Il delitto di Giovanni Episcopo/Flesh Will Surrender (1947)

 Έτος: 1947 

Διάρκεια: 1 ώρα και 36 λεπτά (96 λεπτά) 

Είδος: Δράμα / Νεορεαλισμός (συχνά περιγράφεται ως δραματικό νουάρ)Σενάριο: Βασισμένο στο μυθιστόρημα Giovanni Episcopo του Gabriele D'Annunzio 

Μουσική: Nino RottaΤο Il delitto di Giovanni Episcopo (γνωστό και ως Flesh Will Surrender) Πρόκειται για μια ταινία-σταθμό που σηματοδοτεί τη μετάβαση από τον νεορεαλισμό στο μελόδραμα, με τον Aldo Fabrizi να δίνει μια από τις σπάνιες δραματικές ερμηνείες της καριέρας του ._______________________ 

Ο Giovanni Episcopo είναι ένας ήσυχος και ντροπαλός υπάλληλος γραφείου. Η ζωή του αναστατώνεται όταν γνωρίζει τον Giulio Wanzer, έναν γοητευτικό απατεώνα που τον εκμεταλλεύεται και τον παρασύρει σε έναν κόσμο εξαπάτησης. Ο Giovanni ερωτεύεται την Ginevra, πρώην ερωμένη του Wanzer, και την παντρεύεται. Ωστόσο, η Ginevρα αποδεικνύεται σκληρή και άπιστη, ενώ η επιστροφή του Wanzer στη ζωή τους οδηγεί σε ένα κρεσέντο ταπείνωσης, βίας και τελικά σε ένα φόνο

    Σκηνοθεσία: Alberto Lattuada

    Πρωταγωνιστές:

        Aldo Fabrizi (Giovanni Episcopo)

        Roldano Lupi (Giulio Wanzer)

        Yvonne Sanson (Ginevra)

        Alberto Sordi (Doberti) 

    Μουσική: Felice Lattuada (πατέρας του σκηνοθέτη)

    Φωτογραφία: Aldo Tonti 




Το μεγαλύτερο ατού της ταινίας είναι η συγκλονιστική, γεμάτη αξιοπρέπεια και πόνο ερμηνεία του Aldo Fabrizi . Οι κριτικοί σημειώνουν ότι η απεικόνιση της σταδιακής κατάρρευσης ενός "καλού" ανθρώπου θυμίζει τον Edward G. Robinson στα φιλμ νουάρ του Fritz Lang . Η φωτογραφία του Aldo Tonti και η σκηνοθεσία ατμόσφαιρας του Lattuada (ιδιαίτερα στη Ρώμη του 1900) θεωρούνται εξαιρετικές . Αξιοσημείωτη είναι και η μικρή συμμετοχή ενός νεαρού Alberto Sordi .

 Μερικοί κριτικοί βρίσκουν το σενάριο υπερβολικά μελοδραματικό ή "παλιάς κοπής", με την ταπείνωση του ήρωα να είναι τόσο έντονη που γίνεται κουραστική . Επίσης, σχολιάζεται ότι η Yvonne Sanson είναι κάπως άβολη ή μη πειστική στον ρόλο της μοιραίας γυναίκας .



Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το 1947 . Κέρδισε το Nastro d'Argento (Ασημένια Κορδέλα) για τη Σκηνοθεσία (Alberto Lattuada) και για τον Β' Ανδρικό Ρόλο (Nando Bruno) το 1948 .

Flesh Will SurrenderWikipedia

Προσοχή: Η ταινία δεν έχει ελληνικούς υπότιτλους. Αν επιλέξετε την αυτόματη μετάφραση, καλύτερα να το κάνετε στα αγγλικά , γιατί η ελληνική απόδοση είναι "τραγική" 

Η «επέτειος» της «17Ν» και ο «Σκάι»: Τα "αδύνατα" σημεία του «Φακέλου 17 Ν» (λάθη, παραλείψεις, παρερμηνείες,άστοχες κρίσεις κλπ) σε εμπεριστατωμένη κριτική του Δημήτρη Ψαρρά

Η «επέτειος» της «17Ν»
και ο «Σκάι»

Η τηλεοπτική σειρά του Αλέξη Παπαχελά για την τρομοκρατική οργάνωση και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης

του Δημήτρη Ψαρρά

[13.4.x-efimerida.gr

Μέσα στις άλλες «πεντηκονταετίες» που τιμήθηκαν τα τελευταία χρόνια (λ.χ. το 2017 που «τιμήθηκαν» τα 50 χρόνια από το Πραξικόπημα του 1967 και το 2024 που «τιμήθηκε» ο μισός αιώνας Μεταπολίτευσης), ο «Σκάι» φρόντισε από τις αρχές του χρόνου να εξιστορήσει τη δράση της οργάνωσης «17 Νοέμβρη», με τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τη δολοφονία του Ρίτσαρντ Γουέλς, σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα.

Η σειρά «Φάκελος 17Ν» που υπογράφει ο Αλέξης Παπαχελάς ολοκληρώθηκε τη Δευτέρα 30.3.2026. Τα έξι εβδομαδιαία επεισόδια είναι προσβάσιμα στον ιστότοπο του καναλιού. Το «Χωρίς Εφημερίδα» είχε ήδη σχολιάσει την προκλητική απόφαση του «επιτελικού κράτους» να ανακαλέσει τη μερική χρηματοδότηση του «επετειακού» αυτού ντοκιμαντέρ λόγω της συνέντευξης που έχει παραχωρήσει σε αυτό ο Δημήτρης Κουφοντίνας («Η Ντόρα δικαιώνει Παπαχελά-Αλαφούζο», 19.12.2025).

Η μισή αλήθεια

Παρά το γεγονός ότι η σειρά εξετάζει ένα ιδιαίτερα σκοτεινό ζήτημα, είναι πολύ ενδιαφέρουσα, μόνο που σκοντάφτει σε δύο μεγάλες δυσκολίες που οδηγούν τον τηλεθεατή σε αντιφατικά συμπεράσματα:

α) Παρουσιάζει στην αρχή ως τεκμηριωμένες και «επαγγελματικές» τις απόψεις των αμερικανικών υπηρεσιών σε αντίθεση με τις κινήσεις των ελληνικών αρχών, μέχρι την ανάληψη του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως από τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Και στη συνέχεια υποστηρίζεται το ακριβώς αντίθετο, ότι δηλαδή όλα τα έκαναν οι ελληνικές υπηρεσίες, ενώ ήταν εκτός τόπου και χρόνου οι αμερικανικές. Ξεχωριστά προβάλλεται η δράση των βρετανικών υπηρεσιών. Αλλά ακόμα και από τα αποσπάσματα των συνεντεύξεων που παρουσιάζονται γίνεται φανερό ότι οι υπηρεσίες των ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν τη 17Ν για να πιέσουν τις ελληνικές αρχές να καταστούν «συνεργάσιμες» σε ευρύτερους ή και εντελώς άσχετους τομείς.

β) Υποστηρίζεται ότι η πτώση της χούντας δυσκόλευε τις ενέργειες της αστυνομίας. Ο δημιουργός αναρωτιέται κάπου στο 2ο επεισόδιο μήπως «υπήρχε ένας δισταγμός να ερευνηθούν άνθρωποι που είχαν σχέση με το αντιδικτατορικό κίνημα, δηλαδή με την αντίσταση». Αλλά κι εδώ ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Οι αγωνιστές της αντίστασης αποτέλεσαν από τα πρώτα χρόνια τον στόχο των ελληνικών και ξένων αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών. Αστυνομία, χωροφυλακή και ΕΥΠ έψαχναν εμμονικά στα στελέχη της αντίστασης και όχι στους πιστούς του Αυγουστίνου Καντιώτη. Τα σχετικά έγγραφα των αρχών ασφαλείας έχουν έρθει από καιρό στη δημοσιότητα, αλλά η τηλεοπτική σειρά τα αγνόησε. Πιο χαρακτηριστικό είναι το έγγραφο με τους «251 υπόπτους», το οποίο έχουμε αποκαλύψει στην «Ελευθεροτυπία» εδώ και… 30 χρόνια (Ιός, «Η λίστα της ντροπής», 6.12.1995).

Στα ονόματα των υπόπτων περιλαμβάνονταν ο Μανώλης Γλέζος, ο τότε βουλευτής Στάθης Γιώτας, ο αντιπρόεδρος της Βουλής Παναγιώτης Κρητικός. Οι «ύποπτοι» δημοσιογράφοι ξεκινούσαν από τον Λούη Δάνο και περιλάμβαναν μεταξύ άλλων τον Ανδρέα Χριστοδουλίδη, τον Γιώργο Βότση, τη Νανά Νταουντάκη, τον Μίμη Μανωλάκο, τον Γιώργη Μέρμηγκα, τον Δημήτρη Ψυχογιό, τον Γιώργο Οικονομέα. Δεν έλειπε ο ηθοποιός Κώστας Αρζόγλου, ο πρόεδρος τον ελληνικού τμήματος της Greenpeace Παναγιώτης Κανελλάκης, ο αναλυτής των εκλογικών αποτελεσμάτων Ηλίας Νικολακόπουλος, ο εκφωνητής του σταθμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου Δημήτρης Παπαχρήστος, ο Περικλής Κοροβέσης και ο Μιχάλης Ράπτης…

Αυτούς «έψαχνε» τόσο η ελληνική Ασφάλεια, όσο και οι ξένες υπηρεσίες. Κι αυτά όλα λείπουν από τη σειρά του «Σκάι».

Μ’ άλλα λόγια, μου φαίνεται ότι η σειρά παρουσιάζει τη «μισή αλήθεια». Από αυτή την άποψη εμφανίζεται να ακολουθεί σε γενικές γραμμές το «σενάριο» του μπεστ σέλερ «17, Φάκελος 17 Νοέμβρη» (εκδ. «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», Αθήνα 2002) που είχε συντάξει ο Αλέξης Παπαχελάς μαζί με τον Τάσο Τέλλογλου, το οποίο παρουσιάστηκε στις 13.12.2002 σε εκδήλωση, με ομιλητές τον (και) τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοϊδη και την τότε Δήμαρχο Αθηναίων Ντόρα Μπακογιάννη. Στη στήλη του «Ιού» είχαμε τότε σχολιάσει το περιεχόμενό του με κριτικό πνεύμα και είχαμε αναφερθεί στην κοινή παρουσίαση «Ένας, δύο, πολλοί Ζεράρ ντε Βιλιέ», «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 26.1.2003). Κι αν αυτό θα μπορούσε να σταθεί πριν από τριάντα χρόνια, όταν είχαμε πήξει στη μυθολογία γύρω από τη 17Ν, σήμερα πια, μισό αιώνα μετά την πρωτοεμφάνισή της και 24 χρόνια από τη διάλυσή της, νομίζω ότι δεν μπορεί να σταθεί ένας νέος μύθος, που απλώς θα έχει ορισμένα αντίθετα χαρακτηριστικά.

Μερικά παραδείγματα:[..................................................]

 

 

Η «επέτειος» της «17Ν» και ο «Σκάι»

 

parallaximag.gr

Ίσα, βρε Μακάριε!…

Γιώργος Τούλας

4–5 λεπτά

---

Ίσα βρε Μακάριε…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΟΥΛΑΣ

parallaximag.gr

Εκείνος είναι ωραίος. Εμείς είμαστε οι άσχημοι, οι θλιβεροί, οι μίζεροι που ψάχνουμε να βρούμε τι κράτησε τη χώρα αυτή τόσες δεκαετίες στον πάτο της ευρωπαϊκής αξιοπιστίας

Εμείς Κυριάκο μου, σε ψηφίσαμε γιατί μας υποσχέθηκες καλέ μου ότι θα εκσυγχρόνιζες το κράτος. Σε πιστέψαμε ότι εσύ θα ήσουν ο άνθρωπος κλειδί που θα πάτασσε τις κακοδαιμονίες που ταλάνιζαν τον τόπο από την Τουρκοκρατία και δώθε. Πρώτα από όλα τα ρουσφέτια. Τα κολλητιλίκια.  Την προώθηση των κολλητών. Των ημετέρων. Των τσεπών που δεν χορταίνουν και των δικών μας παιδιών που είναι ατέλειωτα. Ότι θα έβαζες φραγμούς στα σκάνδαλα που μας έκαναν να ντρεπόμαστε σαν χώρα και θα έβρισκες ανθρώπους άξιους, με περγαμηνές, με έργο, με ικανότητες που θα έβγαιναν μπροστά να μας κάνουν πια να πιστέψουμε στο δίκαιο, την αξιοκρατία, την ηθική…

Έτσι κάπως υποθέτω ότι διάλεξες το Μακάριο. Με τέτοιες προθέσεις τον έκανες υπουργό. Του έδωσες την καρέκλα και το μισθό. Γιατί άξιζε. Γιατί μπορούσε. Γιατί θα έκανε περήφανη την παράταξη.

Ο Μακάριος ο Λαζαρίδης.

Ο πτυχιούχος, ο εργασιομανής που κόλλαγε ένσημα από το Μαιευτήριο απ’ ό,τι φαίνεται. Και αρχίσατε να τον προωθείτε.

Το 2007  τον κάνατε Ειδικό Επιστήμονα στο υπουργείο Παιδείας παρά το γεγονός ότι δεν κατείχε πτυχίο ανώτατης εκπαίδευσης. Ψιλά γράμματα. Και παρότι ο νόμος ήταν ξεκάθαρος ότι για τη θέση απαιτούνταν πτυχίο πανεπιστημίου για τον Μακάριο άλλες οι βουλές της επάρατου δεξιάς.

«Με την υπ’ αριθμ. 562/8.2.2007 απόφαση της Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, προσλαμβάνεται ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ του Βασιλείου, από 16.1.2007, σε οργανική θέση Ειδικού Επιστήμονα με σχέση εργασίας Ιδιωτικού Δικαίου σύμφωνα με το άρθρο 33 παρ. 2 του ν. 2190/1994 για τις ανάγκες του Γραφείου της Γενικής Γραμματέως Νέας Γενιάς του ΥΠ.Ε.Π.Θ.».

Και ας ήξεραν όλοι ότι πώς έγινε ο διορισμός του σε αυτή τη θέση. Σιγά τα αβγά…

Σκοπός ήταν να αμείβεται ως επιστήμονας ένας απόφοιτος ενός ιδιωτικού κολλεγίου…

Για τις σπουδαίες υπηρεσίες του στη θέση άλλωστε επιβραβεύτηκε αργότερα με προαγωγή λαμπρή. Πήγε στο υφυπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης! Αν είσαι για πάνω είσαι για τα καλά…

Ο Μακάριος δεν… κωλώνει μπροστά στους κακεντρεχείς. Ξεσπαθώνει μέρες τώρα ”Πόσα ένσημα έχεις κολλήσει στη ζωή σου; Εγώ έχω κολλήσει στον ιδιωτικό τομέα 15.000+. Έλα να συγκριθούμε.». είπε στον Στέφανο Κασσελάκη.

Άρα ξεκίνησε να τα κολλάει πριν γεννηθεί. Μίλαγε με το ΙΚΑ πριν συλληφθεί ως ιδέα. Και όταν κάποιοι τεμπέληδες ανιτιδρούσαν τόσες μέρες ο Μακάριος τους έβαζε στη θέση τους: «Συνολικά είναι 14.027 ένσημα από μισθωτή απασχόληση και έχω άλλα τρία χρόνια από μη μισθωτή απασχόληση. Προφανώς επειδή δεν είμαι τεμπέλης όπως είναι οι αριστεροί έκανα ταυτόχρονα και άλλες δουλειές».

Ο Μακάριος δεν ξεγέλασε απλά το κράτος, δεν υποτίμησε τη νοημοσύνη μας, είκοσι χρόνια τώρα, δεν εξαπάτησε το ελληνικό δημόσιο. Ο Μακάριος επιβεβαίωσε όσα πιστεύαμε πάντα γι’ αυτή την παράταξη. Ο Μακάριος είναι ο λόγος που δεν πιστέψαμε ποτέ όσα είπε ο Κυριάκος για να βγει πρωθυπουργός τους εκσυγχρονισμού.

Ο Μακάριος δεν αρκέστηκε σε όλα αυτά. Μας αποστόμωσε όλους λέγοντας αφοπλιστικά: Με προσέλαβαν γιατί είμαι ωραίος. 

Ο Μακάριος είναι ωραίος. Εμείς είμαστε οι άσχημοι, οι θλιβεροί, οι μίζεροι που ψάχνουμε να βρούμε τι κράτησε τη χώρα αυτή τόσες δεκαετίες στον πάτο της ευρωπαϊκής αξιοπιστίας. Μπράβο Μακάριε. Μαζί σου…

Την εικόνα επεξεργαστήκαμε με ΑΙ

 Βεντάλια που έφτιαξε ο Γιάννης Τσαρούχης

Το ΜΙΕΤ παρουσιάζει για πρώτη φορά έργα από τη συλλογή του

Αργυρώ Μποζώνη

lifo.gr

 12–15 λεπτά

---

Πώς μπορεί να «διαβάσει» κανείς σήμερα μια συλλογή που άρχισε να συγκροτείται πριν από 60 χρόνια; Και κατά πόσο αυτή η συλλογή προάγει την τέχνη, όπως ήταν ο αρχικός στόχος του νεοσύστατου το 1964 Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης; Σε αυτά τα ερωτήματα θα μπορούσε να δώσει απαντήσεις η έκθεση «60 χρόνια ΜΙΕΤ: Αναγνώσεις μιας συλλογής» που θα διαρκέσει μέχρι τις 24 Απριλίου 2026. 

Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να εκτιμήσει την ποικιλία και την ποιότητα της συλλογής έργων τέχνης του ιδρύματος, ενώ ταυτόχρονα κάνει μια ουσιαστική περιήγηση στην ελληνική τέχνη του 20ού αιώνα. Παράλληλα, μπορεί να αντιληφθεί πώς προέκυψαν οι εικαστικές επιλογές των καλλιτεχνών μέσα στον χρόνο, να διακρίνει τις συγγένειες και τις διαφορετικές αντιλήψεις αλλά και να διαμορφώσει ο ίδιος την περιήγησή του στην έκθεση.

Ένα μικρό χρονικό της συλλογής

Το 1966, στο πλαίσιο του εορτασμού των 125 χρόνων της Εθνικής Τράπεζας, ιδρύεται, με απόφαση του τότε διοικητή Γεωργίου Μαύρου (1964-1966), το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ), με πρώτο διευθυντή τον Εμμανουήλ Χ. Κάσδαγλη. Ως στόχος του νεοσύστατου ιδρύματος ορίζεται «η προαγωγή των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών», και μία από τις πρώτες φροντίδες του είναι η δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πιο αντιπροσωπευτικής συλλογής έργων ελληνικής τέχνης. Τότε γίνονται και οι πρώτες αγορές έργων για τη συλλογή.

Στο πλαίσιο των 60 χρόνων από την ίδρυση του ΜΙΕΤ, στόχος της έκθεσης είναι, μεταξύ άλλων, να προσφέρει στον επισκέπτη την ευκαιρία να απολαύσει έργα τέχνης που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο κοινό.

Κατά τη Μεταπολίτευση, οι αγορές όχι μόνο αυξήθηκαν σημαντικά αλλά είχαν πιο συγκεκριμένη στόχευση, ώστε να καλυφθούν τα κενά και να αποκτήσει η συλλογή μεγαλύτερο εύρος. Ταυτόχρονα, χάρη σε μεγάλες και μικρότερες δωρεές έργων τέχνης, εμπλουτίστηκε δυναμικά. Σήμερα, αριθμεί πάνω από 2.000 έργα, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι ζωγραφικά και χαρακτικά. Η γλυπτική εκπροσωπείται με σημαντικά έργα, ενώ περιλαμβάνονται επίσης ψηφιδωτά και ταπισερί. Στα παραπάνω πρέπει να προστεθούν και τα εικονογραφημένα από καλλιτέχνες βιβλία, που επίσης αποτελούν ένα ιδιαίτερα αξιόλογο τμήμα της συλλογής.

 Νίκος Νικολάου, «Γυμνή Φιγούρα», 1963

Γράφει ο επιμελητής της έκθεσης, Κωνσταντίνος Παπαχρίστου: «Tην άνοιξη του 1988, διοργανώθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη η έκθεση “ΜΙΕΤ: Νεοελληνική τέχνη: Απολογισμός μιας Συλλογής 1975-1987” (7 Μαρτίου-3 Απριλίου 1988), η οποία ήταν και η πρώτη προσπάθεια ολοκληρωμένης παρουσίασης της Συλλογής του ΜΙΕΤ. Στο μικρό συνοδευτικό φυλλάδιο, ο Σ.Π. Παναγόπουλος, διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος την περίοδο εκείνη και πρόεδρος του Μορφωτικού Ιδρύματος, επεσήμαινε ότι “η έκθεση από τη φύση της δεν μπορεί να έχει την αναγκαία ενότητα”, αλλά είναι “ενδιαφέρουσα” και “διδακτική”, ενώ επίσης “απηχεί, κατά κάποιον τρόπο, τις σύγχρονες τάσεις στις εικαστικές τέχνες”.

Στο ίδιο εισαγωγικό κείμενο, ο Παναγόπουλος διαιρούσε το πρόγραμμα των αγορών σε δύο περιόδους: “Στην πρώτη (1975-1979) την πρωτοβουλία είχε ο τότε γενικός γραμματέας του ΜΙΕΤ Παντελής Πρεβελάκης, καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, και στη δεύτερη (1980-1987), Καλλιτεχνική Επιτροπή από δύο μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου μαζί με τον διευθυντή του Ιδρύματος”. Στον κατάλογο των έργων που ακολουθούσε, ένας αστερίσκος διέκρινε τα έργα που αγοράστηκαν κατά τη δεύτερη περίοδο από αυτά που αποτελούσαν επιλογές του Πρεβελάκη, επισημαίνοντας ίσως με τον τρόπο αυτόν τα διαφορετικά κριτήρια μεταξύ των δύο περιόδων. Επίσης, ενδιαφέρον έχει η απόφαση να μη συμπεριληφθούν στην έκθεση εκείνη “έργα που είχαν αγοραστεί πριν από το 1975 ή είχαν προσφερθεί”, παρότι, όπως μας πληροφορεί ο σχετικός κατάλογος που υπάρχει στο φυλλάδιο, ανάμεσά τους υπάρχουν μερικά από τα πιο αξιόλογα έργα της συλλογής.

Σε κάθε περίπτωση, η πρόθεση των διοργανωτών ήταν να δώσουν το στίγμα μιας συλλογής πλούσιας και κατά το δυνατόν αντιπροσωπευτικής: η λέξη “απολογισμός” που χρησιμοποιήθηκε στον τίτλο, δίνει την αίσθηση ότι έχουμε να κάνουμε με μια συλλογή ήδη διαμορφωμένη.

 

 Γιάννης Παππάς, «Προσωπογραφία παιδιού», 1953

 

 Χρόνης Μπότσογλου, «Άνδρας με σταυρωμένα χέρια», 1984

Παναγιώτης Τέτσης, «Άποψη παραθαλάσσιου χωριού», 1961

Ενδιαφέρουσα είναι και η χρονολογία που τίθεται ως αφετηρία, αφού κατά πάσα πιθανότητα η επιλογή της οφείλεται στα εγκαίνια της “Πινακοθήκης της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης”, τα οποία πραγματοποιήθηκαν στις 16 Ιουνίου του 1975, στον έκτο όροφο του κτιρίου της Εταιρείας στη Θεσσαλονίκη. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, στο ομότιτλο άρθρο του στο περιοδικό “Διαγώνιος”, προσέφερε μια πλήρη καταγραφή των καλλιτεχνών που συμμετείχαν στην έκθεση της Θεσσαλονίκης και κατέθετε σημαντικές πληροφορίες για το ιστορικό της συλλογής και της πρώτης παρουσίασής της.[.....................................]

Το ΜΙΕΤ παρουσιάζει για πρώτη φορά έργα από τη συλλογή του...

Γιατί τα μικρά κόμματα δεν επιθυμούν μετεκλογικές συνεργασίες με τον Κυριάκο Μητσοτάκη;

 

Γιατί ουδείς θέλει να συνεργαστεί με τον Κυριάκο Μητσοτάκη

Σπύρος Γκουτζάνης 

naftemporiki.gr

---

Μπορεί η κυβερνητική πλειοψηφία να εξαρτάται από την εμπιστοσύνη ενός μεγάλου αριθμού βουλευτών που ελέγχονται δικαστικά για τη διάπραξη ποινικών αδικημάτων ή με άλλα λόγια μπορεί η χώρα να συνεχίσει να πορεύεται με μία κυβέρνηση υπόδικων, και μέχρι πότε;

Κανένα πρόβλημα απαντά ο πρωθυπουργός που δεν θέλει να αφήσει τα προνόμια και τους αρμούς της εξουσίας. Και μετά τις εκλογές τι, αντιτείνουν οι υποστηρικτές του πρωθυπουργού στα μέσα ενημέρωσης, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι από το κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό δεν προκύπτει κυβερνητική λύση την επόμενη ημέρα.

Υπό τις παρούσες συνθήκες το επιχείρημα είναι εν μέρει αληθές αλλά και ταυτόχρονα παραπλανητικό, αφού κανείς πριν ή μετά τις εκλογές δεν συνεργάζεται με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το ΠΑΣΟΚ που είναι αξιωματική αντιπολίτευση το έκανε απόφαση του πρόσφατου Συνεδρίου του, ότι δεν συνεργάζεται με τη ΝΔ. Και σε καμία περίπτωση με τη ΝΔ υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα κόμματα της Αριστεράς δεν υπάρχει καν συζήτηση, όπως και για την Ζωή Κωνσταντοπούλου που καθημερινά καταγγέλλει τον πρωθυπουργό. Αλλά ούτε και στα δεξιά του πολιτικού συστήματος υπάρχει πρόθυμος να συνεργαστεί με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο Κυριάκος Βελόπουλος δεν θέλει να έχει την τύχη του Γιώργου Καρατζαφέρη – που μετά την κυβερνητική συνεργασία του εξαφανίστηκε από τον πολιτικό χάρτη. Ο Δημήτρης Νατσιός καθημερινά ανεβάζει τους τόνους της κριτικής.

Βεβαίως μετά τις εκλογές τα δεδομένα δεν θα είναι τα ίδια. Τρία κόμματα που ετοιμάζονται – Καρυστιανού, Τσίπρα, Σαμαρά– ρευστοποιούν περαιτέρω το πολιτικό σκηνικό αλλά και τους συσχετισμούς μεταξύ των κομμάτων. Είναι δε αμφίβολο ακόμη και εάν θα έχει την πρώτη θέση η ΝΔ μετά από εκλογές με την συμμετοχή των τριών νέων κομμάτων. Σε κάθε περίπτωση θα έχει μικρότερο ποσοστό ακόμη και από αυτό που της δίνουν τώρα οι δημοσκοπήσεις και λιγότερη διαφορά από τον επόμενο, όποιος κι αν είναι.

Αλλά και οι προαναφερθέντες τρεις δεν συνεργάζονται με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Για την Μαρία Καρυστιανού είναι ο βασικός στόχος και ο λόγος που κατεβαίνει στην πολιτική, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκαλύπτει το σκάνδαλο των Τεμπών. Ο Αντώνης Σαμαράς καταγγέλλει ότι η μητσοτακική ΝΔ έχει μεταλλαχθεί σε ένα ασπόνδυλο, διεφθαρμένο κόμμα και επιδιώκει την ανασυγκρότηση της Κεντροδεξιάς. Ο Αλέξης Τσίπρας καταγγέλλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι συμπεριφέρεται ο ίδιος σαν ολιγάρχης.

Τόσο για τα υπάρχοντα κόμματα όσο και για τα υπό ίδρυση, η απαλλαγή της χώρας από αυτό που αποκαλούν «προσωποπαγές καθεστώς Μητσοτάκη», αποτελεί την βασική προτεραιότητα.

Δεν είναι μέρος της λύσης

Στην υποθετική περίπτωση που στην θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη αναλάμβανε άλλος πολιτικός της ΝΔ (βέβαια η ελληνική δεξιά δεν είναι οι Άγγλοι Τόρις για να αλλάζει αρχηγούς) το πρόβλημα δεν θα ήταν το ίδιο. Με άλλον αρχηγό πιθανότατα κάποια από τα νυν ή υπό ίδρυση κόμματα θα δέχονταν να συνεργαστούν και να αρθεί το αδιέξοδο. Εάν πάλι η ΝΔ δεν θα είναι το πρώτο κόμμα, τότε θα προκύψουν άλλες συνεργασίες για σχηματισμό κυβέρνησης.

Σε κάθε περίπτωση ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο πυρήνας του αδιεξόδου, και του τωρινού αλλά και του μελλοντικού μετά τις εκλογές, ενώ δεν αποτελεί μέρος της λύσης σε κανένα εναλλακτικό σενάριο.

Γι’ αυτό άλλωστε και από κύκλους πέριξ του Μεγάρου Μαξίμου διαρρέει ότι θα έχουμε επαναληπτικές εκλογές μέχρι η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη να πάρει το ποσοστό που θα της επιτρέψει να καθορίσει τις εξελίξεις και να σχηματίσει κυβέρνηση. Με ένα ποσοστό πάνω από 30% θα είναι πλέον το εκλογικό σώμα που θα δώσει την κατεύθυνση. Εν ολίγοις ο εκβιασμός είναι “Μητσοτάκης ή χάος” και διαρκείς προσφυγές στις κάλπες.

Ένα εντυπωσιακό "ταξίδι" με ζωντανά χρώματα στον Βωμό της Ειρήνης , δίπλα στον Τίβερη

 

Ένα "ταξίδι" στον Βωμό της Ειρήνης με ζωντανά χρώματα

Το Μουσείο Ara Pacis, στις όχθες του Τίβερη στη Ρώμη, παρουσιάζει μια νέα εμβυθιστική πολυμεσική εμπειρία για τους επισκέπτες του αρχαίου Βωμού της Ειρήνης που ανέγειρε ο αυτοκράτορας Αύγουστος. Η τεχνολογία video mapping και η προβολή με λέιζερ 4K αναβιώνουν τα ζωντανά χρώματα του αρχικού βωμού, συνοδευόμενα από αφήγηση, μουσική και ηχητικά εφέ.

Η τεχνική της ψηφιακής προβολής επιτρέπει την τροποποίηση και τη ρύθμιση των περιγραμμάτων και των χρωμάτων σε πραγματικό χρόνο. Τα ανάγλυφα φωτίζονται από τη θέση παρατήρησης των επισκεπτών, αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες, χρώματα και σκηνές που αναδεικνύουν τον αρχικό πλούτο του έργου.

Η ζωφόρος με την πομπή στη νότια πλευρά. 
[Credit: Μουσείο Ara Pacis]

Η επιλογή των επιμέρους χρωμάτων για τον Βωμό της Ειρήνης βασίστηκε σε εργαστηριακές αναλύσεις, συγκρίσεις με ρωμαϊκές τοιχογραφίες, ειδικά αυτές της Πομπηίας, και χρωματική έρευνα σχετικά με την αρχαία ελληνορωμαϊκή αρχιτεκτονική και γλυπτική. Ο χρωματισμός των φυτικών στοιχείων ήταν επίσης εφικτός χάρη σε μια εκτενή μελέτη που το 2010 εντόπισε περισσότερα από 50 είδη φυτών που υπάρχουν στην πραγματικότητα στη φύση.

Μια ερευνητική ομάδα που συγκροτήθηκε τα τελευταία χρόνια με σκοπό να διερευνήσει την αρχική χρωματική σύνθεση του Βωμού της Ειρήνης ασχολείται με αυτή την υπόθεση τα τελευταία χρόνια, στο πλαίσιο της κατασκευής του νέου Μουσείου. Συγκεκριμένα, δημιουργήθηκε ένα τρισδιάστατο μοντέλο του βωμού, το οποίο στη συνέχεια χρωματίστηκε σύμφωνα με φιλολογικά και ιστορικο-στιλιστικά κριτήρια. Από αυτό το μοντέλο προέκυψε η ιδέα να προβάλλουν ακτίνες χρωματισμένου φωτός απευθείας πάνω στις μαρμάρινες επιφάνειες του βωμού, ώστε να αναπαραστήσουν υποθετικά τη συνολική, ρεαλιστική εμφάνιση της αρχικής πολυχρωμίας.

Η αφήγηση μεταφέρει τους επισκέπτες σε ένα ταξίδι στο χρόνο, ξεκινώντας από την ανάθεση της κατασκευής του Ara Pacis Augustae (Βωμός της Ειρήνης του Αυγούστου) από τη Σύγκλητο, για να γιορτάσει την θριαμβευτική επιστροφή του Αυγούστου στη Ρώμη το 13 π.Χ. Οδηγεί τους θεατές μέσα από τις εικόνες των ζωφόρων, με έμφαση στην «Pax Romana» του Αυγούστου, η οποία σηματοδοτεί μια νέα εποχή ευημερίας, βαθιά ριζωμένη στις αρχαίες παραδόσεις της Ρώμης. Ο Αύγουστος ενσαρκώνει αυτόν τον σύνδεσμο ως θρησκευτικός ηγέτης που προΐσταται των ετήσιων θυσιών που τελούνται στον βωμό και ως μέλος του γένους των Ιουλίων, απογόνων του Αινεία και ιδρυτών της Ρώμης.

Λεπτομέρεια που απεικονίζει τον Αύγουστο (ντυμένο με πορφυρό πέπλο) να τελεί ιερή τελετή, πιθανώς κατά την ίδρυση του βωμού. [Credit: Μουσείο Ara Pacis]

Ο ηχητικός οδηγός αφηγείται επίσης την ιστορία του πώς χάθηκε ένας τεράστιος βωμός — βρισκόταν στην πλημμυρική πεδιάδα του Τίβερη και τελικά καλύφθηκε από στρώματα λάσπης πάχους 4 μέτρων — και στη συνέχεια ανακαλύφθηκε εκ νέου από τον 16ο αιώνα. Χρειάστηκαν αιώνες για να βρεθούν τα σωζόμενα θραύσματα των ανάγλυφων και η ανακατασκευή του βωμού ολοκληρώθηκε μόλις το 1938, 2001 χρόνια μετά τη γέννηση του Αυγούστου.

Αυτό το βίντεο δεν περιέχει την αφήγηση ή τα ηχητικά εφέ της ζωντανής ηχητικής ξενάγησης, αλλά μπορείτε να δείτε τα ανάγλυφα φωτισμένα από τα υπέροχα χρώματα του συστήματος προβολής.

 

Αρχική Πηγή: The History Blog

Δημοσίευση στα ελληνικά:  anaskafi.blogspot.com

 

«Ο λόγος που δεν θα σταθώ προσοχή όταν ηχήσει η σειρήνα για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος»

Στεφανία Παπαδημητρίου

rosa.gr

 6–8 λεπτά

---

Η Ορλί Νόι είναι συντάκτρια στο Local Call, πολιτική ακτιβίστρια και μεταφράστρια περσικής ποίησης και πεζογραφίας. Είναι πρόεδρος του εκτελεστικού συμβουλίου της οργάνωσης B’Tselem και ακτιβίστρια του πολιτικού κόμματος Balad. Τα κείμενά της ασχολούνται με τις τομές που διασταυρώνονται και διαμορφώνουν την ταυτότητά της ως Μιζραχί, αριστερής γυναίκας, γυναίκας γενικότερα, προσωρινής μετανάστριας που ζει μέσα σε μια διαρκή κατάσταση μετανάστευσης, και με τον συνεχή διάλογο ανάμεσα σε όλες αυτές τις πτυχές.

Στο +972 Magazine έγραψε άρθρο με τίτλο «Ο λόγος που δεν θα σταθώ προσοχή όταν ηχήσει η σειρήνα για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος». Υπότιτλος; «Ένα έθνος που διαπράττει γενοκτονία δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τιμά το Ολοκαύτωμα. Κάθε τελετή προς τιμήν του, βεβηλώνει τη μνήμη των θυμάτων».

Why I will not stand for Israel’s Holocaust Remembrance Day siren

A state that commits genocide cannot claim to honor the Holocaust. Each ceremony it holds in its name defiles the memory of the victims.

By Orly Noy 

April 13, 2026

Το κείμενό της δημοσιεύθηκε και στα εβραϊκά, σε μέσο ενημέρωσης του Ισραήλ. Το παραθέτουμε παρακάτω.

«Αύριο, για πρώτη φορά αφότου μετανάστευσα στο Ισραήλ στην ηλικία των 9, δεν θα σταθώ όρθια όταν ηχήσει η σειρήνα για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος.

Σ’ολόκληρη τη χώρα, κάθε χρόνο τέτοια μέρα ηχεί σειρήνα επί δύο λεπτά, οι άνθρωποι τηρούν σιγή σε στάση προσοχής και η κίνηση στους δρόμους σταματά. Από ευλάβεια στα θύματα της πιο φριχτής τραγωδίας στην εβραϊκή ιστορία, πλέον δεν δύναμαι να συμμετάσχω σε τέτοιες κρατικές τελετουργίες. Αρνούμαι να πάρω μέρος σε τελετές ενός κράτους που έχει μετατραπεί σε βασίλειο θανάτου – ένα κράτος η ουσία του οποίου βεβηλώνει τη μνήμη των θυμάτων που ισχυρίζεται ότι τιμά.

Εδώ και χρόνια δεν στέκομαι προσοχή για την αντίστοιχη σειρήνα την Ημέρα Μνήμης του Ισραήλ, την ακριβώς επόμενη εβδομάδα από την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, για την τιμή των πεσόντων στρατιωτών. Δεν πρόκειται για πράξη διαμαρτυρίας, τουλάχιστον όχι εξωτερικά  – απλώς φροντίζω να μην είμαι έξω όταν ηχεί, επομένως δεν πρέπει να πάρω μέρος σε μία από τις ατέλειτες εκδηλώσεις της στρατιωτικής αίρεσης θανάτου του Ισραήλ και του πένθους. Τα τραγούδια της Ημέρας Μνήμης μου προκαλούν βαθύ άγχος κι αποξένωση. Το να εξυμνώ τον θάνατο, κι ιδιαίτερα των νεκρών ένστολων, με ταράζει βαθιά.

Αλλά την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, την ένιωθα διαφορετικά. Εκείνη την  ημέρα, μου φαινόταν πως η ανθρωπότητα έσκυβε το κεφάλι με την ντροπή μις σχεδόν αβάσταχτης ευθύνης, η σειρήνα ο ήχος των λυγμών της.

Από καιρό μου είναι ξεκάθαρο το ότι η μνήμη του Ολοκαυτώματος, όσον αφορά στο Ισραήλ, δεν είναι παρά εργαλείο χειραγώγησης για απεριόριστη ατιμωρησία. Έχω δει το Ισραήλ να φιλοξενεί αντισημίτες εγκληματίες πολέμου στο Yad Vashem, το εθνικό μουσείο Ολοκαυτώματος, μόνο για να κλείσει μεγάλες συμφωνίες για όπλα μαζί τους λίγο αργότερα. Ταυτόχρονα, επικαλείται το Ολοκαύτωμα για να φιμώσει βίαια κάθε κριτική για τα εγκλήματά του.

Και παρόλα αυτά, κατάφερα να διαχωρίσω την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος από αυτούς τους χειρισμούς. Ίσως επειδή κάλυπτε μία συναισθηματική, ανθρώπινη ανάγκη να μοιραστώ αυτόν τον συλλογικό θρήνο, έστω και μία φορά τον χρόνο. Ίσως επειδή το μέγεθος της φρίκης ήταν τόσο μεγάλο για να το αντιμετωπίσουμε, κι αναζητάμε τελετουργίες που μας επιτρέπουν να το κάνουμε.

Αλλά μετά από δυόμισι και παραπάνω χρόνια γενοκτονίας στη Γάζα, συστημικού και υπολογισμένου αφανισμού δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, συνειδητού υποσιτισμού μωρών μέχρι θανάτου -που συνοδεύεται με απροκάλυπτη χαρά, μέχρι και υπερηφάνεια- δεν μπορώ πλέον να με πείσω να κάνω αυτόν τον διαχωρισμό. Ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία δεν μπορεί να τιμά τη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Κάθε τελετή που διεξάγει στο όνομά του, βεβηλώνει τη μνήμη των θυμάτων.

Σε μια χώρα που έχει μετατρέψει την εθνοτική υπεροχή σε επίσημη πολιτική, μια τέτοια σειρήνα δεν σηματοδοτεί πλέον πένθος. Σε μια χώρα χωρίς ντροπή και ηθική –όπου ο Αβραάμ Ζαρβίβ, ένας ραβίνος και χειριστής μπουλντόζας, του οποίου η «φήμη» προήλθε από την αδιανόητη καταστροφή που προκάλεσε στη Γάζα, θα ανάψει δάδα στην επίσημη τελετή της Ημέρας Ανεξαρτησίας του Ισραήλ- η σειρήνα είναι ένας ήχος χωρίς περιεχόμενο, μια απλή τελετουργία. Ή και χειρότερα: αποτελεί μέρος μιας καλοκουρδισμένης μηχανής που μετέτρεψε το Ολοκαύτωμα σε εργαλείο προπαγάνδας, σχεδιασμένο να δικαιολογεί τα πιο απεχθή εγκλήματα. Στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πολεμικό κάλεσμα.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, παρευρίσκεται σε τελετή στο Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος Γιαντ Βασέμ στην Ιερουσαλήμ, καθώς το Ισραήλ τιμά την ετήσια Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, 24 Απριλίου 2025.

Η ουσία της αντισημιτικής ιδεολογίας είναι η πεποίθηση ότι οι Εβραίοι βρίσκονται εκτός των ορίων της ανθρωπότητας, ότι οι καθολικοί ηθικοί νόμοι δεν ισχύουν γι’ αυτούς. Αλλά μήπως το Κράτος του Ισραήλ δεν απαιτεί, στην πράξη, από τον κόσμο μια τέτοια εξαίρεση από τους ανθρώπινους κανόνες στο όνομα της εβραϊκής συλλογικότητας; Και αν ναι, μπορεί να του ανατεθεί η μνήμη του Ολοκαυτώματος ή να διοργανώνει τελετές που δεν είναι στιγματισμένες από τη λεκέ της εβραϊκής υπεροχής και της ξενοφοβίας; Πιστεύω πως όχι.

Φέτος, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να επιμείνουμε σε αυτό που η ισραηλινή «βιομηχανία του Ολοκαυτώματος» προσπαθεί να σβήσει από τη συνείδησή μας: το οικουμενικό δίδαγμα του Ολοκαυτώματος, το μόνο δίδαγμα που αξίζει να κρατήσουμε από την τραγωδία του λαού μας.

Το «Ποτέ ξανά» δεν είναι -και δεν μπορεί να είναι- μια αποκλειστική επιταγή για τους Εβραίους. Πρέπει να είναι μια προειδοποίηση ενάντια σε κάθε μορφή υπεροχής και ρατσισμού, κακοήθεις ασθένειες που, αν μείνουν ανεξέλεγκτες, θα ριζώσουν στις καρδιές μας. Το να τιμούμε τη μνήμη του Ολοκαυτώματος σημαίνει να αντιστεκόμαστε αποφασιστικά σε κάθε έκφραση αυτών των δυνάμεων, όπου κι αν εμφανίζονται.

Φέτος, δεν θα σταθώ προσοχή για τη σειρήνα. Αλλά θα παραμείνω δεσμευμένος/η στην εντολή που μου άφησε η μνήμη της: να μην ξεχάσω ποτέ τι μπορεί να προκαλέσουν το ανθρώπινο μίσος, η αίσθηση ανωτερότητας, η αδιαφορία και η άγνοια -και να μην σταματήσω ποτέ να τα πολεμώ».

Φραντσέσκα Αλμπανέζε : και του Χριστού τα πάθη μαζί με την οικογένειά της από τους Σιωνιστές και τον Τραμπ , επειδή είπε την Αλήθεια για τη γενοκτονία στη Γάζα

 

Φραντσέσκα Αλμπανέζε / Κατέσχεσαν το σπίτι της εισηγήτριας του ΟΗΕ για την Παλαιστίνη! – Δεν έχει ούτε τραπεζική κάρτα!

Tvxs Newsroom

tvxs.gr 

Σφοδρές αντιδράσεις από κυβερνήσεις και πολιτικούς κύκλους, με αποκορύφωμα κυρώσεις από την κυβέρνηση του Nτόναλντ Τραμπ, αλλά και κύμα απειλών σε βάρος της ίδιας και της οικογένειάς της, έχει προκαλέσει η στάση της Φραντσέσκα Αλμπανέζε, Ιταλίδας δικηγόρου ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικής εισηγήτριας του ΟΗΕ για τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, όπως αποκαλύπτει σε συνέντευξη της στην εφημερίδα Guardian. «Η ζωή μου έχει γίνει ρόλερ κόστερ», είπε χαρακτηριστικά.

Η Αλμπανέζε δεν ήταν η πρώτη που χαρακτήρισε τη στρατιωτική εκστρατεία του Ισραήλ γενοκτονία, αλλά τα τελευταία δύο χρόνια έχει χρησιμοποιήσει σταθερά τη δημόσια επιρροή της στον ΟΗΕ, όχι μόνο για να καταδικάσει την ισραηλινή κυβέρνηση και τον στρατό της, αλλά και το πλέγμα δυτικών κρατών και εταιρειών που έχουν στηρίξει. Το μήνυμά της, διατυπωμένο με έμφαση τόσο δια ζώσης όσο και σε εκθέσεις του ΟΗΕ, είναι ότι υπάρχει ένα σύστημα ικανό για μαζικές δολοφονίες.

Για τη δημόσια στάση της, η ζωή της έχει απειληθεί και η οικογένειά της έχει τεθεί σε κίνδυνο, όπως αποκαλύπτει μιλώντας στην εφημερίδα Guardian. Αντιμετώπισε το ενδεχόμενο σύλληψης στη Γερμανία, ενώ η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ την χαρακτήρισε με όρους που συνήθως προορίζονται για τρομοκράτες, διακινητές ναρκωτικών και σπανιότερα για αιμοσταγείς δικτάτορες. Είναι η πρώτη αξιωματούχος του ΟΗΕ που έχει λάβει αυτόν τον χαρακτηρισμό.

Διαβάστε: Πεθαίνοντας από τη δίψα στη Γάζα / Ένα «αόρατο», θανατηφόρο όπλο

Χωρίς σπίτι και πρόσβαση σε λογαριασμούς

«Ήταν παράδοξο να υφίσταμαι μια από τις σκληρότερες μορφές τιμωρίας χωρίς καμία διαδικασία, αφού δεν μου δόθηκε καν η δυνατότητα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Μου επιβλήθηκαν κυρώσεις χωρίς δίκη», είπε.

Το εκτελεστικό διάταγμα του Τραμπ απαγόρευσε σε οποιοδήποτε πρόσωπο ή οντότητα να της παρέχει «χρήματα, αγαθά ή υπηρεσίες» – ένας τόσο ευρύς ορισμός που έχει χαρακτηριστεί ως «πολιτικός θάνατος». Το διαμέρισμά της στην Ουάσινγκτον κατασχέθηκε. Δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιεί πιστωτική κάρτα οπουδήποτε στον κόσμο, καθώς σχεδόν όλες οι συναλλαγές διεκπεραιώνονται μέσω αμερικανικών υπηρεσιών. «Κυκλοφορώ με μετρητά ή δανείζομαι από φίλους και συγγενείς», λέει.

Επιπλέον, κατηγορεί φιλοϊσραηλινούς ακτιβιστές στη Γενεύη ότι στοχοποίησαν τον σύζυγό της, Μαξιμιλιάνο Καλί, ανώτερο οικονομολόγο της Παγκόσμιας Τράπεζας, σε μια εκστρατεία που οδήγησε στην απομάκρυνσή του από τη θέση ευθύνης για τον φάκελο της Συρίας. «Η Παγκόσμια Τράπεζα έδειξε πλήρη δειλία», λέει.

Ο Καλί και η 13χρονη κόρη τους, Αμερικανίδα πολίτης, έχουν καταθέσει αγωγή κατά του Τραμπ και υψηλόβαθμων αξιωματούχων για παραβίαση συνταγματικών δικαιωμάτων και κατάσχεση περιουσίας χωρίς νόμιμη διαδικασία. Η ίδια δεν μπορεί να προσφύγει λόγω των κανόνων του ΟΗΕ, αλλά ομάδα Αμερικανών καθηγητών νομικής κατέθεσε υπόμνημα υπέρ της οικογένειας.

Εμπνευσμένη από τους αγώνες κατά της μαφίας στη Νότια Ιταλία

Η δράση της Αλμπανέζε εντάθηκε μετά την έκθεσή της το 2024 με τίτλο «Ανατομία μιας γενοκτονίας», η οποία προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων αλλά και απειλές κατά της ζωής της ίδιας και της 13χρονης κόρης της. Επισημαίνει ότι σε αντίθεση με το παρελθόν, οι δολοφονίες στη Γάζα έγιναν με «έξυπνες» βόμβες αμερικανικής προέλευσης, καθοδηγούμενες από αλγορίθμους — μια γενοκτονία του 21ου αιώνα.

Στο νέο της βιβλίο με τίτλο When the World Sleeps, η εισηγήτρια του ΟΗΕ αποτίει φόρο τιμής στην αξιοπρέπεια των Παλαιστινίων. Το έργο βασίζεται σε ιστορίες 10 προσώπων, μεταξύ των οποίων ένα πεντάχρονο κορίτσι που σκοτώθηκε στη Γάζα.

Παράλληλα, ασκεί δριμεία κριτική όχι μόνο στο Ισραήλ, αλλά και σε Ευρωπαίους ηγέτες όπως ο Κιρ Στάρμερ, ο Εμμανουέλ Μακρόν και η Τζόρτζια Μελόνι για τη στάση τους στο ζήτημα της Γάζας.

Η ίδια συνδέει τη στάση της απέναντι στην αδικία με τα παιδικά της χρόνια στη νότια Ιταλία, σε περιβάλλον διαφθοράς και πελατειακών σχέσεων. Εμπνεύστηκε από τους δικαστές κατά της μαφίας Πάολο Μπορσελίνο και Τζοβάνι Φαλκόνε, που δολοφονήθηκαν το 1992.

Δέχθηκε απειλές θανάτου, ακόμη και απειλές για τη βιασμό της κόρης της. «Ήταν βίαιη περίοδος», λέει. «Αναρωτήθηκα αν αξίζει. Έχω δύο παιδιά. Αν τους κάνουν κακό;». Παρ’ όλα αυτά συνεχίζει: «Δεν έχω άλλη επιλογή. Πρέπει να συνεχίσω».

Πιστεύει ότι δεν αντιπαρατίθεται μόνο σε κυβερνήσεις όπως των Τραμπ και Νετανιάχου, αλλά και σε «αρπακτικά των ελίτ» παγκοσμίως.

Παρά την ένταση, συνεχίζει να εμπνέει. «Η ζωή μου έγινε τρενάκι του τρόμου», λέει. «Αλλά η ελευθερία μου είναι ισχυρότερη από τον φόβο. Η ήττα έρχεται τη στιγμή που σταματάς να αγωνίζεσαι».

 ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗΣ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΛΜΠΑΝΕΖΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ  ΚΑΙ ΤΙΣ ΗΠΑ

Η έκθεση της εισηγήτριας του ΟΗΕ Φραντζέσκα Αλμπανέζε για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – στα παλαιστινιακά εδάφη ..

Διαβάστε επίσης: Απανθρωποιώντας τη Γάζα / Ημιζωή στις λάσπες, δίχως ρεύμα, φάρμακα, τροφή

 

Π. Γεωργουδής* / Παρουσίαση βιβλίου για το ΕΑΜ στις 20 Απριλίου

Αυγή Newsroom

 

avgi.gr

 

10–12 λεπτά

---

Το βιβλίο του συγγραφέα, ποιητή και δημοσιογράφου Παναγιώτη Ιάκωβου Γεωργουδή «ΕΑΜ: Η σύζευξη Άμεσης Δημοκρατίας- Αντιπροσωπευτικής» (εκδόσεις Παπαζήση) παρουσιάζεται τη Δευτέρα 20 Απριλίου 2026 και ώρα 18:00 στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20, 3ος όροφος, Αθήνα). Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Δημήτρης Καλτσώνης, καθηγητής Θεωρίας Κράτους και Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αριστείδης Μπαλτάς, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας των Επιστημών ΕΜΠ, Μιχάλης Σπουρδαλάκης, Ομότιμος Καθηγητής, Πολιτικής Κοινωνιολογίας, ΕΚΠΑ και ο ίδιος ο συγγραφέας. Την εκδήλωση θα συντοίσει η δημοσιογράφος Νόρα Ράλλη.

Με μία ριζοσπαστική οπτική, η οποία βασίζεται στην Πολιτική Φιλοσοφία και την Επιστημολογία, ο δημοσιογράφος και ποιητής , Παναγιώτης Γεωργουδής, αναλύει το ΕΑΜ, με βάση τις μορφές Άμεσης Δημοκρατίας και Αντιπροσωπευτικής που είχε αναπτύξει από την Κρήτη έως τη Θράκη με αφετηρία την Αθήνα και τις άλλες πόλεις και προτείνει το οργανωτικό του μοντέλο ως δημιουργικό υπόδειγμα για όλη την Αριστερά και τον προοδευτικό κόσμο τουλάχιστον στην Δύση, στην πρόσφατη μελέτη του που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παπαζήση, με τίτλο: «ΕΑΜ: Η σύζευξη Άμεσης Δημοκρατίας- Αντιπροσωπευτικής, απάντηση στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. ΕΑΜ- Έθνος -Λαοκρατία-Σοσιαλισμός». Το βιβλίο προλογίζει ο Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Κρήτης Χρήστος Χατζηϊωσήφ.

Ο συγγραφέας, όπως επισημαίνει το σημείωμα των εκδόσεων, «αναδεικνύει τον  δεσπόζοντα  και καταλυτικό ρόλο των λαϊκών συνελεύσεων και των λαϊκών επιτροπών, οι οποίες  θεσπίζονται από τους πολίτες από την πρώτη στιγμή της ναζιστικής Κατοχής στην Αθήνα, επεκτείνονται  στις άλλες πόλεις για την υπεράσπιση της ελευθερίας και της ζωής του λαού από τα κάτω και αποτελούν μορφές Άμεσης Δημοκρατίας οι οποίες επεκτείνονται και στην ύπαιθρο. Μαζικοποιείται ένα λαϊκό κίνημα πολιτών από τα κάτω και αυτό αγκαλιάζει η ηγεσία του ΕΑΜ και του ΚΚΕ που μέχρι τότε ασχολούνταν με θέματα οργανωτίστικα με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός κινήματος τεραστίων διαστάσεων το οποίο συνδέθηκε πανελλαδικά με δίκτυα Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας και ονομάστηκε Λαοκρατία.  Το στρατιωτικό σκέλος του ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, λειτουργούσε και αυτό με Άμεση Δημοκρατία πράγμα πρωτόφαντο και μοναδικό για ένα στρατιωτικό σώμα.  

Αργότερα δημιουργούνται οι θεσμοί της Λαϊκής Δικαιοσύνης και της Λαϊκής  Αυτοδιοίκησης σε όλη την Ελλάδα οι οποίοι και αυτοί είναι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες με ανακλητότητα. Με αυτόν τον πρωτότυπο τρόπο το ΕΑΜ, θεσπίζει σε συνθήκες φασισμού έναν πρωτόγνωρο χώρο πολιτικής ελευθερίας, πολυφωνικής δημόσιας σφαίρας, των οικουμενικών αξιών, ( ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, αδερφοσύνη, φιλία κ.λ.π.)  με ταξικότητα, στον οποία οι πολίτες ασκούν οι ίδιοι την πολιτική εξουσία και δεν συμμετέχουν γενικώς και αορίστως στα πολιτικά δρώμενα. 

Είναι χαρακτηριστικό πόσο βαθιά είχαν γίνει βίωμα του λαού αυτοί οι θεσμοί Άμεσης Δημοκρατίας,  ώστε στην κωμόπολη της Νεάπολης Λακωνίας το Λαϊκό Δικαστήριο συνεδρίαζε στο ναό της Αγίας Τριάδας με την άδεια των δύο ιερέων παπα-Μανόλη Λαλούση και παπα-Παναγιώτη Μαρούση. Αυτό σημαίνει  πως θα είχαν τη σύμφωνη γνώμη και του τότε Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης, Διονυσίου Δάφνου. 

Είναι βέβαια  λογικό πως δεν θα ήταν μοναδική περίπτωση αυτή η συνεδρίαση εντός του ναού της Νεάπολης αλλά θα γίνονταν και αλλού αντίστοιχες συνεδριάσεις σε ναούς. Ειδικά στο Ηράκλειο ο συγγραφέας έχει εντοπίσει τους τέσσερις χώρους σε σχολεία που πραγματοποιούνταν οι λαϊκές συνελεύσεις του ΕΑΜ κάτω από το αδυσώπητο κυνηγητό της Γκεστάμπο και των δωσιλόγων, ενώ  στο Δικαστικό Μέγαρο  στην υπόγεια αίθουσά του συνεδρίαζε το Λαϊκό Δικαστήριο του ΕΑΜ.

Αυτή η μορφή Λαοκρατίας με θεμελιώδες υπόστρωμα την Άμεση Δημοκρατία,  απορρίπτει ενεργητικά όχι μόνο τη ναζιστική Κατοχή με τους συνεργάτες τους, δωσίλογους ταγματασφαλίτες κ.λ.π., το παλιό σάπιο Μεταξικό καθεστώς την κυβέρνηση στην Μέση Ανατολή, το καπιταλιστικό σύστημα εξουσίας αλλά και το σταλινικό συγκεντρωτικό  της ηγεσίας του ΚΚΕ, το λεγόμενο δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, επομένως και το Σοβιετικό υπόδειγμα λειτουργίας. 

Η Λαϊκή Δικαιοσύνη, στο πρωτογενές πεδίο αναιρεί το νομικό καπιταλιστικό μοντέλο το οποίο αναπαράγει τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Φτιάχνεται μία νέα Πολιτική Ηθική της λαϊκής εξουσίας των αυτονομοθετών και αυτοκυβερνώμενων πολιτών, σύμφωνα με το συγγραφέα. Με τη Λαϊκή Αυτοδιοίκηση τέθηκε το κορυφαίο στρατηγικό ζήτημα του σχεδιασμού και της υλοποίησης της οικονομίας, της παραγωγής, της υγείας, της εκπαίδευσης κ.λ.π  από τα κάτω. 

Σε αυτό το σημείο και στο πρωτεύον θέμα των πολιτικών ελευθερίων η αντίδραση της ηγεσίας του ΚΚΕ με τον τότε γραμματέα του, Γιώργη Σιάντο, υπήρξε κάθετη. Διότι αναιρούνταν όλο το σύστημα του σταλινικού δημοκρατικού συγκεντρωτισμού.  Μάλιστα ο μελετητής τονίζει πως  η ηγεσία του ΚΚΕ  είχε ως ορίζοντα τον αντιφασισμό και τη λεγόμενη «αστικοδημοκρατική επανάσταση» που ήταν επιμέρους μεταρρυθμίσεις του συστήματος.

 Αντίθετα ο Γεωργουδής πιστεύει, πως το ΕΑΜ βάδιζε σε έναν πρωτότυπο δρόμο προς  το σοσιαλισμό  με βάση τις εθνικές ιδιαιτερότητες χωρίς όμως κανένα στρατηγικό σχεδιασμό. Επιπρόσθετα συγκρίνει το μοντέλο Γκράμσι  με το αντίστοιχο του ΕΑΜ και αποφαίνεται πως το τελευταίο υπερείχε κατά πολύ. Αντιπαραβάλλει την πρωτοποριακή  φιλοσοφικά σύλληψη του ανθρωπίνου προσώπου του Καντ, με την υλοποιούμενη θεσμικά και κινηματικά αυτονομία του ανθρωπίνου προσώπου στην Άμεση Εαμική Δημοκρατία του δημόσιου χώρου σε συνθήκες φασιστικής Κατοχής, ως συλλογική λειτουργία μαχόμενης ελευθερίας. 

Μάλιστα ο συγγραφέας  συγκρίνει την Άμεση Δημοκρατία του Αριστοτέλη στο έργο του Πολιτικά , με την Άμεση Δημοκρατία του ΕΑΜ και εντοπίζει τους κοινούς πολιτικούς άξονες. Με υπόβαθρο την Εαμική Άμεση Δημοκρατία και την Αντιπροσωπευτική, που ονομάστηκε Λαοκρατία, αναιρεί πλήρως ο συγγραφέας την άποψη των Στάθη Ν. Καλύβα και Νίκου Μαραντζίδη, πως το ΕΑΜ αποτελεί «…ολοκληρωτισμό εν τη γενέσει του».  Ολοκληρωτισμός και Άμεση Δημοκρατία είναι αντίθετοι πόλοι. Μάλιστα ασκεί καταλυτική κριτική  στα ποσοτικά κριτήρια των Φυσικών Επιστημών, που μεταφέρουν οι προαναφερόμενοι μελετητές στις ποιοτικές αξίες της δημόσιας σφαίρας και ειδικά στην πολιτική ελευθερία.

Για το κρίσιμο θέμα των Δεκεμβριανών, ο Γεωργουδής παραθέτει συγκλονιστικά αποσπάσματα από τον Μίκη Θεοδωράκη, τον διερμηνέα της ηγεσίας του ΚΚΕ, Βάλια Σεμερτζίδη, ο οποίος συνομιλούσε με τους Ρώσους εκπροσώπους στην Ελλάδα και συμμετείχε στις κρίσιμες συναντήσεις με τους Βαλκάνιους ηγέτες, Τίτο, Κοστόφ κ.λ.π., του Γρηγόρη Φαράκου και συνάγεται πως η ήττα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ήταν προαποφασισμένη με βάση τη συμφωνία Στάλιν-Τσώρτσιλ.

 Ιδιαίτερα η μαρτυρία του Μίκη είναι καταλυτική από την πρώτη γραμμή των μαχών. "Τότε, από τις απέναντι ταράτσες άρχισαν να κελαηδούν τα μυδράλια του Μαργαρίτη. Κούρκας και Εγγλέζοι βάρεσαν οπισθοχώρηση. Προσεχτικά τους κυνηγούσαμε με την προστασία του μόνιμου ΕΛΑΣ. Όταν προχωρήσαμε αρκετά, τα μυδράλια απότομα σταμάτησαν. Κοιταχτήκαμε χωρίς να ξέρουμε τι να κάνουμε. Πέρασαν δεκαπέντε λεπτά – αιώνες. Και τότε οι Εγγλέζοι άρχισαν γενικό μπαράζ. Χωρίς τα μυδράλια είχαμε γίνει εύκολος στόχος. Όταν βρεθήκαμε στο ρέμα, ήμαστε από τους εκατόν είκοσι του πρώτου λόχου μόνο πέντε. Τότε έφτασαν τα καταδιωχτικά, που κατέβαιναν στα είκοσι μέτρα και σκόρπιζαν αναμμένο ατσάλι….

 Φτάσαμε κακήν κακώς εκεί που τώρα είναι η Δάφνη και μεις το λέγαμε Κατσιπόδι. Και τι να δούμε! Όλη τη διμοιρία του μόνιμου ΕΛΑΣ πάνω σε καμιόνια. Μαζί και τα μυδράλια. Ο Μαργαρίτης που μας γνώρισε , πήδησε και ήρθε κοντά μας και μας είπε αυτά τα καταπληκτικά λόγια που σφραγίζουν όλη την τραγωδία του Δεκέμβρη: «Συγνώμη, συναγωνιστές. Όμως φαίνεται ότι ο ΕΛΑΣ  δεν είχε δικαίωμα  να μάχεται στην Αθήνα. Δηλαδή  εμείς του μόνιμου. Στη μέση της μάχης  ήρθε διαταγή να φύγουμε…».

Με αφετηρία τον εμβληματικό λόγο του μεγαλοφυή Άρη Βελουχιώτη στον λαό της Λαμίας, το 1944, ο οποίος θέτει στρατηγικά θέματα ζωτικής σημασίας ακόμα και σήμερα, μιλώντας για τον διαχρονικό "ελληνικό πολιτισμό", τον "λαό" και το ελληνικό "έθνος" με ταξικό υπόβαθρο, ο συγγραφέας,  αναλύει την κομβική έννοια του έθνους, σύμφωνα με τους Μαρξ, Γκράμσι, Λούξεμπουργκ, Πουλαντζά.

Ο Γεωργουδής έχοντας πραγματοποιήσει μία πολυετή μελέτη στην αρχαία ελληνική γραμματεία, διερευνά την έννοια του έθνους ως φιλοσοφική κατασκευή σε συνάρτηση με τα πολιτικά κινήματα από την εποχή του Ομήρου. Εντοπίζει στην Ιλιάδα το έθνος, «έθνεα», εξελισσόμενη ως έννοια μαζί με τις αποφασιστικού χαρακτήρα λαϊκές συνελεύσεις των Αχαιών, στον πόλεμο της Τροίας. 

Αργότερα ο Αισχύλος στην τραγωδία του Πέρσες προτείνει στην Ανθρωπότητα ένα επαναστατικό έθνος  ελεύθερων πολιτών. Ο Πλάτωνας, ο Θουκυδίδης κυρίως όμως ο Αριστοτέλης ξεκαθαρίζει περισσότερο απ’ όλους  το έθνος και επηρεάζει τους πολιτικούς στοχαστές και τους λογοτέχνες του 18ου αιώνα στην Ευρώπη, σύμφωνα με τον μεγάλο Αριστοτελιστή του εικοστού αιώνα,  Ingemar During. Με υπόβαθρο τις αναφορές των Ομήρου, Πλάτωνα, Θουκυδίδη και ειδικώς του Αριστοτέλη ο συγγραφέας εντάσσει τον Μινωϊκό Πολιτισμό στον αρχαίο ελληνικό, διότι οι προαναφερόμενοι πουθενά δεν λένε πως οι μινωϊτες, όπως τους ονόμασε ο Έβανς τον εικοστό αιώνα, δεν μιλούσαν διαφορετική γλώσσα από τους άλλους αρχαίους Έλληνες, ή ήταν διαφορετικό έθνος , όπως αναφέρονταν για τους Πέρσες, τους Σκύθες, τους Ίβηρες, του Κέλτες, τους Αιγύπτιους κ.λ.π. 

 Την αρχαιοελληνική έννοια έθνος χρησιμοποιούν οι Ρωμαίοι με κορυφαίο τον Βιργίλιο στην Αινειάδα, "Πόνο και κόπο ήθελε βαρύ για να χτιστεί το έθνος των Ρωμαίων", και οι Βυζαντινοί λόγιοι και έτσι περνά στην Δύση.  Ειδική βαρύτητα έχουν οι αναλύσεις του Γκράμσι για το προκαπιταλιστικό και καπιταλιστικό έθνος της Ινδίας ,της Ιαπωνίας και κυρίως της Κίνας η οποία  επανέρχεται ως ηγεμονική δύναμη. Τέλος, αναλύεται ο στοχασμός του Μαρξ το 1843 για τον παρακμιακό γερμανικό ρομαντισμό, ο οποίος αναπτύσσεται συνεχώς πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, γίνεται κυρίαρχο ανορθολογικό ρεύμα στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης και οδηγεί στο ναζισμό και στην επικράτηση του Χίτλερ. Σήμερα το ίδιο ρεύμα επανέρχεται στην Γερμανία, η οποία δεν πραγματοποίησε αποναζιστικοποίηση, με νέες θεωρητικές αναλύσεις και τροφοδοτεί τα Ακροδεξιά και νεοναζιστικά μορφώματα στην Ευρώπη και στην Αμερική ακόμη και τη Χρυσή Αυγή». 

*Ι. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΟΥΔΗΣ: Βιβλία & Βιογραφία

Ερωτομανία ή απλώς αστασία στον Έρωτα; Ένα επίγραμμα του Μελέαγρου

 

MEΛΕΑΓΡΟΣ

Επίγραμμα  

Hugues Taraval, "Νεαρή κυρία ξαπλωμένη σε  κρεβάτι (1771)

Παλατινή Ανθολογία

V , 252 

Μελεάγρου 

Και τούτο διά το περιπαθώς έχειν προς έρωτα  

αἰεί μοι δινεῖ μὲν ἐν οὔασιν ἦχος Ἔρωτος,
ὄμμα δὲ σῖγα Πόθοις τὸ γλυκὺ δάκρυ φέρει:
οὐδ᾽ ἡ νύξ, οὐ φέγγος ἐκοίμισεν, ἀλλ᾽ ὑπὸ φίλτρων
ἤδη που κραδίᾳ γνωστὸς ἔνεστι τύπος.

ὦ πτανοί, μὴ καὶ ποτ᾽ ἐφίπτασθαι μέν, Ἔρωτες,
οἴδατ᾽, ἀποπτῆναι δ᾽ οὐδ᾽ ὅσον ἰσχύετε;

• 
  

H Αθηνά και ο Χρόνος που ψαλιδίζει τα φτερά ενός έρωτα, τρέποντας σε φυγή άλλους δύο. Πίνακας της Φλαμανδικής Σχολής 

 

Μελέαγρος 

Παλατινή Ανθολογία

5 , 252 

 Για την τάση προς το ερωτικό πάθος

  

  Στ' αυτιά μου αντηχεί αδιάκοπα του Έρωτα ο βόμβος,
    τα μάτια   προσφέρουν βουβά  γλυκά δάκρυα στον  Πόθο .
    Μερόνυχτα περνούν δίχως ύπνο· όμως από τα θέλγητρα 
    κάπου ήδη μέσα στην καρδιά υπάρχει το γνωστό σημάδι .

   Φτερωτοί Έρωτες, μήπως ξέρετε μόνο να χυμάτε επάνω μου,
  αλλά  για να πετάξετε μακριά δεν έχετε διόλου δύναμη;

Μετάφραση: Gerontakos 

 
Μελέαγρος (επιγραμματοποιός)-1ος αι. π.Χ.
 

Ερωτομανία ή απλώς αστασία στον Έρωτα; 

  1. Η φράση «ἦχος Ἔρωτος» αποδίδεται στη μετάφραση ως « του Έρωτα ο βόμβος»  για να τονιστεί η επιμονή της ερωτικής πρόκλησης .Ο ποιητής περιγράφει τον έρωτα όχι ως μια ευχάριστη επιλογή, αλλά ως μια προσβολή πάθους.    Ο «βόμβος» στα αυτιά και τα «δάκρυα» που κυλούν από τα μάτια  δείχνουν μια κατάσταση διαρκούς εγρήγορσης και αγωνίας.

2.Το «γνωστὸ σημάδι» παραπέμπει στο αποτύπωμα που αφήνει ο έρωτας στην καρδιά σαν σφραγίδα ή χάραγμα. Το σημάδι στην καρδιά υποδηλώνει ότι ο Μελέαγρος αναγνωρίζει στον εαυτό του τον άνθρωπο που είναι δοσμένος στον Έρωτα. Είναι η σφραγίδα του πεπρωμένου του ,αφού είναι ανήμπορος να αντισταθεί στην την ορμή του, όσες φορές παρουσιαστεί αυτός .

3. Το κλείσιμο του επιγράμματος είναι πιο αποκαλυπτικό.Οι δύο τελευταίοι στίχοι εκφράζουν  το παράπονό του  προς τους ενοχλητικούς Έρωτες (τα φτερωτά θεία όντα) που επιτίθενται  εύκολα σε όποιον βάλλουν στο μάτι, αλλά δεν έχουν δύναμη ή τη βούληση να φύγουν μακριά απ΄αυτόν .
 Ενώ οι Έρωτες  είναι παραδοσιακά σύμβολα της αστάθειας , στην περίπτωση όμως  του ποιητή, επιμένουν σε μια  εμμονικά  μονόδρομη πτήση:  έρχονται, αλλά ξεχνούν ή δε θέλουν  να φύγουν.

4.Το ερώτημα που αυθόρμητα γεννιέται στον αναγνώστη είναι αν ο ποιητής ομολογεί ότι είναι ερωτόληπτος και εθισμένος στο σεξ ή αν είναι ασταθής περί τα ερωτικά και επιρρεπής στο περιστασιακό σεξ ,  πράγμα που εμφανίζεται ως μια διαρκής επιθυμία αλλαγής ερωτικών  συντρόφων.

Στο σημείο αυτό εμείς σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και απευθυνόμαστε στους ειδικούς περί τα ερωτικά πάθη για να μας πουν  τη γνώμη τους επί του θέματος:

Υπερσεξουαλικότητα: Ποια σημάδια δείχνουν εθισμό στο σεξ

 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

  

Για τη συνήθεια του έρωτα - 1997                Στίχοι:   Άρης Δαβαράκης Μουσική:   Παναγιώτης Καλαντζόπουλος     1.    Έλλη Πασπαλά         Για τη συνήθεια του έρωτα στενό φοράω φουστάνι λιγάκι πριν βραδιάσει. Ένα φουστάνι ντεκολτέ που δε με πρόδωσε ποτέ και δεν το ‘χεις ξεχάσει δεν το ‘χεις ξεχάσει. Για τη συνήθεια του έρωτα. Για τη συνήθεια του έρωτα δυο στάλες Joy του Patou στον αφαλό μου απλώνω. Δυο στάλες Joy του Patou για να σκορπάω χαρά παντού κι όχι σε σένα μόνο όχι σε σένα μόνο . Για τη συνήθεια του έρωτα. Για τη συνήθεια του έρωτα ανοίγω κόκκινο κρασί αλλά γουλιά δεν πίνω. Ανοίγω κόκκινο κρασί γιατί το διάλεξες εσύ και σβήνω, σβήνω, σβήνω ... Για τη συνήθεια του έρωτα.

 Θεσσαλονίκη , Απρίλης του 2026