Παρασκευή, Ιουνίου 05, 2026

«Pilates roll down» :μια δίλεπτη άσκηση, που συμβάλλει στην καθημερινή επαναφορά της σπονδυλικής σας στήλης

Pilates: Καλύτερη στάση και ευελιξία σε 2'

Η τακτική φυσική δραστηριότητα είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για να διατηρήσετε ένα υγιές και λειτουργικό σώμα. Ωστόσο, τείνουμε να κινούμαστε λιγότερο καθώς μεγαλώνουμε, καθώς περνάμε όλο και περισσότερο χρόνο καθισμένοι στην δουλειά, το αυτοκίνητο ή και τον καναπέ. Αυτή η έλλειψη κίνησης μπορεί να οδηγήσει σε δυσκαμψία και δυνητικά σε ενοχλήσεις ή πόνους και περιορισμένο εύρος κινητικότητας, ειδικά στη μέση ηλικία. Ένα από τα πιο συνηθισμένα σημεία που μπορεί κανείς να νιώσει δυσκαμψία είναι η σπονδυλική στήλη. Για να την αντιμετωπίσετε, θα μπορούσατε να δοκιμάσετε το «Pilates roll down», μια δίλεπτη άσκηση, που συμβάλλει στην καθημερινή επαναφορά της σπονδυλικής σας στήλης.

Πώς να κάνετε το Pilates roll down

Τα βήματα για να το δοκιμάσετε, περιλαμβάνουν:

Σταθείτε όρθιοι με τα πόδια σας στο άνοιγμα των γοφών.
Ξεκινώντας από το κεφάλι σας, λυγίστε αργά την σπονδυλική σας στήλη προς τα εμπρός, σκύψτε δηλαδή προς τα εμπρός, αφήνοντας τα χέρια σας να κρέμονται χαλαρά.
Συνεχίστε μέχρι να γείρετε πλήρως προς τα εμπρός, λυγίζοντας τα γόνατα εάν χρειαστεί ώστε να φτάσουν τα δάχτυλα των χεριών σας στο πάτωμα.
Έπειτα αντιστρέψτε αργά την κίνηση για να επιστρέψετε στην αρχική θέση.

Extra tips επιτυχίας

Καθώς εκτελείτε την άσκηση, έχετε κατά νου, τα εξής:

Βεβαιωθείτε ότι έχετε ομοιόμορφη πίεση στα πέλματά σας σε όλη τη διάρκεια.
Τα γόνατα πρέπει να είναι χαλαρά ή ελαφρώς λυγισμένα, όχι υπερβολικά τεντωμένα.
Σκεφτείτε να φέρετε τα πλευρά σας προς τα μέσα και προς τα κάτω, τους ώμους σας πίσω και χαμηλά, ενώ το πιγούνι μένει ελαφρώς μαζεμένο.
Εισπνεύστε από την μύτη, ώστε τα πλευρά σας να ανοίξουν προς τα έξω. Στη συνέχεια, όταν εκπνέετε, σκεφτείτε έναν κορσέ που σφίγγει γύρω από τα πλευρά σας και το πυελικό σας έδαφος να ενεργοποιείται.
Όταν ξεκινήσετε την άσκηση, αρχίστε από τον αυχένα και προσπαθήστε να κινείτε αργά και σταθερά κάθε σπόνδυλο ξεχωριστά.
Χρησιμοποιήστε τους κοιλιακούς σας για να οδηγήσετε την σπονδυλική σας στήλη προς τα εμπρός, σαν να λυγίζετε πάνω από μια μεγάλη μπάλα ή σαν να σας σπρώχνουν στην κοιλιά και να σκύβετε προς τα εμπρός.

Αν είστε αρχάριοι ή απέχετε καιρό από την άσκηση εξαιτίας π.χ. κάποιου τραυματισμού, συμβουλευτείτε τον γιατρό σας κι έναν επαγγελματία γυμναστή για να βρείτε τις ασκήσεις που ταιριάζουν ακριβώς στις ανάγκες σας.

Θα έχει ο Μητσοτάκης την τύχη του Νίξον;

Κάποιος να θυμίσει στον Κυριάκο Μητσοτάκη την ιστορία του Νίξον

Ο Ρίτσαρντ Νίξον δεν ήταν ένας τυχαίος πολιτικός. Καταρχάς ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε να κερδίσει δύο διαδοχικές προεδρικές εκλογές, το 1968 και το 1972, παρότι φαινομενικά η φιλοδοξία του θα έπρεπε να είχε τελειώσει, εάν αναλογιστούμε ότι είχε υποστεί μεγάλη ήττα απέναντι στον Τζον Κένεντι το 1960. Μάλιστα είχε καταφέρει να κερδίσει δύο εκλογές σε μια εποχή που η τηλεόραση ήταν κυρίαρχη, παρότι ήταν αυτός που συνήθως στη βιβλιογραφία αναφέρεται ως ο πρώτος που έχασε εκλογές εξαιτίας κακής τηλεοπτικής παρουσίας (στο περίφημο debate με τον Κένεντι). Όμως, η πιο μεγάλη επιτυχία του ήταν ότι κατάφερε να κερδίσει προς τα δεξιά εκλογές σε μια εποχή που η Αμερική φαινόταν να πηγαίνει αρκετά προς τα αριστερά.

Όμως, ο Νίξον παρά την πολιτική του ικανότητα και οξυδέρκεια, είχε και μια ιδιαίτερα κυνική και εργαλειακή αντίληψη για την πολιτική. Και κυρίως είχε μια σχεδόν παρανοειδή αντίληψη «ελέγχου» του κράτους. Και αυτό ήταν που τον οδήγησε στο να ενεργοποιήσει έναν παράνομο μηχανισμό που προσπαθούσε να εντοπίσει από πού γίνονταν διαρροές – ήταν οι εποχές των μεγάλων αποκαλύψεων όπως π.χ. των Pentagon Papers – και να βρει «επιβαρυντικά στοιχεία» για τους αντιπάλους του.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ενεργοποιήθηκε αυτός ο παράνομος μηχανισμός και στην περίπτωση της διάρρηξης στα γραφεία της Εθνικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Κόμματος, στο συγκρότημα Γουότεργκεϊτ, στην αμερικανική πρωτεύουσα.

Ωστόσο, έχει ενδιαφέρον ότι παρότι η εμπλοκή ενός μηχανισμού κοντά στον Νίξον αποκαλύφθηκε τελικά και μάλιστα πριν από τις εκλογές του 1972, το πολιτικό κόστος δεν ήταν τόσο μεγάλο και ο Νίξον κέρδισε τις εκλογές.

Το σκάνδαλο άρχισε να παίρνει διαστάσεις όταν συνεχίστηκε η διερεύνηση και τότε ο Νίξον έκανε ό,τι μπορούσε για να την παρεμποδίσει. Μάλιστα, η αλυσίδα των γεγονότων που οδηγούν στην παραπομπή του (impeachment) και τελικά στην παραίτησή του, είχαν να κάνουν όχι τόσο με τη διάρρηξη – ή την απόπειρα υποκλοπής συνομιλιών μέσω της εγκατάστασης «κοριών» που ήταν ο σκοπός της – όσο με την προσπάθεια του Λευκού Οίκου να συγκαλύψει την υπόθεση. Ο Νίξον, δηλαδή, κυρίως κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να παρακωλύσει την έρευνα και να συγκαλύψει τις πραγματικές ευθύνες. Αυτό θεωρήθηκε το μεγαλύτερο ατόπημά του.

Η ιστορία αυτή παραμένει ιδιαίτερα διδακτική, εάν έρθουμε και στα καθ’ ημάς. Γιατί και στη χώρα μας είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με δύο στιγμές θεσμικής παραβατικότητας από τη μεριά της κυβέρνησης. Η μία ήταν προφανώς ότι μέσα από το «επιτελικό κράτος» αξιοποιήθηκε αρχικά η ΕΥΠ και μετά το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό Predator – για το οποίο έχουμε νέα δήλωση του Ταλ Ντίλιαν ότι το προμηθεύτηκε το ελληνικό κράτος και το αξιοποίησε και όχι κάποιοι «ιδιώτες» – για να παρακολουθηθούν «φίλοι» και αντίπαλοι και να αξιοποιηθεί η πληροφορία που θα συγκεντρωνόταν, είτε για να επανέρχονται στην τάξη οι «φίλοι» είτε για να πληγούν αντίπαλοι. Η άλλη, ήταν ότι από τη στιγμή που αποκαλύφθηκε η υπόθεση, η κυβέρνηση έχει κινηθεί με τον πιο συντονισμένο τρόπο για να συγκαλυφθούν οι ευθύνες της, αξιοποιώντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία (με αποκορύφωμα το γεγονός ότι αρνήθηκε εξεταστική επιτροπή για ένα θέμα που η ίδια είχε δεχτεί προηγουμένως) και το γεγονός ότι η κυβέρνηση διορίζει την ηγεσία της δικαιοσύνης, άρα και τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Προσθέστε σε όλα και την με κυβερνητική εντολή προφανώς άρνηση της ΕΥΠ να συνδράμει ουσιωδώς τις ανεξάρτητες αρχές και έχετε μια πλήρη εικόνα της άρνησης, ακόμη και τώρα, της κυβέρνησης να συμβάλει στη διερεύνηση του ελληνικού Γουότεργκεϊτ.

Μόνο που η αλήθεια έχει την εκνευριστική ικανότητα να έρχεται στο προσκήνιο. Είναι λίγο σαν το μύθο για τον Μίδα και τα γαϊδουρινά αυτιά του. Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο ο Απόλλωνας για να εκδικηθεί τον Μίδα που δεν είχε πάρει το μέρος του σε μια μουσική διαμάχη, του είχε δώσει αυτιά γαϊδάρου. Αυτό δεν άρεσε καθόλου στον Μίδα που προσπαθούσε διαρκώς να κρύψει αυτά τα αυτιά. Ο μόνος που γνώριζε το μυστικό ήταν ο κουρέας του. Τον όρκισε λοιπόν με ποινή θανάτου να μην το φανερώσει σε κανένα. Εκείνος, όμως, δεν άντεξε. Πήγε έτσι σ’ ένα χωράφι, έσκαψε ένα λάκκο και ψιθύρισε την ιστορία. Μετά σκέπασε το λάκκο με χώμα, κι έφυγε. Στο χώμα όμως φύτρωσαν καλάμια, τα οποία όταν φυσούσε αέρας έκαναν ήχους και έλεγαν το μυστικό, ότι δηλαδή ο βασιλιάς Μίδας είχε γαϊδουρινά αυτιά.

Άρα, λοιπόν, το θέμα πια και στη χώρα μας δεν είναι απλώς να αποδοθεί ευθύνη στο Μέγαρο Μαξίμου για την προσπάθεια που έκανε να υποκλέψει συνομιλίες και επικοινωνίες υπουργών, δικαστικών, ανώτατων αξιωματικών, πολιτικών και δημοσιογράφων. Σε τελική ανάλυση, κανείς πια δεν έχει αμφιβολία ότι αυτό έγινε. Όχι μόνο τα… καλάμια, αλλά και δημοσιογραφικές έρευνες, στοιχεία, καθώς και όσα ακούστηκαν στη δίκη των «ιδιωτών» το έχουν αποδείξει με σαφήνεια.

Αυτό που πια ξεδιπλώνεται μπροστά μας είναι η προσπάθεια της κυβέρνησης να συγκαλύψει αυτό το γεγονός με κάθε δυνατό τρόπο, την ώρα που διαρκώς έρχονται νέα στοιχεία στο φως που καθιστούν ακόμη πιο επιτακτική τη διερεύνησή του.

Και εδώ πρέπει να πούμε ότι η συγκάλυψη αποτελεί ίσως μεγαλύτερη θεσμική παραβατικότητα. Γιατί εάν στη μία περίπτωση έχουμε κατάχρηση εξουσίας, στη δεύτερη περίπτωση έχουμε τη χειραγώγηση του κράτους και της Δικαιοσύνης στην προσπάθεια να συγκαλυφθεί η κατάχρηση εξουσίας, κάτι που αποτελεί ακόμη βαθύτερο θεσμικό τραύμα γιατί στην πραγματικότητα σημαίνει την ακύρωση της δυνατότητας των θεσμών να λειτουργούν ως εγγυητές των αρχών του κράτους δικαίου και ως πεδία που μπορούν να ανακόψουν τη θεσμική παραβατικότητα της κυβέρνησης.

Με αυτό εννοώ ότι στην πρώτη περίπτωση έχουμε μια κυβέρνηση που δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και του σεβασμού στο Σύνταγμα και στους νόμους που περιλαμβάνει ο όρκος που έδωσε. Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε την υπονόμευση της ικανότητας των θεσμών να επαναφέρουν στην τάξη ακόμη και μια κυβέρνηση που διάλεξε τον δρόμο της παραβατικότητας και να αποκαταστήσουν τη «θεσμική κανονικότητα».

Ακριβώς, για αυτό τον λόγο και δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι τελικά η κυβέρνηση θα καταφέρει να πετύχει τον σκοπό της, δηλαδή να αποφύγει την αναμέτρηση με τις ευθύνες της. Γιατί κάποια στιγμή δοκιμάζονται τα όρια της θεσμικής αντοχής της χώρας και τότε εκ των πραγμάτων θα πάμε σε διερεύνηση. Και η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη διπλή ευθύνη της: και σε σχέση με τις υποκλοπές καθαυτές και σε σχέση με την επιχείρηση συγκάλυψης.

Και τότε η άνοδος και η πτώση του Ρίτσαρντ Νίξον θα αποδειχτεί μια πολύ διδακτική ιστορία, στην οποία κάποιοι δεν έδωσαν έγκαιρα προσοχή.

Ο Χαρούκι Μουρακάμι και η κλασική μουσική στο μυθοπλαστικό έργο του

Πάνω από δύο ώρες κλασικής μουσικής από την οποία γίνονται αναφορές στα μυθιστορήματα του Ιάπωνα συγγραφέα μυθοπλασίας Χαρούκι Μουρακάμι, με συνθέσεις των Σούμπερτ, Λιστ, Μότσαρτ και άλλων.

Lazar Berman, Liszt - Le Mal Du Pays 00:00
Schumann, Robert, Backhaus, Wilhelm, The Vienna Philharmonic Orchestra, Wand, Günter - Vogel Als Prophet 5:41
Beethoven Piano Trio No 7 Archduke - I (Rubinstein, Heifetz, Feuermann) 8:26
Schubert, Vienna Konzerthaus Quartet - String Quartet No. 15 In G Major, Op. 161 17:08
Schubert, Budapest Philharmonic Orchestra, Janos Kovacs - Rosamunde 24:06
Radu Lupu, Franz Schubert - Piano Sonata In A Minor, D 845 30:44
Karajan, Wiener Philharmoniker, Mozart, Beethoven, Schubert, Brahms, R. Strauss - Der Rosenkavalier 38:22
Bruno Walter, Beethoven - Symphony No. 7 In A Major, Op. 92 47:31
Mozart, Strauss, Cristina Gómez Godoy, West-Eastern Divan Orchestra, Daniel Barenboim - Oboe Concerto In D Major, TrV 292 53:41
Tchaikovsky - Serenade for Strings in C Major op. 48 1:03:57
Mendelssohn, The Cleveland Quartet - Octet In E-flat Major, Op. 20 1:13:51
Leoš Janáček, Wiener Philharmoniker, Sir Charles Mackerras - Sinfonietta - 1:23:32
Mozart, Neville Marriner, Academy Of St. Martin-in-the-Fields - Don Giovanni, K. 527 1:44:39
Brahms, Curzon, London Symphony, Szell - Piano Concerto No. 1 In D Minor, Op. 15 1:50:45
Wagner - Der Fliegende Holländer - Romantische Oper In Drei Akten 2:08:22
Rossini’s - La Gazza Ladra 2:18:00

Μια Καλημέρα με ήχους από «τη μουσική καρδιά των τελών του 17ου και των αρχών του 18ου αιώνα»

Στο πρόγραμμα *Ένας Γερμανός στο Παρίσι*, η 's-Gravenhage Collectief οδήγησε τους θεατές που είχαν έρθει στη Λουθηρανική Εκκλησία στη Χάγη, στις 24 Απριλίου, σε αυτό που το σύνολο αποκάλεσε «τη μουσική καρδιά των τελών του 17ου και των αρχών του 18ου αιώνα».

Αυτή η «καρδιά» είναι οι Βερσαλλίες, όπου συνθέτες όπως ο Ζαν Μπατίστ Λυλί, ο Φρανσουά Κουπερέν και ο Μαρέν Μαραί αποτέλεσαν τον πυρήνα της αυλικής ζωής. Η μουσική ήταν ουσιαστικό μέρος της αναπαράστασης και της κομψότητας εκεί. Σύμφωνα με τα λόγια της Συλλογής 's-Gravenhage: «Τα έργα τους συνδύαζαν χορευτικές μορφές με μεγάλη ευαισθησία στο ηχόχρωμα και την έκφραση, στην οποία κάθε κίνηση φέρει τον δικό της χαρακτήρα και ατμόσφαιρα».

Ταυτόχρονα, κατά την άποψη της Συλλογής 's-Gravenhage, το έργο του

Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν(1681-1767)

καταδεικνύει πώς αυτό το στιλ αναπτύχθηκε και εμπλουτίστηκε εκτός Γαλλίας. «Ως ένας από τους πιο κοσμοπολίτες συνθέτες της εποχής του, κατάφερε να ενώσει επιρροές από διάφορες ευρωπαϊκές παραδόσεις σε μια προσωπική και ζωντανή μουσική γλώσσα». Η απόδειξη: η μουσική δωματίου του, όπως οι σονάτες και τα κουαρτέτα που παρουσίασε το σύνολο στο *Een Duitser in Parijs*, η οποία «μαρτυρεί εφευρετικότητα, αντίθεση και παιχνιδιάρικη διάθεση».

Μια συναυλία στο πλαίσιο της σειράς *Μπαρόκ την Παρασκευή* της Musica Antica, γνωστής από το https://musantica.nl.

Οι «υπέροχες» χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και τα «οφέλη» τους στην υγεία των ανθρώπων

Χειροβομβίδες κρότου-λάμψης: Η ανατριχιαστική έρευνα της Διεθνούς Αμνηστίας για το φονικό όπλο της ΕΛΑΣ

Ανατριχιαστικά είναι τα στοιχεία που αποκαλύπτει η Διεθνής Αμνηστία μετά από έρευνα ετών για τη χρήση χειροβομβίδων κρότου-λάμψης σε διαδηλώσεις (και) εντός των συνόρων. Το μεσημέρι της Τετάρτης 3 Ιουνίου η γνωστή μη κυβερνητική ανεξάρτητη οργάνωση παρουσίασε στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ, ενώπιον δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερ, τα άκρως ανησυχητικά ευρήματα και κήρυξε την έναρξη καμπάνιας για την απαγόρευση των επικίνδυνων στρατιωτικών όπλων που χρησιμοποιούν κατά κόρον και οι ελληνικές δυνάμεις καταστολής απέναντι σε πολίτες.

Οι διαδηλώσεις για το έγκλημα στα Τέμπη, τη γενοκτονία των Ισραηλινών στη Γάζα, τα δικαιώματα των γυναικών και την παρουσία της αστυνομίας στα πανεπιστήμια αποτέλεσαν «τέλειες ευκαιρίες» για τις δυνάμεις των ΜΑΤ, προκειμένου να επιδοθούν σε μια αδιανόητη χρήση χειροβομβίδων κρότου-λάμψης. Η αποτροπή των πολιτών από τη συμμετοχή σε διαμαρτυρίες φαίνεται ότι είναι ο μεγάλος στόχος, ενώ παράλληλα θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα η στοχοποίηση των δημοσιογράφων και των φωτορεπόρτερ, που δέχονται ακόμα και ευθείες βολές! Τα «αυτιά» και τα «μάτια» της ελληνικής κοινωνίας δέχονται κυριολεκτικά τα πυρά της αστυνομίας, εν μέσω… δημοκρατίας(;). Αδιαμφισβήτητα ενοχλεί σφόδρα τα κεντρικά της ΓΑΔΑ η δημοσιοποίηση εικόνων και ρεπορτάζ που εκθέτουν την ΕΛΑΣ, όμως η «απάντηση» μπορεί να είναι δολοφονικά χτυπήματα;

Όπως προκύπτει από τη σπουδαία και εξαιρετικά σημαντική έρευνα της Διεθνούς Αμνηστίας, η χειροβομβίδα κρότου-λάμψης είναι ξεκάθαρα ένα φονικό όπλο, η χρήση του οποίου θα πρέπει να απαγορευτεί. Δεκάδες άνθρωποι έχουν τραυματιστεί πολύ σοβαρά, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Άλλωστε, το συγκεκριμένο όπλο έχει κατασκευαστεί από τη γερμανική εταιρεία Rheinmetall για στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Το παρών στη συγκλονιστική συνέντευξη τύπου έδωσαν οι Μάριος Λώλος (φωτορεπόρτερ & θύμα χειροβομβίδας κρότου-λάμψης), Γ.Μ. (φοιτητής & θύμα χειροβομβίδας κρότου-λάμψης), Χρήστος Δημόπουλος (Διευθυντής, Ελληνικό Τμήμα Διεθνούς Αμνηστίας ), Κονδύλια Γώγου (Περιφερειακή Ερευνήτρια Ευρώπης, Διεθνής Αμνηστία) και μέσω βιντεοκλήσης ο Patrick Wilken (Ερευνητής Ελέγχου Όπλων και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Διεθνής Αμνηστία).

Το Δελτίο Τύπου της Διεθνούς Αμνηστίας αναφέρει:

Ελλάδα: Επικίνδυνες αστυνομικές τακτικές έχουν μετατρέψει την ειρηνική διαμαρτυρία σε πεδίο μάχης

Η ελληνική αστυνομία χρησιμοποιεί συχνά μη αναγκαία ή υπέρμετρη βία κατά ειρηνικών διαδηλωτών, φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφων , με αποτέλεσμα σοβαρούς σωματικούς τραυματισμούς και ψυχολογικό τραύμα, ανέφερε η Διεθνής Αμνηστία σε έκθεση που δημοσιεύθηκε σήμερα, καλώντας παράλληλα σε απαγόρευση της χρήσης χειροβομβίδων κρότου-λάμψης στην αστυνόμευση διαδηλώσεων. Η έρευνα «Η διαμαρτυρία δεν είναι πεδίο μάχης: Μοτίβα παράνομης χρήσης αστυνομικής βίας και ατιμωρησίας» διαπιστώνει ότι αυτές οι βαθιά ανησυχητικές παραβιάσεις στηρίζονται σε νομοθεσία για τις διαδηλώσεις που δεν συμμορφώνεται με τα διεθνή και περιφερειακά πρότυπα, καθώς και σε μια διαρκή κουλτούρα ατιμωρησίας για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αξιωματούχους επιβολής του νόμου που αστυνομεύουν διαδηλώσεις.

«Το δικαίωμα στην ελευθερία στο ειρηνικώς συνέρχεσθαι στην Ελλάδα παραβιάζεται κατάφωρα τόσο στη νομοθεσία όσο και στην πράξη, με ειρηνικούς διαδηλωτές να υφίστανται αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας τους, να ποινικοποιούνται και να υφίστανται παράνομη χρήση βίας στα χέρια της αστυνομίας», δήλωσε η Κονδύλια Γώγου, Περιφερειακή Ερευνήτρια της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη.

«Το οπτικοακουστικό υλικό και οι μαρτυρίες που έχουμε καταγράψει αποκαλύπτουν ένα μοτίβο επικίνδυνης χρήσης χειροβομβίδων κρότου-λάμψης και κακής χρήσης γκλομπ και άλλων λιγότερο θανατηφόρων όπλων, που έχουν προκαλέσει μια σειρά τραυματισμών, ενώ και δημοσιογράφοι βρίσκονται στο στόχαστρο. Οι τακτικές αυτές, σε συνδυασμό με τη διάχυτη ατιμωρησία για αστυνομικές παραβιάσεις, έχουν αποτρεπτικό αποτέλεσμα στην άσκηση του δικαιώματος στο ειρηνικώς συνέρχεσθαι».

Παράνομη χρήση βίας και μια κουλτούρα ατιμωρησίας
Η έκθεση, βασισμένη σε δύο χρόνια έρευνας και σε συνεντεύξεις με περισσότερους από εκατό διαδηλωτές, δημοσιογράφους, δικηγόρους και άλλους, καθώς και σε εκτενή επαλήθευση οπτικοακουστικού υλικού και ανάλυση πολλών διαφορετικών διαδηλώσεων, αποκαλύπτει ένα επίμονο μοτίβο μη απαραίτητης ή υπερβολικής χρήσης βίας από την αστυνομία κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων.
Από τα 67 άτομα από τα οποία λήφθηκαν συνεντεύξεις σε σχέση με την παράνομη χρήση βίας κατά την αστυνόμευση διαδηλώσεων, 30 περιέγραψαν πώς η αστυνομία έριχνε χειροβομβίδες κρότου-λάμψης απευθείας κατά ειρηνικών διαδηλωτών, φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφων, πάνω από τα κεφάλια τους ή στα πόδια τους και/ή μέσα σε πυκνά πλήθη.

Ο φωτορεπόρτερ Μάριος Λώλος υπέστη απώλεια ακοής και τραυματισμό στο κεφάλι, όταν χτυπήθηκε από χειροβομβίδα κρότου-λάμψης που έριξε αστυνομικός στις 26 Ιανουαρίου 2025, ενώ κάλυπτε διαδήλωση για την σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη. Δήλωσε στη Διεθνή Αμνηστία: «Κρατούσα τη φωτογραφική μηχανή μου και ήταν ολοφάνερο πως ήμουνα φωτορεπόρτερ. Πιστεύω πως ο αστυνομικός των ΜΑΤ πέταξε σκοπίμως πάνω μου τη χειροβομβίδα κρότου-λάμψης… Με πέτυχε στην αριστερή πλευρά (του κεφαλιού μου) κι έσκασε δίπλα μου. Αν είχε σκάσει στο κεφάλι μου και όχι λίγο μετά, δεν θα μιλούσαμε μαζί αυτή τη στιγμή […]».

Βίντεο που έχει επαληθευτεί από τη Διεθνή Αμνηστία επιβεβαιώνει τη μαρτυρία του Λώλου και υποδηλώνει ότι ο αστυνομικός τον στόχευσε σκοπίμως.

Τον Μάιο του 2022, ο φοιτητής Γιώργος Μαύρος υπέστη ρήξη τυμπάνου, απώλεια ακοής, και πληγές και εγκαύματα στο δεξιό χέρι, μπράτσο και ώμο όταν η αστυνομία χρησιμοποίησε χειροβομβίδες κρότου-λάμψης κατά την διάρκεια ειρηνικής διαδήλωσης φοιτητών στην Θεσσαλονίκη. Ο Γιώργος Μαύρος είπε: «Ήταν σαν να είχα χτυπηθεί από μεγάλο σιδηρολοστό».

Επαληθευμένο βίντεο δείχνει την αστυνομία να κάνει παράνομη χρήση χειροβομβίδων κρότου-λάμψης δίπλα σε καφετέρια όπου κάθονταν άνθρωποι μετά την διάλυση διαδήλωσης τον Οκτώβριο του 2025 στην Αθήνα, με παριστάμενους να επηρεάζονται από το χάος.

Η έκθεση επίσης καταγράφει την παράνομη χρήση γκλομπ συμπεριλαμβανομένων και περιστατικών όπου αστυνομικοί χτυπούν ειρηνικούς/ες διαδηλωτές/τριες, κυνηγούν διαδηλωτές σε λεγόμενες «εφόδους με κλομπ» και να χτυπά άτομα τα οποία ήδη είχαν ήδη τεθεί υπό έλεγχο από την αστυνομία.
Επιπρόσθετα, η Διεθνής Αμνηστία κατέγραψε μία σειρά από περιστατικά που αφορούν την κακή χρήση χημικών και αντιοχλαγωγικών οχημάτων εκτόξευσης νερού, παράνομη χρήση βίας κατά την διάρκεια της σύλληψης και/ή της κράτησης και παράνομη χρήση βίας από ομάδες δίκυκλης αστυνόμευσης.

Η Αναστασία Πολίτη, ηθοποιός και σκηνοθέτης θεάτρου, περιέγραψε στην Διεθνή Αμνηστία πως δύο αστυνομικοί που επέβαιναν σε μηχανή, ο ένας από αυτούς κρατώντας γκλομπ, οδηγούσαν μέσα σε πλήθος που συμμετείχε σε μία διαδήλωση αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους την 7 Οκτώβρη 2025.
«Πρόλαβα κι ανέβηκα τελευταία στιγμή στο πεζοδρόμιο για να μην με παρασύρει το μηχανάκι… και ένιωσα ωστόσο την μηχανή να περνά ξυστά πίσω μου και ταυτόχρονα ένα πολύ δυνατό χτύπημα στην πλάτη» είπε. Περιέγραψε πώς «έσκασε κάτω σαν καρπούζι», με αποτέλεσμα ένα σπασμένο χέρι, ένα σπασμένο πλευρό, ελαφρές εγκεφαλικές κακώσεις και τραύματα στο αριστερό γόνατο και την κνήμη.

Τα θύματα παράνομης χρήσης βίας από δυνάμεις της αστυνομίας συχνά δυσκολεύονται να βρουν δικαιοσύνη. Ελλιπείς πειθαρχικές έρευνες, ποινικές έρευνες που δεν μπορούν να εντοπίσουν τους δράστες, ορισμένες δικαστικές αποφάσεις που ενέχουν τον κίνδυνο να νομιμοποιήσουν την παράνομη χρήση βίας, καθώς και η αποτυχία των μονάδων αποκατάστασης της τάξης να φέρουν εμφανή διακριτικά παρεμποδίζουν τη λογοδοσία. Την ίδια στιγμή, ο μηχανισμός εποπτείας της αστυνομίας στην Ελλάδα (ΕΜΙΔΙΠΑ) δεν διαθέτει επαρκές προσωπικό και πόρους για να διενεργεί περισσότερες ίδιες έρευνες.

Ευρείες αστυνομικές εξουσίες, δρακόντειες τακτικές και περιοριστικοί νόμοι

Η χρήση υπερβολικά ευρέων αστυνομικών εξουσιών, που επιτρέπουν στην αστυνομία να σταματά διαδηλωτές και να τους προσαγάγει σε αστυνομικά τμήματα για εξακρίβωση στοιχείων, έχει οδηγήσει στο να εμποδίζονται άτομα από το να συμμετάσχουν σε διαδηλώσεις, συχνά χωρίς εύλογη υποψία τέλεσης αδικήματος.
Διαδηλωτές/τριες, δημοσιογράφοι και δικηγόροι που μίλησαν στη Διεθνή Αμνηστία υπέστησαν αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας τους και περιέγραψαν μη αναγκαίες και/ή εξευτελιστικές σωματικές έρευνες, παράνομη χρήση βίας κατά τη σύλληψη και/ή κράτησή τους, καθώς και άρνηση παροχής ιατρικής βοήθειας. Ανέφεραν επίσης ότι η αστυνομία δεν διασφάλισε το δικαίωμά τους να ειδοποιήσουν πρόσωπο εκτός του χώρου κράτησης ούτε να τους παράσχει τροφή.

Η Άννυ Παπαρούσσου, δικηγόρος που παρείχε νομική συνδρομή σε ειρηνικούς /ες διαδηλωτές/τριες , και η Μαρίνα Μεϊντάνη, δημοσιογράφος που κάλυπτε μια διαδήλωση, στερήθηκαν και οι δύο την ελευθερία τους από την αστυνομία υπό το πρόσχημα προσαγωγής για εξακρίβωση στοιχείων. Αμφότερες μίλησαν για τον παράνομο χαρακτήρα της προσαγωγής τους, ενώ η Μαρίνα Μεϊντάνη αναφέρθηκε επιπλέον στον εξευτελισμό που υπέστη όταν υποβλήθηκε σε σωματικό έλεγχο με μερική αφαίρεση ρούχων από την αστυνομία.

Η έκθεση αναδεικνύει επίσης την ποινικοποίηση ειρηνικών διαδηλωτών/τριών, συμπεριλαμβανομένων ατόμων που κατηγορήθηκαν απλώς για τη συμμετοχή τους σε διαδηλώσεις ή για πράξεις πολιτικής ανυπακοής. Η Διεθνής Αμνηστία κατέγραψε τη σύλληψη δύο δικών της ακτιβιστριών μετά τη διάλυση διαδήλωσης στην Αθήνα το 2022, κατά τη διάρκεια της οποίας περιέγραψαν ότι υπέστησαν περιττή και καταχρηστική χρήση βίας από την αστυνομία.

Η ελληνική νομοθεσία που διέπει τις διαδηλώσεις δεν είναι σύμφωνη με το διεθνές και περιφερειακό δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων και με τις δεσμεύσεις που απορρέουν για την Ελλάδα από τις διεθνείς συνθήκες στις οποίες είναι συμβαλλόμενο μέρος. Παρά ταύτα, οι ελληνικές αρχές έχουν καταβάλει προσπάθειες για περαιτέρω περιορισμό του δικαιώματος στην ελευθερία στο ειρηνικώς συνέρχεσθαι, συμπεριλαμβανομένης νομοθετικής διάταξης του 2025 που εισάγει γενική απαγόρευση των διαδηλώσεων σε τμήματα της Πλατείας Συντάγματος.

«Η συμμετοχή σε ειρηνικές διαδηλώσεις ή η κάλυψή τους δεν θα πρέπει να αναγκάζει τους ανθρώπους να περνούν μέσα από ένα επικίνδυνο “διάδρομο” ούτε να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή και την σωματική τους ακεραιότητα. Οι ελληνικές αρχές πρέπει επειγόντως να μεταρρυθμίσουν τη νομοθεσία για τις διαδηλώσεις, να θέσουν τέλος στις καταχρηστικές αστυνομικές πρακτικές, να προστατεύσουν όσες και όσους ασκούν τα δικαιώματά τους και να σπάσουν τον κύκλο ατιμωρησίας που έχει επιτρέψει τη συνέχιση αυτών των παραβιάσεων», δήλωσε η Κονδυλία Γώγου.

«Οι ελληνικές αρχές πρέπει επίσης να θέσουν τέλος στο ανησυχητικό μοτίβο παράνομης χρήσης βίας από την αστυνομία σε βάρος διαδηλωτών/τριών και δημοσιογράφων και να απαγορεύσουν τη χρήση χειροβομβίδων κρότου-λάμψης στην αστυνόμευση συναθροίσεων. Συσκευές στρατιωτικού τύπου δεν έχουν θέση στην αστυνόμευση διαδηλώσεων, ούτε στην Ελλάδα ούτε οπουδήποτε αλλού στον κόσμο».

Υπόβαθρο

Σύμφωνα με τη ΜΚΟ Greek Helsinki Monitor, εισαγγελικές αρχές διερεύνησαν 181 υποθέσεις που αφορούσαν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλα σοβαρά αδικήματα από όργανα επιβολής του νόμου μεταξύ του 2019 και του Νοεμβρίου 2025, ωστόσο υπήρξαν μόλις επτά καταδίκες. Από τις 60 υποθέσεις που διερευνήθηκαν για καταγγελίες βασανιστηρίων από όργανα επιβολής του νόμου την ίδια περίοδο, μόνο τέσσερις παραπέμφθηκαν σε δίκη και υπήρξε μόλις μία καταδίκη.

Η Διεθνής Αμνηστία και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών που συμμετέχουν στο Δίκτυο για Εμπόριο Χωρίς Βασανιστήρια καλούν τις κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο να προωθήσουν, στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών, μια Συνθήκη για Εμπόριο Χωρίς Βασανιστήρια, με σκοπό τη ρύθμιση του εμπορίου εξοπλισμού αστυνόμευσης.

Η Διεθνής Αμνηστία έχει τεκμηριώσει και εκφράσει ανησυχίες για την αστυνόμευση των διαδηλώσεων στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια, μεταξύ άλλων και στις εκθέσεις του 2021 και του 2012.[.........................................]

Η περίληψη της Έκθεσης

Χειροβομβίδες κρότου-λάμψης: Η ανατριχιαστική έρευνα της Διεθνούς Αμνηστίας για το φονικό όπλο της Ελλάς

ΤΟ ΞΕΡΑΤΕ;

Οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης που έχουν υιοθετηθεί στην Ελλάδα, οι NICO 2-Bang BTV της γερμανικής Rheinmetall, απελευθερώνουν θερμότητα πάνω από 3000 βαθμούς Κελσίου! Ο ήχος που παράγουν στα 170 dB ισοδυναμεί με αυτόν του... κινητήρα ενός αεροπλάνου σε πολύ κοντινή απόσταση, ενώ η λάμψη τους φτάνει μέχρι τα 3 εκατομμύρια καντέλα – ισοδύναμο με τα φώτα προσγείωσης ενός αεροπλάνου!

Εκπαιδευτικός: ένα επάγγελμα που δεν προσελκύει πια τους πτυχιούχους παιδαγωγικών σχολών

20.000 εκπαιδευτικοί δεν κατέθεσαν καν αίτηση για πρόσληψη: Οι λόγοι που το επάγγελμα δεν προσελκύει πια

Κάποιες φορές οι αριθμοί μιλούν πιο δυνατά από οποιαδήποτε πολιτική δήλωση, κυβερνητική εξαγγελία ή συνδικαλιστική καταγγελία.

Χρήστος Κάτσικας

Ο αριθμός των αιτήσεων που κατατέθηκαν φέτος στις προκηρύξεις του ΑΣΕΠ για τους πίνακες κατάταξης των εκπαιδευτικών είναι ένας από αυτούς τους αριθμούς που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Σε σύγκριση με την αντίστοιχη διαδικασία του 2023, περίπου 20.000 λιγότεροι υποψήφιοι εκπαιδευτικοί υπέβαλαν αίτηση για να ενταχθούν στους πίνακες από τους οποίους πραγματοποιούνται οι προσλήψεις αναπληρωτών και οι μόνιμοι διορισμοί στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Το γεγονός αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα αν αναλογιστεί κανείς ότι οι συγκεκριμένοι πίνακες ανανεώνονται μόνο κάθε τρία χρόνια και αποτελούν τη μοναδική ουσιαστικά «πύλη εισόδου» στο δημόσιο σχολείο για χιλιάδες πτυχιούχους καθηγητικών και παιδαγωγικών σχολών.

Το ερώτημα επομένως είναι αναπόφευκτο: γιατί δεκάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες, που μέχρι πριν λίγα χρόνια θεωρούσαν την εκπαίδευση μια ασφαλή και αξιοπρεπή επαγγελματική επιλογή, σήμερα επιλέγουν να μείνουν εκτός της διαδικασίας;

Η απάντηση δεν βρίσκεται σε έναν μόνο λόγο. Βρίσκεται στη συσσώρευση πολλών παραγόντων που τα τελευταία χρόνια μετατρέπουν σταδιακά το εκπαιδευτικό επάγγελμα σε μια όλο και λιγότερο ελκυστική επιλογή.

Οι μισθοί που δεν επιτρέπουν αξιοπρεπή διαβίωση

Πρώτος και πιο εμφανής λόγος είναι οι οικονομικές απολαβές. Ένας νεοδιόριστος ή αναπληρωτής εκπαιδευτικός καλείται σήμερα να ζήσει με αποδοχές που συχνά κινούνται στα όρια της οικονομικής επιβίωσης, ιδιαίτερα όταν υπηρετεί μακριά από τον τόπο κατοικίας του. Στις περισσότερες τουριστικές περιοχές, στα νησιά αλλά και σε μεγάλα αστικά κέντρα, το κόστος στέγασης έχει εκτιναχθεί σε πρωτοφανή επίπεδα. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις αναπληρωτών που καταβάλλουν πάνω από το μισό μισθό τους μόνο για ενοίκιο, ενώ αρκετοί αναγκάζονται να συγκατοικούν ή να διαμένουν σε ακατάλληλες συνθήκες προκειμένου να μπορέσουν να ανταποκριθούν οικονομικά. Για έναν νέο άνθρωπο που έχει αφιερώσει χρόνια σπουδών, έχει αποκτήσει μεταπτυχιακά προσόντα ή ακόμη και διδακτορικό τίτλο, η προοπτική ενός τέτοιου επαγγελματικού ξεκινήματος δεν λειτουργεί πλέον ως κίνητρο.

Ο διορισμός μακριά από το σπίτι παύει να θεωρείται θυσία

Για δεκαετίες οι εκπαιδευτικοί αποδέχονταν ως δεδομένο ότι θα χρειαστεί να υπηρετήσουν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους. Σήμερα όμως οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες έχουν αλλάξει δραματικά. Η ανάγκη διατήρησης δύο κατοικιών, η αδυναμία δημιουργίας οικογένειας, η συνεχής μετακίνηση από περιοχή σε περιοχή και η πολυετής αναμονή για μετάθεση λειτουργούν πλέον αποτρεπτικά για χιλιάδες νέους πτυχιούχους. Πολλοί προτιμούν να αναζητήσουν εργασία στον ιδιωτικό τομέα, ακόμη και εκτός του αντικειμένου των σπουδών τους, παρά να μπουν σε έναν κύκλο διαρκούς επαγγελματικής και προσωπικής αβεβαιότητας.

Το σχολείο αλλάζει και μαζί του αλλάζει ο ρόλος του εκπαιδευτικού

Πίσω όμως από τα οικονομικά δεδομένα κρύβεται μια βαθύτερη μεταβολή. Πολλοί εκπαιδευτικοί αισθάνονται ότι το σχολείο δεν είναι πια το ίδιο σχολείο που ονειρεύτηκαν όταν επέλεγαν τις σπουδές τους. Η αύξηση της γραφειοκρατίας, οι συνεχείς πλατφόρμες, οι καταχωρίσεις, οι εκθέσεις, οι δείκτες, οι αξιολογήσεις, τα σχέδια δράσης και οι διοικητικές υποχρεώσεις δημιουργούν την αίσθηση ότι ο εκπαιδευτικός μετατρέπεται σταδιακά σε διαχειριστή εγγράφων και όχι σε παιδαγωγό. Το μάθημα, η προετοιμασία, η ουσιαστική επαφή με τους μαθητές και η δημιουργική εκπαιδευτική διαδικασία συχνά φαίνεται να υποχωρούν μπροστά σε ένα διαρκώς αυξανόμενο διοικητικό φορτίο.

Η απώλεια του παιδαγωγικού νοήματος

Ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο να είναι αυτό που πολλοί εκπαιδευτικοί περιγράφουν ως «απώλεια νοήματος». Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού ήταν παραδοσιακά συνδεδεμένο με την προσφορά, τη δημιουργία, τη διαμόρφωση προσωπικοτήτων και τη χαρά της διδασκαλίας. Σήμερα αρκετοί αισθάνονται ότι ο χρόνος και η ενέργειά τους καταναλώνονται σε δραστηριότητες που βρίσκονται μακριά από τον πυρήνα της εκπαιδευτικής αποστολής. Όταν η δημιουργία αντικαθίσταται από τη διαχείριση διαδικασιών, η ελκυστικότητα του επαγγέλματος μειώνεται αναπόφευκτα.

Οι δυσκολίες μέσα στις σχολικές αίθουσες

Την ίδια στιγμή οι συνθήκες μέσα στις τάξεις γίνονται όλο και πιο απαιτητικές. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να αντιμετωπίσουν περιστατικά σχολικής βίας, ψυχολογικών δυσκολιών μαθητών, κοινωνικών προβλημάτων, συγκρούσεων με γονείς και αυξανόμενων προσδοκιών από την κοινωνία. Συχνά αισθάνονται ότι οι ευθύνες που τους ανατίθενται πολλαπλασιάζονται χωρίς να συνοδεύονται από την αντίστοιχη θεσμική υποστήριξη. Η επαγγελματική εξουθένωση δεν αποτελεί πλέον εξαίρεση αλλά ολοένα συχνότερη πραγματικότητα.

Το κλίμα φόβου και οι πειθαρχικές διώξεις

Σε αυτό το περιβάλλον προστίθεται και η αίσθηση αυξημένης επιτήρησης που διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια. Οι συνεχείς αναφορές σε πειθαρχικές διαδικασίες, καταγγελίες, μηνύσεις, απολογίες και διώξεις εκπαιδευτικών, ανεξάρτητα από την έκβαση κάθε υπόθεσης, δημιουργούν σε πολλούς την αίσθηση ότι το σχολείο μετατρέπεται σταδιακά σε έναν χώρο αυξημένης πίεσης και μειωμένης επαγγελματικής ασφάλειας. Το κλίμα αυτό λειτουργεί αποτρεπτικά για όσους σκέφτονται να ακολουθήσουν το επάγγελμα.

Ένα μήνυμα που δεν πρέπει να αγνοηθεί

Οι περίπου 20.000 λιγότερες αιτήσεις δεν αποτελούν απλώς μια στατιστική μεταβολή. Αποτελούν ίσως το πιο καθαρό μήνυμα που έχει στείλει τα τελευταία χρόνια η ίδια η κοινωνία προς την εκπαιδευτική πολιτική. Όταν λιγότεροι νέοι άνθρωποι επιθυμούν να εργαστούν στο σχολείο, το πρόβλημα παύει να αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς. Αφορά το ίδιο το μέλλον της δημόσιας εκπαίδευσης. Και όταν αυτοί οι άνθρωποι αρχίζουν να λιγοστεύουν, τότε το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί μειώθηκαν οι αιτήσεις στον ΑΣΕΠ. Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος θα διδάσκει τα παιδιά μας τα επόμενα χρόνια.

Πέμπτη, Ιουνίου 04, 2026

ΟΙ ΚΡΙTΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (4-11 ΙΟΥΛΙΟΥ)

Athinorama – Patras Science Festival

Σινεμά (Κριτική)

ΣΙΝΕΜΑ (ΚΡΙΤΙΚΗ)

Ελλάδα 3.0

Η νεοελληνική πραγματικότητα ξετυλίγεται γλαφυρά και διασκεδαστικά μέσα από τρεις σατιρικά ευρηματικές, αλλά αναγκαστικά άνισες μεταξύ τους μικρού μήκους ταινίες.

2,5