Μια ιδιαίτερα γοητευτική εκτέλεση του αριστουργήματος το Βιβάλντι «Οι τέσσερις εποχές»

Για να σηματοδοτήσει την 300ή επέτειο από την έκδοση του έργου «Τέσσερις Εποχές» του Αντόνιο Βιβάλντι, ο βιολονίστας Théotime Langlois de Swarte και το μουσικό σύνολο Le Consort παρουσιάζουν το πιο διάσημο έργο του σε τέσσερις εμβληματικές τοποθεσίες στη Βενετία.

Théotime Langlois de Swarte

Παίζοντας με όργανα εποχής, ο βιολονίστας Théotime Langlois de Swarte και το σύνολο Le Consort ξεκινούν τις Τέσσερις Εποχές του Βιβάλντι με την Άνοιξη, ερμηνεύοντας νωρίς το πρωί στην εσωτερική αυλή του Palazzo Contarini della Porta di Ferro. Για το καλοκαίρι, οι μουσικοί παίρνουν τις θέσεις τους ανάμεσα στις κολώνες του Palazzo Grassi, όπου στεγάζεται η συλλογή μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης του François Pinault. Στη συνέχεια έρχεται το Φθινόπωρο, που ερμηνεύεται στο νησί San Giorgio Maggiore στην κεντρική αίθουσα του Ιδρύματος Giorgio Cini, ενός πρώην μοναστηριού των Βενεδικτίνων που στεγάζει πολλά ερευνητικά ινστιτούτα, συμπεριλαμβανομένου ενός αφιερωμένου στον Βιβάλντι. Τέλος, καθώς η νύχτα πέφτει απαλά πάνω από τη Βενετία, ο Χειμώνας αντηχεί κάτω από τις δοξάριές τους στο αμφιθέατρο Lo Squero, με θέα το Μεγάλο Κανάλι και το Παλάτι των Δόγηδων.

Μεταξύ μιας στάσης στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, όπου βρίσκεται ένα αντίγραφο της παρτιτούρας των Τεσσάρων Εποχών, που εκδόθηκε στο Άμστερνταμ το 1725, και μιας επίσκεψης στο Ωδείο Benedetto Marcello στη Βενετία, όπου φυλάσσεται το μοναδικό αυτόγραφο χειρόγραφο του Βιβάλντι (1678-1741), καθώς και ένα σημειωματάριο της βιρτουόζικης βιολονίστριας Άννας Μαρίας, μιας από τις μαθήτριές του, καθένα από τα τέσσερα κοντσέρτα διακόπτεται από ανταλλαγές μεταξύ του βιολονίστα Théotime Langlois de Swarte και του μουσικολόγου Olivier Fourés, ειδικού στο ρεπερτόριο του Βιβάλντι. Εμπλουτισμένο με θέα στη Βενετία, αυτό το μαγευτικό ρεσιτάλ αποτελεί μια επιστροφή στις ρίζες του Βιβάλντι στη γενέτειρά του, όπου πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του.

 

Η καταγγελία, η απάντηση και μια απορία.Τουτέστιν ...κουλουβάχατα...

1. Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

 ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΞΕΒΑΝΗΣ

Ο Μαραντζίδης έπαθε Μητσοτάκη και απειλεί με μηνύσεις το Documento

30 Μαΐου 2026

Ο καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο του Κυριακου Μητσοτάκη απειλώντας με μηνύσεις το Documento. Ο λόγος είναι ότι η εφημερίδα καταγράφει τη σχέση του κυρίου συμβούλου, με χρηματοδοτήσεις από Οργανώσεις που συνδέονται με το Βρετανικό Foreign Office.

Ο κύριος Μαραντζιδης φαίνεται ότι αποτελεί μέλος ενός δικτύου που στο όνομα της αντιμετώπισης του «Ρωσικού κινδύνου» (κατά τα πρότυπα του παλιού Σοβιετικού κινδύνου και του αντικομμουνισμού που υπηρέτησε ο Μαραντζιδης ) ουσιαστικά γινόταν εργαλείο Βρετανικής προπαγάνδας. Στο δίκτυο αυτό ανήκαν και Έλληνες δημοσιογράφοι. Όσα γράψαμε όχι μόνο είναι αληθινά και αποτελούν μάλιστα θέμα κριτικής στην Βρετανία για τις μεθόδους του Foreign Office, αλλά έχουν δημοσιευτεί το 2018 στο Documento ως  μέρος μεγάλης έρευνας που ξεκίνησε με στοιχεία των Anonymous.

Ο Νίκος Μαραντζιδης δεν θέλησε τότε ούτε να μας δώσει απαντήσεις παρότι το ζητήσαμε, αλλά (τι άλλο να έκανε) αποδέχθηκε σιωπηλά την δημοσίευση των ντοκουμέντων. Οκτώ χρόνια μετά, αποφάσισε και να θιγεί και να μιλήσει για συκοφαντίες και να απειλήσει με μηνύσεις. Είμαστε εδώ για να κάνει ο,τι θέλει. Μπορεί να ρωτήσει τον Αλέξη Τσίπρα που συμβουλεύει εσχάτως, τι τύχη είχαν όσοι επιχείρησαν να κρυφτούν δια των μηνύσεων και της τεχνητής ευθιξίας. Έχει ιδιαίτερη σημασία ωστόσο ότι χαρακτηρίζει την αδιαμφισβήτητη  σχέση του με την οργάνωση  Integrity Initiative ως μομφή που κάνουμε περί κατασκοπίας και πρακτόρων. Εμείς δεν γνωρίζουμε τι είναι αυτή η σχέση και αν φτάνει σε επίπεδα κατασκοπίας, αλλά επιστημονικό έργο δεν είναι να εξυπηρετείς το Βρετανικό κράτος έναντι άλλου ξένου κράτους. Έχει όμως σημασία ότι Νίκος Μαραντζιδης στην απάντηση-απειλή στο Documento μετέρχεται μεθόδων που είναι τακτική άλλων κύκλων.

Αντιστρέφοντας την πραγματικότητα υποστηρίζει πώς η σύνδεσή του με πρακτοροδουλειές (συ είπας) γίνεται για να δικαιολογηθεί η παρακολούθηση όσων συναναστρέφεται δηλαδή του Τσίπρα. Συνδέει την εφημερίδα που αποκάλυψε τις υποκλοπές και τη λίστα των παρακολουθούμενων από το καθεστώς Μητσοτάκη, με δικαιολόγηση μελλοντικών παρακολουθήσεων. Για να έχει κάποιος το θράσος να το κάνει αυτό είναι ή ανόητος ή ξεδιάντροπος ή υπηρετεί βρόμικο σχέδιο.

Η αγαπημένη οργάνωση του Μαραντζιδη πάντως, πήρε μέρος όπως αποκαλύπτει ο Βρετανικός Τύπος, σε επιχειρήσεις δολοφονίας χαρακτήρα του Εργατικού Τζέρεμι Κόρμπιν. Όπως χαρακτηριστικά γράφεται στη Sunday Mail: «Εκρηκτικά έγγραφα που διέρρευσαν και παραδόθηκαν στην Sunday Mail αποκαλύπτουν ότι η Integrity Initiative  χρηματοδοτείται με 2 εκατομμύρια

λίρες από τα χρήματα του Υπουργείου Εξωτερικών και διοικείται από ειδικούς

 στις στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών”. Υπάρχει ακόμη πληθώρα εγγράφων για το ρόλο της συγκεκριμένης Οργάνωσης βιτρίνας τα οποία θα

δημοσιεύσουμε περιμένοντας φυσικά και την απάντηση Μαραντζιδη, στον οποίο θα θυμίσουμε την παροιμία (Ελληνική όχι Βρεταννική) «λαγός τη φτέρη

έσειε, κακό της κεφαλής του».

 

2. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ

 Νίκος Μαραντζίδης: Από αντικομμουνιστής αναβαθμίστηκα σε Τζέιμς Μποντ – Προσφεύγω στη δικαιοσύνη

 

3.  Η ΑΠΟΡΙΑ

 

Ο Ποιητής Δημήτρης Δασκαλόπουλος

 

Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Μια αυτοανθολογία

Δημήτρης Δασκαλόπουλος (6.12.1939 – 30.5.2026)

~.~

Όταν το 2019 προσκαλέσαμε στις Νύχτες του Ιουλίου στα  Χανιά τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο για να παρουσιάσουμε την αυτοβιογραφία του «Τα χρόνια μου και τα χαρτιά μου», ο Μιχάλης Βιρβιδάκης και εγώ του ζητήσαμε να μας στείλει μερικά ποιήματά του που ο ίδιος τα θεωρεί αντιπροσωπευτικά του έργου του, ώστε να διαβαστούν κατά την εκδήλωση. Τα εννέα ποιήματα που ακολουθούν είναι εκείνα που μας έστειλε τότε. Ταξινομημένα κατά χρονολογική σειρά καλύπτουν πάνω από μισόν αιώνα γραφής. Το ΝΠ τα αναρτά τώρα στη μνήμη του. — ΚΚ

 neoplanodion.gr

~.~

«ΜΝΗΜΗ» VI.

Είχες φυτέψει στην αυλή μας λουλούδια.
Ο σπόρος που κύλησε από τ’ άγια σου χέρια
κράτησε καιρό μέσα του τη δύναμη της ζωής.
Προχτές ανοίχτηκε στο φως ένα τριαντάφυλλο
και είπε πως είναι η Ομορφιά
που δεν πεθαίνει με τον θάνατο.

(Απόπλους, 1963, από την ενότητα «Ξανθίππη»)

***

Κράτησα χρόνια τούτο το προσωπείο.
Περπάτησε μαζί μου πείνασε κρύωσε δοκιμάστηκε.
Στις νύχτες του φεγγαριού τραγουδούσε
ανάβοντας ένα ένα τ’ αστέρια.
Το φόρεσα με χώρεσε γινήκαμε ένα.
Ρίζωσε μέσα μου και βλάστησε. Τώρα
αρνούμαι να το παραδώσω στους αργυραμοιβούς.

(Και τα δύο, Αλφαβητάρι, 1976)

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Έχει μετέλθει πολλά επαγγέλματα.
Σε δύσκολες ώρες ιδιώτευσε
ως μεσίτης πόθων και ως προξενητής
ανεκπλήρωτων ονείρων. Επιδόθηκε
στην εκμάθηση ξένων γλωσσών: της σιωπής,
των χρωμάτων, της αφής, της μουσικής,
των ψιθύρων. Με ιδιαίτερη ευχέρεια
χειρίζεται τη διάλεκτο του μαύρου, ιδίως
όπως ομιλείται μεσουρανούντος του ήλιου.
Προσφάτως παρακολουθεί ιδίαις δαπάναις
μαθήματα αποχρώσεων και υπεκφυγών.
Στον ελεύθερο χρόνο του
προτιμά να διαβάζει ολιγοσέλιδα βιβλία
κυρίως για τα ίχνη αίματος
που αφήνουν στα δάχτυλα
καθώς τα ξεφυλλίζεις.

(Υπαινιγμοί, 2007)

Συνεχίστε την ανάγνωση

Το μοντέλο του σερβιτόρου σκλάβου εφαρμόζεται ήδη από τις αρχές των Μνημονίων και είναι πλέον κυρίαρχο στις μέρες μας

 

Το μοντέλο του σερβιτόρου σκλάβου

Ιωάννα Λιούτα

avgi.gr

 

 3–4 λεπτά

---

Πίσω από τη χυδαία κυβερνητική προπαγάνδα για  ισχυρή οικονομία, κρύβεται μια δύσκολη πραγματικότητα. Η Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη δεν συγκλίνει με την Ευρώπη· βουλιάζει με πάταγο στη «Βαλκανοποίηση», μετατρέποντας την εργατική τάξη σε δούλους του 21ου αιώνα, προς όφελος των τραπεζών και των μεγάλων καρτέλ. Τα επίσημα στοιχεία σοκ της Eurostat, του Ινστιτούτου ΕΝΑ και της διεθνούς πλατφόρμας wherewework.gr για τον Μάιο του 2026, συνθέτουν το απόλυτο κατηγορητήριο κατά της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας.

Η πρόσφατη έρευνα της πλατφόρμας wherewework.gr σε 1.800 εργαζομένους στην Ελλάδα ξεγυμνώνει το παραμύθι των «αυξήσεων». Ζούμε σε καθεστώς μισθολογικής εξόντωσης.

• Σχεδόν 7 στους 10 εργαζόμενους (70%) στον ιδιωτικό τομέα κερδίζουν λιγότερα από 1.500 ευρώ καθαρά. Το 38,4% είναι εγκλωβισμένο μεταξύ 1.000-1.500€, ενώ το 30,3% ζει με τα ψίχουλα των 500-1.000€.
• Πάνω από τους μισούς (50,3%) είναι έμπειρα στελέχη (senior level) με πάνω από 5 χρόνια προϋπηρεσίας. Οι μισθοί είναι παγωμένοι εδώ και 12-14 χρόνια, καθηλωμένοι στα μνημονιακά επίπεδα του 2010!
• Το 60,3% δηλώνει ότι η αγοραστική του δύναμη καταρρακώθηκε τον τελευταίο χρόνο. Το 49,7% καλύπτει μόνο τα βασικά έξοδα, το 14% ούτε αυτά, ενώ η συγκλονιστική φράση εργαζομένου αποτυπώνει τον τρόμο: «Νιώθω ότι απέχω μόλις έξι μήνες από την απόλυτη φτώχεια, αν χάσω τη δουλειά μου». Αυτό οδηγεί το 39,1% σε κατάσταση «συνειδητής παραίτησης» (ψυχικά αποσυνδεδεμένοι από την εργοδοσία) και το 64,3% σε αναζήτηση νέας δουλειάς.

Στον πάτο της Ευρώπης είναι η παραγωγικότητα στην χώρα μας. Γιατί η κυβέρνηση σαμποτάρει συνειδητά το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Η  ανάλυση του Ινστιτούτου ΕΝΑ δείχνει ότι η εργασιακή παραγωγικότητα στην Ελλάδα βρίσκεται μόλις στο 45% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.

Αντί για επενδύσεις στη Βιομηχανία και τη Μεταποίηση (που παράγουν 3,8 φορές μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία), η ΝΔ διογκώνει τη φθηνή εργασία. Την πενταετία 2021-2025, η απασχόληση στη Βιομηχανία αυξήθηκε μόλις 7,6%, ενώ στην Εστίαση και τα Καταλύματα εκτινάχθηκε κατά 23,1%! Οι εργοδότες αρνούνται να επενδύσουν σε τεχνολογία, προτιμώντας τα κέρδη μαμούθ (6,1 δισ. μερίσματα οι εισηγμένες) ξεζουμίζοντας το προσωπικό με 48ωρα και 7ήμερα.

Πρωταθλητές στη Φτώχεια (Eurostat 2025/2026)

Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής αποτυπώνονται ανάγλυφα στα επίσημα στοιχεία της Eurostat (EU-SILC 2025). 4η Χειρότερη Θέση στην ΕΕ, καθώς σχεδόν 1 στους 5 πολίτες (19,6%) στην Ελλάδα διατρέχει άμεσο κίνδυνο φτώχειας. Η χώρα μας φιγουράρει στην τετράδα της ντροπής, πίσω μόνο από τη Λιθουανία, τη Λετονία και τη Βουλγαρία. Η δε ονομαστική αύξηση του διάμεσου εισοδήματος κατά 7,8% είναι μια «χάρτινη» αυταπάτη που την κατασπαράζει ο πληθωρισμός στα τρόφιμα που τρέχει με 39%.

Η αλλαγή πολιτικής είναι επιβεβλημένη  με  επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, με γενναία αύξηση του μέσου και κατώτατου μισθού με ρήτρα πληθωρισμού και αυστηρούς ελέγχους από την Επιθεώρηση Εργασίας. Δεν θα γίνουμε οι δούλοι των Βαλκανίων για χάρη των δεικτών τους!

ΑΠΟΨΕΙΣ /Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (2): Γεράσιμος Λιβιτσάνος

 

Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη “απλώνει ρίζες”

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

news247.gr

 

 6–7 λεπτά

---

Οι θετικές δημοσκοπήσεις, η επίθεση «Διαφάνειας» και η επαφή με την κοινωνία για το κόμμα που ανακοίνωσε ο Αλέξης Τσίπρας.

Στην ελληνική κοινωνία που την ανέδειξε σκοπεύει, όχι απλά να «προσγειωθεί», αλλά να αποκτήσει «ρίζες» το κόμμα που ανακοίνωσε μόλις πριν μία εβδομάδα ο Αλέξης Τσίπρας. Ο θόρυβος της έλευσης της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης στην πολιτική σκηνή ήταν μεγάλος, όμως στην Αμαλίας επιδιώκουν όταν «κατακαθίσει ο κουρνιαχτός» που προκάλεσε η λαϊκή συγκέντρωση στην Πλατεία Θησείου, αλλά και συζητήσεις για το όνομα του κόμματος, να εμφανιστεί, άμεσα, ένας στιβαρός πολιτικός οργανισμός.

ΟΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ

Τα πρώτα δείγματα για την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη είναι κάτι παραπάνω από θετικά. Ήδη έχουν καταγραφεί δημοσκοπήσεις που την έχουν φέρει στην 2η θέση των προτιμήσεων των ψηφοφόρων. Κι αναμένονται – όπως ακούγεται- κι άλλες με ανάλογο περιεχόμενο.

Κι αν κανείς θεωρήσει τα ποσοτικά στοιχεία ευμετάβλητα, υπάρχουν και τα ποιοτικά: Για παράδειγμα ή Έντονη πολυσυλλεκτικότητα.

Το κόμμα που ανακοίνωσε ο Αλέξης Τσίπρας είναι… συντριπτικά ελκτικό στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, παράλληλα όμως μοιάζει να διεισδύει σε όλο το φάσμα της κεντροαριστεράς, συσπειρώνοντας και ψηφοφόρους που πρόσκαιρα φαίνεται να κατέφυγαν στον χώρο της αντιπολιτικής.

Στο επίκεντρο αυτών των τάσεων φαίνεται να βρίσκεται ο Αλέξης Τσίπρας. Με τους ψηφοφόρους να αποτιμούν την «εντιμότητα» ως ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του. Στοιχείο που πολλοί πιστεύουν ότι θα αποδειχθεί καταλυτικό. Ιδίως από την στιγμή που το ζητούμενο στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο μοιάζει να είναι ένα «αντίπαλο δέος» στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Δηλαδή τον πρωθυπουργό μιας κυβέρνησης που τα τελευταία χρόνια καταγράφει το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο (Σκόιλ Ελικίκιου, Υποκλοπές, Ταμείο Ανάκαμψης, ΟΠΕΚΕΠΕ).

Η “ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ”

Στο στοιχείο αυτό, της εντιμότητας, φαίνεται να «κουμπώνει» η συνέχεια της πρωτοβουλίας για την κατάθεση πρότασης για έναν μηχανισμό διαφανούς διαχείρισης του δημόσιου χρήματος.

«Όσο τα σκάνδαλα πληθαίνουν, εμείς δουλεύουμε πάνω στις λύσεις» διαμηνύεται από το Ινστιτούτο «Αλέξης Τσίπρας» (ΙΝΑΤ) που ήδη εδώ και εβδομάδες έχει καταθέσει στον δημόσιο διάλογο μια συγκεκριμένη πολιτική και τεχνοκρατική προσέγγιση.

Για τον λόγο αυτό το ΙΝΑΤ οργανώνει την Τρίτη 2 Ιουνίου στην Αθήνα ευρεία σύσκεψη με το εξής αντικείμενο: «Διαφάνεια στο δημόσιο χρήμα: από την τυπική ανάρτηση στην ουσιαστική λογοδοσία».

Οι πληροφορίες θέλουν στο τραπέζι του διαλόγου να βρεθούν πρόσωπα από τον χώρο της δημόσιας διοίκησης, την κοινωνία των πολιτών, την ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά και την αγορά. Οι προσκεκλημένοι δεν θα έχουν μόνον ένα θεωρητικό διάλογο αλλά μια… πρακτική δοκιμή της πρότασης για μία πλατφόρμα διαφάνειας που έχει καταρτίσει το ινστιτούτο.

Όπως τονίζουν από το ΙΝΑΤ η «Διαφάνεια» «δεν έρχεται να προσθέσει άλλη μία πλατφόρμα ή άλλη μία υποχρέωση καταχώρισης. Το ζητούμενο είναι ένας μηχανισμός που να δουλεύει στην πράξη: να φωτίζει τη διαδρομή του δημόσιου χρήματος, να προλαμβάνει, να διευκολύνει τον έλεγχο και να χτίζει εμπιστοσύνη — χωρίς να μπλοκάρει τα έργα».[.....................................]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη "απλώνει ρίζες"

 

ΑΠΟΨΕΙΣ /Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (1): Γιάννης Μυλόπουλος

 

ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛ.Α.Σ ΤΟΥ κ. ΤΣΙΠΡΑ

 

 

Η δεύτερη θέση που καταλαμβάνει καθαρά, σε όλες τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις το κόμμα του κ. Τσίπρα, όπως και η τρίτη ή η τέταρτη, ανάλογα με τη δημοσκόπηση, θέση της Ελπίδας για Δημοκρατία της κας Καρυστιανού, από κοινού με τη μείωση της δύναμης των υπολοίπων κομμάτων της αντιπολίτευσης πολύ κάτω του 10%, δείχνουν ότι το πολιτικό σκηνικό αλλάζει και αναδιατάσσεται εκ θεμελίων.

Η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, όμως, δεν είναι παρά το πρώτο βήμα για τον πρώην πρωθυπουργό. Τελικός στόχος του οποίου είναι η κατάληψη της πρώτης θέσης και η νίκη στις βουλευτικές εκλογές.

Την πολυπόθητη πρώτη θέση στην ΕΛ.Α.Σ του κ. Τσίπρα θα δώσουν κατά προτεραιότητα οι αριστεροί και προοδευτικοί ψηφοφόροι που κάποτε έδωσαν τη νίκη στον ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστό 36%.

Οι οποίοι, απογοητευμένοι σήμερα από τις εξελίξεις και τις πολυδιασπάσεις, γύρισαν στα σπίτια τους και απέχουν από τις εκλογές.

Σε αυτούς τους ψηφοφόρους οφείλει να απευθυνθεί κατά προτεραιότητα η ΕΛ.Α.Σ.

Τις πρώτες εντυπώσεις τις κέρδισε ήδη η ΕΛ.Α.Σ του κ. Τσίπρα. Αποτέλεσμα μιας επαγγελματικής επικοινωνιακής στρατηγικής και ενός πολιτικού ηγέτη με αδιαμφισβήτητες ικανότητες και αρετές που επιστρέφει με αξιώσεις για μια δεύτερη έντιμη και επιτυχή κυβερνητική ευκαιρία.

Τώρα μένει η ΕΛ.Α.Σ. να εγκαθιδρυθεί στο πολιτικό σκηνικό ως δύναμη πολιτικής αλλαγής.

Και επειδή το κόμμα του κ. Τσίπρα εξ αρχής εμφανίστηκε σαν «η ομάδα που κερδίζει», ο πρώην πρωθυπουργός θα πρέπει να δώσει μεγαλύτερη σημασία στο εξής στη συγκρότηση αυτής της αξιόπιστης και ικανής ομάδας με στελέχη μπαρουτοκαπνισμένα, έμπειρα και εγνωσμένης αξίας και εντιμότητας.

Ανάμεσα στα οποία δεν έχουν θέση όσοι κατηγορούσαν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και έβριζαν τον πρώην πρωθυπουργό.

Αυτοί δεν μπορούν να εμπνεύσουν και να σηκώσουν από τον καναπέ τους αριστερούς και προοδευτικούς ψηφοφόρους.

Κανείς δεν μπορεί μόνος του να τα βάλει με το πανίσχυρο οικονομικό κατεστημένο της χώρας, το οποίο εκφράζει σήμερα με επιτυχία ο κ. Μητσοτάκης.

Ο οποίος, άλλωστε, έχει συνθέσει 5 πολιτικούς και ιδεολογικούς χώρους για να κυβερνήσει επί δυο τετραετίες, (Κοινωνική Δεξιά, Νεοφιλελεύθερη Δεξιά, Πατριωτική Δεξιά, Ακροδεξιά του κ. Καρατζαφέρη και Ακραίο Κέντρο).

Για να κερδίσει η ΕΛ.Α.Σ. αυτή τη συντηρητική συμμαχία, αλλά και για να επαληθεύσει την ταυτότητά της ως πραγματική Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, πρέπει να μπορέσει να εμπνεύσει τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο και συγχρόνως να σηκώσει από τον καναπέ την ωραία κοιμωμένη του αριστερού εκλογικού σώματος.

Και αυτό χρειάζεται σύνθεση και όχι επιλεκτικούς αποκλεισμούς ομογάλακτων πολιτικών χώρων.

Μια ιατρική καινοτομία της ΕΕ κατά της αρρυθμίας

 

Βαθιά μέσα στην καρδιά: μια ιατρική καινοτομία της ΕΕ κατά της αρρυθμίας

Περίπου το 10% των Ευρωπαίων ηλικίας 60 ετών και άνω αναφέρεται ότι πάσχει από καρδιακή αρρυθμία.

---

Από Julian GOMEZ

Πηγή:  euronews.com

Δημοσιεύθηκε 17/04/2026

«Η κλινική αντίληψη της πάθησης παρουσιάζει μεγάλη ποικιλομορφία», εξηγεί ο Petr Neužil, επικεφαλής της Καρδιολογικής Κλινικής στο νοσοκομείο Na Homolce, ένα από τα κύρια νοσοκομεία της Τσεχίας. «Ο ασθενής μπορεί να μην αντιλαμβάνεται τίποτα, μπορεί να είναι εντελώς ασυμπτωματικός. Στη συνέχεια, μπορεί να αισθανθεί αίσθημα παλμών. Μπορεί να νιώσει ξέπνοος. Δεν μπορεί να αναπνεύσει. Και πολύ συχνά νιώθει αδυναμία.»

Οι γιατροί εδώ αντιμετωπίζουν την πάθηση μέσω καταλύσεων που πραγματοποιούνται με εύκαμπτους σωλήνες που ονομάζονται καθετήρες. Οι καθετήρες τοποθετούνται σε αιμοφόρα αγγεία και καθοδηγούνται προς την καρδιά. Χρησιμοποιούν θερμική ή ψυκτική ενέργεια για να δημιουργήσουν μικροσκοπικές ουλές στην επιφάνεια της καρδιάς. Αυτές οι ουλές βοηθούν στη διακοπή ή την απομόνωση των ηλεκτρικών σημάτων που προκαλούν ακανόνιστους καρδιακούς παλμούς.

Τα νοσοκομεία της Τσεχίας έχουν τη δυνατότητα να περιθάλπουν μόνο 10.000 ασθενείς κάθε χρόνο, δηλαδή περίπου το ένα τέταρτο όσων έχουν ανάγκη. Οι λίστες αναμονής μπορεί να φτάσουν έως και τους 10 μήνες. Γι' αυτό το νοσοκομείο αυτό συμμετέχει στην κλινική μελέτη ενός καινοτόμου καθετήρα που μπορεί να καλύπτει με ακρίβεια μεγαλύτερη έκταση πάσχοντος ιστού με μεμονωμένους, συντομότερους παλμούς ενέργειας.

Τσέχοι καρδιολόγοι πραγματοποιούν καταλύσεις για τη θεραπεία της κολπικής μαρμαρυγής Euronews

Η λύση θα επιτάχυνε με ασφάλεια τη διαδικασία, θα βελτίωνε τον χρόνο ανάρρωσης των ασθενών, θα μείωνε τις λίστες αναμονής και θα περιόριζε τα λειτουργικά κόστη.

«Ξοδεύεις λιγότερο χρόνο με τον καθετήρα. Έχεις μία μόνο εφαρμογή. Μειώνεις τις εφαρμογές, μειώνεις τους χειρισμούς και μειώνεις τα εργαλεία που χρειάζεσαι για να εισέλθεις», εξηγεί ο Neužil.

Ο καθετήρας έχει αναπτυχθεί από την BTL Industries, μια οικογενειακή εταιρεία που έχει εξελιχθεί σε παγκόσμια δύναμη στον τομέα των συσκευών υγειονομικής περίθαλψης. Τα ιατρικά προϊόντα υψηλής τεχνολογίας της εξάγονται σε 80 χώρες. Ο νέος της καθετήρας και η μονάδα ελέγχου του έχουν σχεδιαστεί για να κάνουν τη διαδικασία της κατάλυσης ταχύτερη και ακριβέστερη.

«Ο γιατρός τοποθετεί τον καθετήρα στη φλέβα και πραγματοποιεί την κατάλυση, με μία μόνο εφαρμογή για όλη την περιοχή ταυτόχρονα, ανάλογα με τις ανάγκες. Έτσι, ο χρόνος που εξοικονομείται κυμαίνεται από τρεις ώρες έως 15 λεπτά για την κατάλυση», υποστηρίζει ο Martin Hanuliak, επικεφαλής Διαχείρισης Προϊόντων της εταιρείας. «Η διαδικασία είναι ασφαλέστερη επειδή εφαρμόζουμε παλμούς μικροδευτερολέπτου - δηλαδή 1 εκατομμυριοστού του δευτερολέπτου - οι οποίοι καταστρέφουν ιδανικά το μυοκάρδιο και διατηρούν τους άλλους ιστούς, έτσι ώστε η καρδιά να επουλώνεται ταχύτερα και καλύτερα.»

Η εταιρεία απασχολεί 4.500 άτομα σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων 650 μηχανικών.

«Η κύρια διαφορά μεταξύ του καθετήρα που αναπτύσσουμε εδώ και των τυποποιημένων καθετήρων είναι ότι ο δικός μας είναι πολύ πιο πολύπλοκος», εξηγεί ο Jiří Dašek, υπεύθυνος προϊόντων στην εταιρεία. «Περιέχει πολύ μικρά εξαρτήματα με μέγεθος μικρότερο από ένα χιλιοστό. Η δεύτερη διαφορά είναι ότι ο καθετήρας μας κινείται, διότι στο παρελθόν οι μόνοι καθετήρες που χρησιμοποιούνταν ήταν ευθείς και σταθεροί, χωρίς κινούμενα μέρη.»

Μόλις εγκριθεί από τις υγειονομικές αρχές, προβλέπεται ότι ο νέος καθετήρας και η μονάδα ελέγχου του θα κατασκευάζονται επίσης εξ ολοκλήρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ένα εκατομμύριο ηλεκτρονικές πλακέτες παράγονται κάθε χρόνο στις εγκαταστάσεις παραγωγής της εταιρείας. Αυτά τα εξαρτήματα συναρμολογούνται στη συνέχεια σε περίπου 40.000 διαφορετικές ιατρικές συσκευές.

«Ο κύκλος εργασιών μας αυξάνεται συνήθως κατά 10% ή 15% κατά μέσο όρο, ανάλογα με το έτος. Αλλά είναι δύσκολο να πούμε ποιοι τομείς αναπτύσσονται. Μερικές φορές επεκτείνεται ταχύτερα η καρδιολογία, άλλες φορές η φυσιοθεραπεία. Εξαρτάται από τα προϊόντα. Αν η εταιρεία θέλει να συνεχίσει να αναπτύσσεται, πρέπει να καινοτομεί», εξηγεί ο Tomas Drbal, διευθυντής Τεχνολογίας.

Ο νέος καθετήρας πρωτοστατεί σε αυτή την ώθηση καινοτομίας. Η συσκευή χρησιμοποιείται επί του παρόντος σε κλινικές μελέτες. Οι γιατροί και οι υπεύθυνοι ανάπτυξης ελπίζουν ότι θα είναι διαθέσιμη στις αγορές της ΕΕ από τις αρχές του 2028.

Εντγκάρ Μορέν (1921-2026): ένας γίγαντας της παγκόσμιας διανόησης που έως τις τελευταίες μέρες της ζωής του «παρέμεινε προσηλωμένος στον κόσμο, στους άλλους και στα μεγάλα ανθρώπινα ζητήματα που έτρεφαν τη σκέψη του»

 

Έφυγε από τη ζωή ο Γάλλος διανοούμενος Εντγκάρ Μορέν, με ρίζες από τη Θεσαλονίκη

parallaximag.gr

5–6 λεπτά

---

Ο Γάλλος κοινωνιολόγος και φιλόσοφος Εντγκάρ Μορέν, σημαίνουσα προσωπικότητα της διανόησης, πέθανε χθες σε ηλικία 104 ετών, γνωστοποίησε στο Γαλλικό Πρακτορείο η σύζυγός του. Ήταν ο συγγραφέας ενός έργου γνωστού σε όλο τον κόσμο, που αντιβαίνει στην παραδοσιακή κοινωνιολογία, που παρουσιάζεται ως μια σκέψη για την ανθρωπότητα βασισμένη σε επιστημονικά δεδομένα.

«Μέχρι τις τελευταίες μέρες της ζωής, ο Εντγκάρ Μορέν παρέμεινε προσηλωμένος στον κόσμο, στους άλλους και στα μεγάλα ανθρώπινα ζητήματα που έτρεφαν τη σκέψη του», δήλωσε η σύζυγός του, Σαμπάχ Αμπουεσάλαμ Μορέν, σε δήλωση που έστειλε στο Γαλλικό Πρακτορείο.

«Παγκόσμιος στοχαστής»

Η πρωτοτυπία αυτού του κοσμικού Εβραίου, που έβλεπε τον εαυτό του ως «λαθροθήρα της γνώσης», έγκειται στην άρνηση του κατακερματισμού της γνώσης, υπέρ ενός διεπιστημονικού πολιτιστικού και επιστημονικού οράματος, προκειμένου να αντιμετωπίσει «την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας».

Αποκαλούνταν «παγκόσμιος στοχαστής» επειδή, μέσω της έννοιας της «σύνθετης σκέψης», στόχευε να «συνδέσει αυτό που, κατά τη συνήθη αντίληψή μας, δεν είναι συνδεδεμένο».

Ο Εντγκάρ Μορέν πίστευε ότι όσο μεγαλύτεροι είναι οι κίνδυνοι των κρίσεων, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες λύσεων. Στην ερώτηση που του έκαναν συχνά αν ήταν αισιόδοξος ή απαισιόδοξος, απάντησε το 2005: «Είμαι «αισιό-απαισιόδοξος» (…), ελπίζω σε ένα φόντο απελπισίας».

Ο πατέρας της «σύνθετης σκέψης»

Ο Μορέν αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στην αμφισβήτηση του κατακερματισμού της γνώσης, υποστηρίζοντας ότι τα μεγάλα προβλήματα της εποχής δεν μπορούν να ερμηνευθούν μέσα από ένα μόνο επιστημονικό πεδίο.

Η θεωρία της σύνθετης σκέψης πρότεινε μια ολιστική προσέγγιση που συνδέει την επιστήμη, την ιστορία, τη φιλοσοφία και τον πολιτισμό, προκειμένου να κατανοηθεί η πραγματικότητα σε όλες τις διαστάσεις της.

Το πρώτο του βιβλίο, «L’An zéro de l’Allemagne», κυκλοφόρησε το 1946, ενώ τις επόμενες δεκαετίες ανέπτυξε το έργο που τον καθιέρωσε διεθνώς.

«Ο άνθρωπος είναι πολύπλοκος και αντιφατικός»

Ο Μορέν υπερασπιζόταν την ιδέα της συνεχούς αλλαγής και της εξέλιξης, απορρίπτοντας τις απόλυτες ερμηνείες για την ανθρώπινη φύση. «Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός. Είναι σύνθετος και ευμετάβλητος», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.

Προειδοποιούσε για τη δύναμη των ιδεολογιών και των δογμάτων, τονίζοντας ότι «τα μυαλά μας κυριαρχούνται από μύθους, θρησκείες και ιδεολογίες».

Λίγα λόγια για τον Εντγκάρ Μορέν

Γεννημένος το 1921, γιος εκκοσμικευμένων Σεφαραδιτών Εβραίων, με ρίζες στη Θεσσαλονίκη, ο Μορέν μεγάλωσε στη Γαλλία χωρίς να αποκοπεί από τις οικογενειακές του ρίζες και τη γλώσσα που μιλούσαν στο σπίτι του. Σε ηλικία μόλις 10 ετών έχασε τη μητέρα του, γεγονός που σημάδεψε βαθιά τη ζωή του.

Κατά τη διάρκεια της μακράς ακαδημαϊκής του πορείας έγραψε δεκάδες βιβλία και τιμήθηκε με 38 επίτιμα διδακτορικά από πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο.

Ο Μορέν έζησε από κοντά ορισμένες από τις πιο καθοριστικές στιγμές της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.

Βίωσε την απελευθέρωση του Παρισιού το 1944, παρακολούθησε την Επανάσταση των Γαρυφάλλων στην Πορτογαλία το 1974 και ταξίδεψε επανειλημμένα στη Μόσχα κατά την περίοδο της περεστρόικα και της γκλάσνοστ, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Άσκησε ισχυρή επίδραση με την έκδοση του «Autocritique» το 1959, η οποία αφηγείται την αποβολή του από το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCF), του οποίου ήταν ηγετική φυσιογνωμία, και τη δική του τύφλωση απέναντι στον Σταλινισμό.

Εκείνη την εποχή, ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές της Επιτροπής Διανοουμένων Ενάντια στον Αλγερινό Πόλεμο. Πρόδρομος της «κοινωνιολογίας του παρόντος», επικεντρώθηκε σε φαινόμενα που ελάχιστα μελετώνται από την κοινωνιολογία: κινηματογράφος, νέες τεχνολογίες, αθλητισμός, μεταμόρφωση της υπαίθρου…

Στον πέμπτο τόμο του πρωτοποριακού του έργου, «La Méthode» (Η Μέθοδος), έγραψε: «Όσο περισσότερα γνωρίζουμε για την ανθρωπότητα, τόσο λιγότερο την καταλαβαίνουμε. Οι διαιρέσεις μεταξύ των επιστημονικών κλάδων την κατακερματίζουν, την αδειάζουν από ζωή, από ουσία, από πολυπλοκότητα, και ορισμένες επιστήμες που θεωρούνται ανθρώπινες αποστραγγίζουν ακόμη και την ίδια την έννοια της ανθρωπότητας».

Οι τελευταίες δημόσιες παρεμβάσεις του

Μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε ενεργός στον δημόσιο διάλογο και σχολίαζε τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα Le Monde, είχε εκφράσει την ανησυχία του για την άνοδο αυταρχικών τάσεων διεθνώς, κάνοντας λόγο για μια «νεοαυταρχική οπισθοδρόμηση» που εξαπλώνεται σε πολλές χώρες.

Παρά τον προβληματισμό του για το μέλλον, ο ίδιος δεν εγκατέλειψε ποτέ την ελπίδα. «Η μόνη ελπίδα είναι το απρόβλεπτο. Ας αντισταθούμε», ήταν ένα από τα τελευταία δημόσια μηνύματά του.

Πηγές: cnn.gr, newsbomb.gr

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ  

1. Εντγκάρ Μορέν/

Wikipedia

2. MORIN EDGAR: Βιβλία & Βιογραφία

aftoleksi.gr

3. Εντγκάρ Μορέν: Προς μία οικολογικοποιημένη σκέψη

Συνέντευξη του Edgar Morin στη Maria-Angels Roque

Πηγή: aftoleksi.gr

17–21 λεπτά

---

Maria-Àngels Roque: Σε άρθρο που γράψατε για το “Le Monde diplomatique” το 1989, υποδείξατε ότι δεν υπήρχε πλέον χρόνος να μετανοήσουμε για τις οικολογικές καταστροφές ή να φανταστούμε πως η ανάπτυξη τεχνολογιών θα είναι αρκετή για να τις διορθώσει. Επιπλέον, είπατε ότι η λύση μπορεί να προέλθει μόνο από μια ριζική μεταμόρφωση των σχέσεών μας με τον άνθρωπο, με τα άλλα ζωντανά όντα και με τη φύση. Με αυτόν τον τρόπο, το οικολογικό πρόβλημα δεν αφορά μόνο τις σχέσεις μας με τη φύση αλλά και τη σχέση μας με τον εαυτό μας. Γιατί πιστεύετε πως η οικολογική συνείδηση ​​δεν εμφανίστηκε ως κοινωνικό φαινόμενο μέχρι τη δεκαετία του ’70;

Edgar Morin: Η οικολογία, ως επιστημονικός κλάδος, δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα με τον Γερμανό βιολόγο Ernst H. Haeckel. Το 1935 εμφανίστηκε η κεντρική έννοια του “οικοσυστήματος” με τον Tansley, ο οποίος διέκρινε τον τύπο του αντικειμένου αυτής της επιστήμης από τα περισσότερα άλλα πεδία έρευνας. Αλλά ήταν στην Καλιφόρνια, το 1969, όταν έλαβε χώρα η ένωση μεταξύ της επιστημονικής οικολογίας και της συνειδητοποίησης των υποβαθμίσεων του περιβάλλοντος, όχι μόνο των τοπικών (λίμνες, ποτάμια, πόλεις) αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο έπειτα (ωκεανοί, πλανήτης), που επηρεάζουν την τροφή, τους πόρους, την υγεία και τον ψυχισμό των ανθρωπίνων όντων. Έτσι έγινε το πέρασμα από την οικολογική επιστήμη στην οικολογική συνειδητοποίηση.

Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε η ένωση ανάμεσα στην οικολογική συνείδηση ​​και σε μια σύγχρονη εκδοχή του ρομαντικού συναισθήματος προς τη φύση που είχε αναπτυχθεί κυρίως μεταξύ των νέων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60. Αυτό το συναίσθημα βρήκε μια ορθολογική δικαιολόγηση μέσα στο οικολογικό μήνυμα. Μέχρι τότε, οποιαδήποτε επιστροφή στη φύση είχε θεωρηθεί, στη σύγχρονη δυτική ιστορία, ως παράλογη, ουτοπική και σε αντίθεση με την εξέλιξη της «προόδου».

Στην πραγματικότητα, το βλέμμα προς τη φύση δεν εκφράζει μόνο τον μύθο ενός χαμένου φυσικού παρελθόντος, αλλά εκφράζει επίσης τις εδώ και τώρα ανάγκες των όντων που αισθάνονται παρενοχλημένα, βασανισμένα και καταπιεσμένα σε έναν τεχνητό και αφηρημένο κόσμο. Η υπεράσπιση της φύσης είναι μία από τις πιο προσωπικές και πιο βαθιές άμυνες, που γεννιέται και αναπτύσσεται στα όλο και πιο τεχνικά, γραφειοκρατικά, συγχρονισμένα και βιομηχανικά αστικά περιβάλλοντα. Η οικολογική επιστήμη και η συνειδητοποίηση ήταν απαραίτητες για να ανακαλύψουμε την ορθολογικότητά της.

MÀR: Εντούτοις, οι εκθέσεις που καταρτίστηκαν στη δεκαετία του ’70 ήταν ίσως πολύ απλοϊκές, όπως η επιτροπή της Λέσχης της Ρώμης. Αυτό δημιούργησε κάποια επιφυλακτικότητα απέναντι στις αποκαλυψιακές οικολογικές θεωρίες.

EM: Βεβαίως, οι υπολογιστικές μέθοδοι αυτών των αναφορών ήταν απλοϊκές, αλλά ήταν μια πρώτη προσπάθεια να κατανοήσουμε το ανθρώπινο και βιολογικό μέλλον από κοινού σε μια πλανητική κλίμακα. Κατ’ αναλογίαν, οι πρώτοι γεωγραφικοί χάρτες που καταρτίζονται στον Μεσαίωνα από Άραβες ναύτες περιέχουν τεράστια λάθη όσον αφορά τη θέση και το μέγεθος των ηπείρων, αλλά ήταν η πρώτη προσπάθεια να αντιληφθούμε τον κόσμο. Η οικολογιστική προφητεία της δεκαετίας του ’70 έχει μερικώς αυτοκαταστραφεί: η αρκετά ταχεία διάδοση της επίγνωσης των μολύνσεων, των τοπικών ή περιφερειακών υποβαθμίσεων, έχει επιφέρει την εφαρμογή νομικών και τεχνικών μέσων που σε κάποιο βαθμό έχουν τροποποιήσει ή αμφισβητήσει τον κατακλυσμικό χαρακτήρα της. Η οικολογική απειλή αγνοεί τα σύνορα. Η χημική μόλυνση του Ρήνου αφορά την Ελβετία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία και τις παράκτιες χώρες της Βόρειας Θάλασσας. Αλλά μια καλή προφητεία είναι αυτή ακριβώς που μπορεί να προκαλεί τις αντιδράσεις και τους αγώνες που αποτρέπουν την προβλεπόμενη καταστροφή.

Ωστόσο, η καταστροφική προφητεία απλώς αναβλήθηκε: δεκαπέντε χρόνια αργότερα επαληθεύτηκε με κάποια εντυπωσιακά ατυχήματα, όπως αυτά του Σεβέζο και του Τσέρνομπιλ. Έχουμε επίσης δει πρόσφατα την ευθραυστότητα της Φουκουσίμα μετά το τσουνάμι. Όλα αυτά προκάλεσαν μεγάλη ανησυχία για τη βιόσφαιρα. Σήμερα πλέον, από κάποια απόσταση, είναι ευκολότερο να δούμε τι ήταν δευτερεύουσας και τι πρωτεύουσας σημασίας για τη δημιουργία μιας οικολογικής συνείδησης. Αυτό που ήταν δευτερεύον, και κάποιοι το θεώρησαν πρωτεύον, ήταν ο συναγερμός για την ενέργεια. Πολλοί άνθρωποι στο πρώτο οικολογικό κύμα πίστευαν ότι οι παγκόσμιοι ενεργειακοί πόροι θα καταστρέφονταν πολύ γρήγορα. Στην πραγματικότητα, το απεριόριστο δυναμικό της πυρηνικής και της ηλιακής ενέργειας δείχνει ότι η βασική απειλή δεν βρισκόταν εκεί. Το δεύτερο λάθος ήταν ο μύθος μιας φύσης που αντιπροσωπεύει ένα είδος ιδανικής, στατικής ισορροπίας, την οποία ήταν απαραίτητο να σεβαστούμε ή να αποκαταστήσουμε. Το γεγονός ότι τα οικοσυστήματα και η βιόσφαιρα έχουν ένα ιστορικό ρήξεων της ισορροπίας και εκ νέου εξισορρόπησης, αποδιοργανώσεων και αναδιοργανώσεων, παραβλέφθηκε.

Τι είναι σημαντικό στην οικολογική συνείδηση; Πρώτον, η επανένταξη του περιβάλλοντός μας μέσα στην ανθρωπολογική και κοινωνική μας συνείδηση. Δεύτερον, η αναβίωση της ιδέας της φύσης ως οικοσύστημα. Και τρίτον, η αποφασιστική συμβολή της βιόσφαιρας στην πλανητική συνειδητοποίησή μας.

MÀR: Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο επιστημονικός περιβαλλοντολόγος Τζέιμς Λάβλοκ πρότεινε την υπόθεση της Γαίας: η Γη και η βιόσφαιρα αποτελούν μια ρυθμιστική ολότητα που αγωνίζεται και αντιστέκεται η ίδια στις υπερβολές που απειλούν να την υποβαθμίσουν. Αυτή η ιδέα μπορεί να περιλαμβάνει την ευφορική εκδοχή του περιβαλλοντισμού σε σχέση με την απαισιόδοξη εκδοχή της Λέσχης της Ρώμης. Ωστόσο, εμπεριέχει ένα τρομερό σημείο δεδομένου του ότι, όπως είπε ο Λατίνος φυσιοδίφης Πλίνιος ο Πρεσβύτερος τον 1ο αιώνα μ.Χ., η μητέρα-φύση μπορεί να είναι συγχρόνως και μητριά.

ΕΜ: Ο Λάβλοκ πιστεύει ότι η Γαία διαθέτει φυσικές ρυθμίσεις κατά της αύξησης του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα και μπορεί να παρέχει στον εαυτό της φυσικά μέσα για την καταπολέμηση της τρύπας του όζοντος που εμφανίστηκε στους πόλους. Ωστόσο, κανένα σύστημα δεν είναι αθάνατο, ούτε καν το βέλτιστα ρυθμιζόμενο, και ένας οργανισμός, ακόμη κι αν είναι αυτο-διορθωτικός και αυτο-αναγεννητικός, πεθαίνει όταν ένα δηλητήριο τον αγγίζει στο αδύναμό του σημείο. Είναι το πρόβλημα της αχίλλειου πτέρνας.

Η βιόσφαιρα, η οποία είναι ένα ζωντανό ον, αν και δεν είναι τόσο εύθραυστη όπως μπορεί να πιστεύαμε, μπορεί επίσης να πληγωθεί θανάσιμα από την ανθρώπινη δράση.

Η ιδέα της Γαίας προσωποποιεί τη Γη σε μια στιγμή που, επί είκοσι χρόνια, ολόκληρος ο πλανήτης, με τη βαθύτητά του και τη φυσική του ύπαρξη, εισήλθε στην εποχή των συστημικών επιστημών. Πριν από τη δεκαετία του ’70, δεν υπήρχε επικοινωνία μεταξύ αυτών των πολλαπλών επιστημών (κλιματολογία, μετεωρολογία, ηφαιστειολογία, σεισμολογία, γεωλογία κ.λπ.) Παρ’ όλα αυτά, οι εξερευνήσεις της τεκτονικής των υποβρύχιων πλακών έχουν αναβιώσει την ιδέα της ολίσθησης των ηπείρων, που ξεκίνησε από τον Wegener στις αρχές του 20ου αιώνα, και αποκάλυψαν ότι η Γη ως σύνολο είναι ένα σύνθετο σύστημα, κινούμενο από πολλαπλές κινήσεις και μετασχηματισμούς. Έτσι, η Γη μπορεί να θεωρηθεί ως ένα ζωντανό ον, όχι με τη βιολογική έννοια, με το DNA, το RNA κ.λπ., αλλά με την αυτοοργανωτική και αυτορυθμιζόμενη έννοια ενός όντος που έχει την ιστορία του. Με άλλα λόγια, που σχηματίζεται και μεταμορφώνεται διατηρώντας παράλληλα την ταυτότητά της.

MÀR: Υπήρξατε ένας μεγάλος υπερασπιστής του οικοσυστήματος και του οικοσυστημικού παραδείγματος, όχι μόνο για τις φυσικές επιστήμες αλλά για όλα τα πεδία, συμπεριλαμβανομένων των ανθρωπιστικών επιστημών. Εξηγήστε μας την έννοια του οικοσυστήματος.

EM: Σε ένα δεδομένο περιβάλλον, τα γεωλογικά, γεωγραφικά, φυσικά, κλιματολογικά (βιότοποι) συστατικά και τα ζωντανά όντα παντός είδους, μονοκύτταρα, βακτήρια, λαχανικά, ζώα (βιοκοινότητα) αλληλεπιδρούν αναδρομικά για την αέναη παραγωγή και αναγέννηση ενός οργανωτικού συστήματος (ή οικοσυστήματος) που παράγεται από αυτές τις ίδιες αναδρομικές αλληλεπιδράσεις. Με άλλα λόγια, οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ζωντανών όντων δεν υπάρχουν μόνο ως συγκρούσεις, ανταγωνισμοί, ανάπτυξη ικανοτήτων, υποβάθμιση και καταστροφή, αλλά και ως αλληλεξάρτηση, αλληλεγγύη και συμπληρωματικότητα. Το οικοσύστημα αυτοπαράγεται, αυτορρυθμίζεται και αυτοοργανώνεται εξαιρετικά, καθώς δεν έχει κέντρο ελέγχου, δεν έχει ρυθμιστικό κεφάλαιο, δεν έχει γενετικό πρόγραμμα. Η διαδικασία αυτορρύθμισής του ενσωματώνει τον θάνατο στη ζωή, τη ζωή στον θάνατο.

Μέχρι πρότινος, όλες οι επιστήμες περιόριζαν αυθαίρετα το αντικείμενο μελέτης τους στην πολυπλοκότητα των φαινομένων. Η οικολογία είναι η πρώτη που ασχολείται με το παγκόσμιο σύστημα, με τα φυσικά, βοτανικά, κοινωνιολογικά, μικροβιακά συστατικά του, κάθε ένα από τα οποία αφορά έναν εξειδικευμένο κλάδο. Η οικολογική γνώση απαιτεί πολλαπλές δεξιότητες σε αυτά τα διαφορετικά πλαίσια και πάνω απ’ όλα μια κατανόηση των αλληλεπιδράσεων και της συστημικής τους φύσης.

MÀR: Επομένως, εξετάζουμε ένα νέο είδος επιστήμης που αναφέρεται σε ένα σύστημα που χρησιμοποιεί τις συγκεκριμένες αλληλεπιδράσεις και το παγκόσμιο σύνολο και επιτρέπει αμοιβαία επωφελείς παρεμβάσεις μεταξύ των ανθρώπων και της φύσης; Είναι αυτή η «οικολογικοποιημένη» σκέψη στην οποία πρέπει να φτάσουμε;

EM: Για να απαντήσουμε σε αυ[........................................................]ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Εντγκάρ Μορέν: Προς μία οικολογικοποιημένη σκέψη - Αυτολεξεί