεργασία έληξε, οι ακροδεξιοί πέτυχαν αυτό που ήθελαν και η Pizza Fan έγινε η αγαπημένη των απανταχού πάρα πολύ πατριωτών.

Δεν ξέρω βέβαια, πώς θα νιώθουν αυτοί οι πατριώτες από την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026. Κι αυτό διότι η εταιρεία, που κράτησε ψηλά την παντιέρα των ιδεωδών της πατρίδας, ερευνάται από την Οικονομική Αστυνομία για υπόθεση απάτης, καθώς φέρεται να μην έχει αποδώσει στο κράτος ΦΠΑ τουλάχιστον 25 εκατ. ευρώ από το 2022. Να επαναλάβω το ποσό ή είμαστε εντάξει και με την πρώτη;

Την ώρα που η διοίκηση της Pizza Fan, με το υπερδεξιό χέρι της, χάιδευε τα αυτιά των ακροδεξιών που ζητούσαν το «κεφάλι» του Πάρι Ρούπου και τους το έδινε στο πιάτο, με το άλλο χέρι κατέκλεβε την πατρίδα. Είκοσι πέντε εκατομμύρια σε φόρους, φόροι από τους οποίους συντηρούνται υποδομές και το όποιο Κοινωνικό Κράτος μάς έχει απομείνει. Έτσι είναι, έτσι ήταν πάντα. Ο υπερπατριωτισμός είναι το «σιγουράκι», το καταφύγιο όλων όσοι το μόνο που ξέρουν και θέλουν να κάνουν με την πατρίδα, είναι να πλουτίζουν καπηλευόμενοι αυτή την ίδια, στην υγειά των νομοταγών κορόιδων. Και δεν έχει καθόλου φαν.

They will not be slaves again...

 ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ


Ο Ιαβέρης φοράει Prada

Nora Ralli (@nora.ralli) • FacebookΝόρα Ράλλη 


«Οταν η επιβίωση γίνεται έγκλημα, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στον πεινασμένο» Ουγκό, μουστάκια!

Ο Ιαβέρης φοράει Prada
(AP Photo/Teresa Suarez)

«Do you hear the people sing?/ Singing the song of angry men?/ It is the music of the people/ Who will not be slaves again!». Αυτό δεν είναι ένα τραγούδι. Δεν είναι μία σύνθεση για κάποιους Αθλιους. Είναι φωνή.

Είναι και γαμοσώμα αυτό που έχουμε. Δεν είν’ με τα καλά του. Είναι δυνατόν να πρέπει να συνεργαστούν -συνεργαστούν!- εγκέφαλος, πλεμόνια, διάφραγμα, λάρυγγας, φωνητικές χορδές και οι κοιλότητες στόματος και μύτης για να βγει απλά ένας ήχος από το στόμα μας; Μιλάμε σοβαρά τώρα; Που για να μιλήσουμε μόνο, ούτε καν σοβαρά, πρέπει να γίνει συνεδρίαση της 3ης Κομσομόλ μέσα στο σώμα μας; Πού να βάλουμε και το τι θα βγει απ’ το ρημάδι μας! Εκεί πια ωχριά ακόμα και η Κομμουνιστική Διεθνής: νευρώνες άπειροι που πρέπει να μπουν σε λειτουργία, μνήμες, αναφορές, συναισθήματα, ανάσες (άααλλος μηχανισμός από κει), της καργιόλας της θειάς μου της Μαρούλας το κάγκελο, που όλο το γυάλιζε η άτιμη, μην και σκουριάσει η κρεβάτα! Οχι. Απλό να βγάλεις φωνή δεν είναι. Πόσο μάλλον τι φωνή θα βγάλεις. Ποιες λέξεις, με τι ήχους…

Αυτοί δεν μιλάνε. Τους έχεις δει ποτέ να μιλάνε; Μόνο χτυπάνε. Προχθές ένας, εδώ, δικός μας, στο παμμαθητικό συλλαλητήριο, έτσι έκανε κι έριξε μία κρότου-λάμψης στο μετρό. Μέσα. Που έμπαιναν παιδιά, ηλικιωμένοι, άνθρωποι προς τις δουλειές τους, τουρίστες. Δεν είπε λέξη. Μέσα του μόνο μία κυριαρχούσε: μίσος.

Πριν από τρεις μήνες, στο Μισισίπι, δύο μαύρες γυναίκες, μάνα και θεία, έκλεψαν πάνες. Οχι κοσμήματα, καλλυντικά ή ρούχα, ούτε καν φαγητό. Πάνες. Μπήκαν στο αυτοκίνητό τους, που πίσω καθόταν ο ενός έτους Γουάιλι. Οι αστυνομικοί πυροβόλησαν κατευθείαν. Σκότωσαν το παιδί. Επειδή η μάνα του έκλεψε πάνες. Κατηγορήθηκαν για ανθρωποκτονία, μα η λευκή εισαγγελέας αποφάσισε πως οι πυροβολισμοί των λευκών Ράμπο ήταν δικαιολογημένοι. Άρα και ο θάνατος του ενός έτους Γουάιλι. «Χρήση βίας: Δικαιολογημένη!». Σφραγίδα, βουλοκέρι, αρχείο.

Δικαιολογημένη. Μα τι υπέροχη λέξη! Αλήθεια, πώς καταφέρνει να χωρέσει μέσα της ένα βρεφικό φέρετρο; Το έσπρωξαν, το στρίμωξαν, χώρεσε.

Στη Γαλλία, meanwhile –που λεν και οι μορφωμένοι αστοί σαν δεν αντέχουν άλλο–, χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν για την ακρίβεια, τη διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών και την παιδεία. Ακόμα και μαθητές ιδιωτικών σχολείων είναι στους δρόμους κι ας μην τους αγγίζουν τα μέτρα. «Θέλω παιδεία για όλους την ίδια» είπε ένα Γαλλάκι μπουρζουαζάκι. Κάποιοι λεηλατούν καταστήματα. Αλλοι σπεύδουν να προστατεύσουν τις βιτρίνες πολυεθνικών (στην Ελλάδα), σαν να διαφυλάσσουν οικογενειακά κειμήλια. Αυτοί οι «άλλοι» είναι εργαζόμενοι εκεί. Και αρχίζει η γνωστή συζήτηση: γιατί ένας φτωχός να θέλει πανάκριβη τσάντα;

Πράγματι. Γιατί να επιθυμεί όσα του διαφημίζουμε από τη στιγμή που γεννήθηκε; Γιατί να θεωρεί πως δικαιούται κάτι περισσότερο από τα απολύτως αναγκαία; Και, κυρίως, ποιος του έδωσε άδεια να ονειρεύεται; Δεν δικαιολογείται η λεηλασία. Δικαιολογείται όμως μια κοινωνία που αντιμετωπίζει την ιδιοκτησία σαν ανθρώπινο δικαίωμα ανώτερο από την ίδια τη ζωή. Να τους πάρουμε το οξυγόνο, να τους πάρουμε την ελευθερία, να τους πάρουμε την ανθρωπινότητα. Τις τσάντες μη μας πάρουν μόνο!

Στους δρόμους της Γαλλίας επιστρέφει διαρκώς ο Ουγκό. Ξανά και ξανά. Οχι ως άγαλμα. Ως ενοχλητική ερώτηση: ποιος παράγει τη βία; Εκείνος που σπάει μια βιτρίνα ή εκείνοι που συντηρούν έναν κόσμο όπου εκατομμύρια άνθρωποι αισθάνονται αποκλεισμένοι από όσα οι ίδιοι παράγουν;

Δίπλα του, ο Ιαβέρης φοράει Prada.

Σάββατο, Οκτωβρίου 24, 2026

Εσείς έχετε πάθει... μοσχαράκι στη γάμπα και έχετε κρύψει πολλά λεφτά στην... οικεία σας;

 

Μεζεδάκια πριν από την αλλαγή της ώρας

Silver Mist - Quiet Classical Music & Misty Paintings | Debussy, Chopin, Beethoven...

 TRACKLIST
----------
00:00 Debussy — Suite Bergamasque: Clair de Lune, L75
05:22 Handel — Sarabande
07:07 Debussy — Sarabande from Pour le piano
13:08 Field — Nocturne, H.37
17:38 Beethoven — Sonata No. 19 (1st Movement: Andante), Op. 49, No. 1
22:19 Satie — Gymnopédie No. 3
24:59 Debussy — Preludes, Book 2- II. Feuilles Mortes
28:17 Satie — Gymnopédie No. 1
31:37 Rachmaninoff — Prelude Op. 23, No. 4
35:44 Beethoven — Sonata No. 23 “Appassionata” (2nd Movement: Andante con moto), Op. 57
40:17 Debussy — Prelude Bk 1 No 3 Le Vent dans la plaine
42:23 Chopin — Prelude, Op. 45
45:55 Field — Nocturne No. 11
48:26 Chopin — Prelude: Op. 28, No. 20
50:16 Bach — Little Prelude Number 2 in C Minor — BWV 934
52:18 Paderewski — Sarabande Op. 14 No. 2
58:19 Albinoni — Adagio
01:00:52 A. V. Stanchinsky — Prelude in Lydian Mode
01:08:19 Chopin — Prelude: Op. 28, No. 15
01:13:20 Ravel — Prélude in A minor, M. 65
01:15:13 Bach — French Suite No. 6 in E major, BWV 817 — III. Sarabande
01:17:48 Chopin — Nocturne 8 in Db Major, O 27
01:24:59 Satie — Gymnopédie No. 2
01:27:52 Beethoven — Sonata No. 1 (2nd Movement: Adagio), Op. 2, No. 1
01:33:47 Rameau — Jean-Philippe Premier Livre de Pièces de Clavecin — 6. Sarabande 1 et 2
01:36:53 Debussy — Prelude Book 2 No 5 Bruyères
01:39:11 Chopin — Nocturne No. 1 in B-flat minor, Op. 9, No. 1
01:45:06 Beethoven — Sonata No. 17 (2nd Movement: Adagio), Op. 31, No. 2
01:53:02 Debussy — Suite Bergamasque — I. Prelude
01:58:41 Bach — French Suite No. 5 in G major, BWV 816 — III. Sarabande

ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ :ΠΡΙΝ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

 

ΠΡΙΝ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ