Όσκαρ Ουάιλντ: Ο εγωϊστής Γίγαντας (Μουσική : Άλκης Μπαλτάς-Αφήγηση : Κώστας Τσιάνος)

 Ο εγωϊστής Γίγαντας-μουσικό παραμύθι πάνω σε μελωδίες από τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση 

Κείμενο : Οσκαρ Ουάϊλντ  

Αφήγηση : Κώστας Τσιάνος  

Χορωδία και Ορχήστρα του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας 

Μαέστρος : Δημήτρης Καρβούνης

La banda degli onesti /Η συμμορία των τιμίων (1956)

 

Η ταινία «La banda degli onesti» (1956), γνωστή και ως «Η Συμμορία των Τιμίων», είναι μια εμβληματική  ιταλική κωμωδία σε σκηνοθεσία Καμίλλο Μαστροτσίνκουε. Ακολουθεί τρεις συνηθισμένους ανθρώπους που, παγιδευμένοι σε οικονομικές δυσκολίες, αποφασίζουν να εκτυπώσουν πλαστά χαρτονομίσματα.

Σκηνοθέτης: Camillo Mastrocinque
Κύριοι ηθοποιοί: Totò, Peppino De Filippo, Giacomo Furia
Διάρκεια: 106 λεπτά
Βαθμολογία IMDb: 7.5/10

Ο  θυρωρός ενός  κτιρίου Αντόνιο Μπονοκόρε (Totò) κληρονομεί από έναν ετοιμοθάνατο ένοικο τις πρωτότυπες πλάκες και το χαρτί του Ιταλικού Κράτους για την εκτύπωση τ  τραπεζογραμματίων των 10.000 λιρών. Παρά την αρχική του πρόθεση να τις καταστρέψει, οι οικονομικές του ανησυχίες και η κακή  συμπεριφορά του νέου διαχειριστή του κτιρίου τον οδηγούν να συνεργαστεί με δύο φίλους που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση: τον τυπογράφο Τζουζέπε Λο Τούρκο (Peppino De Filippo) και τον ζωγράφο Καρντόνε (Giacomo Furia), για να "εκτυπώσουν" χρήμα.

Η κωμωδία εξελίσσεται καθώς αυτοί οι "τιμιοι" — και αδέξιοι — άνδρες προσπαθούν να γίνουν εγκληματίες. Η πλοκή περιπλέκεται όταν ο γιος του Αντόνιο, ο οποίος είναι αξιωματικός της Οικονομικής Αστυνομίας , αναλαμβάνει την έρευνα για την κυκλοφορία πλαστών χρημάτων.

Η ταινία αποτελεί όχημα για τον θρυλικό κωμικό Totò, ο οποίος εδώ δείχνει όλο το ταλέντο του στις γκριμάτσες, στη σωματική κωμωδία και στις ανεπανάληπτες ατάκες  του . Η κωμωδία βασίζεται πολύ στη γλωσσική λεπτότητα και στη φυσιογνωμία του Totò, κάτι που την καθιστά πιο προσιτή στο ιταλικό κοινό ή σε γνώστες της ιταλικής γλώσσας και κουλτούρας. Ωστόσο, η απλή πλοκή και η τεχνητή κωμωδία την έχουν κάνει να ξεχωρίζει.Η χημεία με τον Πεππίνο ντε Φιλίππο είναι εξαιρετική και η ταινία θεωρείται μια από τις καλύτερες συνεργασίες τους.

Το σενάριο είναι των Άτζε & Σκαρπέλλι (Agenore Incrocci, Furio Scarpelli), των πιο σημαντικών σεναριογράφων της ιταλικής κωμωδίας της εποχής. Η ταινία γυρίστηκε κυρίως σε αληθινές τοποθεσίες της Ρώμης, προσδίδοντας μια  ρεαλιστική και χαρακτηριστική ατμόσφαιρα.

Αν και μερικές φορές αντιμετωπίζεται ως προάγγελος του ύφους της «κωμωδίας με ιταλικό τρόπο» (commedia all'italiana) που θα καθιερωνόταν λίγα χρόνια αργότερα, η ταινία είναι στην πραγματικότητα μια κορύφωση  της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου της ιταλικής κωμωδίας, με τον Τotò ως πρωταγωνιστή. 

Η ταινία  γυρίστηκε α σε πραγματικές τοποθεσίες της Ρώμης της δεκαετίας του '50. Μερικά από τα κύρια σημεία γυρίσματος περιλαμβάνουν:

• Το κτίριο στο Viale delle Milizie 76 (συνοικία Prati), όπου δουλεύει ο Τotò και φαίνεται η ο θόλος  του Αγίου Πέτρου από τη βεράντα.

• Το τυπογραφείο του Πεππίνο στην Πιάτσα ντέλι Τζινγκάρι και το μπαρ όπου ο Τotό εξηγεί το σχέδιό του με τη ζάχαρη στην Πιάτσα ντέλα Σουμπούρα.

• Η ταβέρνα όπου προσπαθούν να  πλασάρουν " το πρώτο τους πλαστό χαρτονόμισμα βρίσκεται κοντά στο  Θέατρο του Μάρκελλου (λατινικά: Theatrum Marcelli‎‎, ιταλικά: Teatro di Marcello‎‎) .

• Το τέλος της ταινίας γυρίστηκε στα ρωμαϊκάς ερείπια του Πύργου των σκλάβων  (Tor de' Schiavi).

The Band of Honest Men

Wikipedia.

Η Κ.Ο.Α. υπό την μπαγκέτα του σπουδαίου μαέστρου Άλκη Μπαλτά

 

Ο Κρίστιαν Λίντμπεργκ παίζει με την ΚΟΑ

 6–7 λεπτά

---

Η ΚΟΑ υπό τον Αλκη Μπαλτά συνοδεύει τον Λίντμπεργκ στο “Golden Eagle Concerto” | Photo: Μαργαρίτα Γιόκο Νικητάκη

Ο Κρίστιαν Λίντμπεργκ παίζει με την ΚΟΑ

Ακόμα και η απάνθρωπα απαιτητική παρτιτούρα του λαμπερού, γεμάτου εκπλήξεις αλλά κουραστικά φλύαρου, υπερδεξιοτεχνικού «Golden Eagle Concerto», που είχε συνθέσει ο διάσημος Σουηδός τρομπονίστας για τον εαυτό του, ερμηνεύτηκε από τον ίδιο με επιδεικτική αυτοπεποίθηση.

Στις 6/2/2026, η ΚΟΑ υπό τον Αλκη Μπαλτά έδωσε στο κρατικό Μέγαρο Μουσικής μια συναυλία στην οποία συμμετείχε ως σολίστας ο Κρίστιαν Λίντμπεργκ. Ο 67χρονος Σουηδός θεωρείται σήμερα ένας από τους καλύτερους και διασημότερους τρομπονίστες στον κόσμο. Από το 1984, που πρωτοεμφανίστηκε ως ερμηνευτής κοντσέρτου ερμηνεύοντας το απαιτητικά δεξιοτεχνικό «Κοντσέρτο για τρομπόνι» του Γάλλου Ανρί Τομαζί, μέχρι το 2017 ο Λίντμπεργκ είχε ήδη παρουσιάσει 100 κοντσέρτα που γράφτηκαν γι’ αυτόν από σύγχρονους συνθέτες, επεκτείνοντας και εμπλουτίζοντας σημαντικά το ρεπερτόριο του οργάνου. Μέχρι σήμερα, επίσης, έχει ηχογραφήσει ως σολίστ δεκάδες δίσκους, τους περισσότερους εξ αυτών για τη σουηδική BIS.

Στην Αθήνα παρουσίασε δύο κοντσέρτα: το «Κοντσερτίνο για τρομπόνι και ορχήστρα» του Γερμανού Φερντινάντ Νταβίντ και το «Κοντσέρτο του Χρυσαετού για τρομπόνι και (τεράστια!) ορχήστρα» που συνέθεσε ο ίδιος το 2013, κατά παραγγελία της Συμφωνικής Ορχήστρας της Ταϊπέι. Περιζήτητος βιρτουόζος βιολιστής, σύγχρονος και συνεργάτης του Μέντελσον στη Λιψία, ο Νταβίντ συνέθεσε το α λα Μέντελσον κοντσερτίνο για τρομπόνι το 1837.

Σήμερα αυτό παραμένει το συχνότερα παρουσιαζόμενο έργο του: ωραία γραμμένο για το όργανο, δεξιοτεχνικό, με ισορροπημένα ζυγιασμένη διαλεκτική σολίστα και ορχήστρας, ανεπιτήδευτη, προφανή μελωδική ρητορική και με μια υποβλητικά ατμοσφαιρική καντέντσα! Συνοδευόμενος από την άρτια προετοιμασμένη ΚΟΑ, ο Λίντμπεργκ χάρισε μιαν ανεπιφύλακτα απολαυστική ερμηνεία στην οποία απολαύσαμε το τρομπόνι στο φυσικό, ιστορικό του περιβάλλον της αφαιρετικής ρομαντικής δραματουργίας.

Ακολούθησε το λαμπερό, γεμάτο εκπλήξεις αλλά κουραστικά φλύαρο και επιδεικτικά υπερδεξιοτεχνικό «Golden Eagle Concerto». Στη γεμάτη ευφορία γραφή και στον αχαλίνωτο πολυστιλισμό του τέταρτου κοντσέρτου που συνέθεσε ο Λίντμπεργκ για τον εαυτό του παρέλασαν αναφορές σε οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί -ή να συλλάβει- κανείς: γλυκερός απωανατολίτικος οριενταλισμός (φόρος τιμής στους παραγγελιοδότες Ταϊβανέζους), θύλακες τζαζίστικης λυρικής ανάπαυλας α λα Τζον Ανταμς, εδάφια παλλόμενα από λατινογενή ρυθμική έξαψη α λα Μπέρσταϊν, καλειδοσκοπικά πολύχρωμες εμπρεσιονιστικές ατμόσφαιρες, στριγκά, εκρηκτικά μοντερνιστικά clusters, εκτενείς παράγραφοι μινιμαλιστικής εμμονής, φλύαρες δεξιοτεχνικές πολυλογίες κ.λπ. Μπαλτάς και ΚΟΑ συνόδεψαν με προσήλωση, ακρίβεια και ζήλο, στηρίζοντας τον σολίστα και τη μουσική του. Με σχεδόν ροκάδικης αισθητικής παρουσία, ο ίδιος ο Λίντμπεργκ ερμήνευσε την απάνθρωπα απαιτητική παρτιτούρα με επιδεικτική αυτοπεποίθηση, άνεση, ακρίβεια αλλά και βιρτουοζίστικη θεατρικότητα. Εννοείται ότι το ακροατήριο κατενθουσιάστηκε και ο Λίντμπεργκ αντιπρόσφερε εκτός προγράμματος ένα λαμπερό σόλο!

Η συναυλία υπό τον αριστοτέχνη Αλκη Μπαλτά ξεκίνησε με τη σύντομη «Βυζαντινή Μελωδία για ορχήστρα εγχόρδων» (1936) του Αντίοχου Ευαγγελάτου που παίχτηκε καθαρά, λιτά, με συγκρατημένα λυγμικό ξετύλιγμα της φραστικής. Στο δεύτερο μισό της βραδιάς ακούσαμε δύο καταφανώς ελάσσονα έργα: τη σκηνική μουσική που συνέθεσε το 1898 ο Γάλλος Γκαμπριέλ Φορέ για το θεατρικό έργο «Πελλέας και Μελισσάνθη» (1892) του Βέλγου συμβολιστή Μορίς Μετερλένκ και τη σουίτα μπαλέτου από την όπερα «Le Cid» του Μασνέ (1885).

Η γαλλική όπερα βασίζεται στην ομώνυμη τραγικωμωδία του Κορνέιγ (1636), που, με τη σειρά της, μεταπλάθει μυθικά διαμεσολαβημένα γεγονότα από τον έπος εκδίωξης των Μαυριτανών από την Καστίλη (11ος αι.)˙ κάποιοι ίσως θυμούνται και τη διάσημη κινηματογραφική μεταφορά με πρωταγωνιστές τον Τσάρλτον Ιστον και τη Σοφία Λόρεν (1961)… Η σύντομη τετραμερής σουίτα του Φορέ είναι μουσική πολύ ειδικών ερμηνευτικών απαιτήσεων: ευαίσθητα ατμοσφαιρική, χαμηλόφωνου, θλιμμένου λυρισμού. Στα χέρια του έμπειρου Μπαλτά αποδόθηκε κατά πώς της ταιριάζει, με αέρινη φινέτσα, καλοζυγιασμένες, λεπταίσθητες αποσβέσεις της φραστικής, υπόκωφο συναίσθημα.

Η συναυλία ολοκληρώθηκε με τη «σπανιόλικη» σουίτα μπαλέτου του Μασνέ, παρτιτούρα διαμετρικά διαφορετική από την προηγούμενη: εξωστρεφή, έκδηλα χορευτικού οίστρου, επιτηδευμένα διαμεσολαβημένου φολκλορισμού, πλούσια ενορχηστρωμένη με αιχμές από συμβατικά «εξωτικές» πινελιές. Εδώ ο Μπαλτάς οδήγησε την ΚΟΑ σε άριστα συντεταγμένες εκτελέσεις, πρωτίστως ρυθμικά ακριβείς αλλά ουδέποτε εντυπωσιοθηρικά βιασμένες, αναδεικνύοντας με φροντίδα τους ενορχηστρωτικούς γλυκασμούς της γραφής σε ξύλινα και χάλκινα πνευστά, χτίζοντας ωραίες, συναρπαστικές κορυφώσεις. Παρά το περίεργα ετερόκλητο ρεπερτόριο, σε κάθε περίπτωση, η έκπληξη της βραδιάς ήρθε από την τελειοθηρικά φροντισμένη, βαθιά καλλιεργημένη μουσική διεύθυνση του 77χρονου Αλκη Μπαλτά.

Άλκης Μπαλτάς

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΟΝΤΣΕΡΤΙΝΟ  ΓΙΑ ΤΡΟΜΠΟΝΙ  ΤΟΥ Φ. ΝΤΑΒΙΝΤ

Ferdinand David - Trombone Concertino, Op. 4 (1837)

Ο Ferdinand Ernst Victor Carl David ήταν Γερμανός βιρτουόζος βιολονίστας, συνθέτης και μαέστρος.

Πληροφορίες γέννησης: 19 Ιουνίου 1810, Αμβούργο, Γερμανία

Απεβίωσε: 18 Ιουλίου 1873, Klosters-Serneus, Ελβετία 

Wikipedia (Αγγλικά)

Σβετλάνα Ζαχάροβα: η μεγαλύτερη των μεγάλων χορευτριών σε μια εμβληματική ερμηνεία στο ρόλο της Ζιζέλ

 Giselle - Svetlana Zakharova - Sergei Polunin 

Giselle - Bolshoi Theatre. 2015.

 Τhe Bolshoi Ballet Live from Moscow

In collaboration with the Pathé International

Live broadcast from the Moscow’s Bolshoi Theatre

– Giselle

Choreography: Yuri Grigorovich
Music: Adolphe Adam
Libretto: Théophile Gautier and Jean-Henry Saint-Georges

The Bolshoi Principals, Soloists and Corps de Ballet

Svetlana Zakharova (dancer)/Wiki[edia

Svetlana Zakharova "Οι δυσκολίες υπάρχουν για να τις ξεπερνάμε" (Συνέντευξη) ...

Σεργκέι Πολούνιν

ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΣΤΑΪΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ : Σορτάκηδες και τζογαδόροι έβγαζαν λεφτά από τη Πτώχευση της Ελλάδας με τη βοήθεια "βολικών" πολιτικών

 ΕΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΓΑΙ ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 

Το άρθρο του  Κώστα Ζαφειρόπουλου στην  ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, με τίτλο «Όταν η οικονομική κρίση της Ελλάδας συζητιόταν σε ιδιωτικά σαλόνια», αποκαλύπτει παρασκηνιακές πτυχές της ελληνικής κρίσης χρέους, βασιζόμενο σε νέα στοιχεία και μαρτυρίες.

Το άρθρο αποτελεί προϊόν δημοσιογραφικής συνεργασίας , στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος PULSE, με τη συμμετοχή μεγάλων ευρωπαϊκών εφημερίδων (όπως η Gazeta Wyborcza και η El Confidencial), αναδεικνύοντας τη διεθνή διάσταση του θέματος.

Το κείμενο φωτίζει  τον τρόπο με τον οποίο κρίσιμες αποφάσεις για την τύχη της ελληνικής οικονομίας δεν λαμβάνονταν μόνο σε θεσμικά όργανα (όπως το Eurogroup), αλλά σε ανεπίσημες συναντήσεις, δείπνα και ιδιωτικά σαλόνια ισχυρών προσωπικοτήτων. Εκεί, το κλίμα ήταν συχνά πολύ πιο κυνικό από τις επίσημες δηλώσεις.

• Γίνεται αναφορά σε διεθνείς οικονομολόγους (όπως ο Κένεθ Ρόγκοφ και ο Πολ ντε Γκρόου) οι οποίοι λειτουργούσαν ως σύμβουλοι «πίσω από την κουρτίνα» για ηγέτες όπως ο Μάριο Ντράγκι.

• Υπογραμμίζει το χάσμα ανάμεσα στις ακαδημαϊκές θεωρίες που συζητιούνταν σε αυτά τα σαλόνια και την κοινωνική πραγματικότητα που βίωναν οι πολίτες στην Ελλάδα.

Μια ιδιαίτερα αιχμηρή αποκάλυψη του άρθρου αφορά τη φερόμενη εμπλοκή του δικτύου του Τζέφρι πσταϊν στην Ελλάδα.

• Αναφέρονται πληροφορίες για τη δράση του σε ελληνικό έδαφος, με εμπλοκή ελληνορθόδοξου κληρικού και διασυνδέσεις με εγκληματικές οργανώσεις.

• Η παρουσία τέτοιων δικτύων στα «υψηλά σαλόνια» την περίοδο της κρίσης εγείρει ερωτήματα για το ποιοι πραγματικά είχαν πρόσβαση στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Συμπέρασμα: Το άρθρο καταγγέλλει μια «ελίτ» που διαχειρίστηκε την ελληνική τραγωδία με όρους προσωπικών γνωριμιών και σκοτεινών διασυνδέσεων, μακριά από τη δημοκρατική λογοδοσία.

Gerontakos 

---

Όταν η οικονομική κρίση της Ελλάδας συζητιόταν σε ιδιωτικά σαλόνια

Κώστας Ζαφειρόπουλος

efsyn.gr

 

 11–14 λεπτά

---

Τον Σεπτέμβριο του 2012, την ώρα που η Ευρωζώνη βρισκόταν ακόμη στη δίνη της χρηματοπιστωτικής κρίσης και η Ελλάδα ζούσε τις πιο σκληρές συνέπειες των μνημονίων, ένα νήμα-μέιλ κυκλοφορούσε ανάμεσα σε πρόσωπα με πραγματική επιρροή στη χάραξη οικονομικής πολιτικής. Δεν προερχόταν από κάποιο θεσμικό όργανο, ούτε από κάποια κυβέρνηση. Η αρχή του νήματος ήταν ο Τζέφρι Επστιν.

Το περιεχόμενό του δεν είχε τίποτα το κοσμικό. Δεν σχετιζόταν με τις διαστροφές του παιδοβιαστή και των φίλων του. Ο Έπστιν (μαζί, όπως λέει, με τον Μπιλ Γκέιτς) σχεδίαζε «πολύ μικρές συναντήσεις» για «νέες λύσεις στη χρηματοπιστωτική κρίση» και ζητούσε προτάσεις για συμμετέχοντες σε αυτές: πρώην πρωθυπουργούς, κεντρικούς τραπεζίτες, επικεφαλής εποπτικών αρχών, κορυφαίους οικονομολόγους, στελέχη του ΔΝΤ. Το έγγραφο αυτό δεν έχει απασχολήσει σοβαρά μέχρι τώρα ούτε την ελληνική ούτε τη διεθνή δημόσια συζήτηση. Κι όμως, αν διαβαστεί προσεκτικά, λειτουργεί ως κλειδί ερμηνείας των Epstein Files: όχι ως συλλογή σκανδάλων, αλλά ως πολιτικό αρχείο μιας εποχής όπου κρίσιμες αποφάσεις συζητιούνταν εκτός θεσμών, από ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό μπλοκ.

Λουκάς Παπαδήμος | AP Photo/Kostas Tsironis

Το ντοκουμέντο

«Θα μπορούσες να δοκιμάσεις τον Λουκά Παπαδήμο – πρώην υπηρεσιακό πρωθυπουργό και στέλεχος της ΕΚΤ από την Ελλάδα. Ο επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Ιρλανδίας, Πάτρικ Χόνοχαν, είναι επίσης πολύ καλός. Ο Βίτορ Γκασπάρ –υπουργός Οικονομικών της Πορτογαλίας και επίσης πρώην στέλεχος της ΕΚΤ– είναι επίσης πολύ καλός. Από το Ηνωμένο Βασίλειο: ο Αντεν Τέρνερ, επικεφαλής της βρετανικής Αρχής Χρηματοοικονομικών Υπηρεσιών FSA. Επειτα υπάρχουν οι οικονομολόγοι: Κένεθ Ρόγκοφ κ.ά. Ενας τύπος που θα πρότεινα, τον οποίο ακούνε όλοι στην Ευρώπη –συμπεριλαμβανομένου του Μάριο Ντράγκι– είναι ο Πολ ντε Γκρόου. Από το ΔΝΤ, ο Ολιβιέ Μπλανσάρ. Θα το ξανασκεφτώ λίγο ακόμη. Και φυσικά, μπορείς πάντα να με καλέσεις κι εμένα! Ερχομαι πολύ φτηνά…».

Aυτή ήταν η απάντηση του πρόθυμου δημοσιογράφου Λάντον Τόμας Τζ. των New York Times σε ένα εμπιστευτικό μέιλ στον Επστιν στις 30 Σεπτεμβρίου 2012. Παραμένει άγνωστο, αλλά όχι απίθανο, αν όλοι αυτοί συναντήθηκαν τελικά. Υπενθυμίζεται πως ο Επστιν ήταν ήδη τότε καταδικασμένος για σεξουαλική κακοποίηση δεκάδων κοριτσιών, ηλικίας ακόμη και 14 ετών.

Μάριο Ντράγκι | AP Photo/Michael Probst

Πάτρικ Χόνοχαν | AP Photo/John Locher

Βίτορ Γκασπάρ | AP Photo/Michael Sohn

Πολ ντε Γκρόου

Ολιβιέ Μπλανσάρ | AP Photo/Ibrahim Usta

Ολα τα πρόσωπα του μέιλ ανήκουν –με διαφορετικές αποχρώσεις– στο ίδιο ευρύτερο ιδεολογικό στρατόπεδο: υπέρμαχοι της δημοσιονομικής πειθαρχίας, αποδέκτες ή συνδιαμορφωτές πολιτικών λιτότητας, στελέχη θεσμών (ΕΚΤ, ΔΝΤ, υπουργεία Οικονομικών) που αντιμετώπισαν την ελληνική κρίση ως τεχνοκρατικό πρόβλημα, όχι ως κοινωνική κρίση. Ο Παπαδήμος, ο Γκασπάρ και ο Χόνοχαν ήταν πρόσωπα που προωθούσαν πολιτικές με βαριές κοινωνικές συνέπειες, παρουσιασμένες ως μονόδρομος. Ο Ρόγκοφ και ο Ντε Γκρόου εκπροσωπούσαν τη θεωρητική νομιμοποίηση αυτών των πολιτικών. Ο Μπλανσάρ, επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, ήταν ο άνθρωπος που για χρόνια παρείχε την επιστημονική σφραγίδα στο πρόγραμμα προσαρμογής της ευρωζώνης. Υπήρξε πολύ σκληρός στις διαπραγματεύσεις του 2015 με την Ελλάδα και εισηγούνταν νέες περικοπές πριν από το τρίτο Μνημόνιο.

Ο Παπαδήμος φαίνεται πως ήταν ο ιδανικός συνομιλητής για τους άτυπους συμβούλους του Επστιν: πρώην στέλεχος της ΕΚΤ, αποδεκτός από τις αγορές, πολιτικά «ουδέτερος». Το γεγονός ότι το όνομά του κυκλοφορούσε σε ιδιωτικές συζητήσεις για τη «σωτηρία της Ευρώπης» φωτίζει κάτι που στην Ελλάδα βιώθηκε ως αίσθηση: ότι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονταν έξω από το δημοκρατικό πεδίο.

Το μέιλ αυτό, ένα από τα 1.500 αρχεία στα οποία υπάρχει κάποια αναφορά για Ελλάδα, επιβεβαιώνει για ακόμα μία φορά πως η οικονομική πολιτική της Ε.Ε. συζητιόταν σε άτυπα φόρα, με ανθρώπους που δεν είχαν θεσμική εντολή, αλλά τεράστια επιρροή. Ενδεχομένως αυτό εξηγεί γιατί οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αντέδρασαν αμυντικά όταν άρχισαν να δημοσιοποιούνται τέτοια αρχεία. Ο Ευρωπαίος αξιωματούχος Μάρος Σέφτσοβιτς, του οποίου το όνομα εμφανίστηκε τρις σε αναφορές στα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα, έσπευσε τις προηγούμενες μέρες να διαψεύσει κάθε εμπλοκή του, όπως κατέγραψε το Politico.

Ο ρόλος του Τύπου

Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι το μέιλ του 2012 ανταλλάσσεται με έναν δημοσιογράφο των New York Times. Ο Τύπος εδώ δεν λειτουργεί ως ελεγκτής της εξουσίας, αλλά ως κόμβος γνώσης και διασύνδεσης. Αυτό είναι ίσως το πιο σκοτεινό σημείο: όχι γιατί συνιστά απαραιτήτως διαφθορά, αλλά γιατί δείχνει θεσμική οικειότητα. Η σχέση αυτή, ακόμα κι αν δεν εμπεριέχει οικονομική συναλλαγή, λειτουργεί ως «πλυντήριο» για τον καταδικασμένο χρηματιστή. Ο δημοσιογράφος Λάντον Τόμας γνωρίζει ποιοι «ακούγονται» στην Ευρώπη, ποιοι έχουν πρόσβαση στον Nτράγκι, ποιοι μπορούν να μιλήσουν εκτός κάδρου. Είχε για χρόνια επαφές και ανταλλαγές μηνυμάτων με τον Eπστιν σε επαγγελματικό –αλλά και φιλικό– επίπεδο. Σε ένα άλλο μέιλ του 2007, και αφότου οι Times δημοσίευσαν αρνητικό ρεπορτάζ για τον Επστιν, ο Tόμας τού προτείνει να δώσει συνέντευξη «με τους δικούς του όρους» ώστε να επαναπροσδιοριστεί η δημόσια εικόνα του (σ.σ. προφανώς προς όφελός του).

Η σχέση του δημοσιογράφου με τον Επστιν συνεχίστηκε όλα τα χρόνια μέχρι τον θάνατο του τελευταίου. Κάποια στιγμή ο Τόμας τού ζήτησε μάλιστα να δωρίσει χρήματα σε ένα φιλικό του πολιτιστικό κέντρο στο Χάρλεμ, γεγονός που οδήγησε τελικά στην απόλυσή του από τους NYT, καθώς, όπως ανακοίνωσε η εφημερίδα το 2019, «υπήρξε σαφής παραβίαση των κανόνων δεοντολογίας».

Κατά τα άλλα στα Epstein Files βρίσκουμε πτήσεις του παιδιοβιαστή στην Ελλάδα, προσπάθεια σορταρίσματος της ελληνικής οικονομίας, εμπόριο ελληνικών αρχαιοτήτων, μια έντονη κινητικότητα γύρω από ελληνικά περιουσιακά στοιχεία και έναν... ελληνορθόδοξο κληρικό που περιγράφεται ως δράστης σεξουαλικής κακοποίησης και ο οποίος φέρεται να κακοποιούσε νεαρή κοπέλα η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο κάποιας «γνωστής ρωσικής εγκληματικής οικογένειας» (βλ. «Τι γνωρίζουμε για τη δράση του Επστιν στην Ελλάδα», info-war.gr, 3/2/2026).

Ευρώπη: όταν το αρχείο γίνεται πολιτικό γεγονός[...................................] ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ

Οταν η οικονομική κρίση της Ελλάδας συζητιόταν σε ιδιωτικά σαλόνια...

ΑΡΘΡΟ ΓΝΩΜΗΣ: «Tο αρχείο Έπσταϊν είναι η πειστικότερη μαρτυρία για το πώς η κυριαρχία, δηλαδή η υπέρμετρη εξουσία, είναι από μόνη της διαστροφή»

 ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ ΠΟΥ ΒΑΖΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ 

Η  δημοσιοποίηση του «αρχείου Έπσταϊν» δεν λειτουργεί σαν φως που ξεσκεπάζει το κακό, αλλά σαν μια τεχνητή διαφάνεια που κάνει τα άσχημα πράγματα να φαίνονται ακόμα πιο φυσιολογικά και «διαχειρίσιμα».

 Ο Σεβαστάκης υποστηρίζει ,  στο άρθρο που αναρτούμε , πως οι ελίτ της Δύσης (πολιτικοί, επιχειρηματίες και πλούσιοι) δεν κρύβουν το βρόμικο παιχνίδι τους πίσω από σκοτεινά μυστικά, αλλά το εκθέτουν – και έτσι το κακό γίνεται μέρος της καθημερινότητας, χάνοντας το σοκ και τη δυνατότητα πολιτικής αλλαγής. Με λίγα λόγια: η «διαφάνεια» της αποκάλυψης τελικά θολώνει την ουσία και αφήνει το σύστημα να συνεχίζει όπως πριν . Το να δείχνεις όλο το βούρκο σε "ζωντανή μετάδοση" , πλην όμως χωρίς την παρέμβαση της Δικαιοσύνης και την τιμωρία των ενόχων , όχι μόνο δεν καθαρίζει τον βούρκο , αλλά  νομιμοποιεί την κυριαρχία του.

Gerontakos 

 

Η διαφάνεια του κακού

Νικόλας Σεβαστάκης*

lifo.gr

 7–8 λεπτά

---

ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΑΛΗΘΕΙΑ η παραδοσιακή ιδέα που θέλει τα «μεγάλα μυστικά» σε ερμητικά φυλαγμένες κρυψώνες, σε διάφορα κρατικά ή επιχειρηματικά ερμάρια. Είμαστε όμως στην εποχή όπου γύρω μας αλλάζει, βιαίως, το καθεστώς της αλήθειας των πραγμάτων. Στους καιρούς όπου η ανοιχτή απειλή, η ξεδιάντροπη υπόσχεση, τα απύλωτα στόματα εμφανίζονται μ’ όλο το θράσος που τους προσφέρει η δύναμη (ή και η αδυναμία, γιατί κι αυτή παράγει τους πικρούς καρπούς της).

Δεν χρειαζόταν πάντως το αρχείο Έπσταϊν για να οδηγηθούμε στην εξής παραδοχή: πολλά αποτρόπαια και κατά κανόνα ατιμώρητα πράγματα γίνονται στους κόλπους μιας διεθνικής ελίτ, στα ιδιόκτητα νησιά, στις ιδιωτικές τους «χώρες», στις διάσπαρτες, εκτός νόμου, ζώνες των ισχυρών. Εξάλλου, εδώ και χρόνια, έχουμε αρκετή εξοικείωση με τη σχετική θεματική, από τις snuff ταινίες (με πραγματικά βασανιστήρια και θανάτους) έως τις πιο πεζές, σεξουαλικο-κατασκοπευτικές εκδοχές στη μυθοπλασία. Ας το πούμε, πάντως, δεν βλάπτει: αυτή η μυθοπλασία έλεγε βασικά την αλήθεια. 

Πολιτικά, όμως –και ηθικά, με τους όρους της δημοκρατικής ηθικής– το αρχείο Έπσταϊν είναι η πειστικότερη μαρτυρία για το πώς η κυριαρχία, δηλαδή η υπέρμετρη εξουσία, είναι από μόνη της διαστροφή.

Η δεύτερη, δύσκολη αλλά επίσης αναγκαία, παραδοχή που πρέπει να κάνουμε αφορά την ιδιαίτερη ευθύνη των δυτικών ελίτ, του αμερικανοευρωπαϊκού φάσματος για την ακρίβεια – παρότι απεχθή πράγματα συμβαίνουν ασφαλώς σε πολλές αυλές, σε δεσποτικά και αυταρχικά καθεστώτα και εκτός Δύσης. Εκεί όμως δεν πλαισιώνονται από προωθημένες νομικές, πολιτικές και ηθικές αναφορές. Ο δεσποτισμός είχε από πάντα «χαρέμια» και δούλους. Ο συνδυασμός επιτρεπτικής ασυδοσίας για τις ελίτ, γραφειοκρατικής φιλελεύθερης ηθικολογίας, επιχειρηματικών ντιλ και πολιτικών εξαγορών είναι ένας δυτικός συνδυασμός με κυρίαρχη, φυσικά, την αμερικανική συμβολή.

Είναι ένας ιδιαίτερος τύπος μηδενισμού, που φέρει μαζί του τη βούληση για ισχύ και όλες τις τεχνολογίες δικτύωσης και οργάνωσης που θα προσφέρει στα αρπακτικά του ο παγκοσμιοποιημένος (νεο)φιλελευθερισμός. Το λάθος που κάνουμε συχνά, επειδή μας δυσκολεύει να συνειδητοποιήσουμε το βάθος και την έκταση αυτού του μηδενισμού, είναι πως πιστεύουμε ότι αυτές οι ελίτ «κυβερνούν» μέσω της απόκρυψης, οργανώνοντας απολύτως αποτελεσματικά και απόρθητα στεγανά. Τα απόρθητα στεγανά είναι μια φαντασίωση. Αυτό το λάθος το κάνουν κυρίως οι συνωμοσιολόγοι που δεν κατανοούν τα δίκτυα τύπου Έπσταϊν ως μορφές επιχειρηματικής και πολιτικής διασύνδεσης παρά μόνο ως «σκοτεινά σχέδια» μιας σχεδόν διαβολικής νέας τάξης. Γιατί αυτό είναι λάθος; Διότι παραγνωρίζει ό,τι είπαμε στην αρχή: πως από ένα σημείο και πέρα αυτά τα συστήματα «δουλεύουν» μέσα από τη σύγχυση και όχι την απόκρυψη. Κυβερνούν με τη ρευστότητα, την αμφιβολία, την πυκνότητα και την άφθονη ποσότητα των δεδομένων που οδηγούν σε έναν κορεσμό πληροφοριών και αντιφατικών ερμηνειών. Η ταχύτητα (άλλο κατεξοχήν δυτικό πάθος) είναι ο μεγάλος σύμμαχος αυτού του κακού. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι που μετέχουν σε αυτά τα δίκτυα, όπως ο Έπσταϊν, επιδεικνύονται και αυτοεκτίθενται. Δεν είχαν πρόβλημα να προωθήσουν τα ειδεχθέστερα πράγματα μπροστά σε κάποια κάμερα, να αγκαλιαστούν με εφήβους και μεγάλους ηγέτες σε πλάνα με χαμόγελα.[............................................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ

Η διαφάνεια του κακού

*Σεβαστάκης Νικόλαος

Ο επαγγελματίας δημοσιογράφος που απλώς κάνει τη δουλειά του και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος που δεν ξέρει να κάνει καλά τη δική του

  

ΠΡΟΣ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ

Σκάσε , ανάπνεε και μη ρωτάς , κινδυνεύει η Ελλάς 

Στο ΄να πόδι  να ΄σαι πάντα σούζα, μη  μου γίνεσαι  βεντούζα 

Του λοιπού πρόσεχε τα λόγια σου , μάζευε τα πόδια σου

Μπρος μου πάντα θα ΄σαι  ταπεινός , μη σου έρθει κεραυνός 

Όσα λέω είναι  Αλήθεια, όποιου άλλου  είναι απλώς ... αρπίδια

Αν με ξαναενοχλήσεις , στο εδώλιο θα σε στείλω  να καθίσεις 

Πρόσεξε, μη μου κάνεις εμένα  το μαγκάκι , είμαι ζόρικο αντράκι 

Κοίτα, άγρια  σε λοξοκοιτάω , έτοιμος είμαι να σε σχίσω , να σε φάω

Στον Εμφύλιο τον Τσίπρα θα ΄παιρνα αμπάριζα και  θα τον  καθάριζα 

Γι΄αυτό κάτσε στα δικά σου  τα αβγά , «μην τα πάρω» κι είναι αργά. 

Πες Γιαβόλ και Γιες και Ντα , μη σε κάνω να χορέψεις  το  ντιρλανταντά!

 

 

 __

Στιχοπλόκος : Gerontakos

Σημείωσις: Πάσα συσχέτισις  με το παρακάτω κείμενον  του εγκρίτου  δημοσιογράφου Γιώργου Καρελιά  ουδόλως είναι τυχαία

 

____________________

ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ  ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ  ΕΝΟΣ ΘΥΜΟΕΙΔΟΥΣ ΤΥΠΟΥ

 

Πρωτοφανής απειλή του Μαρινάκη: Μη ρωτάς, θα σου κάνω μήνυση

Παύλος Μαρινάκης

Έχουμε δει τα πάντα, αλλά απειλές για μηνύσεις, επειδή δεν αρέσουν οι ερωτήσεις, πρώτη φορά.

• ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ 
• news247.gr 
• 10 Φεβρουαρίου 2026

Ποια είναι η δουλειά του κυβερνητικού εκπροσώπου; Εκτός από το να είναι το…αποσμητικό της κυβερνητικής τουαλέτας(κατά την προσφυή ατάκα ενός παλιού του είδους), είναι να κάνει ανακοινώσεις κυβερνητικών δραστηριοτήτων και να προπαγανδίζει. Προπαντός αυτό. Να προπαγανδίζει. Είναι πρώτιστο καθήκον του αξιώματος.

Ο σημερινός κάτοχος της θέσης φαίνεται ότι (νομίζει πω) έχει κι ένα ακόμα καθήκον. Να  τσακώνεται με δημοσιογράφους και, όταν τον εκνευρίζουν κάποιες ερωτήσεις τους, να τους απειλεί με… μηνύσεις!

Θεέ και Κύριε. Έχουμε δει τα πάντα, αλλά απειλές για μηνύσεις, επειδή δεν αρέσουν οι ερωτήσεις, πρώτη φορά.

Το σκηνικό αυτό εκτυλίχθηκε κατά τη χτεσινή ενημέρωση των δημοσιογράφων από τον Παύλο Μαρινάκη. Ένας δημοσιογράφος τον ρωτούσε επίμονα για την τραγωδία με τους μετανάστες στη Χίο. Παραθέτουμε τον επίμαχο διάλογο, που κατέληξε με την απειλή, για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του ατοπήματος.

Αντιγράφουμε από το επίσημο, απομαγνητοφωνημένο, κείμενο:

ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ(δημοσιογράφος): Για το ναυάγιο στη Χίο, ο Δήμαρχος της περιοχής δήλωσε ότι το Λιμενικό βγήκε περιπολία, εντόπισε τη λέμβο των προσφύγων μέσα στα χωρικά μας ύδατα και προσπάθησε να αποτρέψει την είσοδο. Και όντως το Λιμενικό έστειλε ηχητικά σήματα και πλησίασε πολύ κοντά με μεγάλη ταχύτητα. Αυτές είναι οι δύο επιλογές που χρησιμοποιούνται στις αποτροπές και στις επαναπροωθήσεις. Θέλουμε να σας ρωτήσουμε, το Λιμενικό έκανε επιχείρηση διάσωσης ή επιχείρηση αποτροπής, όπως την περιέγραψε και ο Δήμαρχος;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ(κυβερνητικός εκπρόσωπος): Η δουλειά του Λιμενικού είναι να προστατεύει τα σύνορά μας και να αποτρέπει, με βάση τα όσα προβλέπει ο νόμος και χωρίς να θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, με δική του ευθύνη, την παράνομη είσοδο στη χώρα μας, ανθρώπων οι οποίοι δεν έχουν το σχετικό δικαίωμα. Αυτή είναι η έννοια της παράνομης εισόδου. Υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι πιστεύουν ότι πρέπει κάθε φορά που πάει κάποιος να προσεγγίσει τα χωρικά μας ύδατα να τον αφήνουμε να περάσει μέσα. Γι΄ αυτό και κάποιοι εξ αυτών έφτασαν να κυβερνάνε τον τόπο και να έχουμε 80% παραπάνω παράνομους μετανάστες στη χώρα. Εμείς δεν ανήκουμε σε αυτούς. Από εκεί και πέρα, όταν υπάρχει μια τέτοια επιχείρηση, καθήκον του Λιμενικού Σώματος είναι, όσο παραπάνω μπορεί, παραπάνω πολλές φορές και από τα όρια των δυνατοτήτων των ανθρώπων αυτών, να σώζουν και ανθρώπινες ζωές. Είναι τόσο απλό, δεν είναι εύκολο, είναι σύνθετο, είναι δύσκολο, γι΄ αυτό η δουλειά των ανθρώπων αυτών είναι πάρα πολύ κρίσιμη για την υπηρέτηση αυτού του σκοπού. Και, το ξαναλέω: Είναι θέμα οπτικής. Η δική μας οπτική είναι ότι τα σύνορα υπάρχουν, ειδικά τα θαλάσσια σύνορα, η αυτονόητη οπτική, θα έλεγα εγώ, και πρέπει να φυλάσσονται.

ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: Μιας και ήδη είχαν μπει στα ελληνικά ύδατα, η μόνη νόμιμη ενέργεια, με βάση το Διεθνές Δίκαιο, θα ήταν η διάσωση των ανθρώπων. Δεν υπάρχει επιλογή της αποτροπής, είναι παράνομη. Εκ των πραγμάτων αυτό δεν έγινε και έχουμε 15 νεκρούς. Τώρα παραδεχτήκατε μόλις ότι η επιχείρηση ήταν αποτροπής; Σωστά κατάλαβα;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Όχι, δεν είπα κάτι τέτοιο. Όχι, όχι. Όσο κι αν προσπαθείτε να δημιουργήσετε ψευδείς εντυπώσεις, σας είπα τι προβλέπει ο νόμος. Τι πρέπει να κάνει το Λιμενικό Σώμα όταν κάποιος προσπαθεί να εισβάλει, είπα ακριβώς αυτή τη φράση, άρα αν κάποιος προσπαθεί να εισβάλει, δεν έχει εισβάλει. Έτσι; Άρα, σας παρακαλώ πολύ να μην παραποιείτε τα λόγια μου, γιατί κάποια στιγμή μπορεί να υποστείτε και τις συνέπειες του νόμου, έτσι; Γιατί αυτό που κάνετε είναι ποινικό να ξέρετε. Δηλαδή, λέγεται «παραποίηση των δεδομένων». Και να ξέρετε ότι υπάρχουν και όρια, τα οποία πολλές φορές τα έχετε ξεπεράσει. Και επειδή πέραν όλων των άλλων έχω και τη νομική ιδιότητα, σας παρακαλώ πολύ να προσέχετε, γιατί κάποια στιγμή θα αναγκαστώ και εγώ να κινηθώ νομικά. Να είστε πολύ προσεκτικός, δεν έχετε τον λόγο, έτσι; Και δεν θα σπιλώνετε ούτε πρόσωπα, ούτε κανέναν. Αρκετά με την ασυλία σας. Δεν έχετε τον λόγο…

ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: Σας ευχαριστούμε για την απειλή.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Δεν έχετε τον λόγο, δεν έχετε τον λόγο. Καμία απειλή. Δεν υπάρχει, κύριέ μου, δεν έχετε τον λόγο, δεν υπάρχει νόμιμη απειλή. Όταν κάποιος λέει σε κάποιον άλλον κάτι που δεν είπε, αυτό είναι παράνομο. Απειλή με νόμιμα μέσα δεν υφίσταται, να το ξέρετε αυτό. Ασυλία δεν έχετε. Το τι συνέβη και το τι δεν συνέβη, θα το βρουν αυτοί οι οποίοι ερευνούν την υπόθεση. Εγώ είπα ποια είναι η οπτική. Η οπτική η δική μας είναι ότι όταν κάποιος πάει να εισβάλει, είπα αυτό, επιχειρεί να εισβάλει στα χωρικά μας ύδατα, εφαρμόζουμε τον νόμο και προστατεύουμε τα σύνορά μας. Δεν έχετε τον λόγο. Δεν θα μπορείτε να πείτε τίποτε άλλο για το θέμα αυτό. Σε περίπτωση που δεν ανακαλέσετε αυτό το οποίο είπα, θα εξετάσω και εγώ τα μέσα τα οποία έχω, γιατί κάπως πρέπει να προστατευτώ από τις λαθροχειρίες σας.

ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: Εμείς απλά ρωτήσαμε, δεν ισχυριστήκαμε ότι το είπατε. Και θέλουμε να ξαναρωτήσουμε, γιατί …

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Δεν ρωτήσατε. Μην είστε και θρασύδειλος, πέραν όλων των άλλων. Εκτός από θρασύς είστε και δειλός. Είπατε πριν από λίγο, ευτυχώς όλα αυτά είναι on record, ότι πριν από λίγο παραδέχτηκα κάτι. Και τώρα που καταλάβατε τι είπατε και τις συνέπειες αυτού που είπατε, είπατε ότι απλά ρωτήσατε. Εκλαμβάνω την υπαναχώρησή σας ως μια έμμεση αποδοχή αυτού του οποίου κάνατε. Να ξέρετε ότι στο εξής, κάθε φορά που θα λέτε κάτι που δεν έχω πει, θα εξετάζω τη νομική διέξοδο που έχω. Γιατί κάποια στιγμή, αυτή η πρακτική, η οποία ξεφεύγει του δημοσιογραφικού λειτουργήματος και δεν έχει καμία σχέση, πρέπει να έχει και συνέπειες του νόμου.

ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: Παρότι εμείς δεν έχουμε ασυλία, θα ρωτάμε χωρίς φόβο…

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Ούτε εμείς, κύριέ μου.

ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: …ήταν επιχείρηση διάσωσης ή αποτροπής;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Αν θεωρείτε ότι έχει διαπράξει κάποιος κάτι, μπορείτε να προσφύγετε εναντίον του. Κανένας σε αυτή τη χώρα δεν πρέπει να έχει ασυλία. Αλλά όπως και εμείς, έτσι και εσείς πρέπει να ξέρετε ότι όταν κάνετε κάτι που ξεπερνά τα όρια του νόμου και προσβάλει ανθρώπους που κάνουν μια δουλειά, θα έχετε και τις συνέπειες. Το αν θα τις κάνουμε χρήση ή όχι, αυτό είναι προσωπικό μας θέμα, θα σταθμίσουμε. Γιατί μπορεί να μην πρέπει να δώσουμε αξία σε ανθρώπους όπως εσείς, που είστε σε εντεταλμένη υπηρεσία.

Όποιος διαβάσει το διάλογο θα καταλάβει τα εξής:

Πρώτον, ο δημοσιογράφος ρωτάει επίμονα αν στη Χίο έγινε επιχείρηση διάσωσης ή αποτροπής.

Δεύτερον, ο εκπρόσωπος εκνευρίζεται από την επιμονή του δημοσιογράφου. Κι ενώ παραδέχεται ότι δουλειά του Λιμενικού είναι «να αποτρέπει» (δική του φράση), μετά αρνείται ότι το είπε.

Τρίτον, ο εκπρόσωπος αρχίζει τις απειλές κατά του δημοσιογράφου. Του υπενθυμίζει ότι «δεν έχει ασυλία», ενώ είναι γνωστό ότι ασυλία έχουν οι βουλευτές και προστασία συνταγματική οι υπουργοί, όπως η αφεντιά του.

Τέταρτον, προσβάλλει το δημοσιογράφο με τη φράση «μην είσθε και θρασύδειλος».

Πέμπτον, του κάνει και υποδείξεις να «μην ξεφεύγει του δημοσιογραφικού λειτουργήματος», ενώ είναι εντελώς ακατάλληλος γι’ αυτό. Δεν έχει καμιά σχέση με τη δημοσιογραφία(δικηγόρος είναι το επάγγελμά του).

Ο κ. Μαρινάκης είναι νέος- και στην ηλικία και στην πολιτική. Θα έπρεπε, όμως, να γνωρίζει, ότι δουλειά του είναι να δίνει απαντήσεις και όχι να εκνευρίζεται από ερωτήσεις. Αν δεν θέλει να απαντάει, μπορεί να το κάνει με χαριτωμένο τρόπο, όπως το έκανε ένας παλιός προκάτοχός του: «Ερωτήσεις θα κάνετε όσες θέλετε, απαντήσεις δεν θα πάρετε».

Επίσης, ο κ. Μαρινάκης θα έπρεπε να γνωρίζει ότι ερωτήσεις για δημόσιες υποθέσεις δεν είναι αντικείμενο των ποινικών δικαστηρίων. Ο δημοσιογράφος τον ρώτησε για ένα φοβερό γεγονός που απασχολεί τον ελληνικό και ξένο Τύπο. Δεν τον ρώτησε για τα αμπελοχώραφά του.

Ας κρατήσει, λοιπόν, τις απειλές για μηνύσεις για ιδιωτικές του υποθέσεις. Άλλωστε, την τελευταία φορά που εξαπέλυσε απειλή(όταν είπε ότι, αν είχαμε εμφύλιο, ο Τσίπρας θα πήγαινε από το χέρι του!), δεν του  βγήκε σε καλό.

Η Αμερικανίδα συγγραφέας Μέρι Στιούαρτ το έχει γράψει έτσι:  «Έχω προσέξει το εξής στους φιλόδοξους ανθρώπους ή τους ανθρώπους της εξουσίας: φοβούνται ακόμα και την ελάχιστη και την πιο απίθανη απειλή γι’ αυτήν»…

Ο Ιταλός συγγραφέας Ντονάτο Καρρίζι στην Αθήνα, 15/2/ Σπεύσατε!...

Ο Ιταλός συγγραφέας Ντονάτο Καρρίζι στην Αθήνα, 15/2

Ράνια Μπουμπουρή

Δημοσιεύτηκε 10 Φεβρουαρίου 2026 

diastixo.gr 

Το ελληνικό αναγνωστικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τον Ιταλό συγγραφέα Ντονάτο Καρρίζι, ο οποίος επισκέπτεται την Αθήνα στο πλαίσιο του 1ου Φεστιβάλ Ιταλικής Λογοτεχνίας στην Ελλάδα (Φ.Ι.Λ.Ε.), για μία ομιλία με θέμα «Το στίγμα του μυστηρίου: το θρίλερ από τη σελίδα στην οθόνη» και μία συνομιλία με τον συγγραφέα Δημήτρη Μαμαλούκα. Η εκδήλωση θα γίνει την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου, στις 12:30, στο Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών (Πατησίων 47) με ταυτόχρονη μετάφραση και η είσοδος θα είναι ελεύθερη, με απαραίτητη προεγγραφή μέσω της ιστοσελίδας του Ινστιτούτου.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Ντονάτο Καρρίζι γεννήθηκε το 1973 στη Μαρτίνα Φράνκα και ζει στη Ρώμη. Είναι σήμερα ο πιο επιτυχημένος Ιταλός συγγραφέας αστυνομικών βιβλίων στον κόσμο. Αφού σπούδασε νομικά, ειδικεύτηκε στην εγκληματολογία και στην επιστήμη της συμπεριφοράς. Εργάζεται ως σεναριογράφος για την τηλεόραση και για τον κινηματογράφο και αρθρογραφεί στην Corriere della Sera. Ο υποβολέας (μτφρ. Μαρία Οικονομίδου, νέα έκδοση, Εκδόσεις Πατάκη 2023), που πρωτοεκδόθηκε το 2009, κυκλοφορεί αδιάλειπτα ως σήμερα σε περισσότερες από 26 γλώσσες και αποτελεί το συγγραφικό ντεμπούτο του. Το βιβλίο απέσπασε τέσσερα βραβεία στην Ιταλία, ανάμεσά τους και το Premio Bancarella, ενώ η γαλλική έκδοση απέσπασε το 2011 τα βραβεία Livre de Poche και Prix SNCF du polar. Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του: Το σπίτι των φωνών (μτφρ. Μαρία Οικονομίδου, 2022), Ο κυνηγός του σκότους (μτφρ. Μαρία Οικονομίδου, 2019) και Το κορίτσι στην ομίχλη (μτφρ. Μαρία Οικονομίδου, 2018), το οποίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία του ίδιου (για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο νέου σκηνοθέτη David di Donatello). «Ο Καρρίζι ξέρει να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη και να εκπλήσσει ευχάριστα χάρη στην εξαιρετική ευφυΐα του, μάλλον ασυνήθιστη για μυθιστοριογράφο», γράφει ο Φίλιππος Φιλίππου στην κριτική του για το μυθιστόρημα Το κορίτσι στην ομίχλη, την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Λίγα λόγια για τα βιβλία

Το κορίτσι στην ομίχλη: «Η δικαιοσύνη δεν κάνει ακροαματικότητες. Η δικαιοσύνη δεν ενδιαφέρει κανέναν. Ο κόσμος θέλει ένα τέρας… Κι εγώ θα τους δώσω αυτό που θέλουν». Η νύχτα όπου όλα άλλαξαν για πάντα είναι μια παγωμένη νύχτα με ομίχλη στο Αβεσό, ένα χωριό φωλιασμένο σε μια βαθιά κοιλάδα ανάμεσα στις σκιές των Άλπεων. Ίσως να ήταν ακριβώς εξαιτίας της ομίχλης που το αυτοκίνητο του ειδικού πράκτορα Φόγκελ κατέληξε σ’ ένα χαντάκι. Ένα συνηθισμένο ατύχημα. Ο Φόγκελ είναι καλά, αλλά έχει πάθει σοκ. Δε θυμάται γιατί βρίσκεται εκεί, ούτε πώς έφτασε. Κι όμως, ένα πράγμα είναι βέβαιο: ο ειδικός πράκτορας Φόγκελ θα έπρεπε να βρίσκεται κάπου αλλού, μακριά από το Αβεσό. Πράγματι, πλέον έχουν περάσει δύο μήνες από τότε που μια κοπελίτσα απ’ το χωριό εξαφανίστηκε στην ομίχλη. Δύο μήνες από τότε που ο Φόγκελ ασχολήθηκε με αυτό που, από απλή υπόθεση εκούσιας φυγής, μετατράπηκε πρώτα σε υπόθεση απαγωγής κι έπειτα σε τεράστιο μιντιακό γεγονός. Γιατί αυτή είναι η ειδικότητα του Φόγκελ. Δεκάρα δε δίνει για το DNA, δεν έχει ιδέα τι να κάνει με τα ευρήματα της Σήμανσης, όμως σε ένα πράγμα είναι αξεπέραστος: στο να χειραγωγεί τα ΜΜΕ. Να προσελκύει τις κάμερες, να κατακτά τα πρωτοσέλιδα…

Ο κυνηγός του σκότους: Δεν υπάρχουν ενδείξεις, αλλά σημάδια. Δεν υπάρχουν εγκλήματα, μόνο ανωμαλίες. Και κάθε θάνατος είναι η αρχή μιας αφήγησης… Αυτή είναι η ιστορία ενός άντρα που δεν έχει πια τίποτα –δεν έχει ταυτότητα, δεν έχει μνήμη, δε νιώθει αγάπη, ούτε μίσος– εκτός από την οργή του. Και ένα μυστικό χάρισμα. Γιατί ο Μάρκους είναι ο τελευταίος από τους πνευματικούς: είναι ένας ιερέας που έχει την ικανότητα να ξετρυπώνει τις ανωμαλίες και να ξεχωρίζει τα νήματα που συνυφαίνουν την πλοκή κάθε ανθρωποκτονίας. Αλλά ακόμα κι αυτός κινδυνεύει να μην μπορέσει να ανασυνθέσει αυτή την πλοκή. Αυτή είναι επίσης η ιστορία μιας γυναίκας που προσπαθεί να ανασυγκροτήσει τον ίδιο της τον εαυτό. Και η Σάντρα δουλεύει στις σκηνές του εγκλήματος αλλά, αντίθετα με τον Μάρκους, δεν πρέπει να κρύβεται παρά μόνο πίσω από τον φακό της φωτογραφικής μηχανής της. Γιατί η Σάντρα είναι φωτογράφος της αστυνομίας: το ταλέντο της είναι να φωτογραφίζει το τίποτα, για να το καταστήσει ορατό. Αλλά αυτή τη φορά το τίποτα απειλεί να την καταπιεί. Ο κυνηγός του σκότους είναι, τέλος, η υπόθεση της σύλληψης ενός τρελού δολοφόνου στους δρόμους της Ρώμης, που υπακούει σ’ ένα σχέδιο τρομερό κι εντούτοις σαγηνευτικό. Και κάθε φορά που ο Μάρκους και η Σάντρα νομίζουν πως έχουν καταλάβει ένα κομμάτι της αλήθειας, ανακαλύπτουν ένα ακόμα πιο ανησυχητικό και απειλητικό σενάριο…

Το σπίτι των φωνών: «Οι ξένοι είναι κίνδυνος. Να εμπιστεύεσαι μόνο τη μαμά και τον μπαμπά». Ο Πιέτρο Τζέρμπερ δεν είναι ένας συνηθισμένος ψυχολόγος. Η ειδικότητά του είναι η ύπνωση και οι ασθενείς του είναι αποκλειστικά και μόνο παιδιά. Συχνά τραυματισμένα, σημαδεμένα από δραματικά γεγονότα ή έχοντας σημαντικές πληροφορίες θαμμένες στην εύθραυστη μνήμη τους, πληροφορίες που χρειάζονται η αστυνομία και οι δικαστές στις έρευνές τους. Ο Πιέτρο θεωρείται ο καλύτερος σε όλη τη Φλωρεντία, γνωστός και ως «ο υπνωτιστής των παιδιών». Όταν δέχεται ένα τηλεφώνημα από την άλλη άκρη του κόσμου, από μια Αυστραλή συνάδελφο που του ζητά να αναλάβει μια ασθενή, ο Πιέτρο αντιδρά με αμηχανία και δυσπιστία. Γιατί η Χάννα Χολ είναι ενήλικη. Η Χάννα βασανίζεται από μια έντονη ανάμνηση, που ίσως να μην είναι πραγματική: μια ανθρωποκτονία. Και για να καταλάβει αν αυτό το θραύσμα μνήμης ανταποκρίνεται στην αλήθεια ή είναι ψευδαίσθηση, χρειάζεται απελπισμένα τον Πιέτρο Τζέρμπερ…

Ο υποβολέας: Έξι ακρωτηριασμένα αριστερά χέρια, τοποθετημένα σε κυκλικό σχηματισμό, ανακαλύπτονται θαμμένα σε ένα ξέφωτο στην καρδιά του δάσους. Τα πέντε μοιάζουν να ανήκουν σε κορίτσια, ηλικίας οχτώ ως δεκατριών ετών, που εξαφανίστηκαν πρόσφατα μέσα σε διάστημα λίγων ημερών. Ντέμπι. Άνεκε. Σαμπίν. Μελίσα. Κάρολαϊν. Το έκτο παραμένει αδιευκρίνιστο, ενώ δε βρίσκεται κανένα άλλο ίχνος. Την υπόθεση αναλαμβάνει η νεαρή πράκτορας Μίλα Βάσκες, ειδική στα θέματα εξαφανισμένων παιδιών. Δυναμική και σίγουρη για το πώς γίνονται τα πράγματα, έχει πίσω της μια δική της τραγική ιστορία. Η Μίλα καλείται να συνεργαστεί με τον διάσημο εγκληματολόγο Γκόραν Γκαβίλα, έναν ακατάστατο και ιδιαίτερα συγκρουσιακό άνθρωπο. Οι δυο τους αναπτύσσουν μια ιδιαίτερη σχέση και, όσο περισσότερo ξετυλίγουν το κουβάρι των σκοτεινών μυστικών του δάσους, τόσο περισσότερο η ζωή του ενός μοιάζει να βρίσκεται στα χέρια του άλλου…

Λίγα λόγια για το Φεστιβάλ
Το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο, σε συνεργασία με το Ελληνικό Ίδρυμα Βιβλίου και Πολιτισμού, το Τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΕΚΠΑ και την ένωση Giri di parole, διοργανώνει την πρώτη έκδοση του Φεστιβάλ Ιταλικής Λογοτεχνίας στην Ελλάδα (Φ.Ι.Λ.Ε.), το οποίο θα πραγματοποιηθεί στην ιστορική έδρα του Ινστιτούτου, επί της Πατησίων 47, από την Παρασκευή 13 έως και την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου. Στόχος του Φεστιβάλ είναι η ανάδειξη της ποικιλομορφίας και του πλούτου της σύγχρονης ιταλικής λογοτεχνίας, η οποία συγκεντρώνει ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Η διοργάνωση τελεί υπό την αιγίδα της Ένωσης Ιταλών Εκδοτών (AIE) και του Ιταλικού Κέντρου για το Βιβλίο και την Ανάγνωση (CEPELL).

Η Ράνια Μπουμπουρή είναι δημοσιογράφος, επιμελήτρια εκδόσεων, μεταφράστρια και συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας.