Με αφορμή ένα επίγραμμα του Αγαθία Σχολαστικού, η γυναικεία κόμη ως σύμβολο όχι μόνο ομορφιάς αλλά και ταπείνωσης

 

ΑΓΑΘΙΟΥ ΤΟΥ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟΥ* 

Anthologia Graeca 

V , 220 

 

Επί τινι Κλεοβούλω την παλλακήν αποκείραντι

εἰ καὶ νῦν πολιή σε κατεύνασε, καὶ τὸ θαλυκρὸν
κεῖνο κατημβλύνθη κέντρον ἐρωμανίης,
ὤφελες, ὦ Κλεόβουλε, πόθους νεότητος ἐπιγνούς,
νῦν καὶ ἐποικτείρειν ὁπλοτέρων ὀδύνας,

μηδ᾽ ἐπὶ τοῖς ξυνοῖς κοτέειν μέγα, μηδὲ κομάων
τὴν ῥαδινὴν κούρην πάμπαν ἀπαγλαΐσαι.
ἀντὶ πατρὸς τῇ παιδὶ πάρος μεμέλησο ταλαίνῃ,
καὶ νῦν ἐξαπίνης ἀντίπαλος γέγονας.

***************

ΑΓΑΘΙΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟΥ* 

ΒΙΒΛΙΟ 5,220 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

[Gerontakos] 

Σε κάποιον Κλεόβουλο  που έκοψε τα μαλλιά της ερωμένης του

Παρόλο που  το άσπρο σου κεφάλι σε έχει ηρεμήσει

 και η διάπυρη  ερωτομανία σου έχει καταλαγιάσει,

Θα ΄πρεπε , Κλεόβουλε, όντας έμπειρος στα πάθη της νιότης,

να καταλαβαίνεις τα βάσανα που περνούν οι νεότεροι

και να μη  θυμώνεις με τους κοινούς σε όλους καημούς

ούτε  να αφανίζεις εντελώς την όμορφη κόμη της λυγερής κόρης. 

Πριν, φρόντιζες το δύστυχο κορίτσι σαν πατέρας, 

όμως  άξαφνα τώρα  έγινες εχθρός της.

 ________________

 

Η γυναικεία  κόμη  ως σύμβολο όχι μόνο ομορφιάς αλλά και ταπείνωσης  

Tο επίγραμμα του Αγαθία του Σχολαστικού αποτελεί μια διεισδυτική ψυχογραφία της πατριαρχικής  αντίληψης και συμπεριφορά  απέναντι στη γυναίκα που επικρατούσε στο Βυζάντιο . Ο ποιητής δεν στέκεται μόνο στην επιφάνεια μιας ερωτικής αντιζηλίας, αλλά φωτίζει μια από τις πιο βίαιες και διαχρονικές πράξεις ταπείνωσης της γυναίκας: την ατιμωτική κουρά της κεφαλής της .

Όχι μόνο στην ειδωλολατρική  αρχαιότητα και το χριστιανικό  Βυζάντιο, αλλά σε όλες τις εποχές η πλούσια κόμη της γυναίκας ήταν το κατεξοχήν σύμβολο της ομορφιάς, της θηλυκότητας και της κοινωνικής της ταυτότητας .

    Η πράξη του Κλεόβουλου να κόψει τα μαλλιά της άπιστης  ερωμένης του, δεν είναι απλώς μια εκδικητική κίνηση , αλλά ένας προφανής  συμβολικός ακρωτηριασμός.Η  αμαύρωση  της ομορφιάς μέσω της βίαιης κουράς δεν αποτελεί μόνο  μια μορφή εκδικητικής τιμωρίας , αλλά  αποσκοπεί και στον κοινωνικό στιγματισμό της. Μια γυναίκα με κομμένα μαλλιά  σε μια συντηρητική κοινωνία σημαίνει μια γυναίκα ανήθικη , που κουβαλά πάνω της την τιμωρία του αφέντη-εραστή της, καθιστώντας την ανήθικη στο βλέμμα άλλων ανδρών.

Ο Αγαθίας εντοπίζει με οξύνοια την αλλαγή στους ρόλους  του Κλεόβουλου ως άντρα απέναντι στη νέα γυναίκα:   «Πριν, φρόντιζες το δύστυχο κορίτσι σαν πατέρας, κι άξαφνα τώρα της έγινες αντίπαλος.», του λέει δηκτικά ,  αφού από εραστής μετετράπη σε δυνάστη της κοπέλας.

Αυτή η παρατήρηση αποκαλύπτει τον πυρήνα της ανδροκρατούμενης κοινωνίας του καιρού του αλλά και κάθε εποχής , όταν ο  άνδρας αυτοδιορίζεται ως κτήτορας-προστάτης  (πατρική φιγούρα) όσο η γυναίκα συμμορφώνεται με τις επιθυμίες του.

    Μόλις όμως η γυναίκα εκδηλώσει τη δική της βούληση , η προστασία μετατρέπεται ακαριαία σε τυραννία. Η γυναίκα παύει να είναι το τρυφερό και αδύναμο πλάσμα που χρήζει αγάπης και προστασίας, αλλά  γίνεται «αντίπαλος» που πρέπει να εξοντωθεί ηθικά και σωματικά.


Η πράξη που περιγράφει ο Αγαθίας στον 6ο αιώνα μ.Χ. δεν είναι μεμονωμένη. Η ιστορία της ανδροκρατίας βρίθει παρόμοιων παραδειγμάτων:

    Στην αρχαία Σπάρτη και τη μεσαιωνική  Γερμανία η  κούρα εν  χρω  ήταν τιμωρία για τη μοιχεία.

    Στο Μεσαίωνα χρησιμοποιήθηκε για να «απογυμνώσει» τη "γυναίκα-μάγισσα"  από τη διαβολική δύναμή της πριν από τη δίκη και την πυρά της.

    Στον 20ό αιώνα χιλιάδες  γυναίκες στη Γαλλία μετά την Κατοχή (1944) κουρεύτηκαν δημόσια με την κατηγορία της «οριζόντιας συνεργασίας» με τους Ναζί.

Σε όλες τις περιπτώσεις, όπως και στην περίπτωση του Κλεόβουλου, το κούρεμα είναι μια πράξη εξουσίας πάνω στο ξένο σώμα. Είναι η προσπάθεια του άνδρα να εγγράψει την οργή του πάνω στη φυσική υπόσταση της γυναίκας.

Είναι ενδιαφέρον ότι ο Αγαθίας δεν επικαλείται το δίκαιο της γυναίκας, αλλά τη σωφροσύνη που υποτίθεται πρέπει να διέπει έναν άνδρα προχωρημένης ηλικίας  , άρα πολύπειρο και με καταλαγιασμένες τις ερωτικές του ορμές.    Τονίζει ότι ένας  άνδρας θα έπρεπε να δείχνει κατανόηση στα ανθρώπινα πάθη («κοινοί καημοί» της νιότης), αντί να καταφεύγει  σε βίαιες πράξεις εκδίκησης απέναντι σε ένα αδύναμο, σωματικά και κοινωνικά,  πλάσμα.

Το επίγραμμα παραμένει σοκαριστικά επίκαιρο. Η «κουρά» της νεαρής ερωμένης  από τον Κλεόβουλο είναι η αρχετυπική εικόνα της βίας που γεννά ο τραυματισμένος  ανδρικός εγωισμός.Άπειρα είναι τα περιστατικά της ανδρικής βαρβαρότητας αυτού του είδους στην εποχή μας , όχι μόνο στις μουσουλμανικές χώρες αλλά και στις "πολιτισμένες" κοινωνίες της Δύσης.

 Ο Αγαθίας, παρότι τέκνο της εποχής του, καταδικάζει , σαν να είναι   σύγχρονος υπερασπιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων, την έμφυλη βία, που είναι ξένη σε  κάθε λογικό άνθρωπο. Αναδεικνύει έτσι το ανώνυμο θύμα του επιγράμματος ως σύμβολο της  άδικης και εξευτελιστικής μεταχείρισης κάθε  γυναίκας , ως  κτηνώδη πράξη που πηγάζει κυρίως  από την ανδρική ανασφάλεια.

Gerontakos,Μάιος 2026

*************** 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 

1. α. *Αγαθίας ο Σχολαστικός

1. β**Αγαθίας :Κύκλος των νέων επιγραμμάτων

2, Χρήστος Ντούμας: «Οι διαχρονικοί συμβολισμοί της κόμης»

3. Περί τριχών σημασίας

  «Η σημασία και ο συμβολισμός των γυναικείων μαλλιών κατέχουν ιδιαίτερη θέση στην ιστορία του ανθρώπινου κάλλους, με το μήκος της γυναικείας κόμης να παραμένει σταθερό ,αφού κατά κανόνα τα διατηρούν μακριά   . 

Όπως και στην αρχαιότητα έτσι και κατά τη βυζαντινή περίοδο η γυναικεία κόμη είναι σύμβολο ομορφιάς και αισθησιασμού. Σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο(Προς Κορινθίους Α’, 11:6), οι γυναίκες οφείλουν να έχουν μακριά μαλλιά, να μην τα κόβουν αλλά να τα διατηρούν καλυμμένα με πέπλο ή κεφαλόδεσμο.

 Όταν τα μαλλιά είναι λυτά και σε δημόσια θέα, τότε ελλοχεύουν ηθικοί κίνδυνοι, δείγμα αμαρτωλού βίου. Η ανεπιτήδευτη εμφάνιση ήταν σύμβολο αγνότητας για τις γυναίκες αριστοκρατικής καταγωγής, ενώ η χρήση καλλωπιστικών ουσιών ήταν δείγμα ατιμίας, αντάξιο της λαϊκής τάξης αλλά και των μοιχαλίδων, μιμάδων και εκπορνευόμενων γυναικών .

  Στον Παιδαγωγό ο Κλήμης Αλεξανδρείας αναφέρει ότι τα απλά μαζεμένα μαλλιά, χωρίς περιττά στολίδια, αναδεικνύουν την πραγματική ομορφιά της γυναίκας  . 

Επομένως μια αξιοπρεπής κυρία δεν αφήνει τα μαλλιά της ελεύθερα στους ώμους και οφείλει να τα συγκρατεί στο αυχένα με χτένες ή περόνες   . Ο πιο διαδεδομένος τρόπος συγκράτησης των μαλλιών ήταν σε πλεξούδα, διαχρονικό σημάδι πλούτου αφού πολλές φορές τις στόλιζαν με πολύτιμους λίθους. Χαρακτηριστική η ψηφιδωτή απεικόνιση στην Αγ. Σοφία της αυτοκράτειρας Ειρήνης της Ουγγαρίας, συζύγου του Ιωάννη Κομνηνού ΙΙ.

Πηγή:(PDF) «Περί Τριχών Σημασίας». Αισθητική, Κοινωνική

 και σημειολογική προσέγγιση της Βασιλικής Κόκκορη, Δρος Βυζαντινολογίας, Ε. Μ.Π.

...........................................

4. Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΠΙΒΙΩΣΑΝ

Εκδοση 10η - Μάιος 2011 - Copyright ©: Αρης Στουγιαννίδης

-

«Οι ποινές που εφήρμοζε το βυζαντινό δίκαιο ως φυσική συνέχεια των ποινών του ρωμαϊκού δικαίου περιελάμβαναν τη θανάτωση, τον εξανδραποδισμό, τον ακρωτηριασμό, το σωματικό κολασμό, την κουρά, την εξορία, τη δήμευση. Εθιμικά ειχε καθιερωθει και η διαπόμπευση^[1] ενώ ο νόμος δεν την καθόριζε ρητά παρά μόνο σε δύο περιπτώσεις^].
Εκτός από την ηθική απαξίωση και την οικονομική εξαθλίωση που συνεπάγονταν ποινές όπως αυτή της κουράς, της εξορίας και της δήμευσης των περιουσιακών στοιχείων, παρατηρείται μια καταφανής αγριότητα στις περιπτώσεις της θανατικής ποινής, της διαπόμπευσης και του ακρωτηριασμού και του σωματικού κολασμού.
Ακόμα και ο Γεωργικός Νόμος του 7ου-8ου αι. προέβλεπε ακρωτηριασμό στην περίπτωση που έκοβε κανείς σταφύλια ή καρπούς σε ξένη ιδιοκτησία, και φραγγελισμό στην περίπτωση που τα ζώα κάποιου διέφευγαν της προσοχής του και έμπαιναν σε ξένη γη.

Κατά τον Καθ. Γ. Μπαμπινιώτη (131, ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ, ΚΕΝΤΡΟ ΛΕΞΙΚΟΛΟΓΙΑΣ, 1966) διαπόμπευση είναι Δημοσίος Εξευτελισμός.
Κατά Φυτράκη (ΜΕΙΖΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ) σ. 327 είναι διασυρμός, πόμπεμα, ρεζιλεμα.
Κατά Σταματάκο [ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ] σ. 265 διαπομπεύω σημαίνει φέρω εις πέρας την πομπήν ή περιφέρω, φέρω πέριξ.
Δες και σχόλιο μου^[3].
Κατά Δημητράκο (300, ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ, Τομ. 4 Σελ. 1922) διαπομπεύω σημαίνει φέρω εις πέρας, τελώ πομπήν και περιφέρωντας κάτι το προσφέρω όπως προς τους καλεσμένους σε συμπόσιο.

Στο Βυζάντιο διαπόμπευαν τους κλέφτες, τους δειλούς, τους μέθυσους, τους μοιχούς, τους προδότες και άλλους, είτε ήταν απλοί πολίτες είτε εξέχουσες προσωπικότητες. H μαστίγωση, η κουρά, η ρινότμηση και πολλά άλλα αποτρόπαια βασανιστήρια συνόδευαν την διαπόμπευση.
Η διαπόμπευση ήταν περιαγωγή του τιμωρουμένου συνήθως καθισμένου ανάποδα σε ένα γάιδαρο. Η περιαγωγη αυτη λεγονταν ειρωνικά θρίαμβος και συγύρισμα. Στο μεσαίωνα και ιδιαίτερα στην Κρήτη λέγονταν και γιβέντισμα (κατα Ανδ. απο το γαλλικό μεσαιωνικό gibbet=σταυρος, ενώ κατα Ξανθουδίδη απο το τουρκικο güvenmek=εξευτελίζω ) πρβλ. γιβεντισμένη

Η διαπόμπευση ηταν μια πομπή με πρωταγωνιστή τον διαπομπευόμενο και ένα ξέφρενο όχλο που τον προσέβαλε και εξευτέλιζε με κάθε τροπο, σε πλατείες και δρόμους. Ήταν από τα πιο αγαπημένα θεάματα των βυζαντινών.
Καί σήμερα λέμε "είδα τις πομπές σου", ή χαρακτηρίζουμε κάποιον ως "μπομπή" (βλ. και "μπόμπιρας"). Πομπεύομαι εχει σήμερα την έννοια του "ντροπιάζομαι".

Πράξη πρώτη: Τα προκαταρτικά

Η διαπόμπευση δεν είχε νομικό έρεισμα παρά μόνο σε 2 περιπτώσεις. Τις ποινές που προέβλεπαν οι Νεαρές του Ιουστινιανού τις βρίσκουμε και στην Εξάβιβλο του Αρμενοπούλου[Αρμ ^[499]].

Όπου όμως ανέφεραν : "τυπτόμενος και κουρευόμενος, εξοριζέσθω" (συχνά στην Εξάβιβλο του Αρμενοπούλου [499]) υπονοούσαν, χωρίς να το επιβάλλουν, ότι θα επακολουθούσε και διαπόμπευση. Δεν θα είχε άλλωστε νόημα η κουρά^[1] χωρίς διαπόμπευση, αφού γινόταν για λόγους εξευτελισμού και όχι για λόγους υγιεινής ή αισθητικής.

Ρητές μνείες υπάρχουν:

[Αρμ 499 σ.210 Βιβ. ΙΙΙ Τιτ. Η - «Περί μισθώσεως και περί εργολάβων» §41] "οι δε αθετησαντες εργολάβοι δια δαρμού^[2] και κουράς και εξορίας σοφρωνιζεσθωσαν"

[Αρμ 499 σ.211 Βιβ. ΙΙΙ Τιτ. Η - «Περί μισθώσεως και περί εργολάβων» §43] "ει δε τινες (εργολάβοι) ευρεθώσι παρά τά διατεταγμένα διαπραττόμενοι, τυπτόμενοι^[2] και κουρευόμενοι εξοριζέσθωσαν"

[Αρμ. 499 σ. 364 Βιβ. VI Τιτ. ΙΔ - Περί διαφόρων Ποινών §12] Ο ετέρου πραγματείαν υπεισερχόμενος ... "διά δαρμού^[2] και κουράς και θριάμβου και διηνεκούς εξορίας υπομενέτω τιμωρίαν".

Η πρώτη πράξη της "τελετής" διαπόμπευσης ήταν λοιπόν το κούρεμα, το οποίο ήταν πολύ μεγάλη προσβολή για τον ένοχο. Το «κουρεύω» οι βυζαντινοί το έλεγαν και «κουράζω». Είναι συνηθισμένη η φράση: "τον τάδε εκούρασαν μοναχόν"*. Η διαπόμπευση εκτός από εξευτελιστική διαδικασία ήταν και ιδιαίτερα κοπιώδης γιατί τον τιμωρημένο, κατα τη διάρκεια της "τελετής", τον χτυπούσαν κιόλας. Από τότε το «κουράζω» έγινε συνώνυμο του «καταπονώ». Από κει βγαίνουν και οι φράσεις «Άντε να κουρεύεσαι» ή «Αστον να κουρεύεται» που σημαίνουν ότι κάποιος είναι τόσο αχρείος ώστε του αξίζει το κούρεμα (δηλ. η διαπόμπευση). Ο τιμωρημένος γινόταν σαν "κουρέμενο γίδι"' ή "κουρόγιδο" που αργότερα μετατράπηκε σε κορο(γ)ιδο και μετα σε "κοροϊδο". Συνώνυμο ειναι και το επτανησιακό «μπαίνιο τση ρούγας»(εμπαιγμος του δρόμου).[...................................]

Το λεγόμενο ασθενές φύλο είχε μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής στις διαπομπεύσεις, ιδίως λόγω της μοιχείας. Έτσι η διαπομπευθείσα ονομάζονταν πομπεμένη ή βαρύμπομπη ή γιβεντισμένη. (διαισθάνομαι ότι το αττικό τοπωνύμιο "Βαρυμπόμπη" θα δόθηκε από κάποια τέτοια δυστυχισμένη που αποφάσισε μετά την διαπόμπευση να καταφύγει στην ερημιά ως κοινωνικώς απόβλητη. Η ετυμολογική ερμηνεία για την προέλευση από κάποιο Αλβανό ονομαζόμενο "Μπόμπη" δεν μου φαίνεται λογική. Η διαπόμπευση της μοιχαλίδας φαίνεται ότι επέζησε και μετά την πτώση του Βυζαντίου και την Τουρκοκρατία. Υπάρχει παροιμία που λέει :"Οποία δεν κάθεται καλά και κάνει εργολαβία: στο γάιδαρο και στον παπά και την αστυνομία".
Ο εστί μεθερμηνευόμενον: Οποία πηγαίνει με άλλους άντρες (η εργολαβία σήμαινε ερωτοτροπία, αφού προέβλεπε συχνή περιδιάβαση από το σπίτι του εραστή / ερωμένης, σαν τον εργολάβο που κάνει επιμέτρηση για την επισκευή σπιτιού), την καβαλικεύουμε ανάποδα στο γάιδαρο (διαπόμπευση), την στέλνουμε στον παπά για την ηθικό-θρησκευτική τιμωρία (επιτίμια, αφορισμός) και στην αστυνομία για την ποινική δίωξη (η μοιχεία αποποινικοποιήθηκε επ΄ εσχάτων).

[.............................]Περισσότερα

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΠΙΒΙΩΣΑΝ ...

Hobson's Choice /Η εκλογή του Χόμπσον (1954)

Hobson's Choice /Η εκλογή του Χόμπσον (1954) 
Charles Laughton, John Mills, Brenda de Banzie

Βρετανική δραμεντί του σκηνοθέτη David Lean.

Ο Χένρυ Χόμπσον (Charles Laughton)  είναι ο ιδιοκτήτης  ενός καταστήματος στο Λονδίνο της Βικτωριανής περιόδου. Το κατάστημα φτιάχνει και πουλάει δερμάτινες μπότες.  Ο Χόμπσον είναι ένας  δεσποτικός, πότης  και φωνακλάς  πατέρας τριών ανύπαντρων θυγατέρων , τις οποίες εκμεταλεύεται αφότου έμεινε χήρος. Δεν έχει καμιά διάθεση να τις παντρέψει για να μην πληρώσει προίκα στους γαμπρούς και για να μην στερηθεί τις υπηρεσίες τους. 

Τα προβλήματα για τον Χόμπσον αρχίζουν όταν η κόρη του Μάγκυ (Brenda De Banzie), μια θεληματική τριαντάρα με ανεξάρτητο πνεύμα, τα φτιάχνει, άκουσον άκουσον, με τον Γουίλ (John Mills) τον  άξιο αλλά φτωχό και αγράμματο τσαγκάρη, υπάλληλο στο κατάστημα.  

Πατέρας και κόρη εμπλέκονται  τότε σε μια πάλη θελήσεων με αμφίβολη έκβαση...
Το σενάριο είναι του σκηνοθέτη και αποτελεί προσαρμογή από το βιβλίο του Harold Brighthouse. 
 

Λαμπρές ερμηνείες από τον John Mills και  την Brenda De Banzie. 

Ο Charles Laughton σε μεγάλη φόρμα. 

Ευρηματική φωτογράφιση από τον Jack Hildyard

Hobson's Choice (1954 film)

Αποκάλυψη τώρα: ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας υπεύθυνος για 11 παρακολουθήσεις με Predator από την ΕΥΠ!

 

Πολιτική σύγκρουση για τις υποκλοπές: Στο στόχαστρο ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας για 11 παρακολουθήσεις!

kosmodromio.gr

3–4 λεπτά

---

Σφοδρή πολιτική αντιπαράθεση έχει προκαλέσει το νέο κύμα αποκαλύψεων γύρω από το σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών, με επίκεντρο τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τζαβέλλα που αποφάσισε την αρχειοθέτησης της έρευνας.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του in.gr, ο ανώτατος δικαστικός λειτουργός είχε υπογράψει έντεκα «νόμιμες επισυνδέσεις» της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), οι οποίες φέρεται να συνέπεσαν χρονικά με παρακολουθήσεις μέσω του παράνομου λογισμικού Predator.

Οι αποκαλύψεις βασίζονται, μεταξύ άλλων, σε απόρρητη κατάθεση του κ. Τζαβέλλα στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής το 2022, όπου -επικαλούμενος το «καθήκον εχεμύθειας»- απέφυγε να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις για τη διαδικασία, παρά το γεγονός ότι αναγνώρισε τον εποπτικό του ρόλο.

Στα πρόσωπα που τέθηκαν υπό παρακολούθηση περιλαμβάνονται υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης και της δημόσιας ζωής, όπως ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης, ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Γιώργος Μυλωνάκης, ο οικονομικός εισαγγελέας Χρήστος Μπαρδάκης και ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης, καθώς και άλλα πρόσωπα από τον κρατικό μηχανισμό και τον ιδιωτικό τομέα.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η περίπτωση του Θανάση Κουκάκη, του οποίου η παρακολούθηση διακόπηκε την ίδια ημέρα που απευθύνθηκε στην ΑΔΑΕ για να ενημερωθεί εάν τελεί υπό παρακολούθηση – μια χρονική σύμπτωση που εγείρει ερωτήματα. Παράλληλα, προβληματισμό προκαλεί και η παρακολούθηση του οικονομικού εισαγγελέα Χρήστου Μπαρδάκη, δεδομένης της επαγγελματικής σχέσης του με τον κ. Τζαβέλλα.

Στην κατάθεσή του, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου φέρεται να δήλωσε ότι είχε «πλήρη εποπτεία» των λόγων που οδήγησαν σε κάθε επισύνδεση, καθώς και «προσωπική επικοινωνία» με τους αρμόδιους αξιωματικούς, γνωρίζοντας «εκ των έσω» τη σκοπιμότητά τους. Ωστόσο, αρνήθηκε να απαντήσει σε επιμέρους ερωτήσεις, επικαλούμενος το υπηρεσιακό απόρρητο και λόγους εθνικής ασφάλειας.

Οι αποκαλύψεις προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Το ΠΑΣΟΚ έκανε λόγο για «κουβάρι συγκάλυψης» και χαρακτήρισε «τουλάχιστον παράδοξο» το γεγονός ότι «ο ελεγχόμενος γίνεται ελεγκτής», ζητώντας σαφείς απαντήσεις για τον χειρισμό της υπόθεσης. Παράλληλα, επεσήμανε ότι η εξέλιξη επιβεβαιώνει προηγούμενες παρεμβάσεις του νομικού κόσμου.

Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε ότι «τεκμηριώνεται η καταπάτηση του Κράτους Δικαίου», θέτοντας ερωτήματα για το πώς είναι δυνατόν ένας δικαστικός λειτουργός που εμπλέκεται στην υπόθεση να αποφασίζει για την ποινική της διερεύνηση. Παράλληλα, ζητά να διευκρινιστεί γιατί δεν ενεργοποιήθηκαν διαδικασίες αντικατάστασης, όπως προβλέπεται σε περιπτώσεις πιθανής μεροληψίας.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, ο οποίος ζήτησε με ψήφισμα την παραίτηση του κ. Τζαβέλλα, τονίζοντας ότι «απέτυχε οριστικά στην εκπλήρωση του θεσμικού του ρόλου».

Αποκάλυψη in: Οι 11 στόχοι του Predator που είχε παρακολουθήσει η ΕΥΠ με υπογραφή Τζαβέλλα#ingr #news #υποκλοπες pic.twitter.com/ngfwHlPuAB

— in.gr/news (@in_gr) May 2, 2026

Αναλύοντας τον μνημειώδη πίνακα του Πουσέν "Η σφαγή των αθώων"

 

Η σφαγή των αθώων

 

Στέφανος Δασκαλάκης
Ζωγράφος

Στέφανος Δασκαλάκης - Ζωγράφος - Έργα - Βιογραφικό ..

Art & Crime.gr

Νοεμβριος 2025

1. Νικολά Πουσέν, Η Σφαγή των Αθώων, Musée Condé, Château de Chantilly.

 

Tο έργο του Νικολά Πουσέν «Η σφαγή των αθώων» (Le Massacre des innocents) (εικ. 1) βρίσκεται στο Musée Condé, στο ανάκτορο του Σαντιγί έξω από το Παρίσι. Έχει ύψος 147 cm και πλάτος 171 cm. Το θέμα προέρχεται από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου και αναφέρεται στην σφαγή των νηπίων κάτω των δύο ετών στη Βηθλεέμ, την οποία διέταξε ο Ηρώδης, ο βασιλεύς των Ιουδαίων, πιστεύοντας ότι έτσι θα εξασφάλιζε την εξουσία του από κάθε απειλή. Το συγκεκριμένο εδάφιο βρίσκεται στο Κεφάλαιο 2, στίχους 16-18, και έχει ως εξής: «Τότε Ἡρῴδης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων, ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλε πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσε παρὰ τῶν μάγων. Τότε ἐπληρώθη τὸ ῥηθὲν ὑπὸ Ἱερεμίου τοῦ προφήτου λέγοντος: Φωνὴ ἐν Ῥαμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Ῥαχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν.».*

Το ζωγράφισε στην Ρώμη τα πρώτα χρόνια της παραμονής του εκεί, όμως ως προς την ακριβή χρονολογία οι γνώμες ποικίλλουν, κυμαινόμενες από το 1625-26 έως το 1632. Το έργο το παρήγγειλε ο Vincenzo Giustiniani και παρέμεινε αρχικά στη Ρώμη, στο Palazzo Giustiniani, σε μια αίθουσα όπου βρίσκονταν άλλα εννέα έργα, ανάμεσα στα οποία πίνακες του Guido Reni και του Joachim von Sandrart. Κάποια από τα έργα αυτά ήταν κρεμασμένα πάνω από πόρτες, μεταξύ των οποίων και ο πίνακας του Πουσέν, σε ύψος 2,30 m από το έδαφος. Το 1804 αγοράστηκε από τον Λουκιανό Βοναπάρτη, αδελφό του Ναπολέοντα, κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής της Ρώμης. Με την πτώση της Αυτοκρατορίας, το έργο κατέληξε σε έναν έμπορο στο Λονδίνο, απ’ όπου αποκτήθηκε το 1854 από τον δούκα d’Aumale, γιο του Λουδοβίκου Φίλιππου, ο οποίος βρισκόταν εξόριστος στην Αγγλία. Έχοντας επιστρέψει στη Γαλλία, ο Aumale συλλαμβάνει το 1889 την ιδέα να μετατρέψει τον πύργο του στο Σαντιγί σε μουσείο, το οποίο μετά τον θάνατό του θα ήταν ανοιχτό στο κοινό. Άλλωστε, ήδη από το 1886 είχε κάνει δωρεά την περιουσία του και τις συλλογές του στη Γαλλική Ακαδημία. Σύμφωνα με τους όρους της δωρεάς, τα έργα θα έπρεπε να εκτίθενται χωρίς δυνατότητα για οποιαδήποτε μετατροπή στον τρόπο παρουσίασης και με απαγόρευση δανεισμού για περιοδικές εκθέσεις.⁽¹⁾

Ο λόγος για τον οποίο ο Giustiniani –γεννημένος το 1564 στη Χίο, βαθύπλουτος τραπεζίτης, προστάτης των τεχνών και συλλέκτης έργων και του Caravaggio, μεταξύ άλλων– παραγγέλνει το έργο αυτό οφείλεται σε ένα γεγονός που αφορά την ιστορία της οικογένειάς του, η οποία άσκησε την κυριαρχία της στο νησί της Χίου για 220 χρόνια, από το 1347 έως το 1566, χρονιά κατάκτησής του από τους Οθωμανούς. Ο πίνακας αυτός σκοπό είχε να υπενθυμίζει την τραγική μοίρα των παιδιών της οικογένειας, τα οποία πάρθηκαν όμηροι, βασανίστηκαν και τελικά θανατώθηκαν. Στην Ιστορία των Giustiniani διαβάζουμε:⁽²⁾

«Στις 14 Απριλίου 1566 ένας ισχυρός στόλος από 80 γαλέρες υπό τη διοίκηση του Καπουδάν πασά Πιαλί (ή Παολί, σύμφωνα με άλλες πηγές) φθάνει στο λιμάνι της Χίου το οποίο κατάφερε ουσιαστικά να καταλάβει χωρίς μάχη χάρη σε ένα τέχνασμα. Οι Οθωμανοί ζήτησαν στην πραγματικότητα να ελλιμενισθούν σαν φίλοι, αλλά μόλις έδεσαν τα πλοία, κάλεσαν τον επικεφαλής της Μαόνα⁽³⁾, τον δήμαρχο (podestat) Vincenzo Giustiniani (προφανώς πρόγονο) και τους δώδεκα διοικητές και τους φυλάκισαν. Αυτό δεν εμπόδισε να λεηλατηθεί βίαια το νησί, οι εκκλησίες καταστράφηκαν όλες ή μετατράπηκαν σε τζαμιά. Πολύ γρήγορα, ό,τι ήταν ωραίο, λειτουργικό και χρήσιμο στη Χίο λαφυραγωγήθηκε ή ερημώθηκε. Ο Vincenzo Giustiniani, ο διοικητής και όλοι οι πιο προβεβλημένοι άρρενες των Giustiniani οδηγήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Οι πιο νέοι, κάτω των δώδεκα ετών, κλείστηκαν σε ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή. Είκοσι ένα αγόρια μεταξύ δώδεκα και δεκαέξι ετών χωρίστηκαν από τους γονείς τους, αναγκάστηκαν να αποκηρύξουν τον καθολικισμό και να στρατευθούν στο σώμα των γενιτσάρων. Τρία από αυτά ενέδωσαν στη θέληση των Οθωμανών, τους έγινε περιτομή, αλλά κατόρθωσαν στην συνέχεια να δραπετεύσουν στη Γένοβα ενστερνιζόμενα εκ νέου την προγονική πίστη. Τα υπόλοιπα 18 θανατώθηκαν μετά από φρικτά βασανιστήρια, στις 6 Σεπτεμβρίου 1566. Η εκκλησία τα ανακήρυξε αγίους». Υπάρχει ένα έργο του Francesco Solimena του 1715, με τίτλο «Η σφαγή των Giustiniani στη Χίο», το οποίο αναφέρεται στα γεγονότα αυτά (εικ. 2). Είναι ένα έργο πολυπρόσωπο και μεγαλειώδες.[....................................................................]ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αrt and Crime

Η σφαγή των αθώων

του Στέφανου Δασκαλάκη

The Massacre of the Innocents

by Stefanos Daskalakis

Η παγίδα του μίσους από και προς τον Τραμπ

 

Η παγίδα του μίσους

Τάσος Παππάς

efsyn.gr

 6–7 λεπτά

---

AP Photo/Matt Rourke

Τρίτη απόπειρα κατά του Τραμπ. Στις ΗΠΑ ψάχνουν τις αιτίες που ο δράστης έφτασε τόσο κοντά στον στόχο του και ρίχνουν την ευθύνη στα πλημμελή μέτρα προστασίας του προέδρου. Η εύκολη κατηγορία. Νέα μέτρα λοιπόν, νέες φρουρές που θα παρακολουθούν τον πρόεδρο ακόμη και εκεί που οι αυτοκράτορες πήγαιναν μόνοι τους. Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι όσο πολυπληθείς και κατάλληλα στελεχωμένες υπηρεσίες φύλαξης κι αν έχεις δεν είναι δυνατόν να είσαι 100% αποτελεσματικός. Ο δράστης έχει το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Αυτός επιλέγει τον στόχο, αυτός επιλέγει τον χρόνο, αυτός επιλέγει τα μέσα. Αν μάλιστα είναι διατεθειμένος να δώσει και τη ζωή του, όπως συμβαίνει με τους φανατικούς των θρησκειών, είναι πολύ πιθανόν να πετύχει. Δεν είναι δυνατόν να φυλάσσονται όλοι οι πιθανοί στόχοι 24 ώρες το 24ωρο. Η πράξη το επιβεβαιώνει.

Αυτά για την τεχνική. Η ουσία όμως έχει σημασία. Τι οπλίζει το χέρι ενός ανθρώπου; Γιατί αποφασίζει να χτυπήσει κάπου θυσιάζοντας και τη ζωή του; Γιατί δεν διστάζει να πλήξει ακόμη και άσχετους με την υπόθεσή του αρκεί να ακουστεί η θεωρία του (αν έχει) περί συλλογικής ευθύνης και αναγκαστικά να προβληθεί η ενέργειά του; Παρασύρθηκε και έφτασε στο σημείο μηδέν; Παίζουν ρόλο το κλίμα που επικρατεί στη χώρα του, οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις χωρίς κανόνες, οι πολιτικές συγκρούσεις χωρίς επιχειρήματα, οι βιτριολικοί υπαινιγμοί, οι συκοφαντίες, οι δολοφονίες χαρακτήρα, τα χοντρά ψέματα; Ρίχνουν εσκεμμένα πολιτικοί όλων των αποχρώσεων λάδι στη φωτιά, καλλιεργούν τον φανατισμό, ενισχύουν τον λαϊκισμό, υποκλίνονται στη δημαγωγία, σιγοντάρουν με επιθετική ρητορική ό,τι πιστεύουν πως τους εξυπηρετεί είτε για να εξοντώσουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους, είτε για να καλύψουν τις πομπές τους, είτε για να κερδίσουν την εξουσία;

Τι έχουμε στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ; Οι συνεργάτες δεν έψαξαν πολύ. Βρήκαν τους ενόχους αμέσως. Σύμφωνα με την εκπρόσωπο της προεδρίας, Καρολάιν Λέβιτ, «η λατρεία του μίσους από την Αριστερά εναντίον του προέδρου και όλων όσοι τον υποστηρίζουν και εργάζονται γι’ αυτόν έχει προκαλέσει πολλούς τραυματισμούς και θανάτους…Τα τελευταία χρόνια κανένας δεν αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει περισσότερη βία από τον Τραμπ… Οσοι χαρακτηρίζουν μόνιμα και άδικα τον πρόεδρο φασίστα, απειλή για τη δημοκρατία και τον συγκρίνουν με τον Χίτλερ για πολιτικούς σκοπούς, τροφοδοτούν αυτού του είδους τη βία». Μάλιστα. Αυτή είναι η επίσημη εξήγηση. Πολύ βολική. Από την επιχειρηματολογία πάντως λείπει ο παράγοντας Τραμπ και οι δικοί του άνθρωποι. Οντως ο Τραμπ έχει δεχτεί επιθέσεις, έχει κατηγορηθεί από πολιτικούς αντιπάλους του για πράξεις και δηλώσεις του, τον έχουν παρομοιάσει με τον Χίτλερ. Αυτός τι έχει κάνει; Είναι υπεράνω; Δεν χρησιμοποιεί μεθόδους και φρασεολογία που φανατίζουν, που σπέρνουν το μίσος, που διχάζουν; Οπως λέει ο Μίλαν Κούντερα, «η παγίδα του μίσους είναι ό,τι μας δένει σφιχτά με τον αντίπαλο».

Οταν αποκαλεί δημοσιογράφους άχρηστους, άσχημους, ανίκανους, στημένους, πληρωμένους και απαιτεί από τις διοικήσεις των μέσων ενημέρωσης που εργάζονται να τους απολύσουν επειδή τόλμησαν οι θρασείς να του κάνουν ερωτήσεις που δεν του αρέσουν, δεν τροφοδοτεί το μίσος; Οταν αποκαλεί τους πολιτικούς αντιπάλους του κομμουνιστές, μαρξιστές-λενινιστές, αναρχικούς, τρομοκράτες, φίλους των παράνομων μεταναστών, δεν στέλνει μήνυμα στους οπαδούς του ότι αυτοί οι τύποι βλάπτουν τη χώρα, υπονομεύουν τη δημοκρατία, όπως αυτός την αντιλαμβάνεται, βοηθάνε τους εξωτερικούς εχθρούς, με λίγα λόγια δεν τους παρουσιάζει ως επικίνδυνους για την πολιτική σταθερότητα και την ασφάλεια; Αυτός δεν ενθάρρυνε τους οπαδούς του να μπουκάρουν στο Καπιτώλιο και να αμφισβητήσουν εμπράκτως (ο ίδιος το έκανε ρητορικώς) το εκλογικό αποτέλεσμα των εκλογών του 2020 μιλώντας για νοθεία; Αυτός δεν άρπαξε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας; Αυτός παρέα με τον κολλητό του Νετανιάχου δεν επιτέθηκαν στο Ιράν; Αυτός δεν διατάζει εξωδικαστικές δολοφονίες; Αυτός δεν έκλεισε τα μάτια του στα εγκλήματα πολέμου και στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διέπραξε και διαπράττει ο Μπίμπι στη Γάζα και στον Λίβανο; Υπάρχουν λοιπόν πολλοί και στο εσωτερικό των ΗΠΑ και σε όλον τον πλανήτη που έχουν σοβαρούς λόγους να τον μισούν και να θέλουν να τον βγάλουν από τη μέση.

Ανάγωγα

Για πρώτη φορά στην ιστορία του Δείκτη Παγκόσμιας Ελευθερίας του Τύπου των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα (RSF), πάνω από τις μισές χώρες του κόσμου κατατάσσονται στις κατηγορίες «δύσκολη» ή «πολύ σοβαρή» κατάσταση για την ελευθερία του Τύπου, ενώ για την Ελλάδα η οργάνωση κάνει λόγο για «συστημική κρίση από το 2021». Ενδιαφέρον στοιχείο; Η χώρα μας βρίσκεται στην 86η θέση. Τι λέει το καθεστώς Μητσοτάκη; Το σύνηθες. Οι ακροαριστεροί λαϊκιστές ελέγχουν τη συγκεκριμένη οργάνωση.

 

Μανιφέστο Τσίπρα: 7.623 λέξεις, μία η “άγνωστη”…

Διαβάζεται σε 4'

Η “άγνωστη” λέξη μεταξύ των χιλιάδων του μανιφέστου Τσίπρα.

• ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ
• 02 Μαΐου 2026

Το «Μανιφέστο για τη συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας» ή αλλιώς το κείμενο προπομπός του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα δόθηκε στη δημοσιότητα. Αποτελείται από 7626 λέξεις (εδώ ολόκληρο).

Το «μανιφέστο» είναι πλήρες, με πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές αναφορές και αναλύσεις για όλα τα τρέχοντα, παρελθόντα και μελλοντικά προβλήματα του κόσμου και της Ελλάδας. Η ανάγνωσή του απαιτεί χρόνο και προσπάθεια και η εποχή (της ταχύτητας) δεν προσφέρεται για ογκώδη κείμενα. Η κριτική, φίλια ή αντίπαλη, άρχισε ήδη. Η αποτίμηση της απόδοσής του θα γίνει το βράδυ των επόμενων εκλογών.

Σήμερα μπορούμε να κάνουμε τις πρώτες πολιτικές παρατηρήσεις. Και η πρώτη δεν μπορεί παρά να γίνει πάνω στις έξι λέξεις του τίτλου του («Η Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής») και στις δέκα λέξεις του υποτίτλου («Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας»).

Όμως, οι κρίσιμες λέξεις είναι δύο: «Κυβερνώσα» (Αριστερά) και «Συμπαράταξη» (των τριών ρευμάτων της). Ας τις δούμε:

Πρώτον, η «κυβερνώσα» Αριστερά δεν είναι άγνωστη έννοια στην Ελλάδα. Το αντίθετο, είναι πραγματικότητα που κράτησε σχεδόν τα μισά χρόνια της Μεταπολίτευσης. Στην πρώτη φάση της ήταν με το σχήμα του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κώστα Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου: 1981-1989, 1993-2004 και 2009-2011. Και στη δεύτερη φάση της(2015-2019) με το σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Εδώ χωράει αρκετή συζήτηση για το τι είδους Αριστερά ήταν αυτή η «κυβερνώσα» στις διάφορες φάσεις της. Όμως, το γεγονός δεν αλλάζει: ήταν κυβερνώσα.

Δεύτερον, ούτε η «συμπαράταξη» συγγενών ρευμάτων και πολιτικών δυνάμεων είναι άγνωστη. Κεντρώες (αλλά αντιδεξιές), κεντροαριστερές, σοσιαλδημοκρατικές και ριζοσπαστικές αριστερές συμπαρατάχθηκαν όσες φορές οι συνθήκες το επέτρεπαν, για να σχηματισθούν κυβερνήσεις εκτός της παραδοσιακής Δεξιάς, που από το 1974 εκφράζει η ΝΔ.

Εδώ και εφτά χρόνια η έννοια «κυβερνώσα» Αριστερά αγνοείται, καθώς την κυβέρνηση έχει καταλάβει η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και οι άλλοτε «κυβερνώσες» δυνάμεις της ευρείας Αριστεράς αδυνατούν να εμφανιστούν ως εναλλακτική δύναμη με προοπτική εξουσίας.

Και αυτό συμβαίνει για έναν βασικό λόγο: οι δυνάμεις αυτής της ευρείας Αριστεράς είναι πολυδιασπασμένες, η συμπαράταξή τους γι’ αυτές τις εκλογές έχει αποκλειστεί και καθεμιά χωριστά (φαίνεται να) θεωρεί ότι θα τα καταφέρει μόνη της.

Το ΠΑΣΟΚ επιμένει εμμονικά στη θεωρία της «αυτόνομης πορείας» και βλέπει τη «συμπαράταξη» των άλλων προοδευτικών δυνάμεων μόνο μέσα στο δικό του σχήμα.

Το ίδιο βλέπει και ο Αλέξης Τσίπρας στο δικό του (υπό ίδρυση) κόμμα. Θεωρεί ότι τα υπάρχοντα κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ) αδυνατούν να γίνουν εναλλακτικοί πόλοι στη ΝΔ και γι’ αυτό πρέπει να γίνει η «υπέρβασή» τους, ώστε να επιτευχθεί «η συμπαράταξη των προοδευτικών δυνάμεων».

Τόσο το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη όσο και το επί θύραις κόμμα Τσίπρα ποντάρουν στη φθορά της ΝΔ Μητσοτάκη. Αν είναι μεγάλη και δεν της επιτρέψει να ανανεώσει τη θητεία της για τρίτη φορά, η «μπάλα» θα περάσει στην άλλη πλευρά. Και τότε η «συμπαράταξή» τους θα γίνει υποχρεωτική.

Εν κατακλείδι, η «άγνωστη» λέξη είναι μία: «συμπαράταξη». Χωρίς την οποία ο στόχος- να γίνει ξανά «κυβερνώσα» η ευρεία Αριστερά- σήμερα δεν μπορεί να γίνει πράξη.

Όποιος πιστεύει το αντίθετο, ας προσέξει αυτήν τη ρήση του Αργεντινού ποιητή Αντόνιο Πόρτσια: «Αν δεν σηκώσεις τα μάτια σου, θα νομίζεις ότι είσαι στο ψηλότερο σημείο»…

Ο Brad Mehldau στη Φρανκφούρτη

Ο Bradford Alexander Mehldau είναι Αμερικανός πιανίστας, συνθέτης και ενορχηστρωτής τζαζ. Ο Mehldau σπούδασε μουσική στο The New School, κάνοντας περιοδείες και ηχογραφήσεις ενώ ήταν ακόμα φοιτητής[......] Wikipedia (Αγγλικά)

 

 
Ο Μπραντ Μέλνταου είναι από τους σημαντικότερους πιανίστες της τζαζ. Η Big Band της Ραδιοφωνίας της Φρανκφούρτης και ο μόνιμος μαέστρος  της, Ντάρσι Τζέιμς Άργκιου, ερμηνεύουν τα έργα του στη Μεγάλη Αίθουσα της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Έλβα  στο Αμβούργο.



Ένας από τους πιο επιδραστικούς πιανίστες των τελευταίων δεκαετιών, ο Brad Mehldau, έχει αποκτήσει οπαδούς πολύ πέρα ​​από τον κόσμο της τζαζ. Μη αρκούμενος στο να είναι ένας εξαιρετικός αυτοσχεδιαστής, ο Αμερικανός μουσικός αντλεί έμπνευση από την παράδοση της τζαζ για να δημιουργήσει σχολαστικά τις συνθέσεις του, ενώ παράλληλα επανερμηνεύει με απολαυστικό τρόπο κλασικά ποπ/ροκ κομμάτια.

 Στο πλαίσιο του φεστιβάλ τσέπης Reflektor, ο πιανίστας ερμηνεύει τόσο σόλο όσο και σε σύνολα. Αυτή είναι επίσης μια ευκαιρία να ακούσουμε νέες διασκευές των συνθέσεών του για μεγάλα σύνολα με τη Frankfurt Radio Big Band. 

Αυτά τα κομμάτια θα αντηχήσουν σε μορφή ευρείας οθόνης υπό τη διεύθυνση του Darcy James Argue. Χαρακτηρισμένος από το αμερικανικό περιοδικό Stereophile ως «ένας από τους καλύτερους συνθέτες big band της εποχής», ο Καναδός μουσικός είναι επί του παρόντος καλλιτέχνης-μόνιμος κάτοικος στη Φρανκφούρτη. 

Ο Brad Mehldau δεν κρύβει τον θαυμασμό του για αυτόν τον συνάδελφο, ο οποίος είναι ικανός να ωθήσει τη μουσική big band σε αχαρτογράφητα εδάφη. Και ο Αμερικανός πιανίστας επαίνεσε το έργο του τόσο ως συνθέτης όσο και ως ενορχηστρωτής. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας μπορεί να ανακαλυφθεί στη Μεγάλη Αίθουσα της Elbphilharmonie στο Αμβούργο.

Γυρίστηκε στις 14 Μαρτίου 2025 στην Elbphilharmonie στο Αμβούργο της Γερμανίας.

Τα τερατώδη ψέματα της δεξιάς προπαγάνδας για την οικονομία το 2018 και η «μαγική εικόνα του σήμερα»

 

Τα “τερατώδη ψέμματα” το 2019 εις βάρος της κυβέρνησης Τσίπρα για την οικονομία και η “μαγική εικόνα” που παρουσιάζουν σήμερα, για να στηρίξουν Μητσοτάκη!

Μην το χάσετε ‼️
Ο Καθηγητής Δημόσιας Οικονομικής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Φραγκίσκος Κουτεντάκης,αποκαλύπτει γιατί οι Έλληνες αδίκησαν τον Αλέξη Τσίπρα και πώς η προπαγάνδα του καθεστώτος κατασκεύασε τερατώδη ψέματα για την οικονομία για να φοβίσει τον κόσμο
Δείτε το pic.twitter.com/It3qNkupg6

— Marka2‼️ (@Marka2free) April 30, 2026

Πηγή: thefaq.gr

01/05/2026

_______________________

Άρθρο του Φρ. Κουτεντάκη, Μέλους του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα και Επίκουρου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στην εφημερίδα “Τα Νέα”

«Αν η πραγματικότητα διαφέρει από την αντίληψη που έχουμε για αυτή, έλεγαν παλιά, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Αυτό ισχύει για πολλές πλευρές της πολιτικής ζωής καθώς μεταξύ πραγματικότητας και αντίληψης μεσολαβεί η πολιτική επικοινωνία, υπερτονίζοντας κάποιες πλευρές της πραγματικότητας και αποκρύπτοντας κάποιες άλλες, προκειμένου να εξυπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες. Η αντίληψη που καλλιεργείται για την ελληνική οικονομία από την παρούσα κυβέρνηση είναι ένα εξαιρετικό τέτοιο παράδειγμα.

Αρκεί μια σύγκριση του όχι και τόσο μακρινού 2018 με το 2024 αναφέροντας τρία βασικά μακροοικονομικά μεγέθη που δίνουν τη γενική εικόνα. Το 2018, όταν η ελληνική οικονομία δεν είχε βγει καλά καλά από το μνημόνιο, ο ρυθμός μεγέθυνσης του ΑΕΠ ήταν 2,1%, το πρωτογενές πλεόνασμα 4,3% του ΑΕΠ και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είχε έλλειμμα 3% του ΑΕΠ. Οι τότε αντιπολιτευτικές φωνές μιλούσαν για στασιμότητα, υπερπλεονάσματα και χαμηλή ανταγωνιστικότητα. Εφτά χρόνια μετά, το 2024, η ελληνική οικονομία έχει τον ίδιο ακριβώς ρυθμό μεγέθυνσης (2,1%) υψηλότερο πρωτογενές πλεόνασμα (4,8% του ΑΕΠ) και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τρέχει με έλλειμμα πάνω από 7% του ΑΕΠ. Οι ίδιες πρώην αντιπολιτευτικές φωνές, που είναι πλέον φιλοκυβερνητικές, μιλούν για απογείωση, δημοσιονομική σταθερότητα και εξωστρέφεια.

Καμία επικοινωνιακή στρατηγική δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς το ανάλογο αφήγημα ή, καλύτερα, τον μύθο που τη συνοδεύει. Στην περίπτωσή μας ο μύθος είναι πως η παρούσα κυβέρνηση επιδεικνύει υπερβάλλοντα μεταρρυθμιστικό ζήλο που αλλάζει την Ελλάδα, θεραπεύει τις διαχρονικές παθογένειες κι απελευθερώνει τις δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις που φέρνουν την οικονομική ανάπτυξη. Αν, ωστόσο, αναρωτηθεί κανείς ποιες είναι αυτές οι μεταρρυθμίσεις, μάλλον θα απογοητευτεί. Δύσκολα μπορεί κανείς να βρει έστω και μία βαθιά και ουσιαστική μεταρρύθμιση – από εκείνες που αλλάζουν προς το καλύτερο τους όρους του οικονομικού παιχνιδιού – που να υλοποίησε στη θητεία της η παρούσα κυβέρνηση. Η μόνη χρήσιμη μεταρρύθμιση που μπορεί να πιστωθεί είναι η ψηφιοποίηση των συναλλαγών του πολίτη με το κράτος που παρότι διευκολύνει τη ζωή όλων μας, ελάχιστα συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη. Εκτός, βέβαια, αν θεωρήσει κανείς αναπτυξιακές μεταρρυθμίσεις τη 13ωρη ημέρα εργασίας ή τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Το συμπέρασμα είναι πως ελάχιστη σημασία έχει η πραγματικότητα και τα στοιχεία. Μια κυβέρνηση που απολαμβάνει την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των μέσων ενημέρωσης και έχει στη διάθεσή της στρατιές από οικονομολόγους – περισσότερο ή λιγότερο έγκριτους, μικρή σημασία έχει – μπορεί να καλλιεργεί μια μαγική εικόνα επιτυχίας σε ένα ευκολόπιστο ακροατήριο. Όσο όμως κι αν αλληλοσυγχαίρονται οι υπεύθυνοι για την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής, όσο κι αν απολαμβάνουν τα χειροκροτήματα του φιλοθεάμονος κοινού, δεν αρκεί για να λύσουν τα πραγματικά προβλήματα ούτε να προστατεύσουν την ελληνική οικονομία από τα σύννεφα αβεβαιότητας που συγκεντρώνονται στον ορίζοντα. Όσο «θωρακισμένη» ήταν η ελληνική οικονομία το 2008, άλλο τόσο ασφαλής είναι σήμερα.»

Χάκαραν το Ουφίτσι και ζητούν λύτρα !

 

Χάκαραν το Ουφίτσι! «Μπήκαν παντού» και τώρα ζητούν «λύτρα» από το μουσείο

• 

Χάκερ επιτέθηκαν στο Ουφίτσι, κλέβοντας κωδικούς πρόσβασης, χάρτες και τοποθεσίες καμερών, σύμφωνα με δημοσίευμα της Corriere della Sera. 

Πηγή: LiFO

Χάκερ επιτέθηκαν στο Ουφίτσι, κλέβοντας κωδικούς πρόσβασης, χάρτες και τοποθεσίες καμερών, σύμφωνα με δημοσίευμα της Corriere della Sera.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, οι χάκερ «μπήκαν παντού», απαιτώντας τώρα «λύτρα» και απειλώντας να πουλήσουν τις πληροφορίες που έχουν κλαπεί από τους διακομιστές, στο dark web. «Ένα ολόκληρο τμήμα του Palazzo Pitti έχει κλείσει από τις 3 Φεβρουαρίου μέχρι νεωτέρας, επίσημα για ''έκτακτη συντήρηση''. Τα πιο πολύτιμα κοσμήματα του Θησαυροφυλακίου των Μεγάλων Δουκών μεταφέρθηκαν βιαστικά στο θησαυροφυλάκιο της Τράπεζας της Ιταλίας. Οι πόρτες και οι έξοδοι κινδύνου οχυρώθηκαν με τούβλα και κονίαμα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Και οι εργαζόμενοι έχουν λάβει οδηγίες να μην το αναφέρουν» επισημαίνει η Corriere della Sera. Επειδή τότε, πριν από δύο μήνες, όπως και σήμερα, το Ουφίτσι απειλείται, συνεχίζει το δημοσίευμα.

«Μεταξύ τέλους Ιανουαρίου και αρχών Φεβρουαρίου, μια ομάδα χάκερ κατάφερε να παραβιάσει το δίκτυο υπολογιστών του μουσειακού συγκροτήματος της Φλωρεντίας- το οποίο περιλαμβάνει, εκτός από τις Πινακοθήκες, το Palazzo Pitti και τους Κήπους Boboli. Η επίσημη εκδοχή, που δημοσιεύθηκε αμέσως μετά, μιλούσε γενικά για επιπτώσεις στα διοικητικά συστήματα, αλλά οι λεπτομέρειες και το παρασκήνιο αποκαλύπτουν την πραγματική έκταση της επίθεσης, με τους διακομιστές να έχουν αδειάσει. Αρχικά, εκλάπη ολόκληρο το αρχείο του φωτογραφικού τμήματος, συμπεριλαμβανομένων πινάκων ζωγραφικής και εγγράφων που ψηφιοποιήθηκαν μετά από δεκαετίες εργασίας, μερικά από τα οποία έχουν πλέον χαθεί. Αίτημα λύτρων στάλθηκε ακόμη και απευθείας στο προσωπικό τηλέφωνο του διευθυντή Simone Verde».

Οι δράστες κατάφεραν επίσης να αποκτήσουν πρόσβαση στα συστήματα του τεχνικού γραφείου, αποκτώντας πρόσβαση σε κωδικούς, συστήματα συναγερμού, εσωτερικούς χάρτες, εισόδους, εξόδους και διαδρομές εξυπηρέτησης. Αναφέρεται επίσης, ότι γνωρίζουν τις θέσεις των καμερών παρακολούθησης και των αισθητήρων. Αυτές οι πληροφορίες, εάν χρησιμοποιηθούν, θα τους επιτρέψουν να πλοηγηθούν στις εκατοντάδες αίθουσες, γνωρίζοντας ακριβώς πού να πάνε, τι να αποφύγουν και τι να απενεργοποιήσουν. Αυτά τα κρίσιμα δεδομένα μπορεί να πουληθούν στο dark web εάν το μουσείο δεν πληρώσει τα «λύτρα», σύμφωνα με τους δράστες. 

Το ελάττωμα στο σύστημα του Ουφίτσι

Και συνεχίζει η Corriere della Sera: «Υπήρχε ένα ελάττωμα στο σύστημα του Ουφίτσι. Το αδύναμο σημείο φέρεται να εντοπίστηκε στο πρόγραμμα που διαχειρίζεται τη ροή εικόνων χαμηλής ανάλυσης, προσβάσιμων από την ιστοσελίδα του ιδρύματος: ''Ένα από τα πολύ λίγα που δεν είχαν ακόμη ενημερωθεί. Εκεί μπήκαν'', λένε εσωτερικές πηγές. ''Μετά πήγαν παντού. Όλα είναι συνδεδεμένα με τον διακομιστή: υπολογιστές, τηλέφωνα, ακόμη και του διευθυντή. Εδώ, στα γραφεία, όλα ήταν εκτός λειτουργίας για πάνω από δύο εβδομάδες''. Δεν ήταν επιδρομή. Η πρόσβαση στα συστήματα του μουσείου, φαίνεται, χρονολογείται μήνες πριν».

Κάποιοι λένε ότι χρονολογείται από τον περασμένο Αύγουστο. «Μόλις μπήκαν μέσα, κινούνταν αργά στο δίκτυο, αντιγράφοντας δεδομένα με την πάροδο του χρόνου, σταγόνα-σταγόνα. Μόνο στο τέλος, όταν το υλικό είχε ήδη αφαιρεθεί, τα συστήματα μπλοκαρίστηκαν και έφτασε το αίτημα για ''λύτρα''. Η απειλή ελήφθη εξαιρετικά σοβαρά υπόψη από την αρχή από την εισαγγελία και την αστυνομία, οι οποίοι παρενέβησαν με την υποστήριξη της Εθνικής Υπηρεσίας Κυβερνοασφάλειας, μετά την καταγγελία για την επίθεση. Όσοι έχουν εισέλθει γνωρίζουν τώρα την εσωτερική δομή του Ουφίτσι μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια. Πέρα από αυτό, ίσως έχουν τα ''κλειδιά'', τη ''λογική της διοίκησης'': γνωρίζουν τις στρατηγικές αποφάσεις, πώς λαμβάνονται και από ποιον, πώς λειτουργεί ο μηχανισμός επιτήρησης. Ενώ το μουσείο συνέχιζε να λειτουργεί, παρέμειναν μέσα για μήνες. Ήταν αρκετός χρόνος για να αλλάξουν από τον έναν υπολογιστή στον άλλον, από το ένα τηλέφωνο στο άλλο, μελετώντας ημερολόγια, βιβλία διευθύνσεων, μηνύματα, ηλεκτρονικά μηνύματα, εμπιστευτικά έγγραφα».

«Το Ουφίτσι δεν είναι μόνο το πιο σημαντικό και επισκέψιμο μουσείο στην Ιταλία, ένα από τα πιο θαυμαστά στον κόσμο, θεματοφύλακας μιας ανεκτίμητης ιστορικής και καλλιτεχνικής κληρονομιάς, είναι επίσης μια εταιρεία με κύκλο εργασιών 60 εκατομμυρίων ευρώ, με ημερήσια ταμειακή ροή που τις ημέρες αιχμής φτάνει το μισό εκατομμύριο. Στο Λούβρο στο Παρίσι, ληστές, ίσως με λιγότερες πληροφορίες στη διάθεσή τους, χρειάστηκαν μερικά λεπτά για να κλέψουν τα Κοσμήματα του Στέμματος. Αυτό δεν έχει συμβεί στο Ουφίτσι, τουλάχιστον όχι ακόμα» καταλήγει η Corriere della Sera, με τον διευθυντή του μουσείου να μην κάνει κάποιο σχόλιο για την υπόθεση.

BBC

Italy's famed Uffizi admits cyber-attack but denies security breach

Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ (ΧΑΖΩΝ) ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΙΔΙΩΤΕΣ : Εισιτήριο τριάντα (30) ευρώ. Επιπλέον, ιδιώτης θα εισπράττει ένα (1) ευρώ για τη χρήση τουαλέτας και δύο ευρώ (2) για το Locker προσωπικών ειδών, όσο θα διαρκεί η χρήση της τουαλέτας,!

 

    ΠΟΣΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ! 

Με βάση την προκήρυξη μίσθωσης των τουαλετών της Ακρόπολης , ο ιδιώτης που θα αναλάβει, θα καταβάλει στο δημόσιο 27.096 ευρώ το χρόνο (δηλαδή συνολικά 162.576 ευρώ για τα πρώτα 6 χρόνια), ενώ για το ίδιο διάστημα θα εισπράξει κάποιες δεκάδες εκατομμύρια ευρώ (με συντηρητικούς "επιπόλαιους" υπολογισμούς θα εισπράξει άνετα γύρω στα 35 εκατομμύρια για τα πρώτα 6 χρόνια).  

Μάρκος Χατζησάββας

avgi.gr 

Πόση υποκρισία όταν λένε "δεν υπάρχουν περιθώρια" για μείωση του ΦΠΑ όμως εύκολα βρίσκονται πόροι για "δώρα" σε ιδιώτες και «γαλάζιες ακρίδες»;

Ακούγεται απίστευτο αλλά στην Ελλάδα του Μητσοτάκη θα το ζήσουμε κι αυτό!!! 

Υπογράφτηκε στις 14 Απριλίου η σχετική προκήρυξη και βρίσκεται σε εξέλιξη ο διαγωνισμός για άλλη μια ευφάνταστη (πλην σκανδαλώδη) ιδέα της «αμαρτωλής» κυβέρνησης Μητσοτάκη, να παραδώσουν τις πρόσφατα ανακαινισμένες  - με χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης -  τουαλέτες των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας σε ιδιώτη!

Συγκεκριμένα, παρόλο που πουθενά αλλού στην Ευρώπη δεν προβλέπεται αντίτιμο για χρήση τουαλέτας σε αρχαιολογικούς χώρους, θεσπίζουν για 6 χρόνια (με δικαίωμα επέκτασης άλλα 6) το παγκοσμίως πρωτοφανές αντίτιμο του ενός (1) ευρώ για είσοδο και χρήση των υγειονομικών χώρων και επιπλέον δύο (2) ευρώ για το Locker προσωπικών ειδών όσο θα διαρκεί η χρήση, αφού ρητά απαγορεύεται να μπει κάποιος με την τσάντα του στους χώρους αυτούς! Με βάση την προκήρυξη, ο ιδιώτης που θα αναλάβει, θα καταβάλει στο δημόσιο 27.096 ευρώ το χρόνο (δηλαδή συνολικά 162.576 ευρώ για τα πρώτα 6 χρόνια), ενώ για το ίδιο διάστημα θα εισπράξει κάποιες δεκάδες εκατομμύρια ευρώ (με συντηρητικούς "επιπόλαιους" υπολογισμούς θα εισπράξει άνετα γύρω στα 35 εκατομμύρια για τα πρώτα 6 χρόνια).  

Όπως λένε και στην σχετική τους ανακοίνωσή όλοι οι σύλλογοι εργαζομένων, αρχαιολόγων, συντηρητών και ξεναγών του ΥΠΠΟ, μετά και την πρόσφατη αδικαιολόγητη υπέρογκη αύξηση των εισιτηρίων εισόδου στους αρχαιολογικούς χώρους, που έχει ήδη εφαρμοστεί και αποκλείει δια ροπάλου τους οικονομικά αδύνατους (Ακρόπολη: 30 ευρώ, Αρχαία Αγορά: 20 ευρώ, Ολυμπιείο: 20 ευρώ, Κεραμεικός: 10 ευρώ), έρχεται αυτό με τη χρήση στοιχειωδών υποδομών να επιβαρύνει και πάλι τους επισκέπτες! 

Αυτό, πέρα από την δυσφημιστική πρωτοτυπία και την (για άλλη μια φορά) σκανδαλώδη εκχώρηση δημόσιων πόρων σε ιδιώτη, αποτελεί τρανή επιβεβαίωση της ισοπεδωτικής νοοτροπίας της κυβέρνησης και της αμετανόητης πρακτικής της (παρόλα τα σκάνδαλα που έχουν έρθει στη δημοσιότητα), ενώ καταδεικνύει και συμβολίζει χαρακτηριστικά ως λάβαρο το τι εστί ΝΔ σήμερα. Πόση υποκρισία να δείξουν ακόμα όταν λένε "δεν υπάρχουν περιθώρια" για μείωση του ΦΠΑ σε είδη πρώτης ανάγκης ή μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα, την ίδια ώρα που εύκολα βρίσκονται πόροι για "δώρα" σε ιδιώτες και «γαλάζιες ακρίδες»;

Συντονιστής Τμήματος Διαφάνειας ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
 

 

• Η ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΑΘΛΙΑΣ ΜΕΝΔΩΝΕΙΑΣ ΠΡΑΞΗΣ