TCE LIVE / Concert anniversaire Philippe Jaroussky | Vingt-cinq ans déjà !Επετειακή συναυλία Philippe Jaroussky | Είκοσι πέντε χρόνια ήδη!

Philippe Jaroussky | contre-ténor et direction musicale
Ensemble Artaserse
Avec ses invités | L’Arpeggiata, Sandrine Piau, Karine Deshayes, Jean-Christophe Spinosi, Thibault Noally, Julien Chauvin, Nemanja Radulović, Thibaut Garcia, Jérôme Ducros

***CHAPITRAGE***

00:00 Générique
01:21 Monteverdi : Sì dolce è il tormento (Arpeggiata et Philippe Jaroussky)
04:18  Monteverdi : Ohimè ch’io cado (Arpeggiata et Philippe Jaroussky)
09:13 Monteverdi : « Pur ti miro », duo extrait du Couronnement de Poppée (Arpeggiata, Sandrine Piau et Philippe Jaroussky)
14:12 Mots d’introduction de Philippe Jaroussky)
16:50 Haendel : Ouverture de Agrippina (Artaserse et Philippe Jaroussky)
20:34 Haendel : « Pensieri, voi mi tormentate », air extrait de Agrippina (Artaserse, Karine Deshayes et Philippe Jaroussky)
27:15 - Vivaldi : « Sovvente il sole », air extrait de Andromeda liberata (Artaserse, Jean-Christophe Spinosi et Philippe Jaroussky)
38:25 Vivaldi : « Se in ogni guardo », air extrait de Orlando finto pazzo (Artaserse, Jean-Christophe Spinosi et Philippe Jaroussky)
42:35 Bach : Concerto pour violon en la mineur BWV 1041, Allegro (Artaserse, Nemanja Radulović et Philippe Jaroussky )
46:32 Bach : « Erbarme dich, mein Gott », air extrait de la Passion selon Saint Matthieu (Artaserse, Nemanja Radulović et Philippe Jaroussky)
55:48 Vivaldi : Concerto pour quatre violons en si mineur op. 3 n° 10 RV 580 (Artaserse, Thibault Noally, Jean-Christophe Spinosi, Nemanja Radulović et Philippe Jaroussky )
01:06:39 Mozart : Concerto pour violon n° 5 en la majeur, K. 219, Finale (Artaserse, Julien Chauvin et Philippe Jaroussky )
01:15:35 Mozart, « Sull’aria… che soave zeffiretto », duo extrait des Noces de Figaro (Sandrine Piau, Karine Deshayes et Philippe Jaroussky) 
01:18:43 Mozart : « Deh vieni, non tardar », air extrait des Noces de Figaro (Artaserse, Sandrine Piau et Julien Chauvin )
01:23:21 Hahn : À Chloris (Jérôme Ducros et Philippe Jaroussky)
01:26:48 Brassens : Colombine (Jérôme Ducros et Philippe Jaroussky)
01:28:58 Ravel : « Le Jardin féérique », extrait de Ma Mère l’Oye (Jérôme Ducros et Philippe Jaroussky / piano à quatre mains)
01:32:34 Barrios Mangoré : La Catedral (Thibaut Garcia)
01:38:30 Vargas : Canciòn de las simples cosas (Thibaut Garcia et Philippe Jaroussky)
01:41:53 Sophie Makhno : Barbara, Septembre (Thibaut Garcia et Philippe Jaroussky )
01:46:24 Piazzolla : Los Pájaros perdidos (Arpeggiata et Philippe Jaroussky)
01:50:05 Velásquez : Bésame mucho (Arpeggiata et Philippe Jaroussky)
01:55:32 BIS – Antônio Carlos Jobim, Vinícius de Moraes : The Girl From Ipanema (tous les solistes)
*************************
PROGRAMME DE SALLE
Retrouvez le programme de salle : https://www.calameo.com/read/00304551...
*************************
Production Théâtre des Champs-Elysées 
Avec la participation de La Caisse des Dépôts / Mécène des retransmissions audiovisuelles du Théâtre des Champs-Elysées
Avec le soutien de FEDORA and Creative Europe

 

Καταγγελία :τουλάχιστον τέσσερις θεραπείες καρκίνου αποσύρθηκαν από το ΕΣΥ λόγω κόστους !

 

ΕΛΑΣ: Τουλάχιστον τέσσερις θεραπείες καρκίνου αποσύρθηκαν από το ΕΣΥ !– «Η υγεία δεν είναι  κόστος να συμπιεστεί»

«Ένα σύστημα που πιέζει το κόστος του φαρμάκου σε ακραίο βαθμό, χωρίς να αυξάνει τη δημόσια χρηματοδότηση, καταλήγει να στερεί από τους ασθενείς αυτό που έχουν κάθε δικαίωμα να έχουν: πρόσβαση στην καλύτερη διαθέσιμη θεραπεία, όπως κάθε Ευρωπαίος ασθενής».

efsyn.gr

~3 λεπτά

---

Τις διαδοχικές αποσύρσεις ογκολογικών φαρμάκων από την χώρα μας κατήγγειλε η ΕΛΑΣ με ανακοίνωσή της, στην οποία καλεί την κυβέρνηση να αναλάβει την ευθύνη της, προκειμένου κανείς ασθενής να μην χάσει τη θεραπεία του.

Στην ανακοίνωσή της η ΕΛΑΣ, μεταξύ άλλων σημειώνει: «Ενα σύστημα που πιέζει το κόστος του φαρμάκου σε ακραίο βαθμό, χωρίς να αυξάνει τη δημόσια χρηματοδότηση, καταλήγει να στερεί από τους ασθενείς αυτό που έχουν κάθε δικαίωμα να έχουν: πρόσβαση στην καλύτερη διαθέσιμη θεραπεία, όπως κάθε Ευρωπαίος ασθενής».

Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΕΛΑΣ για τα φάρμακα των καρκινοπαθών:

«Ακόμη ένα καινοτόμο ογκολογικό φάρμακο για τον καρκίνο του μαστού αποσύρεται από τη χώρα μας. Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Τους τελευταίους μήνες έχει προηγηθεί η απόσυρση τουλάχιστον τεσσάρων ογκολογικών θεραπειών, ανάμεσά τους φάρμακα για τον μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου και για αιματολογικούς καρκίνους. Θεραπείες που συνεχίζουν να κυκλοφορούν κανονικά σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά όχι πια στην Ελλάδα.

Και κάθε φορά, πίσω από την είδηση, υπάρχουν άνθρωποι: ασθενείς που δίνουν μάχη με τον καρκίνο και βλέπουν τη θεραπεία τους να γίνεται αβέβαιη.

Για εμάς, το ζήτημα είναι ανθρώπινο. Ένας ασθενής που ακολουθεί μια θεραπεία δεν μπορεί να ζει με την αγωνία αν το φάρμακό του θα υπάρχει του χρόνου. Η συνέχεια μιας ογκολογικής θεραπείας δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Είναι ζήτημα ζωής.

Οι διαδοχικές αποσύρσεις δεν είναι τυχαία γεγονότα. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε χώρα από την οποία οι σύγχρονες θεραπείες φεύγουν, αντί να έρχονται. Όπως επισημαίνουν ειδικοί και επιστημονικοί φορείς, ένα σύστημα που πιέζει το κόστος του φαρμάκου σε ακραίο βαθμό, χωρίς να αυξάνει τη δημόσια χρηματοδότηση, καταλήγει να στερεί από τους ασθενείς αυτό που έχουν κάθε δικαίωμα να έχουν: πρόσβαση στην καλύτερη διαθέσιμη θεραπεία, όπως κάθε Ευρωπαίος ασθενής. Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την επιστημονική κοινότητα, δεκάδες νέα αντικαρκινικά φάρμακα δεν έφτασαν ποτέ στη χώρα μας.

Καλούμε την πολιτεία να αναλάβει την ευθύνη της. Κανένας ογκολογικός ασθενής δεν πρέπει να χάσει τη θεραπεία του. Χρειάζεται εδώ και τώρα εγγύηση συνέχειας για κάθε ασθενή που ήδη λαμβάνει αγωγή, και μια συνολική πολιτική που θα σταματήσει τη φυγή των καινοτόμων φαρμάκων και θα εξασφαλίσει ότι η πρόσβαση στη θεραπεία δεν θα εξαρτάται από την τύχη.

Η υγεία δεν είναι κόστος να συμπιεστεί. Είναι δικαίωμα. Και για τον ασθενή με καρκίνο, είναι ο ίδιος ο χρόνος της ζωής».

Tom Waits - "Downtown Train"

Outside another yellow moon
Punched a hole in the nighttime, yes
I climb through the window and down to the street
I'm shining like a new dime
The downtown trains are full
With all those Brooklyn girls
They try so hard to break out of their little worlds


You wave your hand and they scatter like crows
They have nothing that will ever capture your heart
They're just thorns without the rose
Be careful of them in the dark
Oh if I was the one, you chose to be your only one
Oh baby can't you hear me now?
Can't you hear me now?

Will I see you tonight
On a downtown train?
Every night it's just the same
You leave me lonely, now

I know your window and I know it's late
I know your stairs and your doorway
I walk down your street and past your gate
I stand by the light at the four-way
You watch 'em as they fall
Oh baby, they all have heart attacks
They stay at the carnival
But they'll never win you back

Will I see you tonight
On a downtown train?
Every night, every night is just the same
Oh baby
Will I see you tonight
On a downtown train?
All of my dreams just fall like rain
Oh, baby, on a downtown train



Will I see you tonight
On a downtown train?
Every night, every night is just the same
Oh baby
Will I see you tonight
On a downtown train?
All of my dreams just fall like rain
Oh, on a downtown train
Oh, on a downtown train
Oh, on a downtown train
Oh, on a downtown train
Downtown train

 

Χάρης Δούκας : έτοιμος για την ενωτική υπέβαση με την Αριστερά , σε ένα κόμμα που οι μισοί σχεδόν αλληθωρίζουν προς τον Μητσοτάκη

 

Ο Χάρης Δούκας γράφει στην «Εφ.Συν.»: Το ΟΧΙ της ανατροπής

Χάρης Δούκας

efsyn.gr

 

 5–7 λεπτά

---

Για πολλά χρόνια, διεθνώς, διαμορφώθηκε μια σχολή «σοσιαλδημοκρατίας της αφομοίωσης». Η σχολή αυτή δεν επιδιώκει να νικήσει τις δεξιές απόψεις, αλλά να δώσει εξετάσεις ως υπεύθυνος μελλοντικός εταίρος, ως συμπληρωματική δύναμη

Έρχονται κάποιες στιγμές που πρέπει κάποιος να πει το μεγάλο ΟΧΙ. Το ΠΑΣΟΚ είπε το κρίσιμο ΟΧΙ στο συνέδριο με την απόφασή του για μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στη Δεξιά. Τώρα είναι που οφείλει να υπερασπιστεί αυτή τη δέσμευση, ώστε να γίνει πράξη. Ιδιαίτερα τώρα που εξελίσσεται μια νέα απειλητική μορφή υπερσυγκέντρωσης πλούτου, μέσω μη παραγωγικών, άγρια κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων, με τη συναίνεση ή/και τη συνεργασία της πολιτικής.

Πρόκειται για μια νέα, ακραία μορφή του πολιτικού καπιταλισμού που εισήγαγε ο Γερμανός Max Weber και αφορά την απόκτηση υπερπλούτου όχι μέσω της πραγματικής παραγωγής, αλλά μέσω της πολιτική ισχύος, της εκμετάλλευσης δημόσιων αξιωμάτων, των κρατικών χορηγιών και των πολεμικών επιχειρήσεων. Η «πολιτική απάθεια» απέναντι σε αυτή την ολιγαρχική αντίληψη είναι που προκαλεί θυμό και απόρριψη τελικά της ίδιας της πολιτικής.

Για όλα αυτά, τούτη την ώρα είναι που το ΟΧΙ πρέπει να υποστηριχθεί με μεγαλύτερο πάθος. Για πολλά χρόνια, διεθνώς, διαμορφώθηκε μια σχολή «σοσιαλδημοκρατίας της αφομοίωσης». Η σχολή αυτή δεν επιδιώκει να νικήσει τις δεξιές απόψεις, αλλά να δώσει εξετάσεις ως υπεύθυνος μελλοντικός εταίρος, ως συμπληρωματική δύναμη.

Η επιλογή του ΟΧΙ του συνεδρίου αφορά ακριβώς το ΟΧΙ στη «σοσιαλδημοκρατία της αφομοίωσης». Γιατί όταν οι κοινωνικές ανισότητες μεγαλώνουν εκθετικά και η πολιτική αποφεύγει να συγκρουστεί με τα αίτια, αλλά ασχολείται με τη «διαχείριση», τότε την κοινωνική δυσαρέσκεια, αντί να την εκφράσει μια δημοκρατική προοδευτική πολιτική, θα την εκφράσει ο αυταρχικός λαϊκισμός.

Απέναντι στην κατάσταση αυτή, μια εναλλακτική δυναμική αναπτύσσεται στον διεθνή χώρο. Η δυναμική αυτή επηρεάζει κατ’ εξοχήν τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και γενικότερα της προοδευτικής παράταξης. Ενδεικτικό αυτής της δυναμικής είναι αυτό που συμβαίνει στην Αμερική.

Η πολιτική σκηνή των Ηνωμένων Πολιτειών καταγράφει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες καμπές της σύγχρονης ιστορίας της. Οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής, που για δεκαετίες κινούνταν στο περιθώριο της αμερικανικής πολιτικής, σημειώνουν διαδοχικές εκλογικές επιτυχίες σε κομβικούς δήμους και πολιτειακές αναμετρήσεις.

Δεν πρόκειται πλέον για μεμονωμένα φαινόμενα, αλλά για μια νέα τάση που αμφισβητεί την κεντρώα γραμμή του Δημοκρατικού Κόμματος. Η αλλαγή αποτυπώνεται στη διοίκηση μεγάλων αστικών κέντρων, όπου οι υποψήφιοι της λεγόμενης «αριστερής πτέρυγας» κέρδισαν την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Στη Νέα Υόρκη, η επικράτηση του Zohran Mamdani απέναντι σε κατεστημένα στελέχη της κεντρώας πτέρυγας αποτέλεσε ισχυρή πολιτική δόνηση σε όλη τη χώρα. Στο Σιάτλ, η εκλογή της Katie Wilson επιβεβαίωσε τη σημασία της τοπικής οργάνωσης γύρω από ζητήματα στέγασης. Στην Ουάσινγκτον, η νίκη της Janeese Lewis George στις προκριματικές εκλογές έσπασε κατεστημένα συστήματα δεκαετιών.

Για να επεκταθούμε και στον ευρωπαϊκό χώρο, όπου η ανάδειξη του δημάρχου του Μάντσεστερ Andy Burnham στον πρωθυπουργικό θώκο, με όσα υποστηρίζει, είναι μια παρόμοια μετάβαση από το κεντρώο προφίλ διακυβέρνησης του προκατόχου του. Τι κοινό συνδέει αυτές τις ανατροπές; Ο δημοκρατικός ριζοσπαστικός ρεαλισμός, που επαναφέρει την ανάγκη επανάκτησης του δημόσιου ελέγχου.

Η επαναφορά δηλαδή στρατηγικών τομέων της οικονομίας, κρίσιμων υποδομών και δικτύων (όπως η ενέργεια, το νερό και οι μεταφορές) υπό την ιδιοκτησία ή τον αποφασιστικό έλεγχο του κράτους και των τοπικών κοινωνιών. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ανατροπές ξεκινούν από τους τοπικούς χώρους της διοίκησης, ως ένδειξη της ανάγκης επανασύνδεσης του κέντρου με την τοπικότητα των ανθρώπινων αναγκών.

Γιατί η πόλη μπορεί να γίνει σήμερα ένα ζωντανό εργαστήριο προοδευτικής διακυβέρνησης. Αυτό ασφαλώς απαιτεί έναν μετασχηματισμό του πολιτικού (κυβερνητικού) συστήματος από τη μονοδιάστατη δημοσιονομική διαχείριση σε παραγωγικούς συνασπισμούς κοινωνικών αναγκών επανάκτησης του μέλλοντος.

Στην Αμερική, κλειδί για αυτό είναι η νέα γενιά, που βιώνει χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο από εκείνο των γονιών της και αντιδρά δυναμικά, συμμετέχοντας όλο και πιο ενεργά στην πολιτική διαδικασία. Χτυπάει πόρτες, πραγματοποιεί τηλεφωνικές επικοινωνίες και ψηφίζει μαζικά -σε αριθμούς ρεκόρ- προοδευτικούς υποψηφίους.

Γιατί οι νέοι κατανοούν ότι η υγειονομική περίθαλψη αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα, ότι πρέπει να επενδύσουμε στην προσιτή στέγαση και όχι σε ατέρμονους πολέμους, ότι πρέπει να στηρίξουμε τα δημόσια πανεπιστήμια και τη δωρεάν φοίτηση και ότι η τεχνητή νοημοσύνη οφείλει να υπηρετεί το σύνολο της ανθρωπότητας και όχι μόνο τους ολιγάρχες των κολοσσών της τεχνολογίας.

Τα παραπάνω οδηγούν στο πραγματικό δίλημμα: Οι προοδευτικές πολιτικές πρέπει να γίνουν δύναμη ανατροπής ή δύναμη αφομοίωσης; Το δίλημμα χρειάζεται να απαντηθεί εγκαίρως και σωστά. Αλλιώς, ο κίνδυνος δεν είναι απλώς να χαθεί ακόμη μία εκλογική μάχη. Αυτή τη φορά, ο κίνδυνος είναι να χαθεί ο ίδιος ο ιστορικός ρόλος ύπαρξης της δημοκρατικής παράταξης.

Η απάντηση και οι νέες πολιτικές του ΠΑΣΟΚ επιβάλλεται να ξεκινούν από τη συνεδριακή απόφαση του ΟΧΙ της ανατροπής και της υπέρβασης.

● Δήμαρχος Αθηναίων

Κάλας , ο ρηξικέλευθος ποιητής, που αγνοήθηκε από τους κριτικούς της Γενιάς του 30

Κάλας , ο ρηξικέλευθος ποιητής, που αγνοήθηκε από τους κριτικούς της Γενιάς του 30

Την Ευρυδίκη που θα χάσεις την έχεις ήδη χάσει...

10
Την Ευρυδίκη που θα χάσεις την έχεις ήδη χάσει
ήσουν εσύ η Ευρυδίκη όταν ο Χάρος
απ’ την ζωή και την Ελένη σου
να σ’ αποσύρει τάχθηκε.

Σε ξαναείδε η μέρα.
Ρίξε πίσω σου το τέλος που μας προσδοκά
ατένισε άσβηστον φως. Φως κι ο λόγος.
Ζει του Ολυμπιονίκη μονάχα ο Πίνδαρος.
Ρήματα Σίβυλλας, αποφάσεις κύβων
το σεληνόφως της Ελένης
της φλογεράς λύρας η αδαμάντινη λάμψη
διακόπτουν το χάος.

Νικόλαος Κάλας. 1977. Οδός Νικήτα Ράντου. Αθήνα: Ίκαρος

*Νικόλας Κάλας - Βικιπαίδεια

**:BiblioNet : Κάλας, Νικόλαος, 1907-1988 

 

Νικόλας Κάλας, "Δεύτερο Βιβλίο"

Αντανακλάται κι η μνήμη. Μετριέται
το ταξίδι μου στη Σύρο απ’ το Μανχάτταν
η νέα Ερμούπολη
Μ’ αντάμωσε το ταχύπλοο μ’ επαναλήψεις.
Γιομάτο το κατάστρωμα από σάρκες μ’ επαλήψεις.
Κάποιος αφοντούριστος Ερμής σαγήνεψε τις προάλλες
φορτίο υπερβορείων: «Οκταήμερη διαμονή
από Τετάρτη σε Τετάρτη σε αφροδισία μυκονιάτικη».
Πασίδηλα χωρίς Απόλλωνα ακτινοβολάει
ο ήλιος τα κορμιά ειδωλολατρών.
Ο κύριος Προϊστάμενος της Πρώτης πάει για την Τήνο
τό ‘ταξε τάμα. Ωχρός νέος μια και θεραπεύτηκε
απ’ τα αφροδισιακά, οικογενειακό την Παναγία
θα προσκυνήσει: «Αυτήνε λατρεύω – παπάδες να μη δω».
Η έγκυος σύζυγός του κι άλλες κυρίες
περιφρονούνε τα γυμνά μα όχι και τους λουκουμάδες.
Δεν είναι για μένα η μετάληψη, πρόληψή μου
κύπελλο κυκλαδικού πολιτισμού: το ερμηνεύω
Διπρόσωπος ο Ερμής: «Δεύτερος λογαριασμός»
Χρημάτων και λόγου. «Commerce des idees»
όπως λένε οι Φράγκοι. Η συναλλαγή ιδεών με θέλγει.
Επέστρεψα απ’ τήν Έρμούπολη αυθημερόν
Ο κύριος Προϊστάμενος δεν ανταπέδωσε τον χαιρετισμό μου.
Στον πηγαιμό του είχα πει πώς ήμουν άθεος.
Με μαντολίνα καλοπλόκαμος τροβαδούρος
απόγονος Σαξόνων μας συναρπάζει
με το βαρύ παράπονο άνεργων κι αλητών.
Είναι με άδεια Τμηματάρχης στην ΕΞΟΝ
στη Σαουδική Αραβία. Πέντε ώρες πτήσης
από τη Μύκονο. Τον περιμένει στο Φρίσκο
Βιετναμέζα σύζυγος.
Συνταξιδεύει ο άδελφός του, λιγότερο ωραίος
Ταγματάρχης αμερικανικής μονάδας στο Έσσεν
Αφήκε τη γυναίκα του στο Κάσσελ. Τρεις ώρες απ’ τη Γλυφάδα.
Εξόν από κοινό επίθετο και σειρηνικών διαθέσεων
δέν μοιάζανε καθόλου στην όψη και στο φέρσιμο.
Άμα προ του τέλους του έτους επιστρέφουν
μου υποσχεθήκανε να επισκεφθούνε την Ερμούπολη.
Πλούσιο νησί η Σύρος, με ναυπηγεία
και παγκοσμίους συνδιαλέξεις.
Των παππούδων τα στάρια της Ρουμανίας
και τα μπαμπάκια της Αλεξάντρειας
αντικατασταθήκανε απ’ τα πετρέλαια.
Στά δεύτερα βιβλία προστεθήκανε
σημαίες ευκαιρίας.
Επί Τουρκοκρατίας η Καθολική Εκκλησία
δεν ήταν κι αυτή σημαία ευκαιρίας;
Των χιωτοσυριανών καλαμαράδων το μελάνι μου
δεν στέγνωσε. Οστρακίζομαι. Συντάσσω
συμβόλαια με δαίμονες.
Στων Ηνωμένων Εθνών την ολυγυάλινη πλάτη
αντανακλάται Ερμούπολη μοναδική
πανιά, φορτηγά, τουριστικά κυλάνε
στην αντίπερα όχθη σχέδια και πράματα.
Στο Αιγαίο αυτή την ώρα απλώνεται σκοτάδι.
Εδώ τις προάλλες ηλεκτροπληξία ξέσπασε.
Έγινε η νύχτα νύχτα. Νύχτα αμηχανίας
άλογος. Αποκαλυπτική.
Ιούνιος – Ιούλιος 1977

Νικόλαος Κάλας, «Δεν γράφω για να διαβαστώ, αλλά για να ξαναδιαβαστώ»

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΤΣΟΥ
Πηγή: avgi.gr

---

Συμπληρώνονται φέτος τριάντα χρόνια από το θάνατο του Νίκου Καλαμάρη/Nicolas Calas (1907-1988). Και πώς ο υπογραφόμενος το παρόν κείμενο μπορεί να στοιχειοθετήσει μια «παρέμβαση»; Ας πιάσουμε τα πράγματα από τη ρίζα. Δεν θα έπρεπε να εκληφθεί ως «παράδοξο», υπερρεαλιστικής καταγωγής ή όχι, η οργάνωση από έναν Τομέα Φιλοσοφίας επιστημονικού συνεδρίου με αφορμή τα ογδόντα χρόνια από το πρώτο Μανιφέστο του υπερρεαλισμού, όπως έγινε το 2004, ή το 2005 με αντικείμενο το έργο του θεωρητικού του, του Ν. Καλαμάρη.
Η θεματική αυτού του δεύτερου συνεδρίου κατανέμεται σε τρία μέρη: η ποίηση και η ποιητική - οι αισθητικές και οι φιλοσοφικές ιδέες - οι πολιτικές αντιλήψεις. Ο ποιητής λοιπόν Νικήτας Ράντος, ο κριτικός και πολιτικός αναλυτής Μ. Σπιέρος, ο Nicolas Calas των Παρισίων και της «μανχατανής Βαβυλώνας», αυτός τελοσπάντων που στις αρχές της δεκαετίας του ’30 ζητούσε στον ουρανό του να τοποθετήσει «δυο φεγγάρια ανόμοια», «το ’να μικρό σαν παιδί, τ’ άλλο μεγάλο σαν παράπονο», ποιος ήταν;
Ας μου επιτραπεί να πω ότι τον γνώρισα από κοντά μέσω του «Πολιτικού και Πολιτιστικού Ομίλου Πρωταγόρας», όταν μού τον σύστησε ο Μιχάλης Ράπτης/Pablo, τον Ιούνιο του 1983, κατά τη συμμετοχή μου στο διεθνές συνέδριο: «Ο Karl Marx και η εποχή μας», με την ανακοίνωση: «Για την επικαιρότητα της φιλοσοφίας του Marx». Ένα τμήμα της είχε ήδη εμφανισθεί στην Αυγή (25.3.1983). Ίσως η κατακλείδα της να αποτέλεσε το έναυσμα της πρόσκλησής μου από τον Ράπτη καθώς και της συζήτησης που ανοίξαμε με τον Καλαμάρη που παρέμενε ευθυτενής με απλανή και συνάμα διαπεραστικά μάτια. Δηλαδή: «Η ιστορική ανάπτυξη της μαρξιστικής φιλοσοφίας βασίζεται σε έναν γόνιμο διάλογο της σκέψης του Marx με τα προβλήματα που τέθηκαν ώς τις μέρες μας και αντιμετωπίσθηκαν με τη μέθοδο που αυτός καθιέρωσε. Όλοι οι παράγοντες αυτού του διαλόγου δεν ήταν ποτέ δεδομένοι: ούτε η διδασκαλία (αφού ήρθαν στην επιφάνεια έργα εντελώς άγνωστα) ούτε η μέθοδος (που κατακτάται και δεν προικοδοτείται από καμιά κομματική επιφοίτηση) ούτε ο προβληματισμός μιας εποχής».
Το τελευταίο μάλιστα σημείο υπήρξε και το αφετηριακό μου ερέθισμα για την εκδίπλωση της μακράς αρχειακής έρευνας που οδήγησε στην πεντάτομη σύνθεση: Η σοσιαλιστική σκέψη στην Ελλάδα, όπου στον τρίτο τόμο απλόχερα βρήκε τη θέση του και ο Καλαμάρης, καθώς και σε μικρότερες κατοπινές δημοσιεύσεις, χωρίς να παραλείπω εδώ τις εκτενείς συζητήσεις μου με τον Pablo στο Café Zimmer των Παρισίων κατά το πανεπιστημιακό έτος 1987/1988, λίγο πριν από το θάνατο τού Καλαμάρη και με αντικείμενο το έργο του. Τα υπογραμμίζω όλα αυτά γιατί φαίνεται πως τα αγνοούν όσοι και όσες, παλαιότερα και ιδίως τελευταία, καταγίνονται με τη βιβλιογραφική επισκόπηση της ερευνητικής συγκομιδής και γενικότερα με θέματα της ιστορίας των αισθητικών και πολιτικών ιδεών από το Μεσοπόλεμο ώς σήμερα.
Ο τιμώμενος θα πρέπει να ένιωθε αρκετά ήσυχος. Το φόβο του που εξομολογήθηκε το 1939 στον Γ. Θεοτοκά, δηλαδή μήπως θα γυρίσει κάποτε στην Ελλάδα σαν τον ήρωά του Ευριπίδη Πεντοζάλη και θα διηγείται την «ιστορία μιας αποτυχημένης ζωής» ή σαν τον Καζαντζάκη που αποσύρθηκε σε κάποιο νησί, γράφοντας «κακά ποιητικά έργα», ήδη τον έχει διασκεδάσει η παρουσίαση στα ελληνικά των κυριότερων έργων που δημοσίευσε στη Γαλλία και τις Ενωμένες Πολιτείες καθώς και η αρκετά πλούσια βιβλιογραφική συγκομιδή για τη μελέτη τους.
Θα μπορούσα να σταθώ, ειδικότερα, σε ένα σημείο του προβληματισμού του Καλαμάρη. Στην απόπειρά του να ασκήσει «ιστορική κριτική», θέτει ως κανονιστικό πλαίσιο κατανόησης των μορφών ποιητικής τέχνης τον υπερρεαλισμό που λειτουργεί ωs «φάκελος αδιαλλαξίας» για ό,τι προϋπήρξε. Τούτο άλλωστε σημαίνει ότι είναι σύμφωνος και με την πρακτική και με τους θεωρητικούς αυτού του κινήματος, όπως άλλωστε ο ίδιος μόλις το 1937 αποδέχεται την προσχώρηση σ’ αυτό. Ειδικότερα, στον ιστορικό ορίζοντα τnς νεωτερικής τέχνης η χεγκελιανή τελεολογία που υποβαστάζει το σχήμα τns «ανώτερης σύνθεσης» νομιμοποιεί την ιδέα για το πλήρωμα τnς οικείας ανάπτυξης, με την έννοια ότι ο υπερρεαλιστής Breton έχει την αρμοδιότητα να αποφαίνεται πόσο κοντά στο αισθητικό του ιδεώδες βρίσκονται όσοι προηγήθηκαν. 0 «κανόνας» και σ' αυτή την περίπτωση ανανοηματοδοτεί την «παράδοση» με γνώμονα το αξιολογικό πρωτείο που διασφαλίζει ό,τι σήμερα θεωρείται «μοντέρνο». Επομένως μόνον έτσι και ο ρομαντισμός, είτε ως «πρόδρομος», παλαιότερα, είτε ως εντεταγμένος τώρα στον υπερρεαλισμό, αποκτά θετικό πρόσημο. Μολονότι δεν επιμένει ο Καλαμάρης στην ακριβέστερη ιστορική τοποθέτηση των απαρχών του ρομαντισμού, αρκούμενος στους κοινούς τόπους για το πολέμιό του, δηλαδή για το «αναλυτικό, αρνητικό πνεύμα, το διάδοχο του αιώνα των Φώτων», δεν παραλείπει να «γειώσει» τη λειτουργία του κανονιστικού προτύπου των αισθητικών του προτιμήσεων στην κοινωνική και πολιτική συγκυρία.
* Ο Παναγιώτης Νούτσος είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής φιλοσοφίας του Παν/μίου Ιωαννίνων
________________

 

 

Νικόλαος Κάλας: «Η τέχνη είναι πυριτιδαποθήκη» 

 Ομιλητές: Κώστας Κρεμμύδας, ποιητής-εκδότης, Μιχάλης Χρυσανθόπουλος, καθηγητής Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας στο Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Χάρης Οταμπάσης, φιλόλογος, υποψήφιος διδάκτωρ του ΔΠΘ. Βιντεοσκοπημένη παρέμβαση: Νάνος Βαλαωρίτης.

The Divorce of Lady X/Το Διαζύγιο της Λαίδης Χ (1938): Χιούμορ και ρομαντισμός

Το Διαζύγιο της Λαίδης Χ
Divorce of Lady X

Κομεντί 1938 | Έγχρ. | Διάρκεια: 92'

Αγγλική ταινία του Τιμ Γουίλαν, με τους Λόρενς Ολίβιε, Μερλ Όμπερον, Ραλφ Ρίτσαρντσον.

Ένας δικηγόρος που ειδικεύεται στα διαζύγια και δεν τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση για το γυναικείο φύλο, μοιράζεται για ένα βράδυ την ίδια σουίτα με μια όμορφη νεαρή γυναίκα που νομίζει ότι είναι η εν διαστάσει σύζυγος ενός νέου πελάτη του.Αποτέλεσμα : κεραυνοβόλος έρωτας και ένα απίθανο μπέρδεμα μεταξύ αλήθειας και ψέματος.

Έξυπνη στημένη  κωμωδία που  διατηρεί τη δροσιά της παρά τις... πολλές ρυτίδες της ... Μια φάρσα χτισμένη πάνω στο πασίγνωστο θέμα των κωμικών συνεπειών της λανθασμένης ταυτότητας.

Φινετσάτη κομεντί παρεξηγήσεων με μυθικούς σταρ στο καστ.

Η Μerl  Oberon εντυπωσιάζει. Ο Olivier αποδίδει το ρόλο του αρκετά καλά. Δύο ερμηνείες που λάμπουν είναι αυτές των Ralph Richarson και Morton Selten.

Μια ταινία   με ιδιαίτερη ιστορική (για τον κινηματογράφο) αλλά  και κοινωνιολογική  αξία, γιατί  μας δίνει το κλίμα της ανεμελιάς που επικρατούσε  στους κύκλους του κοσμικού  Λονδίνου λίγο πριν ξεσπάσει ο αιματηρός Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος.

Wikipedia=>The Divorce of Lady X

ΤΗΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΕΚΛΕΨΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ  ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ... ΤΙΣ ΠΙΤΖΑΜΕΣ ΤΟΥ!

Ικέτες ενός παράφρονα

 Όταν θαυμάζεις τα τέρατα, εξομοιώνεσαι μαζί τους

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Η ανθρωπότητα σε κίνδυνο: κλιματική κρίση, μετακινήσεις πληθυσμών, ανισότητες, υπερπληθυσμός, ανεξέλεγκτη τεχνολογική έκρηξη, πολεμικές εμπλοκές πυρηνικών δυνάμεων.

Μετά από τα δύο αιματοκυλίσματα του προηγούμενου αιώνα που προκάλεσε η Ευρώπη, το παγκόσμιο σύστημα ισορροπιών που κατάφερε να διαμορφώσει η διεθνής πολιτική τάξη των δύο εκατοντάδων κρατών – απειλείται από την Αμερική.

Η πιο άρτια Δημοκρατία στην πιο ισχυρή χώρα του πλανήτη παρήγαγε ένα φαινόμενο που καταλύει τα παγκόσμια επιτεύγματα οκτώ δεκαετιών: το φαινόμενο Τραμπ.

Ένας ανισόρροπος κραδαίνει την τρομακτικά φονική μηχανή της υπερδύναμης και τη μεταχειρίζεται ανάλογα με τις διαθέσεις του –με ψυχιατρικές εκδηλώσεις– και τα προσωπικά συμφέροντά του – που γίνονται όλο και πιο προκλητικά.

Δεν υπάρχει πλέον διεθνές δίκαιο, έννομη τάξη μεταξύ των κρατών, παγκόσμιοι οργανισμοί, διακρατικές διευθετήσεις, κανόνες συμπεριφοράς – στην ειρήνη και τον πόλεμο.

Ο παράφρων ένοικος του Λευκού Οίκου επεμβαίνει ως… Θεός –δίκην Ρωμαίου αυτοκράτορα– και διακηρύσσει ότι τα πάντα κρίνονται από τη βούλησή του. Όποιος έχει αντίρρηση, δέχεται την επίσκεψη των «ωραίων» οπλικών συστημάτων του με τα «καταπληκτικά» δολοφονικά αποτελέσματά τους.

Όταν δεν δηλώνει «ειρηνιστής» πυροδοτώντας πολέμους, ξαναμοιράζει την επιρροή στη γήινη σφαίρα, υπέρ του εαυτού του. Διεκδικεί τη Γροιλανδία, τον Παναμά, τον Καναδά, τη Βενεζουέλα, την Κούβα και τώρα τα Στενά του Ορμούζ.

Ανατινάζει θεσμούς που άντεξαν αιώνες στη χώρα του, σε άλλες χώρες και στις σχέσεις μεταξύ κρατών. Με το λεξιλόγιο των 500 λέξεων που αρθρώνει, απευθύνεται στην παγκόσμια κοινότητα σαν φέουδό του και απειλεί την ελευθερία, την ενημέρωση, τη Δικαιοσύνη, τις ουμανιστικές κατακτήσεις.

Θεωρεί προνόμιό του να βομβαρδίζει, να δολοφονεί, να επιβάλει δασμούς, να ανακηρύσσει «φίλους» και «εχθρούς». Με κριτήρια το «αμερικανικό» και το προσωπικό του συμφέρον.

Αποσύρει τις ΗΠΑ από διεθνείς συμφωνίες και οργανισμούς, ακυρώνει παραδοσιακές συμμαχίες και συμμαχεί με παραδοσιακούς αντιπάλους, απαγάγει εκλεγμένο ηγέτη χώρας-μέλους του ΟΗΕ, υιοθετεί τον εγκληματία Νετανιάχου και συναλλάσσεται με τον Πούτιν και τον Ερντογάν.

Στο βιβλίο του «Εξηγώντας τον Τραμπ» – από τις εκδόσεις Πατάκη- ο πολιτικός επιστήμονας Τάκης Σ. Παππάς ορίζει ως βασικά στοιχεία του Τραμπ «την απόλυτη ταύτιση της εξουσίας με το πρόσωπό του», την «απονομιμοποίηση των θεσμών» εντός και εκτός ΗΠΑ και την ικανότητα να «κινητοποιεί μεγάλες κοινωνικές μάζες μέσω σύγκρουσης».

«Ψεύτης, νάρκισσος, απατεώνας», αναφέρει σε βιβλίο της μια ανιψιά του. Μανιακός, αλλά και με άνοια, διατυμπανίζει την εξ ουρανού αποστολή του. Ήδη από την πρώτη θητεία του, χιλιάδες επαγγελματίες της ψυχικής υγείας δήλωναν ενυπογράφως ότι πρέπει να απομακρυνθεί ως ψυχικά ασθενής.

Αποτελεί παγκόσμιο κίνδυνο, καθώς ειδικοί στην Αμερική βεβαιώνουν ότι δεν έχει «σώας τας φρένας». Οι αηδιαστικές αυτοπαρουσιάσεις του συνδυάζονται με αθλιότητες κατά των προηγούμενων προέδρων και θεσμικών παραγόντων, και με τη διαφήμιση συμπεριφοράς νταή.

Το δείχνει απέναντι και στο μεγαλύτερο επίτευγμα της ανθρωπότητας στους τομείς της ευημερίας, της Δημοκρατίας, των ελευθεριών, των δικαιωμάτων και της ειρήνης: την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γι’ αυτόν τον άνθρωπο μιλάμε.

Ωστόσο, απροκάλυπτα θαυμαστής του, ο αντιπρόεδρος της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης –και από κοντά ο Πλεύρης και ο γραμματέας Κυρανάκης– τον χαρακτηρίζει «ηγέτη του δυτικού κόσμου» και του ρίχνει την ιδέα να «μείνει στην ιστορία για χιλιάδες χρόνια»: συμβάλλοντας στην επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Όταν θαυμάζεις τα τέρατα, εξομοιώνεσαι μαζί τους. Αλλά ρε «γαμώτο», που θα έλεγε και η Πατουλίδου: Πρωθυπουργός δεν υπάρχει να σταματήσει τον διασυρμό της κυβέρνησής του και τον εκφυλισμό της πολιτικής;

ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR

Θυμόμαστε τον σπουδαίο Ανταίο Χρυσοστομίδη (έντυπο και τηλεοπτικό)

 

1.Μνήμη Ανταίου Χρυσοστομίδη- Οι κεραίες της μνήμης

της Χρύσας Φάντη

 oanagnostis.gr

7–9 λεπτά

---

Η ενιαία έκδοση των Κεραιών της εποχής μου με αφορμή τα δέκα χρόνια από τον πρόωρο θάνατο του Ανταίου Χρυσοστομίδη (Κάιρο 1952 – Αθήνα 2015) ─εκτός από το ίδιο το εκδοτικό γεγονός της επανεμφάνισης ενός εξαιρετικά σημαντικού έργου─ έρχεται να επιβεβαιώσει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη λογοτεχνία και, μέσω αυτής, τον κόσμο. Όσοι παρακολουθούσαμε στην ΕΡΤ τη σειρά «Οι κεραίες της εποχής μας», με παρουσιαστή τον ίδιο τον συγγραφέα και συμπαρουσιάστρια τη Μικέλα Χαρτουλάρη ─η οποία, συν τοις άλλοις, προλογίζει τον τόμο─, ανακαλούμε με νοσταλγία και δέος τα ταξίδια τους σε Ευρώπη, ΗΠΑ, Νότια Αμερική, Ασία, Αφρική, και τις σπάνιες συνεντεύξεις με μια μεγάλη γκάμα συγγραφέων διεθνούς εμβέλειας.

Η συγκεκριμένη τηλεοπτική σειρά, φωτίζοντας ποικιλότροπα τη ζωή και τη σκέψη των σνεντευξιαζόμενων, αναδείκνυε ταυτόχρονα τις οπτικές με τις οποίες η ιστορία, περνώντας μέσα από τις ανθρώπινες συνειδήσεις, μετασχηματίζεται σε λογοτεχνία.  Θυμόμαστε, μεταξύ άλλων, τον Ουμπέρτο Έκο στο σπίτι του, τον Ορχάν Παμούκ να προσπαθεί να εξηγήσει τις αντιφάσεις της σύγχρονης Τουρκίας ─μιας χώρας που κοιτούσε ταυτόχρονα προς την Ανατολή και τη Δύση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται─, τον Άμος Οζ να αναμετριέται με το αδιέξοδο της Μέσης Ανατολής, αλλά και την Ναντίν Γκόρντιμερ, τον Τζον Μπάνβιλ, τον Χαβιέρ Μαρίας, τη Μάργκαρετ Άτγουντ, τον Κλάουντιο Μάγκρις, τον Αλάα αλ Ασουάνι, τον Τζον Λε Καρέ και πολλούς ακόμη ─ τετ α τετ και απευθείας στον χώρο τους. Βλέποντας τότε την εκπομπή, είχαμε την αίσθηση ότι οι συγγραφείς αυτοί εξακολουθούσαν να αποτελούν όχι μόνο κορυφαίους λογοτέχνες αλλά και εμβληματικούς ιστορικούς μάρτυρες.

Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης και η Μικέλα Χαρτουλάρη ταξίδευαν στις τέσσερις γωνιές του κόσμου, από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Αβάνα και το Μπουένος Άιρες, από τη Μαδρίτη και την Τεργέστη μέχρι τη Μόσχα, από το Γιοχάνεσμπουργκ μέχρι το Δουβλίνο και τη Στοκχόλμη, για να συναντήσουν ανθρώπους που κουβαλούσαν μέσα τους ολόκληρες εποχές. Η μεταφορά αυτής της εμπειρίας στο χαρτί θα μπορούσε εύκολα να είχε καταλήξει σε μια απλή καταγραφή συνεντεύξεων. Ο Χρυσοστομίδης, όμως, διέθετε μια σπάνια ιδιότητα: ήξερε να ακούει. Και, ακόμη περισσότερο, να συνδέει όσα άκουγε με ευρύτερα ιστορικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα, έτσι ώστε τελικά τα έργα και τα γραπτά του να ξεπερνούν κατά πολύ το πλαίσιο μιας στενά δημοσιογραφικής ενασχόλησης.

Γεννημένος στο Κάιρο, γιος του δημοσιογράφου Σοφιανού Χρυσοστομίδη, μεγαλωμένος μέσα στη δίνη των πολιτικών συγκρούσεων της μετεμφυλιακής Ελλάδας, ο Χρυσοστομίδης έζησε από κοντά την εμπειρία της εξορίας, της δικτατορίας, της πολιτικής στράτευσης. Έφυγε νέος για τη Ρώμη, οργανώθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού, σπούδασε αρχιτεκτονική· ωστόσο, η πορεία του τον οδήγησε τελικά στη μετάφραση, στη δημοσιογραφία και στην επιμέλεια βιβλίων. Διόλου τυχαία, συνήθιζε να λέει ότι πίσω από κάθε μεγάλο συγγραφέα κρύβεται ένα βάσανο. Στις Κεραίες της εποχής μου αυτή η αντίληψη αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο. Οι συγγραφείς προς τους οποίους στρέφεται παραμένουν ευάλωτοι άνθρωποι, φοβούνται, αμφιβάλλουν, πενθούν, αντιστέκονται,  αναμετρώνται καθημερινά με τις ίδιες αντιφάσεις που αντιμετωπίζουν και οι κοινωνίες τους.

Στο βιβλίο συναντάμε τη Χέρτα Μίλερ να κουβαλά το τραύμα μιας ζωής ανάμεσα σε διαφορετικές γλώσσες, επώδυνες ενοχές και διώξεις, τον Νταβίντ Γκρόσμαν να επιμένει στη δημόσια παρέμβαση ακόμη και όταν αυτή έχει προσωπικό κόστος, τον Αντόνιο Λόμπο Αντούνες να αναφέρεται στον πόλεμο της Αγκόλας περιμένοντας τα αποτελέσματα κρίσιμων ιατρικών εξετάσεων, τον Λεονάρντο Παδούρα να αφηγείται την Κούβα της επανάστασης και των διαψεύσεων, ισορροπώντας ανάμεσα στην κριτική και την αγάπη για την πατρίδα του.

Διαβάζοντας το έργο, το οποίο είχε συγκεντρωθεί και κυκλοφορήσει για πρώτη φορά σε δύο τόμους την περίοδο 2012-2013 (και τότε από τον Καστανιώτη αλλά πλέον και οι δύο  εκείνοι τόμοι είναι εξαντλημένοι), έχει κανείς την αίσθηση ότι παρακολουθεί μια άτυπη ιστορία του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα. Μια ιστορία ειπωμένη από εκείνους που βρέθηκαν μέσα στις δίνη της Ιστορίας και τις μεγάλες αναταράξεις της: τις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής, την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, το απαρτχάιντ, το Μεσανατολικό ζήτημα, την Αραβική Άνοιξη, την αργή διάβρωση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, τις συγκρούσεις ταυτοτήτων που χαρακτήρισαν τον νέο αιώνα. Και όλα αυτά μέσω μιας βαθιά ριζωμένης εμπειρίας και μιας συνομιλίας που δεν έμενε στις επίπεδες αναλύσεις της επικαιρότητας.

Ο Χρυσοστομίδης, ο άνθρωπος που επί δεκαέξι χρόνια ήταν υπεύθυνος για την πρωτοπόρα σειρά της μεταφρασμένης λογοτεχνίας στις εκδόσεις Καστανιώτη, χρειάστηκε τρία χρόνια επιμονής για να κερδίσει την εμπιστοσύνη της Μίλερ. Τελικά τα κατάφερε όταν της μίλησε για τη δική του εμπειρία ως παιδιού μιας οικογένειας σημαδεμένης από τη δικτατορία. Η αναγνώριση ενός κοινού τραύματος άνοιξε τον δρόμο για μια συνομιλία που ο ίδιος χαρακτήριζε ως μία από τις πιο συγκλονιστικές της ζωής του. Ως δεινός μεταφραστής περισσότερων από εβδομήντα εννέα βιβλίων, ως επιμελητής που ανανέωσε καθοριστικά το τοπίο της μεταφρασμένης λογοτεχνίας στην Ελλάδα, ως δημοσιογράφος και ως δημιουργός της εν λόγω τηλεοπτικής σειράς, υπηρέτησε με συνέπεια την ιδέα ότι η λογοτεχνία αποτελεί μια μοναδική μορφή γνώσης και ενσυναίσθησης.

Στις Κεραίες της εποχής μου, κάθε πορτρέτο δημιουργού είναι και ένας μικρός διάδρομος που οδηγεί από την ατομική εμπειρία στη συλλογική. Πώς, όμως, γεννιούνται τα μεγάλα έργα; Από ποιες ιστορικές συνθήκες τροφοδοτούνται και σε ποια υπαρξιακά ερωτήματα επιχειρούν να απαντήσουν; Θα ήταν αφελές να περιμέναμε από ένα μυθιστόρημα να μεταμορφώσει άμεσα κοινωνίες ή να ανατρέψει πολιτικές ισορροπίες. Σε μια περίοδο, μάλιστα, όπου η δημόσια συζήτηση καθορίζεται ολοένα και περισσότερο από την ταχύτητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και τη βραχύβια επίδραση της επικαιρότητας, ο ρόλος της λογοτεχνίας μοιάζει να έχει υποχωρήσει. Παρά ταύτα, συνεχίζουμε να της αποδίδουμε έναν σχεδόν μεσσιανικό ρόλο. Ίσως γιατί κάθε μεγάλη κοινωνική μεταβολή προϋποθέτει μια αλλαγή στη σκέψη και τη φαντασία των ανθρώπων. Οι δημοσιογράφοι καταγράφουν εξελίξεις. Οι ιστορικοί επιχειρούν να οργανώσουν το παρελθόν σε αφηγήσεις αιτίων και αποτελεσμάτων. Οι συγγραφείς πάνε πιο βαθιά, εξερευνούν τις σιωπές, τις αντιφάσεις, τους φόβους και τις ελπίδες που δεν χωρούν εύκολα σε μια πολιτική ομιλία ή σε ένα δημοσιογραφικό ρεπορτάζ.

Σήμερα, αρκετοί από τους ανθρώπους που μιλούν μέσα από τις σελίδες του τόμου ─ο Άμος Οζ, ο Πολ Όστερ, ο Κάρλος Φουέντες, ο Χένινγκ Μάνκελ, ο Ντάριο Φο, ο Αντόνιο Ταμπούκι, ο Αβραάμ Γεοσούα, ο Σέρχιο Πιτόλ, ο Χάρι Μούλις (και όχι μόνο)─ έχουν σιγήσει. Το ίδιο και  ο Χρυσοστομίδης. Αυτό δεν σημαίνει ότι, ανατρέχοντας στις σελίδες του και το ποικίλο υλικό του έχει κανείς την αίσθηση ενός μνημόσυνου. Ο παρών τόμος, εκτός από παρακαταθήκη των σχολιασμών και της ιδιαίτερα τολμηρής κριτικής ματιάς του συγγραφέα με αφορμή τις συνεντεύξεις, των βιβλίων που μετέφρασε και των ευαίσθητων αναφορών του στη διεθνή και την εγχώρια γεωπολιτική του καιρού του ─από τη δικτατορία του 1967-1974 μέχρι το 2013─, αποτελεί πρωτίστως μια υπενθύμιση ότι η λογοτεχνία, παρά τις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει, εξακολουθεί να είναι ένας από τους πιο αξιόπιστους συμμάχους μας για την κατανόηση του κόσμου.

Ανταίος Χρυσοστομίδης, Οι κεραίες της εποχής μου, Ταξιδεύοντας με συγγραφείς απ’ όλο τον κόσμο, Εισαγωγή: Μικέλα Χαρτουλάρη, Καστανιώτης 2025

 2. ΟΙ ΚΕΡΑΙΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ /ΟΛΗ Η ΣΕΙΡΑ

 (22 επεισόδια)

1 - Ίρβιν Γιάλομ

Αρχίζει το ματς

 

Λεξιλογικά του ποδοσφαίρου (από την ΕφΣυν)

Νίκος Σαραντάκος

21 Αυγούστου, 2026

sarantakos.wordpress.com

Αναδημοσιεύω σήμερα το προχτεσινό άρθρο μου στην Εφημερίδα των Συντακτών, στην τακτική εβδομαδιαία στήλη μου «Μέσα από τις λέξεις». 

Κάποιο υλικό είναι ήδη δημοσιευμένο, σε διάφορα παλιά άρθρα, άλλο είναι φρέσκο, όπως καινούργια είναι και η δομή του άρθρου. Εδώ έκανα προσθήκες, αλλά ελάχιστες.

Η εικόνα που συνοδεύει το άρθρο είναι από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας. 

Λεξιλογικά του ποδοσφαίρου

Αρχίζει το Σαββατοκύριακο το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, ταιριάζει λοιπόν να λεξιλογήσουμε για αυτό το άθλημα, το πιο αγαπημένο στην Ελλάδα.

Το λέμε ποδόσφαιρο, που είναι μεταφραστικό δάνειο, μεταφορά του αγγλικού football. Στα αγγλικά η λέξη υπάρχει από το 1400 και δήλωνε διάφορα παιχνίδια με μπάλα· οι κανόνες του αθλήματος που μας ενδιαφέρει κωδικοποιήθηκαν το 1863· στις αγγλοσαξονικές χώρες υπάρχουν και άλλα αθλήματα που λέγονται football, όπως το αμερικάνικο ποδόσφαιρο το οποίο, κάπως οξύμωρα, παίζεται κυρίως με τα χέρια. Ο όρος soccer, που προέρχεται από το association (football), δηλώνει ρητά το ποδόσφαιρο.

(Στα αγγλικά πανεπιστήμια, το assoc. έγινε soccer. Κόψανε την αρχή διότι το ass- ήταν κακέμφατο).

Στα ελληνικά η λέξη εμφανίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα. Σε τεύχος της Εφημερίδος των Παίδων του 1889 διαβάζουμε ότι στα βρετανικά σχολεία οι μαθητές παίζουν «το κρίκετ, την ποδόσφαιραν κτλ.» Ποδόσφαιρα αρχικά, και ποδοσφαίρισις, και ποδοσφαιρισμός, αλλά γρήγορα επικράτησε ο όρος «ποδόσφαιρον» που πρώτη φορά τον βρίσκω στην εφημερίδα Άστυ (7.12.1894). Στα αρχικά σχέδια των Ολυμπιακών αγώνων του 1896 προβλέπονταν και αγώνες ποδοσφαίρου, αλλά τελικά δεν έγινε δυνατή η διεξαγωγή τους. Πάντως, στην είδηση του Δεκεμβρίου 1894 αναφέρεται ότι εκδόθηκε, με τη φροντίδα του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου, οδηγός για όσους ήθελαν να επιδοθούν σε αυτή τη νέα άσκηση.

(Το εύρημα του 1889 ανεβάζει μερικά χρόνια τη χρονολογία που δίνει ο Μπαμπινιώτης στο ετυμολογικό του, βασιζόμενος στον Κουμανούδη, 1895).

Ο όρος «ποδόσφαιρο» έχει επικρατήσει απολύτως, αφού το απευθείας δάνειο «φούτμπολ» ελάχιστα ακούγεται, σε αντίθεση με τα άλλα δημοφιλή ομαδικά αθλήματα με μπάλα, όπου τα αντίστοιχα μεταφραστικά δάνεια μόνο στην επίσημη ορολογία χρησιμοποιούνται (καλαθοσφαίριση, πετοσφαίριση, χειροσφαίριση κτλ.) ενώ σε καθημερινή χρήση όλος ο κόσμος λέει μπάσκετ, βόλεϊ, χάντμπολ.

Στην Κύπρο πάντως επιβιώνει ο όρος «ο φούρπος», λέξη που προέρχεται από το football, αν και βέβαια συνήθως λένε ποδόσφαιρο. Και βέβαια, όταν λέμε «πάμε να δούμε μπάλα» ή «να παίξουμε μπάλα» εννοούμε ποδόσφαιρο και όχι άλλο άθλημα, ο δε όρος «μπαλαδόρος» μόνο για (επιδέξιο) ποδοσφαιριστή λέγεται.

Σαν αγαπημένο λαϊκό άθλημα, το ποδόσφαιρο έχει εμπλουτίσει τη φρασεολογία μας με εκφράσεις που χρησιμοποιούνται μεταφορικά και εκτός γηπέδων. Αυτογκόλ λέμε μια ενέργεια που βλάπτει εκείνον που την κάνει, όπως ο ποδοσφαιριστής που βάζει γκολ στην ομάδα του. Παίζει καθυστερήσεις, όταν κάποιος κωλυσιεργεί. Παίρνω κάποιον μονότερμα: μονοπωλώ τη συζήτηση με τον συνομιλητή μου. Πετάω τη μπάλα στην εξέδρα: αλλάζω θέμα στη συζήτηση, επειδή δεν με συμφέρει η τροπή της ή για να αποπροσανατολίσω. Είσαι οφσάιντ: είσαι εκτός θέματος. Δίνω πάσα: βοηθάω κάποιον να κάνει κάτι. Την ιδρώνει τη φανέλα: προσπαθεί ειλικρινά, μια έκφραση που αρέσκεται να χρησιμοποιεί ο ατσαλάκωτος πρωθυπουργός μας. Φάουλ, και χοντρό φάουλ, λέμε το λάθος κάποιου, το ατόπημα. Βγάζω κόκκινη κάρτα, όταν απαγορεύω κάτι. Χάσαμε τη μπάλα, παίξε μπάλα· αμέτρητες είναι.

Αρχικά οι διανοούμενοι αδιαφορούσαν για το ποδόσφαιρο ή ήταν εχθρικοί. Εικοσιδυό λεβέντες και μια μπάλα, σάρκαζε ο Ασημάκης  Πανσέληνος. Οι νεότεροι όχι. «Ωδή στον παίκτη της ΑΕΚ και της Εθνικής Χρήστο Αρδίζογλου» έγραψε ο Γιώργος Μαρκόπουλος, μπαλάντα για τον Μαραντόνα ο Ηλίας Λάγιος, μυθιστόρημα, τη «Φανέλα με το 9», ο Μένης Κουμανταρέας. Παρόλη τη χυδαία εμπορευματοποίηση, το ποδόσφαιρο γοητεύει ακόμα. Αρχίζει το ματς.

ΑΛΗΘΕΙΑ ή ΨΕΜΜΑ;=> «Οχτώ μάρκες γιαουρτιού που πρέπει να αποφεύγουμε οπωσδήποτε και δύο που είναι πραγματικά καλές»

Αναρτούμε αυτό το βίντεο  επειδή   δίνει αρκετές χρήσιμες πληροφορίες για τα κριτήρια της ποιότητας των επεξεργασμένων βιομηχανικών γιαουρτιών, που κυκλοφορούν στα σούπερ μάρκετ.

 

Διατηρούμε όμως σε ισχυρό βαθμό το αίσθημα της αμφιβολίας για τα αξιολογικά κριτήρια που εφαρμόζονται για την εκτίμηση των προϊόντων αυτών, τα οποία, σημειωτέον, ποτέ δεεν εμφανίζονται στο καντράν. 

Εύλογα ερωτήματα: 1. πόσο έγκυρος είναι ο αξιολογητής (όνομα , ιδιότητα, επιστημονική επάρκεια); 2. σε ποιες έρευνες στηρίχθηκε για να  κρίνει με τρόπο αυθεντίας  την ποιότητα των προϊόντων που απορρίπτει  ή , αντιθέτως, συνιστά με θερμά λόγια , τόσο μάλιστα θερμά , ώστε να μας δημιουργεί την υποψία ότι τα διαφημίζει με χονδροειδή τρόπο;

Το σπουδαιότερο ερώτημα : είναι το βίντεο αυτό προϊόν τεχνητής νοημοσύνης;

 

 

 

ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ: τρεις ποιητικές στάσεις

 

Παλλαδάς(4ος-5ος αι.)/Βικιπαίδεια

Παλατινή Ανθολογία, βιβλίο 10, επ. 65 

Πλοῦς σφαλερὸς τὸ ζῆν· χειμαζόμενοι γὰρ ἐν αὐτῷ
πολλάκι ναυηγῶν πταίομεν οἰκτρότερα·
τὴν δὲ Τύχην βιότοιο κυβερνήτειραν ἔχοντες,
ὡς ἐπὶ τοῦ πελάγους ἀμφίβολοι πλέομεν,
οἱ μὲν ἐπ’ εὐπλοΐην, οἱ δ’ ἔμπαλιν· ἀλλ’ ἅμα πάντες
εἰς ἕνα τὸν κατὰ γῆς ὅρμον ἀπερχόμεθα.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ 

Ο βίος: ένα ταξίδι όλο κινδύνους μες στην  καταιγίδα.
Μας βασανίζει κι υποφέρουμε χειρότερα από τους ναυαγούς.
Στο σκάφος της ζωής την Τύχη έχουμε κυβερνήτη
και πλέουμε σαν σε πέλαγος γεμάτοι αμφιβολίες
είτε έχουμε καλό καιρό είτε όχι. Κι όμως, όλοι
στο ίδιο φτάνουμε  λιμάνι , κάτω από τη γη.

ΣΧΟΛΙΑ 

Το επίγραμμα αυτό του Παλλαδά (4ος/5ος αι. μ.Χ.), ανήκει στην επιγραμματοποιία της παρακμής και εκφράζει την πεσιμιστική, άκρως ρεαλιστική, θέαση της ανθρώπινης μοίρας: όλοι, ανεξάρτητα από τις συγκυρίες, καταλήγουμε στον ίδιο τέρμα — τον θάνατο.

 Η μεταφορά της ζωής ως ταξιδιού που καταλήγει σε ένα τελικό λιμάνι είναι ένα από τα διαχρονικά και παγκόσμια μοτίβα στην Λογοτεχνία. Σίγουρα, το επίγραμμα του Παλλαδά που είδαμε δεν είναι μοναδικό· υπάρχουν πολλά αντίστοιχα παραδείγματα, τόσο στην ελληνική όσο και στην ξένη ποίηση.

 Το πιο γνωστό και χαρακτηριστικό ποίημα που βασίζεται σε αυτό το μοτίβο είναι η «Ιθάκη» του Κ.Π. Καβάφη (γραμμένο το 1911): 

 Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.
 

(Επιμέλεια Γ. Π. Σαββίδη. Τα Ποιήματα, Τ. Α’ 1897 - 1918, Ίκαρος 1963)

 ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ

Ο Καβάφης παίρνει την Ομηρική Οδύσσεια και τη μετατρέπει σε μια αλληγορία για το ταξίδι της ίδιας της ζωής. Ενώ ο Παλλαδάς βλέπει το ταξίδι ως μια βασανιστική διαδρομή προς έναν κοινό, σκοτεινό προορισμό (τον θάνατο), ο Καβάφης δίνει έμφαση στην αξία του ίδιου του ταξιδιού. Προτρέπει τον αναγνώστη να εύχεται ο δρόμος να είναι μακρύς, γεμάτος περιπέτειες, γνώσεις και απολαύσεις. Ο τελικός προορισμός (η Ιθάκη, που συμβολίζει τον στόχο ή το τέλος της ζωής) είναι απλώς η αφορμή για το ταξίδι. Ακόμη κι αν τον βρεις φτωχό, δεν σε γέλασε, γιατί σου χάρισε το όμορφο ταξίδι. Η Ιθάκη είναι απλώς η αφορμή. Αν τη βρεις φτωχή, «δεν σε γέλασε», γιατί σου χάρισε το ωραίο ταξίδι. Το τέλος δεν είναι τραγικό, αλλά τελετουργική κατάληξη μιας γεμάτης εμπειρίες και γνώσεις χωροχρονικής πλεύσης.
Και οι δύο ποιητές δέχονται ότι η ζωή έχει έναν προορισμό (ο θάνατος για τον Παλλαδά, η Ιθάκη για τον Καβάφη).
Ο Παλλαδάς αναφέρεται στην Τύχη ως κακόβουλο  κυβερνήτη. Ο άνθρωπος είναι έρμαιο  στα χέρια της και  βασανίζεται παθητικά έως ότου τον καταπιεί η μαύρη γη. 

Ο Καβάφης, έμμεσα, αναγνωρίζει ότι ο ταξιδιώτης συναντά διάφορα εμπόδια (Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες, Ποσειδώνας), όμως η υπέρβαση αυτών  εξαρτάται από την ψυχική του στάση.Θα βγει κερδισμένος αν είναι ο ενεργητικός  ταξιδιώτης , που επιλέγει μέσα από τις δοκιμασίες  να μαθαίνει, να αποκτά πλούσιες εμπειρίες , κρατώντας πάντα ψηλά  τη σκέψη. Η μοίρα του εξαρτάται από την ψυχική προετοιμασία και από τη θετική στάση του απέναντι στις δοκιμασίες .

 

Η συγγραφέας  Vita Sackville-West  περιγράφει επίσης ένα  ταξίδι της ζωής στο σονέτο  Evening, γραμμένο γύρω στα 1920. Σε αυτό, η ποιήτρια παρομοιάζει το ήρεμο λιμάνι ενός καταγάλανου βραδιού με την ποθητή γαλήνη του γήρατος, που έρχεται σαν μια μεγαλοπρεπής απόσυρση  από τη ζωή μετά την «ανεμοδαρμένη νιότη».

Evening

When little lights in little ports come out,
    Quivering down through water with the stars,
    And all the fishing fleet of slender spars
    Range at their moorings, veer with tide about;
    When race of wind is stilled and sails are furled,
    And underneath our single riding-light
    The curve of black-ribbed deck gleams palely white,
    And slumbrous waters pool a slumbrous world;
    —Then, and then only, have I thought how sweet
    Old age might sink upon a windy youth,
    Quiet beneath the riding-light of truth,
    Weathered through storms, and gracious in retreat.

(Collection : Orchard and Vineyard, 1921)

Vita Sackville-West(1892-1962)/Wikipedia

ΝΥΧΤΑ 

[Μετάφραση] 

   
    Όταν τα φώτα προβάλλουν στα μικρολίμανα,
    Τρεμοπαίζοντας μες στα νερά, μαζί με τ' άστρα,
    Κι όλος  ο στόλος των ψαροκάικων με τα λεπτά κατάρτια τους
    Αράζει στα αγκυροβόλιά του, γυρίζοντας με την παλίρροια·
    Όταν ο αγέρας ησυχάζει και τα πανιά μαζεύονται,
    Κι από κάτω από το μοναχικό μας φως  
    Η καμπύλη του μαυριδερού καταστρώματος αχνά λευκαίνει,
    Και τα νυσταγμένα νερά σμίγουν με τον νυσταγμένο κόσμο·
    —Τότε, και μόνο τότε, σκέφτηκα, πόσο γλυκό
   Θα ήταν να καταλαγιάσει το γήρας πάνω σε μια ανεμοδαρμένη νιότη,
    Ήσυχο κάτω απ' το φως-οδηγό της αλήθειας,
   Σμιλεμένο από τις καταιγίδες, και μεγαλόπρεπο καθώς αποσύρεται.

Το σονέτο απεικονίζει μια σκηνή απόλυτης ηρεμίας σε ένα λιμάνι: μικρά φώτα αντανακλώνται στα νερά, ολόκληρος ο στόλος των ψαράδικων  είναι αραγμένος, τα πανιά μαζεμένα, και τα νερά και ο κόσμος ολόκληρος μοιάζουν να έχουν βυθιστεί σε έναν «νυσταγμένο» ύπνο.

Η ομοιότητα του παραπάνω ποιήματος με το επίγραμμα του Παλλαδά είναι επιφανειακή , αν και τα δύο κείμενα χρησιμοποιούν τη θάλασσα και το ταξίδι για να μιλήσουν για την πορεία της ζωής. Ωστόσο, ο Παλλαδάς βλέπει τη ζωή σαν μια συνεχή δοκιμασία της ψυχής και του σώματος , το δε το τέλος της με  πικρία, αφού αποτελεί τη  μετάβαση σε έναν  σκοτεινό προορισμό. 

Αντίθετα,  η Sackville-West , ενώ δέχεται  ότι η νιότη, με την αστασία που τη διακρίνει ,  είναι μια ταραχώδης περίοδος της ζωής του ανθρώπου,  προσδίδει στο τέλος αυτού του ταξιδιού μια αίσθηση γαλήνης, σοφίας και αποδοχής του επερχόμενου μοιραίου.

ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ

 Το επίγραμμα του Παλλαδά λειτουργεί ως αρνητικός πόλος στον άξονα-μοτίβο θάλασσα-ταξίδι-θάνατος. 

Ο Καβάφης ανατρέπει το απαισιόδοξο αντίκρυσμα της ζωής του Παλλαδά, μετατρέποντας το ταξίδι σε αξία per se , σε οδηγό αυτογνωσίας για κάθε τολμηρό άνθρωπο.

 Η Sackville-West θεωρεί αυτονόητες τις περιπέτειες και δοκιμασίες της νιότης, αλλά  εξωραΐζει το τέλος, βλέποντάς τα γηρατειά ως φυσική, ποθητή και αξιοπρεπή απόσυρση – μια ενδιάμεση, μελαγχολικά γαλήνια στάση, που απέχει τόσο από τη μοιρολατρία του Παλλαδά όσο και από τη δυναμική αισιοδοξία του Καβάφη.

Για τον Παλλαδά το ταξίδι είναι μια συνεχής ταλαιπωρία μια δοκιμασία που χάνεται στο τέλος στην ανυπαρξία του θανάτου, ένας προορισμός κοινός, σκοτεινός, χωρίς παρηγοριά.

Για τον Καβάφη είναι  είναι δώρο προς αξιοποίηση. Ο προορισμός δεν είναι αυτοσκοπός μπροστά στην εμπειρία της διαδρομής. Το νόημα βρίσκεται στη συσσώρευση εμπειριών, γνώσεων και απολαύσεων και όχι το να φτάσουμε στον προορισμό μας.

Για τη Sackville-West το ταξίδι είναι ο φυσιολογικός κύκλος μια  ζωής χωρίς δραματικές διακυμάνσεις. Η νιότη δένεται με  τις συνηθισμένες φουρτούνες της , που αργά ή γρήγορα θα περάσουν. Το γήρας όμως φέρνει την απαλλαγή από αυτές. Το τέλος , στην ιδανική του βίωση , είναι η προσωπική γαλήνη ως   στοχαστική   κατάληξη μιας πλούσιας  ζωής.

Μεταφράσεις κειμένων, σχολιασμός  και επιμέλεια ανάρτησης:

Gerontakos

Αύγουστος 2026 

Οι Peanuts του Μαξίμου ως διάκριση των εξουσιών στη «δημοκρατική» Ελλάδα

Δημοκρατία στην Ελλάδα; Ας  γελάσουμε , με την πρωθυπουργό που έχουμε και τους υπηρέτες του σε όλους τους θεσμούς. Ο Γιάννης Δερμεντζόγλου , με ένα σκίτσο του στο tvxs.gr,  τα λέει όλα.

Ennio Morricone - Morricone Groove - vinyl lp album - Charles Bronson, Klaus Kinski

 
1. Citta’ Violenta From Citta’ Violenta (1970) *** missing due to copyright
2. Cosa Avete Fatto A Solange? From Cosa Avete Fatto A Solange? (1972)
3. L’Alibi (Shake N° 1) From L’Alibi (1969)
4. Veruschka From Veruschka Poesia Di Una Donna (1971)
5. La Moda From La Donna Invisibile (1969)
6. Intermezzino Pop From Le Foto Proibite Di Una Signora Per Bene (1970)

Side B

1. Ricreazione Divertita From Cuore Di Mamma (1968)
2. Scusi Facciamo L’Amore? (From Bed To Worse) From Scusi Facciamo L’Amore? (1968)
3. Come Maddalena From Maddalena (1971)
4. Punto E Basta (Titoli Di Testa) From Ad Ogni Costo (1967) *** missing due to copyright
5. Slalom From Slalom (1965)

Side C

1. La Ragione, Il Cuore, L’Amore From Il Diavolo Nel Cervello (1972)
2. Bambole From Spasmo (1974)
3. Ruba Al Prossimo Tuo (Seq. 5) From Ruba Al Prossimo Tuo (1968)
4. Pioggia Sul Tuo Viso From Come Imparai Ad Amare Le Donne (1967) *** missing due to copyright
5. Scuola Di Ballo Al Sole From Uccellacci E Uccellini (1966)
6. Gli Intoccabili (Party Music) From Gli Intoccabili (1969)

Side D

1. Alla Serenita' From La Donna Invisibile (1969)
2. Controluce From Stato Interessante (1977)
3. A Lidia From Scusi, Facciamo L’Amore? (1968)
4. Un Amico (Titoli) From Revolver (1973)
5. L'Ultimo From Ideato, Scritto E Diretto Da Ennio Morricone (1970)