Η πολιτισμική ιστορία του γυναικείου στήθους , με αφορμή ένα αρχαίο επίγραμμα

ANΩΝΥΜΟΥ

 

Eίθε ρόδον γενόμην υποπόρφυρον ,όφρα με χερσίν
αρσαμένη χαρίση στήθεσι χιονέοις.

Παλατινή Ανθολογία, V84

***

Μακάρι να 'μουν ένα  τριαντάφυλλο μαβί ,
να με πάρεις στα χέρια σου, 

να με προσφέρεις στα χιονάτα σου στήθη.

 

 Απόδοση:Gerontakos

 

***************************

 

 Το γυναικείο στήθος στην παγκόσμια γραμματεία  δεν είναι απλώς ένα φυσικό χαρακτηριστικό, αλλά ένας πολύπλοκος συμβολικός χώρος όπου διασταυρώνονται η ιερότητα, ο ερωτισμός, η εξουσία, η πολιτική, η ψυχολογία και η θηλυκότητα. Αποτελεί ένα "ατίθασο και μη συγκρατήσιμο σημαίνον", όπως υποστηρίζει ο μελετητής Simon Richter , με την έννοια και τη λειτουργία του να μεταβάλλονται ριζικά ανάλογα με την εποχή, την εθνική λογοτεχνική παράδοση και την οπτική γωνία (ανδρική ή γυναικεία) από την οποία προσεγγίζεται.

Το βιβλίο της Έβελιν Γιάλομ «H ιστορία του γυναικείου στήθους» θεωρείται  μια από τις πιο εμπεριστατωμένες  προσεγγίσεις πάνω στο ευαίσθητο αυτό θέμα:

 

Η πολιτισμική ιστορία του στήθους

Του Γιάννη Κουβαρά

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

kathimerini.gr (07.08.2007)

 

Marilyn Yalom: «H ιστορία του γυναικείου στήθους». Μετάφραση: Εύη Κλαδούχου. Εκδόσεις «Αγρα», 2000, σελ. 463.

«Ένα στήθος νέας γυναίκας» (μηνούσε ο Ελύτης το 1978) «είναι ήδη άρθρο μελλοντικού Συντάγματος». Έχουμε ανά χείρας σήμερα όχι άρθρο αλλά πλήρες Σύνταγμα που κατοχυρώνει τα δικαιώματα, χειραφετώντας την αυταξία του στήθους. Δομημένο σε 9 άρθρα / κεφάλαια που συνθέτουν ψηφίδα την ψηφίδα τον καταστατικό χάρτη / Ατλαντα, την πολιτισμική ιστορία του στήθους, όπως αυτό αντιμετωπίστηκε και πολλαπλά νοηματοδοτήθηκε ανά τους αιώνες έως σήμερα, από τη θρησκεία, την κοινωνία, την τέχνη, την πολιτική, την ιατρική, την ψυχανάλυση. Καλειδοσκόπιο πολυπρισματικής πολιτιστικής διαχρονίας και συγχρονίας.

Πηγή της ζωής το στήθος, ανάγλυφη έκφραση της θηλυκότητας, όπου οι καλλιτέχνες σπούδασαν αρχιτεκτονική των αιώνων, γεωμετρία, αρμονία, γαλουχήθηκαν στη γλυπτική, είδαν τις Πυραμίδες ως «στήθη της ερήμου», μπέρδεψαν «τον τρούλο της γειτονικής εκκλησίας με τον μαστό μιας γυναίκας που θηλάζει», ακόνισαν την τέχνη τους («μαστοί, ακονιστήρες ερώτων», Νόννος 1ος μ. Χ. αι.) στους δίδυμους ωρολογιακούς μηχανισμούς της ηδονής και της οδύνης, της δύναμης και της αδυναμίας του. Για τις γυναίκες, γράφει η Μέριλιν Γιάλομ, «τα στήθη τους ενσαρκώνουν στην κυριολεξία την υπαρξιακή ένταση που υπάρχει μεταξύ Ερωτος και Θανάτου -ζωής και θανάτου- μ’ έναν τρόπο ορατό και απτό».

Αντικείμενο λατρείας (ιερός μαστός), ασπίδα ικεσίας, μέσον συντήρησης της ζωής. «Εν αρχή ην ο μαστός. Σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής (πλην της πρόσφατης) δεν υπήρξε υποκατάστατο για το μητρικό γάλα. Το στήθος της μητέρας σηματοδοτούσε τη ζωή και τον θάνατο για κάθε νεογέννητο», τονίζει η ερευνήτρια. Δοξάζεται στα πολύμαστα αγάλματα της Εφεσίας Αρτέμιδος που προκαλούσαν τη γονιμότητα, στην καλλίμαστη θεά των φιδιών της Μινωικής Κρήτης με τις επιθετικά ανορθωμένες ρώγες, στην τροφό Λύκαινα που θήλασε κοσμοκράτορες, τους Ρωμαίους. Πριν από την επίνοια του αρχιτέκτονα να υποκαταστήσει τις κολόνες με γυναικείο σώμα (Καρυάτιδες), τα στήθη είχαν εμπνεύσει τους μαστόσχημους κρατήρες που σερβίρονταν ποτά. Στην κουλτούρα του μαστού εντάσσεται και η επινόηση της πρώτης κούπας κρασιού που η παράδοση τη θέλει αντίγραφο του στήθους της ωραίας Ελένης (Πλίνιος). Η προσωπική κούπα του Ερρίκου Β΄ είχε σχεδιαστεί στο σχήμα του στήθους της ερωμένης του, Ντιάν ντε Πουατιέ.

François Clouet - Μια κυρία στο μπάνιο της (πιθανότατα η Ντιάν ντε Πουατιέ).1571

Μέσον ικεσίας το ξεγύμνωμα του στήθους. Η Κλυταιμνήστρα προτάσσει το στήθος στο γυμνό ξίφος του Ορέστη («θυμήσου πόσες φορές αποκοιμήθηκες επάνω τους με το γάλα στο στόμα σου»). Η Ελένη επιστρέφοντας από την Τροία γυμνώνει «τα μήλα του κόρφου της» μπρος στον Μενέλαο, κάνοντάς τον να βάλει στην άκρη το ξίφος του. Αργότερα το στήθος προσωποποιεί τη χριστιανική ευσπλαχνία και αγνότητα, αλλά και την απειλή κατά της πνευματικότητας. Άφθονες οι απεικονίσεις της Παρθένου που θηλάζει το Θείο Βρέφος (Maria lactans). Στη θέση της βρεφοκρατούσας και θηλάζουσας Παρθένου αργότερα θα βρεθούν κυρίες της Αυλής, όπου η ερωτική εικόνα του στήθους επισκιάζει τη θρησκευτική. Κομβικό παράδειγμα η Παρθένος του Melum όπου ο ζωγράφος με βλάσφημη τόλμη σφραγίζει το πέρασμα από το ιερό στήθος των μεσαιωνικών χρόνων στο ερωτικό στήθος της Αναγέννησης.

Στη Γαλλία του 16ου αι. θα αναπτυχθεί η ποίηση blazon που εκθειάζει τα μέρη του γυναικείου σώματος με τη λατρεία του στήθους στο επίκεντρο. Ο Drayton θα ψάλλει τα στήθη που «έχουν φλέβες ποτάμια που λάμπουν σαν μαίανδροι», «Πήλινο στήθος / ραγισμένο από θηλασμούς», γράφει ο τρυφερός Γ. Κ. Καραβασίλης. Οι Ολλανδοί ζωγράφοι (Ρέμπραντ, Βερμέερ) θα υμνήσουν το «οικιακό στήθος». Στην Ολλανδία μέσα σε πραγματικές εκκλησίες κρέμονται ως ημιθρησκευτικές εικόνες μητέρες θηλάζουσες. Στη Γαλλική Επανάσταση το στήθος προτάσσεται για εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Μείζον θέμα ο μητρικός θηλασμός, δόγμα των οπαδών της πολιτικής ισότητας, ταύτιση του μητρικού θηλασμού με τις δημοκρατικές αρετές. Το στήθος ως φορέας ιδεολογίας προκαλεί κραδασμούς και στις μέρες μας. Το 1978 χώρες αρνήθηκαν να δεχθούν το γαλλικό 100φραγκο που απεικονίζει τη γυμνόστηθη «Ελευθερία που οδηγεί τον λαό» (1830) του Ντελακρουά, ενώ πρόσφατα το τουρκικό υπουργείο Παιδείας αφαίρεσε τον επίμαχο πίνακα από τα σχολικά εγχειρίδια της Ιστορίας. Διαβάζουμε ακόμη για το εσταυρωμένο στήθος των μαγισσών του Μεσαίωνα, για τη χρήση του στην προπαγάνδα στις αφίσες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου κ. ά.

Αν στον 16ο αι. κυριαρχεί το ερωτικό, στον 18ο το πολιτικό στήθος, στον 20ό γίνεται σεισμική μετατόπιση στο ψυχολογικό στήθος με τον Φρόιντ που αποκαλεί τη μητέρα «την πρώτη αποπλανήτρια του παιδιού», θεωρώντας το στήθος αρχέτυπο όλων των μετέπειτα ερωτικών σχέσεων για τα δύο φύλα.  

Στα τελευταία κεφάλαια η ερευνήτρια αναλύει κριτικά την εκμετάλλευση του στήθους από τη διαφήμιση «μπορείς να πουλήσεις οτιδήποτε θέλεις με ένα στήθος» (από τη Μονρόε, τη Μπαρντό, τη Μαντόνα που επαναπροσδιόρισε το εσώρουχο ως εξώ-ρουχο, μέχρι τις σύγχρονες πριγκίπισσες της σιλικόνης, την ακλόνητη κυριαρχία του κορσέ «το όργανο του ανθρώπινου μαρτυρίου»), ώς το κίνημα του καψίματος του σουτιέν ως συμβολικό σύνθημα για την κατάργηση όλων των μορφών καταπίεσης. Διερευνά την γκρίζα ζώνη μεταξύ ερωτικού και πορνογραφικού. 

 

Το πιο βαρύθυμο αλλά και ενδιαφέρον είναι το κεφάλαιο που αναφέρεται στην τρωτότητα του στήθους. Το 1700 έχουμε στο Παρίσι εγχείρηση μαστού από καρκίνο που σε Κίνα και Ιαπωνία εμφανίζεται στο 1/5 της συχνότητας του δυτικού κόσμου λόγω διαίτης με χαμηλά λιπαρά.

Αν οι ποιητές είδαν την εδεμική, λυρική πλευρά του στήθους οι άμεσα ενδιαφερόμενες είδαν και τη δραματική, την αθέατη όψη της σελήνης, με τις κηλίδες «ψάχνουμε για ένα σκουλήκι μέσα στο μήλο», ενώ στο ποίημα «Μαστεκτομή» γράφει η A. Davis για τις ακούσιες Αμαζόνες «Δεν έχω στήθος / να ηρεμεί / το χτύπο της καρδιάς μου – / δέρμα τεντωμένο σφιχτά σαν τύμπανο. Τις τελευταίες δεκαετίες οι γυναίκες αποδομούν την παραδοσιακή ανδρική εικόνα του στήθους, γράφουν ποίηση, εμψυχώνουν, φωτογραφίζουν το λαβωμένο στήθος, αξιοποιούν την κληρονομιά των μεγάλων ζωγράφουν (Φρίντα Κάλο κ. ά.). 

Φρίντα Κάλο, Σπασμένη Κολώνα (1944)

Η Μ. Γιάλομ, ερευνήτρια για τις Γυναίκες και Φύλο στο Στάνφορντ, σύζυγος του ψυχαναλυτή Ι. Γιάλομ, συνδυάζοντας επιστημονική ακρίβεια, εμβρίθεια και ευαισθησία μάς προσφέρει εκ των ένδον μια υψηλής στάθμης μονογραφία όπου αξιοποιεί θαυμαστού πολιτιστικού εύρους γνώσεις ανθρωπολογίας, κοινωνιολογίας, ιστορίας μόδας, ψυχανάλυσης, λογοτεχνίας, θρησκειολογίας, ιατρικής έχοντας συνομιλήσει με κορυφαίους ειδικούς επιστήμονες για απορίες. Εντυπωσιάζει ο κριτικός και ενορχηστρωμένος εγκυκλοπαιδισμός της χωρίς να χάνεται ο προσωπικός της ήχος. Στέρεη η βιβλιογραφική της υποστήριξη. Αξιοσημείωτη και η μεταφραστική εύροια της Ε. Κλαδούχου. Θα προτιμούσαμε τον τίτλο χωρίς άρθρο (όπως στο πρωτότυπο). Βιβλίο αποκαλυπτικό, αγωνιώδες, αυτογνωσίας, ετερογνωσίας. Απόκτημα.

Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης που καταδίκασε τη συμπεριφορά του στρατού του Ισραήλ σε ακτιβιστές

 

Θεσσαλονίκη: Το Δημοτικό Συμβούλιο καταδίκασε τη συμπεριφορά του στρατού του Ισραήλ σε ακτιβιστές

parallaximag.gr

2–3 λεπτά

---

Σε ομόφωνη καταδίκη προχώρησε χθες το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης της βίαιης απαγωγής, της κακοποιητικής και εξευτελιστικής συμπεριφοράς σε βάρος των ειρηνικών ακτιβιστών από τον στρατό του Ισραήλ καθώς και της κατάφορης παραβίασης του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου στη Γάζα.

Το κείμενο του ψηφίσματος, που κατέθεσε ο δημοτικός σύμβουλος Μιχάλης Τρεμόπουλος («Θεσσαλονίκη για Όλους», «Οικολογία-Αλληλεγγύη»), υιοθετήθηκε με μικρές αλλαγές από το σώμα, με μία μόνο λευκή ψήφο.

Το τελικό κείμενο του ψηφίσματος είναι το εξής:

«Το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης καταδικάζει τη στάση του κράτους του Ισραήλ, που:

1. αναχαιτίζει και καταλαμβάνει σε διεθνή ύδατα, σκάφη του διεθνούς στόλου αλληλεγγύης, τα οποία μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια με προορισμό τη Γάζα,

2. προβαίνει στη βίαιη απαγωγή ειρηνικών ακτιβιστών,

3. φυλακίζει παράνομα ανθρώπους που συμμετέχουν στις διεθνείς αποστολές (μεταξύ αυτών υπήρχαν 19 Έλληνες πολίτες) και

4. ασκεί κακοποιητική και εξευτελιστική συμπεριφορά εις βάρος τους.

Το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης στηρίζει τις πράξεις διεθνούς αλληλεγγύης, οι οποίες φέρνουν στο προσκήνιο το αίτημα για τον τερματισμό του καταστροφικού πολέμου και του απάνθρωπου αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας που συνιστούν κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου και έχει ως αποτέλεσμα τραγική ανθρωπιστική κρίση.

Η αδιαφορία και η ανοχή σε τέτοιες πρακτικές οδηγεί σε απαξίωση του Διεθνούς Δικαίου και του πλαισίου αξιών και σχέσεων που κατακτήθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο».

Τάσος Τέλλογλου εκ βαθέων για τις οικογενειακές και τις πολιτικές του ρίζες. Η δημοσιογραφική του διαδρομή

ΤΑΣΟΣ ΤΕΛΛΟΓΛΟΥ : «Το ΚΚΕ σε μάθαινε να μην είσαι ντίβα»Με αφορμή την έκδοση του νέου του βιβλίου «Πατριδογνωσία», ο Τάσος Τέλλογλου ξεδιπλώνει τη διαδρομή του, εξηγεί τα κίνητρά του και στέκεται σε υποθέσεις που τον σημάδεψαν.

Μετά από σαράντα χρόνια στην ερευνητική δημοσιογραφία, ο Τάσος Τέλλογλου έχει συμβάλει στην αποκάλυψη πλήθους σκανδάλων από τον χώρο της πολιτικής, της οικονομίας και του οργανωμένου εγκλήματος, συνδέοντας τ’ όνομά του με υποθέσεις όπως αυτές της οργάνωσης «17 Νοέμβρη», της Siemens, των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ. Προτού, ωστόσο, ξεκινήσει τη δημοσιογραφική του πορεία, στη διάρκεια της οποίας έχει αλλάξει 24 εργοδότες, είχε φάει κάμποσες αποβολές απ’ το σχολείο, είχε δώσει και είχε φάει πολύ ξύλο ως μέλος της ΚΝΕ και είχε καταδικαστεί σε τρία χρόνια φυλάκισης για «αντίσταση κατά της αρχής».

Παιδί χωρισμένων γονιών, σε σύγκρουση με τον συντηρητικό πατέρα του και πάντα διψασμένος για δράση, ο Τάσος Τέλλογλου δηλώνει πως το σημαντικότερο κίνητρο για τη δουλειά του είναι «η περιέργεια να καταλάβω τι έχει συμβεί». Αυτή τον ώθησε ν’ αναζητήσει και τα μέλη της ΟΠΛΑ που σκότωσαν το ’44 τον παππού του στη Θεσσαλονίκη, μια τραυματική ιστορία για την οποία οι δικοί του δεν μιλούσαν ποτέ. 

Πώς γίνεται να κινείται μεταξύ εγκληματιών και διωκτικών αρχών χωρίς να φοβάται και χωρίς να προστατεύεται; Πώς κερδίζει την εμπιστοσύνη των «πηγών» του; Ένιωσε ποτέ πως πάνε να τον χρησιμοποιήσουν; Τι αισθήματα του προκάλεσαν άνθρωποι που έβαλε στο στόχαστρο, όπως ο Τσοχατζόπουλος ή ο Χριστοφοράκος; Ποια είναι η εικόνα της Ελλάδας στα μάτια του; Και τι του αποκάλυψε η δουλειά του για την ανθρώπινη φύση; Οι απαντήσεις, στη συνέντευξη που ακολουθεί.

Οι μελανές προοπτικές για την Ελλάδα του 2030 με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας (Ανάλυση)

 

Ποια Ελλάδα θέλουμε το 2030;

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

in.gr

 6–8 λεπτά

---

Το 2030 είναι όντως ένα ορόσημο. Δεν είναι μακριά από το σήμερα, αλλά ταυτόχρονα αφήνει και εύλογο περιθώριο, ώστε να προετοιμαστούμε για αυτό. Με αυτή την έννοια, ορθά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει προτείνει αυτό να είναι το ορόσημο για τη χώρα.

Αυτό, όμως, που δεν έχει κάνει ο Πρωθυπουργός είναι να πει όλη την αλήθεια για το πώς θα είναι η χώρα σε τέσσερα χρόνια, εάν συνεχιστούν οι σημερινές πολιτικές.

Γιατί σε αυτή την περίπτωση ήδη μπορούμε να προβλέψουμε πώς θα είναι η χώρα το 2030 σε σημαντικές πλευρές.

Πολλά αναγκαία μεγάλα έργα υποδομών ακόμη δεν θα έχουν ολοκληρωθεί, γιατί τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης τελειώνουν και δεν υπάρχει στον ορίζοντα κάποια ανάλογης κλίμακας οικονομική ενίσχυση. Δηλαδή, ξαναγυρνάμε στην ολοκλήρωση του τρέχοντος ΕΣΠΑ (2021-2027) και στις δημόσιες επενδύσεις, ενώ το επόμενο ΕΣΠΑ (2028-2034) είναι ακόμη υπό διαπραγμάτευση. Όσο για τις δημόσιες επενδύσεις, με όρους εθνικών πόρων ξέρουμε ότι έχουν όρια, ιδίως από τη στιγμή που η κυβέρνηση επιμένει στα μεγάλα πλεονάσματα και στη μείωση του χρέους.

Έπειτα ξέρουμε ότι ακριβώς για αυτόν τον λόγο η χώρα, μετά την ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης φέτος, θα βρεθεί αντιμέτωπη με υφεσιακές δυναμικές. Να σημειώσουμε εδώ ότι αυτό που η κυβέρνηση ονομάζει ανάκαμψη και υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, στην πραγματικότητα είναι απλώς το αποτέλεσμα του γεγονότος ότι μια χώρα που υφίσταται τόσο μεγάλη καταστροφή κεφαλαίου, όπως συνέβη στη χώρα μας εξαιτίας των μνημονίων, για αρκετά χρόνια μετά ούτως ή άλλως θα εμφανίζει μια ανάκαμψη ονομαστική, καθώς θα «ξαναπαίρνει μπρος» χωρίς αυτό να σημαίνει αναπτυξιακή δυναμική.[...........................................]

Την ίδια ώρα ξέρουμε ότι η χώρα αντιμετωπίζει εδώ και καιρό σοβαρό πρόβλημα με την αύξηση του κόστους ζωής, που επιτείνεται από τις γεωπολιτικές εξελίξεις, αλλά δεν οφείλεται αποκλειστικά σε αυτές, καθώς στον πυρήνα του έχει την άρνηση της κυβέρνησης να πάρει μέτρα συγκράτησης των τιμών και των ενοικίων. Αυτό σημαίνει ότι το 2030 η χώρα θα είναι ακόμη πιο ακριβή, πιο άνιση και με όρους πραγματικής αγοραστικής δύναμης πιο φτωχή.

Κοινώς μέχρι τότε η χώρα μας που ήδη είναι πολύ χαμηλά στην Ευρώπη όταν μετράμε είτε το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είτε τους μισθούς με όρους ισοτιμιών αγοραστικής δύναμης, θα έχει ήδη πιάσει πάτο. Δηλαδή, θα είμαστε ουραγοί. Μια χώρα πρωτίστως χαμηλού κόστους εργασίας, αλλά και χαμηλών αναπτυξιακών δυνατοτήτων. Γιατί το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα αλλάξει κάτι ως προς την υπερεπένδυση στο real estate και τον τουρισμό. Μόνο που η ανάπτυξη της Golden Visa έχει πήλινα πόδια και μεγάλο κόστος. Κάτι που σημαίνει ότι το 2030 η Ελλάδα θα είναι πολύ περισσότερο μια χώρα μειωμένων προσδοκιών. Προσθέστε σε αυτό και το γεγονός ότι ήδη έχουμε αρνητικές δημογραφικές τάσεις στη χώρα, αλλά και απροθυμία αυτής της κυβέρνησης να πάρει μέτρα για την αντιστροφή αυτών των τάσεων και τη στήριξη των οικογενειών, και καταλαβαίνετε γιατί θα έχουμε μια χώρα που θα συρρικνώνεται. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Και το θέμα δεν είναι εάν θα έχουν φτιαχτεί κάποια data centers ή θα έχουν χτιστεί μερικές ξενοδοχειακές μονάδες ακόμη. Ούτε καν εάν θα υπάρχει σε συγκεκριμένους κλάδους και συγκεκριμένες επιχειρήσεις υψηλή κερδοφορία, ιδίως όσες θα φροντίζουν να δείχνουν την «ευγνωμοσύνη» τους στην κυβερνητική παράταξη. Είναι ότι συνολικά οι πολίτες της χώρας θα βλέπουν το μέλλον να λιγοστεύει. Την ίδια ώρα η διαρκής πρόκριση του ιδιωτικού έναντι του δημοσίου θα αποδεκατίζει και τη δημόσια υγεία και τη δημόσια παιδεία.

Την ίδια στιγμή οι εξελίξεις δείχνουν ότι μέχρι το 2030 η σημερινή κυβερνητική παράταξη θα προσπαθήσει να εμπεδώσει τη δική της αντίληψη για τους θεσμούς. Αυτή της πλήρους χειραγώγησης και εργαλειοποίησης. Της αντίληψης που θέλει τη δικαιοσύνη να προσφέρει ασυλία στην κυβερνητική παράταξη, που επί της ουσίας δεν θέλει να υπάρχουν ανεξάρτητες αρχές, που θέλει να αλλάξει όχι απλώς τον εκλογικό νόμο, αλλά τον πυρήνα της μεταπολιτευτικής αντίληψης για τη δημοκρατία με σκοπό να παρατείνει εσαεί την παραμονή της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία. Είναι η αντίληψη που τελικά οδηγεί στο να μην έχουμε απλώς κυβέρνηση, αλλά «καθεστώς» γραπωμένο από την εξουσία και νομιμοποιημένο μόνο από τη μειοψηφία της κοινωνίας και στηριζόμενο ολοένα και περισσότερο στην πολιτική απάθεια και στην αποχή από τις εκλογές όσων πλήττονται περισσότερο από τις κυβερνητικές πολιτικές.

Και βέβαια η Ελλάδα του 2030 που οραματίζεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως συνέχεια της σημερινής κατάστασης θα είναι μια χώρα όπου η ενδημική διαφθορά που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια όχι μόνο θα εμπεδωθεί, αλλά θα θεωρηθεί και τμήμα μιας «νέας κανονικότητας», αποθαρρύνοντας όσους δεν θα θέλουν να καταβάλουν τον απαραίτητο «φόρο υποτέλειας» και κάνοντας τους νέους να πιστέψουν ότι ελπίδα αξιοκρατίας δεν υπάρχει πια. Κάτι που σημαίνει ότι θα είναι μια χώρα που βρίσκεται διαρκώς και στο στόχαστρο των Ευρωπαϊκών θεσμών που ούτε την υπονόμευση του κράτους δικαίου θα ανεχτούν για πολύ, ούτε τις πλάτες στη διαφθορά.

Την ίδια ώρα η Ελλάδα του 2030 δεν θα είναι πιο ασφαλής, όπως ακριβώς δεν είναι πιο ασφαλής η Ελλάδα του 2026. Γιατί σε ένα τοπίο που αλλάζει, όπου οι κίνδυνοι αυξάνονται, όπου ο τουρκικός αναθεωρητισμός παραμένει ενεργός, την ώρα που αυτό που ορίστηκε ως «Συλλογική Δύση» διαπερνιέται από μεγάλες αντιθέσεις, αυτή η κυβέρνηση έχει αποτύχει να κάνει κάτι που θα αναβαθμίζει τη θέση και την εικόνα της χώρας.[........................................]

Ποια Ελλάδα θέλουμε το 2030; | in.gr

Το αρνητικό status quo για τις ΗΠΑ που ανέδειξε ο πόλεμος δείχνει να σταθεροποιείται (Ανάλυση)

 

Οι ΗΠΑ στο φάσμα της στρατηγικής ήττας;

militaire.gr

14–18 λεπτά

---

Φωτογραφία από AI

Γράφει ο

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΟΥΒΑΡΔΑΣ

PhD© Διεθνολόγος-Πολιτικός Επιστήμονας

Οι εξελίξεις μετά την εκεχειρία επιβεβαιώνουν το αδιέξοδο των ΗΠΑ στην επίθεση τους στο Ιράν. Ο ναυτικός αποκλεισμός και το «Σχέδιο Ελευθερία» δεν ήραν τον έλεγχο του τελευταίου στο Στενό του Ορμούζ και δε το έσυραν σε μία διαπραγμάτευση που θα αγνοεί την αποδεδειγμένη πλέον ικανότητα του να πλήττει καίρια βάσεις ή υποδομές των ΗΠΑ ή των εταίρων τους στη δυτική Ασία και να επιβιώνει των βομβαρδισμών τους. Αντίθετα, το αρνητικό status quo για τις ΗΠΑ που ανέδειξε ο πόλεμος δείχνει να σταθεροποιείται.

Το Ιράν οχυρώνει την αναβαθμισμένη θέση του. Διαφοροποιεί τις οδούς εμπορίου και εφοδιασμού του προς Κασπία, κεντρική Ασία, και τα χωρικά ύδατα χωρών στη νότια Ασία. Διευρύνει τον έλεγχο και την οικονομική εκμετάλλευση του Ορμούζ. Τονίζει τις στρατιωτικές του ικανότητες, προβάλλοντας τη δυνατότητα ταχείας αναπλήρωσης του μεγάλου αποθέματος του σε δρώνους και πυραύλους, αλλά και τα αχρησιμοποίητα ακόμη μέσα που διαθέτει. Έπληξε πλοία των ΗΠΑ και υποδομές των ΗΑΕ κατά την εξέλιξη του «Σχεδίου Ελευθερία», όταν σύμμαχοι αυτών των χωρών (Σαουδική Αραβία) αρνούνταν να το υποστηρίξουν. Ενισχύει την εσωτερική συνοχή και τα διεθνή του ερείσματα, ιδίως την σχέση με Κίνα και Ρωσία, αξιοποιώντας την πολεμική του αντοχή, την ικανότητα  του να «ματώσει» τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά και την επιρροή του στις τιμές και στην προσφορά κρίσιμων πρώτων υλών. Σε αυτή τη βάση, οι πρώτες αρνητικές στρατηγικές συνέπειες του πόλεμου γίνονται ορατές για τις ΗΠΑ.

Γίνε μέλος του militaire.gr κάνοντας κλικ ΕΔΩ – Μάθε τι κερδίζεις

Η διεθνής οικονομία υποφέρει. Οι περιορισμοί στην κίνηση και η πληρωμή διοδίων στο Ορμούζ, αλλά και η καταστροφή υποδομών και η αδρανοποίηση παραγωγικών δυνάμεων στη δυτική Ασία μειώνουν την προσφορά κρίσιμων υλικών στην παραγωγή ενέργειας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο), λιπασμάτων (ουρία) και υψηλής τεχνολογίας (ήλιο, βρώμιο), αυξάνουν τα ασφάλιστρα στις μεταφορές από την περιοχή, στρέφουν τις ροές εμπορίου σε μεγαλύτερες διαδρομές. Το αποτέλεσμα είναι η άνοδος των τιμών, η έλλειψη πρώτων υλών ή ημιτελών προϊόντων και η εξάντληση στρατηγικών αποθεμάτων. Ως συνέπεια οι ρυθμοί ανάπτυξης μειώνονται διεθνώς.

Ωστόσο το μέγεθος του προβλήματος διαφέρει σε κάθε χώρα. Ο κίνδυνος της κρίσης μεγαλώνει για όσες βασίζονται σε κλάδους, με μεγάλη υπερσυσσώρευση κεφαλαίου (ΗΠΑ: Τεχνητή νοημοσύνη. ΕΕ: Τράπεζες) ή είναι ευάλωτοι στις διεθνείς εξελίξεις (Ελλάδα: Ναυτιλία, Τουρισμός), αλλά για και για όσες εξαρτώνται από την εισαγωγή σχετικών πρώτων υλών και κρίνονται εχθρικές από το Ιράν (ΕΕ: υ/α). Στην πρώτη περίπτωση η καπιταλιστική ανάπτυξη υπονομεύεται από τις αναπόφευκτες απόπειρες τιθάσευσης του πληθωρισμού. Τα πολιτικά μέτρα (μείωση φόρων) κοστίζουν δημοσιονομικά. Τα «παίγνια» στα χρηματιστήρια (τεχνητή προσφορά) παράγουν «φούσκες». Ο περιορισμός της κυκλοφορίας χρήματος (αύξηση επιτοκίων) το κάνει πιο ακριβό. Αντίστοιχα στη δεύτερη περίπτωση ο κίνδυνος απορρέει από τις πενιχρές δυνατότητες αντιμετώπισης του πληθωρισμού και την έλλειψη σχετικών πρώτων υλών. Αντίθετα οι χώρες εξαγωγείς (εκτός δυτικής Ασίας) των τελευταίων (Ρωσία: Υ/α) ή όσων η οικονομία βρίσκεται σε μικρότερα επίπεδα «υπερθέρμανσης» (Κίνα: ρυθμοί ανάπτυξης) υποφέρουν λιγότερο. Οι πρώτες εξασφαλίζουν έσοδα, μειώνοντας τις ζημιές από τον πληθωρισμό. Οι δεύτερες διαθέτουν μεγαλύτερα περιθώρια δράσης για τον έλεγχο του. Τέλος όσες έχουν καλές σχέσεις με το Ιράν διατηρούν κάποια τροφοδοσία μέσω του Ορμούζ. Έτσι, η οικονομική θέση της ΕΕ και των ΗΠΑ γίνεται δυσκολότερη.

Επίσης πλήττεται η δυναμική του θαλάσσιου εμπορίου. Τα διόδια ή η άρνηση πρόσβασης σε σημεία πνιγμού και ωκεανούς καθίστανται «μόδα». Η κρίση στο Ορμούζ και ο αποκλεισμός του Ιράν είναι ένα ακόμη επεισόδιο αύξουσας σημασίας σε μία αλυσίδα με προηγούμενους «κρίκους» την κρίση σε Σουέζ και Μπαμπ Ελ-Μαντέπ, την έξωση της  Κίνας από τη διώρυγα του Παναμά, τους αποκλεισμούς Κούβας και Βενεζουέλας και το κυνήγι του σκιώδους Ρωσικού στόλου σε ανοιχτές θάλασσες, και με πιο πιθανό επόμενο την επιβολή διοδίων ή/και μία κρίση στο Στενό της Μαλάκα. Η ναυσιπλοΐα γίνεται πλέον μία ριψοκίνδυνη και ακριβή υπόθεση.

Ακόλουθα τα κράτη κινούνται για την προστασία του εμπορίου τους. Ως άμεση λύση επιλέγουν τη συνδιαλλαγή με τους «ελεγκτές» της θαλάσσιας κυκλοφορίας, προτιμώντας να δεθούν στο «άρμα» κάποιων ή μία ισορροπημένη στάση στις διαμάχες τους. Εξού οι διμερείς συνεννοήσεις του Ιράν στο Ορμούζ και η συμμόρφωση κρατών στο δυτικό ημισφαίριο με απαιτήσεις των ΗΠΑ. Παράλληλα ωφελείται το χερσαίο και παράκτιο εμπόριο. Αυτό δείχνει η νέα σιδηροδρομική σύνδεση Ιράν-Κίνας, οι έξι νέοι διάδρομοι Πακιστάν-Ιράν και η σύνδεση τους με λιμένες του πρώτου, ο εντεινόμενος εφοδιασμός  του Ιράν από την Κασπία, η μεταφορά Ιρανικού πετρελαίου στην Ινδία μέσω θαλάσσιων ζωνών του Πακιστάν. Το αποτέλεσμα είναι η ώθηση και μεγαλύτερη συγχώνευση των BRI και INSTC, και έτσι η ένταση της ολοκλήρωσης της Ευρασίας γύρω από τις Κίνα και Ρωσία. Συνακόλουθα, το εμπόριο διολισθαίνει εκτός ελέγχου ναυτικής ισχύος των ΗΠΑ, η οποία συνεχίζει να κυριαρχεί στους ωκεανούς.

Ωστόσο απειλές ανακύπτουν και για την τελευταία. Η αποτυχία στο Ορμούζ συνδυαστικά με την πειρατική δράση των ΗΠΑ σε Αραβική Θάλασσα και δυτικό ημισφαίριο τονίζουν την αδυναμία και αναξιοπιστία τους ως εγγυητή της ελεύθερης ναυσιπλοΐας.[.............................................................................................]

Οι ΗΠΑ στο φάσμα της στρατηγικής ήττας;

Το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ και η πραγματική αλήθεια για το «plan B΄ του 2015»

 

Τι πραγματικά μαθαίνουμε από το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ

Να ζητηθεί από την ελληνική Βουλή το plan B

Τάκης Κατσαρός

Η ΑΥΓΗ

avgi.gr 

ZUCCHI ENZO

Αποκαλυπτικό -στα όρια του πολιτικού στριπ τιζ- το ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό». Για όποιον/α το παρακολουθεί και δεν αρκείται στις εκ των υστέρων επιλεκτικές  αναπαραγωγές, χαμηλού επιπέδου αναφορών κουτσομπολίστικου χαρακτήρα. Με στόχο να μειώσουν τα μέλη της ελληνικής διαπραγματευτικής ομαδας και να εκμεταλλευθούν στο έπακρο αδυναμίες της τότε κυβέρνησης.  

Είναι τέτοια η διάθεση, η αλαζονεία και η αίσθηση του ακαταδίωκτου μιας σειράς πρώην Ευρωπαίων αξιωματούχων και η αίσθησή τους ότι απλώς έκαναν τη «δουλειά» τους, που ανεξαρτήτως των προθέσεων των δύο δημοσιογράφων, αναδεικνύεται ανάγλυφος ο τρόπος που σκέφτονται οι άνθρωποι αυτοί
Αντιμετωπίζοντας τις κοινωνίες ως αθροίσματα κατώτερων όντων που πάνω τους εφαρμόζονται οικονομικά και μαθηματικά μοντέλα, ανεξαρτήτως επιπτώσεων και συνεπειών για τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι επέβαλαν τα μνημόνια της άκρατης λιτότητας

-Γιατί η Ευρωδεξιά στήριζε και εμπιστεύονταν τα  Greek statistics του Καραμανλή. Δηλαδή, της Ν.Δ. του Σαμαρά, των Μητσοτάκηδων, του Χατζηδάκη, των Βαρβιτσιώτηδων, που έριξαν τη χώρα στα βράχια της χρεοκοπίας και σήμερα τη λεηλατούν ξανά. To ομολογεί σα «Βούδας» ο Γιούνγκερ, χωρίς ίχνος ντροπής.

-Για να σωθούν οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες (κεντρικός ισχυρισμός της Αριστεράς και του αντιμνημονιακού κινήματος που δικαιώνεται απολύτως)

-Για να βρει λόγο ύπαρξης το ΔΝΤ και να γράψει ιστορία ο  Στρος Καν εν όψει προεδρικών εκλογών στη Γαλλία.  Δανείζοντας με υψηλά επιτόκια και βγάζοντας έτσι 5 δισ. κέρδη από το αίμα του ελληνικού λαού. Που ισοδυναμούν με 5 χρόνια λειτουργίας του ΔΝΤ, ώστε, μεταξύ άλλων,  να βγαίνουν στα 55 στη σύνταξη τα στελέχη του, που γίνονται γνωστά ως «οικονομικοί δολοφόνοι»,  σε όποιο μέρος της γης πατάνε το πόδι τους.

-Για να εφαρμόσουν τα νεοφιλελεύθερα «μαντζούνια», με λάθος υπολογισμούς (ο περίφημος συντελεστής)  για την έκταση της ύφεσης,  παραβιάζοντας το ίδιο το καταστατικό του ΔΝΤ περί αναδιάρθρωσης/βιωσιμότητας του χρέους (μια ακόμη κεντρική θέση των αντιπάλων των μνημονίων)

-Για να αποφύγουν επέκταση της κρίσης με κόστος 1 ακόμη και 2 τρισεκατομμύρια ευρώ

-Για να παίζουν καριέρες με τις δικές μας ζωές κοινωνιοπαθή ανθρωπάκια τύπου Κοστέλο, Βίζερ, Ρέγκλινγκ  Ντάισεμπλουμ, κλπ. Σε μια αλληλοϋποβλεπόμενη τρόικα με μοιρασμένους ρόλους, υπό την πολιτική επίβλεψη του «βάστα Σόιμπλε». Σα γνήσιοι απόγονοι στυγνών αποικιοκρατών, όλοι τους

-Για να εφαρμοστεί σε περίπτωση αδιεξόδου το  Plan B της τιμωρητικής εξόδου από την ΟΝΕ, καταχωνιασμένο σήμερα στα ράφια του Βίζερ, με ακριβή υπολογισμό των συνεπειών. Σαν εγχειρίδιο στρατιωτικού τύπου επέμβασης σε μια υπό κατάρρευση χώρα με οξεία ανθρωπιστική κρίση. 
Και εδώ τελειώνει το στριπ τιζ των αντιπάλων της χώρας, αυτών που κηλίδωσαν την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με αποτέλεσμα τη σημερινή παρακμή και την επέλαση της Ακροδεξιάς.

Ας έρθουμε στα «οικεία δεινά»

Και ας ξαναδούμε πόσο λάθος ηταν οι λεονταρισμοί περί «κατάργησης των μνημονίων με ένα άρθρο και ένα νόμο», τα «νταούλια», «οι αγορές που θα χόρευαν» και η παραλυτική  συνύπαρξη των δύο γραμμών «Καμιά θυσία για το ευρώ, καμιά αυταπάτη για τη δραχμή». Ας σκεφτούμε τι πολιτική κουλτούρα και οξυδέρκεια διέθεταν πρόσωπα όπως ο Βαρουφάκης, ο Λαφαζάνης, η Ζωή και τα άλλα παιδιά, που  αρνούνταν να πιστέψουν ότι υπήρχε plan B, εξόδου της χώρας από το ευρώ. Ή, που ισχυρίζονταν, ότι και αν υπήρχε τέτοιο σχέδιο οι πιστωτές δε θα το έθεταν σε εφαρμογή, γιατί έτσι υπαγόρευαν τα μοντέλα της «θεωρίας των παιγνίων» που είχε στο μυαλό του ο Βαρουφάκης. Αυτά δε γράφονται για να ακυρωθεί η σκληρή διαπραγμάτευση του πρώτου 6μήνου. Αυτή σωστά έγινε ως προς την κεντρική επιδίωξη για χαλάρωση της λιτότητας και αναδιάρθρωση του χρέους. Για χρηματοδότηση χωρίς επιπλέον λιτότητα. Για πολύ μικρότερα πλεονάσματα. Όπως, σωστά,  κορυφώθηκε η μάχη με το Δημοψήφισμα και αποκαλύφθηκε ο ρόλος του Μετώπου του ΝΑΙ, πόσο κίβδηλο ήταν το σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη» και πόση υποτέλεια έκρυβε.

Όμως, ο θανάσιμος κίνδυνος ήταν εκεί. Είχαμε να κάνουμε με μπαζούκα, όχι με νεροπίστολα. Που είχαν ήδη ρίξει την πρώτη βολή κλείνοντας τη ρευστότητα μέσω της ΕΚΤ και του Ντράγκι, γεγονός που υποχρεωτικά οδήγησε στα capital controls.

Επρόκειτο για έναν τεράστιο κίνδυνο, που ευτυχώς έγινε συνείδηση στον Τσίπρα και στην υπόλοιπη κυβέρνηση από ένα σημείο και μετά. Όταν, ούτε  μετά το περήφανο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος έκαναν πίσω οι τροϊκανοί. Και μόνο η προοπτική μιας υποτίμησης κατά  80% του νέου νομίσματος, θα έπρεπε να ακύρωνε την επιλογή «δραχμή» στο μυαλό των αντιπάλων του συμβιβασμού, στο μυαλό κάθε Αριστερού με στοιχειώδη μαρξιστική και κυρίως λενινιστική παιδεία. 
Μια επισήμανση: η αναφορά του Γιούνγκερ περί φορολογίας των εφοπλιστών για να μην κοπούν οι συντάξεις, την οποία, ισχυρίζεται ότι δε δέχτηκε ο Αλέξης Τσίπρας,  δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη. 

Τέλος, η Κυβέρνηση και η Βουλή οφείλουν να ζητήσουν από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς να τους δοθεί το κείμενο των 139 σελίδων του plan B. Για ενδελεχή μελέτη και εμπλουτισμό της ιστορικής μας αυτογνωσίας. Για να μάθουν όλοι με τι όπλα ήταν έτοιμες να πολεμήσουν τον ελληνικό λαό οι ευρωπαϊκές ελίτ.  Δεν είναι δυνατόν ένα τόσο κρίσιμο πολιτικό Ντοκουμέντο να αραχνιάζει στο υπόγειο του Βίζερ, ενός συνταξιούχου πρώην αξιωματούχου και να γίνεται επιλεκτική χρήση του σε διάφορες περιόδους.

* Ο Τάκης Κατσαρός είναι μέλος της ΚΕ της Νέας Αριστεράς 

Γκάμπορ Ματέ : «Οι Γερμανοί έκαναν τα πάντα για να κρύψουν το Ολοκαύτωμα - Τώρα το βλέπουμε ακόμα και στο TikTok»

Γκάμπορ Ματέ : «Οι Γερμανοί έκαναν τα πάντα για να κρύψουν το Ολοκαύτωμα - Τώρα το βλέπουμε ακόμα και στο TikTok»

Στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση (Onassis Stegi) βρέθηκε το Σάββατο 23.05 ο Γκάμπορ Ματέ (Gabor Maté), όπου συνομίλησε με την καλλιτεχνική διευθύντρια του οργανισμού, Αφροδίτη Παναγιωτάκου, για το τραύμα, την κακοποίηση και τα ψυχικά αδιέξοδα στον σύγχρονο κόσμο. Όταν η συζήτηση έφτασε στην Παλαιστίνη, ο ουγγρικής καταγωγής Καναδοεβραίος γιατρός και συγγραφέας είχε μερικά συγκλονιστικά πράγματα να πει.

«Τελευταία φορά πήγα στην Παλαιστίνη το 2022. Όταν βρέθηκα με γυναίκες τραυματισμένες ψυχικά από βασανιστήρια σε φυλακές των Ισραηλινών, συνειδητοποίησα ότι αυτά τα κάνουν στους Παλαιστίνιους χρόνια τώρα. Οι βιασμοί και τα βασανιστήρια των Παλαιστινίων γίνονται τουλάχιστον από το 1948... Το Ισραήλ κρατά δεκάδες χιλιάδες ή χιλιάδες Παλαιστίνιους στη φυλακή, χωρίς να τους παραχωρεί το δικαίωμα της δίκης και πολλές φορές χωρίς καν να έχει αποδεικτικά στοιχεία εναντίον τους και ενώ είναι γνωστό πως βάσει του διεθνούς δικαίου έχουν δικαίωμα στην αντίσταση, ειδικά απέναντι σε ένα κράτος στρατιωτικής κατοχής», ανέφερε μεταξύ άλλων.

«Υπάρχουν τουλάχιστον 10 Εβραίοι Ισραηλινοί μελετητές του Ολοκαυτώματος που έχουν πει ότι αυτό που έκανε και κάνει το Ισραήλ στη Γάζα είναι γενοκτονία, χειρότερο από το Άουσβιτς. Όταν λέω ότι είναι χειρότερο από το Άουσβιτς, δεν εννοώ ότι η εμπειρία είναι χειρότερη, γιατί δεν υπάρχει τίποτα σαν το Άουσβιτς. Εννοώ ότι αυτήν τη φορά το βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας... Οι Γερμανοί έκαναν τα πάντα για να το κρύψουν, ενώ τώρα το βλέπουμε ακόμα και στο YouTube και το TikTok, απροκάλυπτα», πρόσθεσε ο ίδιος.

«Περισσότερο από όλα με πληγώνει ότι το κάνουν στο όνομά μου, επειδή αυτό μας συνέβη κάποτε. Αυτό που ξέρω είναι ότι διαπράττουμε ένα τεράστιο αμάρτημα που γίνεται ακόμα χειρότερο επειδή το βλέπουμε να συμβαίνει αλλά δεν παρεμβαίνουμε», κατέληξε ο Γκάμπορ Ματέ.

LiFO: Γκάμπορ Ματέ: «Έχουμε απεγνωσμένα ανάγκη ο ένας τον άλλον»

Δύο Ποιήματα σε μινιμαλιστικό μουσικό φόντο

 ΤΣΕΚΑΠ 

Αφουγκραζόταν με προσοχή τους παλμούς 

Βλέμμα θολό χαμένο στο επέκεινα

με ζώσανε τα φίδια 

Έβηξε διακριτικά

Όλα καλά προς το παρόν 

αλλά δεν σου εγγυώμαι τίποτα

αν συνεχίσεις  να την κουρδίζεις

ανάποδα 

 

Στην ηλικία σου 

η καρδιά 

δεν αντέχει πολύ  

στα ζόρικα όνειρα  

 

************ 

ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΠΟΥ ΑΡΜΕΝΙΖΕ ... 

 

Και πάνω που αρμένιζε πλησίστιος 

σε ένα συννεφάκι αισιοδοξίας 

 άνοιξε την τηλεόραση.

Σφοδρός αέρας διέλυσε το νέφαλο

γκρεμίστηκε με γδούπο μαζί με τα σκουπίδια

μπρος στην οθόνη του σαλονιού.

 

Αυτό και κάποια άλλα ελεεινά χούγια 

τον  κάνουν να ανησυχεί τελευταία

 για την πνευματική του υγεία .

 

Το είπε εξάλλου κι ο γιατρός

Ασύμβατες έννοιες, φίλτατε,

 η Ποίηση κι η  πίεση 

 *****************

Getontakos, Μάιος 2026

******************

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΙΝΙΜΑΛΙΣΜΟΣ

Ηoly Minimalism Mix: Arvo Pärt, Henryk Górecki, John Tavener

 Μια δίωρη επιλογή συνθετών του τέλους του 20ού αιώνα που αξιοποίησαν το ακμάζον νέο στίλ της μινιμαλιστικής και νεορομαντικής μουσικής, εμποτίζοντας το έργο τους με μυστικιστικά ή θρησκευτικά θέματα. Με ήχους από τους Άρβο Πάρτ, Τζον Τάβενερ και άλλους.

John Tavener - Come And Do Your Will In Me (Voices & Strings) 
Hans Otte, Herbert Henck - Das Buch Der Klänge I ‎– XII 
Arvo Pärt, Tasmin Little, Martin Roscoe, Richard Studt, Bournemouth Sinfonietta - Fratres (1980 Version) 
Górecki, The Royal Philharmonic Orchestra, Yuri Simonov, Susan Gritton - Symphony No. 3 
Hovhaness - Symphony No. 6, Op. 173, 'Celestial Gate' 
Henryk Górecki - Miserere, Op. 44 
John Tavener - The Protecting Veil
John Williams, Hovhaness, Judith Leclair, London Symphony Orchestra - Symphony No. 2, Op. 132 "Mysterious Mountain"
Giya Kancheli - Diplipito

Τέσσερις (4) Έλληνες «διαμορφωτές γνώμης» πολεμούν την παραπληροφόρηση...

 

Οι science influencers «σπάνε» την παραπληροφόρηση

Εικονογράφηση: Χριστίνα Αβδίκου

Ζούμε σε μια εποχή που η ενημέρωσή μας προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από τα social media και από influencers αμφίβολου κύρους. Σε μια εποχή που απαιτεί η πληροφορία να είναι γρήγορη και εύκολα κατανοητή και που αυτό ενέχει τον κίνδυνο παρανόησης και παραπληροφόρησης.

Σ’ αυτή τη δύσκολη συγκυρία, λοιπόν, υπάρχουν οι λεγόμενοι science influencers, οι οποίοι ορμώμενοι από την ατόφια αγάπη τους για την επιστήμη τους και για τον άνθρωπο, αφιερώνουν αρκετό από τον συνολικά λίγο ελεύθερο χρόνο τους για να γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα στην πολύπλοκη έρευνα και σε ένα κοινό με βασικές γνώσεις, μεταφράζοντας τεχνικές πληροφορίες σε ευνόητο, αξιόπιστο και ελκυστικό περιεχόμενο. Πρακτικά, πολεμούν την παραπληροφόρηση και κάνουν το διαδίκτυο πιο ενδιαφέρον, έγκυρο και ασφαλές.

Το OW μίλησε με 4 science influencers για τομείς που κυμαίνονται από την οικονομία και το περιβάλλον, μέχρι τη γυναικολογία, τη βιολογία, την τεχνολογία, τη μηχανική και τα μαθηματικά.

«Η παραπληροφόρηση γίνεται πιστευτή κυρίως γιατί είναι απλή, συναισθηματικά φορτισμένη και “κουμπώνει” σε ήδη υπάρχουσες αντιλήψεις. Τα social media ενισχύουν αυτό το φαινόμενο, καθώς οι αλγόριθμοι προωθούν περιεχόμενο που τραβά την προσοχή, όχι απαραίτητα το πιο αξιόπιστο», εξηγεί η Χρυσοβαλάντου Καλαϊτζίδου, Αρχιτέκτονας Λύσεων, συνιδρύτρια Greek Women in STEM.

«Το πιο επικίνδυνο δεν είναι το προφανές ψέμα, αλλά η πληροφορία που περιέχει έναν πυρήνα αλήθειας και χτίζει γύρω του ανακρίβειες – εκεί γίνεται πραγματικά πειστική. Αυτό οδηγεί σε λανθασμένες –ακόμη και επικίνδυνες– αποφάσεις, αλλά και σε κάτι βαθύτερο: στη διάβρωση της εμπιστοσύνης. Και αυτό είναι που με ανησυχεί περισσότερο. Όχι μόνο ότι κάποιοι πιστεύουν το λάθος, αλλά ότι πολλοί φτάνουν στο σημείο να μην πιστεύουν τίποτα», λέει ο Θοδωρής Αναγνωστόπουλος, βιολόγος και εξερευνητής του National Geographic.

«Η οικονομία είναι ένας από τους κλάδους των επιστημών όπου υπάρχει η μεγαλύτερη παραπληροφόρηση. Και το πιο επικίνδυνο ψέμα που κοινοποιείται είναι ότι η ελληνική οικονομία πηγαίνει καλά», υπογραμμίζει ο Κοσμάς Μαρινάκης, Αναπληρωτής Καθηγητής Οικονομικής Επιστήμης στο Singapore Management University και δημιουργός του διαδικτυακού καναλιού Greekonomics.

«Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι όταν άνθρωποι καθυστερούν εξετάσεις, θεραπείες ή παίρνουν αποφάσεις για την υγεία τους βασισμένοι σε ψευδείς πληροφορίες. Εκεί το πρόβλημα παύει να είναι ψηφιακό και γίνεται πραγματικό», τονίζει ο μαιευτήρας γυναικολόγος αναπαραγωγής MSc, Δημήτρης Τζαφεράκος.[....................................]

4 Έλληνες science influencers πολεμούν την παραπληροφόρηση...