Στέλιος Ελληνιάδης: Πώς το Ιράν στέκεται όρθιο, πώς η ανθρώπινη αντίσταση αποδεικνύεται ξανά ανίκητη

Πώς το Ιράν στέκεται όρθιο, πώς η ανθρώπινη αντίσταση αποδεικνύεται ξανά ανίκητη

Το Ιράν βομβαρδίζεται από τις 28 Φεβρουαρίου με απίστευτη αγριότητα από ΗΠΑ και Ισραήλ. Ηγέτες του έχουν δολοφονηθεί, υποδομές του ακόμη και πολύτιμοι αρχαιολογικοί του χώροι καταστρέφονται…

Παρόλα αυτά η κοινωνία του Ιράν, οι πολίτες του, παραμένουν όρθιοι και αντιστέκονται με αξιοθαύμαστο τρόπο. Ίσως ακατανόητο για εμάς τους «δυτικούς»! Αρνούνται με πείσμα να ανταποκριθούν στις «εκκλήσεις» Τραμπ και Νετανιάχου να «ξεσηκωθούν και να ανατρέψουν το καθεστώς της Τεχεράνης»! Βγαίνουν και διαδηλώνουν υπέρ των κυβερνώντων ,ακόμη κι αυτοί που διαφωνούν μαζί τους.

 Τι συμβαίνει; Πώς τα εξελιγμένα και φονικά αμερικανικά και ισραηλινά όπλα δεν μπορούν να κάμψουν την ανθρώπινη αντίσταση, που αποδεικνύεται για πολλοστή φορά στην ιστορία, ανίκητη; Ο Στέλιος Ελληνιάδης ,δημοσιογράφος και συγγραφέας που γνωρίζει το Ιράν, την κοινωνία του και κυρίως τον πολιτισμό του, απαντά σε όλα τα ερωτήματα. 

24 Πρελούδια και Φούγκες, έργο 87 του Ντμίτρι Σοστακόβιτς: ένα από τα πιο φιλόδοξα και διάσημα έργα για σόλο πιάνο του 20ού αιώνα εμπνευσμένα από τον Μπαχ

 24 Πρελούδια και Φούγκες, Έργο 87 του Σοστακόβιτς.

 Παρακολουθήστε τα σε ζωντανή ερμηνεία από τη Σοφία Σάκο στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου

Τα 24 Πρελούδια και Φούγκες, έργο 87 του 

Ντμίτρι Σοστακόβιτς (1906-1975),

είναι ένα από τα πιο φιλόδοξα και διάσημα έργα για σόλο πιάνο του 20ού αιώνα — εμπνευσμένα από το

 καλοσυγκερασμένο κλειδοκύμβαλο του Μπαχ

 . Σε αυτή την ολοκληρωμένη παράσταση, η Ιταλίδα πιανίστα Σοφία Σάκο παρουσιάζει τον πλήρη κύκλο για πιάνο, ο οποίος ηχογραφήθηκε ζωντανά για να σηματοδοτήσει την 50ή επέτειο από τον θάνατο του Σοστακόβιτς. 

Sofia Sacco

00:00 Prelude and Fugue No. 1 in C Major
06:22 Prelude and Fugue No. 2 in A Minor
08:46 Prelude and Fugue No. 3 in G Major
12:34 Prelude and Fugue No. 4 in E Minor
20:52 Prelude and Fugue No. 5 in D Major
24:46 Prelude and Fugue No. 6 in B Minor
30:51 Prelude and Fugue No. 7 in A Major
34:53 Prelude and Fugue No. 8 in F♯ Minor
43:29 Prelude and Fugue No. 9 in E Major
48:14 Prelude and Fugue No. 10 in C♯ Minor
55:39 Prelude and Fugue No. 11 in B Major
59:20 Prelude and Fugue No. 12 in G♯ Minor
1:07:19 Prelude and Fugue No. 13 in F♯ Major
1:14:21 Prelude and Fugue No. 14 in E♭ Minor
1:21:26 Prelude and Fugue No. 15 in D♭ Major
1:26:24 Prelude and Fugue No. 16 in B♭ Minor
1:36:15 Prelude and Fugue No. 17 in A♭ Major
1:41:48 Prelude and Fugue No. 18 in F Minor
1:47:38 Prelude and Fugue No. 19 in E♭ Major
1:52:20 Prelude and Fugue No. 20 in C Minor
2:01:35 Prelude and Fugue No. 21 in B♭ Major
2:06:06 Prelude and Fugue No. 22 in G Minor
2:12:15 Prelude and Fugue No. 23 in F Major
2:18:30 Prelude and Fugue No. 24 in D Minor

Η Εποχή των PODCASTS: «Γιατί γίνεται ο πόλεμος εναντίον του Ιράν;» Η ανάλυση του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

 Στην Εποχή των Podcasts ο δημοσιογράφος Βασίλης Ρόγγας φιλοξενεί τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου, έγκριτο εδώ και περίπου τρεις δεκαετίες δημοσιογράφο του διεθνους ρεπορτάζ της Καθημερινής, καθώς και συγγραφέα σημαντικών βιβλίων, όπως το τελευταίο του με τίτλο: «Πολεμικός Καπιταλισμός».

Μια υπερδύναμη μπήκε στο πόλεμο επειδή το Ισραήλ το επέβαλε. Οι ΗΠΑ πολεμάνε τον πόλεμο που ο Νετανιάχου ήθελε να κάνει εδώ και 30 χρόνια.

Σκοπός του Νετανιάχου είναι να διαλύσει το Ιράν. Ό, τι και να γίνει εμφύλιος, μεταναστευτικά ρεύματα, μια μαύρη τρύπα στην καρδιά της ευρασίας δεν έχει σημασία για το Ισραήλ γιατί θα έχει πετύχει το σκοπό του να απαλλαγεί από τον τελευταίο αντίπαλο του στη Μέση Ανατολή

Ο Τραμπ μεθυσμένος από την απαγωγή Μαδούρο νόμιζε πως θα τελειώσει το ίδιο εύκολα με το Ιράν

Δεν γίνεται χωρίς “boots on the ground” και κάποιον άλλο αλλά υπαρκτό συνασπισμό εξουσίας να καταληφθεί το Ιράν, δεν έχει γίνει ποτέ κάτι τέτοιο στην ιστορία. 

Το Ιράν δεν έχει επιτεθεί σε κανένα γείτονά του τους τελευταίους σχεδόν δυο αιώνες ενώ έχει δεχτεί επιθέσεις από την τσαρική και σοβιετική Ρωσία μέχρι την Οθωμανική Αυτοκρατορία. 

Οι Αμερικάνοι ήθελαν να χρησιμποιήσουν τους Κούρδους του Ιράν ως boots on the ground. Δεν έδρασαν οι Κούρδοι ως πεζικάριοι της εισβολής των ΗΠΑ, την είχαν πάθει στο Ιράκ στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου

Ακούμε πως μεταφέρονται αμερικάνοι πεζοναύτες στα στενά του Ορμούζ. Ακόμα κι αν έμπαιναν και καταλάμβαναν κάποιο έδαφος, πώς θα παρέμεναν; Θεωρητικά ακόμα μπορούν να κάνουν εισβολή αλλά χρειάζεται μια τεράστια κινητοποιήση. Σκεφτείτε πως και στους δυο πολέμους στο Ιρακ οι ΗΠΑ κινητοποίησαν 550 χιλιάδες στρατιώτες. Για το Ιράν θέλει ένα εκατομμύριο. Ακόμα και να κάνουν κάτι τέτοιο θέλουν έξι μήνες επιστράτευσης για να εισέλθουν σε ένα εντελώς εχθρικό έδαφος που ταυτόχρονα είναι και φυσικό φρούριο. 

Ο Τραμπ ανέβηκε ψηλά σε ένα δέντρο και τώρα θέλει σκάλα να κατεβει από τους συμμάχους του. Κανένας δεν στέλνει τα καράβια του στον περσικό. Έφτασε στο άρκον άωτον της γελοιότητας να ζητήσει την βοήθεια της Κίνας. 

Ο Λαριτζανί ήταν κεντρώος πολιτικός στο Ιράν, πραγματιστής κι όχι ιδεοληπτικός. Εκτιμώ πως τον δολοφόνησε ο Νετανιάχου για να κάψει το ενδεχόμενο της φυγής του Τραμπ πριν δημιουργηθεί το χαός που θέλει εκείνος στο Ιράν, ριζοσπαστικοποιώντας την πολιτική τάξη του με τη δολοφονία του Αλί Λαριτζανί, καίγοντας ουσιαστικά τις ελπίδες διαλόγου.

Είναι ντροπή να είμαστε σύμμαχοι με ένα κράτος γενοκτονικό όπως το Ισραήλ. Ο μύθος οτι ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου είναι πολύ επισφαλής. 

Ούτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ούτε ο Ανδρέας Παπανδρέου είχαν αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ. Κι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης όταν το αναγνώρισε, το αναγνώρισε στα σύνορα του 1967, δηλαδή με την Δυτική Όχθη, την Ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Γαζα να πρέπει να γίνουν παλαιστινιακό κράτος. Ο γιός του δεν κάνει ούτε τα στοιχείωδη. Θα διαταράξουμε τις παραδοσιακά καλές μας σχέσεις με τον αραβικό κόσμο. 

Από την κατάρρευση του Ιράκ γεννήθηκε το Ισλαμικό Κράτος που αιματοκύλισε στη συνέχεια την Ευρώπη. Αν καταρρεύσει το Ιράν που είναι πολύ μεγαλύτερο και ισχυρότερο; Η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ στόχος τρμοκρατικός ως τώρα. 

Άθλια η παρουσιάση του πολέμου στα ελληνικά μίντια. Αν κοιτάξει κανείς τα αμερικάνικα μέσα θα εκπλαγεί από το πόσο πιο πλουραλιστικά είναι. Στην Ελλάδα είναι “his master voice”, μονολιθικότητα που θα ζήλευε και η κυρία που παρουσιάζει τις ειδήσεις στη Βόρεια Κορέα. 

Το Ιράν είναι μια πολύπλοκη κοινωνία που προέκυψε από μια μεγάλη επανάσταση, παλλαϊκή. Η γενιά της Επανάστασης, η γενιά που πολέμησε στον αιματηρό πόλεμο με το Ιράκ είναι τώρα στην ηγεσία της χώρας. Φυσικό είναι να μην συνθηκολογήσουν. 

Ο αδύναμος κρίκος οικονομικά αυτή τη στιγμή είναι η Γερμανία και δευτερευόντος η Γαλλία. 

Γυρνάμε ξανά στην εποχή των ιμπεριαλισμών και των συγκρούσεων μεταξύ Μεγάλων Δυνάμεων. Οι οικονομικοί πόλεμοι όταν έχουν τέτοια ένταση (όπως μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας) μπορεί να γίνουν και κανονικοί. 

Τα πυρηνικά όπλα μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθούν. Βρισκόμαστε στην πιο δύσκολη στιγμή από το 1932 και την κρίση στον Κόλπο των Χοίρων. Λόγου χάρη, πρέπει να είναι εντελώς κουτή η όποια ηγεσία του Ιράν προκύψει αν δεν θελήσει να αποκτήσει πυρηνικά. Και η Σαουδική Αραβία θα προσπαθήσει να αποκτήσει πυρηνικά και σε αυτόν τον πειρασμό θα μπορούσε να μπει και η Τουρκία. 

Είμαστε μπροστά σε ένα νέο είδος ιμπεριαλισμού όοπυ οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν δημιουργούν αποικίες αλλά θέλουν να ελέγχουν τις ροές: αγωγούς, εμπορεύματα κ.ο.κ. Το Ιράν είναι χώρα- κόμβος στην πρωτοβουλία της Κίνας «μια ζώνη - ένας δρόμος» και ο Τραμπ θέλει να το ακυρώσει. 

Απαιτείται ένα νέο, μεγάλο φιλειρηνικό κίνημα από τους λαούς παντού και πιστεύω πως θα το δούμε.

************************

*Πέτρος Παπακωνσταντίνου(εργοβιογραφία)

Τέρατα εξοντώνουν την άγρια πανίδα στον Έβρο: δηλητηρίασαν 12 μαυρόγυπες στη Δαδιά και σκότωσαν οχτώ !

Έβρος / Εννέα μαυρόγυπες νεκροί σε σύνολο 12 δηλητηριασμένων στη Δαδιά!

Αυγή Newsroom

«Το μεγαλύτερο έγκλημα χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων των τελευταίων χρόνων με κύριο θύμα τον εμβληματικό Μαυρόγυπα» αναφέρει η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία

Εννέα μαυρόγυπες είναι νεκροί, σε σύνολο 12 που βρέθηκαν δηλητηριασμένοι στο δάσος της Δαδιάς, σύμφωνα με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, που ζητά την άμεση παρέμβαση των Αρχών για τη διαλεύκανση της υπόθεσης. 

«Πρόκειται για το μεγαλύτερο έγκλημα χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων των τελευταίων χρόνων, με κύριο θύμα τον εμβληματικό Μαυρόγυπα, πτωματοφάγο αρπακτικό-σύμβολο του Δάσους της Δαδιάς και αντικείμενο πολυετών δράσεων διατήρησης. Από την προηγούμενη Πέμπτη, 12 Μαυρόγυπες βρέθηκαν δηλητηριασμένοι από ανθρώπινο χέρι, 9 από τους οποίους νεκροί», αναφέρει η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που συνοδεύεται από φωτογραφίες με τα δηλητηριασμένα πτηνά.

«Όταν, παρά το γεγονός ότι η χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων έχει απαγορευθεί στην Ελλάδα από το 1993, παρά τις Ευρωπαϊκές οδηγίες για τα πουλιά και τους οικοτόπους, παρά την Κοινή Υπουργική Απόφαση για τον έλεγχο της παράνομης χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων, λαμβάνει χώρα ένα τόσο σοβαρό περιστατικό μέσα στο Εθνικό Πάρκο της Δαδιάς, σημαίνει ότι η ατιμωρησία και η περιφρόνηση των δραστών για τους θεσμούς έχει φτάσει στο απροχώρητο. Καλούμε τους αρμόδιους κρατικούς φορείς να δεσμευτούν για την πλήρη εξιχνίαση του εγκλήματος αξιοποιώντας όλα τα μέσα που διαθέτει η Πολιτεία για την έρευνα των πλέον σοβαρών κακουργημάτων», αναφέρει η οργάνωση υπογραμμίζοντας πως «το περιστατικό αυτό αποτελεί ηχηρό κάλεσμα πως είναι επιτακτική ανάγκη επιτέλους να αρχίσουν να ταυτοποιούνται και να καταδικάζονται οι δράστες τέτοιων κακουργημάτων».

Ένα μυθιστόρημα για την ομοιομορφία ως κανονικότητα στο τρόπο ζωής όλων των ανθρώπων

 

• 
  

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ

Όταν η ομοιομορφία γίνεται τρόπος ζωής 

Γράφει ο Πολύβιος Ν. Πρόδρομος*

mag.frear.gr

 17/03/2026

Δημήτρης Χωστιανός**, Οι ίδιοι, εκδόσεις ΑΩ, Αθήνα 2026

Το δυστοπικό διήγημα του Δημήτρη Χωστιανού Οι ίδιοι «ακροβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό». «Ο χρόνος και ο τόπος παραμένουν στοιχεία άγνωστα» – όπως και τα «ταυτοτικά χαρακτηριστικά του ήρωα». Ο κόσμος του βιβλίου μπορεί να στηθεί παντού, ακριβώς επειδή πατά σε μηχανισμούς γνώριμους: φόβο, συνήθεια, αξιολόγηση, κοινωνική συμμόρφωση. Η κινηματογραφική αφήγηση με «κοντινά πλάνα» λειτουργεί ως προέκταση του βλέμματος του αφηγητή – μια κάμερα αμείλικτη – καθώς η πραγματικότητα γύρω του αρχίζει να ραγίζει. Μέσα από το διήγημα προβάλλεται η κρίση των ηθικών αξιών και των συνειδήσεων στον σύγχρονο κόσμο, όπως και η τελική εξαχρείωση των κοινωνιών. Είναι μια ιστορία για την ομοιομορφία, την κοινωνική πειθαρχία και την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει – ακόμη κι όταν το «ανήκειν» έχει γίνει παγίδα. Οι Ίδιοι μιλούν απλά για κάτι σύνθετο: για την εποχή όπου η εικόνα, η συμμόρφωση και η κοινωνική αποδοχή μπορούν να λειτουργήσουν σαν αόρατα δεσμά.

Από τη «γωνία» του, ο ήρωας πιάνει τον παλμό της πόλης σαν αρρώστια. Βλέπει ένα πλήθος να κινείται με τρομακτική ομοιομορφία. Η γωνία είναι θέση παρατήρησης αλλά και θέση ενοχής: βλέπεις χωρίς να παρεμβαίνεις, άρα συμμετέχεις. Γύρω του κινούνται Οι ίδιοι: άνθρωποι που μοιάζουν να έχουν αποδεχτεί μια χορογραφία υπακοής, έναν ρυθμό που αποτρέπει ακόμη και την τυχαία σύγκρουση. «Όλοι ακολουθούν και ακολουθούνται απ’ τους ίδιους τους. Ίδιοι μπροστά. Ίδιοι παραπίσω. Ίδιοι στη μέση και παντού». Όχι επειδή έχουν ίδιο πρόσωπο, αλλά επειδή κινούνται με τον ίδιο τρόπο, σκέφτονται μέσα σε ίδια πλαίσια, ακολουθούν ίδιους κανόνες. Η κοινωνία μοιάζει με σύστημα τέλειας κυκλοφορίας: ο αφηγητής περιμένει «το λάθος», μια μετωπική σύγκρουση, κάτι που θα αποδείξει πως υπάρχει ακόμη ανθρώπινο απρόβλεπτο. Όμως «πάντα την τελευταία στιγμή» δεν συμβαίνει ποτέ· η σύγκρουση απορροφάται από μια μηχανική προσαρμογή, μια «μετατόπιση στο πλάι», δίχως καν «στροφική κίνηση». Μια κοινωνία που έχει μάθει να διορθώνει τον εαυτό της αυτόματα, χωρίς να χρειάζεται εξωτερική εντολή. Ακόμη κι όταν «υπάρχει περιθώριο» για «άλλου είδους κίνηση», οι περισσότεροι δεν το χρησιμοποιούν: «Η δύναμη της συνήθειας είναι πια ακαταμάχητη».

Ο ήρωας γίνεται ένας αισθητηριακός δέκτης: «παρατηρώ τα βλέμματα, τις κινήσεις, τα σώματα», ενώ «μπλέκομαι στα σύννεφα που άναρχα πετούν πάνω απ’ τα κεφάλια όσων υπάρχουν γύρω μου». Τα «σύννεφα» λειτουργούν σαν σύμβολο ενός συλλογικού βάρους μιας κοινωνίας που έχει μάθει να ζει μέσα στην πίεση χωρίς να την κατονομάζει – άγχος, ενοχή, φόβος, σύγχυση. Έτσι η κοινωνία την αποδέχεται, ώσπου να τη θεωρεί κανονικότητα. Και αυτή η κανονικότητα γίνεται εργαλείο: ο παραλογισμός παρουσιάζεται ως λογική «σύσταση», άρα το άτομο μαθαίνει να υπακούει χωρίς να συνειδητοποιεί ότι υπακούει. Μαθαίνει να ζει σκυφτό. Πρόκειται για την πιο ύπουλη μορφή πειθαρχίας – εκείνη που δεν επιβάλλεται μόνο «από πάνω», αλλά και «από μέσα». Μια πειθαρχία που έρχεται και «από δίπλα»: από τους άλλους, από την κοινότητα, από την ανάγκη να μη σε απορρίψουν. Και η αποδοχή συμπυκνώνεται στο σύμβολο των «Αντίχειρων». Η γλώσσα του έργου ακολουθεί αυτή την ψυχική κατάσταση: κοφτές διατυπώσεις, επαναλήψεις, μια αίσθηση εγκλωβισμού που επιστρέφει «ξανά» και «άλλη μία», σαν να κινείται ο νους μέσα σε κλειστό κύκλωμα.

Στο σύμπαν του βιβλίου, η ιδιωτικότητα και η ατομικότητα δεν έχουν χώρο. Ακόμη και η έννοια της ταυτότητας έχει πρακτικά ακυρωθεί: «Οι ταυτότητες έχουν καταργηθεί εδώ και χρόνια». Ο άνθρωπος μετριέται, αξιολογείται και ταξινομείται συνεχώς – όχι με βάση το ποιος είναι, αλλά με βάση το πόσο «ταιριάζει». Το βιβλίο δεν περιγράφει απλώς έναν μηχανισμό ελέγχου· δείχνει πώς ο μηχανισμός περνά στις σχέσεις και τις διαβρώνει. Η φιλία μετατρέπεται σε ρίσκο· η αλληλεγγύη σε απειλή. Σ’ έναν τέτοιο κόσμο, ακόμη και η λέξη «Ενσυναίσθηση» μοιάζει ξεχασμένη, αποκομμένη από την πράξη. «Είχα διαβάσει κάποια στιγμή παλιά για τη λέξη “Ενσυναίσθηση”. Από εκείνες τις σελίδες, βέβαια, έχω να την ξανασυναντήσω». Όταν το λεξιλόγιο της ανθρωπιάς αδειάζει, η κοινωνία μπορεί να συνεχίζει να λειτουργεί – αλλά με κόστος την ίδια της την ψυχή.

Μέσα σ’ αυτή τη σκοτεινή ατμόσφαιρα, αναδύεται ένα από τα πιο τρυφερά και συμβολικά μοτίβα του έργου: το πούπουλο που «μισό εγκλωβισμένο, μισό ελεύθερο» παλεύει να αποσπαστεί από τη ραφή ενός μπουφάν. Ο αφηγητής το ελευθερώνει και το αφήνει να πέφτει ξανά και ξανά, «κάθε κατάληξη και μια νέα κατάληξη». Το πούπουλο είναι «ένα σχεδόν τίποτα», κι όμως αποκτά τεράστια σημασία. Το πούπουλο είναι ένα μικρό μάθημα για τη δυνατότητα απόκλισης: δεν γκρεμίζει το σύστημα, αλλά θυμίζει ότι το απρόβλεπτο δεν εξαφανίζεται ποτέ ολοκληρωτικά. Είναι η πιο ήσυχη, και γι’ αυτό πιο ανθρώπινη, μορφή αντίστασης. Το πούπουλο γίνεται η πιο λεπτή ιδέα ελευθερίας: όχι η μεγάλη εξέγερση, αλλά η εμμονή του απρόβλεπτου, η μικρή απόκλιση που αρνείται να ενταχθεί πλήρως στο «μεγάλο Ένα».

Το έργο κλείνει κυκλικά. Η φράση «Όλα είναι όπως στην αρχή… Μία φορά ακόμα λοιπόν… Ακόμα μία» δεν προσφέρει κάθαρση. Αντιθέτως, υπογραμμίζει την επαναληπτικότητα του μηχανισμού. Η κανονικότητα έχει τη δύναμη να επαναφέρει τα πάντα στη θέση τους. Έτσι, ο τίτλος Οι ίδιοι αποκτά πλήρες νόημα: οι άνθρωποι δεν γίνονται ίδιοι επειδή μοιάζουν εξωτερικά, αλλά επειδή μαθαίνουν να κινούνται μέσα στα ίδια πλαίσια, να υπακούουν στους ίδιους μικρούς κανόνες, να φοβούνται την ίδια πτώση. Η δυστοπία των Ίδιων δεν στηρίζεται σε φουτουριστικά σκηνικά, αλλά σε κάτι πιο ανησυχητικά οικείο: στη σταδιακή αντικατάσταση της ηθικής από δείκτες, της σχέσης από αξιολόγηση, της σκέψης από «σωστή στάση».

Οι ίδιοι του Δημήτρη Χωστιανού είναι ένα σκοτεινό, ελληνικό «Black Mirror» σε λογοτεχνική φόρμα – λιγότερο ενδιαφέρεται να προβλέψει το μέλλον και περισσότερο να ξεσκεπάσει το παρόν. Η δύναμή του έγκειται στη λιτότητα, στην επανάληψη, στη λεπτομέρεια. Και κυρίως, στο γεγονός ότι ο αναγνώστης, κλείνοντας το βιβλίο, δεν μπορεί να αποφύγει το ερώτημα: πόσο μακριά βρίσκεται αυτός ο κόσμος από τον δικό μας – και πόσο έχουμε ήδη συνηθίσει να μην «κοιτάμε ψηλά»;

⸙⸙⸙

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Paul Klee. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έβδομου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

*Πολύβιος Πρόδρομος

**Ο Δημήτρης Χωστιανός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής & Αθλητισμού (ΕΚΠΑ) και κάτοχος του διπλώματος μεταπτυχιακών σπουδών «Δημιουργική Γραφή» (ΠΔΜ-ΑΠΘ) με κατεύθυνση: Δημιουργική Γραφή & Λογοτεχνική Συγγραφή. Τέλος, είναι παντρεμένος και πατέρας δύο μικρών παιδιών.

Τομ Γουέσελμαν (Tom Wesselmann): ένας από τους γενάρχες της Ποπ Αρτ,διάσημος για την τολμηρή και προκλητική σειρά του, The Great American Nude

 Ο Tom Wesselmann (1931–2004) ήταν ένας πρωτοπόρος Αμερικανός καλλιτέχνης και κεντρική φιγούρα στο κίνημα της Ποπ Αρτ, διάσημος για τα τολμηρά και προκλητικά έργα του που μεταμόρφωσαν καθημερινά αντικείμενα σε ζωντανές, μεγάλης κλίμακας συνθέσεις, προκαλώντας τις παραδοσιακές έννοιες της ομορφιάς και της τέχνης. Η κληρονομιά συνεχίζει να εμπνέει μέσω πολυάριθμων σημαντικών εκθέσεων και αναδρομικών σε όλο τον κόσμο.

[............................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Selena Mattei "The Artistic Legacy of Tom Wesselmann" (artmajeur.com)

Tom Wesselmann - Wikipedia

A ciascuno il suo/ Στον καθένα το δικό του (1967) : μια ανείπωτα τολμηρή πολιτική ταινία για τη διαπλοκή κράτους , εκκλησίας και παρακράτους στην Ιταλία

 

1. Στον καθένα αυτό που του αξίζει – Λεονάρντο Σάσα (1966)

Μετάφραση: Ανταίος Χρυσοστομίδης
Εκδόσεις Καστανιώτη (1999)
σελ. 163

Ο Λεονάρντο Σάσα(1921-1989)

, πολιτικός, συγγραφέας, δημοσιογράφος, ποιητής και σκηνοθέτης, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του 20ού αιώνα στην Ιταλία. Με τα μυθιστορήματά του τη δεκαετία του ’60 ανέδειξε ένα νέο πολιτικό λογοτεχνικό είδος με αστυνομική πλοκή και θέματα εμπνευσμένα από τη δράση της τοπικής μαφίας, εγκαινιάζοντας τη νέα εποχή του σύγχρονου ιταλικού αστυνομικού αφηγήματος.

 Με το έργο του δε επηρέασε πολλούς μεταγενέστερους συγγραφείς του μεσογειακού νουάρ· ο σπουδαίος Γάλλος Ζαν Κλωντ Ιζζό θεωρούσε τον εαυτό του μαθητή του Λεονάρντο Σάσα.

 Η ιστορία του βιβλίου διαδραματίζεται σε ένα σικελικό χωριό. Ο φαρμακοποιός Μάννο λαμβάνει ένα απειλητικό ανώνυμο γράμμα και λίγες μέρες μετά βρίσκεται δολοφονημένος μαζί με τον φίλο του γιατρό Ροσίο, με τον οποίο πήγε για κυνήγι. 

Ο προσηνής νεαρός καθηγητής Λαουράνα, ορμώμενος από τον ανομολόγητο ερωτά του για τη Λουΐζα, τη χήρα του γιατρού, προσπαθεί να εξιχνιάσει το έγκλημα και, με την άγνοια του κινδύνου που πυροδοτεί η αφέλειά του, συζητά με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα της τοπικής κοινωνίας για την πορεία των ερευνών του.

 Ένα πολιτικο-κοινωνικό νουάρ αστυνομικής αφορμής, με έξυπνη πλοκή και υποδόριο χιούμορ, όπου ο συγγραφέας είναι ο πρώτος που τολμά να μιλήσει ανοιχτά για τη διαπλοκή κράτους, Εκκλησίας και μαφίας. 

«Διάβασα το αστυνομικό σου μυθιστόρημα, που δεν είναι αστυνομικό, με το ίδιο πάθος που διαβάζονται τα αστυνομικά και διασκέδασα βλέποντας πώς αποδομείς το αστυνομικό μυθιστόρημα…» θα γράψει ο σπουδαίος Ιταλός συγγραφέας Ίταλο Καλβίνο στον Λεονάρντο Σάσα, τον κατεξοχήν συγγραφέα της sicilitudine («σικελικότητας»), ο οποίος απέδωσε καλύτερα από κάθε άλλον τις ιδιομορφίες της μικρής, κλειστής κοινωνίας του ιταλικού νότου.

 Το μυθιστόρημα Στον καθένα αυτό που του αξίζει μεταφέρθηκε την επόμενη χρονιά  (1967) στον κινηματογράφο,  σε σκηνοθεσία του θαυμάσιου Έλιο Πέτρι , με τον Τζιαν Μαρία Βολοντέ στον ρόλο του καθηγητή Λαουράνα και την Ειρήνη Παπά σε αυτόν της αισθησιακής χήρας του γιατρού Ροσίο.

Η ταινία, με τον ελληνικό τίτλο Στον καθένα το δικό του, τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερου σεναρίου στο Φεστιβάλ Καννών, μόνο...

Έλιο Πέτρι(1929-1982)

Τζιάν Μαρία Βολοντέ(1933-1994)

Ειρήνη Παπά(1929-2022)

A ciascuno il suo/ Στον καθένα το δικό του  (1967)  

Σκηνοθεσία: Έλιο Πέτρι, Σενάριο: Λεονάρντο Σάσα, Ηθοποιοί: Τζαν Μαρία Βολοντέ, Ειρήνη Παππά, Γκαμπριέλε Φερτσέτι, Σάλβο Ραντόνε, Μουσική: Λούις Μπάκαλοφ

«Ο Έλιο Πέτρι γυρίζει μια ανείπωτα τολμηρή πολιτική ταινία που είναι αδύνατο να φανταστούμε πως λειτούργησε στην Ιταλία. Ουσιαστικά, σχολιάζει το πολλαπλό παρακράτος που το ταυτίζει με το κράτος.

Αξιοποιώντας το ομώνυμο τολμηρότατο μυθιστόρημα του Λεονάρντο Σάσια, χρησιμοποιεί τη Σικελία ως μοντέλο αυτού του παρακράτους. Το μοναδικό θετικό σύστημα αναφοράς είναι ο κομμουνιστής καθηγητής (Τζιάν Μαρία Βολοντέ). Τον σχεδιάζει, όμως, εκπληκτικά. Είναι διανοούμενος, σεμνός, αναζητά με πάθος την αλήθεια. Οι άλλοι τον θεωρούν σχεδόν γραφικό και ορισμένοι ανίκανο σεξουαλικά. Αυτή η “ανικανότητα” συμβολίζει την αδυναμία των Ιταλών κομμουνιστών να αρθρώσουν έναν τολμηρό και γόνιμο πολιτικό λόγο. Το παρακράτος αποτελεί η τοπική Μαφία, η Εκκλησία, και οι Αρχές. Κατ’ επέκταση, όλο το κοινωνικοπολιτικό σύστημα είναι διαβρωμένο και διαπλέκεται. Ο γοητευτικός playboy δικηγόρος (Γκαμπριέλε Φερτσέτι) είναι ένας ωραίος παλιάτσος που μηχανορραφεί συνεχώς. Η χήρα (Ειρήνη Παπά) είναι ένα λάγνο θηλυκό που νοιάζεται μόνο για την απόλαυση και το χρήμα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το τελικό εύρημα του γάμου. Αν το δούμε κοινωνικοπολιτικά, ο ωραίος διαπλεκόμενος παλιάτσος παντρεύεται τη λάγνα νύφη με τις ευλογίες της Εκκλησίας και της Μαφίας. Αν το δούμε μετωνυμικά, η Ιταλία παντρεύεται τη διαπλοκή, το παρακράτος, αποβάλλοντας τους ευρωκομμουνιστές.

Ο Σάσια και ο μέγας μαρξιστής Πέτρι προβλέπουν εγκαίρως το δράμα της πατρίδας τους. Από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες στο “Compromesso Storico”, από τις εκτελέσεις της Μαφίας στη δολοφονία του Άλντο Μόρο από τις μυστικές υπηρεσίες. Η κατά μόνας δράση τύπου Ζορό (Βολοντέ) δε βοηθάει σε τίποτα, αφού δεν υπάρχει ανάλογη εκπαίδευση και τα θανατηφόρα κρέπια καλύπτουν τα πάντα. Τι λέει, λοιπόν, το επίσημο σύστημα; Να τινάξουμε στον αέρα τους ιδεολόγους κομμουνιστές, τους διανοούμενους, τους ερευνητές, τους συναισθηματικούς, και να τους θάψουμε βαθιά κάτω από το ιταλικό χώμα ως καταραμένη μνήμη.

Κατά τα άλλα, ο Βολοντέ δίνει την καλύτερη ίσως ερμηνεία του χάρη και στην εμπειρία του από τα γουέστερν σπαγγέτι. Κάποιες φορές δείχνει να λειτουργεί ψυχοπαθολογικά, παρόλο που κερδίζει τη συμπάθειά μας. Ο Φερτσέτι είναι έξοχος ως “γλίτσας” και η Παπά σπουδαία ως σέξι φίδι, ενώ η εκπληκτική φωτογραφία του Λουίτζι Κουβάιλερ αποδίδει έξοχα αυτή την πολιτική ψυχοπαθολογία. Ο Πέτρι υπηρετεί τα νοήματα της ταινίας με απλή απέριττη σκηνοθεσία και αποτυπώνει ωραίους χώρους και φωτογενή μέρη για να αποδείξει πως ότι λάμπει δεν είναι χρυσός!...»

ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ «ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ»
Εξάλλου, 10 λόγοι για να μην χάσετε το Στον καθένα το δικό του είναι:
1. Για τον τρόπο που ο μέγας Σάσια αρχίζει το μυθιστόρημα με πλοκή που θυμίζει Άγκαθα Κρίστι και καταλήγει στην πολιτική καταγγελία.
2. Για τη μεγάλη τόλμη του Πέτρι να ταυτίσει το κράτος, το παρακράτος, την Εκκλησία και την άρχουσα τάξη σε παραβατικές ενέργειες.
3. Για το εκπληκτικό και βραβευμένο σενάριο που, αφού κάνει στάσεις στην κοινωνική ηθογραφία, στο νουάρ, στο βουκολικό δράμα και στην περιπέτεια, διεισδύει άμεσα στην πολιτική αποφλοίωση.
4. Για τον εξαιρετικό τρόπο με τον οποίο ο Βολοντέ υποδύεται τον σεμνό και άπειρο, αλλά ιδεολογικά φορτισμένο αριστερό καθηγητή.
5. Για την Ειρήνη Παπά, που είναι εξαιρετική στο ρόλο μιας ύπουλης γυναίκας, και τον γόη Γκαμπριέλε Φερτσέτι, που υποδύεται άψογα έναν όμορφο αλλά επικίνδυνο “παλιάτσο”.
6. Για την εξαιρετική μουσική του Λουίς Μπακάλοφ, τον οποίο θαυμάζει ο Ταραντίνο.
7. Για την έξοχη, τεχνητά υπερφωτισμένη, σχολιαστική των γεγονότων φωτογραφία του μαιτρ Λουίτζι Κουβάιλερ.
8. Γιατί ο Πέτρι αφήνει το ναρκισσισμό και τη σύνθετη, πολύπλοκη αφήγηση και σκηνοθετεί με κατανοητή αμεσότητα.
9. Γιατί η ταινία ακολουθεί τη χιτσκοκική λογική πως ότι φαίνεται δεν είναι κατ’ ανάγκη έτσι, και πως η αθωότητα και η φωτογένεια μπορούν να μεταμφιέσουν καλά την κοινωνική.
10. Για την τελική έκρηξη που συμβολίζει το θάνατο της ιταλικής αθωότητας και το βαθύ θάψιμο της ιδεολογίας.»

Πηγή: drasivrilissia.gr

To φαινόμενο Rosalia : εντυπωσιακή περιοδεία στην Ευρώπη με την παράσταση Lux

 

Εντυπωσιακή η περιοδεία «Lux» της Rosalia με όπερα και θέατρο [βίντεο]

Τους «κώδικες της όπερας και του θεάτρου» φέρνει στη σκηνή με δημιουργίες σχεδιασμένες από τον Stefano Gallici, διευθυντή δημιουργικού του οίκου Ann Demeulemeester.

ΜΟΥΣΙΚΑ ΝΕΑ 21.03.26 14:06

efsyn.gr

• 
  

Η τραγουδίστρια - τραγουδοποιός Rosalía ξεκίνησε την περιοδεία της στη Γαλλία. Μετά τον τεράστιο θόρυβο που προκλήθηκε στα μέσα ενημέρωσης γύρω από το τραγούδι της «Berghain», η εντυπωσιακή περιοδεία της διεθνούς σταρ επαναφέρει στο προσκήνιο το brand Ann Demeulemeester.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Ann Demeulemeester (@anndemeulemeester_official)

Στις 17 Μαρτίου, η Rosalía ξεκίνησε το πρώτο σκέλος της παγκόσμιας περιοδείας της Lux Tour στη Λυών. Τα κοστούμια της τράβηξαν την προσοχή, καθώς σύμφωνα με το περιοδικό Télérama, η παράσταση «έχει πηγές έμπνευσης τους κώδικες του θεάτρου και της όπερας». Η προσέγγιση είναι χαρακτηριστική της καλλιτέχνιδας και συνοδεύεται από δημιουργίες σχεδιασμένες από τον Stefano Gallici, διευθυντή δημιουργικού του οίκου Ann Demeulemeester.

Εκτός από τα πρωτότυπα κοστούμια τις εντυπώσεις έκλεψε και η συνεργασία της με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου για το τραγούδι «La Perla». O Παπαϊωάννου «είδε» τη διεθνούς φήμης ποπ σταρ σαν την Παναγία και την Αφροδίτη της Μήλου. Το τραγούδι αναδείχθηκε μέσα από αρκετά ενδιαφέροντα οπτικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας οπτικών ψευδαισθήσεων.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Dimitris Papaioannou (@papaioannou_d)

Η Ροσαλία Βίλα Τομπέγια, γνωστή ως Ροσαλία, είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, παραγωγός και ηθοποιός. Γεννημένη και μεγαλωμένη στα περίχωρα της Βαρκελώνης, έχει περιγραφεί ως «άτυπη ποπ σταρ» λόγω των μουσικών της στυλ που ταιριάζουν στο είδος.

Πληροφορίες γέννησης 25 Σεπτεμβρίου 1992 (ηλικία 33 έτη), Sant Esteve Sesrovires, ΙσπανίαΒικιπαίδεια

ROSALÍA live in Patis (Bercy - Accor arena) - LUX TOUR 2026 - March 20 2006 - ACTO 2 with Berghain