Γεωργιάδης: κατασκευαστής σκιάχτρων

 

Το σκιάχτρο με τη φάτσα του Τσίπρα

Τάσος Παππάς 

efsyn.gr

4–5 λεπτά

---

Είναι το μεγαλύτερο πολιτικό ταλέντο της γενιάς του. Είναι απειλή για την παράταξή μας. Επέστρεψε εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, στην Ακρα Αριστερά. Προσπάθησε να βάλει πολιτικούς αντιπάλους του στη φυλακή. Χρηματίστηκε για να αλλάξει τους Ποινικούς Κώδικες. Παλιόπαιδο ήταν, παλιόπαιδο παρέμεινε.

Αυτά τα… ωραία εκτόξευσε το τελευταίο διάστημα ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης εναντίον του Αλέξη Τσίπρα. Είναι απλώς μερικές κουβέντες σαν κι αυτές που έχει ξεστομίσει ο συγκεκριμένος πολιτικός στο παρελθόν εναντίον του Κώστα Καραμανλή, του Κυριάκου Μητσοτάκη, της οικογένειας του πρωθυπουργού και άλλων πολιτικών; Δηλαδή πρόκειται για μια πρακτική που τη χρησιμοποιεί επειδή αποδίδει, παρά το γεγονός ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα να αναθεωρήσει τις απόψεις του και να αποθεώσει εξ υποχρεώσεως εκείνους που προ ολίγου αποδοκίμαζε με ανάρμοστη ρητορική; Αν κρίνουμε από τις επιδόσεις του στις εκλογικές αναμετρήσεις ο οπορτουνισμός του επιδοκιμάζεται από τους ψηφοφόρους.

Η ροπή του προς την υπερβολή, οι μέχρι παρεξηγήσεως ως προς τη συχνότητα εμφανίσεις του στα μέσα ενημέρωσης, οι τσακωμοί του με δημοσιογράφους στον αέρα επειδή του κάνουν ενοχλητικές ερωτήσεις, η ανταλλαγή κοσμητικών επιθέτων με τους πιο ατίθασους εκ των συνομιλητών του, οι προκλητικές αναφορές του για την κατάσταση που επικρατεί στο πεδίο των αρμοδιοτήτων του, οι κραυγαλέες αντιφάσεις του όταν συλλαμβάνεται αδιάβαστος, οι μηνύσεις που καταθέτει εναντίον αυτών που αμφισβητούν τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, οι βιτριολικοί υπαινιγμοί για συναδέλφους του υπουργούς και «γαλάζια» στελέχη που απουσιάζουν από τη δημόσια συζήτηση και αρνούνται να υποστηρίξουν το κυβερνητικό έργο με το πάθος που το κάνει αυτός, οι αντικομμουνιστικές κορόνες του που μας γυρίζουν στην εποχή του Εμφυλίου: όλα αυτά είναι ο κανόνας για την καθημερινή συμπεριφορά του υπουργού. Τον εφαρμόζει με συνέπεια και μάλιστα ατιμωρητί. Τον υπηρετεί με θρησκευτική ευλάβεια και επιβραβεύεται από τη δεξιά πτέρυγα του κόμματός του.

Γιατί τώρα εναντίον του Τσίπρα; Εκτιμά ότι όντως συνιστά απειλή για το καθεστώς Μητσοτάκη, τον φοβάται και θέλει να τον μειώσει; Στο ακροατήριο που απευθύνεται ο κ. Γεωργιάδης δεν υπάρχουν οπαδοί του πρώην πρωθυπουργού, μόνο εχθροί και μάλιστα φανατικοί. Ακούνε Τσίπρας και βγάζουν σπυράκια. Θέλει να τον αναβαθμίσει γιατί προτιμά αυτόν για αντίπαλο, παρά τον Νίκο Ανδρουλάκη του ΠΑΣΟΚ; Οι δημοσκοπήσεις, αν όχι όλες, σίγουρα οι περισσότερες, είναι σε διαφορετικό μήκος κύματος. Σύμφωνα με τα στοιχεία, το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα είναι σήμερα πιο επικίνδυνο για τη συντηρητική παράταξη από το ΠΑΣΟΚ. Μήπως εκτελεί εντολές του αρχηγού του; Λένε ότι είναι ο λαγός για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ότι μιλάει πολλές φορές για λογαριασμό του Μητσοτάκη καταθέτοντας δημοσίως τις απόψεις του προέδρου του κόμματος που ο ίδιος δεν μπορεί να πει, γιατί θα πληγεί το κύρος του και θα χαλάσει η εικόνα που έχουν φιλοτεχνήσει οι μηχανισμοί προπαγάνδας και οι… ανιδιοτελείς δημοσιολόγοι. Είναι, μ’ άλλα λόγια, πολύ χρήσιμος για τον επικεφαλής και τέτοιους πολιτικούς τούς έχουν ανάγκη οι ηγεσίες.

Πάντως δεν είναι ηλίθιος. Δουλεύει για τον αρχηγό του, δουλεύει και για τον εαυτό του. Ενδεχομένως η επιθετικότητά του έχει να κάνει με τη χαμηλή συσπείρωση που παρουσιάζει η Νέα Δημοκρατία. Πολλοί οπαδοί της έχουν απογοητευτεί με τα πεπραγμένα της κυβέρνησης. Κάποιοι εξ αυτών φλερτάρουν με τα κόμματα που είναι δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας, κάποιοι περιμένουν το κόμμα Σαμαρά, αρκετοί δεν θα μετακινηθούν από την περιοχή της αποχής. Σ’ αυτό το ακροατήριο στοχεύει ο κ. Γεωργιάδης.

Για να βγουν από τον πεσιμιστικό λήθαργό τους, για να ταρακουνηθούν και να σηκωθούν από τους καναπέδες οι θυμωμένοι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας, πρέπει να βρεθεί, εν ανάγκη να κατασκευαστεί, ένα σκιάχτρο που θα τους φοβίσει, ένα αντίπαλο δέος που θα τους τρομάξει και θα τους υποχρεώσει, έστω βρίζοντας, έστω με το χέρι στη μύτη, να ξαναψηφίσουν τη Νέα Δημοκρατία. Τα «προσόντα» γι’ αυτόν τον ρόλο τα έχει μόνον ο Αλέξης Τσίπρας. Πιθανότατα αυτό το σχέδιο έχει στο μυαλό του ο κ. Γεωργιάδης. Πιθανότατα τη επινεύσει του μεγάρου Μαξίμου.

Diaboliques/ Οι διαβολογυναίκες (1955): ένα από τα καλύτερα φιλμ νουάρ όλων των εποχών.

 

ΟΙ ΔΙΑΒΟΛΟΓΥΝΑΙΚΕΣ 

 

Γαλλία, 1955, Ασπρόμαυρη

• Παραγωγή: Ανρί-Ζορζ Κλουζό, Λουί Ντε Μασίρ
• Σκηνοθεσία: Ανρί-Ζορζ Κλουζό
• Σενάριο: Ανρί-Ζορζ Κλουζό, Φρεντερίκ Γκρεντέλ, Ρενέ Μασόν, Ζερόμ Τζερομινί
• Φωτογραφία: Αρμάντ Τιράρ
• Μουσική: Ζορζ Βαν Παρί
• Πρωταγωνιστούν: Σιμόν Σινιορέ, Βέρα Κλουζό, Πολ Μορίς, Σαρλς Βανέλ, Ζαν Μπροχάρ
• Διάρκεια: 114 λεπτά
• Διανομή: New Star

Δύο γυναίκες , η σύζυγος Κριστίνα (Βέρα Κλουζό) κι η ερωμένη Νικόλ (Σιμόν Σινιορέ), αποφασίζουν να δολοφονήσουν τον άντρα που έχει κάνει δύσκολη τη ζωή τους. O Μισέλ (Πολ Μορίς), ένας αντιπαθητικός, και δεσποτικός άντρας, συμπεριφέρεται με τέτοιο απαράδεκτο τρόπο που η δολοφονία του μοιάζει απόλυτα αιτιολογημένη. Το σχολείο του οποίου είναι ιδιοκτήτης και διευθυντής έχει ολιγοήμερες διακοπές, τις οποίες εκμεταλλεύονται οι δύο γυναίκες για να εφαρμόσουν το σχέδιό τους. Τον παρασύρουν στην ιδιωτική κατοικία της Νικόλ όπου τον δολοφονούν, ποτίζοντάς τον με υπνωτικό και πνίγοντας τον στην μπανιέρα.

Επιστρέφουν στο σχολείο με το πτώμα κι εκμεταλλευόμενες την αργία το ρίχνουν στην πισίνα. Όμως μερικές μέρες μετά όταν η πισίνα αδειάζει για να καθαριστεί δεν υπάρχει πια πτώμα. Συγχρόνως, ένας μαθητής επιμένει ότι έχει δει τον διευθυντή, ενώ το καθαριστήριο στέλνει πίσω, καθαρό και σιδερωμένο το κουστούμι που φορούσε τη βραδιά που δολοφονήθηκε Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν στην αναμνηστική σχολική φωτογραφία, στο φόντο φαίνεται το πρόσωπο του δολοφονηθέντος άντρα.

Η θρησκόληπτη και υστερική Κριστίνα αρχίζει να καταρρέει και η εύθραυστη υγεία της κλονίζεται, ενώ η Νικόλ προσπαθεί να βρει κάποια άκρη παραμένοντας ψύχραιμη και καπνίζοντας συνεχώς.

Οι Διαβολογυναίκες (ταινία) - Βικιπαίδεια

Σημείωση 
Η ταινία βασίστηκε στο διάσημο αστυνομικό μυθιστόρημα
των Pierre Boileau και Thomas Narcejac "Celle qui n'était plus"

Εκείνη που δεν υπήρχε πια(Βικιπαίδεια)

αλλάζοντας στο σενάριο τα πρόσωπα-πρωταγωνιστές του έργου.
Το φιλμ είχε τεράστια επιτυχία, σήμερα μάλιστα θεωρείται
ως ένα από τα καλύτερα φιλμ νουάρ όλων των εποχών.
Οι Pierre Boileau και Thomas Narcejac υπήρξαν πολύ δημοφιλείς
συγγραφείς μυθιστορημάτων αστυνομικής λογοτεχνίας, έγραψαν δε
και το βιβλίο "Vertigo", πάνω στο οποίο στηρίχθηκε ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, για να κάνει την
περίφημη ταινία του "Δεσμώτης του ιλίγγου".

Οι γενοκτόνοι κάνουν διακοπάρες στην Ελλάδα και τρομοκρατούν όσους εκδηλώνουν αισθήματα για το λαό της Παλαιστίνης

 

Όταν είσαι επισκέπτης οφείλεις να σέβεσαι. Όταν είσαι γενοκτόνος οφείλεις και να ντρέπεσαι.

---

screenshot

 Αυτό το περιεχόμενο δημιουργείται με τεχνητή νοημοσύνη.

• Το άρθρο αναφέρει περιστατικό στο Αγκίστρι όπου ισραηλινοί τουρίστες φέρεται να υψώνουν μεσαία δάχτυλα, απειλούν, ουρλιάζουν και φωνάζουν συνθήματα υπέρ της γενοκτονίας προς πορεία υπέρ της Παλαιστίνης.
• Επισημαίνεται ότι παρόμοιες συμπεριφορές και περιστατικά λεκτικής κακοποίησης υπαλλήλων ή πολιτών έχουν σημειωθεί τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά την 7η Οκτωβρίου, με αναφορά και σε περιστατικό στο Crown Iris.
• Το κείμενο ζητά από το ελληνικό κράτος να υπενθυμίσει στους επισκέπτες ότι στην Ελλάδα επιτρέπεται η ελευθερία της έκφρασης και ότι η συμπεριφορά που προσβάλλει τη φιλοξενία δεν γίνεται ανεκτή.
• Ο συντάκτης διαχωρίζει την υποστήριξη της Παλαιστίνης από αντισημιτισμό, δηλώνοντας ότι η κριτική αφορά την προστασία αμάχων και όχι το σύνολο των Εβραίων.
• Το άρθρο καταλήγει ότι η Ελλάδα είναι φιλόξενη, αλλά, κατά τη γνώμη του συγγραφέα, δεν θεωρεί ευπρόσδεκτους όσους υποστηρίζουν ή διαπράττουν γενοκτονία, και σχολιάζει τη σχέση της Golden Visa και της παρουσίας στρατιωτών του IDF με αυτή την αντίληψη.

******************************************** 

Σπύρος Ραπανάκης

rosa.gr

4–5 λεπτά

Υψωμένα μεσαία δάχτυλα, απειλές, ουρλιαχτά, συνθήματα υπέρ της γενοκτονίες, προπηλακισμοί. Αυτά είχε το μενού μιας παρέας Ισραηλινών τουριστών στο Αγκίστρι όταν πέρασε μπροστά από το τραπέζι τους η πορεία υπέρ της Παλαιστίνης στο πλαίσιο των πανελλαδικών δράσεων τη Κυριακή. 

Το μίσος, το σκοτάδι και το δηλητήριο στα βλέμματα των μελών της παρέας, ανδρών και γυναικών, προκαλούν ανατριχίλα. Δεν είναι ούτε η πρώτη φορά, ούτε το μοναδικό περιστατικό. Τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά την 7η Οκτώβρη, οι Ισραηλινοί τουρίστες συμπεριφέρονται σαν κατακτητές. 

Δεκάδες περιστατικά από λεκτική κακοποίηση υπαλλήλων ή και απειλές να πιαστούν στα χέρια με έλληνες πολίτες ή ξένους επισκέπτες επειδή μπορεί να είχαν κρεμασμένη στην τσάντα τους μια κεφίγια, μια αφίσα με ένα καρπούζι στο μαγαζί τους ή φορούσαν tshirt κατά της γενοκτονίας. 

Είδαμε πέρυσι τις ορδές των επιβαινόντων στο Crown Iris που τραγουδούσαν «να καεί το χωριό σας» και άλλα συνθήματα για τον αφανισμό της Παλαιστίνης. Είδαμε να σηκώνονται από τα τραπέζια τους και να απειλούν με βία και να ζητούν από πολίτες να φύγουν. 

Απο που άραγε; Από την χώρα τους;

Ποιος είναι υπεύθυνος σε ένα κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος να τους ενημερώσει ότι δεν είναι ούτε εκλεκτοί, ούτε κατακτητές, ούτε έποικοι. Ότι σε αντίθεση με την χώρα τους, στην Ελλάδα επιτρέπεται η έκφραση όλων των απόψεων. Ακόμα, όσο κι αν τους ενοχλεί, ο ελληνικός λαός είναι στο πλευρό της Παλαιστίνης. 

Δεν είναι αντισημίτης, ούτε υποστηρικτής της Χαμάς. Υποστηρίζει το δικαίωμα των παιδιών της Παλαιστίνης να μεγαλώσουν και να χτίσουν την ζωή τους στην γη τους. Είναι κατά της πιο φρικτής και απάνθρωπης γενοκτονίας στην σύγχρονη ιστορία. 

Η Ελλάδα είναι μια χώρα βαθιά φιλόξενη και περιποιητική στους επισκέπτες της. Δεν μισεί κανείς τους Εβραίους εν γένει. Δεν μπορεί όμως να γίνεται ανεκτή μια συμπεριφορά που προσβάλλει και καταπατά κάθε έννοια φιλοξενίας. Όταν είσαι επισκέπτης , οφείλεις να δείχνεις σεβασμό στον τόπο και στους ανθρώπους του.

Η Golden Visa δεν σας καθιστά ιδιοκτήτες της χώρας και του λαού της. Αν είσαι στρατιώτης του IDF, το να φοράς μαγιό και να χαλαρώνεις στις ελληνικές παραλίες ούτε σε ξεπλένει ούτε σου συγχωρεί τις αμαρτίες της δολοφονίας αμάχων και μωρών παιδιών. 

Αυτό είναι το μήνυμα που θα έπρεπε να λαμβάνουν οι τουρίστες από το Ισραήλ όταν επισκέπτονται την χώρα μας. Εδώ, η γενοκτονία δεν γίνεται ανεκτή. Οι γενοκτόνοι, πως να το κάνουμε, δεν είναι ευπρόσδεκτοι.

Nancy Sinatra & Calexico - Burnin down the spark

 Standing in the crowds
Lost out in the street
Loving the chaos
With my heart down at my feet
Taking every step like it's my very last
Looking round the corners
Searching through the glass
For a glimpse of you
Eyes of shining blue
All these memories of you come to haunt me
They come to haunt me
Taste the stinging rain
Falling on my tongue
Hanging on your words
Cherish every one
Can't bring you back no matter what I say
Driving in my car just to drive away
Hear the tires spin
Round and round again
All these memories still come to haunt me
They come to haunt me
The city sleepin' cross the river
I'm up alone burning down the spark
Well I wonder where you are tonight
And how far you drifted out there, out there in the dark
Wind at my window
Rattling the door
Pounding on my heart
Like it's never done before
Still I wonder if it could be these memories
No matter how I try they never let me be
Always find a way
Calling out your name
All these memories of you stay and haunt me
Mmh come to haunt me
Mmh they still haunt me
Oh they come and haunt me

Μπράνκο Μιλάνοβιτς: "Σύντομα. μια τεράστια μάζα ανθρώπων -ίση με το 20% ή και το 30% του τρέχοντος εργατικού δυναμικού- θα καταστούν μόνιμα, λόγω Τ.Ν., «μη απασχολήσιμοι», καθώς οι δεξιότητές τους θα καταργηθούν πλήρως χωρίς δυνατότητα έγκαιρης επανεκπαίδευσης"

 

Παγκόσμια αφθονία ή ένα νέο λούμπεν προλεταριάτο

Μπάμπης Μιχάλης

efsyn.gr

 

 16–20 λεπτά

---

Η ανθρωπότητα βρίσκεται στο κατώφλι μιας πρωτοφανούς ιστορικής καμπής. Η έλευση και η αλματώδης, μαζική ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης (Τ.Ν.) δεν αποτελεί πλέον σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια καθημερινή πραγματικότητα που αναδιαμορφώνει βίαια το παγκόσμιο οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι.

Στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης κυριαρχεί ένα θεμελιώδες, σχεδόν υπαρξιακό ερώτημα: Οδηγούμαστε προς μια τεχνολογική «νιρβάνα» καθολικής αφθονίας ή μήπως βαδίζουμε ολοταχώς προς έναν δυστοπικό εφιάλτη, όπου εκατομμύρια εργαζόμενοι θα μετατραπούν σε ένα σύγχρονο, περιθωριοποιημένο λούμπεν προλεταριάτο;

Από τη μία πλευρά, οι υπέρμαχοι της τεχνολογικής αισιοδοξίας, ανάμεσά τους κορυφαίοι διευθύνοντες σύμβουλοι της Σίλικον Βάλεϊ και ακαδημαϊκοί, οραματίζονται μια εποχή «απίστευτης αφθονίας για όλους». Η βασική τους θέση στηρίζεται στην πεποίθηση ότι η Τ.Ν. θα αναλάβει το σύνολο των επαναλαμβανόμενων, επικίνδυνων ή απλώς ανιαρών εργασιών. Με την κατακόρυφη αύξηση της παραγωγικότητας και τη δραστική μείωση του κόστους αγαθών και υπηρεσιών, ο πλούτος που θα παράγεται θα είναι θεωρητικά αρκετός για να εξασφαλίσει μια άνετη διαβίωση για ολόκληρο τον πληθυσμό. Σε αυτό το ιδανικό σενάριο, η εργασία παύει να είναι μέσο επιβίωσης και μετατρέπεται σε επιλογή δημιουργικής έκφρασης, ενώ θεσμοί όπως το καθολικό βασικό εισόδημα εγγυώνται την αξιοπρεπή διαβίωση κάθε πολίτη.

Στην «απέναντι όχθη» ωστόσο, κοινωνιολόγοι, οικονομολόγοι και άλλοι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για μια πολύ πιο σκοτεινή προοπτική. Η μαζική αντικατάσταση όχι μόνο χειρωνακτικών, αλλά και εξειδικευμένων θέσεων εργασίας στον αναπτυγμένο κόσμο απειλεί να προκαλέσει δομική ανεργία σε κλίμακα που δεν έχουμε ξαναδεί. Υπάλληλοι γραφείου, προγραμματιστές, νομικοί βοηθοί, δημιουργοί περιεχομένου βλέπουν τις δεξιότητές τους να αυτοματοποιούνται μέσα σε λίγους μήνες. Ο φόβος είναι ότι η μετάβαση δεν θα γίνει ομαλά. Αντί για απελευθέρωση του εργατικού δυναμικού ελλοχεύει ο κίνδυνος ενός βίαιου εκτοπισμού μιας τεράστιας μερίδας της μεσαίας και της εργατικής τάξης. Αυτή η μάζα των εκτοπισμένων εργαζομένων κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα νέο «λούμπεν προλεταριάτο» της ψηφιακής εποχής. Ανθρωποι που κάποτε ήταν παραγωγικά μέλη της κοινωνίας ενδέχεται να βρεθούν στο περιθώριο της αγοράς εργασίας, στερούμενοι χρησιμότητας για το παραγωγικό σύστημα.

Σε αυτό το δυστοπικό πλαίσιο, η επιβίωσή τους θα εξαρτάται αποκλειστικά από τα κρατικά επιδόματα. Ομως, μια κοινωνία που συντηρείται παθητικά με επιδόματα-ψίχουλα δεν είναι κοινωνία ευημερίας. Είναι μια κοινωνία βαθιάς ανισότητας, όπου η οικονομική και πολιτική ισχύς συγκεντρώνεται στα χέρια ελάχιστων τεχνολογικών κολοσσών που κατέχουν τα μέσα παραγωγής της Τ.Ν.

Η εξάρτηση από την κρατική ελεημοσύνη μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνική αποξένωση, απώλεια προσωπικού νοήματος και, τελικά, σε εκτεταμένη κοινωνική έκρηξη.

Το κλειδί για την κατανόηση αυτής της κρίσης βρίσκεται, όπως υποστηρίζουν αρκετοί, στον ρυθμό της αλλαγής. Στις προηγούμενες βιομηχανικές επαναστάσεις, η καταστροφή παλιών θέσεων εργασίας συνοδευόταν από τη δημιουργία νέων, δίνοντας χρόνο στο εργατικό δυναμικό να επανεκπαιδευτεί.

Η ψηφιακή επανάσταση της Τ.Ν., όμως, κινείται με εκθετική ταχύτητα. Τα συστήματα αυτοβελτιώνονται τόσο γρήγορα που η ανθρώπινη ικανότητα προσαρμογής και επανεκπαίδευσης αδυνατεί να ακολουθήσει. Οταν ένας αλγόριθμος μπορεί να εκτελέσει μια εργασία καλύτερα, ταχύτερα και φτηνότερα, η αγορά, καθοδηγούμενη από το κυνήγι του μέγιστου κέρδους, δεν θα διστάσει να αντικαταστήσει τον άνθρωπο. Προφανώς, το μέλλον δεν είναι προδιαγεγραμμένο ούτε ως απόλυτος παράδεισος ούτε ως απόλυτη κόλαση.

Η κατεύθυνση που θα πάρει η κοινωνία εξαρτάται αποκλειστικά από τις πολιτικές και συλλογικές αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα. Για να αποφευχθεί ο εφιάλτης του κοινωνικού αποκλεισμού, απαιτείται άμεση και ριζική παρέμβαση από κράτη και διεθνείς οργανισμούς. Η φορολόγηση των κερδών της αυτοματοποίησης («φόρος στα ρομπότ»), η δίκαιη αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου και ο αυστηρός ρυθμιστικός έλεγχος των τεχνολογικών μονοπωλίων δεν είναι πλέον ουτοπικές ιδέες αλλά αναγκαία εργαλεία επιβίωσης.

Παράλληλα, το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αναμορφωθεί ριζικά, εστιάζοντας σε καθαρά ανθρώπινες δεξιότητες που η Τ.Ν. αδυνατεί να αντιγράψει, όπως η ενσυναίσθηση, η κριτική σκέψη, η σύνθετη επίλυση προβλημάτων και η συναισθηματική νοημοσύνη. Η εργασία πρέπει να επαναπροσδιοριστεί όχι ως μια μηχανική διεκπεραίωση καθηκόντων, αλλά ως μια δραστηριότητα που προσφέρει κοινωνική αξία και προσωπική ολοκλήρωση.

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ο καθρέφτης των προτεραιοτήτων της ίδιας της ανθρωπότητας. Αν της επιτρέψουμε να λειτουργήσει ανεξέλεγκτα με μοναδικό γνώμονα το εταιρικό κέρδος, οδηγούμαστε μαθηματικά σε μια κοινωνία δύο ταχυτήτων και στον σχηματισμό ενός επιδοτούμενου, πλην εξαθλιωμένου, λούμπεν προλεταριάτου. Αν, αντίθετα, οι πολιτικές ηγεσίες και η κοινωνία των πολιτών θέσουν τον άνθρωπο στο επίκεντρο της τεχνολογικής ανάπτυξης, τότε η υπόσχεση για τη «νιρβάνα» της αφθονίας ίσως να μην είναι ουτοπία.

* Ο όρος «λούμπεν προλεταριάτο» προέρχεται από τον Καρλ Μαρξ και τον Φρίντριχ Ενγκελς τον 19ο αιώνα: από τη γερμανική λέξη Lumpen («κουρέλια», αλλά και «περιθώριο») και το προλεταριάτο. Περιέγραφε τα αποσπασμένα από τη σταθερή εργασία και συλλογική οργάνωση κοινωνικά στρώματα -ανέργους, εξαθλιωμένους, περιπλανώμενους και άλλους αποκλεισμένους- τα οποία, κατά τη μαρξιστική ανάλυση, βρίσκονταν εκτός του οργανωμένου βιομηχανικού εργατικού κινήματος και ήταν ευάλωτα στη χειραγώγηση

«Αφθονία για όλους» υπόσχεται ο Ιλον Μασκ

Ο Ιλον Μασκ ισχυρίστηκε σε πρόσφατη συνέντευξή του στην αρχισυντάκτρια του Economist, Ζάνι Μίντον Μπέντος, ότι το πιο πιθανό αποτέλεσμα της τεχνητής νοημοσύνης θα είναι μια απίστευτη αφθονία για όλους.

Ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου εκτίμησε ότι στα επόμενα πέντε χρόνια η ψηφιακή νοημοσύνη θα ξεπεράσει το άθροισμα της ανθρώπινης διάνοιας, ενώ σε ορίζοντα δεκαετίας (έως το 2036) η Τ.Ν. και τα ανθρωποειδή ρομπότ θα μπορούν να κάνουν σχεδόν τα πάντα καλύτερα από τον άνθρωπο. Κατά τον Μασκ, η σύζευξη της ψηφιακής νοημοσύνης με τη φυσική της μορφή (ρομποτικοί βραχίονες, αυτόνομοι εργάτες) θα επιτρέψει τη «διαμόρφωση ατόμων» στον υλικό κόσμο, δημιουργώντας μια ημι-άπειρη οικονομία παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών.

Στο ιδανικό αυτό σενάριο, το κόστος των βασικών αναγκών (τροφή, στέγαση, μεταφορές) εκμηδενίζεται, οδηγώντας σε δομικό αποπληθωρισμό. «Το χρήμα δεν θα έχει σημασία το 2036», ισχυρίζεται ο επιχειρηματίας, παρομοιάζοντας τη μελλοντική εργασία με την κηπουρική, ως κάτι που θα κάνεις προαιρετικά, ως χόμπι ή ως πινελιά δημιουργικότητας και όχι ως μέσο βιοπορισμού. Οσον αφορά αυτούς που θα χάσουν τη δουλειά τους εξαιτίας της Τ.Ν., ο Μασκ λέει ότι θα ζουν με τις… «επιταγές που θα εκδίδει το υπουργείο Οικονομικών».

Πλεονάζων πληθυσμός;

Ο διαπρεπής οικονομολόγος Μπράνκο Μιλάνοβιτς, αναλύοντας τις επιπτώσεις της Τ.Ν. ως τεχνολογίας γενικού σκοπού, εισάγει τον όρο του «πλεονάζοντος πληθυσμού» (surplus population). Εκτιμά ότι μια τεράστια μάζα ανθρώπων -ίση με το 20% ή και το 30% του τρέχοντος εργατικού δυναμικού- θα καταστούν μόνιμα «μη απασχολήσιμοι», καθώς οι δεξιότητές τους θα καταργηθούν πλήρως χωρίς δυνατότητα έγκαιρης επανεκπαίδευσης.

Η αλλαγή αυτή οδηγεί σε μια νέα τετραμερή κοινωνία (tetra society), η οποία στερείται μεσαίας τάξης και θυμίζει τις άκαμπτες πυραμίδες των προβιομηχανικών εποχών. Στην κορυφή βρίσκονται οι «τεχνο-άρχοντες» (Techno-lords), μια ολιγαρχική ελίτ με αμύθητο πλούτο, που κατέχει τα μέσα παραγωγής της Τ.Ν.[..............................]ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ  ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ

Παγκόσμια αφθονία ή ένα νέο λούμπεν προλεταριάτο

 

Οι Καναδοί λένε στον νταή Τραμπάκουλα «Δε σε φοβόμαστε» και μποϊκοτάρουν αμερικανικά προϊόντα και υπηρεσίες

 

Οι Καναδοί μποϊκοτάρουν την Αμερική του Τραμπ: «Αν είναι από τις ΗΠΑ, απλώς δεν το αγοράζω»

Πηγή: rosa.gr

 

 5–6 λεπτά

---

Οι Καναδοί πηγαίνουν το «παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είν’ και μπαλωμένο» σε άλλο επίπεδο.

Για τον Ουίλιαμ ΜακΝτόναλντ, έναν 38χρονο μηχανικό από το Θάντερ Μπέι του Οντάριο, «το καναδικό είναι πάντα η πρώτη επιλογή», ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι οι εβδομαδιαίοι λογαριασμοί του είναι υψηλότεροι.

«Μόλις ο Τραμπ άρχισε να επιβάλλει εκείνους τους δασμούς τον Φεβρουάριο [του περασμένου έτους], ξεκίνησα να μποϊκοτάρω τα αμερικανικά προϊόντα», δήλωσε. «Το να αποφεύγω τα αμερικανικά προϊόντα έχει ανεβάσει το κόστος ζωής μου, αλλά εξακολουθώ να το κάνω με χαρά.

Χρησιμοποιούσα αμερικανική μπύρα, αλλά τώρα πίνω καναδική, κι αυτό μου κοστίζει επιπλέον 1.000 δολάρια Καναδά τον χρόνο. Παρόμοια, τα τρόφιμα κοστίζουν περίπου 50 δολάρια Καναδά παραπάνω την εβδομάδα, αλλά δουλεύεις εκείνη την επιπλέον ώρα για να το πληρώσεις».

Ο ΜακΝτόναλντ παρομοίασε τη συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ απέναντι στον Καναδά με «έναν νταή της αυλής του σχολείου που ουρλιάζει και χτυπάει τα πόδια του κάτω, όταν δεν εισπράττει την υποτακτική αντίδραση που περιμένει».

Αυτή την εβδομάδα, οι ΗΠΑ επέβαλαν δασμούς 50% σε καναδικά προϊόντα αξίας 20 δισ. δολαρίων ΗΠΑ, με τον πρωθυπουργό της χώρας, Μαρκ Κάρνεϊ, να ορκίζεται να τους ανταποδώσει «δολάριο προς δολάριο» μετά την κατάρρευση των εμπορικών συνομιλιών μεταξύ των δύο χωρών το περασμένο Σαββατοκύριακο. Ο Ντόναλντ Τραμπ προέβη σε αντίποινα την Πέμπτη, διατάσσοντας την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να μετονομάσει τη λίμνη Οντάριο σε «Λίμνη Αμερική».

Τέτοιες ενέργειες έριξαν λάδι στη φωτιά σε ένα ευρύ μποϊκοτάζ των αμερικανικών προϊόντων και υπηρεσιών από Καναδούς, το οποίο ξεκίνησε στις αρχές του περασμένου έτους ως απάντηση στον εμπορικό πόλεμο του προέδρου και τις απειλές για προσάρτηση του βόρειου γείτονά του.

Περισσότεροι από 3.500 άνθρωποι από όλο τον Καναδά μοιράστηκαν με τον Guardian, μέσω διαδικτυακού καλέσματος, τις αλλαγές που έκαναν στη ζωή τους ως απάντηση στην πολιτική και οικονομική στάση της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Πολλοί εξέφρασαν βαθιά οργή και θλίψη, παραμένοντας ωστόσο αποφασισμένοι ότι αυτός είναι πλέον ένας νέος τρόπος ζωής.

Η αγορά αποκλειστικά καναδικών τροφίμων –συμπεριλαμβανομένων των φρέσκων προϊόντων– και το μποϊκοτάζ στα ταξίδια νότια των συνόρων κυριάρχησαν στις απαντήσεις. Οι συμμετέχοντες έχουν σταματήσει να πληρώνουν για αμερικανική τεχνολογία, υπηρεσίες streaming από Netflix, Amazon Prime, Apple TV και Disney+, βενζίνη, οχήματα όπως Tesla, καθώς και ουίσκι όπως το Jack Daniel’s. Επίσης, αποφεύγουν μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως τα X, Facebook και Instagram.

Τον Ιούλιο, δημοσκόπηση της Angus Reid διαπίστωσε ότι το 40% των καταναλωτών ήλεγχε ενεργά την προέλευση των προϊόντων, με την πλειονότητα εξ αυτών να αποφεύγει τα αμερικανικά προϊόντα όπου ήταν δυνατόν.

Τα ακρωνύμια ABUS (Anything but US / Οτιδήποτε εκτός από ΗΠΑ) ή ABUSA (Anywhere but USA / Οπουδήποτε εκτός από ΗΠΑ) και το σύνθημα «Elbows Up!» (Αγκώνες ψηλά!) –ένας όρος του χόκεϊ για την προβολή σθεναρής άμυνας– άρχισαν να εμφανίζονται στον Καναδά από πέρυσι.

«Νομίζω ότι πρέπει να ζεις στον Καναδά για να καταλάβεις πόσο βαθιά είναι η εχθρότητα προς τις ΗΠΑ… ακόμη και σε όλο το πολιτικό φάσμα», δήλωσε η Ντενίζ από το Γουίνιπεγκ του Μανιτόμπα.

Canadians are increasingly turning to domestic products and avoiding American goods as the escalating trade conflict with the United States fuels economic nationalism across Canada.https://t.co/kjGdxKXrcm pic.twitter.com/iVB7iP7tSp

— Khaama Press (KP) (@khaama) August 29, 2026

«Το “Elbows up” είναι μια πραγματικότητα. Δεν πετάμε με αμερικανικές αεροπορικές εταιρείες, μένουμε σε ξενοδοχεία τοπικής ιδιοκτησίας, δεν κάνουμε ούτε καν ανταπόκριση σε αμερικανικό αεροδρόμιο… μεταφέραμε επενδύσεις σε καναδικές εταιρείες και αποφεύγουμε ενεργά τα αμερικανικά προϊόντα, τα φρούτα και τα τρόφιμα. Μπορεί να είναι αρκετά άβολο να κάνεις την έρευνα και να διαβάζεις πινακίδες και ετικέτες, και συχνά πιο ακριβό, αλλά το BDS [μποϊκοτάζ, αποεπένδυση, κυρώσεις] είναι το μόνο εργαλείο που έχουν οι απλοί άνθρωποι για να υπερασπιστούν τις αξίες τους».

Η Ελίζαμπεθ Λόρεντζ, 68 ετών, συνταξιούχος εκπαιδευτικός που ζει στο Ναναΐμο της Βρετανικής Κολομβίας, δήλωσε ότι προτιμά να αλλάξει μια συνταγή παρά να χρησιμοποιήσει υλικά που λείπουν.

«Διαβάζω τις ετικέτες στα συσκευασμένα τρόφιμα και, αν παρασκευάζονται στις ΗΠΑ, δεν τα αγοράζω», είπε. «Τα ζυμαρικά Annie’s είναι ένα παράδειγμα προϊόντος που δεν αγοράζω πλέον.

Τα σούπερ μάρκετ προσφέρουν όλο και περισσότερα προϊόντα από το Μεξικό, το Περού, τη Γουατεμάλα, τη Χιλή και τη Νότια Αφρική. Αν και αυτό σημαίνει ότι η μεταφορά αυτών των προϊόντων επιβαρύνει το περιβάλλον περισσότερο από ό,τι αν αγόραζα αμερικανικά, η οργή μου για την απληστία και τη διαφθορά της Αμερικής υπερισχύει (ζητώ συγγνώμη για το λογοπαίγνιο) των περιβαλλοντικών μου ανησυχιών».

Η ίδια έχει φυτέψει γλυκοπατάτες στον κήπο της «καθώς διατίθενται μόνο γλυκοπατάτες αμερικανικής καλλιέργειας», ανέφερε.

 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

«Fuck USA!»: Οι Καναδοί δεν είναι ευχαριστημένοι με τον Τραμπ για την εντατικοποίηση του δασμολογικού πολέμου

Η κληρονομιά των αδελφών Αλεσάντρο και Μπενεντέτο Μαρτσέλο | La Cetra, 6 Κοντσέρτα για Όμποε, Έγχορδα & 6 Σονάτες για Βιολοντσέλο

 Το Κοντσέρτο για Όμποε του 

Alessandro Marcello(1673-1747)

είναι ένα από τα πιο αγαπημένα και πιο εκτελεσμένα έργα στο ρεπερτόριο του οργάνου. 

Αρχικά γραμμένο σε Ντο ελάσσονα, ακούγεται εδώ σε μεταγραφή σε Ρε ελάσσονα από τον Γ.Σ. Μπαχ, ο οποίος εκτίμησε ξεκάθαρα τις ιδιαίτερες ιδιότητες του έργου. 

Με την εκπληκτικά εκλεπτυσμένη χρήση μελωδίας και αρμονίας για την εποχή του, τις λυρικές και χαριτωμένες εξωτερικές κινήσεις του και το εξαιρετικά όμορφο κεντρικό Adagio που το έχει κάνει τόσο διάσημο, αυτό το έργο θεωρείται ευρέως ως το ωραιότερο αριστούργημα του Μαρτσέλο. 

Αυτή η συλλογή περιλαμβάνει επίσης τα έξι κοντσέρτα του Μαρτσέλο που έχουν εκδοθεί με τον συλλογικό τίτλο La Cetra. Αυτά τα έργα βρίσκονται στο κατώφλι μεταξύ της ύστερης μπαρόκ και της αναδυόμενης κλασικής αισθητικής, συνδυάζοντας την επίσημη σαφήνεια με την εκφραστική ελευθερία και μια πλούσια ποικιλία χρωμάτων οργάνων.

 Τα κοντσέρτα αποκαλύπτουν τον Μαρτσέλο ως έναν συνθέτη φινέτσας και φαντασίας, ικανό για μεγάλο λυρισμό καθώς και για ενεργητική λαμπρότητα.
 

Ο αδελφός του Αλεσάντρο , ο Μπενεντέτο Τζιάκομο Μαρτσέλο(1686-1739) , ήταν Ιταλός συνθέτης του μπαρόκ. Υπήρξε επίσης συγγραφέας, ποιητής και δάσκαλος μουσικής, ενώ η καταγωγή του από οικογένεια ευγενών τού επέτρεψε να ασκήσει τη δικηγορία από κυβερνητικό πόστο. [......] Βικιπαίδεια

 🎧 💎 Tracklist: 

Composer: Alessandro Marcello 

 
Artists/ Performers: Andrea Mion (oboe), Gruppo Instrumentale di Roma & Giorgio Sasso (conductor)  

Concerto in D Minor for Oboe, Strings and Continuo:
0:00:00 I. Andante e spiccato
0:03:22 II. Adagio
0:07:05 III. Presto 
 
Concerto No. 1 in D Major, SF 936 “La Cetra”:
0:11:12 I. Allegro assai
0:13:23 II. Larghetto
0:16:14 III. Vivace 
 
Concerto No. 2 in E Major, SF 938 “La Cetra”:
0:19:48 I. Allegro assai
0:21:22 II. Moderato
0:24:31 III. Spiritoso ma non presto 
 
Concerto No. 3 in B Minor, SF 937 “La Cetra”:
0:27:22 I. Andante larghetto
0:33:40 II. Adagio
0:35:10 III. Presto 
 
Concerto No. 4 in E Minor, SF 939 “La Cetra”:
0:39:13 I. Moderato
0:41:35 II. Largo appoggiato
0:44:46 III. Allegro 
 
Concerto No. 5 in B-flat Major, SF 944 “La Cetra”:
0:46:54 I. Moderato
0:49:47 II. Larghetto staccato
0:51:29 III. Presto ma non molto 
 
Concerto No. 6 in G Major, SF 941 “La Cetra”:
0:53:50 I. Allegro
0:56:22 II. Larghetto
0:59:44 III. Vivace
 
Composer: Benedetto Marcello 

 
Artists: Renato Criscuolo (baroque cello) & Aldo Criscuolo (harpsichord)
Cello Sonata No. 1 in F Major:
01:02:25 I. Largo 
01:05:02 II. Allegro
01:07:40 III. Largo
01:08:34 IV. Allegro

Cello Sonata No. 2 in E Minor:
01:10:43 I. Adagio
01:12:24 II. Allegro
01:14:43 III. Largo
01:15:34 IV. Andante

Cello Sonata No. 3 in A Minor:
01:17:32 I. Adagio
01:19:00 II. Allegro
01:21:38 III. Largo
01:23:27 IV. Allegro

Cello Sonata No. 4 in G Minor:
01:25:20 I. Adagio
01:26:40 II. Allegro
01:29:17 III. Largo
01:30:30 IV. Allegro

Cello Sonata No. 5 in C Major:
01:31:57 I. Adagio
01:33:07 II. Allegro
01:35:46 III. Largo
01:36:37 IV. Allegro

Cello Sonata No. 6 in G Major:
01:38:38 I. Adagio
01:41:10 II. Allegro
01:43:20 III. Grave
01:44:41 IV. Allegro

«Σύλβια»: το δικαίωμα κάθε ανθρώπου για μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή

 

Ανατέμνοντας το Κακό

Αργυρώ Μαντόγλου

efsyn.gr4–6 λεπτά

---

Η «Σύλβια» του Χάουαρντ Φαστ* κυκλοφόρησε το 1960 με το ψευδώνυμο Ε.Β. Κάνινγκχαμ, καθώς γράφτηκε σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής του συγγραφέα, όταν εξακολουθούσε να υφίσταται τις συνέπειες της μαύρης λίστας του μακαρθισμού. Ο συγγραφέας του «Σπάρτακου», που είχε γνωρίσει τη φυλακή, τη λογοκρισία και την απομόνωση, χρησιμοποιεί εδώ τους κανόνες του νουάρ μόνο ως πρόσχημα, καθώς το βιβλίο φέρει έντονα τα ίχνη της προσωπικής του εμπειρίας. Παρότι κυκλοφόρησε ως αστυνομικό μυθιστόρημα, στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί αυτή τη φόρμα για να εξερευνήσει ζητήματα ταυτότητας, κοινωνικής ανισότητας, ενοχής και λύτρωσης.

Η υπόθεση ξεκινά όπως μια κλασική ιστορία μυστηρίου. Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Αλαν Μάκλιν αναλαμβάνει, κατόπιν εντολής ενός πλούσιου επιχειρηματία, να ερευνήσει το παρελθόν της αρραβωνιαστικιάς του, της μυστηριώδους Σύλβιας Γουέστ. Η γυναίκα αυτή μοιάζει σχεδόν ιδανική: όμορφη, καλλιεργημένη, οικονομικά ανεξάρτητη, γράφει ποίηση και γνωρίζει ξένες γλώσσες. Ωστόσο, ορισμένες λεπτομέρειες του βίου της παρουσιάζουν κάποιες αντιφάσεις. Η έρευνα του Μάκλιν αποκαλύπτει σταδιακά μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα γεμάτη βία, κακοποίηση, πορνεία, φτώχεια και ακραίες εμπειρίες.

Η σταδιακή αποκάλυψη αυτής της ζωής αποτελεί και το βασικό αφηγηματικό τέχνασμα του βιβλίου. Ο Φαστ χειρίζεται με δεξιοτεχνία την προοδευτική εμφάνιση των πληροφοριών, κάθε νέο επεισόδιο ανατρέπει την προηγούμενη εικόνα της Σύλβιας και μετατρέπει την αστυνομική έρευνα σε μια υπαρξιακή διερεύνηση της ανθρώπινης συνθήκης. Η πραγματική ταυτότητα της ηρωίδας δεν αποκαλύπτεται μόνο ως μια σειρά γεγονότων αλλά ως αποτέλεσμα μιας βάρβαρης κοινωνικής πραγματικότητας. Το πιο καινοτόμο στοιχείο του μυθιστορήματος είναι η «κατανόηση» με την οποία ο Φαστ αντιμετωπίζει την ηρωίδα του. Η Σύλβια δεν παρουσιάζεται ως «μοιραία γυναίκα» ούτε ως μια κοινή απατεώνισσα. Αντίθετα, αποτελεί ένα πρόσωπο που επινοεί συνεχώς νέες ταυτότητες για να επιβιώσει. Το ψέμα της δεν γεννιέται από απληστία αλλά από την ανάγκη να αποδράσει από ένα τραυματικό παρελθόν. Ο συγγραφέας δεν την καταδικάζει, ούτε τη συμπονάει, αντίθετα την «προικίζει» με θέληση, ταλέντα και ικανότητες, ενώ καταδεικνύει το πώς οι συνθήκες οδηγούν έναν ικανό νέο άνθρωπο σε υπερβολικά δραματικές επιλογές.

Howard Fast, Σύλβια | Μτφρ.: Χρήστος Οικονόμου | Σελ. 403 | Πόλις

Σημειωτέον, ο Αλαν Μάκλιν διαφέρει αισθητά από τον τυπικό ντετέκτιβ της αμερικανικής αστυνομικής λογοτεχνίας. Δεν διαθέτει τον κυνισμό ούτε την αυταρέσκεια των ηρώων του Ρέιμοντ Τσάντλερ ή του Ντάσιελ Χάμετ. Πρόκειται για έναν κουρασμένο άνθρωπο με έντονα ηθικά διλήμματα που συχνά αμφισβητεί ακόμα και το ίδιο του το επάγγελμα. Όσο προχωρά η έρευνα, μετατρέπεται από ψυχρός ερευνητής σε πρόσωπο που εμπλέκεται συναισθηματικά στην υπόθεση και η αποστολή του γίνεται μια εναγώνια πορεία αυτογνωσίας.

Στο μυθιστόρημα ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η σχέση της Σύλβιας με την ποίηση. Μέσα από την ποιητική της συλλογή ο Μάκλιν θα ανιχνεύσει τα πρώτα της βιώματα. Ένας πανεπιστημιακός διαβάζει τους στίχους της όχι ως λογοτεχνία αλλά ως ένα είδος ασυνείδητης αυτοβιογραφίας· οι εικόνες, οι λέξεις και οι γεωγραφικές αναφορές προδίδουν όσα η ίδια έχει επιμελώς αποκρύψει. Ο Φαστ μοιάζει να υποστηρίζει ότι η λογοτεχνία, ακόμη και όταν επινοεί, δεν μπορεί να αποκοπεί ολοκληρωτικά από την εμπειρία. Η ποίηση μετατρέπεται σε μια δεύτερη έρευνα, παράλληλη με την αστυνομική, αποκαλύπτοντας ότι η γλώσσα διαφυλάσσει πάντοτε τα ίχνη της μνήμης. Για έναν συγγραφέα όπως ο Χάουαρντ Φαστ που υποχρεώθηκε να κρυφτεί πίσω από ένα ψευδώνυμο αυτή η λεπτομέρεια αποκτά μια άλλη βαρύτητα.

Στην ουσία, η «Σύλβια» είναι ένα μυθιστόρημα για τη δύναμη της αφήγησης. Όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου αφηγούνται διαρκώς ιστορίες: για τον εαυτό τους, για τους άλλους, για όσα συνέβησαν και για όσα θα ήθελαν να έχουν συμβεί. Ο ντετέκτιβ δεν αναζητά μόνο γεγονότα· αναζητά αφηγήσεις, αντιφάσεις, σιωπές. Η αλήθεια προκύπτει όχι ως αντικειμενικό γεγονός αλλά ως σύνθεση πολλών επιμέρους εκδοχών. Εν ολίγοις, το «Σύλβια» μπορεί να διαβαστεί και ως ένα μυθιστόρημα για το δικαίωμα του ανθρώπου να ξαναγράψει τη βιογραφία του, ένα θέμα που διατρέχει μεγάλο μέρος του έργου του Φαστ: οι άνθρωποι δεν ταυτίζονται ποτέ ολοκληρωτικά με το παρελθόν τους· διατηρούν πάντοτε τη δυνατότητα μιας δεύτερης ευκαιρίας, αρκεί να μπορούν να την αφηγηθούν ξανά και ξανά με νέο τρόπο και με ανανεωμένη έμπνευση και ορμή.

^FAST HOWARD: Βιβλία & Βιογραφία

Trailer της  ταινίας  Sylvia (1965),  βασισμένης στο βιβλίο του Φορντ και πρωταγωνιστές την Κάρολ Μπαίηκερ και τον Τζορτζ Μαχάρις

.

ΠΟΙΗΣΗ ΕΚ ΤΟΥ ΠΡΟΧΕΙΡΟΥ: Ζητείται Ελπίς

 

 

 ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ

 

Σ΄ αυτή τη  χώρα όπου ανέκαθεν    η αθλιότητα  ανθεί 

μπερδεύουμε μονίμως τα πόδια με την κεφαλή

τους αντιπάλους της η κυβέρνηση συκοφαντεί

και  κάθε αντίθετη φωνή κατηγορεί ως τοξική 

 

Στην εξουσία  η παράταξη που χρεοκόπησε τη χώρα

πενήντα χρόνια  κατατρώει το  πετσί μας σαν την ψώρα

το κάλλη  της Ελλάδας λυμαίνονται τα  σαρκοβόρα 

παντού κομματική Μαφία, μιζαδόρα και κομπιναδόρα 

 

Εφτά χρονάκια την έχουμε στην πλάτη  καθισμένη

κατσικωμένη από την αρχή στο Κράτος, λιμασμένη 

διαλύει , ξεπουλά όλα  τα ασημικά σα λυσσασμένη

γκαρσόνια κάνει τα παιδιά μας η αναθεματισμένη .

 

Πρωθυπουργός Περάστε κόσμε,  το διαλαλεί ως ντίλερ 

και υπουργοί αφιονισμένοι κατά  του Δημοσίου ως   κίλερ 

το σίριαλ  ξετυλίγεται  σε τρόμου αιματοβαμμένο θρίλερ

ρετούς κάνουν στις πληγές χορτάτα  ΜΜΕ με τα  κονσίλερ*   

  

 

Gerontakos

Αύγουστος 2026 

 *κονσίλερ: τύπος καλλυντικών που χρησιμοποιείται για να καλύψει τους μαύρους κύκλους, τις ρυτίδες, τους μεγάλους πόρους και άλλες ατέλειες που είναι ορατές στο δέρμα.

ΟΤΑΝ Η ΚΛΑΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΥΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ, ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ

  

Γιορτές Ρόκκας Χανίων 2026
Αυγουστιάτικη Πανσέληνος | Συναυλία Κλασικής Μουσικής

Λυτρωτικές Συμφωνίες | Διαθλάσεις του Ρομαντισμού

Στόχος του φετινού προγράμματος είναι η χαρτογράφηση των διαφόρων συναισθηματικών καταστάσεων που ο άνθρωπος διανύει διαχρονικά, παρουσιάζοντας δύο αριστουργήματα του ρομαντικού ρεπερτορίου για κουαρτέτο με πιάνο. Μέσα από έργα που συνδυάζουν δεξιοτεχνία, λυρισμό και έντονη εκφραστικότητα, οι μουσικοί ολοκληρώνουν το καλλιτεχνικό τους ταξίδι, προσφέροντας στο κοινό μια βραδιά υψηλής αισθητικής και συγκίνησης.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Το πρόγραμμα ανοίγει με το Piano Quartet No. 1 in G minor, Op. 25 του Johannes Brahms, ένα από τα σημαντικότερα έργα μουσικής δωματίου του συνθέτη. Με τη δραματική του ένταση, τις πλούσιες αρμονίες και το θρυλικό φινάλε Rondo alla Zingarese, το έργο αναδεικνύει τη δύναμη του μουσικού διαλόγου και τη δεξιοτεχνία των τεσσάρων εκτελεστών.

Στο δεύτερο μέρος της συναυλίας παρουσιάζεται το Piano Quartet in E-flat major, Op. 87 του Antonín Dvořák, ένα έργο που διακρίνεται για τη μελωδική του ευρηματικότητα, τη ζεστασιά του ήχου και τις έντονες επιρροές από τη λαϊκή μουσική της Βοημίας. Η αισιοδοξία, η λυρικότητα και η ζωτικότητα του έργου προσφέρουν μια λαμπρή ολοκλήρωση της συναυλίας.

Η βραδιά αυτή αποτελεί έναν εορτασμό της μουσικής δωματίου και της συνεργασίας των μουσικών, κλείνοντας τη διοργάνωση με δύο έργα που συγκαταλέγονται στα κορυφαία του είδους και αναδεικνύουν τη διαχρονική δύναμη της ρομαντικής μουσικής.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Violin: Arieta Liatsi
Viola: Ilias Livieratos
Cello: Filip Gräden
Piano: Nicolas Ventura

Καλλιτεχνικός Σχεδιασμός Κεντρικής Συναυλίας: Κωνσταντίνος Παπαδάκης

Livestreaming by Fotopolis Studio Chania
Τηλεσκηνοθεσία: Κώστας Γαβριλάκης
Κάμερες: Κώστας Κοσμαδάκης, Δημήτρης Μπικάκης
Παραγωγή: Δημήτρης Κυριακάκης
Drone: Δημήτρης Κυριακάκης

The Magnificent Ambersons/Οι Υπέροχοι Άμπερσον (1942)

 

Οι Υπέροχοι Άμπερσον (αγγλ.: The Magnificent Ambersons) είναι Αμερικανική δραματική ταινία του 1942, σε σκηνοθεσία Όρσον Γουέλς. Πρωταγωνιστούν οι Τζόζεφ Κότεν, Ντολόρες Κοστέλο, Τιμ Χολτ, Άγκνες Μούρχεντ, Αν Μπάξτερ και Ρέι Κόλινς, ενώ ο Γουέλς αναλαμβάνει το ρόλο του αφηγητή. Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπουθ Τάρκινγκτον, το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο ίδιος ο Γουέλς. Η ταινία έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Το 1991 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.^[2]

Υπόθεση

Η άνοδος κι η πτώση της οικογένειας των Άμπερσον κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης στις αρχές του προηγούμενου αιώνα σε μια μικρή πόλη της στο κέντρο των Η.Π.Α. Ενώ η τεχνολογική εξέλιξη μπαίνει για τα καλά στη ζωή των ανθρώπων η Ίζαμπελ Άμπερσον Μίναφερ (Ντολόρες Κοστέλο) ξανασυναντά τον μεγάλο της έρωτα Γιουτζίν Μόργκαν (Τζόζεφ Κότεν) έναν μεσήλικα χήρο, ο οποίος συμμετείχε στην εφεύρεση του αυτοκινήτου κι έχει εταιρία παραγωγής. Μετά τον θάνατο του συζύγου της Ίζαμπελ οι δυο τους σκοπεύουν να παντρευτούν, αλλά ο κακομαθημένος γιος της Ίζαμπελ, Τζορτζ (Τιμ Χολτ), μαζί με τη γεροντοκόρη θεία του Φάνι (Άγκνες Μούρχεντ) καταφέρνουν να χωρίσουν το ζευγάρι. Αλλά κι οι δυο τους θα πληρώσουν πικρά τις πράξεις τους ενώ η βιομηχανική εξέλιξη φέρνει αλλαγές στη μικρή τους πόλη.[...................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ 

Οι Υπέροχοι Άμπερσον/Βικιπαίδεια

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΟ :Οι αλυσοδεμένοι άνδρες του Φαλήρου ήταν Αθηναίοι και όχι ξένοι εισβολείς

Αναλύσεις αποκαλύπτουν ότι οι αλυσοδεμένοι άνδρες του Φαλήρου ήταν Αθηναίοι και όχι ξένοι εισβολείς

Η μαζική ταφή 79 κρατουμένων στο Φαλήρο. [Credit: Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων / Αρχείο Ανασκαφών Δέλτα Φαλήρου]

ΠΗΓΗ: anaskafi.gr

 

Οι χημικές αναλύσεις των δοντιών και των οστών 163 ατόμων από το αρχαϊκό νεκροταφείο του Φαλήρου δείχνουν ότι οι περισσότεροι από τους αλυσοδεμένους άνδρες που θάφτηκαν σε ομαδικό τάφο μεγάλωσαν στην περιοχή της Αττικής, γεγονός που αλλάζει την ερμηνεία αυτού του επεισοδίου κοινωνικής βίας στην Αθήνα του 6ου αιώνα π.Χ.

Η ανακάλυψη το 2016 ενός μεγάλου μαζικού τάφου στο αρχαίο νεκροταφείο του Φαλήρου, στις ακτές της Αθήνας, συγκλόνισε την αρχαιολογική κοινότητα και το ευρύ κοινό. Εκεί βρίσκονταν τα λείψανα 79 ενήλικων ανδρών, πολλοί από τους οποίους φορούσαν ακόμη μεταλλικά δεσμά, διατεταγμένα σε τρεις παράλληλες σειρές. Από τότε, οι ερευνητές συζητούν για το ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι: πειρατές, ξένοι μισθοφόροι, πολιτικοί επαναστάτες ή θύματα κρατικής εκτέλεσης;

Τώρα, μια διεθνής ομάδα βιοαρχαιολόγων έδωσε μια απάντηση. Αφού ανέλυσαν τη χημική σύνθεση των δοντιών 66 από αυτούς τους άνδρες και τη συνέκριναν με εκείνη 97 άλλων που είχαν ταφεί στο ίδιο νεκροταφείο, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν άτομα που είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει στην περιοχή της Αττικής, δηλαδή στο έδαφος της Αθήνας.

Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Journal of Archaeological Science: Reports, καταρρίπτουν την υπόθεση ότι επρόκειτο για ξένες δυνάμεις και υποδηλώνουν ότι η βία εναντίον τους ήταν εσωτερική υπόθεση, που σχετιζόταν με πολιτικές διαμάχες ή τιμωρίες στην αναδυόμενη αθηναϊκή δημοκρατία.

Ένας τάφος που μαρτυρά εξουσία και τιμωρία

Η ταφή, γνωστή ως «Εσπλανάδα», αποτελεί μέρος του εκτεταμένου νεκροταφείου του Φαλήρου, το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά την αρχαϊκή περίοδο (μεταξύ του 8ου και του 6ου αιώνα π.Χ.). Αυτό που κάνει αυτόν τον τάφο ξεχωριστό είναι η μεταχείριση των νεκρών: αλυσοδεμένοι, τοποθετημένοι σε ένα ρηχό όρυγμα και με ελάχιστη ταφική φροντίδα. Για τους αρχαιολόγους, πρόκειται για μια περίπτωση μαζικής δημόσιας εκτέλεσης, μια πράξη θεσμοθετημένης βίας.

Απόσπασμα από την πρώτη σειρά της μαζικής ταφής 79 κρατουμένων.
[Credit: Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιά και Νήσων / Αρχείο Ανασκαφών Δέλτα Φαλήρου]

Δύο βασικές ερμηνείες έχουν διχάσει τους ειδικούς. Από τη μία πλευρά, ορισμένοι θεωρούν αυτή την ταφή ως απόδειξη της αυξανόμενης δύναμης του αθηναϊκού κράτους, το οποίο ήταν σε θέση να επιβάλλει το νόμο και τις ποινές με οργανωμένο τρόπο. Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η ίδια η ύπαρξη μιας τόσο βίαιης εκτέλεσης αποκαλύπτει την αδυναμία των θεσμών και την έξαρση της βίας μεταξύ των φατριών της ελίτ.

Για να ξεκαθαριστεί όμως ποια από αυτές τις απόψεις ισχύει, ήταν απαραίτητο να γνωρίζουμε ποιοι ήταν αυτοί οι άνδρες. Προέρχονταν από αλλού, ίσως αιχμάλωτοι μισθοφόροι ή πειρατές; Ή μήπως ήταν Αθηναίοι που αψήφησαν το σύστημα; Η απάντηση προέρχεται πλέον από την επιστήμη των ισοτόπων.

Το χημικό ίχνος της περιοχής προέλευσης

Η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε είναι η ανάλυση ισοτόπων στροντίου. Το στρόντιο είναι ένα χημικό στοιχείο που βρίσκεται στα πετρώματα και στο έδαφος, το οποίο μεταφέρεται στα φυτά, στα ζώα και, τελικά, στους ανθρώπους μέσω του νερού και της τροφής. Τα δόντια, και ειδικά το σμάλτο, σχηματίζονται κατά την παιδική ηλικία και δεν ανανεώνονται, οπότε διατηρούν μια χημική «υπογραφή» του τόπου όπου μεγάλωσε ένα άτομο.

Συγκρίνοντας αυτή την υπογραφή με εκείνη του γεωλογικού περιβάλλοντος της Αττικής, οι ερευνητές μπορούν να προσδιορίσουν αν ένα άτομο ήταν «ντόπιο» – δηλαδή, αν πέρασε την παιδική του ηλικία στην περιοχή – ή «μη ντόπιο». Σε αυτή τη μελέτη, η ομάδα υπό την ηγεσία της Julianne R. Stamer από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα ανέλυσε το οδοντικό σμάλτο 163 ατόμων από το νεκροταφείο του Φαλήρου, συμπεριλαμβανομένων 66 από τον ομαδικό τάφο της Εσπλανάδας.

Για να καθορίσουν το εύρος των τιμών που θεωρούνται «τοπικές», οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν δύο στατιστικές μεθόδους. Η πιο συντηρητική έδειξε ότι το 95,7% του συνόλου των ατόμων (156 από τα 163) είχε υπογραφή στροντίου συμβατή με την περιοχή της Αττικής. Ακόμη και εφαρμόζοντας ένα αυστηρότερο κριτήριο, το οποίο ανιχνεύει πιο λεπτές διακυμάνσεις, το ποσοστό των ντόπιων παρέμεινε στο 89%.

Και οι εκτελεσθέντες ήταν ντόπιοι

Τα αποτελέσματα είναι κατηγορηματικά όσον αφορά τον μαζικό τάφο. Από τους 66 άνδρες της Εσπλανάδας που αναλύθηκαν, οι 64 (96,9%) παρουσίασαν τοπικές ισοτοπικές τιμές. Μόνο δύο άτομα παρουσίασαν χαρακτηριστικά που τα τοποθετούσαν εκτός Αττικής. Επιπλέον, μια στατιστική σύγκριση των τιμών της Εσπλανάδας με αυτές του υπόλοιπου νεκροταφείου δεν έδειξε σημαντικές διαφορές. Με άλλα λόγια, οι εκτελεσθέντες άνδρες δεν διέφεραν, όσον αφορά την καταγωγή τους, από τους άλλους που είχαν ταφεί στο Φάληρο.

Οι συγγραφείς της μελέτης το εκφράζουν χωρίς περιστροφές: «Σε αντίθεση με τις προσδοκίες μας, όσοι έχουν ταφεί στην Εσπλανάδα είναι κατά συντριπτική πλειοψηφία ντόπιοι από την περιοχή της Αττικής». Προσθέτουν: «Η κοινωνική βία που αντιπροσωπεύει η Εσπλανάδα κατευθυνόταν κυρίως προς τα μέσα, προς άτομα που πιθανότατα αποτελούσαν μέρος του κοινωνικού και φυσικού τοπίου της Αττικής».

 

Αυτό το συμπέρασμα ανατρέπει την ιδέα ότι οι αλυσοδεμένοι άνδρες ήταν πειρατές ή μισθοφόροι από το εξωτερικό, μια υπόθεση που είχε προκύψει μετά από μια άλλη παρόμοια ανακάλυψη στο Φάληρο στις αρχές του 20ού αιώνα. Ούτε ταιριάζει με την εικόνα ξένων εισβολέων που ηττήθηκαν στη μάχη.[.........]

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ :Αναλύσεις αποκαλύπτουν ότι οι αλυσοδεμένοι άνδρες του ...

«Αυτό είναι το πιο σημαντικό μήνυμα και προς τις ΗΠΑ: τερματίστε αυτόν τον πόλεμο»!

 

Να σταματήσει τον «ανεύθυνο» πόλεμο στο Ιράν καλεί τον Τραμπ ο Γερμανός αντικαγκελάριος

Ο Κλίνγκμπαϊλ επανέλαβε παράλληλα πως η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να αποφασίσει τη φορολόγηση των υπερκερδών των πετρελαϊκών εταιρειών.

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Λαρς Κλίνγκμπαϊλ, κάλεσε σήμερα τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, να τερματίσει τον «ανεύθυνο» πόλεμό του με το Ιράν. Η δήλωση του -προερχόμενου από το SPD, που συμπληρώνει την υπό την ηγεσία του CDU γερμανική κυβέρνηση- πολιτικού πραγματοποιήθηκε ενόψει της επίσκεψής του στις Ηνωμένες Πολιτείες την επόμενη εβδομάδα, όπου θα συμμετάσχει σε σύνοδο κορυφής της G20.

Ο Κλίνγκμπαϊλ, ο οποίος διατελεί και αντικαγκελάριος, δήλωσε στον ραδιοτηλεοπτικό φορέα ARD: «Αυτό είναι το πιο σημαντικό μήνυμα και προς τις ΗΠΑ: τερματίστε αυτόν τον πόλεμο».

Ο Γερμανός υπουργός κατονόμασε μάλιστα τον πρόεδρο των ΗΠΑ ως υπεύθυνο για τις υψηλές τιμές των καυσίμων: «Η ευθύνη βαραίνει τον Ντόναλντ Τραμπ και αυτόν τον ανεύθυνο πόλεμο που έχει ξεκινήσει στο Ιράν. Αυτό που νιώθουμε στα βενζινάδικα είναι οι συνέπειες».

Οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών της G20 συνέρχονται στο Άσβιλ της Βόρειας Καρολίνας τη Δευτέρα και την Τρίτη ενόψει της συνόδου κορυφής σε επίπεδο ηγετών κρατών, που θα πραγματοποιηθεί αργότερα φέτος στο Μαϊάμι.

Πριν από το ταξίδι, ο Κλίνγκμπαϊλ επανέλαβε την έκκλησή του για τη σε ευρωπαϊκό επίπεδο φορολόγηση των εκτάκτων κερδών που σημείωσαν οι πετρελαϊκές εταιρείες και επεσήμανε ότι οι εταιρείες αποκομίζουν κέρδη εκμεταλλευόμενες την τρέχουσα γεωπολιτική κατάσταση.

«Γεμίζουν τις τσέπες τους. Αυτό πρέπει να σταματήσει», είπε.

Το ζήτημα της φορολόγησης των υπερκερδών των πετρελαϊκών βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη της συνόδου των υπουργών Οικονομικών της Ε.Ε. που θα πραγματοποιηθεί στο Δουβλίνο στις 19 Σεπτεμβρίου.