ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΞΑΝΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ
Τα αβγά του Καλομπαράκη
Διήγημα αφιερωμένο στους Έλληνες Εκπαιδευτικούς ,
κακοπληρωμένους δημόσιους υπαλλήλους,
που ασκούν όμως το λειτούργημά τους με ηρωισμό ,
αν και παρέχουν τις υπηρεσίες τους μέσα σε συνθήκες αφόρητου
εργασιακού στρες και ανασφάλειας λόγω πολλαπλών απειλών.*
Χτύπησε
το κουδούνι του θυροτηλέφωνου. Εννιά η ώρα το βράδυ κι με ένα Βαρδάρη να λυσσομανάει στους έρημους δρόμους μέγκλα. Ποιος ήταν ; Ο Γιάννης ο Καλομπαράκης , ο μαθηματικός: αυτός μας έλειπε τώρα!Δεν τον προσκάλεσα ν’ ανέβει στο διαμέρισμα. Κατέβηκα εγώ όπως ήμουν με τις ριγέ αλά στολή Αλκατράζ πιζάμες μου από το Η&Μ και τις γυαλιστερές καφέ δερμάτινες παντόφλες του Υφαντίδη , τακτικά και μη εξαιρετέα δώρα της αγαπημένης μου πεθερούλας , πάντοτε δέκα μέρες πριν από τη γιορτή μου.
Δεν είχα καμία όρεξη να χαλάσω τη βολή μου για το Γιάννη τον Καλομπαράκη, τον άνθρωπο που, παρά τα άπειρα πτυχία του, όλο και κάποιο μικρό Τιτανικό θα έσερνε πίσω του . Αλλά η δουλειά του Δικηγόρου είναι σαν του γιατρού, δεν έχει ωράρια ! Καλή και άγια η οικογενειακή θαλπωρή, όταν όμως το καθήκον σε καλεί, πρέπει να κάνεις και τις θυσίες σου. Κι αυτός ήταν κατηγορηματικός: «Μανόλη, χρειάζομαι δικηγόρο επειγόντως! Ζήτημα ζωής ή θανάτου!» ακούστηκε η φωνή του από το θυροτηλέφωνο με μια χροιά που μου έφερε σύγκρυο.
Υποτάχθηκα .Ανοίγοντας την πόρτα του ασανσέρ έμεινα άναυδος με το θέαμα που αντίκρισα. Έσταζε απ’ την κορυφή ως τα νύχια και έτρεμε , λες και είχε καθολικό Πάρκινσον.
« Τι συμβαίνει, Γιαννάκο, ατύχημα είχες, σε αμμοθύελλα της Σαχάρας έπεσες;»
«Πού τέτοια τύχη… Σε αβγοθύελλα έπεσα , Μανόλη μου , σε αβγοθύελλα ο δυστυχής! Παρά λίγο να γίνω ομελέτα!»
Τι "παρά λίγο" , ο άνθρωπος ήταν ήδη ομελέτα , μόνο η φέτα του έλειπε, αλλά πού ξέρεις, μπορεί να την είχε φυλαγμένη στις τσέπες του και να την έτρωγε με δόσεις . Τον έβλεπα με ανοιχτό στόμα και δεν πίστευα στο ελεεινό θέαμα που αντίκριζαν τα μάτια μου, τη γλοιώδη δηλαδή μάζα που κάλυπτε το κουστούμι του από την κορυφή ως τα νύχια και τα κροκάδια που είχαν αρχίσει να ξεραίνονται στα ακάλυπτα μέρη του σώματός του . Μαλλιά, πρόσωπο και χέρια καλύπτονταν από απίθανα αραβουργήματα , ένα τερατώδες σύμπλεγμα κιτρινίλας με πιτσιλωτή επικάλυψη από τα τσόφλια που είχαν απομείνει κολλημένα πάνω τους. Η οπτική όμως δυσμορφία δεν ήταν τίποτα μπροστά στη δυσωδία που είχε αρχίσει να κατακλύζει το χώρο και τον έκανε να όζει όπως βρομάει η περιοχή των λουτρών της Αγίας Ελένης με το υδρόθειο που κατακλύζει την περιοχή.
Κούνησε καταπτοημένος το κεφάλι :
« Κατάντια , φίλε μου, κατάντια ! Τριάντα δύο χρόνια υπηρεσίας και, αντί επαίνου, να με κάνουν ομελέτα! Έλα πάμε ,θα κάνω αμέσως μήνυση, θα τους πιω το αίμα! Ντύσου γρήγορα , να πάμε στην Αστυνομία…»
«Στάσου, Γιάννη μου, να το συζητήσουμε λιγάκι, να καταλάβω κι εγώ τι συνέβη!»
«Τι να συζητήσουμε, ρε Μανόλη; Χρειάζεται συζήτηση για να καταλάβεις; Δε βλέπεις το χάλι μου; Με κάνανε ρεζίλι των σκυλιών κι εγώ θα κάθομαι να κάνω φιλοσοφικές συζητήσεις μαζί σου στην είσοδο της πολυκατοικίας σου;»
« Εξήγησέ μου . Ποιοι σε κάνανε ρεζίλι των σκυλιών και πώς; Αυτό θέλω να μάθω πρώτα και μετά να πάμε όπου θες , ακόμα και στον Άρειο Πάγο».
Τα λόγια μου επέδρασαν ως καταλύτης.
«Δίκιο έχεις! Πρώτα πρέπει να μάθεις περί τίνος πρόκειται και ύστερα πράττουμε. Λοιπόν επί τροχάδην…»
Και άρχισε ο Γιάννης να αφηγείται το ιστορικό του και δεν έλεγε να σταματήσει. Κι εγώ με σκυμμένο το κεφάλι να προσπαθώ να τον προλάβω για να βγάλω νόημα , έτσι που σαν χείμαρρο έβγαζε τις λέξεις απ΄το στόμα . Μεταξύ μας περισσότερο με απασχολούσε το ελεεινό θέαμά του , έτσι όπως ήταν περιχυμένος με αβγά που έσταζαν ακόμα στην ολοκαίνουρια μοκέτα της εισόδου της πολυκατοικίας, και με είχε πιάσει απελπισία, καθότι τυγχάνει να είμαι κι ο διαχειριστής της. Εν τη απελπισία μου όμως συνέχαιρα τον εαυτό μου για την την άρνησή μου να μην τον ανεβάσω επάνω. Για φαντάσου στη θέση της κοινόχρηστης μοκέτας να ήταν το χαλί του σαλονιού μας, προϊόν οικονομίας τριών χρόνων στον κουμπαρά της Κούλας…
Σε όσους αρχίζουν να αμφιβάλλουν για την επαγγελματική μου ευσυνειδησία , δηλώνω κατηγορηματικά ότι η περίπτωση του Γιάννη ήταν απ’ αυτές που δε χρειάζονται πολλά λόγια για να καταλάβεις τελικά τι συνέβη. Οι λεπτομέρειες είναι περιττές όταν έχεις να κάνεις με δυο τσογλάνια, που τον παραφύλαξαν τον μετέτρεψαν σε ομελέτα, καθώς αναχωρούσε από το σχολείο του , μετά την επίδοση των Ελέγχων Προόδου στους γονείς των μαθητών.
«Τους αναγνώρισες;»
«Αν τους αναγνώρισα; Τους είδα, όπως σε βλέπω και με βλέπεις! Είχαν από μια πλάκα με αβγά ο καθένας και με βομβάρδιζαν αλύπητα, βρίζοντας Σ’ αρέσουν τα αβγά μας Κωλομπαράκη , σ΄αρέσουν τ΄αβγά μας ;Φά ΄τα όλα μαζί με τ΄ αρ$δια μας για να ησυχάσεις!...»
« Μαθητές σου είναι ;»
« Ναι, ο Ανέστης και ο Βασίλης Λ. , δύο δίδυμα του κ&λου !»
«Γιατί τα χαρακτηρίζεις έτσι;»
« Γιατί δεν πρέπει να βγήκαν από γυναικείο αιδοίο αυτοί οι αλήτες, από κ&λο πρέπει να γλίστρησαν . Δίδυμοι και στάσιμοι τρεις φορές στην Α΄ Λυκείου. Έπρεπε ήδη να φοιτούν στο Πανεπιστήμιο…»
«Κατάλαβα! Πρόκειται περί φρούτων!»
« Μην αδικείς τα φρούτα. Πρόκειται περί διαβόλων μεταμορφωμένων σε ανθρώπους!»
« Εύκολη υπόθεση μου φαίνεται η περίπτωσή σου : Απρόκλητη επίθεση σκοπούσα στον ευτελισμό της της προσωπικότητας , συνοδευομένη από χυδαίες ύβρεις…»
« …Και απειλή κατά της ζωής μου θα βάλεις στη μήνυση, απειλή κατά της ζωής μου !»
«Απειλή κατά ανθρώπινης ζωής με ρίψη αβγών δε γίνεται»
«Θα σου εξηγήσω και θα καταλάβεις .Ξέρεις πώς μου έκαναν το αυτοκίνητο; Θερινό!»
«Πέταξαν και σ’ αυτό αβγά;»
« Όχι μόνο αβγά! Το χτυπούσαν και με κάλτσες παραγεμισμένες με χαλίκια! Μου έσπασαν όλα τα τζάμια, παρά λίγο να μου βγάλουν το μάτι με τα θραύσματα… Και ξέρεις τι άλλο έκαναν;»
«Υπάρχει και άλλο χειρότερο απ' αυτά; Μη μου πεις ότι χειροδίκησαν επιπλέον!»
« Κάτι αισχρότερο: μου τράβηξαν φωτογραφίες!»
« Αχά! Λήψη φωτογραφιών για εκδικητικούς λόγους , διασυρμός προσωπικότητας ...βαρύ αδίκημα …»
« Με το ένα χέρι με βομβάρδιζαν τα καθοίκια , ενώ με το άλλο μου τραβούσαν φωτογραφίες με τα κινητά τους! Ποιος ξέρει τι θα γίνεται τώρα στο Ιντερνέτ. Ρεζίλι των σκυλιών θα έχω γίνει!»
« Δε μου λες, τι βαθμό τους έχεις βάλει στα Μαθηματικά;
« Ό,τι τους βάζω πάντοτε : κάτω από τη βάση! Διότι όταν η κουμπουριά συνοδεύεται από απύθμενο θράσος, τότε ακόμη και το πεντάρι είναι σκανδαλώδης εύνοια. Α, ξέχασα να σου πω ότι υπάρχει και μάρτυρας του επεισοδίου.»
« Αυτό είναι καλό, πολύ καλό! Για λέγε, για λέγε…»
« Είναι ο περιπτεράς , που βρίσκεται δίπλα απ’ το σχολείο. Τα κωλόπαιδα!, φώναζε,Τους χρειάζεται ένα γερό ξύλο! »
« Το πράγμα είναι ξεκάθαρο , φίλε μου! Τους έχουμε δεμένους χεροπόδαρα ! Έχουμε το κίνητρο, έχουμε το γεγονός, έχουμε και τη βεβαιωμένη μαρτυρία . Θα τους κάνουμε μια μηνυσάρα επί τεντιμποϊσμώ, που θα το φυσάνε και δε θα κρυώνει. Θα τους τυλίξουμε σε μια κόλλα χαρτί. Περίμενε δυο λεπτά να πάω να ετοιμαστώ και φεύγουμε βολίδα για τη Αστυνομία. Όμως…»
Γύρισα και τον κοίταξα επιθετικά : «Όμως , ρε φίλε, κινητό έχεις . Γιατί Δεν πήρες την Αστυνομία να τους καταγγείλεις in situ την επίθεση και να ζητήσεις βοήθεια; Γιατί ήρθες πρώτα σε μένα και μάλιστα με τα πόδια;»
«Θα σου εξηγήσω και θα καταλάβεις .Ξέρεις πώς μου έκαναν το αυτοκίνητο; Θερινό!»
«Πέταξαν και σ’ αυτό αβγά;»
« Όχι μόνο αβγά! Το χτυπούσαν και με κάλτσες παραγεμισμένες με χαλίκια! Μου έσπασαν όλα τα τζάμια, παρά λίγο να μου βγάλουν το μάτι με τα θραύσματα… Και ξέρεις τι άλλο έκαναν;»
«Υπάρχει και άλλο χειρότερο απ' αυτά; Μη μου πεις ότι χειροδίκησαν επιπλέον!»
« Κάτι αισχρότερο: μου τράβηξαν φωτογραφίες!»
« Αχά! Λήψη φωτογραφιών για εκδικητικούς λόγους , διασυρμός προσωπικότητας ...βαρύ αδίκημα …»
« Με το ένα χέρι με βομβάρδιζαν τα καθοίκια , ενώ με το άλλο μου τραβούσαν φωτογραφίες με τα κινητά τους! Ποιος ξέρει τι θα γίνεται τώρα στο Ιντερνέτ. Ρεζίλι των σκυλιών θα έχω γίνει!»
« Δε μου λες, τι βαθμό τους έχεις βάλει στα Μαθηματικά;
« Ό,τι τους βάζω πάντοτε : κάτω από τη βάση! Διότι όταν η κουμπουριά συνοδεύεται από απύθμενο θράσος, τότε ακόμη και το πεντάρι είναι σκανδαλώδης εύνοια. Α, ξέχασα να σου πω ότι υπάρχει και μάρτυρας του επεισοδίου.»
« Αυτό είναι καλό, πολύ καλό! Για λέγε, για λέγε…»
« Είναι ο περιπτεράς , που βρίσκεται δίπλα απ’ το σχολείο. Τα κωλόπαιδα!, φώναζε,Τους χρειάζεται ένα γερό ξύλο! »
« Το πράγμα είναι ξεκάθαρο , φίλε μου! Τους έχουμε δεμένους χεροπόδαρα ! Έχουμε το κίνητρο, έχουμε το γεγονός, έχουμε και τη βεβαιωμένη μαρτυρία . Θα τους κάνουμε μια μηνυσάρα επί τεντιμποϊσμώ, που θα το φυσάνε και δε θα κρυώνει. Θα τους τυλίξουμε σε μια κόλλα χαρτί. Περίμενε δυο λεπτά να πάω να ετοιμαστώ και φεύγουμε βολίδα για τη Αστυνομία. Όμως…»
Γύρισα και τον κοίταξα επιθετικά : «Όμως , ρε φίλε, κινητό έχεις . Γιατί Δεν πήρες την Αστυνομία να τους καταγγείλεις in situ την επίθεση και να ζητήσεις βοήθεια; Γιατί ήρθες πρώτα σε μένα και μάλιστα με τα πόδια;»
«Μανόλη, ομολογώ ότι δεν τους έχω εμπιστοσύνη . Ήθελα να έχω έναν άνθρωπο δικό μου για να κάνω την καταγγελία . Το αμάξι δεν ήταν για τσούλημα, κυρίως επειδή έπρεπε να μείνει εκεί, για να έρθει ο πραγματογνώμονας της Ασφαλιστικής, μπας και δικαιολογήσει κάποιο ποσό για βανδαλισμούς. Αποφάσισα να έρθω σε σένα , γιατί το σπίτι σου είναι δυο βήματα από την αλάνα του πάρκινγκ».
Μαλάκωσα. «Και πώς θα εμφανιστείς μ΄αυτήν την εικόνα στο Τμήμα;»
« Τι πώς θα εμφανιστώ; Θα 'ρθω μαζί σου! »
«Αδύνατο! Στη κατάσταση που είσαι , θα μου κάνεις χάλια το αυτοκίνητο. Εσύ θα έρθεις με το δικό σου.»
«Δωσ’ μου κάτι να ρίξω επάνω κι αν σου λερώσω το αυτοκίνητο, αναλαμβάνω να στο κάνω καινούριο. Σου ορκίζομαι ότι θα το πάω αύριο πρωί πρωί στο πλυντήριο…»
Ντράπηκα. Μ΄έπιασε το γνωστό συνειδησιακό δίλημμα του τι θα γινόταν αν ήμουν εγώ στη θέση του άλλου , θυμήθηκα και το άλλο πασίγνωστο σλόγκαν σε όσους διδάχτηκαν αρχαία από το εγχειρίδιο του Ζούκη Ο φίλος τω φίλω εν κινδύνοις γιγνώσκει - αυτά τα μπαλακισμένα αλτρουιστικά που με κυνηγάνε συνεχώς από την εποχή του νηπιαγωγείου και δε μ’ αφήνουν να ησυχάσω . Υποχώρησα.
« Καλά , καλά, κάτι θα βρούμε να κάνουμε…»
Ανέβηκα επάνω και ντύθηκα στο άψε σβήσε. Έψαξα για κανένα παλιόρουχό μου , αλλά δε βρήκα τίποτε. Η Κούλα είχε πέσει, δε θέλησα να την ξυπνήσω , στο τέλος βούτηξα μια ρόμπα της , απ’ αυτές που τις κρατάει ως κειμήλιο από το Μάη του 68, και βγήκα.
Ξεκινήσαμε
για το Τμήμα, εγώ με τα καλά μου κι ο Γιάννης , που έμοιαζε με άλιεν μεταμορφωμένη σε τραβεστί , έτσι όπως είχε ρίξει επάνω του τη λουλουδάτη ρόμπα της Κούλας. Ευτυχώς που
η απόσταση δεν ήταν μεγάλη, γιατί αλλιώς θα πέθαινα από τη μπόχα που
ανέδιδε ο φίλος μου, η οποία , παρά τη φιλότιμη προσπάθεια που κατέβαλλε
ο παγωμένος αέρας για να τη διώξει από τα ανοιχτά παράθυρα , με
πολιορκούσε στενά επιχειρώντας επίμονες εφορμήσεις στην περιοχή του
στομάχου. Ήταν ηλίου φαεινότερο: τα κωλόπαιδα είχαν διαλέξει σκόπιμα κλούβιες βομβίδες για να τον εκδικηθούν!
Στο τμήμα αντιμετωπίσαμε τη συνήθη στάση των αστυνομικών οργάνων προς τους αγρίως φορολογούμενους και ηλιθίως νομοταγείς πολίτες , η οποία συνοψίζεται στις τέσσερις λέξεις- κλειδιά για την κατανόηση των υπηρεσιών που προσφέρουν : Καφές, Αδιαφορία, Κυνισμός, Αγένεια, που με τη σειρά αυτή σχηματίζουν την εξίσου με τα ΑΒΓΑ ευώδη ακροστιχίδα ΚΑΚΑ. Βράστα κι άστα που λέει ο λαός!..
« Να κάνετε μήνυση!» είπε ο Αξιωματικός Υπηρεσίας , που έπινε χαλαρά το φραπεδάκι του και με δυσκολία κρατούσε τα γέλια του για το αξιοθρήνητο θέαμα του όζοντος Ιωάννη με τη ρόμπα της συμβίας μου.
Τι άλλο να κάνουμε κι εμείς; Καθίσαμε και τη συντάξαμε, το και το και τα λοιπά ..., με άκρα φροντίδα και επιμέλεια από ένα δικηγόρο Παρ΄Αρείω Πάγω όπως εγώ.
«Εντάξει! Θα ερευνήσουμε και θα σας ειδοποιήσουμε εν ευθέτω χρόνω . Πηγαίνετε τώρα!», είπε ο Αξιωματικός και πέταξε τη μήνυση πάνω σε μια πελώρια στοίβα από ομογάλακτες αδελφές της, που κοιμούνταν μακαρίως σε μια άκρη του γραφείου του.
«Τι πάει να πει εν ευθέτω χρόνω; αντέτεινα οργίλος. Εμείς θέλουμε να δώσετε εντολή στα όργανά σας να συλληφθούν αμέσως οι δράστες. Δεν έχει παρέλθει ο χρόνος για το Αυτόφωρο.»
Με κοίταξε ψυχρά:
« Θα αστειεύεστε φαίνεται, κύριε δικηγόρε! Τι να ψάξουμε; Ψύλλους στ΄άχυρα; Νομίζετε ότι θα βρείτε αυτήν την ώρα στα σπίτια τους τους πιτσιρικάδες σας; Αυτοί ήδη θα έχουν μετακομίσει οικογενειακώς για την Αθήνα .»
«Μα…»
« Δεν έχει μα και ξεμά! Αυτό που σας λέω! Άσε που δεν έχω ούτε ένα περιπολικό να στείλω ούτε ένα όργανο διαθέσιμο, είναι όλοι τους απασχολημένοι σε σοβαρές υποθέσεις. Με ανθρώπινες ομελέτες θα ασχολούνται τώρα;»
Φύγαμε ζεματισμένοι , εγώ έχοντας ένα λόγο παραπάνω, διότι κρίμα τα γαλόνια του Αρείου Πάγου, κι ο Γιάννης που θρηνούσε τη μοίρα του και καταριόταν όλους τους Υπουργούς Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης από καταβολής ρωμαίικου. Φτάνοντας έξω από το σπίτι του , τον καθησύχασα:
« Αύριο θα έρθω πρωί πρωί απ’ το σχολειό σου, να τα πούμε με το Λυκειάρχη σου, μπας και μπορεί να βοηθήσει την κατάσταση. Εσύ στο μεταξύ κάν’ του ένα τηλεφώνημα απόψε, να τον ενημερώσεις για τα καθέκαστα , και κάθισε να γράψεις μια αναφορά καταγγέλλοντας το γεγονός στο Σύλλογό σου.»
« Τώρα προκόψαμε! Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα, Φασίλη! Δε νομίζω ότι θα πετύχουμε τίποτα.»
« Γιατί όχι; Τους ενόχους τους ξέρεις, ο περιπτεράς είναι stand by, αν ο Λυκειάρχης σου τους ζορίσει λιγάκι , αυτοί θα σπάσουν και τότε το πράγμα είναι απλό.»
« Δεν τον ξέρεις καλά τον Κουτσάφτη. Ένας κλανιάρης και μισός είναι. Είναι ικανός να έχει ένα βομβιστή με τις μολότοφ αναμμένες μπροστά του και να ισχυρίζεται ότι δε βλέπει τίποτα. Μη θίγετε τα κακώς κείμενα, κύριοι, πρέπει να βλέπουμε το δάσος κι όχι το δέντρο , τα παιδιά δε φταίνε σε τίποτα, είναι εικόνα και ομοίωσή μας, δώστε τους άλλη μία ευκαιρία… Μας έχει πρήξει στα τσιτάτα και στις χρηστοήθειες, ο δειλός!»
« Δε σε πιστεύω! Εδώ έγινε το έλα να δεις με ένα συνάδελφό του κι αυτός θα μου μιλήσει για δεύτερες ευκαιρίες και δασάκια;»
« Εντάξει, πέρνα, αλλά όταν τον δεις, θα καταλάβεις τι κουμάσι είναι.»
Και
πήγα την επομένη στο σχολείο, ενώ ο Βαρδάρης συνέχιζε να βασανίζει την πόλη , και τα είπαμε ένα χεράκι με τον κύριο
Κουτσάφτη, του οποίου τα ώτα περιέργως ήταν αντιστρόφως ανάλογα του
επιθέτου του και έμοιαζαν σε σχήμα και μέγεθος με τα αυτιά από το
Ντάμπι το ελεφαντάκι. Ο άνθρωπος ήταν ακριβώς όπως τον
περιέγραψε ο καημένος ο Γιάννης , που το πετσί του έφερνε περισσότερο σε ινδιάνο από το ολονύκτιο
γδάρσιμο της αβγουλίλας.
«Δεν είμαι ανακριτής , κύριε, εγώ , είπε με οργίλο ύφος ο Κουτσαφτης για ένα επεισόδιο που συνέβη έξω από το σχολείο μου!»
«Ναι, αλλά το επεισόδιο αυτό αφορά έναν καθηγητή και συνάδελφό σας , ο οποίος έπεσε θύμα τεντιμπόηδων του σχολείου που διευθύνετε εσείς!» σημείωσα εμφαντικά.
« Κοιτάξτε , πριν έρθετε, φρόντισα να ενημερωθώ για το συμβάν. Σας πληροφορώ ότι οι μαθητές αρνούνται πως είναι οι δράστες του περιστατικού και απειλούν με μηνύσεις μέσω των γονέων τους. Υπάρχει επίσης και η κατηγορηματική μαρτυρία του παπά της ενορίας μας , ο οποίος μου τηλεφώνησε, για να με διαβεβαιώσει ότι τα παιδιά έμειναν χθες στο σπίτι του και δεν απομακρύνθηκαν καθόλου από αυτό. Την ώρα μάλιστα που έγιναν όλα αυτά, τα παιδιά ήταν μαζί του στον Άγιο Σώστη και τον βοηθούσαν στον Εσπερινό…»
«Κύριε Λυκειάρχα, τι αξία μπορεί να έχει μια τέτοια μαρτυρία, όταν όλοι ξέρουμε ότι ο παπάς είναι αδελφός του πατέρα των διαβόλων που παριστάνουν τους μαθητές μας ", πετάχτηκε με αγανάκτηση ο Γιάννης.
« Αγαπητέ συνάδελφε, σας παρακαλώ να μη βρίζετε τους μαθητές μας . Δεύτερον, ένας ιερωμένος είναι ένα πρόσωπο υπεράνω πάσης υποψίας! Δεν διανοούμαι έναν εκπρόσωπο του Θεού να λέει ψέματα.»
«Να φωνάξουμε τότε τον περιπτερά! Αυτός τα είδε όλα. Οπωσδήποτε θα τους αναγνωρίσει.»
« Έχουν γνώσιν οι φύλακες , κύριε συνάδελφε! Φρόντισα ήδη και μίλησα και μ' αυτόν.»
«Και τι σας είπε;»
«Πως δεν είδε και δεν άκουσε τίποτα, για τον απλούστατο λόγο ότι το περίπτερο ήταν κλειστό την ώρα του συμβάντος! Με το κρύο που έκανε εχθές το βράδυ δεν είχε πελατεία και κατέβασε από νωρίς τα κεπέγκια του. Λοιπόν αν θέλετε τη δική μου γνώμη, νομίζω ότι δεν είδατε καλά τους δράστες της πρωτοφανούς, ομολογουμένως, επίθεσης που δεχθήκατε, κύριε Καλομπαράκη. Πιθανότατα είναι ξένοι λαθρομετανάστες ή γύφτοι , πηγή μόνιμης εγκληματικότητας στην περιοχή μας ...»
«Μα δεν έχω τέτοιους μαθητές στα τμήματα που διδάσκω, κύριε Λυκειάρχα!»
«Και τι μ’ αυτό; Μπορεί να μην αρέσει σε κάποιους η φάτσα σας ή υπάρχει κι η περίπτωση να ενεργούσαν κατά παραγγελία μαθητών σας που δε σας χωνεύουν λόγω υπερβολικής αυστηρότητος. Κι εδώ που τα λέμε εμείς οι διδάσκαλοι της παλαιάς γενιάς δημιουργούμε εύκολα αντιπάθειες. Είμεθα άτεγκτοι σε θέματα πειθαρχίας και τσιγκούνηδες στη βαθμολογία. Τολμώ να πω , φίλτατε, ότι έχουμε φάει τα ψωμιά μας, είμαστε ξεπερασμένοι!»
«Δηλαδή , για να είμαστε και μεις μοντέρνοι, πρέπει να τους αφήνουμε να κάνουν ό,τι θέλουν και να επιβραβεύουμε την τεμπελιά τους;»
«Ας μην είμαστε υπερβολικοί, αγαπητέ συνάδελφε. Ομιλώ για κατανόηση και επιείκεια . Μην τα μετράτε όλα με τη μεζούρα . Λίγη επιείκεια δε βλάπτει. Αντιθέτως αποκαθιστά τις ισορροπίες και …»
«…Και γεννά τις αδικίες! Γιατί τότε τι θα πουν οι φιλότιμοι μαθητές, αυτοί που ξεσχίζονται στο διάβασμα, οι άριστοι;»
« Δεν πρέπει να ανησυχούν. Ουδείς πρόκειται να αμφισβητήσει τα πρωτεία τους.»
« Απ’ όσα λέτε, φοβάμαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τιμωρηθούν οι αλήτες!»
« Παρακαλώ να μη χρησιμοποιούμε τέτοιες εκφράσεις για δύο νέους του σχολείου μας ! Το έχουμε πει άπειρες φορές ότι…»
« Ξέρω, ξέρω: …τα παιδιά δε φταίνε! Είναι εικόνα και ομοίωσή μας…»
« Μπράβο! Διότι όταν βλέπουμε μόνο το δέντρο, κινδυνεύουμε να χάσουμε…»
Δεν πρόλαβε να αποσώσει το σλόγκαν του και είχαμε βγει δρομαίοι απ’ το γραφείο του.
«Εγώ στα έλεγα κι εσύ δε μ’ άκουγες, Βασιλειάδη! Σκέτος Πόντιος Πιλάτος ο μασκαράς ! Πρώτα με έβγαλε γκαβό κι έπειτα μουρλό!", αναφώνησε ο φίλος μου στο διάδρομο με στεντόρεια φωνή.
« Δε μου λες, ρε Γιάννη, γιατί κάθεσαι και βουρλίζεσαι ακόμα σ’ αυτό το τρελοκομείο; Δεν τους στέλνεις στο διάολο ! Με τριάντα δύο χρόνια υπηρεσίας κι ακόμα κάθεσαι; »
« Και να χάσω τρεις χιλιάδες Ευρώ από το εφάπαξ μου; Δεν κατάλαβες καλά , παλικάρι μου! Δε τους χαρίζω ούτε ένα Ευρώ, Μανόλη , ούτε ένα , τους κλέφτες, ούτε ένα ευρώ ! Καλύτερα αβγουλωμένος από τα παλιόπαιδα παρά πρόωρα παραιτημένος!»
Gerontakos, Mάιος 2026
« Τι πώς θα εμφανιστώ; Θα 'ρθω μαζί σου! »
«Αδύνατο! Στη κατάσταση που είσαι , θα μου κάνεις χάλια το αυτοκίνητο. Εσύ θα έρθεις με το δικό σου.»
«Δωσ’ μου κάτι να ρίξω επάνω κι αν σου λερώσω το αυτοκίνητο, αναλαμβάνω να στο κάνω καινούριο. Σου ορκίζομαι ότι θα το πάω αύριο πρωί πρωί στο πλυντήριο…»
Ντράπηκα. Μ΄έπιασε το γνωστό συνειδησιακό δίλημμα του τι θα γινόταν αν ήμουν εγώ στη θέση του άλλου , θυμήθηκα και το άλλο πασίγνωστο σλόγκαν σε όσους διδάχτηκαν αρχαία από το εγχειρίδιο του Ζούκη Ο φίλος τω φίλω εν κινδύνοις γιγνώσκει - αυτά τα μπαλακισμένα αλτρουιστικά που με κυνηγάνε συνεχώς από την εποχή του νηπιαγωγείου και δε μ’ αφήνουν να ησυχάσω . Υποχώρησα.
« Καλά , καλά, κάτι θα βρούμε να κάνουμε…»
Ανέβηκα επάνω και ντύθηκα στο άψε σβήσε. Έψαξα για κανένα παλιόρουχό μου , αλλά δε βρήκα τίποτε. Η Κούλα είχε πέσει, δε θέλησα να την ξυπνήσω , στο τέλος βούτηξα μια ρόμπα της , απ’ αυτές που τις κρατάει ως κειμήλιο από το Μάη του 68, και βγήκα.
Ξεκινήσαμε
για το Τμήμα, εγώ με τα καλά μου κι ο Γιάννης , που έμοιαζε με άλιεν μεταμορφωμένη σε τραβεστί , έτσι όπως είχε ρίξει επάνω του τη λουλουδάτη ρόμπα της Κούλας. Ευτυχώς που
η απόσταση δεν ήταν μεγάλη, γιατί αλλιώς θα πέθαινα από τη μπόχα που
ανέδιδε ο φίλος μου, η οποία , παρά τη φιλότιμη προσπάθεια που κατέβαλλε
ο παγωμένος αέρας για να τη διώξει από τα ανοιχτά παράθυρα , με
πολιορκούσε στενά επιχειρώντας επίμονες εφορμήσεις στην περιοχή του
στομάχου. Ήταν ηλίου φαεινότερο: τα κωλόπαιδα είχαν διαλέξει σκόπιμα κλούβιες βομβίδες για να τον εκδικηθούν! Στο τμήμα αντιμετωπίσαμε τη συνήθη στάση των αστυνομικών οργάνων προς τους αγρίως φορολογούμενους και ηλιθίως νομοταγείς πολίτες , η οποία συνοψίζεται στις τέσσερις λέξεις- κλειδιά για την κατανόηση των υπηρεσιών που προσφέρουν : Καφές, Αδιαφορία, Κυνισμός, Αγένεια, που με τη σειρά αυτή σχηματίζουν την εξίσου με τα ΑΒΓΑ ευώδη ακροστιχίδα ΚΑΚΑ. Βράστα κι άστα που λέει ο λαός!..
« Να κάνετε μήνυση!» είπε ο Αξιωματικός Υπηρεσίας , που έπινε χαλαρά το φραπεδάκι του και με δυσκολία κρατούσε τα γέλια του για το αξιοθρήνητο θέαμα του όζοντος Ιωάννη με τη ρόμπα της συμβίας μου.
Τι άλλο να κάνουμε κι εμείς; Καθίσαμε και τη συντάξαμε, το και το και τα λοιπά ..., με άκρα φροντίδα και επιμέλεια από ένα δικηγόρο Παρ΄Αρείω Πάγω όπως εγώ.
«Εντάξει! Θα ερευνήσουμε και θα σας ειδοποιήσουμε εν ευθέτω χρόνω . Πηγαίνετε τώρα!», είπε ο Αξιωματικός και πέταξε τη μήνυση πάνω σε μια πελώρια στοίβα από ομογάλακτες αδελφές της, που κοιμούνταν μακαρίως σε μια άκρη του γραφείου του.
«Τι πάει να πει εν ευθέτω χρόνω; αντέτεινα οργίλος. Εμείς θέλουμε να δώσετε εντολή στα όργανά σας να συλληφθούν αμέσως οι δράστες. Δεν έχει παρέλθει ο χρόνος για το Αυτόφωρο.»
Με κοίταξε ψυχρά:
« Θα αστειεύεστε φαίνεται, κύριε δικηγόρε! Τι να ψάξουμε; Ψύλλους στ΄άχυρα; Νομίζετε ότι θα βρείτε αυτήν την ώρα στα σπίτια τους τους πιτσιρικάδες σας; Αυτοί ήδη θα έχουν μετακομίσει οικογενειακώς για την Αθήνα .»
«Μα…»
« Δεν έχει μα και ξεμά! Αυτό που σας λέω! Άσε που δεν έχω ούτε ένα περιπολικό να στείλω ούτε ένα όργανο διαθέσιμο, είναι όλοι τους απασχολημένοι σε σοβαρές υποθέσεις. Με ανθρώπινες ομελέτες θα ασχολούνται τώρα;»
Φύγαμε ζεματισμένοι , εγώ έχοντας ένα λόγο παραπάνω, διότι κρίμα τα γαλόνια του Αρείου Πάγου, κι ο Γιάννης που θρηνούσε τη μοίρα του και καταριόταν όλους τους Υπουργούς Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης από καταβολής ρωμαίικου. Φτάνοντας έξω από το σπίτι του , τον καθησύχασα:
« Αύριο θα έρθω πρωί πρωί απ’ το σχολειό σου, να τα πούμε με το Λυκειάρχη σου, μπας και μπορεί να βοηθήσει την κατάσταση. Εσύ στο μεταξύ κάν’ του ένα τηλεφώνημα απόψε, να τον ενημερώσεις για τα καθέκαστα , και κάθισε να γράψεις μια αναφορά καταγγέλλοντας το γεγονός στο Σύλλογό σου.»
« Τώρα προκόψαμε! Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα, Φασίλη! Δε νομίζω ότι θα πετύχουμε τίποτα.»
« Γιατί όχι; Τους ενόχους τους ξέρεις, ο περιπτεράς είναι stand by, αν ο Λυκειάρχης σου τους ζορίσει λιγάκι , αυτοί θα σπάσουν και τότε το πράγμα είναι απλό.»
« Δεν τον ξέρεις καλά τον Κουτσάφτη. Ένας κλανιάρης και μισός είναι. Είναι ικανός να έχει ένα βομβιστή με τις μολότοφ αναμμένες μπροστά του και να ισχυρίζεται ότι δε βλέπει τίποτα. Μη θίγετε τα κακώς κείμενα, κύριοι, πρέπει να βλέπουμε το δάσος κι όχι το δέντρο , τα παιδιά δε φταίνε σε τίποτα, είναι εικόνα και ομοίωσή μας, δώστε τους άλλη μία ευκαιρία… Μας έχει πρήξει στα τσιτάτα και στις χρηστοήθειες, ο δειλός!»
« Δε σε πιστεύω! Εδώ έγινε το έλα να δεις με ένα συνάδελφό του κι αυτός θα μου μιλήσει για δεύτερες ευκαιρίες και δασάκια;»
« Εντάξει, πέρνα, αλλά όταν τον δεις, θα καταλάβεις τι κουμάσι είναι.»
Και
πήγα την επομένη στο σχολείο, ενώ ο Βαρδάρης συνέχιζε να βασανίζει την πόλη , και τα είπαμε ένα χεράκι με τον κύριο
Κουτσάφτη, του οποίου τα ώτα περιέργως ήταν αντιστρόφως ανάλογα του
επιθέτου του και έμοιαζαν σε σχήμα και μέγεθος με τα αυτιά από το
Ντάμπι το ελεφαντάκι. Ο άνθρωπος ήταν ακριβώς όπως τον
περιέγραψε ο καημένος ο Γιάννης , που το πετσί του έφερνε περισσότερο σε ινδιάνο από το ολονύκτιο
γδάρσιμο της αβγουλίλας.«Δεν είμαι ανακριτής , κύριε, εγώ , είπε με οργίλο ύφος ο Κουτσαφτης για ένα επεισόδιο που συνέβη έξω από το σχολείο μου!»
«Ναι, αλλά το επεισόδιο αυτό αφορά έναν καθηγητή και συνάδελφό σας , ο οποίος έπεσε θύμα τεντιμπόηδων του σχολείου που διευθύνετε εσείς!» σημείωσα εμφαντικά.
« Κοιτάξτε , πριν έρθετε, φρόντισα να ενημερωθώ για το συμβάν. Σας πληροφορώ ότι οι μαθητές αρνούνται πως είναι οι δράστες του περιστατικού και απειλούν με μηνύσεις μέσω των γονέων τους. Υπάρχει επίσης και η κατηγορηματική μαρτυρία του παπά της ενορίας μας , ο οποίος μου τηλεφώνησε, για να με διαβεβαιώσει ότι τα παιδιά έμειναν χθες στο σπίτι του και δεν απομακρύνθηκαν καθόλου από αυτό. Την ώρα μάλιστα που έγιναν όλα αυτά, τα παιδιά ήταν μαζί του στον Άγιο Σώστη και τον βοηθούσαν στον Εσπερινό…»
«Κύριε Λυκειάρχα, τι αξία μπορεί να έχει μια τέτοια μαρτυρία, όταν όλοι ξέρουμε ότι ο παπάς είναι αδελφός του πατέρα των διαβόλων που παριστάνουν τους μαθητές μας ", πετάχτηκε με αγανάκτηση ο Γιάννης.
« Αγαπητέ συνάδελφε, σας παρακαλώ να μη βρίζετε τους μαθητές μας . Δεύτερον, ένας ιερωμένος είναι ένα πρόσωπο υπεράνω πάσης υποψίας! Δεν διανοούμαι έναν εκπρόσωπο του Θεού να λέει ψέματα.»
«Να φωνάξουμε τότε τον περιπτερά! Αυτός τα είδε όλα. Οπωσδήποτε θα τους αναγνωρίσει.»
« Έχουν γνώσιν οι φύλακες , κύριε συνάδελφε! Φρόντισα ήδη και μίλησα και μ' αυτόν.»
«Και τι σας είπε;»
«Πως δεν είδε και δεν άκουσε τίποτα, για τον απλούστατο λόγο ότι το περίπτερο ήταν κλειστό την ώρα του συμβάντος! Με το κρύο που έκανε εχθές το βράδυ δεν είχε πελατεία και κατέβασε από νωρίς τα κεπέγκια του. Λοιπόν αν θέλετε τη δική μου γνώμη, νομίζω ότι δεν είδατε καλά τους δράστες της πρωτοφανούς, ομολογουμένως, επίθεσης που δεχθήκατε, κύριε Καλομπαράκη. Πιθανότατα είναι ξένοι λαθρομετανάστες ή γύφτοι , πηγή μόνιμης εγκληματικότητας στην περιοχή μας ...»
«Μα δεν έχω τέτοιους μαθητές στα τμήματα που διδάσκω, κύριε Λυκειάρχα!»
«Και τι μ’ αυτό; Μπορεί να μην αρέσει σε κάποιους η φάτσα σας ή υπάρχει κι η περίπτωση να ενεργούσαν κατά παραγγελία μαθητών σας που δε σας χωνεύουν λόγω υπερβολικής αυστηρότητος. Κι εδώ που τα λέμε εμείς οι διδάσκαλοι της παλαιάς γενιάς δημιουργούμε εύκολα αντιπάθειες. Είμεθα άτεγκτοι σε θέματα πειθαρχίας και τσιγκούνηδες στη βαθμολογία. Τολμώ να πω , φίλτατε, ότι έχουμε φάει τα ψωμιά μας, είμαστε ξεπερασμένοι!»
«Δηλαδή , για να είμαστε και μεις μοντέρνοι, πρέπει να τους αφήνουμε να κάνουν ό,τι θέλουν και να επιβραβεύουμε την τεμπελιά τους;»
«Ας μην είμαστε υπερβολικοί, αγαπητέ συνάδελφε. Ομιλώ για κατανόηση και επιείκεια . Μην τα μετράτε όλα με τη μεζούρα . Λίγη επιείκεια δε βλάπτει. Αντιθέτως αποκαθιστά τις ισορροπίες και …»
«…Και γεννά τις αδικίες! Γιατί τότε τι θα πουν οι φιλότιμοι μαθητές, αυτοί που ξεσχίζονται στο διάβασμα, οι άριστοι;»
« Δεν πρέπει να ανησυχούν. Ουδείς πρόκειται να αμφισβητήσει τα πρωτεία τους.»
« Απ’ όσα λέτε, φοβάμαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τιμωρηθούν οι αλήτες!»
« Παρακαλώ να μη χρησιμοποιούμε τέτοιες εκφράσεις για δύο νέους του σχολείου μας ! Το έχουμε πει άπειρες φορές ότι…»
« Ξέρω, ξέρω: …τα παιδιά δε φταίνε! Είναι εικόνα και ομοίωσή μας…»
« Μπράβο! Διότι όταν βλέπουμε μόνο το δέντρο, κινδυνεύουμε να χάσουμε…»
Δεν πρόλαβε να αποσώσει το σλόγκαν του και είχαμε βγει δρομαίοι απ’ το γραφείο του.
«Εγώ στα έλεγα κι εσύ δε μ’ άκουγες, Βασιλειάδη! Σκέτος Πόντιος Πιλάτος ο μασκαράς ! Πρώτα με έβγαλε γκαβό κι έπειτα μουρλό!", αναφώνησε ο φίλος μου στο διάδρομο με στεντόρεια φωνή.
« Δε μου λες, ρε Γιάννη, γιατί κάθεσαι και βουρλίζεσαι ακόμα σ’ αυτό το τρελοκομείο; Δεν τους στέλνεις στο διάολο ! Με τριάντα δύο χρόνια υπηρεσίας κι ακόμα κάθεσαι; »
« Και να χάσω τρεις χιλιάδες Ευρώ από το εφάπαξ μου; Δεν κατάλαβες καλά , παλικάρι μου! Δε τους χαρίζω ούτε ένα Ευρώ, Μανόλη , ούτε ένα , τους κλέφτες, ούτε ένα ευρώ ! Καλύτερα αβγουλωμένος από τα παλιόπαιδα παρά πρόωρα παραιτημένος!»
_________________________________
*Carolyn Carlson (artist)
Gerontakos, Μάιος 26
