PHILIP GLASS // 'Etude No. 17' by WindSync

 Ημερομηνία κυκλοφορίας άλμπουμ → Μάρτιος 2026

Delos Music κα

Μετά από τις θετικές κριτικές των The New York Times, Gramophone και BBC Music Magazine για το άλμπουμ του Forgotten Sounds, ο κλαρινετίστας Graeme Steele Johnson επιστρέφει στην εταιρεία DELOS με τη WindSync.

 «Μια σημαντική δύναμη στο αμερικανικό τοπίο της μουσικής δωματίου», το κουιντέτο πνευστών έχει εμφανιστεί σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και στο εξωτερικό, παρουσιάζοντας σε μεγάλο βαθμό αυτοδημιούργητο ρεπερτόριο – παραγγελμένο από το συγκρότημα ή διασκευασμένο εσωτερικά. 

Σε αυτό το άλμπουμ, οι μουσικοί εντοπίζουν την στιλιστική ποικιλομορφία της αμερικανικής μουσικής σε μία μόνο πηγή: όχι έναν ιδρυτή αλλά μια Γαλλίδα δεσποινίδα, τη 

Νάντια Μπουλανζέ(1887-1979)

 Η συνθέτρια, μαέστρος, θεωρητικός της μουσικής και θρυλική παιδαγωγός σύνθεσης άσκησε τεράστια επιρροή στην αμερικανική μουσική και τους μουσικούς. 

Το εντυπωσιακό ρόστερ των μαθητών της Boulanger που εμφανίζονται σε αυτό το άλμπουμ το μαρτυρά: οι Philip Glass, Elliott Carter, Quincy Jones και Marion Bauer, των οποίων το Κουιντέτο Ξύλινων Πνευστών έχει αναβιώσει και ηχογραφηθεί εδώ για πρώτη φορά. 

Στη Νάντια, το WindSync ελπίζει να εξανθρωπίσει τη Δεσποινίδα, όπως την γνώριζαν οι μαθητές της, αφηγούμενο την ιστορία της μέσα από μουσική ενός αιώνα γραμμένη από καθηγητές και μαθητές, μια κληρονομιά ιλιγγιωδώς ποικίλης αμερικανικής μουσικής που αντηχεί μέχρι σήμερα.

The Great Flamarion (1945): μόνο και μόνο επειδή παίζει ο Έριχ φον Στρόχαϊμ

Η ιστορία ξεκινά με έναν πυροβολισμό και έναν φόνο στα παρασκήνια ενός καμπαρέ στην Πόλη του Μεξικού. Ο δράστης τραυματισμένος εξομολογείται την ιστορία του σε έναν θεατρίνο. Η αφήγηση γυρίζει πίσω στο παρελθόν .

Ο The Great Flamarion (Έριχ φον Στρόχαϊμ) είναι ένας διάσημος, αλαζόνας και μισογύνης εκτελεστής βολών με πιστόλι στο βαριετέ. Στο ρεπερτόριό του συμμετέχουν δύο βοηθοί: η πανέμορφη Κόνι (Mary Beth Hughes) και ο μεθυσμένος, κακοποιητικός σύζυγός της, Αλ (Dan Duryea). 

Παρά την αρχική του απόσταση, ο Φλαμαριόν πέφτει θύμα της γοητείας της Κόνι, μιας κλασικής μοιραίας γυναίκας (femme fatale).

 Εκείνη τον πείθει να δολοφονήσει τον άντρα της κατά τη διάρκεια της παράστασής τους, ώστε να μπορέσουν να ζήσουν μαζί. Αυτή η απόφαση, ωστόσο, τον οδηγεί σε μια σπείρα αυτοκαταστροφής και εκδίκησης . Αυτή ήταν μια από τις πρώτες ταινίες που τράβηξαν την προσοχή των κριτικών για τον σκηνοθέτη Άντονι Μαν, ο οποίος αργότερα έγινε διάσημος για τα γουέστερν του με τον Τζέιμς Στιούαρτ .

 Ολόκληρη η ταινία είναι ένα μεγάλο φλας μπακ, που αφηγείται ένας ετοιμοθάνατος. Αυτή η τεχνική δημιουργεί από την αρχή ένα αίσθημα μοιραίας κατάληξης .
Η ταινία γυρίστηκε με εξαιρετικά μικρό προϋπολογισμό ($150,000) και σε μόλις 14 ημέρες . Παρά το γεγονός αυτό, ο Μαν κατάφερε να δημιουργήσει μια σκοτεινή, κλειστοφοβική και γεμάτη ένταση ατμόσφαιρα, χαρακτηριστική του φιλμ νουάρ.
 Το σκηνικό  με τον κόσμο του βαριετέ και των παρασκηνίων προσθέτει μια αίσθηση φτήνιας, απόγνωσης και παρακμής, που ταιριάζει απόλυτα με το ηθικό σκοτάδι των χαρακτήρων 

The Great Flamarion

*Έριχ φον Στρόχαϊμ (1885-1957) ήταν αυστροαμερικανός σκηνοθέτης, ηθοποιός και σεναριογράφος, γνωστός περισσότερο ως κινηματογραφικός αστέρας και αβανγκάρντ, οραματιστής σκηνοθέτης της εποχής του βωβού κινηματογράφου. [........]Βικιπαίδεια

Βαριά είναι τα μάτια σου , Χαρικλώ.Μαντεύω τι έκανες εχθές το βράδυ...

  ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΛΕΝΤΑΡΙΟΣ 

 

Anthologia Graeca, V 259.

Ὄμματά σευ βαρύθουσι, πόθου πνείοντα, Χαρικλοῖ,
οἷάπερ ἐκ λέκτρων ἄρτι διεγρομένης·
ἔσκυλται δὲ κόμη, ῥοδέης δ᾽ ἀμάρυγμα παρειῆς
ὦχρος ἔχει λευκός, καὶ δέμας ἐκλέλυται.
κεἰ μὲν παννυχίῃσιν ὁμιλήσασα παλαίστραις
ταῦτα φέρεις, ὄλβου παντὸς ὑπερπέτεται
ὅς σε περιπλέγδην ἔχε πήχεσιν εἰ δέ σε τήκει
θερμὸς ἔρως, εἴης εἰς ἐμὲ τηκομένη.

ΠΑΛΑΤΙΝΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ

5, 259 

ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΛΕΝΤΑΡΙΟΣ *

Βαριά είναι τα μάτια σου , Χαρικλώ**, πόθο αποπνέουν,
Σαν να έχεις  μόλις σηκωθεί από το κρεβάτι.

Ατημέλητη η κόμη σου, στα ακτινοβόλα ροζ μάγουλα
απλωμένη η χλομάδα , το σώμα σου άτονο.

Σημάδια  νυχτερινής μάχης είναι αυτά;

Πετάει ψηλότερα  από κάθε ανθρώπινη χαρά
Όποιος  σε κρατάει  γερά  στα μπράτσα  του.

Αν  όμως λαχταράς μια φλογερή αγάπη, 

μακάρι να έλιωνες για μένα.

Μετάφραση: Gerontakos 

 

ΠΡΑΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΑ 

*Ο Παύλος ο Σιλεντιάριος είναι μια από τις πιο γοητευτικές και αντιφατικές προσωπικότητες της βυζαντινής γραμματείας του 6ου αιώνα (εποχή του Ιουστινιανού). Συνδυάζει την ιδιότητα του υψηλόβαθμου κρατικού λειτουργού με εκείνη του παθιασμένου ερωτικού ποιητή.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια. Υπήρξε ένα  από τα πλέον έμπιστα πρόσωπα του Ιουστινιανού.Ήταν ο επικεφαλής των σιλεντιαρίων στο παλάτι, μιας ομάδας 30 αξιωματούχων που φρόντιζαν για την τάξη και την ησυχία («σιωπή») στις αυτοκρατορικές ακροάσεις και τελετές. 

Το 562 μ.Χ., όταν εγκαινιάστηκε για δεύτερη φορά η Αγία Σοφία (μετά την επισκευή του τρούλου που είχε καταρρεύσει), ο Παύλος Σιλεντάριος κλήθηκε να απαγγείλει ένα εγκωμιαστικό ποίημα.Το έργο αυτό αποτελεί την πιο λεπτομερή και ακριβή περιγραφή του ναού από την αρχαιότητα.Περιγράφει με εκπληκτική ακρίβεια τα μάρμαρα, τον φωτισμό, τον τρούλο και τον διάκοσμο. Χάρη σε αυτό το κείμενο, οι σημερινοί αρχαιολόγοι γνωρίζουν πώς ακριβώς ήταν ο ναός πριν από τις μεταγενέστερες αλλαγές.

Παρά το αυστηρό του δημόσιο αξίωμα, ο Παύλος θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους επιγραμματοποιούς της Παλατινής Ανθολογίας (Κύκλος του Αγαθία).Τα επιγράμματά του (περίπου 80 έχουν διασωθεί στο 5ο Βιβλίο ) είναι έντονα ερωτικά, σχεδόν ασύμβατα με τα χριστιανικά ήθη της εποχής του. Διακρίνονται για τη λεπτότητα, την κομψότητα της γλώσσας (χρησιμοποιεί την ομηρική διάλεκτο) και τον ρεαλισμό των συναισθημάτων. Συχνά περιγράφει την αγωνία του χωρισμού, τη ζήλια και την ομορφιά της γυναίκας.

Ο Παύλος Σιλεντάριος  θεωρείται ένας από τους τελευταίους μεγάλους ποιητές που χρησιμοποίησαν την αρχαία ελληνική ποιητική φόρμα (δακτυλικό εξάμετρο και ελεγειακό δίστιχο) με εξαιρετική  αρτιότητα. Στο έργο του συναντιέται ο παλαιός ελληνορωμαϊκός κόσμος με τη νέα χριστιανική πραγματικότητα του Βυζαντίου.

Αν και έγραψε ως αυθεντία για την Αγία Σοφία, οι ερωτικοί του στίχοι είναι τόσο ζωντανοί που πολλοί μελετητές λένε ότι «η καρδιά του βρισκόταν στα κοσμικά σαλόνια και το πνεύμα του στον τρούλο του ναού».

**Το όνομα Χαρικλώ  σημαίνει "αυτή που  κλώθει με χάρη" και το  φέρουν τρία διαφορετικά πρόσωπα στην ελληνική μυθολογία.Περισσότερα εδώ:

Χαρικλώ/Βικιπαίδεια

Λεπτομέρεια από αγγείο που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο: ο Χείρων,  η  Ήβη, ο Διόνυσος , η Λητώ, ,η Χαρικλώ , η Εστία , η Δήμητρα , η Ίριδα και  Πηλέας  απεικονίζονται στην πομπή των θεών που παρευρίσκονται στον γάμο του Πηλέα και της Θέτιδας.

 ******************

 

 

ΣΑΝ ΤΟ ΚΕΡΑΚΙ ΚΑΙΓΟΜΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ,  ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΛΙΩΝΕΙΣ ΓΙΑ ΑΛΛΟΝ

Sxol;iase to po;ihma

Το ποίημα του Παύλου Σιλεντιάριου (Παύλος ο Σιλεντιάριος, 6ος αι. μ.Χ.), από την Παλατινή Ανθολογία, είναι ένα τυπικό αλλά και εξαιρετικά εκλεπτυσμένο δείγμα της ερωτικής επιγραμματοποιίας της ύστερης αρχαιότητας.

Ο ποιητής απευθύνεται σε μια γυναίκα που ποθεί πολύ , τη Χαρικλώ. Παρατηρώντας  την εμφάνισή της συμπεραίνει ότι η γυναίκα ξενύχτησε κάνοντας έρωτα . Η περιγραφή των «σημαδιών» πάνω της λειτουργεί ως αφορμή για να εκφράσει πρώτα θαυμασμό και μετά ζήλια και επιθυμία.

Το επίγραμμα χωρίζεται σε δύο σαφή μέρη:

    Στίχοι 1-5: Περιγραφή της Χαρικλού:βαρύ βλέμμα, ατημέλητη κόμη, χλομάδα στα ροζ μάγουλα, άτονο σώμα. Η ρητορική ερώτηση που ακολουθεί («Σημάδια νυχτερινής μάχης είναι αυτά;») λειτουργεί ως ειρωνική επίφαση αφέλειας , αφού ο ποιητής γνωρίζει πολύ καλά την απάντηση.

    Στίχοι 6-9: Αντίδραση του ποιητή. Πρώτα γενικεύει: «Όποιος σε κρατάει γερά στα μπράτσα του πετάει ψηλότερα από κάθε ανθρώπινη χαρά». Έπειτα μεταβαίνει στην προσωπική του επιθυμία: «Μακάρι να έλιωνες για μένα» – δηλαδή, μακάρι εγώ να ήμουν στη θέση του τυχερού εραστή.


Η Χαρικλώ δεν παρουσιάζεται στον ποιητή  με τη φυσιολογική , περιποιημένη μορφή της , έχοντας ως γυναίκα φιλάρεσκη  κάνει με επιμέλεια την πρωινή της τουαλέτα  . Η  ατημελησία , ωστόσο,αυτή, αντί να απωθεί τον επιγραμματοποιό,  την  κάνει πιο ελκυστική στα μάτια του.

Ο ποιητής δεν είναι ο εραστής της Χαρικλούς . Είναι ο παρατηρητής που «διαβάζει» στο σώμα της τα σημάδια της νυχτερινής ερωτικής κραιπάλης μ΄έναν άγνωστο εραστή . Αντί όμως  να την κατακρίνει ή να λυπηθεί για το αυταπόδεικτο γεγονός, αυτός εξυμνεί τον αντίπαλό του: «Πετάει ψηλότερα από κάθε ανθρώπινη χαρά όποιος σε κρατάει γερά». Η ζήλια μετατρέπεται σε  ωδή στην ευτυχία του άλλου , αλλά  ταυτόχρονα και σε μια ανυπόκριτη υπόσχεση : «Αν λαχταράς μια φλογερή αγάπη, εγώ μπορώ να σου την προσφέρω ». Το «μακάρι να έλιωνες για μένα» είναι ταυτόχρονα ευχή και πρόσκληση  για ένα έρωτα πιο συναρπαστικό από αυτόν που ζει τώρα η γυναίκα  με τον  ερωμένο της .

Nick Drake : Way To Blue/ Fruit Tree

  

Ο Νικ Ντρέικ (Nicholas Rodney "Nick" Drake, 19 Ιουνίου 1948 – 25 Νοεμβρίου 1974) ήταν Άγγλος τραγουδοποιός και μουσικός, γνωστός για τις μελαγχολικές και εσωστρεφείς συνθέσεις του. Διακρίθηκε κυρίως στην ακουστική κιθάρα και στο πιάνο, ενώ στις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών του χρησιμοποίησε περιστασιακά κλαρινέτο και σαξόφωνο. Αν και η μουσική του δεν είχε απήχηση σε ευρύ ακροατήριο ενόσω ζούσε, μετά το θάνατο του άρχισε να αναγνωρίζεται ολοένα περισσότερο, σε τέτοιο βαθμό ώστε να συγκαταλέγεται σήμερα ανάμεσα στους Βρετανούς συνθέτες που είχαν τη μεγαλύτερη επιρροή.[...............................] 

Βικιπαίδεια

Nick Drake: Η μπαλάντα της σιωπηλής αυτοκαταστροφής

Σοκ και δέος από τη διαβολική μηχανή θανάτου του Ισραήλ

 

Μέσα στο Cloud of War του Ισραήλ που αυτοματοποιεί τις εξ αποστάσεως εκτελέσεις

Αξιωματικός του ισραηλινού στρατού αποκάλυψε πώς λειτουργεί το “Εργοστάσιο Επιχειρησιακών Δεδομένων και ΑΙ” του Ισραήλ. Δηλαδή, η υπερσύγχρονη “μηχανή θανάτου”. 

 

 

Νίκη Μπάκουλη

news247.gr

 6–8 λεπτά

---

Ο ισραηλινός στρατός έκανε ένα πρωτοφανές “άνοιγμα” και αποκάλυψε μέσω της Haaretz και της Yedioth Ahronoth τη δολοφονική μηχανή που έχει δημιουργήσει και του επιτρέπει να έχει πολλαπλά ανοιχτά μέτωπα.

Οι αναγνώστες του NEWS 24/7 είχαν διαβάσει τα κύρια σημεία την Τρίτη, ημέρα που “ανώτερος αξιωματικός” των IDF παρείχε εξτρά πληροφορίες.

Θεωρούμε δεδομένο πως δεν αποκάλυψε τα πάντα, όπως και ότι δεν ήταν τυχαία η εμφάνιση του, λίγες ώρες μετά την προειδοποίηση του αρχηγού του Ισραηλινού Στρατού,  Εγιάλ Ζαμίρ για πιθανή κατάρρευση, λόγω έλλειψης στρατευμάτων, για τις συγκρούσεις σε Ιράν, Λίβανο, Γάζα, συν την ανάπτυξη πρόσθετων δυνάμεων στην Δυτική Όχθη.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που έχει στα χέρια του το Ισραήλ, προκαλεί τρόμο. Όπως είπε η πηγή “οι αποστολές που κάνουμε σήμερα, ήταν αδύνατες μέχρι πριν λίγους μήνες”.

Όλα αρχίζουν από το σύστημα που μπορεί και επεξεργάζεται τεράστιους όγκους δεδομένων, σε πραγματικό χρόνο, αναγνωρίζει μοτίβα των στόχων, τρέχει σε προσομοιώσεις τις επιθέσεις και μετά τις κάνει πράξη.

Έτσι, έχουν δολοφονηθεί τουλάχιστον 250 ηγετικά στελέχη του Ιράν, στον ένα μήνα του πολέμου που άρχισαν στη χώρα οι ΗΠΑ και Ισραήλ.

Σχετικό Άρθρο

H Haaretzκαι η Yedioth Ahronoth λοιπόν, εξασφάλισε την επιβεβαίωση των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων (IDF) πως «η υποδομή τεχνητής νοημοσύνης που κατασκευάστηκε στη Γάζα, είναι πλέον ενεργή στο Ιράν και τον Λίβανο».

Tι κάνει σε real time η μηχανή θανάτου του Ισραήλ

Πάντα σύμφωνα με όσα είπε εκπρόσωπος των IDF στη Haaretz το Εργοστάσιο Επιχειρησιακών Δεδομένων και Τεχνητής Νοημοσύνης, όπως ονομάζεται το σύστημα που αυτοματοποιεί τις εκτελέσεις «δημιουργεί μια ενιαία επιχειρησιακή εικόνα, από πολλαπλές ροές δεδομένων».

Σε πραγματικό χρόνο

• δέχεται και επεξεργάζεται τεράστιους όγκους δεδομένων, από αισθητήρες, κάμερες (στους δρόμους πόλεων, όπως και σε συσκευές), βίντεο, κείμενο και ήχο (πχ ασύρματες ή τηλεφωνικές επικοινωνίες),
• αναγνωρίζει και ειδοποιεί άμεσα για την τοποθεσία των στόχων,
• έχει υπολογιστική ικανότητα που επιτρέπει τον εντοπισμό των στόχων ακόμα και σε live video, όπως και την ακριβή χαρτογράφηση του σημείου,
• επεξεργάζεται τον σχεδιασμό επιθέσεων (“τρέχουν” σε προσομοίωση), την στόχευση και την επίθεση αυτή καθαυτή,
• έχει ενσωματωθεί στην επιθετική συστοιχία drones της Πολεμικής Αεροπορίας (Storm Clouds), που επιστρατεύονται άμεσα και
• συγκεντρώνει και δεδομένα εκτοξεύσεων, αναχαιτίσεων πυραύλων, όπως και μη επανδρωμένων αεροσκαφών -προς αυτόματη αναχαίτιση.

«Αυτό βελτιώνει σημαντικά την επιχειρησιακή και την αμυντική λήψη αποφάσεων, με τρόπο που προηγουμένως ήταν αδιανόητος», σημειώνει η πηγή της Haaretz.

Σχετικό Άρθρο

Η custom made επίθεση είναι… δικαίωμα όλων

Οι IDF επιβεβαίωσαν για πρώτη φορά, πως η συγκεκριμένη υποδομή τεχνητής νοημοσύνης αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας και τώρα, είναι σε πλήρη λειτουργία στις μάχες στο Λίβανο και το Ιράν.

«Όσα δίνει το μηχάνημα, είναι προσβάσιμα σε ένα ευρύ φάσμα μονάδων, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιούν τα διαθέσιμα εργαλεία, αλλά και «να αναπτύσσουν τις δικές τους εφαρμογές προσαρμοσμένες στις συγκεκριμένες ανάγκες τους».

Ό,τι χρησιμοποιεί το Ισραήλ για να επιτίθεται και υποστηρίζεται από ΑΙ έχει δημιουργηθεί με εργαλεία χωρίς κώδικα, για να μπορούν αναλυτές χωρίς εκπαίδευση στον προγραμματισμό, να δημιουργούν ανεξάρτητα προϊόντα πληροφοριών και επιχειρησιακούς πίνακες ελέγχου.

Το ισραηλινό μέσο εξήγησε ότι «η ενσωμάτωση αυτού του συστήματος σηματοδοτεί μια νέα φάση στη στρατιωτική χρήση της ΑΙ, σε σύγκριση με άλλους στρατούς στον κόσμο», αναδεικνύοντας τον… εκδημοκρατισμό της φονικής τεχνολογίας, εντός του στρατού, καθώς επιτρέπει σε απλούς αναλυτές να δημιουργούν επιχειρησιακά πλάνα.

Τι διαφορετικό κάνουν οι Ισραηλινοί;

Έχουν δημιουργήσει ένα κεντρικό cloud, που συνδέει τα πάντα και διανέμει αναλυτικές δυνατότητες, οι οποίες προηγουμένως περιορίζονταν σε μικρό αριθμό μονάδων.

Σχετικό Άρθρο

Η δολοφονική μηχανή του Ισραήλ χρησιμοποιεί AI agents

H Ηaaretz σημείωσε πως οι επικεφαλής των μονάδων του στρατού είναι αυτοί που παίρνουν την τελική απόφαση για μια επίθεση, αφότου το “εργοστάσιο” δώσει την ενημέρωση που προκύπτει από τη συγκέντρωση και ανάλυση δεδομένων. Πως η ΑΙ δεν αποφασίσει ακόμα, μόνη της για τις επιθέσεις. Κόμμα “αλλά”.

«Έχουν αρχίσει να επιστρατεύονται AI agents, για να εντοπίζουν εκτοξευτές πυραύλων, να παράγουν πληροφορίες για τον εναέριο χώρο σε real time και να ενισχύουν την ταχύτητα και την ακρίβεια των επιθέσεων, σε πολλαπλά μέτωπα».

Όπως είπε η πηγή του μέσου, ο ρυθμός, το εύρος και η ακρίβεια των επιθέσεων, καθώς και η συνολική ποιότητα και ο όγκος τους, δεν θα ήταν δυνατά χωρίς την ενσωμάτωση ανθρώπου-μηχανής και αυτοματοποιημένα εργαλεία ικανά να συγχρονίζουν εκατοντάδες ενέργειες ταυτόχρονα.

Πολύ περισσότερο, όταν έχεις τουλάχιστον 7 μέτωπα σε εξέλιξη.

Στα αυτοματοποιημένα εργαλεία του Ισραήλ, που υποστηρίζονται από ΑΙ ανήκουν και τα εξής:

• Το Tashan εντοπίζει σημεία εκτόξευσης πυραύλων στο Ιράν, το Λϊβανο και την Υεμένη και αμέσως μετά τις εκτοξεύσεις, επιτρέπει στις ισραηλινές δυνάμεις να εντοπίζουν και να καταστρέφουν γρήγορα την πηγή.
• Το MapIt είναι πλατφόρμα που εμφανίζει σε 3D τα επιχειρησιακά δεδομένα, προφανώς σε real time.
• Το Rom ανιχνεύει drones και UAV.
• Το Lavender που παραπέμπει στο ChatGPT -σε χρήση και ευκολία χρήσης- εντοπίζει στόχους που είναι άνθρωποι.
• To Habsora (Ευαγγέλιο) εντοπίζει στόχους που είναι κτίρια και υποδομές.
• Το Spatial Control ειδοποιεί τις επίγειες δυνάμεις για πυρά πυραύλων και αντιαρματικών πυρών.

Για να μη χάνουν χρόνο οι αξιωματούχοι, ως προς τις αποφάσεις, έχουν δημιουργήσει το σύστημα με το όνομα Lohem (Πολεμιστής), για το σχεδιασμό και τον συγχρονισμό τους. Είχε κάνει πρεμιέρα τον περασμένο Ιούνιο, στην επίθεση στο Ιράν και “τώρα είναι σε πλήρη λειτουργία”.

Εν τω μεταξύ, η τεχνητή νοημοσύνη έχει αναλάβει και το εθνικό σύστημα συναγερμού στο Ισραήλ, αφού προηγουμένως προβλέπει πού θα πέσουν τα συντρίμμια της αναχαίτισης.

Πιθανότατα έχει γίνει κατανοητό πως όλα αυτά τα συστήματα συνεργάζονται, όπως και ότι για να έχει όλες τις πληροφορίες η Haaretz, με πηγή από τον στρατό του Ισραήλ, δημιουργεί μια αμφιβολία για το τι άλλο υπάρχει και μένει κρυφό.

ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ -ΚΑΤΑΛΥΣΙΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

  «Ο Βιβλιοφάγος» είναι ένας πίνακας ζωγραφικής σε λάδι σε καμβά του Γερμανού Ρομαντικού καλλιτέχνη Καρλ Σπίτσβεγκ, από το 1853. Ο Σπίτσβεγκ είναι γνωστός για τη σημασία του ως καλλιτέχνη κατά την εποχή του Μπιντερμάιερ.
Σε αυτόν τον πίνακα, ένας ηλικιωμένος άνδρας απεικονίζεται να στέκεται στην κορυφή της σκάλας της βιβλιοθήκης του. Σειρές από βιβλία τον περιβάλλουν, φτάνοντας σχεδόν μέχρι το ταβάνι. Ο κύριος κοιτάζει προσεκτικά ένα ανοιχτό βιβλίο, πιθανώς λόγω της γερασμένης όρασής του. Κρατάει από ένα βιβλίο σε κάθε χέρι, ένα κάτω από τη μασχάλη του και ένα ανάμεσα στα πόδια του. Μια υδρόγειος σφαίρα βρίσκεται στο προσκήνιο στα αριστερά. Το απαλό και ζεστό φως που φωτίζει τη βιβλιοθήκη είναι σήμα κατατεθέν του έργου του Spitzweg.

 

Το κείμενο που αναρτούμε  ονομάζεται «Εικαστική έξοδος» και αποτελεί  το ακροτελεύτιο μέρος του βιβλίου του Αναστάση Μαδαμόπουλου Ψυχές μετά Ι  .

 

Είναι καρπός  παλαιότερης δουλειάς του γνωστού  συγγραφέα και εικαστικού,αλλά  ενσωματώθηκε στο βιβλίο, προφανώς γιατί το περιεχόμενό του είναι η τερματική  «συνομιλία» του με τον κόσμο των οικείων κεκοιμημένων κάθε γενιάς,  συγγενών, φίλων,  γειτόνων , ακόμη  και αγνώστων προσώπων , τα οποία "συνάντησε" μέσω  εξαιρετικών αφηγήσεων ή διάβασε ντοκουμέντα με συγκινητικά περιστατικά του βίου τους.

Το κείμενο  συνοδεύει  εικαστικές  συνθέσεις με τη μορφή λευκών σελίδων βιβλίου , στο περιθώριο των οποίων αντί  σημειώσεων (marginalia)  ξετυλίγονται οι σκέψεις του συγγραφέα, αφήνοντας τον αναγνώστη να σκεφτεί   το λευκό ως υποδοχέα του κειμένου   από βιβλίο  που σφοδρά αγάπησε  κάποτε  ή ενός άλλου με το οποίο ευελπιστεί να αναπτύξει  μέσω της ανάγνωσης  μια νέα "ερωτική σχέση".

Το κείμενο αποτελεί  μια  λυρική,  φιλοσοφικής διάστασης , εκφορά του πάθους του συγγραφέα για  τα βιβλία , τα οποία επιλέγει  με αγάπη από το "ψυχοστάσιο" της βιβλιοθήκης του και,  λειτουργώντας  ως  ψυχαγωγός ή ψυχοπομπός σε μια αντίστροφη πορεία , τα οδηγεί    από τον αιώνιο θάνατο και τη λησμονιά και τα φέρνει στη ζωή , μέσω της αναγνωστικής  διαδικασίας .

 Το κείμενο πραγματεύεται τη σχέση γραφής – ανάγνωσης – θανάτου – αθανασίας. Πίστη ακλόνητη του Τάσου  Μαδαμόπουλου είναι ότι ένα βιβλίο ζει μόνο όταν διαβάζεται. Ο αναγνώστης δεν είναι απλώς αποδέκτης, αλλά συντελεστής μιας «ανάστασης» που αφορά τόσο το κείμενο όσο και τον ίδιο. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο γραπτός λόγος γίνεται ο κατ’ εξοχήν χώρος όπου η ανθρώπινη επιθυμία για υπέρβαση του θανάτου βρίσκει μια πραγμάτωση.

 Ο συγγραφέας περιγράφει τα αδιάβαστα βιβλία ως «νεκροπόλεις» και «σφραγισμένα μνήματα». Οι λέξεις πάνω στη σελίδα είναι «νεκροφανείς» — δεν είναι εντελώς νεκρές, αλλά βρίσκονται σε λήθαργο, περιμένοντας να ζωντανέψουν. Υιοθετώντας  μεταφορικά την έννοια της Ανάστασης, ο συγγραφέας περιγράφει τη σχέση βιβλίου και αναγνώστη ως μια πράξη ζωής που νικά τη λήθη και τον θάνατο.

Κάθε φορά που ο φιλαναγνώστης ανοίγει ένα βιβλίο και διαβάζει, οι λέξεις «ανασταίνουν τα νοήματά τους». Ο αναγνώστης λειτουργεί ως  διασώστης που δίνει πνοή, κάνοντας ένα είδος ΚΑΡΠΑ,  στο κείμενο. Η ανάγνωση γίνεται έτσι μια «νίκη της ζωής» απέναντι στον θάνατο, γιατί οι λέξεις, όσο παραμένουν αδιάβαστες, βρίσκονται σε μια κατάσταση «νεκροφανούς» αναμονής της σωηρίας τους . Είναι «παραλλαγές του μαύρου σε φόντο λευκό», ανενεργά νοήματα που περιμένουν τον σωτήρα  τους.

 Ο τίτλος «Παραλλαγές του μαύρου σε φόντο λευκό» παραπέμπει στην τυπογραφική σύμβαση του μελανιού στο χαρτί. Το μαύρο (η γραφή) είναι η δυνητική ζωή, ενώ το λευκό (το κενό, η σελίδα) είναι ο χώρος της ανάγνωσης. Ο συγγραφέας αποφαίνεται  ότι όσες παραλλαγές έχει η γραφή, άλλες τόσες έχει και η ανάγνωση, αφού  κάθε αναγνώστης δημιουργεί μια νέα εκδοχή ζωής  του βιβλίου.

Επομένως  αναγνώστης δεν είναι παθητικός αποδέκτης. Αντίθετα, «αιμοδοτεί» το κείμενο, το «πλουτίζει με την ανάγνωσή του», το «συμπληρώνει» και το «θωρακίζει απέναντι στον χρόνο». Η ανάγνωση είναι μια πράξη οικείωσης και μεταμόρφωσης: το βιβλίο γίνεται «δικό του» και ο ίδιος ο αναγνώστης δεν βγαίνει ποτέ ίδιος από μια ανάγνωση. Μέσα από το βιβλίο, το άρωμα μιας ξένης ζωής κατακλύζει τον αναγνώστη, ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος ο αναγνώστης κερδίζει ξανά τη δική του ζωή, μεταμορφωμένος από την εμπειρία.

Ο «Κεραμεικός του γραμμένου λόγου» (έξοχος ο παραλληλισμός της βιβλιοθήκης με  το αρχαίο νεκροταφείο της Αθήνας) παρουσιάζεται ως ο μόνος τόπος όπου ο πόθος της αθανασίας μπορεί να εκπληρωθεί. Ένα βιβλίο που διαβάζεται ξανά και ξανά νικά τον χρόνο. Η ανάγνωση γίνεται έτσι μια άσκηση αποδοχής της θνητότητας: εξοικειώνει τον άνθρωπο με τον θάνατο και τον καθιστά λιγότερο τρομακτικό.  Το βιβλίο μας προετοιμάζει να δούμε τον θάνατο όχι ως κάτι αποτρόπαιο, αλλά ως ένα ακόμα συμβάν της ζωής—σαν το τελευταίο αδιάβαστο βιβλίο στο κομοδίνο μας , που περιμένει την έσχατη ανάγνωση.

Κάθε φορά που ένα βιβλίο ανοίγει, η ιστορία γεννιέται ξανά, διαφορετική για τον καθένα. Οι «παραλλαγές του λευκού» (της ανάγνωσης) είναι τόσες όσες και οι «παραλλαγές του μαύρου» (της γραφής). Η φθορά του βιβλίου από τη χρήση δεν είναι καταστροφή, αλλά απόδειξη της επιβίωσής του ενάντια στο «ασάλευτο κράτος του χρόνου».

Σε ένα όνειρο-όραμα, ο συγγραφέας φαντάζεται τον εαυτό του όχι ως απλό συντηρητή του χαρτιού αλλά ως «φρουρό των σωσμένων» , εκείνον δηλαδή που διατηρεί ζωντανές τις λέξεις μέσω  της ανάγνωσης, δίνοντάς τους  την «πρώτη  Ανάσταση» και ελπίζοντας σε διαδοχικές αναγνώσεις-διασώσεις στο μέλλον.

Του το ευχόμαστε ολόψυχα συμμεριζόμενοι το ίδιο πάθος του για τα βιβλία , γιατί, συν τοις άλλοις, το διάβασμα είναι και ένας εξαιρετικός οδηγός επιβίωσης για τον  βιβλιόφιλο. Διάσημος είναι ο αφορισμός που αποδίδεται στον Βίκτορα Ουγκό :«Το διάβασμα είναι όπως η τροφή και το νερό. Το πνεύμα που δεν διαβάζει χάνει βάρος, όπως ένα σώμα που δεν τρώει»*.

*« Lire, c’est boire et manger. L’esprit qui ne lit pas maigrit comme le corps qui ne mange pas.»

 

Gerontakos, Θεσσαλονίκη, 1 Απριλίου 2026

 

 

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΜΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

 

«ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ
ΣΕ ΦΟΝΤΟ ΛΕΥΚΟ» Η ΑΛΛΙΩΣ
«Η ΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΩΣ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ»*

 

Τα βιβλία επιτύμβια μνημεία και οι λέξεις σφρα-
γισμένα μνήματα. Οι βιβλιοθήκες απέραντες
πολυώροφες νεκροπόλεις. Τα βιβλία παραλλα-
γές του μαύρου σε φόντο λευκό, σιωπηλές φω-
λιές λέξεων που κείτονται νεκρωμένες μπροστά
σε απορούσες συνειδήσεις το ίδιο σιωπηλές αλλά
και πλήρεις προσδοκιών. Κάθε φορά που ανοί-
γουμε ένα βιβλίο και αρχίζουμε την ανάγνωση
τα κείμενα ανασταίνουν τα νοήματά τους. Κάθε
διαβασμένο βιβλίο είναι ένα νεκροαναστημένο
βιβλίο που οφείλει τη ζωή σε έναν αναγνώστη
και μια ανάγνωση. Παράλληλα όμως κάθε φορά
που ανοίγουμε ένα βιβλίο το άρωμα μιας ξένης
και ξεχασμένης συχνά ζωής κατακλύζει την
ύπαρξή μας και μας σηματοδοτεί. Είμαστε
εμείς οι αναστημένοι που ξανακερδίζουμε τη
ζωή μας με ένα βιβλίο. Έτσι, κάθε ανάγνωση
εξελίσσεται και καταλήγει σε νίκη της ζωής.
Κάθε ανάγνωση επιβεβαιώνει ότι ο θάνατος του
κειμένου και του αναγνώστη επατήθη. Αυτός ο
χάρτινος εύθραυστος των κειμένων Κεραμεικός,
αυτός ο απέραντος δαιδαλώδης Κεραμεικός του
γραμμένου λόγου είναι ίσως ο μόνος τόπος όπου ο
πόθος της αθανασίας ενδέχεται να εκπληρω-
θεί με την ελεύθερη χρήση υποκατάστατων της
θλίψης ιαμάτων και έξυπνων placebo που
αφειδώς έχει να προσφέρει

*********************

 Παραλλαγές του μαύρου σε φόντο λευκό. Παραλλαγές του
μαύρου είναι οι λέξεις που κείτονται ανενεργές στα αδιάβαστα
βιβλία. Ανεπίδοτες λέξεις, ανεπίδοτα νοήματα. Αμοίραστος ο
τόκος του μόχθου της συγγραφής. Κανένα ποίημα δεν είναι
τελειωμένο, καμία γραφή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Ημι-
τελή θνήσκουν τα κείμενα στις απέραντες νεκροπόλεις των βι-
βλιοθηκών, ενταφιασμένα τα βιβλία, ταριχευμένα τα νοήματα
δεν σήπονται προ της πολυπόθητης εκταφής και ανάγνωσής
τους, γιατί εκτός από την ανάσταση, στην ταινία τού Καρλ
Ντράγιερ που ο λόγος προκάλεσε, εκτός από την αθανασία
που ο ευσεβής πιστός ελπίζει και προσδοκά, τόσο δύσκολη
εξάλλου, σχεδόν ανέφικτη, εκκρεμεί και η αθανασία των λέξε-
ων, δηλαδή του άλλου λόγου, του γραπτού και αναγνωσμένου.
Αρκεί να σε μαγνητίσει ο τίτλος στο σκονισμένο ράφι, να
χαϊδέψουν τα δάχτυλά σου το νοτισμένο εξώφυλλο, να σε αρ-
πάξει η μυρωδιά της μούχλας, ελκυστική όμως και πολλά
υποσχόμενη, και το βιβλίο ζωντανεύει. Νεκρό δεν ήταν, μόνο
μία κλασική περίπτωση, όπως μυριάδες άλλες περιπτώσεις
νεκροφάνειας των λέξεων που τις ζωντανεύει ο φυσητήρας
της ανάγνωσης. Νεκρό δεν ήταν το ποίημα, νεκρό δεν ήταν
το αφήγημα και ας μιλούσε για χρόνους εξαντλημένους, για
στιγμές τελειωμένες, καριέρες ανεπανάληπτες που δεν έχουν
γυρισμό. Νεκροί δεν είναι οι στοχασμοί που γέννησε το ξεψύ-
χισμα μιας εμπειρίας, το τέλος του ισχυρού βιώματος. Νεκροί
δεν είναι οι στίχοι και ας σίγησε το αηδόνι που τους έψελνε.
Τελούν νεκροφανείς, εν αναμονή της έναρξης λειτουργίας των
ζωοποιών φυσητήρων της ανάγνωσης.

**************************

Κάθε ανάγνωση και μία επιβεβαίωση ότι ο θάνατος επατήθη.
Πρέπει όμως να αγγίξεις το κλειστό βιβλίο, να το ανοίξεις, να γυ-
ρίσεις τις σελίδες του, να θωπεύσεις το νεκρό κείμενο που η
ανάγνωσή σου θα αναστήσει. Όποιος έγραψε το ποίημα στόχευσε
στην αιωνιότητα. Όποιος διαβάζει το ποίημα το αιμοδοτεί, το
δημιουργεί ξανά, υδροδοτεί τα αφυδατωμένα κανάλια όπου άλλοτε
έρρεαν συναισθήματα και βοηθά να βλαστήσει ξανά η χλόη στις
στεγνές κοίτες του. Η ανάγνωση βοηθά τον λόγο στην πάλη του
με τον θάνατο, αμφισβητεί τη συντέλεια, επανεκκινεί τα θεωρούμενα
τετελεσμένα. Προσωρινή η ζωή, προσωρινός και ο θάνατος. Κάθε
ανάγνωση και μια βουτιά στον βυθό του αγνώστου. Βουτιά με
κρατημένη την ανάσα για να δοθεί το φιλί της ζωής στο ξέπνοο
ποίημα, στην ειπωμένη άπαξ ιστορία που όμως θα ξαναμιλήσει
στον διασώστη της και δια του διασώστη της ξανά και ξανά.
Ονειρεύομαι ότι ζω ξεχασμένος από όλους σε μία βιβλιοθήκη αό-
ρατος και συντηρώ βιβλία μόνο με τα χνώτα που σπρώχνουν τις
λέξεις και την εκφώνησή τους. Όχι συντηρητής του χαρτιού και
του δέρματος που τα δένει αλλά της προθανάτιας αναπνοής τους,
του ρόγχου τους που διατηρείται αιώνες χωρίς να την ακούει
άλλος κανείς. Ενισχυτής της ζωούλας τους που σιγοκαίει περι-
φρονημένη, αγνοημένη αλλά επίμονη και υπομονετική. Όχι αντι-
γραφέας αλλά αναγνώστης, αντιφωνητής και πολλαπλασιαστής
των ψιθύρων τους, των ψελλισμάτων τους, των θρήνων και των
παραπόνων τους, αποδέκτης των μιμήσεων και των εκπλήξεών
τους, ανάδοχος και πρέσβης και εκπρόσωπός τους. Ονειρεύομαι
ότι είμαι σωτήρας και φρουρός των σωσμένων, των διαβασμένων
και όσων ακόμη πρόκειται να διαβαστούν για να σωθούν, για λίγο
έστω. Μία πρώτη ανάσταση πριν τη δεύτερη που θα συμβεί, πριν
την τρίτη που προσδοκώ, πριν την τέταρτη και την πέμπτη που
είναι μέσα στο πρόγραμμα και τους ευσεβείς πόθους της απο-
στολής μου.

*********************************** 

Μνημείο για έναν Κεραμεικό του λόγου. Ο λόγος αντιστέκεται, ο λόγος
επιμένει. Πριν από την τελική και ολική σιωπή ο ποιητής γεμίζει τον κό-
σμο με τις λέξεις, γεμίζει τον κόσμο με αμφίσημα νοήματα. Παλεύει και
αυτός τον θάνατο με το δικό του ποιητικό δρεπάνι. Κάθε φορά που ανοί-
γω ένα βιβλίο το άρωμα μιας ξένης ζωής κατακλύζει την ύπαρξή μου.
Ανασταίνονται τότε οι νεκρές ιδέες. Ανασαίνουν οι ξυλιασμένες νεκρές
λέξεις. Ανασταίνονται και ολοκληρώνονται οι μορφές. Ο καθένας δια-
βάζει το βιβλίο μόνος του από την αρχή, τη μέση, το τέλος. Είναι κάθε
φορά ένα διαφορετικό βιβλίο ή πολλές φορές το ίδιο. Η ίδια ιστορία που
κάθε φορά μοιάζει διαφορετική. Ο πληθυντικός αριθμός της Ανάγνωσης,
ο πληθυντικός αριθμός της Ανάστασης. Ο πληθυντικός αριθμός της ση-
μασίας και του νοήματος. Οι παραλλαγές του μαύρου είναι παραλλαγές
της γραφής. Αλλά το λευκό και αυτό δεν παραμένει ίδιο. Οι παραλ-
λαγές του λευκού είναι οι παραλλαγές της ανάγνωσης, της ανάτασης,
της ανάστασης. Μιας νέας τοποθέτησης δηλαδή απέναντι στο κείμενο
που κείτεται άπνοο πριν το θερμάνουν οι αναπνοές της ανάγνωσής μας.
Ανασταίνω το κείμενο σημαίνει του ξαναδίνω ζωή. Του χαρίζω πνοή.
Επιχειρώ την ομοίωση μεταδημιουργώντας. Οι βιβλιοθήκες τεράστιες
και απέραντες νεκροπόλεις περιμένουν τους αναγνώστες υπομονετικά.
Στα ράφια τα αζήτητα για αιώνες βιβλία κοιμούνται μακάρια τον ύπνο
μιας παράξενης λησμονιάς και εγκατάλειψης. Μόλις ανοίξω ένα βιβλίο
ένα άρωμα της δικής μου ζωής περνά και ποτίζει τα φύλλα. Είναι πια το
διαβασμένο ποίημα του βιβλίου, είναι ένα διαβασμένο κείμενο που δεν
κείτεται πλέον εκτός μου. Διαβάζω ένα βιβλίο σημαίνει το πλουτίζω με
την ανάγνωσή μου, αυξάνω τις σελίδες του, αυξάνω το βάρος του.
Το βιβλίο πια είναι βιβλίο παλιό. Όσο φθείρεται από τη χρήση των ανα-
γνωστών ένα βιβλίο τόσο περισσότερο θωρακίζεται απέναντι στον χρόνο.
Η κραταίωση του αναγνωσμένου απέναντι στου αυτοκράτορα χρόνου το
ασάλευτο κράτος. Και η λεύκανση του μαύρου των λέξεων έρχεται σαν
αναμενόμενο λογικό σύμπτωμα. Γι’ αυτό επιμένω, σταθερά, πως όσες
οι παραλλαγές του μαύρου τόσες και του λευκού οι παραλλαγές. Όσες
οι λέξεις οι νεκρές τόσες και οι αναστημένες. Ό,τι γράφτηκε άπαξ τού
μέλλεται χίλιες φορές να διαβαστεί.

****************************** 

 Μην πενθούμε για τα γραμμένα. Ο γέγραπται γέγραπται βεβαίως αλλά ο γέ-
γραπται γέγραπται μόνο για να διαβαστεί, ακόμα και αν περίτεχνα έχει κρυφτεί
το γεγραμμένο πίσω από αινίγματα και ποιητικές μεταμφιέσεις. Θεϊκή θα εί-
ναι τότε η γραφή, όπως έχει προ αιώνων αποφανθεί ο Giovanni Picco Della
Mirandola. Προσωρινός ο θάνατος των βιβλίων. Νεκροφάνεια των σιωπηλών
και ασάλευτων τόμων που ιδρώνουν όμως από την αγωνία και το άγχος μήπως η
απόρριψη δεν είναι προσωρινή, μήπως η ζήτηση θα αρχίσει από έναν απρόβλεπτο
επισκέπτη ο οποίος θα δει περιδιαβάζοντας στους διαδρόμους της νεκρόπολης
τις δροσοσταλίδες της εσωτερικής ζωής που αναδύονται λαμπυρίζοντας ανάμε-
σα από τα γράμματα του τίτλου και κυλούν, ίδια δάκρυα απόγνωσης και ύστατο
αναγνωστικό κάλεσμα, όπως σε θαυματουργικές προφητικές εικόνες αγίων που
τους έχουν λείψει οι τιμές, οι προσευχές και οι προσφορές λατρείας. Διαβάζω το
βιβλίο σημαίνει γίνομαι συνεργός του συγγραφέα, το ανακαινίζω, το συμπληρώ-
νω με πατώματα και προεκτάσεις, σκάβω να φτάσω στα θεμέλιά του. Διαβάζω
το βιβλίο σημαίνει ότι τυπώνω στις σελίδες του τον δικό μου μόχθο της ανάγνω-
σης, της κατανόησής του, τη μεγάλη αγρύπνια πάνω από την ταξιαρχία της
γραφής, την έντασή μου σε κάθε αράδα του, τον πόνο της εγκόλπωσής του που
είναι ανάλογος με τον πόνο της γέννας του. Διαβάζω τα κείμενα και τα σώζω όχι
στη σκληρή και απρόσωπη μνήμη των υπολογιστών αλλά στην υγρή θέρμη τον
εσοχών του κορμιού μου, στους τρυφερούς έλικες του εγκεφάλου μου. Και παίρ-
νω και εγώ ζωή από αυτό, δεν δίνω μόνο. Κυκλοφορεί ο λόγος και έχω έναν λόγο
για να υπάρχω και έναν λόγο το βιβλίο να γράφεται και να εκδίδεται. Να εκ-δίδε-
ται και να δίδεται όμως και όχι να εκ-δίδεται, να μένει ανεπίδοτο και αμετάδωτο,
άδωρο της ψυχής το νάμα. Γίνεται και δικό μου το βιβλίο αυτό και το ποίημα
δικό μου. Το ωρίμασα μέσα στους κόλπους μου και δοκιμάστηκα με την ανά-
γνωσή του. Ωρίμασα στους λαβύρινθους της πλοκής του και τον νοημάτων του.
Ανασαίνοντας την πνοή του και εγώ ωφελήθηκα. Αναβάθμισα τη φθαρτή μου
ύλη, δεν είμαι πια ο ίδιος. Ποτέ δεν εξέρχομαι ο ίδιος από μία ανάγνωση, ακόμη
και αν έχω διαβάσει το ίδιο βιβλίο πολλές φορές. Όπως δεν εξέρχομαι ο ίδιος από
μία ερωτική σχέση που μπορεί να με αναστήσει κι αυτή ή και να με εξοντώσει.
Και ένα βιβλίο μπορεί να με εξοντώσει. Αλλά τα αναγνωστικά πάθη προλογίζουν
τη μεταναγνωστική ανάσταση, συνεπώς η εξόντωση επιφανειακή και προσω-
ρινή. Ο απέραντος Κεραμεικός του γραμμένου λόγου είναι ίσως ο μόνος τόπος
που ενδεχομένως επιτυγχάνεται η αθανασία. Γράφουμε και διαβάζουμε γραπτά
άλλων. Μιλάμε και γράφουμε για τα διαβάσματά μας. Είναι ένας τρόπος και
αυτός να εξοικειωθούμε σιγά σιγά με τον θάνατο και να τον ξεφοβηθούμε. Γιατί
χάνει κάτι από το αποτρόπαιο πρόσωπό του και αποτελεί ένα συμβάν ανάμεσα
στα άλλα της ζωής μας. Σαν ένα ακόμα βιβλίο, το τελευταίο, που περιμένει
αδιάβαστο στο κομοδίνο μας την εσχάτη των αναγνώσεών μας. 

*Εικαστικό Κείμενο - Αντικείμενο
2005 Εγκατάσταση
στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο του
ΔΗΜΟΥ ΝΕΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
2021 Ψηφιακή μετάπλαση
σε έξι φύλλα Α4

Chloé Antoniotti - ARTE Concert's Piano Day

Για τους σινεφίλ του Hayao Miyazaki, και ιδιαίτερα στους λάτρεις της μουσικής του, η συναυλία της Chloé Antoniotti για την Ημέρα Πιάνου σίγουρα θα προκαλέσει ενθουσιασμό. Μια εξαιρετική εισαγωγή στο Mana, το τρίτο EP της νεαρής μουσικού.



Η μουσική της Chloé Antoniotti είναι αναμφισβήτητα κινηματογραφική. Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη: η πιανίστρια είναι παθιασμένη με τον κινηματογράφο και αναφέρει ως πηγές έμπνευσης τους Xavier Dolan και Hayao Miyazaki, καθώς και τους Max Richter, Barbara, Sébastien Tellier και Erik Satie. Η φύση έχει επίσης ασκήσει βαθιά επιρροή στον κόσμο της μουσικού. Το να μεγαλώνεις στην Aix-les-Bains, περιτριγυρισμένο από συνεχώς μεταβαλλόμενα και εντυπωσιακά τοπία, σίγουρα ευνοεί την τόνωση τόσο της ευαισθησίας όσο και της δημιουργικότητας.

Για όλους αυτούς τους λόγους, οι συνθέσεις της Chloé Antoniotti δημιουργούν τόσες πολλές εικόνες όταν τις ακούμε. Ακολουθώντας μια λεπτή γραμμή, αυτή η μουσική μας ταξιδεύει μέσα από τη μελαγχολία, τη χαρά, τη νοσταλγία, την ελπίδα και τη θλίψη... Μας οδηγεί με λεπτότητα και οικειότητα σε ένα αληθινό εσωτερικό ταξίδι. 

Η Chloé Antoniotti, αυτοδίδακτη πιανίστρια, συνέθεσε τρία EP μεταξύ 2024 και 2026: Bouquet, Bouquet II και Mana. Παρουσίασε μια επιλογή από αυτές τις συνθέσεις στο κοινό στην Ημέρα Πιάνου, στο φουαγιέ του Théâtre Nanterre-Amandiers.

Γυρίστηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2026 στο Θέατρο Nanterre-Amandiers.

Chloé Antoniotti - ARTE Concert's Piano Day

The Ghost Camera (1933)

 The Ghost Camera (1933) 

Η κάμερα φάντασμα είναι μια βρετανική ταινία μυστηρίου του 1933 σε σκηνοθεσία Μπέρναρντ Βορχάους, με πρωταγωνιστές τους Χένρι Κένταλ, Άιντα Λούπινο και Τζον Μιλς. Γράφτηκε από τον H. Fowler Mear βασισμένο στο "A Mystery Narrative", ένα διήγημα του Joseph Jefferson Farjeon. Wikipedia (Αγγλικά)
ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο Τζον Γκρέι επιστρέφει από διακοπές στη θάλασσα και ανακαλύπτει ότι μια κάμερα έχει εμφανιστεί μυστηριωδώς στο αυτοκίνητό του. 

Όταν εμφανίζει τα αρνητικά, μία από τις φωτογραφίες φαίνεται να δείχνει έναν άντρα να μαχαιρώνει έναν άλλον.

 Οι άλλες προσφέρουν ενδείξεις για το πού έλαβε χώρα το συμβάν. Ένας άντρας προσπαθεί να κλέψει την κάμερα από τον Τζον και παίρνει το αρνητικό. Αφού εντοπίσει τη θέση μιας γυναίκας σε μία από τις φωτογραφίες, ο Τζον εντοπίζει τη Μαίρη Έλτον, της οποίας ο αγνοούμενος αδελφός, ο Έρνεστ, τράβηξε τις φωτογραφίες πριν εξαφανιστεί. 

Εκείνος και η Μαίρη ξεκινούν μια έρευνα στην εξοχή για να προσπαθήσουν να εντοπίσουν τον αγνοούμενο αδελφό της. Καθώς ερευνούν, ανακαλύπτουν ότι ο Έρνεστ μπορεί να εμπλέκεται σε μια ληστεία κοσμημάτων και έναν φόνο, και η αστυνομία φαίνεται επίσης να τον ακολουθεί.

ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ  

Αν και πρόκειται για μια ταινία σχεδόν 100 ετών, το The Ghost Camera (1933) έχει αποκτήσει μια ξεχωριστή θέση στη βρετανική κινηματογραφική ιστορία, όχι τόσο για την εμπορική του επιτυχία, όσο για την καλλιτεχνική του τόλμη με εξαιρετικά περιορισμένους πόρους. 


 Η The Ghost Camera ανήκει στην κατηγορία των φθηνών ταινιών Β' κατηγορίας που γυρίζονταν γρήγορα για να καλυφθούν οι ς απαιτήσεις της βρετανικής αγοράς τη δεκαετία του 1930 . 

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της ταινίας, που σημειώνεται απ΄όλους τους κριτικούς  είναι το μοντάζ. Τη συναρμολόγηση της ταινίας επιμελήθηκε ο νεαρός τότε David Lean, ο οποίος αργότερα θα γινόταν διάσημος σκηνοθέτης αριστουργημάτων,  όπως Ο Λόρενς της Αραβίας και Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι . Στο The Ghost Camera, ο Lean επιδεικνύει ήδη το εκπληκτικό του ταλέντο, με γρήγορο και ευρηματικό μοντάζ που ήταν σπάνιο για την εποχή. Η συνεργασία του με τον Αμερικανό σκηνοθέτη Bernard Vorhaus ήταν καθοριστική για τη διαμόρφωση του στιλ του .


Η ταινία ξεκινά με ένα στοιχείο που σήμερα θεωρούμε δεδομένο, αλλά το 1933 ήταν πρωτοπορία. Σύμφωνα με την περιγραφή της συλλογής του ACMI, η The Ghost Camera περιλαμβάνει ίσως την πρώτη σκηνή πριν από τους τίτλους αρχής (pre-credit sequence) στην ιστορία του κινηματογράφου . Η εναρκτήρια σκηνή , όπου η κάμερα πέφτει από ένα κάστρο και προσγειώνεται στο αυτοκίνητο του ήρωα, στήνει άμεσα το μυστήριο και την ατμόσφαιρα, κρατώντας το ενδιαφέρον του κοινού από το πρώτο λεπτό.
Για τους λάτρεις του παλιού κινηματογράφου, η ταινία προσφέρει την ευκαιρία να δουν δύο τεράστια ονόματα στην αυγή της καριέρας τους. Πρωταγωνιστεί  την  15χρονη Ida Lupino, στην πρώτη της μεγάλη κινηματογραφική εμφάνιση, αποδεικνύοντας ήδη την υποκριτική της δεινότητα . Στον ρόλο του αδελφού της, εμφανίζεται ο εξίσου νεαρός John Mills, σε έναν από τους πρώτους ρόλους του . Και οι δύο θα γίνονταν αργότερα θρυλικές μορφές του βρετανικού και αμερικανικού σινεμά.


Ο σκηνοθέτης Bernard Vorhaus, αν και περιορισμένος από τον μικρό προϋπολογισμό, εκμεταλλεύτηκε την ελευθερία που που είχε και , αντί να γυρίσει τα πάντα σε στούντιο, επέλεξε να κάνει γυρίσματα σε εξωτερικούς χώρους (location shooting), δίνοντας στην ταινία μια φρεσκάδα και άμεση αίσθηση που έλειπε από άλλες σύγχρονές της παραγωγές . Αυτή η πρακτική, σε συνδυασμό με το δυναμικό μοντάζ του Lean, δημιουργεί ένα αποτέλεσμα που πολλοί σύγχρονοι θεατές και κριτικοί περιγράφουν ως εκπληκτικά "μοντέρνο" .


Πέρα από την ιστορική της σημασία, η ίδια η ταινία παραμένει μια διασκεδαστική εμπειρία. Πρόκειται για ένα μείγμα μυστηρίου και κωμωδίας, με τον Henry Kendall στον ρόλο του ερασιτέχνη ντετέκτιβ να προσφέρει μια αξέχαστη ερμηνεία του "αφελούς" Βρετανού τζέντλεμαν . Η πλοκή, όπου μια φωτογραφία από μια κάμερα που βρέθηκε τυχαία αποκαλύπτεται  μια δολοφονία, έχει χαρακτηριστεί ως μια πρώιμη εκδοχή του γνωστού φιλμ Blow Up του Μικελάντζελο Αντονιόνι