Κάνιστρο σύγχρονου ποιητικού λόγου: τέσσερα "διακείμενα" ποιήματα του Κωνσταντίνου Χρυσόγελου

 

Τέσσερα διακείμενα

*

ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Μου φαίνεται δεν διέφυγες
την ιερή μανία.
Δεν είναι το κορίτσι με το πιάνο
ούτε η απαισιοδοξία.

Κουράστηκες, αηδίασες
βρήκες στον έρωτα κρεμμύδια.
Μα το φεγγάρι κι η βραδιά
εξόντωναν τα φίδια

που τρώγαν την καρδιά σου. Ακόμα,
δεν θα ξεχάσω τι είδα·
σε δύο στιχουργήματα
νοστάλγησες την άγνωστη πατρίδα.

[Συνομιλητές: «Αφιέρωμα», «Αισιοδοξία», «Πρέβεζα», «Το φεγγαράκι απόψε», «Ποιητές», «Ύπνος»]

///

ΚΑΤΕΒΗΝ ΧΘΕΣ ΕΙΣ ΠΕΙΡΑΙΑ

Κατέβην χθὲς εἰς Πειραιᾶ
Στην Κάτω Γη θυμούνται τη ζωή τους·
στα Ουράνια δεν γιορτάζουν,
φοβούνται ακόμα μη χαθεί η ψυχή τους.

Κατέβην χθὲς εἰς Πειραιᾶ
Στον τόπο αυτό το χώμα δεν στεγνώνει,
τους δρόμους σαν γεμίζουν
οι μυρωδιές που εκπέμπει το μπαλκόνι.

Κατέβην χθὲς εἰς Πειραιᾶ
Γλυκό, καφές – τι πλούσιο χαρμάνι!
Θα ξαναρθώ για εσένα,
αν κάνεις την αγάπη σου λιμάνι.

[Συνομιλητής: Πλάτωνος, Πολιτεία]

///

ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ

Στα στήθια σου τα χείλη μου ποτέ δεν ηρεμούνε
κι αν τα δικά μου κούρασα, ποτέ την ηδονή μου.
Τώρα μονάχος· στήνεσαι χωρίς τριγμό στον νου μου,
της Ρώμης το άνθος το θνητό, το αιώνιο της Πόλης.

[Συνομιλητής: Σχεδίασμα Β΄ των Ελεύθερων πολιορκημένων: 9, 18, 16, 15 αντίστοιχα]

///

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ

Ο Φλέγων στήνει του έρωτα τη φλόγα
κι εσύ Φιλόλογε κρατάς γραφίδα·
ο Ασύγκριτος επιτελεί τον πόθο
κι ο Ερμής διαδίδει το καλό μαντάτο.

Μα τούτη την επιστολή τη φέρνει
η Φοίβη το ολοφώτεινο κορίτσι.

[Συνομιλητής: Πρὸς Ῥωμαίους επιστολή, § 16]

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟΣ

Εί­ναι κά­το­χος με­τα­πτυ­χια­κού τί­τλου νε­ο­ελ­λη­νι­κής φι­λο­λο­γί­ας από το πα­νε­πι­στή­μιο Αθη­νών και δι­δα­κτο­ρι­κού τί­τλου Bυ­ζα­ντι­νής Φι­λο­λο­γί­ας από το ΑΠΘ. Δι­δά­σκει βυ­ζα­ντι­νή φι­λο­λο­γία στον πα­νε­πι­στή­μιο Πα­τρών, ως επί­κου­ρος κα­θη­γη­τής, ενώ έχει δι­δά­ξει πρώ­ι­μη νε­ο­ελ­λη­νι­κή λο­γο­τε­χνία στο Ελ­λη­νι­κό Ανοι­κτό Πα­νε­πι­στή­μιο. Με­λέ­τες του έχουν δη­μο­σιευ­θεί σε πε­ριο­δι­κά και τό­μους της Ελ­λά­δας και του εξω­τε­ρι­κού, και ποι­ή­μα­τά του σε έντυ­πα και ιστο­σε­λί­δες λό­γου και τέ­χνης στην Ελ­λά­δα. Το βρα­βευ­μέ­νο μι­κρο­α­φή­γη­μα του «Δεν έχου­με ανοί­ξει ακό­μα» πε­ρι­λή­φθη­κε στο συλ­λο­γι­κό έρ­γο Η βι­βλιο­θή­κη μό­λις εί­χε ανοί­ξει (εκδ. Το Δό­ντι, Πά­τρα 2017).

Δείτε επίσης: Χρυσόγελος, Κωνσταντίνος/Βιβλιονέτ

Συζήτηση με τη συγγραφέα, μεταφράστρια και αρθρογράφο Αργυρώ Μαντόγλου για τη Μικρή συγγραφική φόρμα: Νουβέλα – Διήγημα – Μπονζάι

 

Podcast της σειράς Βιβλιοθήκες Προβολής σε Διάλογο Μικρή φόρμα: Νουβέλα – Διήγημα – Μπονζάι

Συζήτηση με τη συγγραφέα, μεταφράστρια και αρθρογράφο Αργυρώ Μαντόγλου γύρω από το θέμα της μικρής φόρμας, που παρουσιάζει η Δανειστική Συλλογή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, διατρέχοντας διαφορετικές χρονικές περιόδους και εθνικές λογοτεχνίες. Ποια ανάγκη γεννά τη δημιουργία της έκφρασης του ελάχιστου, ποια τα χαρακτηριστικά και οι δυσκολίες της και πώς επηρεάζεται από τις κοινωνικές συνθήκες; Πώς επιδρά στην επιλογή της συγγραφικής φόρμας το ιστορικό πλαίσιο και η εξέλιξη της τεχνολογίας; Με ποια είδη συγγενεύει και ποιοι είναι οι διαχρονικοί αλλά και οι νεότεροι εκπρόσωποι του είδους που ξεχωρίζουν; Και τέλος, πόσο αναγκαία είναι για τον άνθρωπο όλων των εποχών και πολιτισμών η ανάγκη της αφήγησης και για ποιους λόγους; Επιμέλεια – Παρουσίαση podcast: Θάλεια Καραμολέγκου Τεχνική επεξεργασία: Τμήμα Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης και Ψηφιακών Μέσων, Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού Μουσική σήματος: Enlivening by Pufino | Music promoted by Free Stock Music Διάρκεια προβολής: 10 Φεβρουαρίου 2026 έως 20 Απριλίου 2026

The Cranes Are Flying (Όταν Πετούν οι Γερανοί 1957)

 

Αυθ.Τίτλος: Letyat Zhuravli

Εν. Τίτλος: The Cranes Are Flying

Χρονιά: 1957

Χώρα: ΕΣΣΔ

Γλώσσα: Ρωσικά

Είδος: Αισθηματική, Δραματική, Εποχής, Πολεμικό Δράμα

Σκηνοθεσία:

Mikhail Kalatozov

Κύριοι Ρόλοι:

Tatyana Samoylova … Veronika

Aleksey Batalov … Boris Fyodorovich Borodin

Vasiliy Merkurev … Fyodor Ivanovich Borozdin

Aleksandr Shvorin … Mark Aleksandrovich Borozdin

Svetlana Kharitonova … Irina Fyodorovna Borozdina

Valentin Zubkov … Stepan

Σενάριο: Viktor Rozov

Παραγωγή: Mikhail Kalatozov

Μουσική: Moisey Vaynberg

Φωτογραφία: Sergey Urusevskiy

Μοντάζ: Mariya Timofeyeva

Σκηνικά: Evgeniy Svidetelev

Κοστούμια: Leonid Naumov

Όταν κυκλοφόρησε η ταινία του Καλατόζοφ “Όταν Πετούν οι Γερανοί” στα τέλη του 1957 χαρακτηρίστηκε ως “αποκάλυψη”, τόσο εντός της Σοβιετικής Ένωσης όσο και πέραν αυτής. Ήταν η ταινία, που αποκρυστάλλωσε το «λιώσιμο των πάγων» στη Σοβιετική Ένωση, όταν οι κατευθυντήριες γραμμές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού μαλάκωσαν και ήταν η πρώτη που μίλησε για τη μεγάλη νίκη του Κόκκινου Στρατού απέναντι στο τέρας του Φασισμού μέσα από μια ιστορία αγάπης. H ταινία ξάφνιασε στην εποχή της τόσο για το θέμα της όσο και για τη μορφή της. Ήταν η πρώτη που απεικόνιζε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όχι μέσα από μια προπαγανδιστική, πολεμική ταινία ηρωισμού μέσα από την απεικόνιση ενός έθνους ή μιας στρατιωτικής μονάδας αλλά μέσα από την ιστορία των καθημερινών πρωταγωνιστών αυτού του πολέμου. Οι πρωταγωνιστές δεν ήταν ήρωες εργάτες ή πρότυπα της σοσιαλιστικής ηθικής αλλά απλοί, καθημερινοί άνθρωποι που οι ζωές τους βρέθηκαν στη δίνη του πολέμου

Σκηνοθεσία:

Mikhail Kalatozov

Ρόλοι:

Tatyana Samoylova … Veronika

Aleksey Batalov … Boris Fyodorovich Borodin

Vasiliy Merkurev … Fyodor Ivanovich Borozdin

Aleksandr Shvorin … Mark Aleksandrovich Borozdin

Svetlana Kharitonova … Irina Fyodorovna Borozdina

Valentin Zubkov … Stepan

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Viktor Rozov

Παραγωγή: Mikhail Kalatozov

Μουσική: Moisey Vaynberg

Φωτογραφία: Sergey Urusevskiy

Μοντάζ: Mariya Timofeyeva

Σκηνικά: Evgeniy Svidetelev

Κοστούμια: Leonid Naumov

Η πλοκή της ταινίας διαδραματίζεται στη Μόσχα του 1941. Λίγες μέρες πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η Βερόνικα (την οποία εκπληκτικά ερμηνεύει η Τατιάνα Σαμοϊλόβα) και ο Μπόρις, μια νεαρή φοιτήτρια και ένας νεαρός μηχανικός κοιτάζουν το πέταγμα των γερανών στον ουρανό κάνοντας όνειρα. Ο πόλεμος όμως έχει άλλα σχέδια για το αγαπημένο ζευγάρι. Ο Μπόρις, με περίσσεια αίσθηση ευθύνης στρατεύεται εθελοντικά στον Κόκκινο Στρατό πριν να έρθει η κατάταξή του και λίγο καιρό μετά θεωρείται αγνοούμενος. 

Σύντομα η Βερόνικα θα υποφέρει από μια σειρά τραυμάτων. Η κίνηση και τα πλήθη στους δρόμους την εμποδίζουν να φτάσει στον Μπόρις ώστε να πει αντίο καθώς φεύγει για το μέτωπο, οι γονείς της και το σπίτι της χάνονται σε μια ακόμη βομβιστική επιδρομή των Γερμανών, οι επιστολές του Μπόρις δεν έρχονται και τέλος, ο Μαρκ, ξάδερφος του Μπόρις που πήρε αναβολή στράτευσης με πλάγια μέσα, και είχε βάλει στο μάτι τη Βερόνικα από καιρό, τη βιάζει. Η Βερόνικα, από ενοχή, εξάντληση ή απόλυτη αδράνεια συμφωνεί να τον παντρευτεί. Πάντα όμως περιμένει τον Μπόρις να γυρίσει από το μέτωπο.

Δημήτρης Κανελλόπουλος: 11 πολιτικά σχόλια για τις συγκλονιστικές φωτογραφίες με τους εκτελεσμένους της Καισαριανής

 

10 + 1 πράγματα από την αποκάλυψη των φωτογραφιών από την Καισαριανή

Δημήτρης Κανελλόπουλος

efsyn.gr

 

 4–5 λεπτά

---

Facebook / Greece at WWII Archives

Ήταν τόσο συνταρακτική και ανατριχιαστική και συγκινητική η αποκάλυψη των φωτογραφιών από την Καισαριανή και τη δολοφονία των 200 κομμουνιστών από τους Γερμανούς ναζί την 1 Μαΐου 1944 που «γέννησε» κάποιες νέες και ενδιαφέρουσες καταστάσεις.

1) Αναγκάστηκαν οι δεξιοί και παραδέχτηκαν, οι δεξιοί τύπου Νέας Δημοκρατίας εννοώ και όχι οι λαϊκοί αυθεντικοί, ότι οι κομμουνιστές ήταν πατριώτες και όχι προδότες. Τζάμπα κι εκείνος ο πολιτικός αναλυτής που δήλωνε στον ΣΚΑΪ, πριν από εβδομάδες, ότι «το να είσαι Αριστερός σημαίνει να μην είσαι Έλληνας». Βρε βρε, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

2) Η θεωρία των δύο άκρων πήγε κατευθείαν για τα μπάζα, οι μεν ήταν δωσίλογοι και οι δε παλικάρια. Δεν ήταν όλοι οι δεξιοί δωσίλογοι, φυσικά και όχι, υπήρχαν και δεξιοί αγωνιστές. Αλλά όλοι οι δωσίλογοι ήταν δεξιοί.

3) Η αντίθεση της εικόνας μεταξύ κομμουνιστών και χρυσαυγιτών είναι ισοπεδωτική. Οι πρώτοι βάδιζαν προς την εκτέλεση με χαμόγελα και υψωμένες γροθιές ενώ οι δεύτεροι μυξόκλαιγαν σαν μικρά παιδάκια όταν συνελήφθησαν από την αστυνομία.

4) Τσιμουδιά οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και οι υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη για τις φωτογραφίες, έπαθαν αφωνία. Ούτε λέξη για μέρες. Κάποιοι ακόμα και τώρα. H συντριπτική τους πλειοψηφία. Κάτι περίεργο νιώθουν και δεν μιλούν, κάτι που θα ήταν ωραίο να το μαθαίναμε. Ενοχή, μήπως;  Μόνο ο Νίκος Δένδιας και κάποιοι ελάχιστοι ακόμα, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, ψέλλισαν ορισμένα λόγια.

5) Μαρινάκης (κυβερνητικός εκπρόσωπος) και Μενδώνη (υπουργός Πολιτισμού) την έβγαλαν με ένα γραπτό (κοινό) κείμενο μήπως και τους (ξε)φύγει καμία παραπάνω λέξη και στενοχωρήσουν την Ομάδα Αλήθειας ή τα τρολ τους.

6) Οι γνωστοί ακροδεξιοί πολιτικοί, υπουργοί ή αρχηγοί κόμματος, λαλίστατοι συνήθως, έβαλαν σαν στρουθοκάμηλοι το κεφάλι τους στην άμμο και κρύφτηκαν. Πρέπει να έπαθαν τρομερό σοκ... Θα ανακάμψουν βέβαια και θα επιστρέψουν, να είστε σίγουροι.

7) Οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ όμως κράτησαν ψηλά τη σημαία της ενημέρωσης. Και δεν μιλάμε για τους αριστερούς αλλά τους δεξιούς. Όλοι σχεδόν, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, αναφέρθηκαν με δέος στις φωτογραφίες, το θέμα έγινε πρωτοσέλιδο παντού, έστω και από διαφορετικές οπτικές.

8) Οι ακροκεντρώοι δημοσιογράφοι και αναλυτές «κώλωσαν» χειρότερα και από τους ακροδεξιούς.

9) Υπήρξαν κάποιες γραμμές αντίστασης των «αντιφρονούντων», ακροκεντρώων και ακροδεξιών, που έπεφταν μία-μία. Από την αμφισβήτηση της αυθεντικότητας των φωτογραφιών (αναρωτήθηκαν ακόμα και αν αποτελούν προϊόν τεχνητής νοημοσύνης) μέχρι τέλος την επίκληση του εθνικού διχασμού...  

10) Ήταν τέτοιο το τσουνάμι στα social media από την Κυριακή το πρωί, ήταν τόσο πολλά τα post, που τους παρέσυραν όλους (θετικά ή αρνητικά).

10+1) Το βλέμμα αυτών των ανθρώπων και ο ηρωισμός τους, το τραγούδι τους και το αγέρωχο ύφος τους, γίνονται πλέον τα καλύτερα όπλα στη φαρέτρα μας απέναντι στους ακροδεξιούς, τους φασίστες κ.ο.κ. 

Ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός αναλύει την εγκληματική φύση του Ναζισμού με αφορμή τη δημοσιοποίηση των συγκλονιστικών φωτογραφιών από τη εκτέλεση των 200 πατριωτών στην Καισαριανή το 1945

 

Ιάσονας Χανδρινός / Η ίδια η ύπαρξή των φωτογραφιών υπογραμμίζει την εγκληματική φύση του ναζισμού

avgi.gr

 3–4 λεπτά

---

Greece at WWII Archives

Το υλικό επιβεβαιώνει μαρτυρίες δεκαετιών και φωτίζει λεπτομέρειες για τον τρόπο εκτέλεσης

Ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός μίλησε Στο Κόκκινο και τη Μαρία Θανασούλια με αφορμή τις φωτογραφίες από την εκτέλεση της Πρωτομαγιάς του 1944 στην Καισαριανή, οι οποίες εντοπίστηκαν να πωλούνται στο eBay, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις.

Αναφερόμενος στη σημασία του οπτικού υλικού, ο ιστορικός τόνισε ότι πρόκειται για «τεκμήριο πρώτης τάξεως». Υπενθύμισε ότι οι φωτογραφίες εκτελέσεων είναι ελάχιστες, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και συνολικά στην κατεχόμενη Ευρώπη – «ίσως λιγότερες από σαράντα». Εξήγησε ότι το υλικό επιβεβαιώνει μαρτυρίες δεκαετιών και φωτίζει λεπτομέρειες για τον τρόπο εκτέλεσης, όπως οι ομάδες των είκοσι και τα ρούχα που άφηναν οι μελλοθάνατοι πριν μπουν στο σκοπευτήριο.

Χαρακτήρισε θετική εξέλιξη την άμεση κινητοποίηση ιστορικών, πολιτικών φορέων και του Υπουργείου Πολιτισμού, κάνοντας λόγο για «μια μικρή νίκη». Όπως σημείωσε, «δεν

θυμάμαι άλλη φορά να αναλαμβάνεται τόσο γρήγορα πρωτοβουλία επαναπατρισμού τόσο σημαντικών τεκμηρίων».

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο γεγονός ότι οι φωτογραφίες δεν φαίνεται να τραβήχτηκαν για προπαγανδιστικούς σκοπούς. «Υπάρχουν φωτογραφίες θηριωδιών που τραβήχτηκαν σκόπιμα, ακόμη και πέρα από την προπαγάνδα», σημείωσε. Στην προκειμένη περίπτωση, σύμφωνα με την περιγραφή του πωλητή, οι εικόνες τραβήχτηκαν από αξιωματικό του γερμανικού στρατού για προσωπική χρήση, πιθανότατα ως αναμνηστικές. «Αυτό είναι το βαθιά σοκαριστικό στοιχείο», υπογράμμισε, επισημαίνοντας ότι στη Γερμανία έχουν βρεθεί χιλιάδες παρόμοια άλμπουμ στρατιωτών από τα χρόνια του πολέμου. «Η ίδια η ύπαρξή τους υπογραμμίζει την εγκληματική φύση του ναζισμού», ανέφερε.

Σχετικά με τον βανδαλισμό του μνημείου των 200 στην Καισαριανή, τον χαρακτήρισε «από τα θλιβερότερα γεγονότα του τριημέρου» και σύμπτωμα ενός διαχρονικού ροβλήματος:

«Η μνήμη της Κατοχής και της κομμουνιστικής αντίστασης δεν έχει ενσωματωθεί ομαλά στην εθνική μνήμη». Εξέφρασε την ελπίδα ότι η υπόθεση των φωτογραφιών θα αποτελέσει

αφορμή για ένα ουσιαστικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Απαντώντας στις αμφισβητήσεις περί αυθεντικότητας, τόνισε ότι «η αμφιβολία δεν είναι κακή, αρκεί να στηρίζεται σε τεκμηρίωση». Παραδέχθηκε ότι και ο ίδιος διατήρησε αρχικά

επιφυλάξεις, όμως σημείωσε πως η ένταση των αντιδράσεων αντανακλά και τη γενικότερη έλλειψη φωτογραφικών τεκμηρίων στη χώρα. «Δεν έχουμε αναπτύξει επαρκή αρχειακή

κουλτούρα στη διαχείριση υλικών καταλοίπων του παρελθόντος», υποστήριξε.

Τέλος, χαρακτήρισε ιδιαίτερα συγκινητικό το γεγονός ότι άρχισαν να αναγνωρίζονται πρόσωπα στις φωτογραφίες. Υπενθύμισε το έργο του Συλλόγου Θυμάτων Γερμανικής Κατοχής τη δεκαετία του 1960 και σημείωσε ότι η ταυτοποίηση αποτελεί «την πιο ουσιαστική απάντηση» στα ερωτήματα περί αυθεντικότητας. «Ξαναβρίσκουμε το νήμα μιας ιστορίας που δεν έχει συζητηθεί επαρκώς», κατέληξε.

105,5 Sto Kokkino · ΑΝΤΙΛΟΓΙΕΣ-105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ - 17.02.2026

105,5 Sto Kokkino · Ιάσονας Χανδρινός - 105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ - 16.02.2026

Η Ιστορία δεν είναι ουδέτερη. Έχει πρόσωπα, έχει ονόματα χαραγμένα με αίμα στη συλλογική μνήμη. Οι '200' δεν ήταν αριθμός. Ήταν εργάτες, δάσκαλοι, φοιτητές.

 

Η ανακοίνωση του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) για τα τα ιστορικά τεκμήρια της εκτέλεσης των 200 αγωνιστών στην Καισαριανή. “Είναι ευθύνη κάθε δημοκρατικής κοινωνίας να τιμά αυτούς που αντιστάθηκαν στον φασισμό” .

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 

Πάνδημο αίτημα

  Πάνδημο έχει πλέον καταστεί το αίτημα  να αποκτηθούν από την ελληνική πολιτεία οι συγκλονιστικές φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944. που εμφανίστηκαν σε δημοπρασία στο Ebay.

 Χάρη στην άμεση κινητοποίηση και πίεση των κομμάτων της Αριστεράς, των αντιστασιακών οργανώσεων, αλλά και πολλών συλλογικών φορέων, το Υπουργείο Πολιτισμού, μετά από δύο 24ωρα 'αφωνίας', δεσμεύτηκε δημόσια ότι θα αγοράσει τις φωτογραφίες, εφόσον είναι γνήσιες, και θα τις αποδώσει στη Βουλή των Ελλήνων.

  Η δημοσιοποίηση των φωτογραφικών αυτών ντοκουμέντων δεν μας θυμίζει μόνο τη ναζιστική βαρβαρότητα, αλλά και ότι μεγάλο μέρος των εκτελεσμένων αγωνιστών είτε ήταν πολιτικοί κρατούμενοι επί Μεταξά είτε τους είχε συλλάβει η Χωροφυλακή επί Κατοχής και τους παρέδωσε στους κατακτητές, που τους έστησαν στον τοίχο.

 Οι μαζικές συλλήψεις αριστερών που ήταν 'φακελωμένοι' από τις ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας, ξεκίνησαν αμέσως μετά την εισβολή του Χίτλερ στη Σοβιετική Ενωση (22/6) και συνεχίστηκαν όλο το καλοκαίρι του 1941, τόσο στην Αθήνα όσο και στην επαρχία, όπως προκύπτει από σχετικό φάκελο του Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ (RSHA).

 Η Ιστορία δεν είναι ουδέτερη. Έχει πρόσωπα, έχει ονόματα χαραγμένα με αίμα στη συλλογική μνήμη. Οι '200' δεν ήταν αριθμός. Ήταν εργάτες, δάσκαλοι, φοιτητές.

  Τους είπαν 'απάτριδες', 'πράκτορες', 'συμμορίτες', αυτοί που υπηρέτησαν τους Ναζί. Οι ίδιοι με τον μανδύα της 'νόμιμης', κατ' ευφημισμόν, εξουσίας συνέχισαν τις διώξεις και προσπάθησαν να διαγράψουν τη μνήμη τους.  Η θυσία τους όμως παραμένει ζωντανή υπενθύμιση ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτιέται.

  Είναι ευθύνη κάθε δημοκρατικής κοινωνίας να τιμά αυτούς που αντιστάθηκαν στον φασισμό — όχι με τυπικές τελετές, αλλά με παιδεία, ιστορική αλήθεια και κοινωνική δικαιοσύνη. Η δημιουργία ενός κεντρικού Μουσείου Εθνικής Αντίστασης, όπου θα συγκεντρωθούν και θα παρουσιαστούν τα διάσπαρτα ντοκουμέντα της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης, ώστε να είναι προσβάσιμα σε όλους, σε συνδυασμό με την ενίσχυση των  Μουσείων Εθνικής Αντίστασης που λειτουργούν σε μαρτυρικούς τόπους, θα αποτελέσει ένα αποφασιστικό βήμα για την προστασία και ανάδειξη της ιστορικής μνήμης.

  Καλούμε την κυβέρνηση και τα δημοκρατικά πολιτικά κόμματα, υλοποιώντας την σχεδόν ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων στις 17 Απριλίου 2019. να προχωρήσουν στη σθεναρή και μεθοδική διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών. Θα είναι η πιο αποστομωτική απάντηση  στους επιλήσμονες και τους αναθεωρητές της ιστορικής αλήθειας!

Αθήνα 17/2/2026

Νέα έρευνα απορρίπτει την άποψη ότι η κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας προήλθε από δηλητηρίαση των υπηκόων της από μόλυβδο

Η πεποίθηση ότι η δηλητηρίαση από μόλυβδο προκάλεσε την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν είναι αληθινή, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη

anaskafi.blogspot.com

12–14 λεπτά

---

Ρωμαϊκός σωλήνας ύδρευσης από μόλυβδο. [Credit: Wellcome Images / Wikimedia Commons]

Μια ολοκληρωμένη ανάλυση αρχαίων κειμένων, αρχαιολογικών ευρημάτων και οστών της εποχής καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι θεωρίες που συνδέουν το μόλυβδο με την παρακμή της Ρώμης είναι υπερβολικές και δεν υποστηρίζονται από τα στοιχεία.

Για δεκαετίες, μια θεωρία έχει συναρπάσει τους ιστορικούς και το ευρύ κοινό: η ιδέα ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έπεσε, τουλάχιστον εν μέρει, λόγω μαζικής δηλητηρίασης από μόλυβδο. Σύμφωνα με αυτή την υπόθεση, η ρωμαϊκή ελίτ κατανάλωνε κρασί νοθευμένο με σιρόπια μολύβδου, μαγείρευε σε σκεύη κατασκευασμένα από αυτό το μέταλλο και έπινε νερό που μεταφερόταν μέσω σωλήνων από το ίδιο υλικό, κάτι που υποτίθεται ότι προκάλεσε στειρότητα, νευρολογικά προβλήματα και εκτεταμένη παρακμή.

Ωστόσο, μια κριτική και περιεκτική μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα από μια ομάδα ερευνητών καταρρίπτει αυτή την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση. Η μελέτη αναλύει τρεις πηγές πληροφοριών —αρχαία κείμενα, αρχαιολογικά αντικείμενα και ανθρώπινα λείψανα— για να προσφέρει μια πολύ πιο λεπτομερή και λιγότερο καταστροφική εικόνα.

Η έρευνα, της οποίας συγγραφείς είναι οι Rachel M. L. Simpson και Sandra J. Garvie-Lok (Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα, Καναδάς), καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, αν και ο μόλυβδος ήταν ένα υλικό πανταχού παρόν στη ρωμαϊκή ζωή —οι συγγραφείς τον συγκρίνουν εύστοχα με το πλαστικό για εμάς—, τα στοιχεία δεν υποστηρίζουν την ιδέα της εκτεταμένης δηλητηρίασης που προκάλεσε την πτώση της Αυτοκρατορίας.

Η ΕΡΕΥΝΑ ΕΔΩ 

Lead exposure in the Roman Empire: a review of the written, material, and bioarchaeological evidence

Χάρτης ρωμαϊκών αρχαιολογικών χώρων από τους οποίους έχουν αναλυθεί δείγματα οστών και σμάλτου για τη συγκέντρωση μολύβδου. [Credit: Simpson RML, Garvie-Lok SJ 2026]

Η προέλευση ενός επίμονου μύθου

Η θεωρία της δηλητηρίασης από μόλυβδο ως αιτία της παρακμής της Ρώμης δεν είναι καινούργια. Η μελέτη υπενθυμίζει ότι διαδόθηκε το 1965 από τον κοινωνιολόγο Seabury Colum Gilfillan, ο οποίος υπέθεσε ότι η υψηλή παιδική θνησιμότητα και η στειρότητα μεταξύ της αριστοκρατίας, που προκαλούνταν από τον μόλυβδο, οδήγησαν σε έλλειψη καινοτομίας στις τέχνες και τις επιστήμες. Αργότερα, ο διάσημος περιβαλλοντολόγος Jerome Nriagu ενίσχυσε αυτά τα επιχειρήματα.

και μη τεκμηριωμένες.[............................]

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

anaskafi.blogspot.com

Η πεποίθηση ότι η δηλητηρίαση από μόλυβδο προκάλεσε την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν είναι αληθινή, σύμφωνα με νέα επιστημονική

Ο Γιόεπ Μπέβινγκ στη Αθήνα ! (Joep Beving -Play List)

Ο Ολλανδός συνθέτης και πιανίστας Joep Beving, μία από τις πιο ξεχωριστές παρουσίες της σύγχρονης μινιμαλιστικής μουσικής, έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα στο πλαίσιο της διεθνούς περιοδείας LIMINAL. Η συναυλία αντλεί από το νέο του άλμπουμ — που θα έχει προηγηθεί της περιοδείας — καθώς και από επιλεγμένες στιγμές της μέχρι σήμερα δημιουργικής του πορείας.

Με εκατοντάδες εκατομμύρια streams και έναν συνολικό κατάλογο που, σύμφωνα με τη Deutsche Grammophon, έχει ξεπεράσει το ένα δισεκατομμύριο αναπαραγωγές, ο Beving έχει αποκτήσει ένα διεθνές κοινό που βρίσκει στη μουσική του χώρο για ηρεμία, συγκέντρωση και εσωτερική κίνηση. Από το Solipsism έως το Henosis και το πρόσφατο Solipsism Redux, έχει διαμορφώσει μια προσωπική γλώσσα που συνδυάζει απλότητα, λεπτομέρεια και ατμόσφαιρα.

Στη σκηνή, ο Beving εμφανίζεται με τον χαρακτηριστικό του λιτό τρόπο: μόνος με το πιάνο, σε ένα περιβάλλον που ενθαρρύνει τη συγκέντρωση και τη βαθιά ακρόαση. Η συναυλία της Αθήνας σηματοδοτεί την πρώτη συνάντηση του ελληνικού κοινού με τη νέα δημιουργική του περίοδο.

*******************

 Ο Joep Beving/Γιόεπ Μπέβινγκ είναι Ολλανδός συνθέτης και πιανίστας.

Πληροφορίες γέννησης: 9 Ιανουαρίου 1976 (ηλικία 50 έτη), Stad Doetinchem[..............]

 Wikipedia (Αγγλικά)

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΣΥΝΘΕΤΗ ΚΑΙ ΠΙΑΝΙΣΤΑ

Joep Beving

The official website of composer and pianist Joep Beving

Γιατί τα αυταρχικά συστήματα «λατρεύουν» το ποδόσφαιρο;

 

Η κρυφή γοητεία του ποδοσφαίρου και του φασισμού

Τάσος Τσακίρογλου

efsyn.gr

 5–6 λεπτά

---

Η έρευνα του Δημήτρη Ραπίδη που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2025 από τις Εκδόσεις ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ, με τον τίτλο «Η μπάλα σε λάθος πόδια: μια περιήγηση στα σκοτεινά δωμάτια του sportswashing», συμπυκνώνει τη χρήση του ποδοσφαίρου από όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, αρχής γενομένης από την Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι, στη Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ, την Ισπανία του Φρανθίσκο Φράνκο, για να διασχίσει κατόπιν τον Ατλαντικό και να πάει στην Αργεντινή του Χουάν Περόν και του Χόρχε Βιντέλα και στη συνέχεια στη Βραζιλία του Ζετούλιο Βάργκας. Κατόπιν επιστρέφει στην Ευρώπη για να εξετάσει τον Αντόνιο Σαλαζάρ στην Πορτογαλία και κατόπιν στην Κίνα του Σι Τζινπίνγκ και κλείνει με το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία.

Δεν ξέρω πόσα χρόνια τού πήρε αυτή η έρευνα, αλλά πρέπει να ήταν χρονοβόρα και επίπονη. Αλλωστε και η δική μας χούντα που κράτησε μια επταετία είχε για έμβλημά της το «κάθε πόλη και στάδιο-κάθε χωριό και γυμναστήριο!». Ο Μπενίτο Μουσολίνι διέτρεξε τη διαδρομή από σοσιαλιστή σε φασίστα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Οπως τονίζει ο Ραπίδης: «Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε μαχητικός σοσιαλιστής και ένας από του ηγέτες της επαναστατικής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Το 1913 εξέδωσε την εφημερίδα Avanti και όταν η Γερμανία και η Αυστρία βρέθηκαν στα πρόθυρα του πολέμου, εξαιτίας της προσάρτησης της δεύτερης από την πρώτη, έγραψε ένα πύρινο άρθρο που πρότεινε στην ιταλική κυβέρνηση να διατηρήσει την ουδετερότητα της χώρας. […] αν και το πρόγραμμα της οργάνωσης ήταν αρχικά εμπνευσμένο από επαναστατικές και σοσιαλιστικές ιδέες, η φιλοπολεμική του στάση κατέστησε αδύνατη κάθε συμμαχία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το ρήγμα μεταξύ των δύο πλευρών βάθυνε στις 15 Απριλίου του 1919, όταν στελέχη του στρατού επιτέθηκαν στα γραφεία της Avanti και σκότωσαν τρεις εργαζόμενους, ενέργεια που πυροδότησε την ακραία φασιστική βία κατά των σοσιαλιστών τα επόμενα χρόνια».

Οπως μας αφηγείται ο συγγραφέας, στα τέλη Οκτωβρίου 1922 ο «Ντούτσε», όπως πλέον ονομαζόταν, οργάνωσε μια πορεία στη Ρώμη μαζί με 2.000 μελανοχίτωνες, παραμέρισε τον μόλις δύο μηνών πρωθυπουργό Λουίτζι Φάκτα και έπεισε τον βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ’ ότι εκείνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να εγγυηθεί την ομαλότητα στη χώρα. Στις 29 Οκτωβρίου 1922 επέβαλε έναν νέο εκλογικό νόμο, τον Legge Acerbo, για να διευκολύνει την πλήρη ανάληψη της εξουσίας από τον ίδιο. Την άνοιξη του 1924 διέλυσε το Κοινοβούλιο για να προκηρύξει νέες εκλογές, τις οποίες κέρδισε με ποσοστό άνω του 65%.

«Για τον Μουσολίνι το ποδόσφαιρο», μας λέει ο Ραπίδης, «η δύναμη και η ένταση των παικτών στο χορτάρι, είχε στοιχεία από την οργάνωση και συγκρότηση ενός στρατού και ταίριαζε με το πνεύμα του φασισμού».

Τα βήματα του Μουσολίνι ακολούθησε αργότερα και ο Αδόλφος Χίτλερ. Στο Mein Kampf (Ο αγών μου) όρισε τον αθλητισμό ως κεντρικό πυλώνα της στρατηγικής του Τρίτου Ράιχ και ως απαραίτητη προϋπόθεση της σωματικής και πνευματικής υγείας της Αρίας Φυλής. «Το ποδόσφαιρο έγινε μέσο προσδιορισμού και ταυτότητας του γερμανικού έθνους, πεδίο φυλετικής κυριαρχίας και συγκολλητική ουσία για τον εθνικό κορμό. […] η λέξη που επιλέχτηκε για να εκφράσει αυτή την ιδεολογία ήταν Gleichshaltung, λέξη που συναντάται για πρώτη φορά στα εγχειρίδια των πολιτικών μηχανικών το 1910 και σημαίνει ευθυγράμμιση/συγχρονισμός και περιγράφει τη διάταξη των διασταυρώσεων στις σιδηροδρομικές γραμμές».

Οποιος θέλει πραγματικά να μάθει πώς κάθε φασιστικό και δικτατορικό καθεστώς εκμεταλλεύτηκε το ποδόσφαιρο για να φανατίσει τους οπαδούς-πολίτες, δεν έχει παρά να διαβάσει την εξαιρετική αυτή δουλειά του Δημήτρη Ραπίδη.

********************** 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ 

Στις 18 Δεκεμβρίου 2022, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αργεντινής επικράτησε της Γαλλίας με 4-2 στα πέναλτι στο στάδιο Lusail του Κατάρ για να στεφθεί πρωταθλήτρια στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Το τουρνουά ολοκλήρωσε έναν κύκλο προώθησης του εμιράτου ως προορισμού για μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις, μια δεκαετία όπου ακούσαμε, διαβάσαμε και μάθαμε για τα προβλήματα και τα «θολά» σημεία της υποψηφιότητας του Κατάρ, τη μεταχείριση των μεταναστών εργατών, τις συνθήκες μέσα στις οποίες εργάζονταν για την κατασκευή των γηπέδων και όλων των υποδομών που απαιτούνταν για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, τις γεωπολιτικές διαστάσεις της υποψηφιότητας του Κατάρ, ρεπορτάζ που αφορούσαν τη θέση της γυναίκας στη τοπική κοινωνία ή την ορατότητα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Δημοσιεύματα, αποκαλύψεις από μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης, τοποθετήσεις αξιωματούχων της FIFA, από πολιτικούς και κυβερνώντες, διαψεύσεις, κινητοποιήσεις οργανώσεων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μια πραγματική «μάχη χαρακωμάτων» με κάθε πλευρά να εντείνει τη ρητορική της όσο πλησίαζε η ημερομηνία έναρξης της διοργάνωσης. Γιατί συνέβη όλο αυτό που καμία σχέση δεν φαίνεται να έχει με το ποδόσφαιρο;

Οι απαντήσεις πολλές και μεταξύ αυτόν είναι και το sportswashing. Ένας όρος της σύγχρονης βιβλιογραφίας που όμως έχει τις ρίζες του βαθιά μέσα στα κιτάπια της ιστορίας. Το sportswashing δεν είναι κάτι καινούργιο, δεν είναι επινόηση του 21^ου αιώνα, αλλά ένα από τα πιο δημοφιλή, εξαγώγιμα «προϊόντα» της Ευρώπης των πρώτων δεκαετιών του περασμένου αιώνα.

Η περιήγησή μας ξεκινά από το 1920 και την Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι, προχωράμε στην Ισπανία του Φρανθίσκο Φράνκο, ανεβαίνουμε βορειότερα στη Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ για να διασχίσουμε έπειτα τον Ατλαντικό Ωκεανό και να βρεθούμε πρώτα στην Αργεντινή του Χουάν Περόν και του Χόρχε Βιντέλα και στη συνέχεια στη Βραζιλία του Ζετούλιο Βάργκας. Συνεχίζουμε την περιήγησή μας επιστρέφοντας στην Ευρώπη και την Πορτογαλία του Αντόνιο Σαλαζάρ, περνάμε στην άλλη άκρη της υφηλίου, στην Κίνα, και τις πολιτικές του κομμουνιστικού καθεστώτος με αιχμή του δόρατος την ηγεσία του Σι Τζινπίνγκ, για να κλείσουμε με το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία.

Το βιβλίο αυτό είναι ένα ταξίδι ιστορίας στα σκοτεινά δωμάτια του sportswashing με κοινό σημείο αναφοράς το ποδόσφαιρο, την μπάλα, που βρέθηκε σε «λάθος πόδια».

Léon de Smet (1881-1966) - A Belgian luminist, impressionist, expressionist and pointillist painter

 Léon de Smet

Βέλγος ζωγράφος (1881–1966), από τη Γάνδη, και αδελφός του επίσης ζωγράφου Gustave de Smet (κεντρική μορφή του βελγικού εξπρεσιονισμού).

Ξεκίνησε επηρεασμένος από τον ιμπρεσιονισμό και τον πουαντιγισμό (τύπου Georges Seurat), αλλά δεν έμεινε εκεί. Η τεχνοτροπία του εξελίχθηκε σημαντικά.



Πρώιμη περίοδος: Φωτεινά χρώματα, μικρές πινελιές, επιρροές από τον μεταϊμπρεσιονισμό.

Λονδίνο (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος): Έζησε στην Αγγλία ως πρόσφυγας· εκεί η ζωγραφική του έγινε πιο διακοσμητική, με έντονα, επίπεδα χρώματα.

Μεσοπόλεμος: Στρέφεται σε πιο κομψά, σχεδόν αρ ντεκό, πορτρέτα και γυναικείες μορφές. Λιγότερη διάσπαση χρώματος, περισσότερη στιλιζαρισμένη καθαρότητα.
 Θεματολογία

Πορτρέτα (ιδίως γυναικεία)

Εσωτερικοί χώροι

Νεκρές φύσεις

Τοπία

Οι μορφές του συχνά έχουν μια ήρεμη, σχεδόν «ακίνητη» κομψότητα — Δεν είναι  δραματικός, δεν είναι επαναστατικός, αλλά έχει προσωπικό  στιλ.



Συνδέθηκε με τον κύκλο καλλιτεχνών του καλλιτεχνικού χωριού  στη Φλάνδρα Λατέμ-Σεν-Μαρτέν (Sint-Martens-Latem), που αποτέλεσε σημαντικό καλλιτεχνικό πυρήνα στο Βέλγιο των αρχών του 20ού αιώνα.

Περισσότερα =>Léon de Smet (1881-1966) Pointillist painter

Η Μπαλάντα ενός στρατιώτη(1959): το αντιπολεμικό αριστούργημα του Γκριγκόρι Τσουχράι

 Η Μπαλάντα ενός στρατιώτη  (1959)

Αντιπολεμικό δράμα του σοβιετικού σκηνοθέτη Grigoriy Chukhray.

Α/Μ 01 ωρ. 28 λεπ.

• Αυθ.Τίτλος: Ballada o Soldate
• Εν. Τίτλος: Ballad of a Soldier
• Χρονιά: 1959
• Χώρα: ΕΣΣΔ
• Γλώσσα: Ρωσικά
• Είδος: Αισθηματική, Δραματική, Εποχής, Πολεμική, Πολεμικό Δράμα

Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά από ένα κατόρθωμα ηρωισμού και συγκυρίας, ο 19χρονος στρατιώτης Αλιόσα προτιμά, αντί τιμητικού μεταλίου, να του δοθεί άδεια απουσίας έξι ημερών. 

Επιστρέφει στο σπίτι του, αλλά οι δρόμοι είναι επικίνδυνοι  και στενά τα περιθόρια σε καιρό πολέμου. Μόλις που προλαβαίνει να γυρίσει στο χωριό του, να φιλήσει την μητέρα του και πάλι πίσω στην μονάδα του. Στη διάρκεια της διαδρομής, θα κάνει διάφορες συναντήσεις, θα γνωρίσει τον έρωτα με την νεαρή Σούρα. 

Μέσα από αυτό το ολιγοήμερο ταξίδι, ο ήρωας βλέπει, παρατηρεί και γεύεται – φευγαλέα και αμυδρά - τις χαρές της ζωής που δεν θα προλάβει να ζήσει, καθώς θα βρει τον θάνατο στην μάχη του Βερολίνου, λίγο πριν την τελική νίκη.
Η Μπαλάντα Ενός Στρατιώτη είναι μια θαυμάσια αντιπολεμική ελεγεία. Απλή, λιτή, ζεστή, η ταινία καταγράφει, με λυρισμό και ρομαντικές εξάρσεις, την οδύσσεια ενός απλού στρατιώτη αντιμέτωπου με την φρίκη του πολέμου. 

Οι ήρωες του Τσουχράι, τσακισμένοι από τις εξωτερικές αντιξοότητες, ορθώνουν το μικρό τους ανάστημα κόντρα στην κακιά τους μοίρα και την προκαλούν μέχρι θανάτου. Η «ηρωικά απελπισμένη» αντίληψη της ζωής κάνει τις ταινίες του να μοιάζουν με «αισιόδοξες τραγωδίες». Σπάνιες εικόνες φοβερής ομορφιάς και  λυρισμού τυλίγουν τον θεατή σε μια οπτική μαγεία.
Το φιλμ του Τσουχράι υπερβαίνει το απλό αντιπολεμικό δράμα. Ο ήρωάς μας αρνείται το μετάλλιο ανδρείας κι αντί αυτού ζητάει μια ολιγοήμερη άδεια για να αγκαλιάσει τη μάνα του και να επισκευάσει τη στέγη του σπιτιού της. 

Από εκεί κι ύστερα, η ταινία εξελίσσεται σε ένα road movie όπου ο ήρωας ενστικτωδώς επιδίδεται στη βοήθεια όσων συναντάει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του με το τρένο και μέσα από το οποίο ο σκηνοθέτης σκιαγραφεί εικόνες από τη ζωής και τα δράματα πίσω από τις γραμμές του μετώπου. 

Αν και γνωρίζουμε εξαρχής ότι θα πεθάνει, τη στιγμή που ο νεαρός ήρωας μπαίνει στο πλάνο για πρώτη φορά, ξεχνάμε την τραγική επερχόμενη μοίρα του και ζούμε από κοντά τα λιγοστά εναπομείναντα «επεισόδια» του βραχύβιου νεανικού του βίου. 

Έπειτα έρχεται η συνάντηση με την Σούρα – που ταξιδεύει κι εκείνη λαθραία με το τρένο - κι ο άγουρος και άδολος έρωτας που ανθεί. Και μπορεί οι δυο τους να μην ανταλλάξουν ούτε καν ένα φιλί, ωστόσο τα αθώα μα παλλόμενα ερωτικά σκιρτήματα που γεννιούνται ανάμεσά τους «φωτίζουν» κυριολεκτικά την οθόνη.

Κριτική : Η μπαλάντα ενός στρατιώτη, του Γκριγκόρι Τσουχράι ...

Μικέλα Χαρτουλάρη (Δημοσιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, συγγραφέας): Δύο συνεντεύξεις (14/02/2026)

 Η Μικέλα Χαρτουλάρη γεννήθηκε το 1958 στην Αθήνα. Είναι δημοσιογράφος, πτυχιούχος της Νομικής Αθηνών, με δίπλωμα και μεταπτυχιακό τίτλο στα ΜΜΕ από το Γαλλικό Ινστιτούτο Τύπου (Institut Français de Presse) του Πανεπιστημίου Paris II. 

Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική διαδρομή της από το πολιτικό περιοδικό Αντί, και συνέχισε στα Νέα, όπου εργάστηκε για 29 χρόνια με ειδίκευση στην πολιτισμική πολιτική (γράμματα, κινηματογράφος, αρχαιολογία, ρεπορτάζ Υπουργείου Πολιτισμού, πολιτική βιβλίου).

 Στα Νέα, σχεδίασε και εμψύχωσε (2000-2012) το «Βιβλιοδρόμιο», ένα από τα πλέον παρεμβατικά και επιτυχημένα εβδομαδιαία ένθετα για το βιβλίο. 

Κατά την περίοδο 2006-2013, από κοινού με τον Ανταίο Χρυσοστομίδη, παρουσίαζε συνεντεύξεις κορυφαίων συγγραφέων της διεθνούς λογοτεχνικής σκηνής στα ντοκιμαντέρ της τηλεοπτικής σειράς της ΕΤ1 «Οι Κεραίες της Εποχής μας». 

Σήμερα συνεργάζεται με την Εφημερίδα των Συντακτών και την Εποχή. Έχει συμμετάσχει σε αγγλόγλωσσες και γερμανόγλωσσες εκδόσεις με δοκίμια για το πολιτισμικό προφίλ της Ελλάδας.

(Πηγή: "Εκδόσεις Πόλις", 2025) 

1. Μικέλα Χαρτουλάρη: «Στα ΝEA με ρωτούσαν πότε θα φύγω για να πάρουν αύξηση»...

 

2.Βιβλιοβούλιο : Μικέλα Χαρτουλάρη (14/02/2026)