Είμαστε μια παρέα , μοιράζουμε στους φίλους μας δημόσια λεφτά , περνάμε όλοι πολύ ωραία!

ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ότι σε δημοφιλείς αρχαιολογικούς χώρους με εκατομμύρια επισκέπτες (π.χ. Ακρόπολη, Κνωσός), ο τζίρος των πωλητηρίων είναι τεράστιος.Μέχρι πριν από λίγα χρόνια όλα τα πωλητήρια των αρχαιολογικών χώρων και μουσείων του ΥΠΠΟ τα διαχειριζόταν αποκλειστικά το Δημόσιο και εν προκειμένω ο ΟΔΑΠ, πρώην ΤΑΠΑ.

 Όσο για τα πωλητήρια των μουσείων ΝΠΔΔ (Μουσείο Ακρόπολης, Μπενάκη, ΕΜΣΤ, Εθνική Πινακοθήκη, Momus) ή ιδιωτικών μουσείων (π.χ. Κυκλαδικής Τέχνης), αυτά  τα διαχειρίζονταν τα ίδια τα μουσεία και ποτέ ιδιωτική εταιρεία. 

 Η υπόθεση με την ανάθεση των 27 σημαντικότερων πωλητηρίων αρχαιολογικών χώρων και μουσείων (ανάμεσά τους της Ακρόπολης, της Κνωσού, των Δελφών και της Αρχαίας Ολυμπίας) στην κοινοπραξία της Space Hellas / SingularLogic, καθώς και η μετέπειτα ακύρωσή της, συνιστά ένα καραμπινάτο σκάνδαλο διαχείρισης δημόσιας περιουσίας.  

Θυμίζουμε ότι ο  Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ) προκήρυξε διαγωνισμό για την παραχώρηση 27 πωλητηρίων  έναντι εξευτελιστικού τμήματος .   Για την ακρίβεια, η  σύμβαση προέβλεπε συνολικό μηνιαίο μίσθωμα 50.600 ευρώ για όλα τα 27 πωλητήρια μαζί (π.χ. 7.650 €/μήνα για την Κνωσό) συν ένα ποσοστό 2% επί των πωλήσεων υπέρ του Δημοσίου.   

Στον διαγωνισμό αναδείχθηκε προσωρινός ανάδοχος η ένωση εταιρειών στην οποία συμμετείχε η SingularLogic (μέσω του ομίλου Space Hellas).

Φυσικό ήταν το χαμηλό οικονομικό αντάλλαγμα για πωλητήρια σε χώρους με εκατομμύρια επισκέπτες (όπως η Ακρόπολη) να προκαλέσει  έντονες αντιδράσεις από τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΑ), τα σωματεία του Υπουργείου Πολιτισμού και κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και να  ακυρωθεί   η τόσο προκλητική ανάθεση στην εταιρεία αυτή έναντι πινακίου φακής.

Όμως η ακύρωση της διαδικασίας δεν προήλθε από οικειοθελή υπαναχώρηση του Υπουργείου Πολιτισμού, αλλά από αποφάσεις της Ενιαίας Αρχής Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ), κατόπιν προσφυγών άλλων ενδιαφερόμενων εταιρειών (όπως η ΟΡΜΗΝΙΑ ΙΚΕ και η 3C+P Τεχνική ΙΚΕ). 

  Οι βασικοί νομικοί και τεχνικοί λόγοι της ακύρωσης συμπυκνώθηκαν στα εξής σημεία : 

 1. Παράκαμψη Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας:Ο ΟΔΑΠ δημοπράτησε το έργο ως απλή «εκμίσθωση ακινήτων» (βάσει ενός παλαιού Προεδρικού Διατάγματος του 1979) , αλλά η ΕΑΔΗΣΥ έκρινε ότι στην πραγματικότητα επρόκειτο για σύμβαση παραχώρησης υπηρεσιών (που διέπεται από τον Ν. 4413/2016 και τη σχετική Ευρωπαϊκή Οδηγία). 

2 . Παραβίαση των Κανόνων Δημοσιότητας & Ανταγωνισμού, επειδή ο διαγωνισμός αντιμετωπίστηκε ως απλή μίσθωση ακινήτου, δεν δημοσιεύθηκε στο Κεντρικό Ηλεκτρονικό Μητρώο Δημοσίων Συμβάσεων (ΚΗΜΔΗΣ) ούτε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αποτέλεσμα ήταν να μην ενημερωθεί εγκαίρως η ευρύτερη αγορά, να περιοριστεί δραστικά ο ανταγωνισμός και τελικά να καταθέσει προσφορά μόνο η συγκεκριμένη κοινοπραξία. 

3.  Έλλειψη αναγραφής εκτιμώμενης αξίας αφού η διακήρυξη παρέλειψε να αναγράψει τη συνολική εκτιμώμενη αξία της σύμβασης, υποχρέωση που επιβάλλει ο νόμος για τις συμβάσεις παραχώρησης δημοσίων υπηρεσιών. 

Μετά τις αποφάσεις της ΕΑΔΗΣΥ που έκριναν άκυρη τη διακήρυξη και την κατακύρωση, φτάσαμε στο σημείο  ο διαγωνισμός να καταπέσει. 

Η εξέλιξη αυτή δικαίωσε τις νομικές προσφυγές των υποψηφίων αναδόχων αλλά και τις αιτιάσεις των αρχαιολόγων, που υποστηρίζουν ότι το μίσθωμα ήταν γελοίο και ότι το ποσοστό καταβολής του 2%  από τα κέρδη στο Δημόσιο είναι εξαιρετικά χαμηλό, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του περιθωρίου κέρδους παραμένει στον ιδιώτη επενδυτή, ενώ το Δημόσιο προσφέρει την υποδομή και το "brand" των μνημείων.

Οι Αρχαιολόγοι και όλοι οι διακεκριμένοι επιστήμονες που εναντιώνονται γενικότερα στην εκχώρηση σε εμπόρους ενός τόσο πολύτιμου πολιτιστικού αγαθού , λένε με ιδιαίτερη έμφαση ότι οι επισκέπτες των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων δεν προσελκύονται από την εμπορική πολιτική του ιδιώτη, αλλά από την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας. 

Συνεπώς, η παροχή αποκλειστικής πρόσβασης σε ένα "εγγυημένο" κοινό με χαμηλό τίμημα δεν μπορεί να εκληφθεί παρά  ως χαριστική πράξη από την Κυβέρνηση στο μεγάλο Κεφάλαιο.  Μέχρι πρότινος τα έσοδα του ΟΔΑΠ (πρώην ΤΑΠΑ) επέστρεφαν  θεσμικά στον πολιτισμό (συντήρηση μνημείων, απαλλοτριώσεις, ανασκαφές). Με την προκλητική απόφαση της Μενδώνη κατ΄επιταγήν του Μητσοτάκη η εκχώρηση του δυνητικού κέρδους σε ιδιώτη θα  στερήσει πολύτιμους πόρους από το συνολικό αρχαιολογικό έργο της χώρας και θα βλάψει ειδικότερα τα μικρότερα Μουσεία (π.χ.στην Αιανή, στην Κοζάνη , στη Μεγαλόπολη κλπ) , τα οποία έπαιρναν, μέσω του ΤΑΠΑ/ΟΔΑΠ, ένα μέρος των τεράστιων εισπράξεων των μεγάλων Μουσείων , και έτσι επιβίωναν...

 

 

Gerontakos

ΕΡΕΥΝΑ-ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ :Το χρονολόγιο μιας προαναγγελθείσας αναδοχής: Βήμα-βήμα η διαδρομή προς τα 27 πωλητήρια

Τουλάχιστον 3,5 χρόνια πλέκεται... ο ιστός για την ανάθεση σε συγκεκριμένες εταιρείες πολύτιμων σημείων πώλησης σε κορυφαία μνημεία και μουσεία

Πραγματικό «χρυσωρυχείο» το πωλητήριο της Ακρόπολης που κατασκευάστηκε με χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης (συγκεκριμένα κόστισε 600.000 ευρώ), ήταν ένα από τα 27 τη διαχείριση των οποίων αναλάμβανε η εταιρεία «Ελληνικά Αναμνηστικά», εάν δεν είχε ακυρώσει τον διαγωνισμό η ΕΑΔΗΣΥ

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ 

efsyn.gr  

8 Νοεμβρίου 2026

 

Ρεπορτάζ: Βασιλική Τζεβελέκου -Ναταλί Χατζηαντωνίου

Βάσει επίσημων, δημοσιοποιημένων στοιχείων, καταγγελιών του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων -που έχει άλλωστε απευθυνθεί στην Εισαγγελία Αθηνών, αλλά και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία-, των πηγών μας και της έρευνας που κάναμε, ακολουθούμε εξ αρχής τις κινήσεις, την πορεία και την εξέλιξη των εταιρειών που ύστερα από «διαγωνιστική» διαδικασία κατέληξαν, με απόφαση του ΟΔΑΠ, να αναλάβουν, με σκανδαλωδώς προνομιακούς όρους, μερικά από τα σημεία πώλησης «χρυσωρυχεία» σε κορυφαία μνημεία και μουσεία μέχρι τουλάχιστον να παρέμβει η Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων και να ακυρώσει τον διαγωνισμό

---

2023

14 Φεβρουαρίου: Ο Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ) απευθύνει πρόσκληση για την εκπόνηση μελέτης ροής επισκεπτών στην Ακρόπολη. Συγκεκριμένα στόχος είναι η καταγραφή και ανάλυση της κίνησης των επισκεπτών, η μοντελοποίηση των ροών και η διαμόρφωση προτάσεων για τη διαχείριση της επισκεψιμότητας – μετά τις τεράστιες ουρές που δημιουργούσαν προβλήματα.

20 Μαρτίου: Η μελέτη ανατίθεται απευθείας στην εταιρεία Radiant (με τον Μανώλη Βουβάκη ιδρυτή και διευθύνοντα σύμβουλο από το 2001), έναντι 24.100 ευρώ πλέον ΦΠΑ.

13 Νοεμβρίου: Το έργο της υποστήριξης των POS (δηλαδή το λογισμικό) 32 πωλητηρίων του ΟΔΑΠ κατακυρώνεται στην ένωση εταιρειών Epsilon-Singular Logic. Το έργο χρηματοδοτείται από κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης (SUB 5) με προϋπολογισμό 526.988,49 ευρώ πλέον ΦΠΑ.

Τέλη Οκτωβρίου του 2022 εγκαινιάζονται από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, παρουσία του -τότε ακόμα- προέδρου της Βουλής Κώστα Τασούλα και της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη, τα ιστορικά λουλουδάδικα του Συντάγματος με την αποκατεστημένη σύγχρονη μορφή τους. Δεκαεννιά μήνες αργότερα η πιλοτική λειτουργία του πωλητηρίου κατακυρώνεται στην ένωση εταιρειών Space-Radiant έναντι 433.800 ευρώ προκειμένου να παράσχει επί 18μηνο μόνο τους εργαζόμενους, ενώ όλα τα έξοδα βάρυναν τον ΟΔΑΠ, δηλαδή το Δημόσιο!

Η ΣΗΜΑΣΙΑ του 2023: Η Radiant αποκτά πρόσβαση σε δεδομένα λειτουργίας και επισκεψιμότητας ενός από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της χώρας και η ένωση Epsilon Net (με πρόεδρο του Δ.Σ. τον Ι. Μίχο)-Singular Logic (με πρόεδρο του Δ.Σ. τον Σπ. Μανωλόπουλο) στην ψηφιακή υποδομή των εμπορικών συναλλαγών. Σύμφωνα με την καταγγελία του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, τα δεδομένα αυτά δεν ήταν δημόσια διαθέσιμα και μπορούσαν να αποκτήσουν ιδιαίτερη αξία σε μελλοντικές διαδικασίες εκμετάλλευσης των πωλητηρίων, ως στοιχεία ενός υπό διαμόρφωση business plan.

---

2024

25 Ιανουαρίου: Ο ΟΔΑΠ απευθύνει νέα πρόσκληση για μελέτη επέκτασης της εφαρμογής των ζωνών επισκεψιμότητας (slots) σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους και στα μουσεία όπου λειτουργεί το ηλεκτρονικό εισιτήριο. Η μελέτη ανατίθεται και πάλι απευθείας στη Radiant, έναντι 29.500 ευρώ πλέον ΦΠΑ.

12 Φεβρουαρίου: Δημοσιεύονται οι διακηρύξεις δύο έργων του Ταμείου Ανάκαμψης:

• H «πιλοτική λειτουργία πωλητηρίου στους χώρους των πρώην ανθοπωλείων της Βουλής» (SUB 7), με προϋπολογισμό 441.000 ευρώ πλέον ΦΠΑ, για 18 μήνες.
• H «υποστήριξη πλήρους και παραγωγικής λειτουργίας του ηλεκτρονικού πωλητηρίου (e-shop) του ΟΔΑΠ» (SUB 8) με προϋπολογισμό 529.200 ευρώ πλέον ΦΠΑ, για 24 μήνες.

Ως προς το πρώτο, το Δ.Σ. του ΟΔΑΠ, σύμφωνα με τα στοιχεία της καταγγελίας του ΣΕΑ, ζητά να κάνει ανάθεση με απευθείας διαπραγμάτευση. Μετά την παρέμβαση της Ειδικής Υπηρεσίας Συντονισμού Ταμείου Ανάκαμψης (ΕΥΣΤΑ), ακολουθείται διαγωνιστική διαδικασία. Ο διαγωνισμός βγαίνει στο ΕΣΗΔΗΣ, όμως, σύμφωνα με την καταγγελία, περιέχει τουλάχιστον έναν φωτογραφικό όρο:

• Μέχρι τότε όλα τα πωλητήρια των αρχαιολογικών χώρων και μουσείων του ΥΠΠΟ τα διαχειριζόταν αποκλειστικά το Δημόσιο και εν προκειμένω ο ΟΔΑΠ. Οσο για τα πωλητήρια των μουσείων ΝΠΔΔ (Μουσείο Ακρόπολης, Μπενάκη, ΕΜΣΤ, Εθνική Πινακοθήκη, Momus) ή ιδιωτικών μουσείων (π.χ. Κυκλαδικής Τέχνης) τα διαχειρίζονταν τα ίδια τα μουσεία και ποτέ ιδιωτική εταιρεία.
• Αλλά στην προκήρυξη (σημείο 2.2.6.1) ο ΟΔΑΠ ζητούσε οι ενδιαφερόμενες εταιρείες «να έχουν λειτουργήσει κατά τη διάρκεια της τελευταίας τριετίας, από την ημερομηνία διενέργειας του παρόντος διαγωνισμού, κατάστημα λιανικής πώλησης/πωλητήριο αναμνηστικών ειδών σε μουσείο ή σε επισκέψιμο αρχαιολογικό χώρο ή μνημείο ή συλλογή ή σε χώρο πολιτισμού»; Οπως διαβεβαιώνει και ο ΣΕΑ, δεν υπήρχε άλλη εταιρεία που να πληροί τις παραπάνω προϋποθέσεις, εκτός από την εταιρεία Radiant, που είχε αναλάβει από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή να διαχειρίζεται τα πωλητήρια του Παναθηναϊκού Σταδίου (Καλλιμάρμαρο), που αποτελεί κηρυγμένο μνημείο.

Οπως ήταν αναμενόμενο, ο υποψήφιος ανάδοχος στον διαγωνισμό ήταν μόνο ένας: η ένωση εταιρειών Space Hellas (ήδη βασικός μέτοχος της Singular Logic) και Radiant. Κι αυτή ήταν μια ιστορική (και αρνητική, για εμάς τουλάχιστον) «πρωτιά» ανάμειξης ιδιώτη σε πωλητήριο ιστορικού χώρου που διαχειρίζεται το Δημόσιο. Εκτοτε ανοίγει ο ασκός του Αιόλου…

30 Μαΐου: Το έργο της πιλοτικής λειτουργίας του πωλητηρίου στους χώρους των πρώην ανθοπωλείων της Βουλής (SUB 7) κατακυρώνεται στην ένωση εταιρειών Space-Radiant, έναντι 433.800 ευρώ πλέον ΦΠΑ για 18 μήνες και στις 2 Ιουνίου υπογράφεται η σχετική σύμβαση. Τι προέβλεπε; Η ένωση εταιρειών Space-Radiant ανέλαβε να παράσχει μόνο τους εργαζόμενους που θα έκαναν λιανική πώληση των προϊόντων του ΟΔΑΠ, σε ένα, ανακαινισμένο με χρήματα από το ΤΑΑ και το Δημόσιο, πωλητήριο στο Σύνταγμα, ενώ όλα τα έξοδα (ρεύμα, νερό, τυχόν φθορές στο κτίριο) βάρυναν τον ΟΔΑΠ, δηλαδή το Δημόσιο! Για την υπηρεσία αυτή εισέπραξε, για 18 μήνες, το σκανδαλώδες ποσό του μισού εκατομμυρίου ευρώ από τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.

11 Ιουνίου: Δημοσιεύεται διακήρυξη του μεγάλου ψηφιακού έργου (SUB 5) του Ταμείου Ανάκαμψης, προϋπολογισμού 28.628.531,41 ευρώ πλέον ΦΠΑ, για την ανάπτυξη ψηφιακών διαδραστικών υπηρεσιών και περιεχομένου για την αναβάθμιση της εμπειρίας των επισκεπτών σε αρχαιολογικούς χώρους, μουσεία και μνημεία. Στον διαγωνισμό συμμετέχει η ένωση εταιρειών ΟΤΕ, Singular Logic και Radiant.

21 Ιουνίου: Κατακυρώνεται το έργο λειτουργίας του e-shop του ΟΔΑΠ (SUB 8) στην ένωση Space Hellas-Radiant, έναντι 520.800 ευρώ πλέον ΦΠΑ.

5 Ιουλίου: Υπογράφεται η σχετική σύμβαση. Αλλο ένα σκανδαλώδες ποσό, μισό εκατομμύριο ευρώ από κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης δίνονται στην ίδια ένωση εταιρειών για να λειτουργεί το ήδη υπάρχον e-shop του ΟΔΑΠ!

13 Δεκεμβρίου: Το μεγάλο ψηφιακό έργο SUB 5 κατακυρώνεται στην ένωση ΟΤΕ-Singular Logic-Radiant, έναντι 22.003.383,50 ευρώ πλέον ΦΠΑ και μία εβδομάδα αργότερα υπογράφεται η σχετική σύμβαση.

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ του 2024: Το σχήμα Space-Radiant έχει πλέον αποκτήσει τρεις διακριτές θέσεις στον χώρο της πολιτιστικής διαχείρισης: μελέτες επισκεψιμότητας, λειτουργία του e-shop και λειτουργία φυσικού πωλητηρίου, ενώ συμμετέχει και στο μεγάλο έργο ψηφιακής αναβάθμισης των αρχαιολογικών χώρων. Έχει πρόσβαση στα δεδομένα όλων των μεγάλης επισκεψιμότητας αρχαιολογικών χώρων, γνωρίζει όλα τα πωλητέα του ΟΔΑΠ και αμείβεται για αυτό με 22 εκατ. ευρώ.[.................................................]

Το χρονολόγιο μιας προαναγγελθείσας αναδοχής: Βήμα- Βήμα...

Άγγελος Παπαδημητρίου συνετευξιαζόμενος : Όλη η διαδρομή του σε μια "ανοιχτή" εξομολόγηση ζωής

 

Άγγελος Παπαδημητρίου: «Έχεις θλίψη; Βάλε Τσιτσάνη. Έχεις μελαγχολία; Άκου Σπανό. Έχεις ποιητική διάθεση; Χατζιδάκι» 

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θα του απονείμει Τιμητικό Χρυσό Αλέξανδρο στην πρεμιέρα της ταινίας «Άγγελος στα πέριξ» του Φρέντυ Βιανέλλη, ενώ παράλληλα θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Ιωαννίνων. Μέσα σε όλα αυτά ο Άγγελος Παπαδημητρίου υποδύεται τη Ματίνα Σκούταρη στην θεατρική παράσταση Τζένη-Τζένη του Νίκου Καραθάνου.

08 Νοεμβρίου 2026, 

Έφη Αλεβίζου

| in.gr

23–29 λεπτά

---

Ο Άγγελος Παπαδημητρίου είναι ανοιχτός σαν βιβλίο, μυστηριώδης σαν την Πυραμίδα του Χέοπα και ενθουσιώδης σαν αιώνιο παιδί. «Δεν μου αρέσουν οι κλειστοί άνθρωποι, έχουν κάτι φοβισμένο» θα πει αρχικά, πριν την κλακέτα της βιντεοσκόπησης. Εικαστικός, ηθοποιός, τραγουδιστής, συγγραφέας, ακατάτακτος.

«Δεν μου αρέσουν τα καλούπια. Οι ομάδες, μη με μπλέκετε» θα πει κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της συνέντευξης. «Είμαι πολύ κοινωνικός, αλλά στη μοναξιά μου ανθίζω».

Μας φτιάχνει τσάι από την Κρήτη και σπέσιαλ εσπρέσο ενώ αντιλαμβανόμαστε ότι είναι ο ιδανικός οικοδεσπότης. Ίσως και ο τέλειος φίλος.

«Το να είσαι φίλος είναι επάγγελμα» θα πει –μια φράση που μοιάζει χαραγμένη στην πέτρα, τόσο ισχυρή.

Ο Άγγελος Παπαδημητρίου θα τιμηθεί από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με τον Χρυσό Αλέξανδρο στην πρεμιέρα της ταινίας «Άγγελος στα πέριξ» του Φρέντυ Βιανέλλη (15/11 • 19:00 Αιθ. Τζον Κασσαβέτης, Αποθήκη 1, Λιμάνι), ενώ παράλληλα θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Ιωαννίνων.

Μέσα σε όλα αυτά υποδύεται τη Ματίνα Σκούταρη στην θεατρική παράσταση Τζένη-Τζένη του Νίκου Καραθάνου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Από την παράσταση Τζένη-Τζένη του Νίκου Καραθάνου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Ο ρόλος της Ματίνας Σκούταρη από έναν άνδρα 75 ετών

«Χθες το βράδυ, συγκεκριμένα, λέω στον Νίκο: ‘Νίκο μου, ποια κυρία σκέφτηκες αρχικά για τη Ματίνα Σκούταρη, όταν έκανες το κάστινγκ για να φτάσεις σε μένα;’. ‘Από την πρώτη στιγμή εσένα’, μου λέει. ‘Μα είναι δυνατόν;’ τον ρωτάω. ‘Ναι, σκέφτηκα εσένα’. ‘Κι αν έλεγα όχι;’. ‘Θα με τάραζες. Γιατί εσύ κάνεις μια ροή πραγμάτων. Θέλω να περνάει μέσα από αυτό το αίσθημα… έτσι είναι η Ματίνα Σκούταρη’» λέει ο Άγγελος Παπαδημητρίου και συνεχίζει:

«Εγώ τι είμαι; Ένας άντρας εβδομήντα πέντε χρονών. Αλλά εκεί δεν υπάρχει διαφορά. Γιατί μετά τα εβδομήντα όλα είναι αλλιώς… όπως κάτι θείες και κάτι θείοι που ξεμένουν στο σπίτι, άνθρωποι με πολύ μεγάλο εσωτερικό κόσμο, με πάρα πολλά βάσανα, με κρυφούς έρωτες, με πόνο που καμιά φορά διαπερνά τη ζωή ολόκληρου του σπιτιού. Ενώ φαίνονται δυστυχισμένοι, αυτοί ζουν τη ζωή τους μέσα σε ένα όνειρο, μέσα στις σκέψεις τους. Αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος. Δεν θα τον άλλαζα με τίποτα. Έχει τέτοιο ψωμί και κάθε μέρα βρίσκουμε καινούργια πράγματα.

»Τελευταία ανακαλύψαμε τον θυμό της. Θυμώνει, έχει μια έκρηξη σε μια στιγμή και διεκδικεί. Λέει: ‘Εμένα με άφησες στο ράφι, θα αφήσεις και την κόρη σου;’. Και κάτι δημιουργείται. Υπάρχει ένα πάθος, μια ένταση, κι ο Νίκος, που είναι ο Σκούταρης, έχει πάρει την απόφασή του. Είναι μαγικό πράγμα το θέατρο. Είναι αριστούργημα».

Για την απονομή του τίτλου του επίτιμος διδάκτορας της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Ιωαννίνων (σ.σ.: τον ρωτάω γιατί είχε γράψει στο Facebook «Δεν ξέρω τώρα, θα με αγαπήσετε περισσότερο ή λιγότερο;»[...........................]

Άγγελος Παπαδημητρίου: «Έχεις θλίψη; Βάλε Τσιτσάνη. ...Έχεις μελαγχολία; Άκου Σπανό. Έχεις ποιητική διάθεση; Χατζιδάκι»(Video) ...

 

Β.Α. Μότσαρτ, «Η Μεγάλη Λειτουργία» : Ένα Μπαλέτο του Ούβε Σολτς , με μουσική των Γκιόργκι Κούρταγκ και Άρβο Πάρτ

Η ορχήστρα Gewandhaus της Λειψίας και η Χορωδία της Όπερας της Λειψίας παίζουν τη «Μεγάλη Λειτουργία» του W.A. Mozart. Ένα μπαλέτο του Uwe Scholz με το Μπαλέτο της Λειψίας. 

Conductor: Balázs Kocsár
Chorus Master: Stefan Bilz
Ballet by Uwe Scholz


Solists:

Eunyee You - soprano
Marie-Claude Chappuis - soprano
Werner Güra - tenor
Friedemann Röhlig - bass

«Η Μεγάλη Λειτουργία» - Β.Α. Μότσαρτ

Ο Uwe Scholz, διευθυντής μπαλέτου στη Λειψία, θεωρήθηκε ένα από τα πιο λαμπρά χορογραφικά μυαλά της γενιάς του όταν πέθανε τον Νοέμβριο του 2004 σε νεαρή ηλικία 45 ετών. 

Το μπαλέτο του «Η Μεγάλη Λειτουργία» είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά έργα αυτού του σημαντικού νεοκλασικού χορογράφου - ένα ρέκβιεμ, μια χορογραφική αποκάλυψη και σίγουρα η μεγάλη κληρονομιά του στο μπαλέτο της Λειψίας.

 Η ολοκληρωμένη Χορογραφία, που ηχογραφήθηκε εδώ στην Όπερα της Λειψίας σε μια παράσταση τον Ιούνιο του 2005, παίρνει το όνομά της από την περίφημη ημιτελή Λειτουργία σε Ντο ελάσσονα του Μότσαρτ. Απορροφά τη δομή της λειτουργίας της λειτουργίας και προσθέτει άλλα έργα του Μότσαρτ, καθώς και αποσπάσματα Γρηγοριανού ύμνου και ακολουθίες από σύγχρονη μουσική των György Kurtág, Thomas Jahn και Arvo Pärt και αναγνώσεις ποιημάτων του Paul Celan.

 Διεθνώς διάσημοι σολίστ από το Μπαλέτο της Λειψίας, μεταξύ των οποίων οι Kiyoko Kimura, Christoph Böhm και Oksana Kulchytska, αναλαμβάνουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και η σκηνοθεσία αποδεικνύει ότι το σύνολο είναι μια από τις καλύτερες ομάδες μπαλέτου παγκοσμίως.
.

Uwe Scholz(1958-2004)

 ____________________

 

Music:

00:00 Intro
01:40 Anonymus - Gregorian Chant: For the Feast of St Thomas of Canterbury: Introitus (Gaudeamus omnes)
05:30 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Kyrie (Kyrie eleison)
13:12 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Gloria in excelsis)
15:35 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Laudamus te)
20:36 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Gratias)
22:04 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Domine)
24:49 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Qui tollis)
31:30 Mozart - The Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Quoniam)
35:40 Mozart - Great Mass in C minor, K.427 Gloria (Jesu Christe / Cum Sancto Spiritu)
40:17 Thomas Jahn - Orte und Zeiten - tempi e luoghi: "Zeit und Zeiten"
43:26 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: Flowers We Are, Mere Flowers..."
43:59 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: J.S. Bach: Aus tiefer Not schrei ich zu dir (BWV 687)"
49:23 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: Play with Overtones"
50:14 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: ... and once more: Flowers We Are ..."
50:53 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: Beating - Quarrelling"
51:56 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: J.S. Bach: Gottes Zeit ist die allerbeste Zeit (BWV 106)"
54:17 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: Furious Chorale"
55:18 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: Palm Stroke"
55:42 György Kurtág - "From Játékok (Games) and Bach Transcriptions: Aus der Ferne"
59:30 Mozart - Adagio and Fugue in C minor, K. 546
01:10:33 Anonymus - Gregorian Chant: For the Feast of St Thomas of Canterbury: Credo (Credo in unum Deum)
01:11:10 Mozart - Great Mass in C minor, K.427: Credo (Credo in unum Deum)
01:14:50 Mozart - Great Mass in C minor, K.427: Credo (Et incarnatus est)
01:23:50 Arvo Pärt - Credo
01:36:30 Mozart - Ave verum corpus, KV 618
01:42:20 Mozart - Great Mass in C minor, K.427: Sanctus (Sanctus/Osanna)
01:46:10 Mozart - Great Mass in C minor, K.427: Benedictus (Benedictus qui venit / Osanna)
01:51:28 Thomas Jahn - Orte und Zeiten - tempi e luoghi: "Viele Länder durchfuhr ich"
01: 56:25 Mozart - Great Mass in C minor, K.427:  Agnus Dei


Distributed by EuroArts Music International

2005, Choir of the Leipzig Opera | Gewandhausorchester Leipzig | Ballet Leipzig | Balázs Kocsár | Uwe Scholz

Στάλκερ: ένα από τα αριστουργήματα της 7ης τέχνης του 20ού αιώνα .Η Ταινία και ένα βιβλίο που την αναλύει και μόλις κυκλοφόρησε στην Ελλάδα

 

«Το Στάλκερ αποτελεί την αποθέωση του ποιητικού κινηματογράφου, όπου οι εικόνες απομακρύνονται από το απτό και το συγκεκριμένο. 

Σε ένα σύμπαν που λειτουργεί με κανόνες που ξεφεύγουν από την ανθρώπινη λογική και κατανόηση, η παρατήρηση του κόσμου, η έννοια της πίστης και η προσωπική ενδοσκόπηση του Ταρκόφσκι βρίσκουν έκφραση στο σμίλευμα του χρόνου (η αποκορύφωση του καλλιτεχνικού οράματος του Ταρκόφσκι, όπως μαρτυρά και το διάσημο βιβλίο του, Σμιλεύοντας τον χρόνο). Στάλκερ ονομάζεται ο ξεναγός ο οποίος υποδεικνύει το δρόμο προς την απαγορευμένη περιοχή, τη Ζώνη. 

Όταν βρίσκεται εκεί, ο ανώνυμος αυτός άνδρας καθοδηγεί τους περιπλανώμενους για να γλιτώσουν από αόρατες παγίδες και να διασχίσουν τον δικό τους ψυχικό λαβύρινθο μέχρι το κατώφλι του Δωματίου: μόλις το διαβούν, εκείνο θα τους προσφέρει απλόχερα τις πιο κρυφές τους επιθυμίες. 

Ποιος τολμάει όμως να έρθει αντιμέτωπος με τις πιο μύχιες επιθυμίες του;»

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

• Σκηνοθεσία: Andrei Tarkovsky
• Σενάριο: Boris Strugatskiy, Arkadiy Strugatskiy
• Διεύθυνση φωτογραφίας: Aleksandr Knyazhinskiy, Georgi Rerberg
• Μοντάζ: Lyudmila Feyginova
• Μουσική: Eduard Artemyev
• Ηθοποιοί: Alisa Freyndlikh, Aleksandr Kaydanovskiy, Anatoliy Solonitsyn
• Κοστούμια: Nelli Fomina

filmfestival.gr

1. Στάλκερ (ταινία)/Βικιπαίδεια

2. (Κριτική)All time classics: «Stalker» (1979) - film planet - WordPress.com

3.Stalker: Οι απίστευτες ιστορίες πίσω από τη δημιουργία μιας από τις σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών

Δείτε την ταινία (Αγγλικοί υπότιτλοι-Δυνατότητα αυτόματης μετάφρασης στα ελληνικά) 

*****************

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ  «ΣΤΑΛΚΕΡ ΤΟΥ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ»

  

GEOFF DYER

ΖΟΝΑ

Ένα βιβλίο για μια ταινία σχετικά με ένα ταξίδι σε ένα δωμάτιο

Μετάφραση: Δημήτρης Κοτσέλης, Πιέτρο Ραντίν

Ένας συγγραφέας χρησιμοποιεί την  ταινία Στάλκερ  για να μιλήσει για τον εαυτό του και την ανθρώπινη επιθυμία. 

Ο Geoff Dyer είχε δει το Stalker πριν από περίπου τριάντα χρόνια και «στοιχειώθηκε» από αυτό. Έγραψε λοιπόν ένα  βιβλίο , προσπαθώντας  να «ξεκλειδώσει» αυτή την ταινία,  που τον απασχολούσε για μισή ζωή.

Η γραφή είναι εξαιρετικά προσωπική, επειδή αναμειγνύει την  αυτοβιογραφία, την κριτική, το λυρικό στοχασμό και τη  μελαγχολία, διανθίζοντάς την με ένα ελαφρώς «άτακτο» χιούμορ. Δεν ακολουθεί ακαδημαϊκή δομή, αλλά επιλέγει περισσότερο το ύφος της «περιπλάνησης» στην ταινία.

 Επιφανειακά μιλάει για το Stalker, αλλά κατά βάθος εξερευνά την επιθυμία—ειδικά εκείνες τις επιθυμίες που δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να παραδεχτούμε. 

Το «Δωμάτιο» στην ταινία γίνεται καθρέφτης, που αντανακλά την εσωτερική πραγματικότητα του θεατή.

Ο δημοσιογράφος Killian Fox  έγραψε για το βιβλίο χαρακτηριστικά:

«Οι ταινίες του Αντρέι Ταρκόφσκι, και ιδιαίτερα το αριστούργημά του του 1979 Stalker, έχουν τη φήμη ότι είναι από τις πιο «δύσκολες» στον κινηματογράφο. [.......................].

 Στο νέο του βιβλίο, ο Geoff Dyer στοχεύει να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα, εκφράζοντας τι αγαπά τόσο πολύ στο Stalker με τρόπο που δεν θα αποξενώσει τον περιστασιακό θεατή. Το Zona είναι μια ενδιαφέρουσα πρόταση: ο Dyer γράφει για την ταινία σχεδόν σε πραγματικό χρόνο, περιγράφοντας κάθε σκηνή καθώς συμβαίνει—σχεδόν σαν σχολιασμό DVD—και κάνοντας παύσεις σε τακτά διαστήματα για να αναλογιστεί τα παρασκήνια των γυρισμάτων του Stalker, άλλες ταινίες και άλλα έργα τέχνης, το τι σημαίνει να είσαι ο Geoff Dyer, και το τι σημαίνει να είσαι ο Geoff Dyer που γράφει αυτό το βιβλίο για το Stalker. Παρόλο που λειτουργεί σε πολλά επίπεδα, δεν είναι ένα μακρύ βιβλίο. Ένας γρήγορος αναγνώστης θα μπορούσε να το τελειώσει σε λιγότερο χρόνο από όσο χρειάζεται για να παρακολουθήσει την ίδια την ταινία (163 λεπτά). Διαβάστε όλο το άρθρο ΕΔΩ:

Killian Fox : "Zona by Geoff Dyer "– review | Film books

The Guardian

___________________

Geoff Dyer/Wikipedia

 

«Στο Ζόνα, ο Τζεφ Ντάιερ 

επιχειρεί να ξεδιαλύνει τα μυστήρια μιας ταινίας που τον στοιχειώνει από τότε που την πρωτοείδε, πριν από περίπου τρεις δεκαετίες: το Στάλκερ του Αντρέι Ταρκόφσκι, κατά γενική ομολογία μία από τις σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών.

«Κάθε καρέ της ταινίας», λέει η Κέιτ Μπλάνσετ, «έχει χαραχτεί στον αμφιβληστροειδή μου». Και είναι αυτή ακριβώς η διαδικασία, μιας σχεδόν υποσυνείδητης εγγραφής, την οποία επιχειρεί στο ανά χείρας βιβλίο να επεξεργαστεί ο Ντάιερ μετερχόμενος το χαρακτηριστικό ψηφιδωτό της συγγραφικής του τέχνης: αυτοβιογραφία, κριτική, θραυσματικός στοχασμός, λυρισμός, εμβριθής παρατήρηση, μελαγχολία, όλα συνυφαίνονται σε ένα οργανικό σύνολο, στα θεμέλια του οποίου θα ’λεγε κανείς πως αντηχεί διαρκώς ο παλμός ενός βέβηλου —κι εντούτοις ανυποχώρητου— χιούμορ.

Πρόκειται, ίσως, για ένα από τα πιο ασυνήθιστα βιβλία που έχουν γραφτεί για τον κινηματογράφο. Και ενδεχομένως δεν θα απείχε πολύ από την αλήθεια όποιος υποστήριζε πως το πραγματικό του θέμα, ο πιο μύχιος πυρήνας του, είναι η επιθυμία· ιδίως εκείνη την οποία δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να ομολογήσουμε.»

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου) 

ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΥΡΩΠΗ: Όποιοι Οίκοι παράγουν βιβλιογραφική σαβούρα και διαθέτουν τα ταχύτερα αλγοριθμικά αντανακλαστικά παίρνουν τα λεφτά για τα βιβλία

 

(ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/ EUROKINISSI)

Εκδόσεις/ Η ευρωπαϊκή πολιτική για το βιβλίο σε ψηφιακή λοταρία;

Πώς η ιταλική «fast-track» απορρόφηση των κονδυλίων αποκαλύπτει τη νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή στρατηγική που πνίγει την εκδοτική πολυφωνία

 

Αυγή Newsroom 

avgi.gr

3–4 λεπτά

---

Η χθεσινή εξάντληση -μέσα σε ελάχιστες ώρες- των ιταλικών κρατικών κονδυλίων, ύψους 7,4 εκατομμυρίων ευρώ, για την ενίσχυση της βιβλιοπαραγωγής από την κρατική πλατφόρμα Invitalia είναι η κυνική επιβεβαίωση μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής στρατηγικής που μετατρέπει τη δημόσια στήριξη της εκδοτικής παραγωγής σε μια ιδιότυπη ψηφιακή λοταρία ταχύτητας, υποτάσσοντας τη διακίνηση των ιδεών στους νόμους του ψηφιακού δαρβινισμού.

Η διαδικασία βασίστηκε στο σύστημα της χρονικής προτεραιότητας. Πρόκειται για μια γραφειοκρατική τακτική όπου, όπως αποκαλύπτουν τα επίσημα στοιχεία για το ιταλικό πρόγραμμα ενίσχυσης της εκδοτικής αλυσίδας, ακόμη και αν προβλέπονται τυπικά ποιοτικά κριτήρια αξιολόγησης και συγκέντρωση ελάχιστης βαθμολογίας, η τελική έγκριση και η κατανομή των πόρων κρίνονται αναπόφευκτα από το δευτερόλεπτο υποβολής της αίτησης («όποιος προλάβει πρώτος» - click day). Αυτό το μοντέλο «οριζόντιας αγοράς» αποτελεί πλέον το αγαπημένο εργαλείο των τεχνοκρατών των Βρυξελλών για τη διαχείριση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ και του Ταμείου Ανάκαμψης σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, άρα και στην Ελλάδα. Στην πράξη, ο μηχανισμός αυτός ευνοεί απροκάλυπτα τις μεγάλες εκδοτικές κοινοπραξίες που διαθέτουν την τεχνική, νομική και συμβουλευτική υποδομή να «κλειδώσουν» τους πόρους σε δευτερόλεπτα, αποκλείοντας de facto τους μικρούς, ανεξάρτητους εκδότες που αδυνατούν να ανταγωνιστούν με όρους ψηφιακών αντανακλαστικών.

Στην ελληνική πραγματικότητα, αυτή η προσκόλληση στους όρους της ελεύθερης αγοράς έχει ήδη αφήσει βαθιά αποτυπώματα. Μεγάλες εκδοτικές επιχειρήσεις παραδίδονται σταδιακά στη λογική του εύκολου κέρδους και του αλγόριθμου, κατακλύζοντας τα ράφια με μεταφρασμένα best-sellers του κιλού, εγχειρίδια αυτοβελτίωσης και εφήμερα trends των social media. Η βιομηχανοποίηση αυτή υποβαθμίζει συστηματικά το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου, μετατρέποντας το βιβλίο από κοινωνικό αγαθό σε αναλώσιμο εμπορεύσιμο προϊόν.

Την ίδια στιγμή, η πραγματική, ποιοτική συνεισφορά στον πολιτισμό συντελείται «στη σκιά» από τους μικρούς, πεισματάρηδες και ανεξάρτητους εκδοτικούς οίκους. Είναι αυτοί που, παρά τον οικονομικό στραγγαλισμό και την απουσία κρατικής μέριμνας, επιμένουν να αναλαμβάνουν το εκδοτικό ρίσκο: μεταφράζουν απαιτητικά δοκίμια, βιβλία αναφοράς, αναδεικνύουν νέες φωνές, επενδύουν σε άψογες μεταφραστικές και επιμελητικές εργασίες· με δυο λόγια, εκδίδουν ιδιαιτέρως φροντισμένες εκδόσεις, ανεξαρτήτως τιμήματος.

Το διακύβευμα είναι άμεσο και για τη χώρα μας. Αν οι δημόσιες πολιτικές και τα επερχόμενα μεγάλα κονδύλια -όπως τα 56 εκατ. ευρώ του ΕΣΠΑ για τις ελληνικές σχολικές βιβλιοθήκες που βρίσκονται στην επίσημη φάση της κατανομής του προσωπικού- μοιραστούν με όρους ελεύθερης αγοράς, τεχνοκρατικών φίλτρων και ψηφιακών αντανακλαστικών, το καλό βιβλίο κινδυνεύει να εξοριστεί οριστικά και από την εκπαίδευση. Η εκδοτική πολυφωνία δεν είναι μια πολυτέλεια για λίγους· είναι οξυγόνο για την κριτική σκέψη.

Kleiner Mann – was nun?/Little man, what now? /Και τώρα, ανθρωπάκο; (1934): Το αριστουργημα του Φάλαντα σε μία πολύ καλή μεταφορά του στον Κινηματογράφο

Και τώρα ανθρωπάκο; (μυθιστόρημα)

Και τώρα ανθρωπάκο; (γερμανικά: Kleiner Mann – was nun?‎‎) είναι μυθιστόρημα του Γερμανού συγγραφέα Χανς Φάλαντα που εκδόθηκε το 1932, σημείωσε άμεση επιτυχία και έκανε τον συγγραφέα διάσημο. Το πλήρες κείμενο του μυθιστορήματος δημοσιεύθηκε το 2016.^[1]

Η υπόθεση διαδραματίζεται μεταξύ 1930 και Νοεμβρίου 1932 και περιγράφει τη σκληρή ζωή στα χρόνια μετά το Μεγάλο Κραχ του 1929 και τα πρώτα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης. Μέσα από τη μοίρα ενός νεαρού ζευγαριού, σκιαγραφείται η αναταραχή μιας κοινωνίας που μαστίζεται από την οικονομική κρίση, ανασφάλεια και κοινωνικές και ιδεολογικές διαμάχες.

Παρουσίαση

Το μυθιστόρημα εκδόθηκε το 1932, ένα χρόνο πριν την άνοδο των Εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης που βρισκόταν σε εξέλιξη από το 1929. Η κρίση έφερε δυστυχία και φτώχεια παγκοσμίως και προκάλεσε ραγδαία αύξηση της ανεργίας. Στη Γερμανία, το κράτος αδυνατούσε να πληρώσει τα χρέη από τις συνέπειες του Α' Παγκοσμίου πολέμου, γεγονός που επέτεινε την εξαθλίωση της γερμανικής κοινωνίας. Ο συγγραφέας απεικονίζει τη μοίρα ενός απλού ανθρώπου και της γυναίκας του και τον αγώνα τους για επιβίωση τα τελευταία χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης όταν τα πάντα κατέρρεαν μέσα στην αβεβαιότητα για το αν το μέλλον θα εξασφαλιζόταν καλύτερα από τους Κομμουνιστές ή τους πολλά υποσχόμενους Εθνικοσοσιαλιστές. ^{[2][...................................................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ} 

Και τώρα ανθρωπάκο; (μυθιστόρημα)/Βικιπαίδεια

Και τώρα ανθρωπάκο; του Χανς Φάλαντα - «Μικροί άνθρωποι(Bookpress.gr)

Little Man, What Now? (1934 film)

Δραματική ταινία σε σκηνοθεσία Φρανκ Μπόρζαγκ (Frank Borzage), με πρωταγωνιστές τους Μάργκαρετ Σάλιβαν (Margaret Sullavan) και Ντάγκλας Μοντγκόμερι (Douglass Montgomery). Η ταινία κυκλοφόρησε το 1934, έχει διάρκεια περίπου 98 λεπτά και βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χανς Φάλαντα (Hans Fallada).


Η ιστορία διαδραματίζεται στη Γερμανία κατά τη διάρκεια της οικονομικής ύφεσης. Ο νεαρός υπάλληλος Χανς (Ντάγκλας Μοντγκόμερι) και η σύζυγός του Έμα (Μάργκαρετ Σάλιβαν) παντρεύονται και μετακομίζουν στο Βερολίνο για να επιβιώσουν. Αντιμετωπίζουν συνεχώς αντιξοότητες: ο Χανς χάνει τη δουλειά του, η μητριά του εκμεταλλεύεται την κατάσταση και το ζευγάρι δυσκολεύεται οικονομικά όσο περιμένει το πρώτο τους παιδί, προσπαθώντας να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του σε μια χαοτική εποχή.


Ο Μπόρζαγκ είναι γνωστός για τον ρομαντικό και συναισθηματικό τρόπο αφήγησης. Παρόλο που η ταινία αντικατοπτρίζει τις κακουχίες της εποχής, ο σκηνοθέτης έδωσε έμφαση στην αμοιβαία στήριξη και την ελπίδα του ζευγαριού μέσα από τις δυσκολίες, αποφεύγοντας την υπερβολικά ωμή κοινωνική κριτική.

 Η ερμηνεία της Μάργκαρετ Σάλιβαν θεωρείται ευρέως ως ένα από τα κύρια σημεία της ταινίας, αποτυπώνοντας με λεπτότητα την αντοχή και την αθωότητα μιας νεαρής συζύγου σε δύσκολες συνθήκες. Ορισμένοι κριτικοί πιστεύουν ότι η ερμηνεία του Μοντγκόμερι είναι ελαφρώς υπερτονισμένα σπαραχτική , αλλά αυτό ταιριάζει με την απελπισία του χαρακτήρα κάθε ευαίσθητου χαρακτήρα , όταν αντιμετωπίζει την απόλυτη φτώχεια.



Η ταινία είναι μια προ-Κώδικα (Pre-Code) παραγωγή (δηλαδή πριν από την αυστηρή εφαρμογή του κώδικα λογοκρισίας Χέιζ στο Χόλιγουντ), επομένως κάποιες σκηνές  (όπως οι υπονοήσεις για οίκους ανοχής) παρουσιάζονται σχετικά άμεσα, αν και συνολικά παραμένουν συγκρατημένες. Εκείνη την εποχή, το στούντιο Universal ήλπιζε να ενισχύσει το ηθικό του καταπτοημένου από τη μεγάλη ύφεση (Κραχ) κοινού μέσω αυτής της ταινίας, γι' αυτό και ο επίλογος δεν ήταν εντελώς σκοτεινός.

Κάνιστρο Εκλεκτής Ποίησης

 

ΧΩΡΟΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

 

Νίκος Εγγονόπουλος 

(1907-1985)

 

Η βυκάνη   

[Πρόκειται για φυσική σάλπιγγα (γνωστή και ως σάλπιγγα των φτωχών) που δημιουργούνταν από ένα κέρατο ζώου. Χρησιμοποιούνταν κυρίως από τους βοσκούς και τους στρατούς για την μετάδοση μηνυμάτων.
Αποτελούνταν από ένα διάτρητο καμπυλωτό κωνοειδές κέρατο από το οποίο αφαιρούνταν ο οστέϊνος πυρήνας και κατόπιν ψηνόταν για να βελτιωθεί η ηχητικότητά του. Ο ήχος παραγόταν με απευθείας φύσημα στο στόμιο και κατάλληλο κτύπημα των χειλιών.
ΠΗΓΕΣ: "Μ. Λ. Γουέστ, Αρχαία ελληνική μουσική", "Πλόυταρχος, Ιστορίαι", "Αριστοτέλης, Φυσική ακρόασις"http://kotsanas.com]

       

Une vieille faisait cuire des aubergines,

                           Sur l’herbe, sous un toit... 

(Μια ηλικιωμένη γυναίκα μαγείρευε μελιτζάνες. Στο γρασίδι, κάτω από μια στέγη...)

                Kόμησσα ντε Nοάϊγ, Constantinople

ως την Kωνσταντινούπολη φυσάει αλύπητα

ο αφορεσμένος ο Kαράγιαλης

(πούρχεται από τον Bοριά)

και στη Θεσσαλονίκη λυσσομανάει πεισματάρικα

ο τρομερός Bαρδάρης

εκεί κατά πολύ μεγάλο ποσοστό τα σπίτια τους

τα χτίζουν ξύλινα

έτσι που να μπορούνε τον χειμώνα κάπως να ζεσταίνωνται

και να μη ξεπαγιάζουν

αλλοίμον’ όμως το κατακαλόκαιρο οι μελιτζάνες σα φανούν

κι’ αρχίσουνε τα τηγανίσματα και οι φουβούδες;

μια μόνη σπίθα αρκεί για να φουντώση το μεγάλο το κακό

μερόνυχτα να μαίνωνται οι πυρκαϊές

και να σωριάζωνται καπνίζοντα χαλάσματα

απέραντοι μαύροι ερειπιώνες

να καταντούνε

οι μεγαλουπόλεις

λοιπόν οι κάτοικοι ―πληθυσμοί αμιγώς ελληνικοί―

για νάβρουν έτσι μια κάποια λύση

στην λες ουρανόπεμπτη ―συχνά επανερχόμενη― θεϊκιά κατάρα

ξαναθυμούνται τους παληούς μύθους της Φυλής

προ πάντων ―τους συμφέρει― τον μύθο τον παλιό τον Φοίνικα

που από τις στάχτες του ανασταίνεται ―ξαναγεννιέται―

ακέριος σαν και πριν

Συνέπεια: εις την Kωνσταντινούπολη γεννήθηκε

ο πατέρας μου

σε μιαν ωραία πλατεία της Σαλονίκης στήθηκε

του ήρωα Παύλου Mελά εύμορφο άγαλμα**

και ξέρω κάποιον ―να τον ξέρω άραγες;―

όπου στης Πόλεως τα μέρη κάποτες γνώρισε

―ανάμεσα σε πολλά πράματα θάματα και περιπέτειες―

μια δάφνη (δέντρο)

ωραία και με τις δόξες της και με τις πίκρες της

στη μνήμη του να ξαναφέρη τη δαφνοπούλα πάλε

πηγαίνει ―σα βραδυάζη― να πιη ένα κατοσταράκι στο μπακάλικο

του Kαχριμάνη στου Ψυρρή

(εκεί που παλαιότερα εσύχναζ’ ο Παπαδιαμάντης)***

 

κάποτε ―μα χαμηλόφωνα― τραγουδάει το μεράκι του

και διακριτικά στο όργανό του

τον συνοδεύει

ο Mικρασιάτης με το μπουζούκι

(πάλι του Παπαδιαμάντη)

*(Από τη συλλογή:  Στην Κοιλάδα με τους Ροδώνες, Ίκαρος 19

92)

___________________________________

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

 

Ο ανδριάντας του Παύλου Μελά είναι τοποθετημένος σε κεντρικό σημείο της πόλης, στο πάρκο Τσιρογιάννη (απέναντι από τον Λευκό Πύργο, εκεί όπου η οδός Παύλου Μελά συναντά τη λεωφόρο Νίκης).

Το έργο έχει ιδιαίτερη συναισθηματική και ιστορική αξία, καθώς το φιλοτέχνησε η Ναταλία Μελά, η διακεκριμένη Ελληνίδα γλύπτρια και εγγονή του ήρωα. 

• 
  

   

 

 

_________________________ 

 

 

**Απόσπασμα από το βιβλίο «Η ιστορία της συνοικίας του Ψυρρή» του δημοσιογράφου και Αθηναιογράφου Γιάννη Καιροφύλα:

 

«Μόνιμο, στέκι στου Ψυρρή, όπου κατοικούσε από το 1886 επί πολλά χρόνια, είχε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης την μπακαλοταβέρνα του Καχριμάνη στην οδό Σαρρή. Εκεί μέσα πέρασε πολύ χρόνο της ζωής του, γιατί εκεί έτρωγε τις περισσότερες φορές, εκεί έπινε, εκεί συναντούσε τους φίλους του, που τον ακολουθούσαν στο κρασί.

 

Ο θρυλικός ερημίτης του Ψυρρή κατέβασε τα ελληνικά γράμματα στην αθηναϊκή ταβέρνα. Μέσα στην μπακαλοταβέρνα του Καχριμάνη πρέπει να έγραψε πολλά διηγήματα. Του άρεσε το μέρος. Θα λέγαμε ότι μπορεί και να τον ενέπνεε…  Κοινωνικό σπουδαστήριο για τον Παπαδιαμάντη αποκαλεί ο Γ. Βαλέτας το μπακάλικο του Καχριμάνη.

 

Εκεί φαίνεται ότι ο μεγάλος των Ελληνικών γραμμάτων, έχοντας οξύτατη παρατηρητικότητα και φιλοσοφικό μάτι, μελετούσε την κοινωνία μέσω των ανθρώπων που πήγαιναν στο μπακάλικο για να ψωνίσουν.

 

Από του Καχριμάνη περνούσε όλη η κοινωνική ιεραρχία. Πλούσιοι και φτωχοί, αριστοκράτες και ξεπεσμένοι…. Πολλά θέματα διηγημάτων του Παπαδιαμάντη είναι γραμμένα με σκηνικό το παντοπωλείο αυτό – όπως το αποκαλεί – της οδού Σαρρή, στου Ψυρρή.

 

Του Παπαδιαμάντη του άρεσε το κοκκινέλι και η ρετσίνα. Έπινε ίσως περισσότερο από όσο έπρεπε – η διονυσιακή μυσταγωγία τον συγκινούσε ιδιαίτερα και με αυτήν ζούσε τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής του, μιας ζωής πολύ βασανισμένης, μιας ζωής που ίσως ένας άλλος δεν θα την άντεχε.

 

Εκείνα τα χρόνια η δημοσιογραφία είχε περισσότερες δυσκολίες και μικρές αμοιβές. Ο Παπαδιαμάντης εργαζόταν πολλές ώρες και ο μισθός του ήταν μικρός. Η δημοσιογραφική δουλειά του στην εφημερίδα «Ακρόπολις» ήταν αμέτρητη. Είχε χάσει τον ήλιο και το φως της ημέρας. Μετά την μπακαλοταβέρνα του Καχριμάνη πήγαινε στο φτωχικό κελί του, όπως συνήθιζε να λέει το δωμάτιο που νοίκιαζε στου Ψυρρή».