Μαργαρίτα Λυπιρίδου (εικαστικός) : σε διαρκή αναζήτηση του ρυθμού στη σιωπή και τη ρευστότητα της ζωής

 «Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που μπορώ να κάνω επάγγελμα από το πάθος μου για το χρώμα και τη ζωγραφική.» 

Η Μαργαρίτα Λυπιρίδου είναι μια καταξιωμένη Ελληνοκαναδή ζωγράφος με διεθνή απήχηση. Είτε ζωγραφίζει φιγούρες είτε τοπία, στόχος της είναι να αρθρώσει μια παρουσία, να δημιουργήσει έναν αφηγηματικό χώρο που θα επιτρέψει την εξερεύνηση της κίνησης και του ρυθμού. Οι πίνακες της Λυπιρίδου απεικονίζουν την εφήμερη, ρευστή και ασταθή φύση της ζωής χρησιμοποιώντας ανάμεικτες γραμμές και πυκνά χρώματα.

Μαργαρίτα Λυπιρίδου/Margarita Lypiridou

Η Μαργαρίτα Λυπιρίδου είναι εικαστικός, ζωγράφος και χαράκτρια. Απόφοιτος του Αnatolia, σπούδασε ζωγραφική, φωτογραφία και εφαρμοσμένες τέχνες στην Ελλάδα και στην Αγγλία. Το 2002 μετοίκησε στο Μόντρεαλ του Καναδά, από όπου πήρε το πτυχίο Χαρακτικής (BFA in Print Media) και το μεταπτυχιακό Καλών Τεχνών (Master’s degree of Fine Arts in Studio Arts) από το πανεπιστήμιο Concordia στο Μόντρεαλ του Καναδά. 

Το καλοκαίρι του 2021, επέστρεψε στην γενέτειρά της, τη Θεσσαλονίκη, και δημιούργησε το εργαστήρι της στο κέντρο της πόλης. Από το 1995 μετέχει σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις και η δουλειά της βρίσκεται σε συλλογές στην Ευρώπη, την Αμερική και τη Μέση Ανατολή.

Η Μαργαρίτα Λυπηρίδου φτιάχνει  έργα της στα οποία κυριαρχούν οι ανθρώπινες φιγούρες, που μοιάζουν με παραλλαγές της ίδιας μορφής και δημιουργούν έναν αφηγηματικό τόπο για την αναζήτηση του ρυθμού στη σιωπή και τη ρευστότητα της ζωής. Χρησιμοποιεί ακρυλικά, λάδια, και μικτές τεχνικές σε πολλαπλές στρώσεις, εμφανίζοντας και καλύπτοντας διαρκώς διαφορετικά κομμάτια του έργου για να δημιουργήσει οπτικές και χωρητικές συσχετίσεις μεταξύ τους.

facebook:Margarita Lypiridou Artist

 Soundtrack: Sergei Prokofiev

• Violin Concerto No. 2, Op. 63 (1935)

1. Allegro moderato 2. Andante assai 3. Allegro ben marcato Kyung-Wha Chung, violin and the London SO conducted by Andre Previn

Μια parallaxi όλο ..ΥΓΕΙΑ (αφιερωμα στο τεύχος Απριλίου)

 

Εικόνα: Pexels

Την υγειά μας θα ‘χουμε; 

*Το editorial του τεύχος Απριλίου  2026 της parallaxi 

Γιώργος Τούλας

parallaximag.gr

 

 2–3 λεπτά

---

Ζώντας σε μια εποχή με θεωρητικά ύψιστη πρόοδο σε κάθε τομέα της επιστήμης, με ανακαλύψεις θαυμαστές, με δυνατότητες μιας καλής ζωής, χωρίς εμφανείς μεγάλες απειλές, θα θεωρούσε κανείς ότι το ζήτημα της καλής υγείας είναι δεδομένο. Μια ματιά στην καθημερινότητα όμως πείθει πως τα πράγματα είναι μάλλον διαφορετικά.

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι είναι αποκλεισμένοι από τη νομή της Υγείας και των υπηρεσιών της σε αυτή τη χώρα. Μπορεί να πουλιέται εντέχνως το αφήγημα πώς έχουμε μια ικανοποιητική δημόσια περίθαλψη μια βόλτα όμως στα εξωτερικά ιατρεία ενός δημόσιου νοσοκομείου θα σε πείσει πως μάλλον πρόκειται για φάρσα.

Οι ιδιωτικές αλυσίδες περίθαλψης αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο θεαματικά και η καταφυγή εκεί ως μόνη λύση αξιοπρεπούς νοσηλείας ή εξετάσεων δείχνει κάτι.

Από την άλλη ο τρόπος ζωής, οι απίστευτα αγχωτικές συνθήκες διαβίωσης, η εφιαλτική επιβάρυνση του περιβάλλοντος σε πόλεις σαν τη Θεσσαλονίκη δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες επιβάρυνσης του οργανισμού που οδηγεί σε τραγικές επιπλοκές.

Η ψυχική υγεία, ο μεγάλος τραυματίας του καιρό μας από την άλλη, αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα των τεχνολογικών ανακαλύψεων, του θαυμαστού ψηφιακού κόσμου και της αποξένωσης, της μοναξιάς, των εθισμών της οθόνης που δημιουργούν στρατιές αόρατων νοσούντων.

Στις σελίδες που ακολουθούν προσπαθήσαμε με τη βοήθεια σπουδαίων ειδικών να μιλήσουμε για μερικά από τα καίρια ζητήματα αυτού του καιρού σε ένα κομμάτι του βίου μας που θα όφειλε να είναι προτεραιότητα του κράτους αλλά και δική μας. Οι συνθήκες όμως το τοποθετούν σε δεύτερη μοίρα.

*Το editorial του τεύχος Απριλίου  2026 της parallaxi 

Διαβάστε το εδώ: Parallaxi Απριλίου: Τεύχος Υγεία – Κείμενα και σκέψεις για το πιο πολύτιμο κομμάτι της ζωής μας. 

Την υγειά μας θα 'χουμε; | Parallaxi Magazine

Όταν ο Πατριάρχης Αγαθάγγελος ζητούσε από τους επαναστατημένους Έλληνες να επιστρέψουν έναντι ανταλλαγμάτων στη σκλαβιά . Η νηφάλια αλλά αποφασιστική απάντηση του Ιωάννη Καποδίστρια

Η αντιπαράθεση ανάμεσα στην Εγκύκλιο του Πατριάρχη Αγαθαγγέλου Α΄και την απαντητική επιστολή του Ιωάννη Καποδίστρια , το 1828, αποτελεί μια από τις πιο κρίσιμες διπλωματικές και πολιτικές στιγμές της Ελληνικής Επανάστασης. Ήταν μια σύγκρουση ανάμεσα στην παλαιά τάξη πραγμάτων (την οθωμανική νομιμότητα) και τη γέννηση του πρώτου σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Οι μητροπολίτες, αφού συνάντησαν πρώτα τον Ιμπραήμ, πήγαν ύστερα στο Ναύπλιο, όπου όμως ο έπαρχος Γενοβέλης δεν τους άφησε να εισέλθουν, για να μην επηρεάσουν τον πληθυσμό. Το ίδιο συνέβη και στην Τριπολιτσά, όπου ο έπαρχος Βλαχόπουλος τους απαγόρευσε να εισέλθουν στην πόλη. Όταν τον Απρίλιο έφτασαν στον Πόρο και τόλμησαν να πουν στον Καποδίστρια, ότι θα διάβαζαν την πατριαρχική προκήρυξη, με την οποία καλούνταν ο ελληνικός λαός να υποταχθεί στο σουλτάνο, όχι μόνον δεν τους το επέτρεψε, αλλά επί πλέον τους μίλησε σε πολύ αυστηρή γλώσσα.

Πατριάρχης Αγαθάγγελος(1769-1832)

Ιωάννης Καποδίστριας(1776-1831)

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ

 Η Εγκύκλιος του Πατριάρχη Αγαθαγγέλου Α΄ (Απρίλιος 1828)

Την άνοιξη του 1828, ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄, πιεσμένος από τις διπλωματικές εξελίξεις (Συνθήκη του Λονδίνου) και την παρουσία του Καποδίστρια, χρησιμοποίησε το ισχυρότερο όπλο "εσωτερικής επιρροής" που διέθετε: το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

    Ο στόχος του ήταν προφανής: Να πείσει τους Έλληνες να καταθέσουν τα όπλα και να επιστρέψουν στην οθωμανική κυριαρχία ως "πιστοί υπήκοοι".

    Για το λόγο αυτό ο  Πατριάρχης, ενεργώντας ως εθνάρχης των Ρωμιών εντός της Οθωμανικής  Αυτοκρατορίας, έστειλε αντιπροσωπεία τεσσάρων αρχιερέων στον Καποδίστρια ως κομιστές μιας εγκυκλίου παρότρυνσης των παρασυρμένων από "πλάνη" Ελλήνων να επιστρέψουν ξανά στους κόλπους της Αυτοκρατορίας με τη διαβεβαίωση ότι  "ελεήμων πατέρας" , ο "υπέρτατος κυριάρχης της κραταιάς αυτοκρατορίας" (Σουλτάνος)  ήταν έτοιμος να τους συγχωρήσει. Η εγκύκλιος υποσχόταν πλήρη αμνηστία για τους επαναστάτες , φορολογικές ελαφρύνσεις και επιστροφή δημευμένων περιουσιών αλλά κατέληγε στην  προειδοποίηση ότι, αν οι Έλληνες επέμεναν στον ένοπλο αγώνα, θα αντιμετώπιζαν την ολική καταστροφή.

 Η Απάντηση του Ιωάννη Καποδίστρια (Ιούνιος 1828)

Ο Καποδίστριας δέχθηκε την αντιπροσωπεία στον Πόρο. Η απάντησή του ήταν ένα μνημείο διπλωματικής ευφυΐας και εθνικής υπερηφάνειας. Παρόλο που απευθυνόταν στον Πατριάρχη με τον δέοντα σεβασμό, η ουσία του κειμένου που τους ενεχείρισε ως απάντηση ήταν μια κατηγορηματική άρνηση.

Ο Καποδίστριας εξέφρασε την «ανέκφραστον λύπην…» του  για την προτροπή  επιστροφής των Ελλήνων υπό τον οθωμανικό  ζυγό μετά από επτά χρόνια σκληρού πολέμου, φρικτών σφαγών και καταστροφών Ξεκαθάρισε ότι  η επιστροφή στο παλιό καθεστώς ήταν ηθικά και πρακτικά αδύνατη. Οι Έλληνες είχαν πλέον "βαπτιστεί" στην ελευθερία μέσα από τη θυσία.
 Υπενθύμισε ότι το ελληνικό ζήτημα δεν ήταν πλέον μια εσωτερική υπόθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά ένα διεθνές ζήτημα που βρισκόταν υπό την εγγύηση των Μεγάλων Δυνάμεων.

 Κατέστησε επιπλέον  σαφές ότι η Ελλάδα δεν ήταν πλέον μια μάζα επαναστατημένων υπηκόων, αλλά ένα συγκροτημένο κράτος με κυβέρνηση που είχε την εντολή του λαού να διεκδικήσει την ανεξαρτησία.

    "Οι Έλληνες, ακλόνητοι εις την απόφασιν αυτών, δεν θέλουν παύσει ποτέ να ζητούν την ανεξαρτησίαν των, την οποίαν ηγόρασαν με το αίμα των."
 

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ

 
Η  ανταλλαγή των δύο επιστολών δεν ήταν απλώς μια απλή γραφειοκρατική πράξη , αλλά είχε τεράστια σημασία για τους εξής λόγους:

 Ο Καποδίστριας "τελείωσε" τη συζήτηση περί αμνηστίας γράφοντας  με ήπιο ύφος ότι ο λαός δεν ζητεί  συγχώρεση από το σουλτάνο αλλά  την ελευθερία του , άρα δεν πρόκειται να δεχεί να επιστρέψει στη σκλαβιά του, διότι «πάμπολυ αίμα εχύθη… ώστε όλως διόλου αδύνατον είναι να επανέλθη… εις το παρελθόν». Τόνισε μάλιστα  τον καθολικό  χαρακτήρα της άρνησης , αφού «ούτε οι προύχοντες ούτε ο κλήρος ούτε ο λαός… δύνανται να έχωσιν άλλην πεποίθησιν»

Ο τρόπος  με τον οποίο διατύπωσε την άρνησή του ο Καποδίστριας ήταν διπλωματικός , διότι γνώριζε ότι ο Αγαθάγγελλος πιεζόταν αφόρητα από τον σουλτάνο και το Πατριαρχείο αντιμετώπιζε θανάσιμο κίνδυνο επιβίωσης , άρα έπρεπε να προστατευθεί το κύρος του , μέσα σε μια αυτοκρατορία όπου ζούσαν εκατομμύρια Έλληνες,  όμως έπρεπε να καταστήσει σαφές ότι πολιτική ηγεσία του έθνους βρισκόταν πλέον στην Ελλάδα, όχι στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Αγαθάγγελος λοιπόν πρόσφερε στους Έλληνες "συγγνώμη" για να παραμείνουν σκλάβοι, και ο Καποδίστριας απάντησε ότι οι Έλληνες προτιμούν να πεθάνουν (ή να νικήσουν) για να είναι ελεύθεροι πολίτες. Ήταν η οριστική ρήξη με το οθωμανικό παρελθόν.

Ο ένας μιλούσε για επιβίωση μέσω υποταγής, ο άλλος για ελευθερία χωρίς επιστροφή.

 ΤΑ ΔΥΟ ΕΓΓΡΑΦΑ 

 

 

1. 

Επιστολή του Πατριάρχου και της Ιεράς Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως προς τους Έλληνας, από 20 Φεβρουαρίου 1828.

Ενδοξότατοι άρχοντες, ευσεβέστατοι κληρικοί, πρόκριτοι και λοιποί πάντες χριστιανοί οι κατοικούντες την Πελοπόννησον και το Αιγαίον πέλαγος, παντός βαθμού και πάσης τάξεως, εις την καρδίαν των οποίων δεν εσβέσθη ο σπινθήρ της αγίας ημών πίστεως καθώς και η σωτηριώδης γνώσις των συμφερόντων σας, χάρις είη πάσιν υμίν και ειρήνη και έλεος παρά Θεού Κυρίου Παντοκράτορος.

Πολλοί από υμάς ενόμισαν βέβαια, βλέποντας την μέχρι τούδε σιωπήν της Εκκλησίας, ότι αύτη είχεν εγκαταλείψει ολοτελώς την φροντίδα περί της σωτηρίας της Πελοποννήσου και των λοιπών τόπων, και ότι εξ αιτίας της αδιαφορίας σας εις το ν' ακούσετε τα πρώτας αυτής συμβουλάς, αφ' ου εξέδωκε τους αφορισμούς αυτής, έμεινεν αδιάφορος εις τα δυστυχήματά σας, χωρίς να ζητήσει κανένα μέσον του να δώσει τέλος εις αυτά και ούτω να σας εξαγάγη από τα δεινά τα οποία σας επαπειλούν.

Αν αυτός ήναι ο συλλογισμός σας, εξέλθετε από την απάτην. Καθώς όλοι οι αδελφοί σας οι διεσπαρμένοι εις όλην την κραταιάν αυτοκρατορίαν, η Εκκλησία, αύτη η κοινή Μήτηρ, ησθάνετο λύπην βαθείαν στοχαζομένη τα αγαθά τα οποία απώλεσαν εκείνοι από τους κατοίκους, όσους η αποστασία είχε καταντήσει εις ανήκουστα δεινά και εις κινδύνους πάντοτε αυξανόμενους. Επερίμενε δε την μετάνοίαν των η Εκκλησία διά να σκεπάση αυτούς και πάλιν παρά του Θεού αρχαίαν εκείνην σκέπην και περιβολήν, να τους δώση την συγχώρησην, να τους ελευθερώση από τα δεσμά των, και να τους κάμη κοινωνούς των πνευματικών αυτής ευεργετημάτων.

Η πρόνοιά της υπήρξεν αναμφίβολος, η μακροθυμία και η ευσπλαχνία αυτής εγένοντο πασίγνωστοι, διότι μόλις είδε την προς αυτήν επιστροφήν των εκτός της Πελοποννήσου, οι οποίοι παρεσύρθηκαν και αυτοί από την απάτην και άγνοιαν, και ηδυνήθη να πεισθή περί της ειλικρινούς μετανοίας των, ήνοιξε προς αυτούς αμέσως τας μητρικάς αγκάλας, έλυσε τα δεσμά του αφορισμού, και έκαμεν υπέρ αυτών παρακλήσεις προς τον υπέρτατον κυριάρχην της κραταιάς αυτοκρατορίας. Αξιωθέντες δε συγχωρήσεως οι τόποι ούτοι αναπαύονται σήμερον υποκάτω της σκιάς του αειθαλούς δένδρου της ευσπλαχνίας και της δικαιοσύνης αυτού, απολαύοντες των πολύτιμων αγαθών των οποίων την ανεξάντλητον πηγήν συνέβη εις άλλους άλλοτε να γνωρίσωσιν.

Αλλά μέγα μέρος τόπων ευρίσκεται ακόμη εις την πλάνην. Οι κάτοικοι μόλον τούτο ανεγνώρισαν κατ' επανάληψιν, ότι ασάκις έδωκαν ακρόασιν εις ξενικάς υποσχέσεις, ηπατήθησαν, και ότι ηθέλησαν ν' αποπλανηθώσιν από τον δρόμον της υποταγής και της πίστεως, την οποίαν εις την νόμιμον οθωμανικήν εξουσίαν την παρά του Θεού προστατευομένην, οι ξένοι ωφελήθησαν από την πλάνην ταύτην, και η αστόχαστος αύτη θυσία εγένετο χρήσιμος μόνο εις τα συμφέροντα των ξένων. Οι Πελοποννήσιοι και οι κάτοικοι του Αιγαίου πελάγους επιμένουν εις το να ακούουν τους σφαλερούς λόγους των πρωταιτίων και τας πονηράς συμβουλάς των ξένων, οι οποίοι με επιτηδείαν προμελέτην ομιλούντες, φροντίζουν να κρύπτουν τας αληθινάς περιστάσεις των πραγμάτων, και παρεξηγούν επί κακού της κραταιάς βασιλείας, την ευσπλαχνία και συγκατάβασιν προς εκείνους οι οποίοι νοούν με ειλικρίνειαν.

Ούτω πεπλανημένοι υποπτεύουν ότι μετά την επιστροφήν των, τους περιμένει τιμωρία ανάλογος με το πταίσμα των. Η δε πρόνοια της Εκκλησίας θέλει κατά τούτο να μιμηθή το παράδειγμα του ευαγγελικού ποιμένος, και να ζητήση το πεπλανημένον πρόβατον διά να το επαναφέρη εις πνευματικήν και πολιτικήν ποίμνην από την οποία απεμακρύνθη, διά να το αναπαύση υπό την σκιά του βασιλικού ελέους και να το εμπιστευθή εις τας φροντίδας του. Θα ακούση άραγε την φιλικήν φωνήν το πλανηθέν; Θα καταλάβη το πνεύμα των σωτήριων συμβουλών; Θα ιδή το αληθινόν συμφέρον του και θα το εννοήση; Ή η καρδία του σκληρυνθείσα από τας παρεξηγήσεις, τα όμματά του θαμβωθέντα από την απατηλήν λάμψιν, θα θελήσουν ακόμη να πλανώνται εις άλλον δρόμον και να μην βλέπουν παρά αθεράπευτον το κακό;

Ημείς μόλον τούτο θα εκπληρώσωμεν το ιερό χρέος της προνοίας και φιλανθρωπίας, στέλλοντες ακόμη μίαν φοράν τας συμβουλάς μαςεν μέσω της ποίμνης. Εσκέφθημεν περί όλων όσων κάθε φρόνιμος και συνετός άνθρωπος χρεωστεί να ενθυμήται, περί της απολαύσεως των αγαθών τα οποία έδιδον τα μέσα του ζην, ομοίως με αυτούς τους ιδίους τους μουσουλμάνους, προς τους υπηκόους Έλληνας όσοι ήξευραν να διατηρώνται εις την έντιμον αυτών θέσεων, η οποία τους εσυγχώρει να επιχειρούν παν είδος εμπορίου και ν' απολαμβάνουν παν είδος ωφελείας, να δύνανται να επικαλώνται την δικαιοσύνην και να την ευρίσκωσιν ενώπιον των δικαστηρίων. Οι κάτοικοι της Πελοποννήσου απελάμβανον εκ περισσού όλα αυτά τα δικαιώματα με τα οποία ετιμώντο ως δείγμα μεγαλυτέρων χαρίτων, θεμελιωμένων εις συνθήκας παραχωρηθείσας προς αυτούς κατ' εξαίρεσιν από την βασιλικήν μεγαλοπρέπειαν. Εσκέφθημεν εξ άλλου τα ανεκδιήγητα εκείνα δεινά, εκείνα τα αθεράπευτα δυστυχήματα, τους φόνους, τας αρπαγάς, την άβυσσον εκείνην των θλίψεων εις την οποίαν εκρημνίσθητε, και η οποία θα γενή βαθυτέρα αν δεν κλεισθή αμέσως από το έλεος της κραταιάς βασιλείας, της οποίας τας μητρικάς αγκάλας θέλει ανοίξει η μετάνοιά σας.

Δυνάμενοι εξ ενός μέρους να παραστήσωμεν προς δικαιολογία σας τας προτροπάς εκείνων, οίτινες υποθάλπουν την αταξίαν και αυχαριστούνται εις την ταραχήν, των οποίνων αι ολέθριαι συμβουλαί παρασύσρουν συχνά τους πλέον προσεκτικούς και φρονίμους, εξ άλλους δε γνωρίζοντες ότι η βασιλική εξουσία μιμουμένη την αγαθότητα του ουρανίου Βασιλέως, μας αποδεικνύει μεν αναρίθμητα παραδείγματα, ότι δέχεται με επιείκειαν όλους εκείνους οι οποίοι καταφεύγουν εις το ιερόν άσυλον τους ελέους της και προστρέχουσιν εις αυτόν με ειλικρίνειαν, ετολμήσαμεν να παρουσιασθώμεν ενώπιοναυτής και να δώσωμεν αναφοράν με την ημετέραν σφραγίδα, προσφέροντες την μεσιτείαν μας την θεμελιωμένην εις το εθνικόν και θρησκευτικόν δίκαιον.Ο σκοπός των παρακλήσεών μας ήτον, όχι μόνον η ασφάλειά σας μετά την επιστροφήν σας εις την υποτογήν, αλλ' ακόμη μία συγχώρησις πλήρης και τελεία, η απόδοσις όλων των προνομίων όσων δύναται να συμφωνήσουν με την κατάστασιν του υπηκόου, διά να δυνηθώμεν να πραΰνομεν τας τας τεταραγμένας καρδίας σας, και να στερεώσωμεν την ησυχίαν της ζωής της ιδικής σας και των απογόνων σας, αναλόγως της πίστεως με την οποίαν θα διατηρήσετε την σειράν της υποταγής.

Χάρις είη προς τον Ύψιστον, και δεδοξασμένον το δεδοξασμένον το άγιον όνομα αυτού από του νυν και εώς του αιώνος, ότι έκαμε ν' αναβλύσωσιν από την καρδίαν της υψηλής Κυβερνήσεως νέα ευεργετήματα. Αι ελπίδες ημών δεν εψεύσθησαν. Ελάβομεν παρ' αυτής, όχι μόνον λόγους παρηγορίας, αλλά και έγγραφον παραδοχήν της ταπεινής μεσολαβήσεως και των παρακλήσεών μας, και ίδομεν ότι διά της παραδοχής ταύτης επικυρώθη το δικαίωμα το το παραχωρηθέν εις τον ημέτερον πατριαρχικόν θρόνον, του να μεσολαβή εις τα υποθέσεις τους έθνους.

Η αυτοκρατορική Κυριαρχία σάς αναγγέλει διά της μεσολαβήσεώς μας, ότι εις την εγκληματικήν απάτην και διαφθοράν η οποία σας παρέσυρε, θέλει ν' αντιτάξη την επιείκειαν και μακροθυμίαν της και να αναγκάση εις την ευγνωμοσύνην τας καρδίας τας πλέον απεσκληρυμένας. Εις την πλήρην και τελείαν αμνηστείαν, εις την παντελή λήθην του παρελθόντος, θέλει να προσθέση όχι μόνον την άφεσιν των νομίμων αποζημιώσεων, αλλά και των εισοδημάτων των επτά ετών, τα οποία παρήλθον από της επαναστάσεως, και τέλος την ασυδοσίαν δι' εν έτος ακόμη μετά την υποταγήν. Αποκαθιστά τα πρώην καθεστώτα και τας συνθήκας περί της πελοποννήσου και των νήσων, προ πάντων δε την ελευθέραν εξάσκησιν των θρησκευτικών ημών εθίμων καθ' όλην των την έκτασιν. Η Υψηλή Κυβέρνησισ εδήλωσε τας ευνοϊκάς αυτής διαθέσεις διά των εξής όρων:

(Όροι του Σουλτάνου προς τους Έλληνας)

Είναι γνωστόν εις όλον τoν κόσμον, ότι η Υψηλή Κυβέρνησις, καθώς το ομολογεί ειλικρινώς ο Πατριάρχης, παραχωρεί πάντοτε αφθόνους χάριτας προς έκαστον των υπηκόων της, οι οποίοι ευρισκόμενοι υπό την θεόσωστον αυτής εξουσίας, απέχουν του να παραβιάζωσι τα χρέη τα οποία χαρακτηρίζουν έναν πιστόν υπήκοον. Οι κάτοικοι ραγιάδες του Μωρέως και των νήσων της Άσπρης θαλάσσης απελάμβανον κατ' εξοχήν, όλην την εύνοιαν της Υψηλής Κυβερνήσεως και ως εκ τούτου είχον το πλεονέκτημα να ζώσιν αναπαυόμενοι υπό την σκιάν του ισχυρού κράτους, ν' απολαμβάνουν εντελή ησυχίαν, και να εξακολουθούν εν ειρήνη τας εμπορικάς υποθέσεις των, τόσον διά ξηράς όσον και διά θαλάσσηςκαι ν' απολαμβάνουν άφθονα κέρδη. Εχρεώστουν λοιπόν εις την Κυβέρνησιν ευγνωμοσύνην διά τόσα αγαθά τα οποία έχαιρον. Αλλά απατηθέντες από μάταια πλάσματα της φαντασίας των, δεν εφοβήθησαν να συνομώσωσιν εναντίον της ισχυράς αυτοκρατορίας, και απορρίπτοντες διά μιας την ευτυχίαν, την οποίαν από τους προγόνους των εκληρονόμησαν, αυτοί οι ίδιοι κατετάραξαν την ησυχίαν των και επροκάλεσαν εναντίον των αυστηροτέρας ποινάς.

Μόλον τούτο, η Υψηλή Κυβέρνησις μη ακούουσα παρά την επιείκειαν και φιλανθρωπίαν της, μη τιμωρούσα τους αντάρτας οι οποίοι επιμένουν εις την αποστασίαν, μη μεταβάλλουσα κατ' ουδέν τον συνήθη τρόπον του φέρεσθαι προς τους υπηκόους της, δεν εσυμβουλεύθη παρά το έλεος αυτής, εις τα οποία μετεχειρίσθη μέσα προς διόρθωσιν των πρώτων και προς επιστροφήν των δευτέρων, λησμονούσα τα παρελθόντα αμαρτήματά των, ως να μην υπήρξαν ποτέ, φροντίζει, καθώς και πρότερον, διά την διατήρησιν της ησυχίας και την ανακούφισιν εκείνων οι οποίοι προστρέχουσιν εις το άσυλον της αγαθότητος αυτής. Επανερχόμενοι εις εαυτούς θα εννοήσωσιν ότι ο δρόμος τον οποίον ακολουθούν δεν φέρει εις αγαθόν τέλος, και καθώς έως σήμερον δεν επέτυχον ως αποτέλεσμα ειμή δυστυχίαν και κακήν έκβασιν, δεν θα εύρωσιν επίσης και του λοιπού, παρά την απώλειαν ζωής και των υπαρχόντων των, καταστρέφοντες ούτω διά των ιδίων χειρών των το οικοδόμημα της ευτυχίας των.

Εάν λοιπόν εννοούντες τας αληθείας ταύτας, μετανοήσωσι δι' όσα έπραξαν και ρίφθωσιν εις τας αγκάλας της Υψηλής Κυβερνήσεως, αύτη αντί τούτων χαρίζει εις αυτούς πληρέστατην αμνηστίαν, όπως ο μουσουλμανικός νόμος απαιτεί και καθ' όσον κατά το μέλλον θέλουσι μείνει εις το κέντρον της υποτελείας (ρεαγιαλίκι) και της πίστεως, τα προηγηθέντα αμαρτήματά των δεν θέλουσι ονειδισθή ποσώς· και μόλον ότι κατά την απαίτησιν του ιερού νόμου αι γαίαι των και όλα των τα κτήματα έπρεπε ν' απωλεσθώσι δι' αυτούς και να μεταβώσιν εις την κυριότητα της Κυβερνήσεως, μόλον τούτο από υχηλήν συγκατάβασιν, άπαντα θέλουσι διαμείνει εις τους ζώντας ή τους κληρονόμους των αποθανόντων.

Μόλον ότι δε η Υψηλή Κυβέρνησις έχει το δικαίωμα να μεταβάλη το σχήμα της διοικήσεως των τόπων τούτων, όπως φανή εις αυτήν εύλογον και όπως η πολιτική της το απαιτεί, εξ επιεικείας όμως θέλει αποκατασταθή η πρώτη τάξις, διότι αύτη συντελεί εις την ειρήνην και την ησυχίαν των κατοίκων διά της επαγρυπνήσεως εις την εκτέλεσιν των νόμων και της δικαιοσύνης. Οι μουσουλμάνοι θέλουν κατοικεί, ως και πρότερον, εις τας ιδιοκτησίας των, οι δε υπήκοοι θέλουσι παραδώσει εις τους επιστάτας και προϊσταμένους της Υψηλής Κυβερνήσεως τα φρούρια όσα κατέχουσι, τα κανόνια και παν άλλο πολεμικόν όργανον. Ούτοι δε θέλουσι κατοικήσει τότε τους αρχαίους αυτών τόπους, αναλαμβάνοντες τας ιδιοκτησίας των· περιπλέον ουδέν εμπόδιον δεν θέλει επιφερθή εις την παραχώρησιν των αρχαίων ακκλησιών των και εις την εξάσκησιν των θρησκευτικών αυτών εθίμων, αν δε και ήθελεν είναι συνεπές το ν' απαιτήση παρ' αυτών η Κυβέρνησις τας αποδεκατώσεις ως και τον κεφαλικόν φόρον (χαράτσι) και παν άλλον είδος φόρων, όσα συνεσωρεύθησαν κατά το διάστημα των 6-7 ετών, και την αποζημίωσιν τοσούτων εξόδων γενομένων εις χρήματα εκ του δημοσίου ταμείου ένεκα ανταρσίας των, παραιτούνται εις αυτούς άπαντα ταύτα, χάριν της παρακλήσεως των μεσολαβησάντων, και έτι περιπλέον ως μαρτύριον της ευσπλαχνίας και της φιλανθρωπίας, την οποίαν η Υψηλή Κυβέρνησις επιδεικνύει προς τους υποτελείς αυτής υπηκόους.

Αφού η διοίκησης του Μωρέως ήθελεν ανατεθή πάλιν εις έναν βεζίρην δίκαιον και ευνοϊκόν προς τους Έλληνας, θέλει δοθή πάντοτε προσοχή εις ό,τι δύναται να συντελέση εις την ευζωίαν των υπηκόων του ισχυρού Κράτους, και να προφυλάξη αυτούς από πάσης αδικίας και καταθλίψεως. Αλλ' εάν, μη γινώσκοντες να εκτημίσωσι τα εξ επιεικείας υποσχόμενα εις αυτούς δωρήματα, επιμείνωσιν εις φανταστικάς ορέξεις παρεκτρεπομένας από την σειράν του υπηκόου, ας μάθωσι ότι η επιείκεια δεν θέλει προβή περαιτέρω, και ότι εντός της προσθεσμίας τριών μηνών η επιστροφή των προς την Κυβέρνησιν θέλει προξενήσει εις αυτούς την εκπλήρωσιν των ευεργετικών υποσχέσεων, όσαι γίνονται σήμερον προς αυτούς· και ότι αν τουναντίον επιμένωσιν εις την ανταρσίαν των, θέλουν είναι υπεύθυνοι διά το έγκλημά των και εις τούτον και εις τον άλλον κόσμον.

Η παρούσα έγγραφος απόκρισις, σάς παραχωρείται με την άδειαν να γνωστοποιηθή εκ μέρους του Πατριαρχείου εις τους κατοίκους.

(Συνέχεια της πατριαρχικής επιστολής)

Τα ευεργετήματα, τα οποία προσφέρει η ισχυρά αυτοκρατορία κατά συνεπείαν της μεσολαβήσεως και των προνοητικών παρακλήσεών μας υπέρ πάντων υμών, πρέπει αναμφιβόλως να σας ευχαριστήσωσι και να ευφράνωσι την καρδίαν σας, να εξαλείψουν τας υποψίας, να αποκρούουν πάσαν πρόφασιν, και να καταστρέψουν τας πανουργίας των εναντίων.

Διά τον σκοπόν τούτον, η παρούσα επιστολή, γεγραμμένη δι' όλους υμάς, διαβιβάζεται διά προσώπων εκλεκτών και αξιοσυστάτων, εκ των εγκρίτων αρχιεπισκόπων της Ιεράς Συνόδου, των σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών, Νικαίας Ιωσήφ, Χαλκηδόνος Ζαχαρίου, Λαρίσσης Μελετίου, και του Μεγάλου Πρωτοσυγγέλου της ημετέρας Εκκλησίας. Οι σεβάσμιοι ούτοι απεσταλμένοι, θέλουν σας προτρέψει και διά ζώσης φωνής ν' ακούσητε τας συμβουλάς ημών, αγαπητά εν πενύματι τέκνα, ενόσω είναι καιρός χαρίτων, καιρός μετανοίας. Διά τους οικτιρμούς του Θεού, μη χάνετε την πολύτιμον ταύτην περίστασιν, την οποίαν μετά ταύτα θα ζητήσετε χωρίς να δυνηθήτε να την εύρητε· σκέφθητε με φρόνησιν και φεισθήτε συγχρόνως την ψυχήν, το σώμα και την περιουσίαν σας. Ακούσατε την φωνήν μιας μητρός ήτις σας έθρεψε πνευματικώς· αποδεχθείτε μετά προθυμίας τας σωτηρίους νουθεσίας της, και δείξατε δι' επιστροφής ειλικρινούς, πόσον μεγάλη είναι η μετάνοια διά τα γενόμενα. Επανερχόμενοι εις την ιεράν ποίμνην του Χριστού, θέλετε προξενήσει χορόν εις ημάς και εις πάντα όστις φέρει το όνομα του χριστιανού.

Προσδράμετε όλοι εις τας αγκάλας τας οποίας σας ανοίγει η Κραταιά Βασιλεία, εάν θέλετε να ιδήτε πάλιν ημέρας φαιδράς και αλύπους, και ν' αποφύγητε κινδύνους και σκοπέλους επί των οποίων τέλος πάντων θα συντριφθήτε. Σπεύσατε να φθάσητε εις τον σωτήριον λιμένα, εις τον οποίον θέλομεν σας υποδεχθή μετά χαράς.

Περιμένομεν κατά το ωρισμένον διάστημα των τριών μηνών τα αποτελέσματα των φρονίμων συμβουλών, τας οποίας σας φέρουν τα διακεκριμένα υποκείμενα εις τα οποία επιτρέψαμεν ταύτην αποστολήν, και ελπίζομεν ότι τα αποτελέσματα θέλουν είναι ευάρεστα εις την Κυβέρνησιν. Θέλετε εκπληρώσει τας πράξεις τας οποίας σας επιβάλλουν τα ιερά χρέη της υποταγής· ημείς δε θέλομεν σας ανταμείψει διά των δωρεών των εκκλησιαστικών ημών χαρίτων.

Αλλ' αν, ο μη γένοιτο, και πάλιν απαντήσωμεν ισχυρογνωμίαν και απείθειαν προερχομένη από τας απατηλάς ιδέας αι οποίαι σας αποπλανούν, η αξίνη προς την ρίζαν των δένδρων κείται... Υμείς όψεσθε.

(Έπονται αι υπογραφαί)

*************************************** 

2. Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΩΑΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ 

(Πηγή:  «Δελτίο του Κέντρου Ερεύνης της Ιστορίας του Νεώτερου Ελληνισμού», τόμος Β', Ακαδημία Αθηνών, Αθήνα 2000. Αρ. 2683)

Ελληνική Πολιτεία

Ο Κυβερνήτης της Ελλάδος

Προς τον Παναγιώτατον Οικουμενικόν Πατριάρχην και την περί αυτόν αγίαν Σύνοδον.

Η προς τους προύχοντας, κληρικούς, προκρίτους και λοιπούς χριστιανούς κατοίκους της Πελοποννήσου και των νήσων του Αιγαίου Πελάγους εκάστης τάξεως και βαθμού διευθυνθείσα παρά της Υμετέρας Παναγιότητος και της ιεράς Συνόδου επιστολή του Φεβρουαρίου μηνός είχε φανή και εις τας εφημερίδας όλης της Ευρώπης, και αυτής ακόμη της Ελλάδος, ότε εσχάτως οι άγιοι Αρχιεπίσκοποι και Μητροπολίται Νικαίας, Χαλκηδόνος, Λαρίσσης και Ιωαννίνων μετά του Μεγάλου Πρωτοσυγκέλλου έφθασαν εις την νήσον Πόρον, όπου κατά το παρόν και ημείς διατρίβομεν...

Όσον ολίγων ελπίδων και αν ήτον η προσδοκία μας, δεν δυνάμεθα να υποκρύψωμεν εις την Υμετέραν Παναγιότητα την ανέκφραστον λύπην, την οποίαν ησθάνθημεν, όταν εβεβαιώθημεν, ότι η αποστολή των Ιεραρχών τούτων σκοπόν μόνον είχε του να εγχειρίσωσι προς ημάς την ιδίαν του Φεβρουαρίου επιστολήν και να μας προτρέψωσιν εν ταυτώ, καθ’ όλους τους κατεπείγοντας τρόπους, ώστε να τους δώσωμεν καν ελπίδας ότι Ελληνικόν έθνος ήθελε παραδεχθή τας νουθεσίας της Υ. Παναγιότητος.

Οι ίδιοι ημείς, δεξάμενοι παρά των ιδίων αυτών την επιστολήν, είπομεν μεθ’ όλης της παρρησίας τα αίτια, με τα οποία το βήμα τούτο ούτε συνέπειάν τινα εδύνατο να έχη, ούτε καρπούς παντελώς να φέρη αναλόγους προς τας επιθυμίας της Υ. Παναγιότητος.

Βαθύτατα αισθανόμεθα ο,τι οφείλομεν εις την θέσιν και της Μεγάλης Εκκλησίας και της Υ. Παναγιότητος, δια τούτο και δεν εγκρίνομεν να ανακεφαλαιώσωμεν το περιεχόμενον της συνοδικής επιστολής.

Περικυκλούμενος και πολεμούμενος ο λαός ούτος εξ ενός μέρους από φοβερά στρατόπεδα, ωθούμενος συχνάκις έως του χείλους της αβύσσου, ο λαός ούτος υπάρχει ακόμη.

Ομόφωνος και γενική είναι η πεποίθησις αύτη· ούτε οι προύχοντες ούτε ο κλήρος ούτε ο λαός, προς τους οποίους η Υ.Π. διευθύνεται, έχουσιν ούτε δύνανται να έχωσιν άλλην παρ’ αυτήν την πεποίθησιν, χωρίς να εξαχρειωθώσι και να παύσωσι του να είναι άνθρωποι και χριστιανοί.

Πάμπολυ αίμα εχύθη, πάμπολλαι ουσίαι εφθάρησαν εις διάστημα οκτώ ετών πολέμου και δυστυχιών, καθ’ ους ο τόπος ούτος κατηφανίσθη, ώστε όλως διόλου αδύνατον είναι να επανέλθη εις οποιανδήποτε κατάστασιν πραγμάτων βάσιν έχουσαν το παρελθόν!

Εν Πόρω την 28η Μαΐου (9 Ιουνίου) 1828

Ο Κυβερνήτης

Ι. Α. Καποδίστριας

Ο Γραμματεύς της Επικρατείας

Σ. Τρικούπης

Περιδιάβαση στην Art Central 2026, «ακρογωνιαίο λίθο του οικοσυστήματος τεχνών του Χονγκ Κονγκ»

   ΧΟΝΓΚ ΚΟΝΓΚ – Στην ενδέκατη έκδοσή της, η Art Central επέστρεψε στο Κεντρικό Λιμάνι  του Χονγκ Κονγκ με τη μεγαλύτερη παρουσίασή της μέχρι σήμερα, συγκεντρώνοντας 117 γκαλερί και περισσότερους από 500 καλλιτέχνες από περισσότερες από 50 χώρες και περιοχές. Ωστόσο, πέρα  ​​από την κλίμακά της, αυτό που διέκρινε τη φετινή έκθεση ήταν μια αυξανόμενη αίσθηση σκόπιμης προσέγγισης: μια αίσθηση που τοποθετεί την ανακάλυψη όχι απλώς ως μηχανισμό της αγοράς, αλλά ως επιμελητειακό και πολιτιστικό πλαίσιο.

 «Η Art Central εξακολουθεί να αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του οικοσυστήματος τεχνών του Χονγκ Κονγκ», δήλωσε ο διευθυντής της έκθεσης Corey Andrew Barr στην προεπισκόπηση της συνέντευξης Τύπου. «Στόχος μας φέτος είναι να παρουσιάσουμε μια έκδοση που να προσγειώνεται στο Χονγκ Κονγκ, ενώ παράλληλα να απευθύνεται σε συζητήσεις που έχουν διεθνή απήχηση».

Δείτε : All the Art Central 2026 highlights to know

«Χρονικό Μιας Αγάπης» (Story of a Love Affair / Cronaca Di Un Amore) -1950: Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μικελάντζελο Αντονιόνι με ένα νουάρ ερωτικό δράμα

 

Cronaca Di Un Amore

«Χρονικό Μιας Αγάπης» 

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μικελάντζελο Αντονιόνι

Γράφει ο Γιώργος Ρούσσος

 [.......................]

 Γεννημένος στις 29 Σεπτεμβρίου του 1912, στη Φεράρα της Ιταλίας ο Αντονιόνι ξεκινά την καριέρα του ως σεναριογράφος, καθώς από το 1942 μέχρι και το 1952 συνεργάστηκε με σπουδαίους συναδέλφους του, όπως ο Ρομπέρτο Ροσελίνι (A Pilot Returns - 1942) και ο Τζουζέπε Ντε Σάντις (Tragic Hunt - 1947).

Αξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι από το 1947 μέχρι και το 1950, ο Αντονιόνι παρουσιάζει οκτώ μικρού μήκους ντοκιμαντέρ, τα οποία τον προετοιμάζουν ιδανικά ώστε να πραγματοποιήσει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, με τον τίτλο το «Χρονικό Μιας Αγάπης» (Story of a Love Affair / Cronaca Di Un Amore), ολοκληρώνεται το 1950.

Στην ταινία, παρακολουθούμε την γοητευτική Πάολα που είναι παντρεμένη με τον πλούσιο Ενρίκο, ο οποίος της προσφέρει την πολυτέλεια και το όνειρο της μεγαλοαστικής ζωής. Διαπιστώνοντας όμως πως δε γνωρίζει τίποτα για το παρελθόν της όμορφης γυναίκας του και ζηλεύοντας παράφορα, ο Ενρίκο, θα προσλάβει ντετέκτιβ για να αποκαλύψει τις κρυφές πτυχές της προηγούμενης ζωής της Πάολα.

Στο μεσοδιάστημα, εκείνη συναντά και επανασυνδέεται με τον αρρενωπό Γκουίντο, αναβιώνοντας τις παθιασμένες στιγμές ενός νεανικού, αλλά αρκετά κυκλοθυμικού έρωτα. Ωστόσο, ανάμεσα τους πάντα καραδοκεί μια σκιά από το παρελθόν. Πρόκειται για ένα ατύχημα που κόστισε τη ζωή της φίλης της Πάολα και μέλλουσας γυναίκας του Γκουίντο. Ένα ατύχημα του οποίου η σιωπηλή ενοχή, μοιραία φθείρει το παράφορα ερωτευμένο ζευγάρι.

Η Λουτσία Μποσέ και ο Μάσιμο Τζιρότι, πρωταγωνιστούν σε ένα ιδιότυπο νουάρ, με περισσότερο βάρος στο ψυχογραφικό κομμάτι και λιγότερο στην ίντριγκα και στην πλοκή, συνθέτοντας έτσι ένα φιλμ - προάγγελο της μετ' έπειτα σπουδαίας καριέρας του Αντονιόνι, οδηγώντας ουσιαστικά το Ιταλικό Σινεμά, ένα βήμα μετά από τον νεορεαλισμό.

Από την πρώτη κιόλας ταινία του, ο Αντονιόνι αποδεικνύει ότι διαθέτει το ταλέντο ενός σπάνιου καλλιτέχνη. Το «Χρονικό μιας Αγάπης» περιέχει την προβληματική και τις ανησυχίες που θα συναντήσουμε και στις επόμενες του δημιουργίες. Η αλλοτρίωση, η διαφθορά, η συλλογική και ατομική ευθύνη, είναι στοιχεία διακριτά στο έργο του.

Παράλληλα ολόκληρη η ταινία διαποτίζεται κι από ένα έμμεσο ταξικό σχόλιο. Ο διαχωρισμός παρατηρείται σε όλες του τις αποχρώσεις, από την επιλογή των ρούχων και τις συμπεριφορές των ανθρώπων, μέχρι την καθημερινότητα της πόλης και τα δύο θανάσιμα ατυχήματα που λαμβάνουν χώρα.

Το έργο του Μικελάντζελο Αντονιόνι, επίκαιρο αλλά ταυτόχρονα και διαχρονικό, παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο περιμένοντας από το κοινό να το ανακαλύψει ή να επιστρέψει εκ νέου στο ιδιαίτερο φιλμικό του σύμπαν. Ο Ιταλός σκηνοθέτης προ(σ)καλεί τον θεατή να γίνει κοινωνός του έργου του και να συνδιαλλαγεί μαζί του, μέσα από τις ταινίες μυθοπλασίας του, αλλά και τα αξιόλογα ντοκιμαντέρ του.

Ένα Σινεμά, που έχει ως αφετηρία μία Ιταλία κατεστραμμένη. Μία χώρα που προσπαθεί να ορθοποδήσει από τα δεινά που τις επέφεραν οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι που προηγήθηκαν και μάχεται πλέον να απεγκλωβιστεί από τον φασισμό.

Η οικονομική κρίση και ο καθημερινός αγώνας του ανθρώπου για επιβίωση, είναι θέματα που συναντάμε συχνά πυκνά στα πρώτα έργα του δημιουργού, πριν περάσει σε πιο ελπιδοφόρα μηνύματα, σε προσωπικές καλλιτεχνικές αναζητήσεις, με φόντο σχεδόν πάντα τις πολύπλοκες ανθρώπινες σχέσεις.

Αλλά και θέματα όπως η επίδραση της τεχνολογίας και η σημασία της οικολογίας απασχόλησαν εκτεταμένα τον Ιταλό καλλιτέχνη, καθώς φυσικά και η θέση της γυναίκας στην σύγχρονη κοινωνία, έτσι όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τις σπουδαίες ερμηνείες που αποσπά από τις εκάστοτε πρωταγωνίστριες του.

Διαβάστε

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μικελάντζελο Αντονιόνι - TVXS

1η Απριλίου :Παρουσίαση του βιβλίου του Σπύρου Κουζινόπουλου «Γεντί Κουλέ Η ΒΑΣΤΙΛΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ» στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο

 

Παρουσίαση του βιβλίου του Σπύρου Κουζινόπουλου «Γεντί Κουλέ Η ΒΑΣΤΙΛΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ» στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, την 1η Απριλίου

Το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με την Εταιρία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων Μακεδονίας (ΕΔΙΑ) 1940-1974 και τις εκδόσεις IANOS, διοργανώνει παρουσίαση του βιβλίου του Σπύρου Κουζινόπουλου με τίτλο «Γεντί Κουλέ Η ΒΑΣΤΙΛΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ», την Τετάρτη 1 Απριλίου 2026.

Η βιβλιοπαρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στο θέατρο του Πνευματικού Κέντρου (Γ. Βαφόπουλου 3-5), στις 19:00.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Βασιλική Λάζου διδάσκουσα στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ,

Κώστας Λογοθέτης δικηγόρος, πρώην Εισαγγελέας,

Τριαντάφυλλος Μηταφίδης πολιτικός κρατούμενος στο Γεντί Κουλέ επί χούντας

και ο συγγραφέας Σπύρος Κουζινόπουλος.

Συντονίζει η δημοσιογράφος Γεωργία Λοτσοπούλου.

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα του Μορφωτικού Ιδρύματος της Ένωσης Συντακτών Μακεδονίας -Θράκης.

Η  είσοδος θα είναι ελεύθερη για το κοινό.

 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

 Μέσα από ένα πλήθος μαρτυριών, ντοκουμέντων και αρχειακού υλικού, ο Σπύρος Κουζινόπουλος προσπαθεί μετά από πολυετείς έρευνες να παρουσιάσει όλη την εξέλιξη του Επταπυργίου, από τη λειτουργία του ως κάστρου της Θεσσαλονίκης και αργότερα ως φυλακής, ακόμη από την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας της πόλης μέχρι το κλείσιμό της το 1989. Καθώς και την άσχημη εικόνα του σωφρονιστικού συστήματος στην πριν το Γεντί Κουλέ περίοδο, όταν χρησιμοποιούνταν ως φυλακή ο Λευκός Πύργος και το Κονάκι του Πασά, το σημερινό Διοικητήριο. Παρακολουθούμε λοιπόν την άθλια κατάσταση που επικρατούσε στις φυλακές Επταπυργίου αφότου άνοιξε ως φυλακή, γύρω στα 1896 και όλα τα κατοπινά χρόνια, με τη διακίνηση ναρκωτικών, τους βιασμούς κρατουμένων και την άγρια εκμετάλλευση των φυλακισμένων από ένα σύστημα εξουσίας προκειμένου να πλουτίζουν ελάχιστοι μεγαλοπαράγοντες ακόμη και κρατικοί λειτουργοί.

Επίσης, τις μυθιστορηματικές αποδράσεις από το κάτεργο αλλά και τον εφιάλτη των εκτελέσεων, κυρίως πολιτικών κρατουμένων, κατά τις περιόδους της Κατοχής και του Εμφυλίου πολέμου. Μέσα από τις 376 σελίδες του βιβλίου περνούν σαν κινηματογραφική ταινία τα σημαντικότερα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στη Θεσσαλονίκη και την υπόλοιπη Μακεδονία και Θράκη στη διάρκεια ενός αιώνα όπως η άγρια καταπίεση της περιόδου της τουρκοκρατίας, οι υποθέσεις των «Βαρκάρηδων» και των «Γεμιτζήδων», η δράση της Φεντερασιόν, η πολιτική αναταραχή κατά τον μεσοπόλεμο, τα γεγονότα του Μάη του 1936, η δικτατορία Μεταξά, ο πόλεμος και η κατοχή, αλλά και οι περιπέτειες που γνώρισε κατά την μεταπολεμική περίοδο, η δικτατορία της χούντας και η εξέγερση του Πολυτεχνείου στη Θεσσαλονίκη με αρκετούς από τους επικεφαλής της φοιτητές να φυλακίζονται στο Επταπύργιο.

Σε ξεχωριστά κεφάλαια παρουσιάζονται συγκλονιστικές υποθέσεις που συντάραξαν το πανελλήνιο και σχετίζονταν με το Γεντί Κουλέ, όπως αυτή του «Δράκου του Σέϊχ Σου» για την οποία καταδικάστηκε στην εσχάτη των ποινών και εκτελέστηκε άδικα, παρά το γεγονός ότι όλα τα στοιχεία βοούσαν για την αθωότητά του, ο Αριστείδης Παγκρατίδης. Καθώς και η περίπτωση των δύο θαρραλέων εισαγγελέων Χρυσούλας Γιαταγάνα και Κώστα Λογοθέτη που διώχτηκαν και εξοστρακίστηκαν από το δικαστικό σώμα, όταν αποκάλυψαν τα αίσχη που συνέβαιναν με την ανοχή και τη συγκάλυψη των αρχών σ’ αυτό το κολαστήριο της Θεσσαλονίκης.

Στο τέλος του βιβλίου, παρατίθεται ένας πλήρης σχεδόν κατάλογος με τα ονόματα των εκατοντάδων εκτελεσμένων των περιόδων της Γερμανικής κατοχής και του Εμφυλίου, μεταξύ των οποίων και Δραμινών, «εις τον συνήθη τόπον» πίσω από το Γεντί Κουλέ, καθώς επίσης και ένα πλούσιο υλικό τεκμηρίωσης με φωτογραφίες, έγγραφα, εφημερίδες της εποχής κ.α.

 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

 Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Σπύρος Κουζινόπουλος, γεννήθηκε το 1947 στην πόλη των Σερρών  και στα 60 περίπου χρόνια που άσκησε το δημοσιογραφικό λειτούργημα, εργάσθηκε σε πολλές εφημερίδες, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς σε επιτελικές θέσεις, ενώ επί  δεκαπενταετία υπήρξε ανταποκριτής του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων στη Βόρεια Ελλάδα με αρμοδιότητα και στα Βαλκάνια και για 18 χρόνια διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Εργάστηκε σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά, διετέλεσε δε διευθυντής σύνταξης στη δημοτική τηλεόραση Θεσσαλονίκης «TV-100».

Υπήρξε επί χρόνια μέλος του προεδρείου της Ένωσης Συντακτών Μακεδονίας-Θράκης (ΕΣΗΕΜΘ) και πήρε μέρος σε διεθνή δημοσιογραφικά συνέδρια και συναντήσεις, ενώ ήταν ο διοργανωτής του πρώτου Παγκόσμιου Δημοσιογραφικού Συνεδρίου που είχε πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο του 1985 στο πλαίσιο εορτασμού των 2.300 χρόνων ίδρυσης της Θεσσαλονίκης.

Το 1994 ίδρυσε την «Ένωση των Βαλκανικών Πρακτορείων Ειδήσεων», της οποίας υπήρξε επί δεκαπέντε συνεχόμενα χρόνια Γενικός της Γραμματέας. Το 1995, άρχισε να εκδίδει το μηνιαίο ομογενειακό περιοδικό «Ελληνική Διασπορά» που κυκλοφορούσε μέχρι πριν λίγα χρόνια σε 35 χώρες, μεταφέροντας στα πέρατα της γης τη φωνή του απόδημου Ελληνισμού.

Ο Σπύρος Κουζινόπουλος τιμήθηκε το 1985 με το μετάλλιο “Βουλγαρία-1300 χρόνια” για τη συμβολή του στην ανάπτυξη των Ελληνοβουλγαρικών σχέσεων και ανώτατη διάκριση το 1992 για την προώθηση των Ρουμανοελληνικών σχέσεων, ενώ ήταν ο πρώτος βορειοελλαδίτης στον οποίο απονεμήθηκε το βραβείο «Αμπντί Ιπεκτσί» το 1987 για την τήρηση των κανόνων της δεοντολογίας και τη συμβολή του στη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Επίσης, τιμήθηκε το 1996 από την Κυπριακή Εστία για την προσφορά του στο εθνικό θέμα της Κύπρου και το Δεκέμβριο του 1996 από το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού για την ανιδιοτελή βοήθειά του στην οργάνωση, λειτουργία και προβολή του σημαντικού αυτού θεσμού.

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το ρεπορτάζ και την ιστορική έρευνα. Μέχρι σήμερα, εκδόθηκαν δέκα τέσσερα βιβλία του Σπύρου Κουζινόπουλου, ενώ το 2014 ήταν υποψήφιος για το Κρατικό Λογοτεχνικό βραβείο με το βιβλίο του «Δράμα 1941, μια παρεξηγημένη εξέγερση».

Τέλος, ο Σπύρος Κουζινόπουλος είναι και θαυμάσιος ...blogger , διατηρώντας την εξαιρετική Ιστοσελίδα , με θέματα ιστορικού ενδιαφέροντος,

Φάρος του Θερμαϊκού.

Η ομιλία του Επαμεινώνδα Όχονου για το Επταπύργιο , τη «Βαστίλη της Ευρώπης»

 

Επαμεινώνδας Όχονος / Η Βαστίλη της Θεσσαλονίκης

Πηγή : tvxs.gr

8–9 λεπτά

---

Το «Γεντί Κουλέ – η Βαστίλη της Θεσσαλονίκης» αποτελεί ένα σπουδαίο έργο του Σπύρου Κουζινόπουλου, και χρειάστηκαν δεκαετίες για την συλλογή όλων αυτών των πολύτιμων στοιχείων και της ιστορικής καταγραφής τους.

Δεν θα επεκταθώ σε τεχνικά ζητήματα, τα οποία ασφαλώς θα απασχολήσουν τους ειδικούς επιστήμονες που θα αναλύσουν συνολικά το θέμα αυτού του υπέροχου βιβλίου. Θα μιλήσω σαν πρώην κρατούμενος του Γεντί Κουλέ την περίοδο της δικτατορίας.

Το Γεντί Κουλέ είναι μία μαχαιριά στην καρδιά της πόλης και της χώρας, ένα αγκάθι, μια πληγή που είναι πάντα ανοιχτή. Είναι φορτισμένο με ισχυρούς συμβολισμούς και πολλές σημασίες, συγκινεί, συνταράσει και στοιχειώνει την συλλογική συνείδηση και μνήμη.

Είναι το κολαστήριο, το κάτεργο, το μπουντρούμι, ο λάκκος του μαρτυρίου του θανάτου, οι αλυσίδες στα χέρια και τα σίδερα στα πόδια, οι αμπάρες, η υγρασία, η απομόνωση, η εκμηδένιση, η απόγνωση, το ψυχικό τσάκισμα, ο εγκλεισμός, η κακουχία, ο εξευτελισμός σώματος και ψυχής, η κακομεταχείριση, ο βασανισμός, ο καταποντισμός της ύπαρξης, η απελπισία, ο πόνος, ο καημός, η αποξένωση, η ματαίωση κάθε ελπίδας, ο χωρισμός, οι λυγμοί της μάνας.

Και πάνω από όλα το φτερούγισμα του θανάτου πάνω και μέσα στις ακτίνες και στα κελιά, στην γερμανική κατοχή και στον εμφύλιο, όταν δολοφονούνταν νέα παιδία με ατιμωτική πορεία από το Γεντί στη γύρω περιοχή των Συκεών, με χειροπέδες και απάνθρωπη μεταχείριση, ως την χαριστική βολή και την ταφή σε ομαδικό τάφο, χωρίς να αποδώσουν τους νεκρούς στους οικείους τους και χωρίς να ανακοινώσουν μέχρι σήμερα, επί ογδόντα περίπου χρόνια, τον τόπο των ομαδικών τάφων παραβιάζοντας και καταπατώντας με κυνισμό τα ταφικά έθιμα που από την αρχαιότητα και τον χριστιανισμό τηρούνται στην Ελλάδα:

Ο νεκρός αποδίδεται στους οικείους να τον πλύνουν, να τον στολίσουν, να τον θρηνήσουν και να παρηγορηθούν μεταξύ τους.

Από την πλευρά των πολιτικών κρατουμένων, το Γεντί συμβολίζει: την αντίσταση των ανθρώπων στην τυραννία κάθε εξουσίας, την ελπίδα, την αντοχή, το θάρρος, την αυταπάρνηση, την αυτοθυσία, το κουράγιο, την αδάμαστη άρνηση σε ότι αφοπλίζει την ελευθερία, την πίστη στα ιδανικά, την αξιοπρέπεια της άρνησης, την υπερηφάνεια των πιστεύω, την αφοβία στον θάνατο.

Για αυτό είναι πολύπτυχο το Γεντί Κουλέ. Έδωσε έμπνευση σε ποιητές, λογοτέχνες, συνθέτες και απλούς ανθρώπους να υμνήσουν την αντοχή των ανθρώπων, να καταπιαστούν με τα βάσανα των κρατουμένων, να καυτηριάσουν τις απάνθρωπες συμπεριφορές, να καταγράψουν την απόγνωση της μάνας.

Ο Μανώλης Αναγνωστάκης που έμεινε χρόνια φυλακισμένος στο Γεντί καταδικασμένος σε θάνατο, γράφει στο ποίημά του με τίτλο «Μιλώ» για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.

Ο Απόστολος Καλδάρας, που φοιτητής έμενε στην Ακρόπολη έχοντας οπτική επαφή με το Γεντί, έγραψε το εμβληματικό «Νύχτωσε χωρίς Φεγγάρι».

Ο Βαμβακάρης «Αντιλαλούν οι φυλακές, τ’ Ανάπλι και ο Γεντί Κουλές»’.

Σε αυτό το κολαστήριο έμειναν για κάποια περίοδο, όσοι καταδικάστηκαν από τα έκτακτα στρατοδικεία του ’67. Ένας από αυτούς είμαι και εγώ.

Η πρώτη μου εμπειρία με το Επταπύργιο ήταν παραμονές της δίκης, στο αναρρωτήριο. Μετά την καταδίκη έκανα ένα τρίμηνο στο Γεντί, κατόπιν φυλακές Αβέρωφ και από εκεί φυλακές Αίγινας.

Όταν διαλύθηκαν οι φυλακές στην Αίγινα μετά την απόδραση Ζαμπέλη, είκοσι περίπου κρατούμενοι επιστρέψαμε στο Γεντί. Σας διαβάζω την καταγγελία μας για την υποδοχή μας στο Επταπύργιο, με διευθυντή τον Αδαμόπουλο, που περιέχεται στο βιβλίο του Κουζινόπουλου (σελ. 252):

«Οι παρακάτω πολιτικοί κρατούμενοι, διαφόρων πολιτικών πεποιθήσεων, εγκάθειρκτοι της χούντας γιατί εναντιωθήκαμε στα σχέδιά της, φυλακισμένοι στην υγρή φυλακή του Γεντί Κουλέ Θεσσαλονίκης που ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός έκρινε τελείως ακατάλληλη, καταγγέλλουμε στην ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη ότι: Εδώ και έναν μήνα η διεύθυνση της φυλακής εφαρμόζοντας χιτλερικές μεθόδους, μας δίνει μόνο ψωμί, πετώντας το φαγητό μας μπροστά στα μάτια μας στους σκουπιδοτενεκέδες, σαν τιμωρία γιατί αρνούμαστε να συμμορφωθούμε στις πρόσφατες παράλογες διαταγές της που δεν εφαρμόζονται σε καμιά άλλη φυλακή της Ελλάδας. 

..Στο διάστημα αυτό αναγκασθήκαμε να δαπανήσουμε τα ελάχιστα χρήματά μας, αγοράζοντας τα στοιχειώδη για την συντήρησή μας.

 Επειδή όμως τα χρήματά μας εξαντλούνται και η απαράδεκτη αυτή κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί, διακόψαμε την αγορά τροφίμων και τώρα είμαστε χωρίς τροφή, καταδικασμένοι στην αργή συστηματική εξόντωση από την πείνα που μας επιβάλλουν. Περιορίζουν ακόμη και τα τρόφιμα που μας φέρνουν οι συγγενείς μας, δίνοντάς μας ποσότητες κατά την κρίση τους και επιστρέφοντας τα υπόλοιπα, προσπαθώντας να μας εκβιάσουν και να μας αναγκάσουν να υποκύψουμε από την εξάντληση. 

Ανάμεσά μας βρίσκονται τέσσερις άρρωστοι με χρόνιες ασθένειες: Αραμπατζόγλου Μιχάλης, Δούκας Παναγιώτης, Καλούδης Νίκος και Κωτσάκης Δημήτριος για τους οποίους ο γιατρός της φυλακής έχει γνωματεύσει εδώ και μήνες πως θα πρέπει να μεταχθούν αμέσως σε άλλες φυλακές και που μάταια περιμένουν μεταγωγή.

  Κάνουμε έκκληση στο ΔΕΣ, σε όλους τους ελεύθερους δημοκρατικούς ανθρώπους μέσα και έξω από την Ελλάδα και ζητάμε βοήθεια και συμπαράσταση, με την ελπίδα πως οι ενέργειες και οι πιέσεις τους θα φέρουν κάποιο αποτέλεσμα πριν είναι αργά. Οι πολιτικοί κρατούμενοι του Γεντί Κουλέ:

Αναστασιάδης Ανέστης, Απανωμεριτάκης Νίκος, Αραμπατζόγλου Μ., Αρμένης Ν., Δούκας Π., Καλούδης Ν., Καπαγέρωφ Π., Καράτζης Γ., Καρυωτάκης Κ., Κωτσάκης Δ., Όχονος Επ., Παπουτσής Θ., Ράπανος Βας., Τάντσης Αν., Φίλιας Αθ., Χατζούδης Ν., Χλωρός Ν.»

Στην απάνθρωπη συμπεριφορά στο Γεντί, διευθυντής του οποίου ήταν ο Αδαμόπουλος, έδωσε τέλος μετά από έξη μήνες ο εισαγγελέας εφετών Κατεβαίνης, μετά από επίσκεψη του.

Την περίοδο εκείνη των έξη μηνών οι μισοί προσβληθήκαμε από φυματίωση χωρίς να το γνωρίζουμε, καθώς δεν γινόταν καμία εργαστηριακή εξέταση, κάτι το οποίο μάθαμε όταν βγήκαμε έξω από την φυλακή και αδυνατούσαμε να περπατήσουμε.

Οι μόνες απορριφθείσες αιτήσεις για υπό όρους απόλυση των κρατουμένων ήταν αυτές των κρατουμένων του Γεντί Κουλέ και απορρίφθηκαν από τον τότε εισαγγελέα Αργύρη Τσίχλα, χαρακτηρίζοντάς μας: "αναρχικόν στοιχείον χρήζον περεταίρω σωφρονισμού"’. Ο Τσίχλας «επιβραβεύτηκε» γι’ αυτές του τις αποφάσεις και προήχθη σε εισαγγελέα εφετών.

 Θα ήθελα επίσης να μιλήσω για την πιο άδικη, την πιο απάνθρωπη δολοφονία, γιατί περί δικαστικής δολοφονίας πρόκειται, αυτή του ανάπηρου από τα βασανιστήρια Νίκου Νικηφορίδη, 24 ετών, που εκτελέστηκε το 1952 στο Γεντί Κουλέ, γιατί μάζευε υπογραφές για την ‘’Έκκληση της Στοκχόλμης’’, για τον πυρηνικό αφοπλισμό, έκκληση που υπέγραψαν ο Αϊνστάιν , ο Μπ. Ράσελ και διάφορες άλλες προσωπικότητες.

Πριν κλείσω την μικρή αυτή αναφορά μου στο Γεντί Κουλέ, θα ήθελα να δηλώσω ότι η καθιέρωση εισιτηρίου για την είσοδο σε αυτόν τον μαρτυρικό χώρο,  αποτελεί προσβολή της ιστορίας του.

Το Γεντί θα έπρεπε να λειτουργεί ως εργαστήρι διαμόρφωσης συνειδήσεων, που θα αποτελέσουν στις επόμενες γενιές φράγμα αποτροπής επανεμφάνισης των αποτρόπαιων πρακτικών και επιβολών κατά της δημοκρατίας.

Φημολογείται ότι έξω από το Επταπύργιο θα γίνει ένα μνημείο με το όνομα Εθνικής Συμφιλίωσης. Διερωτώμαι: είναι δυνατή η συμφιλίωση του άοπλου θύματος με τον οπλισμένο θύτη του;

Θεωρώ,  τέλος, ότι μια από τις ακτίνες του Επταπυργίου θα έπρεπε να είχε παραχωρηθεί στον ΣΦΕΑ, για τη δημιουργία μουσείου Εθνικής Αντίστασης τόσο της Ναζιστικής όσο και της Χουντικής περιόδου.

Επαμεινώνδας Όχονος*

*Ο Έλληνας επιχειρηματίας που προκαλεί «πονοκεφάλους» στην PepsiCo

Αριστομένης Συγγελάκης: Οι Γερμανοί ετοιμάζονται να τουφεκίσουν την ιστορία των 200 στην Καισαριανήτομένης Συγγελάκης

  Οι Γερμανοί ετοιμάζονται να τουφεκίσουν την ιστορία των 200 στην Καισαριανή    

 
    Ακόμη και τις φωτογραφίες ντοκουμέντο των 200 πατριωτών που τουφεκίστηκαν στην Καισαριανή επιχειρεί να εκμεταλλευθεί η Γερμανία.
Ο συγγραμματέας του ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (https://esdoge.gr/ ) Αριστομένης Συγγελάκης , από το στούντιο του militaire channel μιλά για την εκδήλωση που θα κάνουν οι Γερμανοί στην Αθήνα τη 1η Απριλίου.
 

Για μία ακόμη φορά το γερμανικό κράτος αποδεικνύει ότι δεν έλαβε τα διδάγματα του παρελθόντος και συνεχίζει, κυνικά, να προκαλεί με τη συμπεριφορά του. Δεν διστάζει μάλιστα να βάλει στο στόχαστρό του ακόμη και τα φωτογραφικά ιστορικά ντοκουμέντα του τουφεκισμού των διακοσίων πατριωτών κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας και συγκλόνισαν όλους τους Έλληνες.

Πιο συγκεκριμένα, το ίδρυμα Friedrich Ebert στην Αθήνα οργανώνει εκδήλωση με θέμα «Η Καισαριανή και οι φωτογραφίες των 200: Από τις φωτογραφίες των θυτών σε εθνικό μνημείο». Η εκδήλωση θα λάβει χώρα, ως συνήθως στο «Goethe-Institut», με την παρουσία μάλιστα του Andreas Kindl, Πρέσβη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Αθήνα, μην αφήνοντας καμία αμφιβολία για τη σημασία που αποδίδει το γερμανικό κράτος στη συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Ίσως γι’ αυτό επιλέχθηκε η εκδήλωση να πραγματοποιηθεί την Πρωταπριλιά ώστε να είναι ελεύθεροι οι εισηγητές και ο εκπρόσωπος του γερμανικού κράτους να μιλήσουν …τη γλώσσα της αλήθειας!…
Στην επιμελώς διαμορφωμένη ανακοίνωσή τους, οι οργανωτές θέτουν ερωτήματα απ’ όπου γίνονται φανεροί οι πραγματικοί στόχοι της εκδήλωσης: το γερμανικό κράτος ομολογεί, χωρίς αιδώ, ότι αναζητά «μία νέα προσέγγιση της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα» (!!!) και ενδιαφέρεται για το εάν και κατά πόσο «θα επηρεάσει η ανακάλυψη τις τρέχουσες συζητήσεις για την κουλτούρα μνήμης στη χώρα» μας. Και, τέλος, οι οργανωτές δεν κρύβουν την αγωνία τους για το «τι σημαίνουν οι εικόνες για τις ελληνογερμανικές σχέσεις και την προσπάθεια διαμόρφωσης μιας κοινής κουλτούρας μνήμης» (!!!)
 
Προκύπτουν αβίαστα τα ερωτήματα:
 
-Με ποιο δικαίωμα, άραγε, το γερμανικό κράτος επιχειρεί ανενδοίαστα να θέσει υπό τον έλεγχό του την ιστορική μνήμη της Εθνικής μας Αντίστασης;
 
-Από πού αντλεί, άραγε, το θράσος της η γερμανική κυβέρνηση, η οποία, αντί να αποδώσει τις απαράγραπτες και στέρεα τεκμηριωμένες οφειλές της προς την Ελλάδα, επιχειρεί να διαμορφώσει μία «κοινή κουλτούρα μνήμης», σύμφωνη, βεβαίως, με την οπτική και τα συμφέροντα του γερμανικού κράτους;
 
-Έως πότε θα ανεχόμαστε την νεοαποικιοκρατική συμπεριφορά της Ο.Δ. της Γερμανίας που αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως υποτελή χώρα, φιλοδοξώντας, μάλιστα, να επιβάλλει ως επίσημη Ιστορία της πατρίδας μας τη γερμανική εκδοχή της Ιστορίας της Κατοχής και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου;

Η Συλλογή Frick - Τα 10 Κορυφαία Αριστουργήματα (Μια Εκτενής Ξενάγηση

 

 

The Frick Collection

Επισκεφθείτε τη Συλλογή Frick, το σπίτι σας για έργα τέχνης από την Αναγέννηση έως τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΝΑ ΚΑΤΑΤΟΠΙΣΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ FRICK

 

Το μουσείο Frick ανοίγει ξανά τον Απρίλιο και η ανυπομονησία κορυφώνεται ...

Λούστρο Παπουτσιών / Σουσιά (1946)

 

Λούστρο Παπουτσιών / Σουσιά
Σκηνοθεσία	Βιττόριο ντε Σίκα
Παραγωγή	Πάολο Ταμπουρέλα
Σενάριο	Τσέζαρε Τζαβατίνι Σέρτζιο Αμιντέι Αντόλφο Φράντσι Τσέζαρε Τζούλιο Βιόλα
Πρωταγωνιστές	Φράνκο Ιντερλέγκι Ρινάλντο Σμορντόνι
Μουσική	Αλεσάντρο Τσικονίνι
Πρώτη προβολή	27 Απριλίου/1946 26 Αυγούστου/1947
Κυκλοφορία	1946
Διάρκεια	93 λεπτά
Γλώσσα	Ιταλικά

Η ταινία Λούστρο Παπουτσιών (ιταλ. Sciuscià), γνωστή και ως Σουσιά^[1], είναι νεορεαλιστικό δράμα παραγωγής 1946 σε σκηνοθεσία Βιττόριο ντε Σίκα. Η ταινία έλαβε τιμητικό βραβείο Όσκαρ για την ποιότητα της, το βραβείο αυτό αποτέλεσε προπομπό του Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, κατηγορία που καθιερώθηκε ένα χρόνο αργότερα.

Υπόθεση

Οι ήρωες είναι δύο ανήλικα παιδιά ο Πασκουάλε (Φράνκο Ιντερλέγκι) κι ο Τζουζέπε (Ρινάλντο Σμολντόνι). Εργάζονται ως λούστροι παπουτσιών και έχουν ως όνειρο να αποκτήσουν ένα άλογο. Η επιθυμία τους αγγίζει την πραγματικότητα, όταν ο αδερφός ενός εκ των δύο προσφέρει στα παιδιά εύκολα, αλλά μάλλον όχι και τόσο νόμιμα, χρήματα. Με αποτέλεσμα, οι δύο πρωταγωνιστές να οδηγηθούν σε φυλακές ανηλίκων, όπου οι συνθήκες και οι καταστάσεις αντιστρέφουν την προγενέστερη φιλία σε αντιπαλότητα και εχθρότητα.

Σημειώσεις

Τo "Λούστρο παπουτσιών" του Βιττόριο Ντε Σίκα γυρίστηκε σε μια περίοδο που ο ιταλικός λαός προσπαθούσε να ορθοποδήσει μετά τις καταστροφές που επέφερε στη χώρα ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος κι αυτή την προσπάθεια περιγράφει εύστοχο τρόπο η κάμερα του. Ο σκηνοθέτης, ο οποίος είχε ήδη μια μεγάλη επιτυχία στο ενεργητικό του με την ταινία Κατηγορώ τους γονείς μου (I Bambini Ci Guardano, 1944), έλαβε διεθνή αναγνωρισιμότητα με το Λούστρο παπουτσιών το οποίο εκθειάστηκε από τους κριτικούς και έλαβε μια υποψηφιότητα για όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου συν ένα τιμητικό όσκαρ για την απεικόνιση των δεινών του πολέμου στη μεταπολεμική Ρώμη. Παρόλη την αναγνώριση η ταινία δεν ήταν μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στην Ιταλία, καθώς συνέπεσε με την επανεμφάνιση των χολυγουντιανών ταινιών στα ιταλικά σινεμά. Η ταινία αποτελεί ένα από τα πρώτα δείγματα του ιταλικού νεορεαλισμού, πατέρας του οποίου θεωρείται ο Ρομπέρτο Ροσελίνι, ο οποίος ένα χρόνο πριν είχε συγκλονίσει το κοινό σε παγκόσμιο επίπεδο με την ταινία σύμβολο του ιταλικού νεορεαλισμού Ρώμη, Ανοχύρωτη Πόλη (Roma, Citta Aperta, 1945). Δυο χρόνια αργότερα ο σκηνοθέτης γύρισε την ταινία Κλέφτης Ποδηλάτων (Ladri Di Biciclette, 1948), που ,μαζί με το Roma, Citta Aperta, θεωρείται το σημαντικότερο δείγμα του νεορεαλιστικού ρεύματος. Ο Ντε Σίκα, όπως και ο Ροσελίνι, δε χρησιμοποίησε επαγγελματίες ηθοποιούς αλλά ως επί το πλείστον ερασιτέχνες. Ο σκηνοθέτης συνεργάστηκε για δεύτερη φορά με τον άνθρωπο, ο οποίος έμελλε να γίνει μόνιμός του συνεργάτης, τον Τσέζαρε Τζαβατίνι κι ανακάλυψε το μικρό Φράνκο Ιντερλέγκι, o οποίος συνέχισε να εργάζεται ως ηθοποιός τα χρόνια ακολούθησαν συμμετέχοντας ως ενήλικας πλέον στις ταινίες Οι Βιτελόνι (I Vitelloni, 1953) του Φεντερίκο Φελίνι και Ξυπόλυτη Κόμισσα (Barefoot Contessa, 1954) του Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς.

Βραβεία

Η ταινία βραβεύτηκε με Τιμητικό Όσκαρ για το αντικείμενο και την ποιότητά της στην τελετή του 1947. Πολλές πηγές το αναφέρουν επίσης ως το πρώτο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)

Βράβευση:

• Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας (Τιμητικό)

Υποψηφιότητα:

• Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου - Τσέζαρε Τζαβατίνι, Σέρτζιο Αμιντέι, Αντόλφο Φράντσι και Τσέζαρε Τζούλιο Βιόλα

Ενδιαφέρουσες πληροφορίες

• O Όρσον Γουέλς εκφράστηκε με τα καλύτερα λόγια για το Λούστρο παπουτσιών λέγοντας το 1960: Είδα πρόσφατα το "Λούστρο παπουτσιών" και σε κάποια στιγμή η κάμερα κι η οθόνη εξαφανιζόταν, ήταν σα να ζούσα την πραγματικότητα...

Η λέξη Sciuscià (λούστρος) προέρχεται από ναπολιτάνικη συναίρεση της αγγλικής λέξης Shoe-shiner που σημαίνει λούστρος^[2].
Πηγή: Βικιπαίδεια