Ο σουρεαλισμός στα δημόσια οικονομικά από τους μαθητευόμενους μάγους μας: στο πρόγραμμα δημόσιου δανεισμού για το 2026 είναι εγγεγραμμένα 13 δισ., δηλαδή όσα πάμε να αποπληρώσουμε πρόωρα . Αυτό σημαίνει ότι αποπληρώνουμε τώρα πρόωρα παλαιά δάνεια που έχουν επιτόκιο 1,5%, αλλά παίρνουμε καινούρια δάνεια με ...4%! Και πανηγυρίζουμε. Φασκελοκουκούλωστα!...
Η ταινία "Mr. Moto's Gamble" (ελληνικός τίτλος: "Η μπλόφα του κυρίου Μοτό") είναι μια αμερικανική αστυνομική ταινία μυστηρίου του 1938, σε σκηνοθεσία James Tinling.
Πρόκειται για την τρίτη ταινία της σειράς με τον διάσημο Ιάπωνα ντετέκτιβ κ. Μοτό, τον οποίο υποδύεται ο Peter Lorre.
Ο κ. Μοτό, ο οποίος διδάσκει εγκληματολογία σε ένα πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, παρακολουθεί έναν αγώνα πυγμαχίας με τον μαθητή του, Λι Τσαν (Keye Luke), ο οποίος, όπως αποκαλύπτεται, είναι ο "Νούμερο 1 Γιος" του διάσημου ντετέκτιβ Τσάρλι Τσαν .
Όταν ένας μποξέρ πεθαίνει στο ρινγκ υπό μυστηριώδεις συνθήκες (δηλητηρίαση μέσω μιας πληγής), ο Μοτό και ο υπολοχαγός Ριγκς (Harold Huber) ξεκινούν την έρευνα .
Η υπόθεση περιπλέκεται από στοιχήματα και μια σκιώδη φιγούρα που εισέπραξε μεγάλα ποσά σε διάφορες πόλεις . Αξίζει να δείτε την ταινία μόνο και μόνο για την καταπληκτική ερμηνεία του Πίτερ Λόρε.
Πηγαίνετε να παίξετε με τα παιχνίδια σας, οι μεγάλοι αγοράζουν Ασπίδες
Συνάντηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον
Πρωθυπουργό του Ισραήλ Benjamin Netanyahu.. Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2025
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/EUROKINISSI
Τα “politics of affordability”/ η
«πολιτική της καθημερινότητας» είναι ό μόνος τρόπος να μιλάς για ελπίδα,
όταν οι άλλοι πουλάνε ασπίδα.
Κάθε φορά που στην επικαιρότητα
δεσπόζει μια «μεγαλειώδης αμυντική συμφωνία», για την οποία καμαρώνει
(με το αζημίωτο) η εκάστοτε κυβέρνηση, ενώ τα φίλα ΜΜΕ προσπαθούν να
μαζέψουν κανένα ψίχουλο από το τραπέζι, μου έρχεται στο μυαλό η ίδια
σκηνή: είναι ακριβώς η στιγμή που σε κάποια γιορτή, τραπέζι ή
οικογενειακή συγκέντρωση, οι μεγάλοι -απηυδισμένοι για λίγη ηρεμία-
ανακοινώνουν στους μικρούς ότι ήρθε η ώρα να πάνε να παίξουν με τα
παιχνίδια τους (ή απλά πια τους ανοίγουν το τάμπλετ) για να μην τους ζαλίζουν άλλο γιατί έχουν να «συζητήσουν κάτι πολύ σοβαρό».
Κάπως έτσι αντιμετωπίζονται, σαν να μην υπάρχουν, στη δημόσια σφαίρα οι φωνές που μιλάνε για υποδομές, ακρίβεια, ζητήματα διαβίωσης. Για το συνεπαγόμενο βιοτικό επίπεδο, το κόστος του και την εύλογη (;) προτεραιότητά του έναντι του επόμενου Ραφάλ που θα ευλογήσει κάποιος παπάς (ποιος ξεχνά τις αλήστου μνήμης εικόνες πριν λίγα χρόνια;) ή την επόμενη Ασπίδα του Αχιλλέα,
για την οποία τα δημόσια ταμεία αποχαιρετούν περισσότερα από 3
δισεκατομμύρια ευρώ (η δεύτερη μεγαλύτερη εξαγωγική συμφωνία στην
ιστορία του κράτους του Ισραήλ).
Δεν μιλάω καν για τις πασιφιστικές φωνές που είναι από θέση
εναντίον των εξοπλισμών κι εξοβελίζονται ως δήθεν γραφικές από την
κυρίαρχη συζήτηση. Δεν αναφέρομαι ούτε σε εκείνους που συμπάσχουν με το
δράμα του παλαιστινιακού λαού κι εγείρουν το ηθικό θέμα της άνευ όρων υποστήριξης ενός κράτους που διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα,
εποικίζει και βασανίζει στη Δυτική Όχθη, κορυφαίοι υπουργοί του
συναγωνίζονται καθημερινά στο ποιος θα κάνει την πιο κτηνώδη δήλωση και
για τον πρωθυπουργό του υπάρχει ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό
Δικαστήριο. Δε λέω ούτε για τους πιο ψύχραιμους που αμφισβητούν την
εθνική στάση ασφυκτικής προσκόλλησης στο άρμα του Ισραήλ με δεδομένη την
γεωπολιτική αστάθεια των ημερών και την εκρηκτική κατάσταση στην
ευρύτερη περιοχή.
Αλλά για εκείνους που ταλαιπωρούνται καθημερινά σε νοσοκομεία, λεωφορεία και μεσιτικά γραφεία.
Κι εκείνους που θεωρητικά τους εκπροσωπούν. Πόσο λίγο ακούγονται στη
δεδομένη συνθήκη, πόσο τους καταπίνει μια τυφλή υπακοή στην αφήγηση του
«εθνικού συμφέροντος», πόσο στο τέλος της ημέρας οι αντιδράσεις -σε κάτι
που θα έπρεπε να είναι πολύ συζητήσιμο αν τελικά προωθεί το κοινωνικό
συμφέρον- βαίνουν χλιαρές.
Ο πόλεμος είναι το πιο σκληρό νόμισμα της στιγμής. Η παλαβή
ακροδεξιά του Τραμπ, του Νετανιάχου και του Πούτιν τον έχει πάρει
εργολαβία. Η μετριοπαθής, υποτίθεται, κεντροδεξιά τύπου Μακρόν και
Μητσοτάκη τον προωθεί σχεδόν ως «μη εναλλακτική». Η Μελόνι ετοιμάζεται
να σπάσει το ρεκόρ του Μπερλουσκόνι ως η μακροβιότερη πρωθυπουργός της
μεταπολεμικής Ιταλίας κι ένας OG πολιτικός τσαρλατάνος σαν τον Νάιτζελ
Φάρατζ δεν είναι καθόλου απίθανο να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της
Αγγλίας.
Οι πολίτες των χωρών τους, αλλού περισσότερο κι αλλού λιγότερο,
ζαλισμένα κοτόπουλα από κρίση σε κρίση προσπαθούν να βγάλουν τον μήνα
σε μια άνιση αναμέτρηση με το τέρας του πληθωρισμού. Κι όμως οι ιδέες
τους, η ρητορική τους, το πολιτικό προϊόν τους είναι που επικρατεί. Με
λίγο μεγαλείο, αρκετή πυγμή, απόλυτη προτεραιότητα την «προστασία του
δυτικού τρόπου ζωής» κι άμεση ή έμμεση δαιμονοποίηση των μεταναστών,
κερδίζουν αυτήν την στιγμή και στο επίπεδο των ιδεών.
Γιατί η άλλη πλευρά, η προοδευτική πλευρά, η Αριστερά ντε,
σχεδόν παντού εγκλωβισμένη σε άλλες ατζέντες, αδυνατεί να μιλήσει στους
απλούς ανθρώπους με τον τρόπο που το έκανε κάποτε διεισδύοντας (ή και
κυριαρχώντας) στα χαμηλά στρώματα.
Ο μόνος τρόπος να ανατραπεί η σημερινή συνθήκη, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο, είναι τα “politics of affordability” – σε μια ελεύθερη απόδοση «οι πολιτικές που θα κάνουν πιο προσιτή την καθημερινότητα».
Το παράδειγμα του Μαμντάνι και μερικές ακόμα νίκες προοδευτικών
υποψηφίων στα primaries των ΗΠΑ, λίγο πριν τις ενδιάμεσες εκλογές του
Νοεμβρίου, επιβεβαιώνουν ότι μόνο η «αλλαγή του παραδείγματος» μπορεί να
αντιστρέψει την ακροδεξιά φουρτούνα.
Και η αντιστροφή του παραδείγματος, για να το φέρουμε και στα
δικά μας μέτρα, συνίσταται σε μερικά πολύ απλά πράγματα: να μην
περιμένεις το λεωφορείο ως και μισή ώρα μέσα στους 40 βαθμούς, να μην
παστώνεσαι στον ηλεκτρικό, να έχει πιο συχνά μετρό για να φτάνεις
έγκαιρα στη δουλειά σου // να έχεις που να αφήσεις το παιδί σου μέχρι να
ανοίξει το σχολείο // να μη γίνεται, κυριολεκτικά, ζήτημα ζωής και
θανάτου η στέγαση // να μπορείς να προμηθευτείς τα στοιχειώδη χωρίς να
αναγκάζεσαι να παρακολουθείς αυτή τη γελοία ιστορία με την κυβέρνηση να
παρακαλάει τα σούπερ μάρκετ να ρίξουν τις τιμές κι αυτά να
ανταποκρίνονται αφού τις έχουν πρώτα ανεβάσει, ενώ στο τέλος όλοι χαρωπά
συμφωνούν ότι το πρόβλημα είναι οι μισθοί.
Πλαφόν στα ενοίκια, γενναίες ρυθμίσεις στην αγορά της
βραχυχρόνιας μίσθωσης δωρεάν εισιτήριο στα ΜΜΜ, κοινωνικά παντοπωλεία,
δημόσιοι παιδικοί σταθμοί – μερικές ιδέες που κυκλοφορούν και προφανώς
δε γίνονται από τη μία μέρα στην άλλη. Για να αντιληφθείς όμως τη
σημασία τους πρέπει να ξέρεις τι σημαίνει να μένεις στο νοίκι και να
έχεις πάρει έστω μια φορά τα ΜΜΜ και να μην αντιλαμβάνεσαι την πολιτική
μόνο ως πεδίο διαπλοκής μέσα από τους περίφημους «αρμούς της εξουσίας».
Δεν ξέρω τι μπορούμε να περιμένουμε π.χ. από τον Άδωνι Γεωργιάδη που
έλεγε κάποτε «είναι ξεφτίλα να παίρνει το λεωφορείο ο υπουργός», αλλά για την προοδευτική αντιπολίτευση η «πολιτική της καθημερινότητας» εκτός από απαίτηση είναι και μονόδρομος.
Για να μπορέσει να μιλήσει για ελπίδα, εκεί που οι άλλοι πουλάνε ασπίδα.
Η
νομοθεσία -και πολλές φορές η ερμηνεία της- είναι κομμένη και ραμμένη
ούτως ώστε να μην προστατεύει ουσιαστικά το περιβάλλον. Αντίθετα, μπορεί
να επιδοτεί και την καταστροφή του στο όνομα μιας απολύτως στρεβλής
ανάπτυξης[..........]
Φιλοξενούμε στο «Χωρίς Εφημερίδα» ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο του Βίκτωρα Ελιέζερ,
γενικού γραμματέα του ΚΙΣΕ (Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος).
Ας
διαβαστεί από όσους νοιάζονται για την διαρκώς κλιμακούμενη βία στη
Δυτική Όχθη και την παγκόσμια αντιπαράθεση μεταξύ υποστηρικτών του
Ισραήλ απ’ τη μια μεριά και της Παλαιστίνης από την άλλη.
Ο συγγραφέας
του κειμένου ανήκει φυσικά στη μια πλευρά. Αλλά όσα λέει, δίνουν απ’
αυτή την πλευρά μια ερμηνεία του σημερινού αδιεξόδου. Γιατί μπορεί ο
ίδιος να εκπροσωπεί τους Έλληνες Εβραίους, αλλά δεν διστάζει να
ενοχοποιήσει τους Ισραηλινούς εθνικιστές και να καταγγείλει τους
σχεδιασμούς Νετανιάχου, υποστηρίζοντας μια πολιτική που
θα δίνει λύση συνύπαρξης του Ισραήλ και της Παλαιστίνης. Γιατί
πράγματι, εκεί που συναντιούνται οι φανατικοί των δύο πλευρών είναι ότι
δίνουν μάχη εξόντωσης του αντιπάλου, εφόσον θεωρούν ασύμβατη τη λύση των
δύο κρατών.
Αυτός είναι εξάλλου ο λόγος που και στην Ευρώπη χωρίζονται
στα δύο και αλληλοαποκλείονται οι υποστηρικτές της Παλαιστίνης και του
Ισραήλ, ενώ όσοι δεξιοί πολιτικοί θεωρούν ότι είναι πλέον «ντεμοντέ» η
παραδοσιακή «αντισιωνιστική» (δηλαδή αντισημιτική) τους καριέρα,
οδηγούνται στην επιλογή να μετατραπούν σε οπαδούς της ισραηλινής
Ακροδεξιάς. Με πιο γνωστή περίπτωση, την πολιτική καρικατούρα του Άδωνη Γεωργιάδη.
Διαβάστε λοιπόν το κείμενο του κ. Ελιέζερ.
Δείτε και τις τρεις πηγές
του, αφιερώνοντας λίγο χρόνο στο διάβασμα της ομιλίας της Φάνια Οζ-Σαλτσμπέργκερ
στην Οξφόρδη. Και ίσως συμφωνήσετε ότι αξίζει να παλέψει κανείς για μια
«τρίτη λύση», αντίθετη από τις δύο φανατικές πλευρές που οδηγούν μόνο
στη βία, τον θάνατο και την καταστροφή.
Δ.Ψ.
************************
Τρία χρόνια μετά την 7η Οκτωβρίου 2023, η δράση Ισραηλινών Εβραίων εθνικιστών ρίχνει λάδι στη φωτιά του μίσους
του Βίκτωρα Ισαάκ Ελιέζερ
[26.8.2026]
Βίντεο
που δημοσιεύτηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φαίνεται να δείχνει ένα
τζαμί να καίγεται μαζί με γκράφιτι που ζητούν εκδίκηση στο χωριό Κούσρα,
νότια της Ναμπλούς, στη Δυτική Όχθη, μετά από μια φερόμενη επίθεση
εποίκων, στις 26 Ιουλίου 2026. Στιγμιότυπο οθόνης μέσω X.
Τα
τελευταία σχεδόν τρία χρόνια, λίγες μόνο μέρες μετά το Μαύρο Σάββατο της
7ης Οκτωβρίου 2023, το κύμα μίσους εναντίον των Εβραίων και του Ισραήλ
έχει αυξηθεί ραγδαία και έχει οδηγήσει σε δολοφονική βία εναντίον
Εβραίων στην Ευρώπη, στην Αμερική και στην Αυστραλία.
Ταυτόχρονα όμως αναπτύσσεται ένα κύμα εβραϊκής εθνικιστικής βίας
που εκδηλώνεται στα εδάφη της Δυτικής Όχθης του Ιορδάνη, με αποκορύφωμα
μια δήθεν βόλτα Ισραηλινών εποίκων την Πέμπτη 23 Ιουλίου που προκάλεσε
τον θάνατο 2 Εβραίων και 4 Παλαιστινίων.
Κι αν για το μίσος
εναντίον των Εβραίων και του Ισραήλ, αρκούν πλεκτάνες, συνωμοσίες και
ψευδείς ειδήσεις, η δράση Ισραηλινών Εβραίων εθνικιστών ρίχνει λάδι στη
φωτιά του μίσους. Δεν χρειάζεται άλλωστε να είσαι «προοδευτικός»
αριστερός για να απεχθάνεσαι τον Ισραηλινό εθνικιστή που κακοποιεί
Παλαιστίνιους ή βανδαλίζει τζαμιά. Η μεγάλη πλειονότητα των Ισραηλινών
πολιτών αποκηρύσσει αυτούς τους τύπους που δεν απέχουν πολύ από τους
κοινούς τρομοκράτες.
Η βία Ισραηλινών εθνικιστών υπήρχε και στο
παρελθόν. Το Ισραήλ άλλωστε είναι μια χώρα δυτικού τύπου και, όπως
ακριβώς σε ολόκληρη τη Δύση, υπάρχουν και φασίστες. Η διαφορά όμως, από
το παρελθόν είναι ότι όσοι ασκούσαν βία συλλαμβάνονταν και η Ισραηλινή
Δικαιοσύνη επέβαλλε τις προβλεπόμενες ποινές. Η κυβέρνηση, ο στρατός, η
αστυνομία λειτουργούσαν για να περιορίσουν την εθνικιστική βία. Σήμερα
όμως, το πρόβλημα επιδεινώνεται, επειδή αυτή η μερίδα των Εθνικιστών
Εποίκων (διότι υπάρχουν και πολλοί Εβραίοι έποικοι στη Ζώνη C, όπως
διαμορφώθηκε στις συμφωνίες του Όσλο, που συμβιώνουν αρμονικά με τους
Παλαιστίνιους κατοίκους) εκμεταλλεύονται την ανοχή της κυβέρνησης και
την υποστήριξη που λαμβάνουν από ορισμένους υπουργούς της, παρά τις
συστάσεις της στρατιωτικής διοίκησης για την αυστηροποίηση των μέτρων
εναντίον τους προκειμένου να αποφεύγονται εντάσεις με τον παλαιστινιακό
πληθυσμό.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο, αναδεικνύεται το πνεύμα της
ισραηλινής Ακροδεξιάς που ουδεμία σχέση έχει με τη σιωνιστική ιδέα, όπως
διατυπώθηκε από τον Θεόδωρο Έρτσελ και τους σκαπανείς
του εβραϊκού κράτους. Η ηγεσία του σιωνιστικού κινήματος αποδέχθηκε
πλήρως την απόφαση του ΟΗΕ του 1947 για τη δημιουργία του εβραϊκού
κράτους στα προκαθορισμένα σύνορα, δίπλα σε ένα αραβικό κράτος. Το
σιωνιστικό κίνημα έκτιζε κάθε σπιθαμή γης του νεοσύστατου κράτους και
καλλιεργούσε την έρημο για να τη μετατρέψει σε μια εύφορη κοιλάδα. Ούτε
το 1948, ούτε το 1956, ούτε το 1967, ούτε το 1972 επιτέθηκαν οι
Ισραηλινοί εναντίον των αραβικών κρατών, γιατί ακριβώς οι Ισραηλινοί δεν
είχαν εδαφικές διεκδικήσεις έναντι κανενός. Το 1979, με την υπογραφή
της συνθήκης ειρήνης με την Αίγυπτο, οι Ισραηλινοί –με πρωθυπουργό τον Μεναχέμ Μπέγκιν, ηγέτη και ιδρυτή του κόμματος Λικούντ του οποίου σήμερα ηγείται ο Μπενιαμίν Νετανιάχου–
αποχώρησαν από την Έρημο του Σινά που είχαν καταλάβει το 1967,
διαλύοντας ακόμα και τους οικισμούς που είχαν κτίσει. Το 2005 οι
Ισραηλινοί –υπό την πρωθυπουργία του γνωστού «γερακιού» Αριέλ Σαρόν–
αποχώρησαν από τη Λωρίδα της Γάζας και παρέδωσαν τα κλειδιά της πόλης
στην Παλαιστινιακή Αρχή, η οποία βέβαια το 2007 εξοστρακίστηκε από τη
Χαμάς. Και το 2006 το Ισραήλ αποχώρησε από τον Λίβανο με βάση την
απόφαση 1701 που προέβλεπε το τέλος του πολέμου. Το 2023 η Χαμάς προέβη
στη μεγαλύτερη σφαγή Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα και η Χεζμπολάχ
επιτέθηκε ξανά πλήττοντας στόχους στη καρδιά ισραηλινών πόλεων. Ουδέποτε
λοιπόν οι Ισραηλινοί διεκήρυσσαν ότι επιδιώκουν τον εκτοπισμό η την
εξόντωση γειτονικών λαών. Αντιθέτως, επέδειξαν ετοιμότητα και αποχώρησαν
από εδάφη που είχαν κατακτήσει μετά από πολέμους που τους επιβλήθηκαν,
προκειμένου να επιτευχθεί κάποιου είδους ηρεμία. Επέδειξαν όμως και
αποφασιστικότητα για να προστατεύσουν τη ζωή και την ασφάλεια των
Ισραηλινών πολιτών.
Εξαιρείται αυτής της πορείας η Ισραηλινή
Εθνικιστική Δεξιά η οποία σήμερα επιχειρεί να προσδώσει στον σιωνισμό
μορφή εδαφικού επεκτατισμού, εκτοπισμού πληθυσμών και κατάργηση του
δημοκρατικού χαρακτήρα του κράτους του Ισραήλ για την εκπλήρωση μιας
θεοκρατικής αντίληψης, σύμφωνα με την οποία οι Εβραίοι δικαιούνται να
εγκαθίστανται σε όλα εκείνα τα εδάφη όπου σύμφωνα με τις γραφές υπήρχε
εβραϊκή παρουσία. Σε αγαστή συνεργασία με την Ακροδεξιά και τα
θρησκευτικά κόμματα, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός δεν δίστασε να
νομοθετήσει διά της κυβερνητικής πλειοψηφίας νόμο που εξαιρεί τους
φοιτητές των θρησκευτικών σχολών από τη στρατιωτική θητεία και να
παραβιάσει τη θεμελιώδη αρχή της ισονομίας σε ένα κράτος Δικαίου.
Αυτή όμως είναι η μορφή του σιωνισμού που η μεγάλη πλειονότητα των Ισραηλινών και των Εβραίων της Διασποράς
αποκηρύσσει, διότι το επιθυμητό είναι η περιφρούρηση των αρχών της
Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας του κράτους του Ισραήλ, που διατυπώνει την
απόφαση του εβραϊκού λαού για ένα εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος στη γη
του Ισραήλ, στη Σιών, στο οποίο θα απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα όλοι οι
πολίτες του, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής η θρησκεύματος, και τον διακαή
πόθο του να επιτευχθεί η ειρήνη με τους γειτονικούς λαούς.
Το
περιεχόμενο που αποδίδει στον σιωνισμό η Ισραηλινή Ακροδεξιά ταυτίζεται
με εκείνο που διατυπώνει η Ευρωπαϊκή Αντισιωνιστική Αριστερά προκειμένου
να τεκμηριώσει την ιδεοληψία της εναντίον του κράτους του Ισραήλ, τη
δαιμονοποίησή του στη παγκόσμια κοινή γνώμη και τελικά την απομόνωσή του
από τη διεθνή κοινότητα. Είναι το σημείο συνάντησης της ισραηλινής
Ακροδεξιάς με την Ευρωπαϊκή Αντισιωνιστική Αριστερά. Οι μεν ενθαρρύνουν
τις ιδεοληψίες των δε. Ο αντιαραβικός φανατισμός του ακροδεξιού ηγέτη Μπεν Γκβιρ και των οπαδών του τροφοδοτεί τον αντισιωνιστικό φανατισμό της
Ευρωπαϊκής
Εβραιοφοβικής Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που δεν διστάζει να στοχοποιεί
κάθε Ισραηλινό πολίτη ως «εγκληματία πολέμου», και να στρέφει το βλέμμα
της αλλού, όταν Χαμάς και Χεζμπολάχ σφάζουν και τρομοκρατούν Ισραηλινούς
πολίτες, μόνο και μόνο επειδή ο φανατισμός τους αποσκοπεί στην
καταστροφή του κράτους του Ισραήλ. Και όπως εύστοχα επεσήμανε η Fania Oz-Salzberger σε πρόσφατη ομιλία της στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης («Defending Liberal Zionism: Pro-Israel, Pro-Palestine, Pro-Peace»),
Το
κράτος του Ισραήλ υπάρχει. Και αν η ίδια η ύπαρξή του δεν
αμφισβητούνταν, δεν θα υπήρχε λόγος ύπαρξης του σιωνισμού ως ιδεολογίας.
Κανένα άλλο εθνικό κράτος δεν διαθέτει σήμερα μια ενεργό ιδεολογία που
να υπερασπίζεται την ίδια του την ύπαρξη. Για τον απλό λόγο ότι η ύπαρξή
του δεν αμφισβητείται…
Το Ισραήλ σήμερα έχει
να αντιμετωπίσει έναν αγώνα σε δύο μέτωπα… Αγώνα ενάντια στην εκστρατεία
μίσους και στις συνωμοσίες εναντίον του Ισραήλ· και αγώνα ενάντια στην
ισραηλινή Ακροδεξιά, η οποία είναι ο πιο σημαντικός σύμμαχος της
αντισιωνιστικής Αριστεράς.
Και ένα επίκαιρο σχόλιο:
Στις
εκλογές της 27ης Οκτωβρίου, οι Ισραηλινοί πολίτες καλούνται να
αποφασίσουν για τη μορφή του κράτους του Ισραήλ ανάμεσα σε δύο
συγκρουόμενες κοσμοθεωρίες: τη φιλελεύθερη που προασπίζει τον
δημοκρατικό και πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της ισραηλινής κοινωνίας η τη
θεοκρατική που θα οδηγήσει την ισραηλινή κοινωνία στο σκοτάδι του
διχασμού και του φανατισμού.
[Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο booksjournal.gr στις 6.8.2026 και αναδημοσιεύεται εδώ με την άδεια του συγγραφέα]
Πάνω από 180 Εβραίοι του Χόλιγουντ στο πλευρό του Μαρκ Ράφαλο μετά τις κατηγορίες περί αντισημιτισμού
10–12 λεπτά
Η αντιπαράθεση γύρω από τη συμφωνία που φέρνει κοντά την Paramount και τη Warner Bros. έχει πάρει πλέον διαστάσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα στενά όρια μιας επιχειρηματικής συμφωνίας, με τον Μαρκ Ράφαλο να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας έντονης δημόσιας συζήτησης. Περισσότερες από 180 Εβραίες και Εβραίοι από τον χώρο του θεάματος και της ευρύτερης καλλιτεχνικής κοινότητας υπέγραψαν επιστολή υπεράσπισης του ηθοποιού, κάνοντας λόγο για μια «εκστρατεία συκοφάντησης» και απορρίπτοντας ως αβάσιμες τις κατηγορίες περί αντισημιτισμού που έχουν διατυπωθεί εις βάρος του. Ανάμεσα στους υπογράφοντες βρίσκονται ο Χοακίν Φίνιξ, ο Τζόναθαν Γκλέιζερ, ο Τζόελ Κοέν, ο Τοντ Χέινς, η Ιλάνα Γκλέιζερ, η Χάνα Αϊνμπιντερ, ο Τζέιμς Σούμας, η Εμα Σέλιγκμαν, ο Τόνι Κούσνερ, το Τζέιν Σένμπρουν και ο Γουάλας Σον, γεγονός που προσδίδει ιδιαίτερο βάρος στην παρέμβαση.
Video Player is loading.
Current Time 0:01
Duration 0:01
Loaded: 94.71%
Remaining Time 0:00
Η ένταση ξεκίνησε όταν ο Ράφαλο τοποθετήθηκε δημόσια για τη συμφωνία Paramount και Warner Bros., εκφράζοντας την ανησυχία του για τις πιθανές συνέπειές της στη βιομηχανία του Χόλιγουντ. Σε ανάρτησή του στις 21 Αυγούστου, ο πρωταγωνιστής της Marvel δεν περιορίστηκε στις επιπτώσεις της συμφωνίας για την κινηματογραφική αγορά, αλλά επέκρινε παράλληλα την οικογένεια Ελισον για τις σχέσεις της με το Ισραήλ και την Oracle, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει σύνδεση με όσα συμβαίνουν στη Γάζα. Η Paramount αντέδρασε έντονα, κατηγορώντας τον ηθοποιό ότι χρησιμοποίησε «αντισημιτικά στερεότυπα» στο πλαίσιο μιας επιχειρηματικής αντιπαράθεσης. Στη συνέχεια, το Simon Wiesenthal Center και η Creative Community for Peace καταδίκασαν επίσης τις δηλώσεις του, ενώ μια ομάδα ανθρώπων της κινηματογραφικής και επιχειρηματικής βιομηχανίας, μεταξύ των οποίων ο Χάιμ Σάμπαν, ο Τέντι Σβαρτσμάν και ο Λόρενς Μπέντερ, χαρακτήρισε «απαράδεκτο» να συνδέονται ζητήματα αντισημιτισμού ή αντισιωνισμού με μια επιχειρηματική συναλλαγή επειδή κάποιοι από τους εμπλεκόμενους είναι Εβραίοι.
Ο Ράφαλο δεν άφησε τις συγκεκριμένες κατηγορίες αναπάντητες και πέρασε στην αντεπίθεση, υποστηρίζοντας πως η απόδοση του χαρακτηρισμού του αντισημίτη ήταν «εξοργιστική και θεμελιωδώς ανέντιμη». Ο ηθοποιός ξεκαθάρισε πως η κριτική προς την ισραηλινή κυβέρνηση, μια σύμβαση στρατιωτικής τεχνολογίας ή τα στελέχη που την προμηθεύουν δεν μπορεί να ταυτίζεται με επίθεση εναντίον του εβραϊκού λαού. Στο πλευρό του τάχθηκε και η Χάνα Αϊνμπιντερ, η οποία έχει μιλήσει ανοιχτά για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, ευχαριστώντας τον Ράφαλο επειδή ανέδειξε τη σύνδεση ανάμεσα στις επιχειρηματικές κινήσεις της οικογένειας Ελισον και τις σχέσεις της με το Ισραήλ. Παράλληλα, ο βραβευμένος με Οσκαρ Κένεθ Λόνεργκαν δημοσίευσε επιστολή υπέρ του ηθοποιού, χαρακτηρίζοντας «ολοφάνερα παράλογη» την ιδέα ότι ο Ράφαλο είναι αντισημίτης και την ίδια την κατηγορία «ένα κυνικό και αηδιαστικό ψέμα». Από την πλευρά της, η Σάφρα Κατς υποστήριξε ότι η τεχνολογία της Oracle στην οποία αναφέρθηκε ο Ράφαλο προοριζόταν για τη διάσωση των ομήρων που απήχθησαν κατά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023.
Η νέα επιστολή των Εβραίων εκπροσώπων της καλλιτεχνικής κοινότητας έρχεται να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τη θέση του Ράφαλο, υποστηρίζοντας ότι οι κατηγορίες περί αντισημιτισμού δεν πρέπει να μετατρέπονται σε εργαλείο για τη φίμωση της πολιτικής ή κοινωνικής κριτικής. Οι υπογράφοντες υπογραμμίζουν μάλιστα ότι η συζήτηση γύρω από τη Γάζα και οι εξελίξεις στο Χόλιγουντ δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως δύο εντελώς διαφορετικά ζητήματα όταν, κατά την άποψή τους, υπάρχουν συγκεκριμένες επιχειρηματικές και πολιτικές διασυνδέσεις. «Το να επισημαίνει κανείς τις κρίσιμες συνδέσεις ανάμεσα σε όσα συμβαίνουν στη Γάζα και σε όσα συμβαίνουν στο Χόλιγουντ είναι ακριβώς το αντίθετο του αντισημιτισμού», αναφέρει χαρακτηριστικά η επιστολή, προσθέτοντας πως για τους ίδιους αυτή η στάση αποτελεί «την ίδια την ουσία του εβραϊκού ηθικού καθήκοντος». Η παρέμβαση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία λόγω των ονομάτων που τη στηρίζουν, καθώς προέρχονται από διαφορετικές πλευρές της κινηματογραφικής βιομηχανίας και εκφράζουν μια σαφή διαφωνία με την προσπάθεια να ταυτιστεί η κριτική προς συγκεκριμένες πολιτικές ή επιχειρηματικές επιλογές με αντισημιτισμό.
Ο Τζόναθαν Γκλέιζερ, μάλιστα, επέλεξε να κάνει μια ακόμη πιο ξεκάθαρη τοποθέτηση υπέρ του Ράφαλο, υποστηρίζοντας ότι η συγκεκριμένη υπόθεση δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο για τον δημόσιο διάλογο. «Το να αποκαλείς τον Μαρκ Ράφαλο αντισημίτη επειδή αμφισβητεί μια τεράστια εταιρική συγχώνευση δεν είναι απλώς παράλογο, αλλά και ένας επικίνδυνος τρόπος για να φιμωθεί η δικαιολογημένη κριτική», δήλωσε, υπενθυμίζοντας πως ο ηθοποιός έχει επανειλημμένα καταδικάσει τον αντισημιτισμό, ενώ παράλληλα έχει υπερασπιστεί τα δικαιώματα των Παλαιστινίων.
Video Player is loading.
Current Time 0:01
Duration 0:01
Loaded: 94.71%
Remaining Time 0:00
Η υπόθεση δείχνει έτσι πως η μεγάλη επιχειρηματική αναδιάταξη που βρίσκεται σε εξέλιξη στο Χόλιγουντ έχει ήδη μετατραπεί σε πεδίο μιας πολύ ευρύτερης σύγκρουσης, όπου η συγκέντρωση της εξουσίας στα μέσα ενημέρωσης, η πολιτική, ο πόλεμος στη Γάζα και τα όρια της δημόσιας κριτικής συναντώνται με τρόπο που δύσκολα μπορεί πλέον να αγνοηθεί. Για τον Ράφαλο και τους ανθρώπους που υπέγραψαν την επιστολή, το ζητούμενο είναι ξεκάθαρο: η συζήτηση για το μέλλον του Χόλιγουντ θα πρέπει να μπορεί να γίνεται ανοιχτά, χωρίς οι κατηγορίες περί αντισημιτισμού να χρησιμοποιούνται ως μέσο για να σταματήσει η ίδια η συζήτηση.
Είμαστε Εβραίοι καλλιτέχνες, συγγραφείς, επαγγελματίες του δημιουργικού χώρου, θρησκευτικοί ηγέτες και άνθρωποι του πνεύματος, οι οποίοι, με αφορμή την εξοργιστική εκστρατεία συκοφάντησης εναντίον του σεβαστού συναδέλφου μας Μαρκ Ράφαλο, έχουμε ένα απλό μήνυμα να μοιραστούμε με όλο τον κόσμο: Αρκετά! Αρκετά πια με την ψευδή και επικίνδυνη εργαλειοποίηση των κατηγοριών περί αντισημιτισμού εναντίον όσων έχουν το θάρρος να επισημαίνουν το προφανές: ότι η επίθεση εναντίον του παλαιστινιακού λαού και η επίθεση εναντίον των ελευθεριών μας στο εσωτερικό της χώρας μας είναι βαθιά συνδεδεμένες και ότι δεν υπάρχει τίποτα αντισημιτικό στην αναγνώριση αυτού του γεγονότος.
Η προτεινόμενη συγχώνευση της Paramount και της Warner Bros. Discovery δεν αποτελεί απλώς τη συνένωση δύο τεράστιων πολυεθνικών εταιρειών. Ναι, θα καταστρέψει χιλιάδες και χιλιάδες θέσεις εργασίας και βιοπορισμούς. Ναι, θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο τον ολιγαρχικό έλεγχο των μέσων ενημέρωσης, όπως αποδεικνύει η αποψίλωση του CBS News. Ναι, θα περιορίσει δραστικά τον ανταγωνισμό και τη δημιουργικότητα στην παραγωγή και διανομή κινηματογραφικών και τηλεοπτικών έργων.
Ομως όλα αυτά θα συμβούν στο πλαίσιο ενός ακόμη μεγαλύτερου σχεδίου τεχνολογικά καθοδηγούμενης κυριαρχίας, ενός σχεδίου για το οποίο ο Λάρι Έλισον και οι συνεργάτες του ουδέποτε δίστασαν να μιλήσουν ανοιχτά και το οποίο οι ίδιοι έχουν συνδέσει ξεκάθαρα με τη στήριξή τους στις συνεχιζόμενες καταστροφικές ενέργειες που υφίσταται ο λαός της Παλαιστίνης, καθώς και στη φίμωση όσων ασκούν κριτική απέναντι σε αυτές τις φρικαλεότητες. Όλοι είδαμε τι συνέβη μετά την εξαγορά του TikTok με τη μεσολάβηση του Τραμπ, μια εξαγορά που οι ίδιοι παραδέχθηκαν ανοιχτά ότι σε μεγάλο βαθμό υποκινήθηκε από την επιθυμία τους να ενισχύσουν την φιλοϊσραηλινή προπαγάνδα. Ο ίδιος ο Λάρι Έλισον, με την εκπληκτική, όπως έχει αναφερθεί, χρηματοδότηση και τις δεσμεύσεις ύψους 350 εκατομμυρίων δολαρίων προς το Tony Blair Institute for Global Change, υπήρξε ο σημαντικότερος υποστηρικτής του Τόνι Μπλερ, καθώς εκείνος αναλαμβάνει έναν ιδιαίτερα επιδραστικό ρόλο στο «Συμβούλιο Ειρήνης» για την κατάληψη της Γάζας, ένα σχέδιο που έχει επινοηθεί από τον Τραμπ. Η Γάζα έχει μετατραπεί σε ένα υπαίθριο εργαστήριο για τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης που χρησιμοποιούνται για σκοπούς θανάτου και ελέγχου, όπως εκείνες που έχει εξυμνήσει η πρώην διευθύνουσα σύμβουλος της Oracle και νυν μέλος των διοικητικών συμβουλίων της Oracle και της Paramount, Σάφρα Κατς.
Ο τεχνολογικός δρόμος προς τη WarnerMount περνά μέσα από τη Γάζα και ο Ελισον μας έχει συχνά προειδοποιήσει για τον οργουελικό κόσμο που έχει ετοιμάσει για εμάς, καθώς συγκεντρώνει όλο και περισσότερο τον έλεγχο πάνω σε όσα παρακολουθούμε και στον τρόπο με τον οποίο τα παρακολουθούμε, γνωρίζοντας ότι την ώρα που εμείς παρακολουθούμε, εκείνος και οι διεφθαρμένοι συνεργάτες του θα μας παρακολουθούν διαρκώς: «Οι πολίτες θα συμπεριφέρονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, επειδή καταγράφουμε και αναφέρουμε συνεχώς».
Το να επισημαίνουμε τις κρίσιμες συνδέσεις ανάμεσα σε όσα συμβαίνουν στη Γάζα και σε όσα συμβαίνουν στο Χόλιγουντ είναι ακριβώς το αντίθετο του αντισημιτισμού. Για εμάς, αποτελεί την ίδια την ουσία του εβραϊκού ηθικού καθήκοντος. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της Washington Post, το 61% των Αμερικανών Εβραίων συμφωνεί πλέον ότι το Ισραήλ διαπράττει εγκλήματα πολέμου στη Γάζα, ενώ τέσσερις στους δέκα συμφωνούν ακόμη και ότι τα εγκλήματα αυτά συνιστούν γενοκτονία. Εκείνοι που επιτίθενται στον Μαρκ Ράφαλο χαρακτηρίζοντάς τον αντισημίτη πιστεύουν πραγματικά ότι όλοι αυτοί οι Αμερικανοί Εβραίοι είναι επίσης αντισημίτες; Ή ότι δεν βλέπουμε τη σύνδεση ανάμεσα, από τη μία πλευρά, στην εγκληματική ατιμωρησία που έχει οδηγήσει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ σε μια ατελείωτη καταστροφή και, από την άλλη, στα ολιγαρχικά παιχνίδια ισχύος των Μασκ, Ελισον, Τιλ και άλλων, οι οποίοι εργάζονται για τη διάλυση της δημοκρατίας μας;
Ωστόσο, η σφοδρότητα και η αναλήθεια των συκοφαντιών που εξαπολύουν εναντίον των επικριτών τους αποτελούν απόδειξη της ολοένα μεγαλύτερης αδυναμίας της θέσης τους, η οποία βασίζεται σε υπαινιγμούς και υπονοούμενα. Σήμερα, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι με συνείδηση ενώνονται, προκειμένου να διακηρύξουν δυνατά και ξεκάθαρα: Η εποχή κατά την οποία αβάσιμες κατηγορίες περί αντισημιτισμού επιστρατεύονται ξανά και ξανά, αυτή τη φορά για την υπεράσπιση του πολέμου, της ολιγαρχίας και της κυριαρχίας της τεχνητής νοημοσύνης, έχει τελειώσει. Αυτό το ξεπερασμένο εγχειρίδιο τακτικών έχει πλέον εξαντλήσει τη χρησιμότητά του.
Στεκόμαστε υπερήφανα στο πλευρό του Μαρκ Ράφαλο και όλων των αξιοπρεπών ανθρώπων που υψώνουν με θάρρος τη φωνή τους και λένε την αλήθεια απέναντι στην εξουσία.
3 του Σεπτέμβρη: Να περνάς, να γερνάς και να μικραίνεις…
Κώστας Καρελιάς
Το ΠΑΣΟΚ έζησε 28 “γεμάτα” και ένδοξα χρόνια, από το 1981 μέχρι το 2009. Η ιστορική μνήμη και εν μέρει η νοσταλγία καλά κρατούν. Όμως, μόνο με αυτές δεν διασφαλίζεται καμιά αξιόλογη συνέχεια στο παρόν και, πολύ περισσότερο, στο μέλλον.
Η «3 του Σεπτέμβρη» είναι η πλέον γνωστή και πολυσυζητημένη επέτειος ίδρυσης κόμματος στη νεότερη πολιτική μας ιστορία. Και για το κόμμα αυτό είναι και μια ένδοξη μέρα.
Για την επέτειο αυτή και για το ΠΑΣΟΚ έχουν ειπωθεί και γραφτεί σχεδόν τα πάντα. Αποδεχόμενοι τον «κίνδυνο» που συνιστά η βαρετή επανάληψη, ας επιχειρήσουμε να δούμε μερικές πτυχές τους, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε τα μελλούμενα.
Το ΠΑΣΟΚ συμπληρώνει σήμερα, 3 του Σεπτέμβρη, 52 χρόνια ζωής.
Είναι το κόμμα που σφράγισε, περισσότερο από κάθε άλλο, το μισό αιώνα της Μεταπολίτευσης. Είναι το κόμμα που επέφερε κατακλυσμιαίες αλλαγές στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας, αδιανόητες μέχρι τότε. Ειδικά η πρώτη τετραετία του 1981- 1985 έχει γραφτεί την κοινή συνείδηση ως η σπουδαιότερη την περίοδο αυτή, ίσως και στη μεταπολεμική ζωή της Ελλάδας.
Το ΠΑΣΟΚ έζησε 28 «γεμάτα» και ένδοξα χρόνια, από το 1981 μέχρι το 2009. Η ιστορική μνήμη και εν μέρει η νοσταλγία καλά κρατούν. Όμως, μόνο με αυτές δεν διασφαλίζεται καμιά αξιόλογη συνέχεια στο παρόν και, πολύ περισσότερο, στο μέλλον.
Εδώ και 16 χρόνια το ΠΑΣΟΚ κινείται μεταξύ πτώσης (2011), παραλίγο ανυπαρξίας (2015) και φυτοζωίας (έως σήμερα). Η ρητορεία των εκάστοτε ηγεσιών του περί «παράταξης» δεν έχει κανένα αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις μετά το 2009 δεν ήταν κάν δεύτερο κόμμα και σήμερα είναι με τεχνητό τρόπο, λόγω πολυδιάσπασης του πάλαι ποτέ ισχυρού ΣΥΡΙΖΑ. Ελπίδα στις επόμενες να πετύχει αυτό που λέει η ηγεσία του, δηλαδή «να νικήσει τη ΝΔ με μια ψήφο» δεν έχει. Εκτός αν επέλθει κάποιος μη προβλεπτός κατακλυσμός. Ουσιαστικά επιδιώκει να νικήσει τον Τσίπρα. Κι αν αποτύχει, θα βρεθεί σε χειρότερη από τη σημερινή μοίρα.
Έτσι, το βασικό ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι ποιος ρόλος υπάρχει για το ΠΑΣΟΚ, αν αφαιρέσουμε αυτόν που είχε μέχρι το 2009, δηλαδή του κόμματος εξουσίας. Έχει λόγο αυτόνομης ύπαρξης; Και με ποιο σκοπό;
Η μοναδική απάντηση που μπορεί να δοθεί σήμερα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ, ως ένα μικρομεσαίο κόμμα, μπορεί να είναι χρήσιμο ως «συμπλήρωμα» για το σχηματισμό κυβέρνησης. Κάτι σαν το παλιό Φιλελεύθερο κόμμα του Γκένσερ στη Γερμανία, που πήγαινε πότε με τους Χριστιανοδημοκράτες και πότε με τους Σοσιαλδημοκράτες και εξασφάλιζε καρέκλες στη διανομή της εξουσίας. Πόσο θα άντεχε σε τέτοιο ρόλο;
Την οριστική απάντηση θα δώσουν οι ψηφοφόροι στις προσεχείς εκλογές. Πάντα έτσι γίνεται. Έτσι έγινε στην ιστορική του πορεία, από την ξέφρενη άνοδο και κυβερνητική καθιέρωση(1981-2009) έως την απότομη πτώση και τη συντήρηση στα χαμηλά(2009-2026).
Το ΠΑΣΟΚ, στα 52 του πια, καλείται να ξεπεράσει τα μείον της προ-γεροντικής ηλικίας. Δεν ξέρουμε αν αυτό ισχύει και για κόμματα, αλλά ο ποιητής Τ.Σ Έλιοτ το έχει πει έτσι: «Τα χρόνια ανάμεσα στα 50 και στα 70 είναι τα χειρότερα. Συνεχώς σου ζητούν να κάνεις πράγματα και δεν είσαι αρκετά ετοιμόρροπος για να τα απορρίψεις»…
Αλέξης Τσίπρας: Το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης για τη νέα Ελλάδα
Το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης για τη νέα Ελλάδα, για ανάπτυξη, ασφάλεια, δικαιοσύνη, παρουσίασε εχθές από τη Θεσσαλονίκη, ο Αλέξης Τσίπρας.
Πηγή:rosa.gr
Ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ. ανέλυσε το σχέδιο διακυβέρνησης που βάζει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τη σύγκλιση με την Ευρώπη. “Δεν ήρθαμε να παρουσιάσουμε ένα ακόμη πρόγραμμα μέτρων. Ήρθαμε να παρουσιάσουμε ένα άλλο όραμα για την χώρα” σημείωσε κατά την έναρξη της ομιλίας του ο πρώην πρωθυπουργός. Επιπλέον τόνισε την ανάγκη αλλαγής του παραγωγικού και οικονομικού μοντέλου της χώρας στην κατεύθυνση: «Να παράγουμε περισσότερο, να μοιραζόμαστε δικαιότερα, να ζούμε καλύτερα».
Το δίλημμα των εκλογών: «Διαφθορά ή εντιμότητα;»
Ο Αλέξης Τσίπρας εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση προς την κυβέρνηση της ΝΔ υπογραμμίζοντας πως στη χώρα βασιλεύει η διαφθορά και πως από το 2019 και μετά οι απευθείας αναθέσεις και οι κλειστοί διαγωνισμοί έγιναν τρόπος διακυβέρνησης. “Στο 58% των δημόσιων συμβάσεων κατατέθηκε μία μόνο προσφορά. Τι σημαίνει μία προσφορά; Κανένας ανταγωνισμός. Καμία πίεση στην τιμή. Γιατί οι έλεγχοι αποδυναμώθηκαν. Οι ανεξάρτητες αρχές αντιμετωπίστηκαν ως εμπόδιο. Γιατί η ευθύνη εξαφανίστηκε. Όλες οι αποφάσεις συγκεντρώθηκαν στο Μαξίμου. Αλλά κάθε φορά που κάτι πηγαίνει στραβά, κανείς δεν γνωρίζει, κανείς δεν φταίει για τίποτα. Αυτό ήταν τελικά το επιτελικό κράτος: Όλη η εξουσία σε λίγα χέρια και καμία ευθύνη με όνομα και επώνυμο.
Αυτή θλιβερή πραγματικότητα όμως έχει απομακρύνει τη χώρα μας από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Και είναι αυτή που ορίζει και το δίλημμα των επόμενων εκλογών: Διαιώνιση της διαφθοράς ή κυβερνητική αλλαγή; Διαφθορά ή εντιμότητα;” τόνισε ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ.
Ο πρώην πρωθυπουργός έκανε αναφορά και στο σκάνδαλο των υποκλοπών, τονίζοντας πως πρόκειται για το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης, “ένα σκάνδαλο για το οποίο κάθε άλλος πρωθυπουργός οπουδήποτε αλλού, θα είχε παραιτηθεί. Αλλιώς, θα τον είχε καθαιρέσει το ίδιο του το κόμμα. Σε οποιαδήποτε αναπτυγμένη χώρα του κόσμου”.
Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης: Η νέα επενδυτική μηχανή της επόμενης δεκαετίας
Ξεδιπλώνοντας το σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση που αποτελεί βασικό πυλώνα του προγράμματος της ΕΛ.Α.Σ., ο Αλέξης Τσίπρας, ανακοίνωσε την δημιουργία του Εθνικού Ταμείου Σύγκλισης, “τη νέα επενδυτική μηχανή της επόμενης δεκαετίας”. Όπως εξήγησε, το Ταμείο θα διαθέτει πρωτογενή κεφάλαια 12 δισεκατομμυρίων στην τετραετία: Ενάμισι δισεκατομμύριο τον χρόνο από το εθνικό σκέλος των δημοσίων επενδύσεων. 500 εκ από τη συμμετοχή εγχώριων επιχειρήσεων. Kαι ένα δισεκατομμύριο τον χρόνο από την ανακατεύθυνση των εσόδων από την Golden Visa. “Σταματάμε να πουλάμε τα σπίτια των παιδιών μας και αρχίζουμε να χρηματοδοτούμε τη δουλειά τους” σημείωσε.
Επιπλέον εξήγησε πως “Με μόχλευση ιδιωτικών κεφαλαίων, η επενδυτική ικανότητα μπορεί να προσεγγίσει εύκολα τα 25 δισεκατομμύρια στην τετραετία κάτι που μεταφράζεται σε δύναμη πυρός άνω των 50 δισεκατομμυρίων σε ορίζοντα δεκαετίας”. “Ο κανόνας είναι απόλυτος. Το Ταμείο δεν μοιράζει επιδοτήσεις. Χρηματοδοτεί στόχους με δημόσιο έλεγχο, ώριμα έργα και μετρήσιμο αποτέλεσμα”.
Όπως είπε, το Ταμείο θα χρηματοδοτεί, μεταξύ άλλων, έργα υδατικής ασφάλειας και άρδευσης, την ελληνική αλυσίδα παραγωγής φωτοβολταϊκών και συστημάτων αποθήκευσης, την προσιτή κατοικία, τον σιδηροδρομικό εμπορευματικό διάδρομο από τα λιμάνια μας προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη, καθώς και αγροδιατροφικά και ναυπηγοεπισκευαστικά προγράμματα.
“Όχι σκόρπια έργα. Αλλά συγκεκριμένοι στόχοι που αλλάζουν τον χάρτη της χώρας” υπογράμμισε.
Φορολογική δικαιοσύνη
Ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. δεσμεύτηκε για δικαιότερο διαμοιρασμό του πλούτου, όχι αυξάνοντας τους φόρους για όλους, όπως είπε, “Αλλά ζητώντας περισσότερα από όσους έχουν περισσότερα και ελαφρύνοντας την μισθωτή εργασία και τη μικρή επιχείρηση. Γιατί φορολογική δικαιοσύνη δεν σημαίνει τιμωρία της επιχειρηματικότητας. Σημαίνει δίκαιοι κανόνες και δίκαια βάρη”.
Στο πλαίσιο αυτό ανακοίνωσε, μεταξύ άλλων, την θέσπιση της “Πατριωτικής Εισφοράς” για το ισχυρότερο 1% των Ελλήνων. “Ένα ευρώ τον χρόνο για κάθε εκατό ευρώ καθαρής περιουσίας, σε αντικατάσταση των άλλων γενικών επιβαρύνσεων πάνω στην ίδια περιουσία. Ένα τοις εκατό στο ισχυρότερο ένα τοις εκατό. Για το εκατό τοις εκατό της κοινωνίας. Είναι όρος κοινωνικής συνοχής. Είναι πράξη ευθύνης. Είναι πατριωτικό καθήκον. Μια χώρα που ζητά από τις οικογένειες να αντέξουν και από τις μικρές επιχειρήσεις να επενδύσουν, δεν μπορεί να εξαιρεί από την εθνική προσπάθεια εκείνους που έχουν τη μεγαλύτερη δύναμη. Και για να εφαρμοστεί δίκαια, ολοκληρώνουμε επιτέλους το περιουσιολόγιο, με αυστηρή προστασία δεδομένων και αποκλειστική χρήση για φορολογικό έλεγχο”, τόνισε.
Παράλληλα, δεσμεύτηκε για τον διπλασιασμό της έκπτωσης φόρου στις οικογένειες με παιδιά, την κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για όλες τις επιχειρήσεις και της προκαταβολής φόρου για τις ατομικές επιχειρήσεις, εξήγγειλε επίσης νέα ρύθμιση 120 δόσεων για φορολογικές και ασφαλιστικές οφειλές, με διαγραφή προσαυξήσεων, προοδευτική φορολόγηση των μερισμάτων και αυξημένη επιβάρυνση των ακινήτων νομικών προσώπων που παραμένουν κλειστά.
Αναφορικά με τις συστημικές τράπεζες, υπογράμμισε ότι μέσα στην τετραετία θα πρέπει να φορολογούνται κανονικά, όπως οι υπόλοιπες επιχειρήσεις.
Εργασία και κατώτατος μισθός
Ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στον τομέα της εργασίας, σημειώνοντας ότι το μεγάλο στοίχημα είναι “να ξαναδώσουμε αξία στην εργασία”. “Δεν μας αρκεί να αυξάνονται οι μισθοί ονομαστικά, αν στο τέλος του μήνα αγοράζουν λιγότερα. Σήμερα η πραγματική αξία του μέσου μισθού παραμένει περίπου 22% χαμηλότερη συγκριτικά με το 2009” σημείωσε.
Όπως ανακοίνωσε ο κατώτατος μισθός θα ανέρχεται στα 1000 ευρώ μέσα στο 2027 και ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης 1800 ευρώ στο τέλος της τετραετίας. “Η αύξηση του κατώτατου δίνει την πρώτη ώθηση σε ολόκληρη τη μισθολογική κλίμακα. Και πάνω σε αυτή χτίζουμε με συλλογικές διαπραγματεύσεις, κλαδικές συμβάσεις και αυξήσεις που συμβαδίζουν με την παραγωγικότητα” συμπλήρωσε.
Κατάργηση των Πανελλαδικών – Υποτροφίες σε φοιτητές
Ο Αλέξης Τσίπρας δεσμεύτηκε για την κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων, χαρακτηρίζοντας αυτή την πρόταση μεγάλη τομή.
“Μεταβαίνουμε σε ένα αξιόπιστο, αδιάβλητο σύστημα πρόσβασης που αποτιμά τη συνολική σχολική πορεία και όχι τρεις εβδομάδες αγωνίας τον Ιούνιο. Δεν αλλάζουμε απλώς έναν τρόπο εξέτασης. Σπάμε τον μηχανισμό που μετατρέπει το οικογενειακό εισόδημα σε εκπαιδευτικό πλεονέκτημα. Γιατί η νέα γενιά δεν ζητά προνόμια. Ζητά μια δίκαιη ευκαιρία. Να μπορεί κάθε νέα και κάθε νέος να σπουδάσει, να προχωρήσει και να σταθεί στα πόδια του, χωρίς το εισόδημα των γονιών του να προδιαγράφει το μέλλον του” τόνισε, και συμπλήρωσε:
“Γι’ αυτό κάνουμε και μια μεγάλη επιλογή για 80.000 φοιτητές και φοιτήτριες που σπουδάζουν μακριά από το σπίτι τους, στα περιφερειακά πανεπιστήμια. Μια επιλογή για τα παιδιά και τις οικογένειές τους. Για τα δημόσια περιφερειακά πανεπιστήμια, που μπήκαν στο στόχαστρο της κυβέρνησης της ΝΔ προς όφελος των ιδιωτικών. Και για τις ίδιες τις τοπικές κοινωνίες της περιφέρειας.
Κάθε φοιτητής περιφερειακού πανεπιστημίου που σπουδάζει μακριά από τον τόπο του θα λαμβάνει φοιτητική υποτροφία 500 ευρώ τον μήνα, για δέκα μήνες τον χρόνο”, ανακοίνωσε.
Μείωση ΦΠΑ
Ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε παράλληλα, την μείωση του ΦΠΑ στο 6% για τα βασικά είδη διατροφής και υγιεινής, καθώς και ψηφιακό παρατηρητήριο τιμών ανά κωδικό προϊόντος – όχι μέσες τιμές – προϊόν προς προϊόν. “Σε όλη την αλυσίδα από το χωράφι στο ράφι και θέσπιση ανώτατου περιθωρίου κέρδους σε κάθε κρίκο της αλυσίδας”.
Εθνικό Σύστημα Προσιτής Κατοικίας
Αναφορικά με τη στέγαση, ο κ. Τσίπρας ανακοίνωσε την δημιουργία ενός Εθνικού Συστήματος Προσιτής Κατοικίας, “με δημόσια και δημοτική γη που δεν ξεπουλιέται, αλλά παραμένει περιουσία της κοινωνίας”.
Το σχέδιό μας έχει τρεις λέξεις: Προστατεύουμε. Ενεργοποιούμε. Χτίζουμε. Προστατεύουμε την πρώτη κατοικία. Με διεύρυνση των κριτηρίων συμμετοχής και ευαλωτότητας. Υποχρεωτικότητα συμμετοχής των πιστωτών. Και αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου. Παράλληλα το Δημόσιο συμμετέχει στη ρύθμιση για τα ευάλωτα νοικοκυριά. Το χρέος ρυθμίζεται με τρόπο βιώσιμο, τα νοικοκυριά δεν χάνουν την ιδιοκτησία τους.
Ενεργοποιούμε τα χιλιάδες κλειστά σπίτια. Χρηματοδοτούμε την ανακαίνισή τους, με αντάλλαγμα να διατεθούν για χρόνια σε προσιτό ενοίκιο. Και δίνουμε στους δήμους τη δυνατότητα να περιορίζουν τις βραχυχρόνιες μισθώσεις εκεί όπου διώχνουν τους μόνιμους κατοίκους.
Χτίζουμε 50.000 νέες προσιτές στεγαστικές επιλογές μέσα σε τέσσερα χρόνια. Δημιουργούμε τον Οργανισμό Κοινωνικά Προσιτής Κατοικίας που αναλαμβάνει τη δημιουργία νέων κατοικιών, την αξιοποίηση κενών κτιρίων και την επιστροφή σπιτιών στη μακροχρόνια μίσθωση. Γιατί δεν θέλουμε μια χώρα που επιδοτεί όλο και ακριβότερα ενοίκια. Θέλουμε μια χώρα που δημιουργεί κατοικία και τη κρατά προσιτή για τη μία μετά την άλλη γενιά”.
Τέλος, ανάμεσα στις προτάσεις που ξεχώρισαν συμπεριλαμβάνονται και: αύξηση 300 ευρώ τον μήνα σε εκπαιδευτικούς, 500 ευρώ το μήνα κατά μέσο όρο αύξηση στις αποδοχές γιατρών και νοσηλευτών, μηδενική συμμετοχή συνταξιούχων στα φάρμακα.
την πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Μπουριάτ, στη
Ρωσία. Λειτουργεί τη δική του μουσική σχολή, σχολή χορού και ινστιτούτο
τέχνης. Το θέατρο άνοιξε το 1939.Wikipedia (Αγγλικά) Παγκόσμια Πρεμιέρα (της συγκεκριμένης αναβίωσης): 12 Απριλίου 2019
Διάκριση: Υποψηφιότητα για το Βραβείο "Χρυσή Μάσκα" (Golden Mask Award) – η κορυφαία θεατρική διάκριση της Ρωσίας. Συντελεστές Τομέας Συντελεστές Μουσική Riccardo Drigo (αναθεώρηση: Yuriy Kozhevatov, Zurab Nadareishvili) Χορογραφία Alexander Mishutin (βασισμένη στο πρωτότυπο έργο του Marius Petipa) Λιμπρέτο Konstantin Tarnovsky και Marius Petipa Σκηνοθεσία / Στάγκινγκ Alexander Mishutin Μουσική Διεύθυνση Valeriy Volchanetskii (Παραγωγός-Αρχιμουσικός) Σκηνικά & Φωτισμοί Alexei Ambaev (Σκηνογράφος & Σχεδιαστής Φωτισμού) Ιστορική & Καλλιτεχνική Ανάλυση του "The Talisman"
Το Πρωτότυπο Έργο (1889):
Το The Talisman (Φυλαχτό) έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης το 1889, σε χορογραφία του ίδιου του Marius Petipa και μουσική του Riccardo Drigo. Ήταν ένα από τα τελευταία μεγάλα "φανταστικά" μπαλέτα της τσαρικής εποχής, γεμάτα μαγικά στοιχεία, θεότητες και εξωτικούς λαούς. Η πλοκή του είναι μοναδική: Διαδραματίζεται στην αρχαία Ινδία και περιστρέφεται γύρω από μια ιέρεια, τον εραστή της, και μια μαγική πέτρα (το φυλαχτό) που χαρίζει δύναμη και ευτυχία.
Σε αντίθεση με άλλα μπαλέτα, εδώ η μουσική του Drigo γράφτηκε ειδικά για αυτή την ιστορία, ενσωματώνοντας και μια εξωτική (ινδική) αισθητική στη μελωδία του.
Το "The Talisman" παίζεται εξαιρετικά σπάνια διεθνώς, ακόμα και στη Ρωσία, επειδή η αρχική χορογραφία του Petipa θεωρήθηκε για δεκαετίες "ξεχασμένη" ή πολύ δύσκολη για τους σύγχρονους χορευτές.
Η παραγωγή του 2019 στο Buryat Opera and Ballet Theatreείναι εξαιρετικά σημαντική, διότι ο Mishutin πήρε ένα θρυλικό αλλά χαμένο έργο και το "ανέστησε" αναθεωρώντας τη χορογραφία, διατηρώντας όμως τον πυρήνα του κλασικού στιλ του Petipa.
Η Μουσική (Drigo) και η Αναθεώρηση:
Η μουσική του Drigo για το "The Talisman" φημίζεται για το περίφημο "Πα-ντε-ντέ της Ινδικής Κούκλας" (μια από τις πιο απαιτητικές χορευτικές σειρές για μπαλαρίνα).
Η αναθεώρηση από τους Kozhevatov και Nadareishvili πιθανότατα περιλάμβανε την αποκατάσταση αρχικών μουσικών φράσεων που είχαν κοπεί με τον καιρό, καθώς και μια πιο σύγχρονη ενορχήστρωση για να ταιριάξει με τη δυναμική μιας σύγχρονης ορχήστρας.
Ο Mishutin, ως χορογράφος, είχε το μεγάλο στοίχημα να δημιουργήσει χορογραφία που να μοιάζει "αυθεντικά" σε εκείνες του Petipa, αλλά να είναι ταυτόχροναι δυνατό να χορευτεί από έναν σύγχρονο θίασο.
Ο Alexei Ambaev, αναλαμβάνοντας σκηνικά και φωτισμούς, είχε την ευκαιρία να δημιουργήσει έναν μαγικό, ονειρικό κόσμο: ινδικά παλάτια, τροπικά τοπία, θεότητες που εμφανίζονται μέσα από ομίχλη και έντονα χρώματα, τα οποία τονίζονται από τους δραματικούς φωτισμούς.
Η πρεμιέρα αυτή δεν ήταν απλά μια νέα παραγωγή. Ήταν μια αρχαιολογική ανασκαφή του ρωσικού μπαλέτου. Η υποψηφιότητα για "Χρυσή Μάσκα" επιβραβεύει ακριβώς αυτό το τόλμημα: την επαναφορά ενός ξεχασμένου αριστουργήματος στο προσκήνιο. Το μπαλέτο απαιτεί χορευτές με εξαιρετική τεχνική (ειδικά στις γρήγορες, ντελικάτες φιγούρες της Ινδικής Κούκλας) και μεγάλες υποκριτικές ικανότητες για να αποδώσουν το φανταστικό και μαγικό στοιχείο. Το γεγονός ότι ανέβηκε σε ένα θέατρο της Σιβηρίας (Buryat) και όχι μόνο στη Μόσχα ή την Πετρούπολη, δείχνει το υψηλό επίπεδο των περιφερειακών θεάτρων της Ρωσίας και την ικανότητά τους να ανταγωνιστούν τις κορυφαίες σκηνές της χώρας.
Η μουσική δωματίου συναντά την ιστορία σε μια ιδιαίτερη συναυλιακή
βραδιά με τίτλο «Ψίθυροι του Χρόνου – Whispers of Time», την Κυριακή 6
Σεπτεμβρίου, στις 19:30, στο Φουαγιέ του Αρχαιολογικού Μουσείου
Θεσσαλονίκης.
Ο νεαρός βιολίστας Κύριλλος Βολκώβ και η
πιανίστα Jasmin Arushanyan παρουσιάζουν ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στον
χρόνο και την ανθρώπινη έκφραση. Μέσα από έργα που εκτείνονται από τον
ρομαντισμό έως τη νεωτερικότητα, οι δύο μουσικοί αναζητούν τις
διαφορετικές αποχρώσεις της ανθρώπινης εμπειρίας, δημιουργώντας έναν
διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, την εσωτερικότητα και τη
ζωντανή μουσική πράξη.
Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται η Σονάτα για βιόλα και πιάνο, έργο 101, του Hans Gál, σε πρώτη πανελλήνια εκτέλεση, τα Märchenbilder (Εικόνες παραμυθιών) του Robert Schumann, Πρελούδια για σόλο πιάνο του Claude Debussy, το Concert Piece του George Enescu, καθώς και ένας ελληνικός χορός του Νίκου Σκαλκώτα, σε μεταγραφή για βιόλα και πιάνο.
Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που διατρέχει
ένα ευρύ φάσμα από τον ρομαντισμό έως τη νεωτερικότητα, φωτίζοντας
διαφορετικές αισθητικές και εκφραστικές όψεις της μουσικής. Μέσα από τη
συνύπαρξη έργων διαφορετικών εποχών και μουσικών ιδιωμάτων,
αναδεικνύεται ο ιδιαίτερος ηχητικός κόσμος της βιόλας και η δυναμική
σχέση της με το πιάνο.
Ο τίτλος «Ψίθυροι του Χρόνου» παραπέμπει
στη δύναμη της μουσικής να διασχίζει τις εποχές. Και ίσως δεν υπάρχει
καταλληλότερο σκηνικό γι’ αυτή τη συνάντηση από το Αρχαιολογικό Μουσείο
Θεσσαλονίκης: έναν χώρο όπου η μνήμη, η ιστορία και η καλλιτεχνική
δημιουργία συναντώνται και συνομιλούν με το σήμερα.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Hans Gàl (1890-1987) – Σονάτα για Βιόλα και Πιάνο σε Λα μείζονα op. 101 I. Adagio II. Quasi menuetto tranquillo III. Allegro risoluto e vivace
Robert Schumann (1810-1856) – Märchenbilder op. 113 I. Nicht schnell II. Lebhaft III. Rasch IV. Langsam, mit melancholischem Ausdruck
Claude Debussy (1862-1918) – Εικόνες, Δεύτερο Βιβλίο CD120 I. II. Cloches à travers les feuilles Et la lune descend sur le tempe qui fut III. Poissons d’or
George Enescu (1881-1955) – Concertstück για βιόλα και πιάνο
Nikos Skalkottas (1904-1949) – 5 Ελληνικοί χοροί, μετ. για βιόλα και πιάνο ΙΙ. Κλέφτικος
Σε 4 παρεμβάσεις οι οποίες – σε ουδεμία περίπτωση – δεν είναι σε θέση να αναπληρώσουν την τεράστια απώλεια που είχαν οι συνταξιούχοι
– από το 2010 λόγω των μνημονίων και του νόμου Κατρούγκαλου – προχωρεί
για το 2027 η κυβέρνηση. Σχετικές εξαγγελίες θα γίνουν από τον
Πρωθυπουργό Κυρ. Μητσοτάκη στα επικείμενα εγκαίνια της ΔΕΘ.
Επισημαίνεται ότι οι συνταξιούχοι έχουν χάσει έως και το 45% των
αποδοχών τους τα τελευταία 17 χρόνια Ειδικότερα σχεδιάζεται από την
κυβέρνηση να ανακοινωθούν τα παρακάτω:
Μία σημαντική παρέμβαση που εξετάζεται αφορά την αναμόρφωση της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων
(ΕΑΣ). Η μνημονιακή ΕΑΣ θεσπίστηκε το 2010 και έχει επιβαρύνει με 10
δισ. ευρώ τους 440.000 συνταξιούχους, με συντάξεις άνω των 1.468 ευρώ,
στους οποίους και επιβάλλεται. Μέχρι σήμερα η εισφορά επιβαλλόταν «από
το πρώτο ευρώ» στο συνολικό ποσό της σύνταξης, δημιουργώντας έντονες
αδικίες. Το νέο σενάριο προβλέπει την κλιμακωτή επιβολή της ΕΑΣ, δηλαδή
μόνο στο τμήμα της σύνταξης που υπερβαίνει τα 1.468 ευρώ.
Για
παράδειγμα, συνταξιούχος με μηνιαίες αποδοχές 2.000 ευρώ, ο οποίος
σήμερα καταβάλλει 120 ευρώ για ΕΑΣ, με το νέο σύστημα θα δει τη μηνιαία
επιβάρυνσή του να υποχωρεί στα 64 ευρώ, κερδίζοντας άμεσα σημαντικό
εισόδημα. Η αλλαγή αυτή συνοδεύεται και από τη μείωση των υφιστάμενων 8
κλιμακίων, καθιστώντας το σύστημα απλούστερο και πιο αναλογικό.
Οι
εξελίξεις στο μέτωπο της Εισφοράς Αλληλεγγύης επιταχύνονται και λόγω
των δικαστικών εκκρεμοτήτων. Στις 7 Οκτωβρίου αναμένεται η κρίσιμη
απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου σχετικά με προσφυγή συνταξιούχου που
ζητά να κριθεί αντισυνταγματικός ο ισχύων τρόπος υπολογισμού της ΕΑΣ.
Νομικοί κύκλοι και ειδικοί της κοινωνικής ασφάλισης εκτιμούν ότι οι
πιθανότητες δικαίωσης είναι υψηλές, γεγονός που πιέζει την πολιτεία να
διορθώσει προληπτικά την πολυετή αυτή στρέβλωση.
Σύμφωνα με
εκτιμήσεις ο πληθωρισμός θα κλείσει στο 3,8%-4% και η ανάπτυξη στο
1,8%. Οπότε με βάση τον μαθηματικό τύπο (πληθωρισμός + ανάπτυξη διά 2) η
αύξηση του 2027 που θα χορηγηθεί πριν από τα Χριστούγεννα, θα κυμανθεί
στο 2,6%-2,8% (μεικτά) αντί για 2,4% που είχε αρχικώς προβλεφθεί.
Ηδη έχει ψηφιστεί η πλήρης κατάργηση της προσωπικής διαφοράς
από 1-1-2027 για τους παλιούς συνταξιούχους. Στην πράξη, οι περίπου
671.586 συνταξιούχοι που συνεχίζουν να έχουν προσωπική διαφορά θα δουν
τη νέα χρονιά, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, πραγματικές αυξήσεις στις
συντάξεις τους. Ειδικοί στην κοινωνική ασφάλιση επισημαίνουν ότι
αρκετοί συνταξιούχοι, κυρίως προερχόμενοι από τον πρώην ΟΑΕΕ-ΤΕΒΕ, είχαν
προσωπική διαφορά ακόμη και άνω των 300 ευρώ.
Με το προηγούμενο
καθεστώς θα απαιτείτο ακόμη και μία δεκαετία διαδοχικών αυξήσεων μέχρι
να μηδενιστεί η προσωπική διαφορά και να δουν πραγματική αύξηση στις
μηνιαίες αποδοχές τους. Με τη νέα ρύθμιση, η αναμονή αυτή τερματίζεται.
Με την πλήρη κατάργηση της διαφοράς, όλοι οι συνταξιούχοι θα λαμβάνουν
πλέον πραγματικές αυξήσεις, καθώς η διαφορά δεν εξανεμίζει το ποσό της
αύξησης. Το υπόλοιπο ποσό της προσωπικής διαφοράς θα συνεχίσει να
καταβάλλεται ως ξεχωριστό τμήμα της σύνταξης, το οποίο ωστόσο δεν θα
προσαυξάνεται αλλά θα παραμένει σταθερό. Στο ποσό της προσωπικής
διαφοράς δεν θα επιβάλλονται οι ασφαλιστικές κρατήσεις (ασθένειας και
ΕΑΣ), αλλά μόνον ο φόρος εισοδήματος.
Στο τραπέζι βρίσκεται το
σενάριο να δοθεί ενίσχυση μεγαλύτερη από 300 ευρώ τον Νοέμβριο του 2026.
Τα ποσά που εξετάζονται είναι να δοθούν 400 ευρώ ή και 446 που είναι το
ύψος της εθνικής σύνταξης
σήμερα. Ηδη οι δικαιούχοι έχουν αυξηθεί κατά 420.000 λόγω της
διεύρυνσης των ορίων εισοδήματος και ακίνητης περιουσίας. Η ενίσχυση
αφορά 1,87 εκατομμύρια άτομα, δηλαδή περίπου το 85% των συνταξιούχων,
ανασφάλιστους υπερήλικες, καθώς και άτομα με αναπηρία, εντάσσοντας έτσι
στον κύκλο των παροχών ευάλωτες κοινωνικές ομάδες που συχνά
αντιμετωπίζουν αυξημένες ανάγκες διαβίωσης. Το επίδομα θα δικαιούνται
στο εξής και οι χήρες/οι από τα 60 τους χρόνια (και όχι από τα 65),
εφόσον η σύνταξη χηρείας είναι η μοναδική πηγή εσόδων τους.
Εδώ θα
πρέπει να τονιστεί ότι μετά 17 χρόνια περικοπών, και ενόσω οι
οικονομικοί δείκτες δείχνουν να ανακάμπτουν, οι συνταξιούχοι είναι η
μοναδική κοινωνική κατηγορία η οποία συνεχίζει να έχει απώλειες στο
πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα. Επισημαίνεται ότι εδώ και τέσσερα χρόνια
οι αναπροσαρμογές στις συντάξεις, αφενός είναι κατώτερες του επίσημου
πληθωρισμού (2,4% φέτος με τον πληθωρισμό να «τρέχει» μεσοσταθμικά σε
ποσοστό άνω του 3,8%) και αφετέρου με μηδενικές αυξήσεις σε 1,3 εκατ.
επικουρικές συντάξεις και «παγωμένες» τις συντάξεις
όσων έχουν τη λεγόμενη «προσωπική διαφορά» (μόνο φέτος δόθηκε η μισή
αναπροσαρμογή, μόλις 1,2%). Μάλιστα, οι συνταξιούχοι έχουν απολέσει έως
και το 45% των αποδοχών τους τα τελευταία 17 χρόνια!
Την ίδια ώρα,
οι απόμαχοι της δουλειάς έχασαν την τελευταία 15ετία (2010-2025)
περίπου 130 δισ. ευρώ λόγω των μνημονιακών νόμων. Μάλιστα, για το τρέχον
έτος οι απώλειες υπολογίζονται στα 3,3 δισ. ευρώ.
Το tvxs προσκαλεί στην εκδήλωση με
θέμα «Ηθική και πολιτικός ρεαλισμός: Η σχέση Ελλάδας – Ισραήλ εν μέσω
γενοκτονίας» που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου στην
ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20) στις 18.00.
Συμμετέχουν οι:
Γεώργιος Αϋφαντής, Πρέσβης επί τιμή
Πάνος Χαρίτος, δημοσιογράφος
Άρης Χατζηστεφάνου, δημοσιογράφος
Συντονίζει η δημοσιογράφος του tvxs Φωτεινή Λαμπρίδη.
Ο ομιλία του Γιώργου Αϋφαντή θα
επικεντρωθεί στην ανάγκη της Ελλάδας για συμμάχους απέναντι στην
τουρκική απειλή και συγκεκριμένα την περίπτωση του Ισραήλ.«Κάθε συμμαχία
συνιστά άσκηση πρωτίστως αυτογνωσίας και πειθαρχίας. Απαιτεί μελέτη των
πολιτικών αναγκαιοτήτων, της συμπεριφοράς, των κινήτρων και εν τέλει
των πραγματικών δυνατοτήτων του άλλου. Και κάθε συμμαχία δεν κρίνεται
κατά την υπογραφή ή την κύρωσή της. Κρίνεται κατά την στιγμή της
εφαρμογής της», σημειώνει στην εισαγωγή του.
Ο Πάνος Χαρίτος θα «διανύσει» τη διαδρομή
από την προσπάθεια εκδίωξης του πληθυσμού κι επαναποικιοποίησης της
Γάζας στην ιουδαιοποίηση της Δυτικής Όχθης. Οι πολιτικές του Ισραήλ στην
ευρύτερη περιοχή, ο αντίκτυπος στους τοπικούς πληθυσμούς, η ανυπαρξία
της Παλαιστινιακής Αρχής και η αδιαφορία της παγκόσμιας κοινότητας
απέναντι σε επαναλαμβανόμενα και σε δημόσια θέα εγκλήματα πολέμου που
διαπράττονται στο πεδίο, είναι τα θέματα στα οποία θα εστιάσει.
O Άρης Χατζηστεφάνου θα απαντήσει στο
ερώτημα «Τι μπορεί να διδαχθεί η Ελλάδα για τις σχέσεις της με το Τελ
Αβίβ» αντλώντας από τη στρατηγική συμμαχία ΗΠΑ – Ισραήλ. «Ύστερα από
επτά δεκαετίες στρατηγικής συμμαχίας, η αμερικανική κοινή γνώμη αλλά και
ισχυροί παράγοντες στην Ουάσιγκτον αντιμετωπίζουν πλέον το Ισραήλ σαν
απειλή για τα εθνικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών» υπογραμμίζει.
«Η
ΝΔ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που εγγυάται και σταθερότητα και
προκοπή», επέμεινε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, συμπληρώνοντας
ότι «απέναντί μας είναι κόμματα που έχουν μία αποστολή, να φύγει η ΝΔ
και ο Μητσοτάκης».
Η τοποθέτηση αυτή είναι όντως συνεπής στο
μοτίβο που επιμένει η κυβέρνηση και το οποίο στηρίζεται στην εκτίμηση
ότι η μόνη πραγματικά κυβερνητική δύναμη σήμερα είναι η Νέα Δημοκρατία
και ότι όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, ξεκινώντας από την Ελληνική
Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα, είναι εξ ορισμού ανίκανες να
ασκήσουν κυβερνητικά καθήκοντα, παρά μόνο με τον κίνδυνο να οδηγήσουν τη
χώρα σε επικίνδυνες περιπέτειες.
Είναι το ίδιο το αφήγημα που στα
χέρια ορισμένων διαπρύσιων απολογητών της κυβέρνησης στη δημόσια σφαίρα
έχει οδηγήσει στη θέση ότι δεν έχει σημασία ποιο ποσοστό θα πάρει η Νέα
Δημοκρατία, καθώς και μόνο 25% να έχει, πάλι μόνο αυτή είναι γνήσια
κυβερνητικό κόμμα (άιντε και μαζί με μερικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ) και άρα
πρέπει να κυβερνάει μέχρι να σβήσει ο ήλιος.
Όμως, το ζήτημά δεν
είναι να υπενθυμίσουμε ότι δημοκρατία σημαίνει αφενός εναλλαγή
κυβερνήσεων, αφετέρου ότι κυβερνά ένα κόμμα που ακόμη και εάν δεν έχει
την υποστήριξη της απόλυτης πλειοψηφίας, τουλάχιστον έχει μια εκλογική
υποστήριξη που είναι αρκετά κοντινή σε κάτι τέτοιο.
Το ζήτημά
είναι αυτή η ταύτιση ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και τη σταθερότητα και
την προκοπή. Γιατί είναι προφανές ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει.
Καταρχάς «σταθερότητα» δεν σημαίνει ότι κυβερνά σταθερά μια κυβέρνηση. Ιδίως σε ένα κοινοβούλιο όπου διαθέτει άνετη πλειοψηφία.
Σταθερότητα
υπάρχει σε μία χώρα όταν αυτή έχει κοινωνική συνοχή και όταν αυτή είναι
προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει μια επιδείνωση του συνολικότερου
διεθνούς κλίματος, είτε αυτό αφορά την οικονομία, είτε αυτό αφορά τις
γεωπολιτικές εξελίξεις, είτε αυτό αφορά την κλιματική αλλαγή.
Εάν
δούμε έτσι τη σταθερότητα, τότε η χώρα απέχει από το να είναι σταθερή. Η
κοινωνική συνοχή έχει δεχτεί πλήγματα από τον τρόπο που ιδίως μέσα σε
μια διπλή κρίση, κόστους ζωής και στεγαστική, ο βαθμός πραγματικής
επισφάλειας έχει αυξηθεί και η κοινωνία έχει γίνει επί της ουσίας πιο
άνιση και πιο πολωμένη. Στην πραγματικότητα αντί για σταθερότητα ο
προσεκτικός παρατηρητής θα δει μια κοινωνία όλο και πιο δυσαρεστημένη
και όλο πιο θυμωμένη, ακόμη και εάν «ποστάρει» φωτογραφίες από τις
διακοπές (για να βγαίνει ένας υπουργός και να λέει «μαυρίσατε, άρα
κανένα πρόβλημα δεν έχετε»), μια κοινωνία όπου σωρεύονται τα υλικά των
επόμενων κοινωνικών εκρήξεων, που θα μπορούσαν να ξεσπάσουν ακόμη και
«δι’ ασήμαντον αφορμήν».
Έπειτα κάθε άλλο παρά ανθεκτική είναι η
χώρα απέναντι σε κάποιο μεγάλο κίνδυνο. Για παράδειγμα, η συστηματική
αποδυνάμωση του δημόσιου συστήματος υγείας, παρά τις μεγάλες προσπάθειες
και τον αγώνα γιατρών και νοσηλευτών, σημαίνει ότι κάθε άλλο παρά
εύκολη θα είναι η αναμέτρηση με μια νέα πανδημία, ιδίως εάν
αναλογιστούμε ότι και στην προηγούμενη η χώρα μας είχε μερικές από τις
χειρότερες στατιστικές στην Ευρώπη. Στις δασικές πυρκαγιές είδαμε ότι
έργα έγιναν όμως δεν συνδυάστηκαν με αλλαγές στον τρόπο αντιμετώπισης,
την ώρα που ολοένα και περισσότερο το «112» αντιμετωπίζεται ως πανάκεια.
Όσο
για τις οικονομικές απειλές, είναι σαφές ότι μια κυβέρνηση η οποία δεν
έχει μπορέσει να τιθασεύσει τον πληθωρισμό και την έκρηξη της ακρίβειας,
δύσκολα θα μπορούσε να βρει τρόπο να αντιμετωπίσει μια σοβαρή
επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομίας.
Από την άλλη, μπορεί να
έχουν ενισχυθεί οι ένοπλες δυνάμεις, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι σήμερα η
χώρα έχει ένα ισχυρό πλαίσιο συμμαχιών, την ώρα που η Τουρκία
αναβαθμίζει τη θέση της, παρά τα εσωτερικά οικονομικά της προβλήματα.
Και βέβαια, το στρεβλό μοντέλο «ανάπτυξης» που έχει σπρώξει τη χώρα στο
περιθώριο της Ευρώπης οικονομικά, σημαίνει και μικρότερο πραγματικό
διεθνές βάρος.
Άρα λοιπόν, κάθε άλλο παρά τη σταθερότητα εγγυάται για το επόμενο διάστημα η διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Όσο
για την «προκοπή», δηλαδή την ευημερία, είναι σαφές ότι η προκοπή που
υπόσχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτή που οι αυξήσεις στους μισθούς
σύντομα εξανεμίζονται από την αύξηση του πληθωρισμού, όπου οι μισθοί,
με όρους αγοραστικής δύναμης είναι από τους χαμηλότερους της Ευρώπης,
όπου το προσωπικό του δημοσίου είναι αντιμέτωπο με μια συνθήκη
φτωχοποίησης, και όπου τα νοικοκυριά τα βγάζουν πέρα όλο και πιο
δύσκολα, ακόμη και εάν φαινομενικά «οι αριθμοί ευημερούν». Προσθέστε σε
όλα αυτά και τη συστηματική υπονόμευση του δημόσιου εκπαιδευτικού
συστήματος, προς όφελος «ιδιωτικών σουπερμάρκετ πτυχίων», και έχετε
εικόνα της πραγματικής «προκοπής» με την οποία είναι αντιμέτωπη η
κοινωνία.
Αυτό εξηγεί και γιατί είναι τόσο έντονο σήμερα ένα αίτημα πολιτικής αλλαγής.
Αυτό
δεν οφείλεται στο ότι οι πολίτες «παρασύρονται» από την αντιπολίτευση
και δεν αντιλαμβάνονται τη «σταθερότητα και προκοπή» που τους προσφέρουν
ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία.
Το ακριβώς αντίθετο
ισχύει. Επειδή οι πολίτες σήμερα αισθάνονται τέτοια ανασφάλεια και
αβεβαιότητα και επειδή όντως επιδιώκουν τη σταθερότητα και την προκοπή
για τους ίδιους και τα παιδιά τους, είναι που θέλουν να αλλάξουν τα
πράγματα και αναζητούν μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Η ταινία "Mr. Moto's Gamble" (ελληνικός τίτλος: "Η μπλόφα του κυρίου Μοτό") είναι μια αμερικανική αστυνομική ταινία μυστηρίου του 1938, σε σκηνοθεσία James Tinling. 
παρακολουθεί έναν αγώνα πυγμαχίας με τον μαθητή του, Λι Τσαν (Keye Luke), ο οποίος, όπως αποκαλύπτεται, είναι ο "Νούμερο 1 Γιος" του διάσημου ντετέκτιβ Τσάρλι Τσαν .
Δημήτρης Ψαρράς
