ΑΜΠΟΥ ΧΑΣΑΝ , προπονητής της Αιγύπτου : Αφήστε , επιτέλους, τον παλαιστινιακό λαό ήσυχο, επιτρέψτε του να υπάρξει, να είναι ασφαλής και να ζήσει τη δική του ζωή με αξιοπρέπεια, όπως είναι το φυσιολογικό για κάθε άνθρωπο σε αυτόν τον πλανήτη

 

Μουντιάλ 2026: Η κραυγή αγωνίας του προπονητή Χασάν για την Παλαιστίνη – «Είναι ντροπή για όλο τον κόσμο»

«Αν υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να νιώσει τον πόνο και τα δεινά των Παλαιστινίων, τότε στερείται βασικής ανθρωπιάς»

rosa.gr

 4–5 λεπτά

---

ΑΠΕ ΕΡΑ

  Rosa.gr

• Στη συνέντευξη Τύπου στο Μουντιάλ στην Ατλάντα, ο προπονητής της Εθνικής Αιγύπτου Χοσάμ Χασάν εμφανίστηκε κρατώντας μεγάλη σημαία της Παλαιστίνης.
• Η παρέμβασή του έγινε μετά την πρόκριση της Αιγύπτου επί της Αυστραλίας στα πέναλτι και πριν από τον αγώνα της φάσης των 16 με την Αργεντινή.
• Ο Χασάν δήλωσε ότι όποιος δεν νιώθει τα δεινά των Παλαιστινίων «δεν έχει ανθρωπιά» και χαρακτήρισε την κατάσταση ντροπή για τη διεθνή κοινότητα.
• Κατηγόρησε τις δυνάμεις που έχουν τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων για εγκατάλειψη των αμάχων και ζήτησε μεγαλύτερη ευθύνη από φορείς εξουσίας.
• Κάλεσε τη FIFA, τα μέσα ενημέρωσης και τους ποδοσφαιριστές να χρησιμοποιήσουν την επιρροή τους ως «ήπια ισχύ» για την ειρήνη και να απαιτήσουν ασφάλεια και αξιοπρέπεια για τον παλαιστινιακό λαό, με την τοποθέτησή του να προκαλεί χειροκροτήματα στην αίθουσα.

Αυτό το περιεχόμενο δημιουργείται με τεχνητή νοημοσύνη.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου αποτελεί παραδοσιακά τη μεγαλύτερη σκηνή του πλανήτη, όμως υπάρχουν στιγμές που το ανθρώπινο δράμα ξεπερνά τη σημασία των γηπέδων. Αυτό απέδειξε περίτρανα ο προπονητής της Εθνικής Αιγύπτου, Χοσάμ Χασάν, ο οποίος με μια βαθιά συγκινητική και θαρραλέα παρέμβασή του από τα επίσημα έδρανα του Μουντιάλ, μετέτρεψε τη συνέντευξη Τύπου σε ένα ηχηρό αντιπολεμικό μανιφέστο, τονίζοντας πως τα όσα βιώνει ο παλαιστινιακός λαός αποτελούν μια ανείπωτη ντροπή για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ο θρυλικός Αιγύπτιος τεχνικός και κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών για τη χώρα του, επέλεξε να μην σταθεί μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι, παρά το γεγονός ότι οι «Φαραώ» είχαν μόλις πανηγυρίσει μια σπουδαία πρόκριση επί της Αυστραλίας στη διαδικασία των πέναλτι. Αντίθετα, εμφανίστηκε στην προγραμματισμένη συνέντευξη Τύπου στην Ατλάντα κρατώντας μια μεγάλη σημαία της Παλαιστίνης, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα συμπαράστασης πριν από τη μεγάλη μάχη της ομάδας του στη φάση των 16 απέναντι στην κάτοχο του τίτλου, Αργεντινή.

«Αν δεν νιώθεις τα δεινά τους, δεν έχεις ανθρωπιά»

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ο Χασάν προχώρησε σε μια μακροσκελή και φορτισμένη τοποθέτηση που καθήλωσε τους παρευρισκόμενους. Δήλωσε με πάθος πως αν υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να νιώσει τον πόνο και τα δεινά των Παλαιστινίων, τότε στερείται βασικής ανθρωπιάς, ενώ δεν δίστασε να στρέψει τα βέλη του κατά της διεθνούς κοινότητας και των κέντρων εξουσίας.

https://youtube.com/shorts/17leS25HdpU?si=JiQwvetfLJAi83k8

Όπως υπογράμμισε χαρακτηριστικά, η κατάσταση αυτή αποτελεί στίγμα και ντροπή για ολόκληρο τον κόσμο, και όχι αποκλειστικά για τα αραβικά κράτη. Η μεγαλύτερη ευθύνη, σύμφωνα με τον ίδιο, βαραίνει εκείνους που έχουν στα χέρια τους τη δύναμη να λάβουν αποφάσεις, αλλά επιλέγουν να γυρίσουν την πλάτη και να εγκαταλείψουν ανυπεράσπιστους συνανθρώπους μας. Τα λόγια του Αιγύπτιου προπονητή προκάλεσαν κύμα συγκίνησης στην αίθουσα, με πολλούς από τους διεθνείς δημοσιογράφους να ξεσπούν σε αυθόρμητα χειροκροτήματα.

Το ποδόσφαιρο ως ασπίδα και ήπια ισχύς

Στη συνέχεια της τοποθέτησής του, ο Χοσάμ Χασάν απηύθυνε ανοιχτό κάλεσμα στη FIFA, στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης, αλλά και στους ίδιους τους ποδοσφαιριστές, ζητώντας τους να βγουν μπροστά και να αναλάβουν μια πιο ενεργή και δυναμική στάση. Ζήτησε από την αθλητική κοινότητα να αξιοποιήσει τη χαρισματική επιρροή και τη δημοφιλία του ποδοσφαίρου ως μια μορφή ήπιας ισχύος που μπορεί να πιέσει για την ειρήνη.

Το μήνυμα που πρέπει να μεταφέρουμε συλλογικά, ανεξάρτητα από την εθνικότητα ή την ταυτότητα του καθενός, είναι ένα και εξαιρετικά απλό, κατέληξε ο Αιγύπτιος τεχνικός: να αφήσουν επιτέλους τον παλαιστινιακό λαό ήσυχο, να του επιτρέψουν να υπάρξει, να είναι ασφαλής και να ζήσει τη δική του ζωή με αξιοπρέπεια, όπως είναι το φυσιολογικό για κάθε άνθρωπο σε αυτόν τον πλανήτη.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ =>Μουντιάλ: Η Αίγυπτος αφιέρωσε την πρόκριση στους «16» στην Παλαιστίνη, και η Γάζα γιόρτασε (Video)

Η Κέιτι Κιταμούρα στο Φεστιβάλ Χανίων 2026 (Συνέντευξη)

 

Κέιτι Κιταμούρα: «Είναι μια ιδιαίτερη εποχή για τους συγγραφείς: το ίδιο το υλικό της τέχνης μας, η γλώσσα, γίνεται εργαλείο στα χέρια της εξουσίας»

Συνέντευξη στη Φανή Χατζή 

 

bookpress.gr

6 Ιουλίου 2026

«Η τυχαία παράθεση λέξεων έχει καταλήξει να είναι η υπερδύναμη του Τραμπ, γιατί του δίνει τη δυνατότητα να διαψεύδει διαρκώς αυτά που λέει» μας είπε η Κέιτι Κιταμούρα στο 5ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων με αφορμή το μυθιστόρημά της «Οντισιόν» (μτφρ. Βάσια Τζανακάρη, εκδ. Διόπτρα). Η συγγραφέας ήρθε στην Ελλάδα προσκεκλημένη της Ελληνοαμερικάνικης Ένωσης, του Φεστιβάλ Χανίων και των εκδόσεων Διόπτρα. 

_______________ 

Η πρώτη φορά που είδα από κοντά την Κέιτι Κιταμούρα στο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων ήταν στην εκδήλωση του συζύγου της, Χάρι Κούνζρου, ο οποίος συνομίλησε με την Παυλίνα Μάρβιν. Κάθισε στην πρώτη θέση, δίπλα στα δύο παιδιά τους, και παρακολούθησε την ομιλία με προσοχή. Μόλις μία ώρα αργότερα, ανέβηκε η ίδια στη σκηνή ως καλεσμένη του Φεστιβάλ για να συζητήσει με την Ελεονώρα Ορφανίδου. Αμέσως μετά, κατευθύνθηκαν οικογενειακώς στην ταβέρνα όπου κατέληγε όλο το φεστιβάλ κάθε βράδυ και εκεί συνομίλησε με άλλους συγγραφείς και εκδότες, διατηρώντας την απαράμιλλη ευγένειά της.

Οι πολλαπλοί ρόλοι που επιτέλεσε μέσα σε λίγες ώρες η Κιταμούρα, μητέρας, συζύγου, συγγραφέα και συνδαιτημόνα, μου έφεραν στο μυαλό την ανώνυμη ηρωίδα του βιβλίου της Οντισιόν (μτφρ. Βάσια Τζανακάρη, εκδ. Διόπτρα), μια γυναίκα μεγαλύτερη σε ηλικία, ηθοποιό στο επάγγελμα, που καλείται να ερμηνεύσει διαρκώς ρόλους, ακόμα και στην ιδιωτική σφαίρα. Είχα μεγάλη περιέργεια να ακούσω από την ίδια εάν το βιβλίο αφορά την ερμηνεία, τη γονεϊκότητα, τους ρόλους ή όλα αυτά μαζί. Η απάντησή της, παραδόξως, δίνει περισσότερη βαρύτητα στον ρόλο της αναγνώστριας παρά στη συγγραφική πρόθεση. Με τα δικά της λόγια, το βιβλίο αφορά «το δικαίωμα των αναγνωστών να ερμηνεύσουν το βιβλίο όπως επιθυμούν».

Πριν ξεκινήσουμε την ηχογράφηση μιλήσαμε για τη σύγχρονη αμερικανική λογοτεχνία, το Transcription του Μπεν Λέρνερ, που είχε βραβευτεί μόλις με το Βραβείο Όργουελ, και άλλα μυθιστορήματα που πιθανόν συνδέονται με τη γραφή της. Η συγγραφέας πάντως δεν έρχεται για πρώτη φορά στη χώρα μας. Μάλιστα, το παλαιότερο βιβλίο της, Ένας χωρισμός, που θα κυκλοφορήσει ξανά στα ελληνικά από τις εκδόσεις Διόπτρα το φθινόπωρο, γράφτηκε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Μάνη. Άραγε να μπόρεσε να γράψει κάτι και στα Χανιά; Θα το μάθουμε σε λίγο καιρό, υποθέτω.

Αναφέρετε συχνά ότι η Οντισιόν γεννήθηκε όταν διαβάσατε τον εξής τίτλο άρθρου: «Ένας άγνωστος μου είπε ότι ήταν ο γιος μου». Συμπληρώνετε, μάλιστα, ότι μια φίλη σας, πάνω σε μια συζήτηση, σας έδωσε και μια άλλη οπτική: «Κάθε φορά που έρχεται ο γιος μου σπίτι από το κολλέγιο, είναι σαν να ήρθε ένας ξένος». Αναρωτιόμουν λοιπόν αν θεωρείτε την Οντισιόν ένα βιβλίο καταρχήν για τη γονεϊκότητα.

Ναι, είναι ενδιαφέρον. Όταν συνάντησα τους εκδότες μου για να μιλήσουμε για πρώτη φορά για το βιβλίο, με ρώτησαν: «Κατά τη γνώμη σου, τι αφορά;» και τους απάντησα: «Νομίζω ότι είναι ένα βιβλίο για τη μητρότητα και την καλλιτεχνική δημιουργία». Θυμάμαι πως η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων μου είπε τότε: «Σε εκλιπαρώ, μην ξαναπείς ποτέ αυτές τις λέξεις» (γέλια). Νομίζω πάντως πως αυτό συμβαίνει αρκετά συχνά. Είναι μια από εκείνες τις περιπτώσεις όπου αυτό που ο συγγραφέας θεωρεί ότι είναι το θέμα του βιβλίου, ή ακόμα και η αφετηρία του βιβλίου για τον ίδιο, δεν είναι απαραίτητα αυτό που τελικά καταλήγει να αφορά ή να σημαίνει το βιβλίο. Ωστόσο, όσο το έγραφα, σίγουρα το σκεφτόμουν μέσα από το πρίσμα της πολυπλοκότητας της γονεϊκότητας και των αντιφάσεων αυτής της ιδιαίτερης, πολύ έντονα φορτισμένης σχέσης.

 

 

Όπως είπα και χθες το βράδυ, με ενδιαφέρουν πολύ οι στιγμές του ανοίκειου, όταν κάποιος που γνωρίζεις πολύ καλά σού μοιάζει ξαφνικά ξένος. Φυσικά, η σχέση στην οποία αυτό συμβαίνει με τη μεγαλύτερη ταχύτητα είναι η σχέση ανάμεσα σε έναν γονέα και το παιδί του, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Επομένως, αυτό ήταν κάτι που με απασχολούσε έντονα. Ταυτόχρονα, καθώς συναντώ αναγνώστες και συζητώ μαζί τους, διαπιστώνω ότι το βιβλίο σημαίνει πολύ διαφορετικά πράγματα για καθέναν από αυτούς. Ειδικά οι νεότεροι αναγνώστες το διαβάζουν σαν ένα βιβλίο που δεν αφορά μόνο την εμπειρία τού να έχεις παιδί, αλλά και του να είσαι το παιδί κάποιου. Έχω συναντήσει αρκετούς νεαρούς άνδρες που βίωσαν το βιβλίο ως μια ιστορία για το τι σημαίνει να είσαι παιδί και, ειδικά, τι σημαίνει να είσαι γιος.

Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, αν σκεφτούμε ότι και στα άλλα βιβλία της άτυπης τριλογίας (A separation, Intimacies) πρωταγωνιστούν γυναίκες και έχετε δηλώσει, νομίζω, ότι σας ενδιέφερε σε όλα η γυναικεία οπτική.

Είναι πράγματι ενδιαφέρον και πιστεύω πως είναι κάπως μάταιο εκ μέρους του συγγραφέα να προσπαθεί να ελέγξει υπερβολικά ή με μεγάλη αυστηρότητα το σημείο στο οποίο θα συμβεί αυτή η ταύτιση. Νομίζω ότι μία από τις χαρές που προσφέρουν αυτά τα βιβλία είναι ακριβώς το ότι δεν μπορείς να προβλέψεις με ποιον χαρακτήρα θα ταυτιστεί ο αναγνώστης. Τουλάχιστον για μένα αυτό ισχύει απόλυτα. Οι άνθρωποι συχνά θεωρούν ότι ταυτίζομαι με τον κεντρικό χαρακτήρα, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μικρές πτυχές όλων των χαρακτήρων με τις οποίες νιώθω ότι συνδέομαι.

Πώς γράψατε την Οντισιόν; Σαν δύο εντελώς ξεχωριστά βιβλία ή τα δύο μέρη εξελίσσονταν παράλληλα;

Όχι, το έγραψα γραμμικά. Στην πραγματικότητα πάντα γράφω γραμμικά, με τη σειρά με την οποία θα συναντήσουν το υλικό και οι αναγνώστες. Απλώς δεν γράφουν όλοι έτσι. Ο σύζυγός μου, για παράδειγμα, που είναι μυθιστοριογράφος (σ.σ: πρόκειται για τον συγγραφέα Χάρι Κούνζρου, με τον οποίον μιλήσαμε αμέσως μετά) γράφει συχνά χωρίς συγκεκριμένη σειρά και μετά συνθέτει τα κομμάτια. Γνωρίζω επίσης πολλούς συγγραφείς που δεν γράφουν αυστηρά χρονολογικά ως προς την εμπειρία του χαρακτήρα, αλλά, έχουν, για παράδειγμα, στο μυαλό τους το παρελθόν των χαρακτήρων πριν γράψουν την κύρια ιστορία. Εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να δουλέψω με αυτόν τον τρόπο. Πρέπει πάντα να γνωρίζω ό,τι ακριβώς γνωρίζει ο αναγνώστης προτού προχωρήσω παρακάτω. Έτσι, αντιμετώπισα το βιβλίο ως μία ενιαία αφήγηση που εκτείνεται και στα δύο μέρη. Χρονικά, προχωρά με έναν αρκετά ευθύ τρόπο προς τα εμπρός, κατά μήκος αυτού του άξονα. Οπότε, ναι, το έγραψα με αυτή τη σειρά. Η επιμέλεια, βέβαια, ήταν δύσκολη και περιελάμβανε πολλά μπρος-πίσω.

Άρα γνωρίζατε εξαρχής πού ακριβώς θα γινόταν η «ρήξη»; Το σημείο στο οποίο θα χωριζόταν το βιβλίο;

Ναι, ήθελα εξαρχής να συνδέεται κατά κάποιον τρόπο με το θεατρικό έργο. Ήθελα, επίσης, το θεατρικό να λειτουργεί σαν μια μικρή μαύρη τρύπα στο κέντρο του μυθιστορήματος, έτσι ώστε να μη δούμε ποτέ το ίδιο το έργο επί σκηνής. Η δομή του θεατρικού αντανακλά ουσιαστικά τη δομή του μυθιστορήματος, οπότε ήθελα να υπάρχει η αίσθηση ότι η ηρωίδα εισέρχεται στον κόσμο του έργου και έπειτα αναδύεται ξανά μέσα από αυτόν.

Δύσκολα αντιλαμβανόμαστε τους τρόπους με τους οποίους έχουμε εκπαιδευτεί, επί πολλά χρόνια, να διαβάζουμε και να προσεγγίζουμε μια ιστορία. 

Το θέμα είναι ότι στο δεύτερο μέρος εμφανίζεται, από πολλές απόψεις, ως ένας πολύ διαφορετικός χαρακτήρας, επειδή τα δεδομένα της ζωής της έχουν αλλάξει. Η ίδια, όμως, παραμένει σχετικά αμετάβλητη. Για μένα είναι ουσιαστικά το ίδιο πρόσωπο και στα δύο μέρη του βιβλίου. Αυτό ήταν κάτι που με απασχολούσε ιδιαίτερα. Ένας χαρακτήρας που, από μία άποψη, παραμένει αρκετά στατικός, ενώ εκείνο που αλλάζει πραγματικά είναι η φύση των σχέσεών του με τους άλλους ανθρώπους.

Γιατί πιστεύετε ότι είναι τόσο δύσκολο για τους αναγνώστες να αποδεχτούμε αυτή την αντίφαση και να διαβάσουμε το βιβλίο με τη λογική του «ταυτόχρονου», χωρίς να θεωρούμε ότι αυτά τα δύο ενδεχόμενα αλληλοαποκλείονται ή βρίσκονται σε σύγκρουση;

Νομίζω ότι έχουμε μάθει να προσεγγίζουμε τις αφηγήσεις με συγκεκριμένες προσδοκίες, και είναι πολύ δύσκολο να απαλλαγούμε από αυτές. Το νιώθω κι εγώ ως αναγνώστρια. Πιστεύω ότι είναι δύσκολο ακόμη και να συνειδητοποιήσει κανείς ποιες ακριβώς είναι αυτές οι προσδοκίες. Δύσκολα αντιλαμβανόμαστε τους τρόπους με τους οποίους έχουμε εκπαιδευτεί, επί πολλά χρόνια, να διαβάζουμε και να προσεγγίζουμε μια ιστορία. Κι όμως, η αφήγηση στη λογοτεχνία είναι τόσο διαφορετική από ό,τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή.

Προσωπικά, με ενδιαφέρει πάντοτε να διαταράσσω αυτή την αίσθηση της τάξης και της οριστικής λύσης και μάλιστα το θεωρώ πολύ σημαντικό ιδιαίτερα σήμερα, με τη ραγδαία άνοδο της τεχνητής νοημοσύνης.

Υπάρχει κάποιου είδους «τάξη», ή μάλλον καλύτερα μια αίσθηση επίλυσης που συναντά κανείς σε πολλά μυθιστορήματα, ενώ στη ζωή συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Προσωπικά, με ενδιαφέρει πάντοτε να διαταράσσω αυτή την αίσθηση της τάξης και της οριστικής λύσης και μάλιστα το θεωρώ πολύ σημαντικό ιδιαίτερα σήμερα, με τη ραγδαία άνοδο της τεχνητής νοημοσύνης. Ένα από τα χαρακτηριστικά των αφηγήσεων που παράγει η ΤΝ είναι ότι τείνουν σχεδόν πάντα προς μια μορφή επίλυσης, επειδή έχουν εκπαιδευτεί πάνω σε ένα σώμα αρκετά συμβατικών αφηγήσεων που κατευθύνονται προς την επίλυση. Αυτό συμβαίνει, επίσης, επειδή μία από τις πρώτες και βασικές εφαρμογές της ΤΝ ήταν η εξυπηρέτηση πελατών, όπου ο στόχος είναι πάντοτε να επιλυθεί ένα πρόβλημα. Πιστεύω, λοιπόν, όλο και περισσότερο, ότι ο ρόλος της λογοτεχνίας σήμερα είναι να διαταράσσει αυτή την αίσθηση της τάξης και επίλυσης, να απομακρύνεται από αυτήν. Αυτό ήταν σίγουρα κάτι που επιδίωξα να κάνω γράφοντας αυτό το βιβλίο.

Είναι δύσκολο, βέβαια, και κατανοώ ότι πρόκειται για ένα βιβλίο που απαιτεί κάτι από τον αναγνώστη. Ταυτόχρονα, όμως, όπως είπα και χθες το βράδυ, πιστεύω ότι η ανάγνωση, στην καλύτερη εκδοχή της, είναι μια εξαιρετικά ενεργητική και δημιουργική πράξη, όχι μια παθητική διαδικασία. Το είδος της ανάγνωσης που απολαμβάνω δεν είναι εκείνο στο οποίο η βούληση του συγγραφέα επιβάλλεται πάνω μου και εγώ απλώς την αποδέχομαι. Αντίθετα, είναι μια ενεργή συμμετοχή, ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα στον συγγραφέα και τον αναγνώστη.

Χθες είπατε ότι ο αρχικός τίτλος του βιβλίου ήταν «Performance» και σκέφτομαι ότι στα ελληνικά θα μπορούσε να είναι και «ερμηνεία», μια λέξη που σημαίνει ταυτόχρονα να υποδυόμαστε ένα ρόλο και αποδίδουμε ένα νόημα, έχει δηλαδή μια διπλή σημασία. Έτσι, διάβασα το βιβλίο ως ένα μυθιστόρημα για την επιτέλεση ρόλων, αλλά και για την ερμηνεία των άλλων αλλά και της λογοτεχνίας.

Ναι, πράγματι. Είναι υπέροχο να μαθαίνω αυτό για την ελληνική λέξη που αντιστοιχεί στην «ερμηνεία». Θεέ μου, οι εκδότες μου θα πάθαιναν έμφραγμα αν τους έλεγα ότι θέλω να τιτλοφορήσω το βιβλίο «Ερμηνεία»! (γέλια) Αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται ακριβώς γι’ αυτό, για ένα βιβλίο γύρω από την ερμηνεία και, ειδικότερα, γύρω από την ερμηνεία του ίδιου του αναγνώστη. Το βιβλίο ανοίγει με μια αρκετά αμφίσημη σκηνή ανάμεσα σε μια μεσήλικη γυναίκα και έναν πολύ νεαρό άνδρα, και νομίζω ότι ο αναγνώστης δεν γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει μεταξύ τους παρά μόνο αρκετά αργότερα. Αντ’ αυτού, βλέπουμε την κεντρική ηρωίδα να αναρωτιέται και να υποθέτει τι μπορεί να πιστεύουν οι άνθρωποι γύρω της ότι συμβαίνει ανάμεσά τους. Και μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους περιλαμβάνεται, νομίζω, και ο ίδιος ο αναγνώστης.

Ήθελα η αρχή του βιβλίου να ωθήσει τον αναγνώστη να αναλογιστεί τις αφηγηματικές προσδοκίες και ερμηνείες που φέρνει μαζί του σε κάθε κείμενο που διαβάζει, γιατί πιστεύω ότι ένα βιβλίο διαμορφώνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τον πλούτο της προσωπικής εμπειρίας του καθενός και από τον τρόπο με τον οποίο αυτή επηρεάζει όσα αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει. Επομένως, για μένα, πρόκειται ουσιαστικά για ένα βιβλίο που αφορά εξ ολοκλήρου την ερμηνεία. Φυσικά, υπάρχει η ερμηνεία στο πλαίσιο των σχέσεων των χαρακτήρων και στην εξέλιξη της πλοκής, αλλά και σε ένα πολύ ευρύτερο επίπεδο. Η ερμηνεία αφορά το θέμα του και πρωτίστως την ερμηνεία του ίδιου του αναγνώστη.

Κάποια στιγμή, η αφηγήτρια λέει ότι μια ερμηνεία γεννιέται στον χώρο ανάμεσα στο κοινό και τον ηθοποιό, μέσα σε αυτό το πεδίο της ερμηνευτικής πρόσληψης. Αυτό ακριβώς πιστεύω και για τα βιβλία.

Υπάρχει ένα αρκετά εκτενές μέρος στο βιβλίο που αφορά έναν ηθοποιό με άνοια. Ο λόγος που ήθελα να γράψω αυτή τη σκηνή και να τη συμπεριλάβω στο μυθιστόρημα είναι ότι με ενδιέφερε πολύ η έννοια της πρόθεσης του δημιουργού και, συγκεκριμένα, η πρόθεση του συγγραφέα. Νομίζω ότι συχνά επικρατεί η αντίληψη πως αυτό που είχε κατά νου ο συγγραφέας αποτελεί το παν για τη σημασία ενός έργου, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι συμβαίνει σχεδόν το αντίθετο. Εκείνο το σημείο του βιβλίου αφορά έναν ηθοποιό που δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία, η οποία, ωστόσο, δεν είναι αποτέλεσμα της τεχνικής ή της δεξιοτεχνίας του. Προκύπτει από το γεγονός ότι πάσχει πραγματικά από την ίδια ακριβώς πάθηση με τον χαρακτήρα που υποδύεται στην ταινία. Η αφηγήτρια μένει τότε να αναρωτιέται: αν ο ηθοποιός δεν είχε πρόθεση να δημιουργήσει αυτή την ερμηνεία, εξακολουθεί να είναι μια σπουδαία ερμηνεία; Και καταλήγει, κάπως άβολα και αντιφατικά, στο συμπέρασμα πως ναι, εξακολουθεί να είναι.

Κάποια στιγμή, η αφηγήτρια λέει ότι μια ερμηνεία γεννιέται στον χώρο ανάμεσα στο κοινό και τον ηθοποιό, μέσα σε αυτό το πεδίο της ερμηνευτικής πρόσληψης. Αυτό ακριβώς πιστεύω και για τα βιβλία. Γι’ αυτό βρίσκεται αυτή η ιστορία μέσα στο μυθιστόρημα. Βέβαια, πολλοί αναγνώστες θεώρησαν ότι το επεισόδιο υποδηλώνει πως η ίδια η πρωταγωνίστρια πάσχει από άνοια, αλλά το βρίσκω υπέροχο, γιατί, κατά μία έννοια, αυτό ακριβώς πραγματεύεται το μυθιστόρημα, το δικαίωμα των αναγνωστών να ερμηνεύσουν το βιβλίο όπως επιθυμούν. 

Πρόκειται για μια εξαιρετική ιστορία και σημαντικό κομμάτι του βιβλίου, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να αναρωτιέμαι: «άραγε αναφέρεται σε υπαρκτό πρόσωπο»; 

Ναι, αλλά δεν θα μπορούσα να αποκαλύψω την ταινία. Πάντως, άλλαξα σημαντικά τις λεπτομέρειες.

Δεν θα σας πιέσω για περισσότερα. Η οικιακή σφαίρα θεωρείται συνήθως ένα ασφαλές καταφύγιο για όλους. Ωστόσο, εσείς δημιουργείτε εντός σπιτιού μια ατμόσφαιρα ανοίκεια, σχεδόν αφιλόξενη. Αναρωτιέμαι γιατί. Είναι ένας τρόπος να αποδώσετε την ψυχολογική κατάσταση της ηρωίδας ή θέλατε παράλληλα να σχολιάσετε και τον ίδιο τον θεσμό της οικογένειας;

Σας ευχαριστώ γι’ αυτή την ερώτηση. Νομίζω ότι η οικογένεια ως μοτίβο, όπως και η ιδέα του οικιακού χώρου ως ασφαλούς καταφυγίου, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες έννοιες. Αφού ξεκαθαρίσω ότι πραγματικά λατρεύω να βρίσκομαι στο σπίτι μου (γέλια), οφείλω να πω ότι με απασχολεί ιδιαίτερα η αντίληψη πως η οικογένεια και ο ιδιωτικός χώρος είναι κατά κάποιον τρόπο αποκομμένοι ή προστατευμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία. Κι αυτό γιατί η οικογένεια είναι προϊόν της ίδιας της κοινωνίας, αποτελεί έναν θεσμό από μόνη της, μέσα στον οποίο αναπαράγονται οι ιδεολογίες, οι ιεραρχίες και οι σχέσεις εξουσίας της κοινωνίας στην οποία ανήκει. Ακόμη και οι διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους οργανώνονται οι οικογένειες σε διάφορα μέρη του κόσμου ή σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους αντανακλούν ακριβώς αυτή τη δυναμική. Και, φυσικά, αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές σε ό,τι αφορά τους έμφυλους ρόλους. Για παράδειγμα, κάτι που σκέφτομαι συχνά είναι ότι η πρώτη επαφή των περισσότερων ανθρώπων με την πατριαρχία είναι οι πατριαρχικές δομές που διαμορφώνεται μέσα στην ίδια την οικογένεια. Ίσως αυτό να αλλάζει σήμερα, αλλά ιστορικά, για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, ίσχυε απόλυτα. Επομένως, η ιδέα ότι η οικογένεια είναι κάπως αποκομμένη ή ανεπηρέαστη από όσα συμβαίνουν σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο μου φαίνεται λανθασμένη.

Θεωρώ ότι η οικογένεια είναι κυριολεκτικά μια ανάθεση διαφορετικών ρόλων και θέσεων. Το βλέπει κανείς ξεκάθαρα όταν οι οικογένειες συγκεντρώνονται ξανά μετά από καιρό. 

Μία από τις πρώτες συζητήσεις που έκανα για το βιβλίο ήταν με μια podcaster που εκτιμώ απεριόριστα. Σε γενικές γραμμές συμφωνούμε σε πολλά και έχουμε αρκετή άνεση μεταξύ μας. Έτσι, σε πολύ οικείο πλαίσιο, μου είπε: «Δεν καταλαβαίνω γιατί στο βιβλίο υποστηρίζεις ότι η οικογένεια είναι ένα είδος κατασκευής. Δεν είναι. Είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο». Εγώ, βέβαια, πιστεύω το αντίθετο. Θεωρώ ότι η οικογένεια είναι κυριολεκτικά μια ανάθεση διαφορετικών ρόλων και θέσεων. Το βλέπει κανείς ξεκάθαρα όταν οι οικογένειες συγκεντρώνονται ξανά μετά από καιρό. Δεν ξέρω αν έχετε κάποια παρόμοια εμπειρία, αλλά όταν τα ενήλικα παιδιά επιστρέφουν στο πατρικό τους για τις γιορτές ή για κάποια οικογενειακή συνάντηση, ξαφνικά ξαναπαίζουν τους ίδιους ακριβώς ρόλους που είχαν ως παιδιά. Κάθονται στις ίδιες θέσεις, ο καθένας έχει τον ρόλο του, όλα είναι προκαθορισμένα.

Αυτή η επιτέλεση είναι εν μέρει αυτό που επιτρέπει σε μια οικογένεια να λειτουργεί. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτοί οι ρόλοι επιβάλλονται από την κοινωνία συνολικά, αλλά υπάρχει μια σιωπηρή συμφωνία μέσα στην οικογενειακή μονάδα, σύμφωνα με την οποία ο καθένας αναλαμβάνει έναν συγκεκριμένο ρόλο. Και είναι περιέργως δύσκολο να ξεφύγει κανείς από αυτούς τους ρόλους. Αυτό ήταν, λοιπόν, κάτι που ήθελα οπωσδήποτε να εξερευνήσω μέσα από την απεικόνιση της οικογένειας στο βιβλίο.

---

• Διαβάστε επίσης: «Οντισιόν» της Κέιτι Κιταμούρα (κριτική) – Νέες επιλογές για τη μητρότητα και τη ζωή μιας γυναίκας

---

Έχετε υπηρετήσει το μυθιστόρημα ως λογοτεχνική μορφή σχεδόν αποκλειστικά και έχετε βρεθεί στις βραχείες λίστες πολύ σημαντικών βραβείων που τιμούν το είδος, πρόσφατα του Μπούκερ. Θεωρείτε ότι το μυθιστόρημα είναι μια μορφή τέχνης που έχει φτάσει στα όριά του ή εξακολουθεί να έχει ανεξάντλητες δυνατότητες;

Λατρεύω το μυθιστόρημα ως μορφή, πραγματικά το λατρεύω. Είναι η αγαπημένη μου λογοτεχνική φόρμα. Νομίζω πως αυτό συμβαίνει επειδή κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά τι ακριβώς είναι και ακριβώς γι’ αυτό εξακολουθεί να διαθέτει τεράστιες δυνατότητες. Είναι αυτό που είχε πει ο Χένρι Τζέιμς, ότι το μυθιστόρημα είναι «ένα χαλαρό, ξεχειλωμένο τέρας» (a loose baggy monster), που σημαίνει επίσης ότι είναι απεριόριστα ευρύχωρο, ικανό να χωρέσει τα πάντα. Συχνά το λέω αυτό και στους φοιτητές μου, όταν διδάσκω δημιουργική γραφή. Πολλοί μαθητές μου αισθάνονται δέος απέναντι στη συγγραφή ενός μυθιστορήματος. Συχνά μου λένε: «Δεν ξέρω πώς να γράψω ένα μυθιστόρημα». Και πάντα προσπαθώ να τους θυμίσω ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ένας σωστός τρόπος για να γράψεις ένα μυθιστόρημα, μπορεί να γίνει οτιδήποτε θελήσεις να γίνει, ενέχει μια τεράστια ελευθερία.

Νομίζω ότι αυτό ισχύει και για πολλές άλλες μορφές τέχνης. Ωστόσο, ανάμεσα στις άλλες αφηγηματικές μορφές, το μυθιστόρημα είναι ίσως μία από τις πιο ελεύθερες. Δεν υπάρχουν οι περιορισμοί, π.χ. οι οικονομικοί, που συναντά κανείς στον κινηματογράφο ή στην τηλεόραση, όπου είναι πολύ δύσκολο να δημιουργηθεί ένα έργο χωρίς, έστω και σε μικρό βαθμό, μια εμπορική απαίτηση. Στη λογοτεχνία, πιστεύω ότι εξακολουθεί να υπάρχει σημαντικός χώρος για ελευθερία. Βέβαια, το κατά πόσο παραμένει επίκαιρη είναι περίπλοκο ζήτημα. Από την άλλη, το μυθιστόρημα βρίσκεται σε κρίση εδώ και αιώνες. Πάντοτε υπήρχε η αγωνία ότι δεν είναι πλέον επίκαιρο ή σημαντικό. Κι όμως, εξακολουθεί να επιμένει και να επιβιώνει.

Και σε σχέση με αυτό που συζητούσαμε νωρίτερα; Διακρίνετε κάποια συγκεκριμένη τάση στη σύγχρονη αμερικανική λογοτεχνία που συνδέεται ίσως με την πολιτική κατάσταση;

Νομίζω ότι πολλοί συγγραφείς θέλουν να επανεξετάσουν τις καθιερωμένες αφηγήσεις και να διερευνήσουν όσες έχουν αποκλειστεί ή αποσιωπηθεί.[............................]ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ 

Κέιτι Κιταμούρα: «Είναι μια ιδιαίτερη εποχή για να είσαι συγγραφέας ...

Ο ρατσισμός δεν παίζει μπάλα , αλλά μολύνει το ποδόσφαιρο και τη διεθνή κοινωνία

 

Η Παραγουανή Γερουσιάστρια Celeste Josefina Amarilla είπε για τον Γάλλο ποδοσφαιριστή  Κιλιάν Μπαπέ:

 «Είναι βλάκας,που δεν έχει μάθει καν να γράφει. Αντί για μητρικό γάλα, μεγάλωσε ρουφώντας καρύδες, και τα πιο μορφωμένα πλάσματα που άκουσε ποτέ ήταν οι χιμπατζήδες... 

Είναι ένας αποικιοποιημένος Καμερουνέζος, που προσποιείται τον Γάλλο, μνησίκακος, νεόπλουτος, αλαζόνας και άσχημος»!

 

1. Ρατσιστική επίθεση από Παραγουανή γερουσιάστρια κατά  Μπαπέ: «Απολίτιστε Καμερουνέζε»!

 –Μπαπέ: «Είστε ανάξια της θέσης σας!Δεν θα επιτρέψω ποτέ σε ανθρώπους σαν εκείνη να έχουν την ελευθερία να διαδίδουν το μίσος και τον ρατσισμό τους σε όλο τον κόσμο».

2. Προκαλεί η πολιτικός από την Παραγουάη με το ρατσιστικό σχόλιο για τον Εμπαπέ: Απαιτεί συγγνώμη επειδή την αποκάλεσε «αξιοθρήνητη και ανάξια».Η Σελέστε Αμαρίγια παρά την καταδίκη των δηλώσεών της από την κυβέρνηση της Παραγουάης κατηγορεί τον Γάλλο επιθετικό για «έμφυλη βία» και τον απειλεί με νομικές ενέργειες αν δεν ανακαλέσει!

Jordi Savall - Fantaisies Royales/Royal Fantasies

Ο Jordi Savall & το σύνολο   Hesperion XXI: Βασιλικές Φαντασιώσεις κατά τη διάρκεια των Πολέμων των Τριών Βασιλείων.  

Συναυλία που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του 9ου Φεστιβάλ Μουσικής και Ιστορίας για Διαπολιτισμικές Ανταλλαγές στο Αβαείο Fontfroide, στη Narbonne.

0:00 William Brade (1560-1630) - Mohrfields à 5
2:11 William Brade - Der Satyrn Tanz
4:45 Orlando Gibbons (1583-1625) - In Nomine à 4
7:15 Orlando Gibbons - Royal Fantasy XX à 3
11:50 Matthew Locke (1630-1677) - Consort V en Sol mineur à 4 (Fantazie/Courante/Ayre/Saraband)
21:12 William Lawes (1602-1646) - Consort Set à 5 en Do Majeur (Fantazy/Paven/Aire)
32:35 William Lawes  - Consort Set à 5 en Sol mineur (Fantazya/On the Playnsong/Aire)
43:12 John Jenkins (1592-1678) - Pavan No. 2 in Gminor a 5
49:42 John Jenkins - In Nomine No. 1 a 6
55:00 John Jenkins - The Newark Siege a 4
59:36 Matthew Locke - Consort II in Ré mineur/Majeur a 4 (Fantazie/Courante/Ayre/Saraband)

Sleep, my love /Κοιμήσου, Αγάπη μου (1948)

 Το Κοιμήσου, αγάπη μου (αγγλικά: Sleep, My Love) είναι δραματικό φιλμ νουάρ αμερικανικής παραγωγής του 1948 σε σκηνοθεσία Ντάγκλας Σερκ και σενάριο των Σεντ Κλερ Μακέλγουεϊ και Λέων Ρόστεν. Πρωταγωνιστούν η Κλοντέτ Κολμπέρ, Ντον Αμίτσε και Ρόμπερτ Κάμινγκς.
Πλοκή

Η πλούσια, αλλά άτεκνη Άλισον Κόρτλαντ έχει μια αξιοζήλευτη ζωή: ένα πολυτελές αρχοντικό στο Σάτον Πλέις της Νέας Υόρκης και έναν ένα καλοσυνάτο σύζυγο, τον αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Κόρτλαντ. Όμως περίεργα πράγματα αρχίζουν να
της συμβαίνουν. Ξυπνά σε ένα τραίνο χωρίς να ξέρει πώς πήγε εκεί, και μια κουτή γριούλα, η Γκρέις που εισβάλει να την βοηθήσει βρίσκει ένα μικρό όπλο στην τσάντα της Άλισον. Εν τω μεταξύ πίσω στο σπίτι, ο Ντικ ενημερώνει για το συμβάν τον αστυνομικό Στρεκ, λεγοντας του ότι δεν καταλαβαίνει τη συμπεριφορά της γυναίκας του. Καθώς ο Ντικ ζητά από τον αστυνομικό να βρει τη σύζυγό του προτού πάθει κάτι, μορφάζει από έναν τραυματισμό στο χέρι του και παραδέχεται απρόθυμα ότι το έγινε από εκπυρσοκρότηση του όπλου του την ώρα που το καθάριζε…

Η Άλισον τηλεφωνεί στον σύζυγο της από τον σιδηροδρομικό σταθμό τρομαγμένη για αυτό που της συνέβει, και εκείνος της ανακοινώνει ότι έχει ειδοποιήσει την αστυνομία, η οποία και φροντίζει να την παραλάβει και να την οδηγήσει με ασφάλεια στο αεροδρόμιο για να επιστρέψει πίσω στην Νέα Υόρκη. Κατά την διάρκεια της πτήσης η Άλισον θα γνωρίσει τον Μπρους Έλκοτ, ο οποίος φαίνεται ότι έχει ερωτευτεί την παντρεμένη αλλά δυστυχισμένη Άλισον. [.........................]

Κοιμήσου, αγάπη μου/Βικιπαίδεια

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΕΥΖΩΙΑΣ ΣΕ ΔΥΟ ΑΡΧΑΙΑ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ

 Δύο επιγράμματα για την ευζωία

 1. ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΚΑΛΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΤΑ  ΤΟΝ ΣΑΡΔΑΝΑΠΑΛΟ:

ΦΑΓΗΤΟ, ΠΙΟΤΟ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ

         εἰς τὸν Σαρδανάπαλλον

         Τόσσ᾽ ἔχω ὅσσ᾽ ἔφαγον καὶ ἔπιον, καὶ μετ᾽ ἐρώτων

         τέρπν᾽ ἐδάην τὰ δὲ πολλὰ καὶ ὄλβια πάντα λέλειπται.
                                                                                 Παλατινή Ανθολογία, 7.325

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

     

Στον Σαρδανάπαλο
 
«Δικά μου είναι μόνο όσα έφαγα, όσα ήπια και  όσα απόλαυσα από τον έρωτα . 

Άφησα πίσω μου  τα  πάντα΄ μαζί και  τα πλούτη » 

 
 

Eugène Delacroix - Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου (1827)

Σαρδανάπαλος/Βικιπαίδεια

_________________ 

 Το επίγραμμα που περιέχεται στην  Παλατινή Ανθολογία και η παράδοση αποδίδει στον μυθικό βασιλιά Σαρδανάπαλο (τον τελευταίο ηγεμόνα της Ασσυρίας), είναι ένα από τα πιο γοητευτικά και αμφιλεγόμενα κείμενα της αρχαιότητας. Δεν είναι απλώς μια επιγραφή χαραγμένη σε τάφο· είναι μια ολόκληρη κοσμοθεωρία συμπυκνωμένη σε μισή στροφή.

Το περιεχόμενό του συνοψίζεται στην  ιδέα ότι ο άνθρωπος δεν παίρνει τίποτε μαζί του μετά τον θάνατο, παρά μόνο τις απολαύσεις που έζησε όσο ήταν ζωντανός.

Είναι σαφές βρισκόμαστε μπροστά σε μια ηδονιστική στάση ζωής:

• Η ζωή είναι σύντομη και ο θάνατος αναπόφευκτος.
• Ο πλούτος και η εξουσία είναι πρόσκαιρα και δεν συνοδεύουν τον άνθρωπο στον τάφο.
• Μόνο οι απολαύσεις που πραγματικά ζούμε  αποτελούν το αληθινό «κέρδος» της ζωής όμως .

  Το επίγραμμα  είναι μια  διακήρυξη της φιλοσοφίας της απόλαυσης, έχοντας ως αιώνιο πρότυπο  τον Σαρδανάπαλο, που ανάλωσε τη ζωή του απολαμβάνοντας αγαθά που μετά το θάνατο έπαψαν να του ανήκουν και σκορπίστηκαν στους πέντε ανέμους.  

*******************

2. ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΚΑΛΗΣ ΖΩΗΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΦΙΛΟΣΟΦΟ ΚΡΑΤΗ : ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ , Ο ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ ,ΟΙ ΜΟΥΣΕΣ

ΚΡΑΤΗΣ

 

Ταῦτ᾽ ἔχω ὅσσ᾽ ἔμαθον καὶ ἐφρόντισα καὶ μετὰ Μουσῶν

σέμν᾽ ἐδάην· τὰ δὲ πολλὰ καὶ ὄλβια τῦφος ἔμαρψεν.

                                                                      Παλατινή Ανθολογία ,7.326


ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Δικά μου είναι  μόνο αυτά : οι γνώσεις μου, οι στοχασμοί μου 

και όσα σπουδαία διδάχτηκα από τις  Μούσες.

Όλα τα άλλα μαζί με τα πλούτη έγιναν καπνός.

Κράτης ο Θηβαίος/Βικιπαίδεια

  

Η Σχολή των Αθηνών. Νωπογραφία του Ραφαήλ , σε ερμηνευτική σημειολογική ανάλυση του Γεωργίου Κ.  Ματσαρίδη, Γλωσσολόγου, ΜSc.

Η νωπογραφία διακοσμεί ένα τοίχο του δωματίου με το όνομα "Δωμάτιο των υπογραφών"

 ή "Stanza della  Segnatura" της πτέρυγας "Stanze di Rafaello" δηλαδή "Τα δωμάτια του Ραφαήλ" στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Ο Ραφαήλ ονόμασε την νωπογραφία σημειώνοντας δύο λέξεις: “Causarum Cognitio”, που σημαίνει "Αιτίες Γνώριζε", δηλαδή προσπάθησε να συνειδητοποιείς και να γνωρίζεις τις αιτίες, που είναι και το φιλοσοφικό συμπέρασμα μελέτης του Αριστοτέλη. Το θέμα της νωπογραφίας είναι η "Φιλοσοφία", ή για την ακρίβεια η "αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία". Στο κέντρο εικονίζονται ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης και γύρω σχεδόν όλοι οι σημαντικοί φιλόσοφοι του αρχαίου κόσμου. Το θέμα που απέδωσε ο Ραφαήλ μαρτυρεί την αντίληψη των Ανθρωπιστών της Αναγέννησης, οι οποίοι πίστευαν ότι υπάρχει πνευματική αρμονία μεταξύ της ελληνικής Φιλοσοφίας και της χριστιανικής διδασκαλίας. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

 

 

ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΤΙΘΕΤΙΚΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ ΖΩΗΣ 

 

Το δεύτερο επίγραμμα που αναρτούμε ήταν η απάντηση του φιλοσόφου Κράτη στο περίφημο επιτύμβιο του βασιλιά των Ασσυρίων Σαρδανάπαλου (7ος αι. π.Χ.), όπου  προβάλλεται ένας τρόπος ζωής γεμάτος απολαύσεις. 

Ο Κράτης αντιπαραθέτει σε αυτόν τον ωμό υλισμό και τον ακραίο ευδαιμονισμό έναν εντελώς διαφορετικό άξονα αξιών: στη ζωή μας  δεν μετράει η σωματική απόλαυση, αλλά η πνευματική καλλιέργεια (ὅσσα ἔμαθον καὶ ἐφρόντισα) και η μύηση στα υψηλά ιδανικά του πνεύματος (μετὰ Μουσῶν σέμν᾽ ἐδάην). Όσα θεωρούνται «πολλά και όλβια» (πλούτος, υλικά αγαθά, απολαύσεις) είναι, κατά τον Κράτη, επιδιώξεις  της τύφωσης, δηλαδή της κενής έπαρσης , της ματαιοδοξίας  που τυφλώνει τον άνθρωπο.

Το επίγραμμα αποτελεί  ένα συμπυκνωμένο μανιφέστο του κυνικού ιδεώδους: η αληθινή ευδαιμονία βρίσκεται στην άσκηση της αρετής, στη γνώση και στην αυτάρκεια, όχι στην ικανοποίηση των παροδικών επιθυμιών.

 Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Κράτης, παρότι κληρονόμος τεράστιας περιουσίας, την απαρνήθηκε για να ζήσει μέσα στην  «έντιμη πενία» — και το επίγραμμα αυτό είναι το θεωρητικό του αποτύπωμα. 

Στο δίλημμα ποια από τις δύο στάσεις ζωής είναι πιο κοντά στις αντιλήψεις του σύγχρονου ανθρώπου, η απάντηση, ουσιαστικά, είναι ότι και οι δύο στάσεις παραμένουν εξαιρετικά ζωντανές , όμως κυριαρχεί η φιλοσοφία  του Σαρδανάπαλου («Τόσσ’ έχω όσσ’ έφαγον και έπιον...») , μια και αποτελεί, ίσως, το επίσημο δόγμα της σύγχρονης καπιταλιστικής καταναλωτικής κοινωνίας.

Σήμερα, η ταυτότητα του ανθρώπου ορίζεται ολοένα και περισσότερο από τις εμπειρίες κατανάλωσης (τι φαγητό δοκίμασα, ποια ταξίδια έκανα, τι ακίνητα κατέχω , τι υλικά αγαθά αγόρασα).  Η σύγχρονη διαφήμιση και ο ηδονισμός δεν προωθούν απλώς την απόλαυση, αλλά και τον φόβο μήπως χάσουμε κάτι το πολύ σημαντικό , ζούμε δηλαδή με  τον λεγόμενο στην ψυχολογία «φόβο της απώλειας». Αυτή ακριβώς είναι και  η λογική του Σαρδανάπαλου που συνοψίζεται στο επίμονο  κυνήγι της υλικής απόλαυσης με όλους τους τρόπους.

 
Η στάση του κυνικού φιλοσόφου είναι επίκαιρη , αλλά σήμερα έχει λίγους "οπαδούς" : την ακούμε στο Σχολείο , στην Εκκλησία , τη διαβάζουμε  ως προτροπές ζωής σε έξοχες φιλοσοφικές και κοινωνιολογικες πραγματείες, δείχνουμε να τη σεβόμαστε, αλλά σπάνια την ακολουθούμε. 

Παρ΄όλα αυτά είναι εξαιρετικά επίκαιρη σε κύκλους ανθρώπων ταλαιπωρημένων από το κυνήγι του χρήματος που αναζητούν εναλλακτικά σχήματα ζωής , λιγότερο αγχώδη και εξουθενωτικά για το σώμα και το πνεύμα . Η φράση του Κράτη «τα πολλά και όλβια τῦφος ἔμαρψεν» (η ματαιότητα τα πήρε) ακούγεται σαν μια πρώιμη περιγραφή του σύγχρονου άγχους και της κατάθλιψης που προκαλεί η υλιστική πίεση.
 Η λέξη «ἐφρόντισα» (συλλογίστηκα, φρόντισα) είναι ίσως η πιο ουσιαστική. Ζούμε στην εποχή της πληροφοριακής υπερφόρτωσης. Το να μάθεις κάτι (ἔμαθον) είναι πολύ εύκολο σήμερα . Το να το σκεφτείς όμως κριτικά, να το αφομοιώσεις και να το κάνεις «σεμνό» (ιερό, ουσιαστικό) —αυτό είναι η σπάνια δεξιότητα που απαιτεί από τους νέους κυρίως η ζωή  του μέλλοντος.
Σε έναν κόσμο ρευστό, η πνευματική καλλιέργεια και η αυτογνωσία εξακολουθούν να είναι  τα μόνα ασφαλή «αγκυροβόλια» για κάθε άνθρωπο . Ο Κράτης δεν λέει «να μην απολαμβάνεις τίποτα»· λέει πως η πραγματική απόλαυση είναι η πνευματική («μετά Μουσῶν») , αφού είναι ανώτερη από την υλική, γιατί δεν φθείρεται.

Ο Σαρδανάπαλος  παραδέχεται την ολοκληρωτική επιβολή του θανάτου, ο Κράτης, αντίθετα, λέει ότι αυτό που έμαθες και συλλογίστηκες ΔΕΝ χάνεται με τον θάνατο. Η γνώση και η αρετή ενσωματώνονται στην ύπαρξή σου  και εκφράζονται μέσα από το έργο που αφήνεις πίσω σου . Στη σύγχρονη ψυχολογία, αυτό λέγεται «υπαρξιακή ανθεκτικότητα»: όσο πιο εσωτερική και πνευματική είναι η ζωή σου, τόσο λιγότερο ευάλωτος είσαι στις εξωτερικές πιέσεις (οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές ,εργασιακές, περιβαλλοντικές ).
    Αν ζυγίζουμε την «επικαιρότητα»  με βάση τα υλικά αγαθά, ο Σαρδανάπαλος είναι νικητής — ζούμε στην εποχή των άφθονων αγαθών , όλοι σ΄αυτά προστρέχουν γοητευμένοι.  Αν βλέπουμε όμως  την «επικαιρότητα» ως   επανανοηματισμό του περιεχομένου της με βάση τη σωματική και  πνευματική μας υγεία, τότε ο Κράτης είναι σήμερα πιο αναγκαίος από ποτέ.

 Το επίγραμμά του δεν είναι ένα ξεπερασμένο φιλοσοφικό παιχνίδισμα· είναι ένα «σχέδιο διαφυγής» από την τοξικότητα του σύγχρονου τρόπου ζωής, που υπόσχεται πολλά και στο τέλος δημιουργεί στον άνθρωπο ένα πελώριο υπαρξιακό κενό.

Όπως έλεγε και ο μαθητής του Κράτη, ο Ζήνων ο Κιτιέας (ιδρυτής του Στωικισμού): «Σκοπός της ζωής είναι να ζεις σύμφωνα με τη φύση». Σήμερα, αυτό σημαίνει: σύμφωνα με την αληθινή ανθρώπινη φύση, που δεν είναι μόνο τα υλικά αγαθά  , αλλά κυρίως ,  η σκέψη, η φρόνηση , η πίστη στις πανανθρώπινες αξίες και η αναζήτηση του Ωραίου .Γιατί τα υλικά αγαθά ως μοναδική επιδίωξη του ανθρώπου είναι σαν την άμμο που δεν μπορούμε να την κρατάμε με ασφάλεια στις χούφτες μας .Σοφά ο Εκκλησιαστής συμπυκνώνει το ανέφικτο της επιδίωξης συσσώρευσης πλούτου στον πασίγνωστο αφορισμό «Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης», ενώ το ίδιο μας λέει το ευρύτατα διαδεδομένο γνωμικό για τη ρευστότητα της κτήση των υλικών αγαθών «Σήμερον εμού, αύριο ετέρου, ουδέποτε ουδενός».

Τεστάροντας την άποψη των φίλων του ιστολογίου , τους προτρέπουμε να ακούσουν το δημοφιλέστατο σε λαϊκά  γλέντια δημοτικότροπο τραγουδάκι που παραθέτουμε   και να αποφανθούν για τη βασική του ιδέα , του νοήματος δηλαδή της ζωής. Η προτροπή που δίνεται σε όλους εμάς  είναι κοντύτερα στη βιοθεωρία του Σαρδανάπαλου ή του Κράτη:

 

Όσα φάμε, όσα πιούμε       

Όσα φάμε όσα πιούμε
όσα κι αν γλεντήσουμε
τη ζωή δε θα τη βρούμε
πρέπει να τη ζήσουμε.

Όλα εδώ θα μείνουνε
πλούτη και λεφτά
οι πλούσιοι να τα κρατάνε
οι φτωχοί να τα χαλάνε.


Οι πλούσιοι που τα κρατάνε
κάποιοι άλλοι θα τα φάνε.
Δυο μέτρα χώμα θα `ναι
ας τα πιούμε ας τα φάμε.

Όλα εδώ θα μείνουνε
πλούτη και λεφτά
οι πλούσιοι να τα κρατάνε
οι φτωχοί να τα γλεντάνε.

Η ζωή μας είναι λίγη
την κρατάμε πριν μας φύγει
και στο χώμα σαν θα μπούμε
αχ τι θα δούμε τι θα δούμε.

Όλα εδώ θα μείνουνε
πλούτη και λεφτά
οι πλούσιοι να τα κρατάνε
οι φτωχοί να τα γλεντάνε.

 

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ-ΣΧΟΛΙΑ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:Gerontakos 

Ioύλιος 2026

Κυρανάκης : από ηγετικό τρολ της "Ομάδας Αλήθειας " άλλοτε, σε ΓΓ της Νέας Δημοκρατίας σήμερα

 

Ποιον αντιγράφει ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης;

Δημήτρης Ψαρράς 

x-efimerida.gr

4–5 λεπτά

---

[2.7.2026]

Την έντονη αντίδραση των κομμάτων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης προκάλεσαν οι δηλώσεις του Κωνσταντίνου Κυρανάκη στο «Action 24» την Τετάρτη το βράδυ, με τις οποίες ο νέος γραμματέας της Ν.Δ. επιχείρησε να τους αποδώσει την ευθύνη για τις δολοφονικές επιθέσεις αγνώστων στη Θεσσαλονίκη, που είχαν στόχο στελέχη του κόμματός του. Κύριος στόχος του ο Αλέξης Τσίπρας και η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.). Τα ίδια συνέχισε και την επομένη στον «ΑΝΤ1».

Ενδεικτική η φράση του κ. Κυρανάκη ότι «πολιτική ένταση την πυροδοτεί αυτός που διχάζει τον ελληνικό λαό με ένα όνομα του εμφυλίου την πυροδοτεί αυτός ο οποίος επαναφέρει τις ιδέες της Αριστεράς». Βέβαια τόσα γνωρίζει ο νέος γραμματέας, τόσα λέει. Ποιος «εμφύλιος»; Πού να φανταστεί ότι ο αντιστασιακός ΕΛΑΣ ιδρύθηκε στις αρχές του 1942; Ίσως βέβαια τον έχει πείσει ο άλλος στενός συνεργάτης του κ. Μητσοτάκη, ο Στάθης Καλύβας, ο οποίος την εθνική αντίσταση την έχει μεταπλάσει σε εμφύλιο, μοιράζοντας τις ευθύνες ανάμεσα στους αντιστασιακούς και τους γερμανοτσολιάδες. Το ενδιαφέρον είναι ότι στις ίδιες δηλώσεις ο κ. Κυρανάκης δεν δίστασε να απειλήσει και τους δικαστές: «Απαιτούμε και από τους δικαστές να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Διότι σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν επειδή δεν υπήρχαν επαρκείς ενδείξεις, επειδή, επειδή, επειδή, τους αφήνουν ελεύθερους, αθωώνονται και λοιπά. Λοιπόν και οι δικαστές πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους σε αυτή την περίπτωση».

Δυστυχώς δεν θα ’πρεπε να εκπλαγεί κανείς. Ο κ. Κυρανάκης επελέγη για το πόστο του γραμματέα του κόμματος της Δεξιάς από τον κ. Μητσοτάκη, ακριβώς επειδή είναι έτοιμος να ξεφουρνίσει όλα αυτά σε βάρος της Αριστεράς και να απειλήσει ακόμα και τους δικαστές. Έχουμε ήδη μπει σε προεκλογική περίοδο και γύρω από τον κ. Μητσοτάκη παίρνουν θέση μάχης οι έμπιστοί του: οι φανατικοί νεοφιλελεύθεροι και οι πωρωμένοι ακροδεξιοί. Ο νέος γραμματέας διαθέτει και τις δύο αυτές ιδιότητες. Όχι μόνο υποστηρίζει ανοιχτά κάθε μέτρο ελάφρυνσης των μεγαλοεπιχειρηματιών, αλλά έχει ταυτιστεί και με κάθε ακροδεξιό επιχείρημα έχοντας στόχο και πάλι τον Αλέξη Τσίπρα και την πολιτική της κυβέρνησης της Αριστεράς.

Επειδή οι καιροί είναι πονηροί, μεταφέρω δυο χαρακτηριστικές ειδήσεις για το πολιτικό παρελθόν του κ. Κυρανάκη, με πηγές που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «αντιδεξιές» ή «αντιμητσοτακικές»:

1. Η πρώτη είναι από την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα»:

«Ηγετικό ρόλο στη νέα “Ομάδα Αλήθειας” έχει ο Κώστας Κυρανάκης» (Νεφέλη Λυγερού, «Η σαρανταποδαρούσα των τρολ του ΣΥΡΙΖΑ», 5.11.2017).

2.Η δεύτερη είναι από τον ιστότοπο «iefimerida»:

«Το Μαξίμου τηλεφώνησε στον Κυρανάκη για το μπάρμπεκιου -Δυσαρέσκεια και “άδειασμα” και από Κουμουτσάκο» (8.11.2019). Σ’ αυτή την περίπτωση ο κ. Κυρανάκης υποστήριξε τους περιβόητους ακροδεξιούς που έκαναν επιδεικτικά μπάρμπεκιου με χοιρινό και αλκοόλ έξω από χώρο μεταναστών στα Διαβατά. Τον κατάγγειλε και η Ντόρα Μπακογιάννη, ενώ «ενοχλήθηκε» και ο κ. Μητσοτάκης!

Περιττό να θυμίσουμε και τις βαριές κι ασήκωτες δηλώσεις του κ. Κυρανάκη κατά της σημαντικής Συμφωνίας των Πρεσπών: «Δεν θα λέω τη γειτονική χώρα Βόρεια Μακεδονία». Μη στεναχωριέστε, βέβαια. Ο νέος γραμματέας της Ν.Δ. έχει να επιδείξει τη στενή του συνεργασία με τον Ζαν- Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος περηφανευόταν πριν από λίγες μέρες στη σειρά του «Σκάι» την επιτυχία του να συμφωνήσει με τον Αλέξη Τσίπρα στο όνομα της «Βόρειας Μακεδονίας»!

Ο κ. Κυρανάκης είναι λοιπόν απλώς ένας έμπιστος του κ. Μητσοτάκη. Σήμερα έχει αναλάβει στην επιχείρηση πολιτικής συκοφάντησης της Αριστεράς και του Αλέξη Τσίπρα. Αυτά λέει σήμερα, επειδή αυτά πρέπει να πει. Κι αν χρειαστεί, μπορεί αύριο να πει και άλλα.    

RAYE & Guests - live at Montreux Jazz Festival 2026 - ARTE Concert/Σπουδαίες ερμηνείες - Εκπληκτική ατμόσφαιρα

Για την 60ή διοργάνωση του Φεστιβάλ Τζαζ του Μοντρέ, η Ράι προσκαλεί την Αλίσια Κις και τον Μαρκ Ρόνσον να συμμετάσχουν σε μια μοναδική βραδιά. Το Αμφιθέατρο Στραβίνσκι μεταμορφώνεται σε μια σκηνική διαμόρφωση που δεν έχει ξαναδεί κανείς στο Μοντρέ.

Τρίτη της εμφάνιση στις όχθες της Λίμνης της Γενεύης της  28χρονης καλλιτέχνιδας,  που έχει ως είδωλο τη Νίνα Σιμόκαι συνδυάζει την κληρονομιά της  τζαζ με την  ποπ ενέργεια. Στο πρόγραμμά της περιλαμβάνει μεγάλες  επιτυχίες (συμπεριλαμβανομένης της αναπόφευκτης παγκόσμιας επιτυχίας "Where Is My Husband"), καθώς και επανερχόμενα κλασικά κομμάτια και ολοκαίνουργιες συνεργασίες, με αρκετούς εκπληκτικούς καλεσμένους.

Γυρίστηκε στις 3 Ιουλίου 2026 στο Φεστιβάλ Τζαζ του Μοντρέ στην Ελβετία.

 

Πώς ο Τζάνι Ινφαντίνο έπαθε... Τραμπ

  

 ΤΡΑΜΠΑΚΟΥΛΑΣ ΠΡΟΣ  ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ

 

Τηλεφώνησα και του ΄πα : « Άκουσέ με ,  Ινφαντίνο,

που σε έχω υπηρέτη μες στη FIFA και γελοίο Αρλεκίνο, 

Αν του Μπαλογκάν την κάρτα   παρευθύς δε σβήσεις ,

Τα ψωμιά  σου θα΄ναι λίγα ,  σα το σκύλο θα ψοφήσεις.

 

Λίγα λόγια και σταράτα ήταν όσα είπα,  δύο προτασούλες μόνο,

μ΄άκουσε προσεχτικά όλος αυτιά και  χεσμένος από τρόμο

πείθει τους μακάκες του να εκλάβουν τα λόγια μου σαν Νόμο

του  προστάτη και Θεού  των ΗΠΑ και της γης τον αστυνόμο.

 

* Ο Τραμπ τηλεφώνησε στον Τζάνι Ινφαντίνο, πρόεδρο της FIFA, την Τετάρτη και του ζήτησε να επανεξετάσει την τιμωρία του Φόλαριν Μπαλογκάν, του κορυφαίου σκόρερ των ΗΠΑ, σύμφωνα με άτομα που γνωρίζουν τη συζήτηση.

Ο Μπαλόγκουν έλαβε κόκκινη κάρτα στον αγώνα της ομάδας εκείνο το βράδυ εναντίον της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, ο οποίος επέφερε αποκλεισμό ενός αγώνα. Αλλά την Κυριακή, η FIFA ανακοίνωσε ότι θα μπορούσε να αγωνιστεί τη Δευτέρα εναντίον του Βελγίου - μια εξαιρετικά ασυνήθιστη ανατροπή και η πρώτη φορά από το 1962 που η FIFA επέτρεψε σε έναν παίκτη να εμφανιστεί σε έναν αγώνα ενώ είχε αποκλειστεί.

____________________ 

 Copyright του ανωτέρω στιχουργικού σκαλαθύρματος: Gerontakos 

1.«Λάβρος» Κλοπ κατά Τραμπ και Ινφαντίνο: «Αυτοί οι δύο άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα από ποδόσφαιρο.Να το πούμε όσο πιο απλά γίνεται: Αυτό είναι το παιχνίδι μας, όχι το δικό τους»

2.«Πυρά» UEFA κατά FIFA για Μπαλογκάν: Ξεπεράσατε τα όρια.Πρωτοφανής και αδικαιολόγητη απόφαση

Ο Ινφαντίνο και τα άλλα δουλάκια του Τραμπ στη FIFA έκαναν πάλι το θαύμα τους

 

USA-USA-USA 🦅 https://t.co/yKnJxew9tU pic.twitter.com/75KmExgrUJ

— The White House (@WhiteHouse) July 5, 2026

avgi.gr

Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 / Οργή για την αναστολή της κόκκινης κάρτας του Μπαλογκούν από τη FIFA, ευχαριστεί ο Τραμπ

<a href="/authors/aygi-newsroom" hreflang="el">Αυγή Newsroom</a>

4–5 λεπτά

---

Η FIFA απέφυγε να διαψεύσει παρέμβαση Τραμπ στον Ινφαντίνο-Ποτέ δεν έχει επιτραπεί συμμετοχή τιμωρημένου στο επόμενο ματς-Όλες τις επιλογές εξετάζει το Βέλγιο

Πρωτοφανής ανατροπή με σβήσιμο κόκκινης κάρτας από ποδοσφαιριστή των ΗΠΑ σημειώθηκε λίγες ώρες πριν από τον κρίσιμο αγώνα των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στο Βέλγιο για το Παγκόσμιο Κύπελλο, καθώς ο επιθετικός Φολαρίν Μπαλογκούν ανακοινώθηκε πως τελικά θα είναι διαθέσιμος να αγωνιστεί, παρά την αποβολή του στον προηγούμενο αγώνα.

Ο Μπαλογκούν είχε δεχθεί απευθείας κόκκινη κάρτα στη νίκη των ΗΠΑ με 2-0 επί της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, γεγονός που από όταν ισχύουν οι κόκκινες κάρτες συνεπάγεται αυτόματη τιμωρία μίας αγωνιστικής, χωρίς δυνατότητα έφεσης.

Ωστόσο, μία ημέρα πριν από την αναμέτρηση με το Βέλγιο στο Lumen Field, η FIFA ανακοίνωσε ότι η εκτέλεση της ποινής αναστέλλεται δοκιμαστικά για διάστημα ενός έτους, επιτρέποντας στον διεθνή επιθετικό να αγωνιστεί κανονικά. Η εξέλιξη είχε αποκαλυφθεί αρχικά από το The Athletic και στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε από τη FIFA και την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου των ΗΠΑ.

Η αποβολή του Μπαλογκούν για μαρκάρισμα στον Βόσνιο αμυντικό Tarik Muharemović είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός Mauricio Pochettino και ο αρχηγός της ομάδας Christian Pulisic είχαν χαρακτηρίσει υπερβολική την απόφαση του διαιτητή.

Μεταξύ όσων χαιρέτισαν δημόσια την εξέλιξη ήταν και ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος σε ανάρτηση που αναδημοσίευσε ο Λευκός Οίκος στο X έγραψε: «Ευχαριστώ τη FIFA που έκανε το σωστό και διόρθωσε μια μεγάλη αδικία».

Δημοσίευμα των Νew York Times αναφέρει ότι ο Τραμπ επικοινώνησε απευθείας με τη FIFA, ζητώντας από τον πρόεδρό της, Gianni Infantino, να επανεξετάσει την κόκκινη κάρτα που είχε δεχθεί ο Αμερικανός επιθετικός Φολαρίν Μπαλογκούν, αναζωπυρώνοντας τη συζήτηση για το κατά πόσο υπήρξε πολιτική παρέμβαση σε μια αμιγώς πειθαρχική διαδικασία, ιδιαίτερα μετά την απόφαση της FIFA να αναστείλει την τιμωρία του ποδοσφαιριστή και να του επιτρέψει να αγωνιστεί στον κρίσιμο αγώνα της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ.

Η FIFA, όταν κλήθηκε να σχολιάσει τις πληροφορίες, δεν επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε το περιεχόμενο των δημοσιευμάτων και παρέπεμψε στην απόφαση της ανεξάρτητης Πειθαρχικής Επιτροπής.

🚨 Exclusive: The White House made a direct call to FIFA to ask Gianni Infantino to review Folarin Balogun’s red card.

FIFA approached for comment and referred to the findings of its independent committee.

FIFA sources insist White House influence could not affect the decision… pic.twitter.com/Rl97b1wm4X

— Ben Jacobs (@JacobsBen) July 5, 2026

Πηγές της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας υποστηρίζουν ότι οποιαδήποτε επικοινωνία από κυβερνητικούς αξιωματούχους δεν θα μπορούσε να επηρεάσει την τελική απόφαση, καθώς οι πειθαρχικές υποθέσεις εξετάζονται αποκλειστικά από ανεξάρτητο όργανο, σύμφωνα με το Άρθρο 27 του Πειθαρχικού Κώδικα της FIFA.

Παρά τις διαβεβαιώσεις της Ομοσπονδίας, η υπόθεση εξακολουθεί να προκαλεί έντονες αντιδράσεις στον ποδοσφαιρικό κόσμο, με αρκετούς να ζητούν μεγαλύτερη διαφάνεια σχετικά με τη διαδικασία που οδήγησε στην αναστολή της ποινής του Μπαλογκούν.

Από την καθιέρωση των κίτρινων και κόκκινων καρτών στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1970, δεν έχει καταγραφεί άλλη περίπτωση ποδοσφαιριστή που αποβλήθηκε με κόκκινη κάρτα και τελικά αγωνίστηκε στο αμέσως επόμενο παιχνίδι της ομάδας του.

Το Βέλγιο εξετάζει κάθε διαθέσιμη νομική επιλογή 

Η  Βασιλική Βελγική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία δήλωσε ότι αιφνιδιάστηκε από την εξέλιξη, υποστηρίζοντας πως η απόφαση έρχεται σε αντίθεση με τους κανονισμούς της διοργάνωσης, ενώ ανακοίνωσε ότι εξετάζει κάθε διαθέσιμη νομική επιλογή για την προστασία της αρχής του ευ αγωνίζεσθαι.

🚨⚠️ OFFICIAL: Belgian Federation statement on Folarin Balogun red card case, saying they are “astonished”.

“The Royal Belgian Football Association (RBFA) is astonished by FIFA's decision to declare suspended United States player Folarin Balogun eligible to play in the… pic.twitter.com/7Is0KOAyxP

— Fabrizio Romano (@FabrizioRomano) July 5, 2026

Επικριτικός εμφανίστηκε και ο πρώην διαιτητής της Premier League, Graham Scott, ο οποίος υποστήριξε ότι η FIFA λειτουργεί ουσιαστικά ως «νόμος από μόνη της», εφαρμόζοντας διαφορετικά μέτρα και σταθμά σε αντίστοιχες περιπτώσεις.

Ως παράδειγμα ανέφερε την υπόθεση του Καταριανού ποδοσφαιριστή Asim Habibbo, του οποίου η αρχική ποινή αυξήθηκε σε πέντε αγωνιστικές μετά τον σοβαρό τραυματισμό του Καναδού Ismaël Koné. Σύμφωνα με τον Σκοτ, τόσο εκείνο το μαρκάρισμα όσο και του Μπαλογκούν δεν είχαν πρόθεση τραυματισμού, όμως έθεσαν σε σοβαρό κίνδυνο τους αντιπάλους τους. Όπως επισήμανε, οι ποινές δεν θα πρέπει να εξαρτώνται από την έκβαση μιας φάσης, αλλά από την ίδια την επικινδυνότητα της ενέργειας του παίκτη.

ΗΠΑ :Κήρυξαν την ανεξαρτησία τους έχοντας δουλοκτήτες ως αρχηγούς. Τώρα γιορτάζουν τα 250 χρόνια τους με ένα «πειρατή» στο τιμόνι

 

250η επέτειος των ΗΠΑ: Δεν θέλουν ολιγάρχες στη γιορτή τους

Άρης Χατζηστεφάνου

efsyn.gr

 6–7 λεπτά

---

INFOWAR

Η φιλελεύθερη Αμερική κλαίει και οδύρεται καθώς γιορτάζει τα 250 χρόνια του αμερικανικού κράτους με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο.

Το κτίριο του Λευκού Οίκου, που σήμερα γνωρίζει την πιο κιτς περίοδο της ύπαρξής του, αποτελούσε για αιώνες σύμβολο της προσπάθειας διατήρησης της δουλείας | Evan Vucci/Pool Photo via AP

Η φιλελεύθερη Αμερική κλαίει και οδύρεται καθώς γιορτάζει τα 250 χρόνια του αμερικανικού κράτους με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Τα πιο αντιδημοκρατικά στοιχεία του προέδρου, όμως, τον καθιστούν τον καταλληλότερο άνθρωπο για να γιορτάσει τα γενέθλια μιας χώρας που δημιουργήθηκε από ολιγάρχες ιδιοκτήτες σκλάβων.

«O Ντόναλντ Τραμπ έκανε πειρατεία στην επέτειο των 250 χρόνων» γκρίνιαζε η αμερικανική έκδοση της εφημερίδας Guardian, συμπληρώνοντας ότι οι εκδηλώσεις για τη δημιουργία του αμερικανικού κράτους θύμιζαν «θέατρο του παραλόγου». Διαβάζοντας κανείς τα αφιερώματα στα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ συμπέραινε ότι ο Τραμπ προσβάλλει και μόνο με την ύπαρξή του το πνεύμα των λεγόμενων εθναρχών (founding fathers) που αποτίναξαν τον ζυγό της βρετανικής αποικιοκρατίας και υποτίθεται ότι εδραίωσαν τις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ισονομίας.

Στα γενέθλια του κράτους που αυτοί δημιούργησαν, στέκει πλέον ένας βαρόνος του real estate, ο οποίος έχει μετατρέψει τον Λευκό Οίκο σε προέκταση των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων, ενώ αμφισβητεί τις βασικές αρχές της δημοκρατίας –φτάνοντας ακόμη και στο αποτέλεσμα των εκλογών. Κι ενώ κανείς δεν θα διαφωνήσει για το δεύτερο σκέλος της εξίσωσης, η ωραιοποιημένη εικόνα των πρώτων χρόνων του αμερικανικού κράτους είναι ιδιαίτερα προβληματική. Ελάχιστοι στις ΗΠΑ θέλουν να θυμούνται ότι το αμερικανικό κράτος δημιουργήθηκε σαν ένα όχημα μιας ολιγαρχίας ιδιοκτητών σκλάβων και έκτοτε εξελίσσεται για να ικανοποιεί τις ανάγκες της τάξης τους.

Ο πρώτος πρόεδρος της χώρας, λόγου χάρη, ο Τζορτζ Ουάσινγκτον παρέλαβε από τον πατέρα του «περιουσία» μόλις δέκα σκλάβων και κατάφερε να την επεκτείνει ελέγχοντας περισσότερους από 300 (αφού τους ένωσε με αυτούς της συζύγου του). O δε βασικός συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, Τόμας Τζέφερσον, έφτασε να ελέγχει περισσότερους από 620 σκλάβους (από περίπου 150 που κληρονόμησε).

Το ίδιο το κτίριο του Λευκού Οίκου που σήμερα γνωρίζει την πιο κιτς περίοδο της ύπαρξής του, αποτελούσε για αιώνες σύμβολο της προσπάθειας διατήρησης της δουλείας. Σε αυτό τον χώρο, παραδείγματος χάριν, αποφάσισε ο πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον να πραγματοποιήσει, το 1915, την πρώτη προβολή της ταινίας «Η Γέννηση ενός Εθνους», μια ελεγεία στη δολοφονική δράση της ρατσιστικής οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν.

Η ύπαρξη των δουλοκτητών προέδρων δεν συνιστούσε απλώς ένα ηθικό πρόβλημα. Αποδείκνυε και τις τεράστιες περιουσίες που είχαν ή δημιούργησαν οι δημιουργοί του αμερικανικού κράτους. Ο επονομαζόμενος «πατέρας του Συντάγματος» και τέταρτος πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέιμς Μάντισον, ήταν ένας από τους πλουσιότερους ένοικους του Λευκού Οίκου και δεν έκρυψε ποτέ ότι το πνευματικό του τέκνο θα έπρεπε να προστατεύσει την περιουσία της τάξης του από τα οργισμένα πλήθη. Ενα από τα εργαλεία προς αυτή την κατεύθυνση ήταν η δημιουργία της Γερουσίας, τα μέλη της οποίας αρχικά δεν εκλέγονταν από τους πολίτες αλλά από τα νομοθετικά σώματα των πολιτειών, με στόχο, σύμφωνα με τον Μάντισον, να «λειτουργούν σαν φράχτης» απέναντι στην «αστάθεια και στο πάθος» που καθοδηγούσε τη συμπεριφορά του πλήθους.

Στο σύνολό του το αμερικανικό πολιτικό σύστημα μπορεί να θεωρηθεί σαν μια προσβολή προς τη δημοκρατία. Το περίφημο κολέγιο των εκλεκτόρων λόγου χάρη, που αποφασίζει ακόμη και σήμερα την εκλογή του προέδρου, δημιουργήθηκε ώστε οι νικητές του Εμφυλίου να χρυσώσουν το χάπι στο δουλοκτητικό κεφάλαιο που συγκεντρωνόταν σε αραιοκατοικημένες περιοχές του αμερικανικού Νότου και ζητούσε μεγαλύτερη εκπροσώπηση από αυτή που του αντιστοιχούσε πληθυσμιακά. Ακόμη όμως και το δικαστικό σώμα έλαβε από την πρώτη στιγμή την αντιδημοκρατική εξουσία να ακυρώνει νόμους που ψήφιζε το Κογκρέσο.

Οι φύλακες των σκλάβων

Εξω από τα κτίρια του Λευκού Οίκου, του Κογκρέσου και του ανώτατου δικαστηρίου, τα πράγματα δεν ήταν πολύ διαφορετικά. Πολλά θα ειπωθούν αυτές τις ημέρες και για την αστυνομοκρατία που κυριαρχεί στην αμερικανική πρωτεύουσα, καθώς η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αναπτύσσει εκτός από την Αστυνομία και δυνάμεις της Εθνοφρουράς για τη φρούρηση των εκδηλώσεων. Πολλοί λιγότεροι θα σχολιάσουν βέβαια ότι η Αστυνομία στις ΗΠΑ δημιουργήθηκε ως μετεξέλιξη των λεγόμενων slave patrols, δηλαδή πολιτοφυλακών με μοναδική αρμοδιότητα να καταδιώκουν μαύρους σκλάβους και να πνίγουν στο αίμα τις εξεγέρσεις τους. Οσο για την Εθνοφρουρά, έχει τις ρίζες της στις ομάδες ενόπλων που εξολόθρευαν ιθαγενείς Ινδιάνους για λογαριασμό των Ευρωπαίων αποικιοκρατών, και συγκροτήθηκαν για πρώτη φορά σε ειδικό σώμα το 1636. Και οι δύο θεσμοί, λοιπόν, είναι τόσο αμερικανικοί όσο η μηλόπιτα… ή η σκλαβιά.

Αρκετοί θα υποστηρίξουν, βέβαια, ότι πολλές ακόμη χώρες κατάφεραν να συνδυάσουν το καθεστώς της δουλείας και της οικονομικής ολιγαρχίας με πραγματικά ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς –με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την αρχαία Αθήνα του Περικλή. Οι ΗΠΑ όμως δεν είχαν ποτέ την πολυτέλεια να κρύψουν το δουλοκτητικό τους σύστημα πίσω από την αίγλη ενός λαμπρού πολιτεύματος. Οχι μόνο γιατί δεν δημιούργησαν αυτές τη δημοκρατία, αλλά κυρίως γιατί δεν είχαν ποτέ την πρόθεση να την εφαρμόσουν.

«Οι πατέρες του έθνους δεν ήθελαν να κάνουν τις ΗΠΑ δημοκρατία» εξηγούσε προ ημερών ο συγγραφέας Νταγκ Χένγουντ. Αν, λοιπόν, κάποιος θέλει να είναι πιστός στο πνεύμα που επικρατούσε πριν από ένα τέταρτο της χιλιετίας στην Αμερική, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μια χαρά πρόεδρος για να γιορτάσει τα γενέθλια του έθνους.

info-war.gr