Οι Καναδοί λένε στον Τραμπάκουλα νταή «Δε σε φοβόμαστε» και μποϊκοτάρουν αμερικανικά προϊόντα και υπηρεσίες

 

Οι Καναδοί μποϊκοτάρουν την Αμερική του Τραμπ: «Αν είναι από τις ΗΠΑ, απλώς δεν το αγοράζω»

Πηγή: rosa.gr

 

 5–6 λεπτά

---

Οι Καναδοί πηγαίνουν το «παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είν’ και μπαλομένο» σε άλλο επίπεδο.

Για τον Ουίλιαμ ΜακΝτόναλντ, έναν 38χρονο μηχανικό από το Θάντερ Μπέι του Οντάριο, «το καναδικό είναι πάντα η πρώτη επιλογή», ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι οι εβδομαδιαίοι λογαριασμοί του είναι υψηλότεροι.

«Μόλις ο Τραμπ άρχισε να επιβάλλει εκείνους τους δασμούς τον Φεβρουάριο [του περασμένου έτους], ξεκίνησα να μποϊκοτάρω τα αμερικανικά προϊόντα», δήλωσε. «Το να αποφεύγω τα αμερικανικά προϊόντα έχει ανεβάσει το κόστος ζωής μου, αλλά εξακολουθώ να το κάνω με χαρά.

Χρησιμοποιούσα αμερικανική μπύρα, αλλά τώρα πίνω καναδική, κι αυτό μου κοστίζει επιπλέον 1.000 δολάρια Καναδά τον χρόνο. Παρόμοια, τα τρόφιμα κοστίζουν περίπου 50 δολάρια Καναδά παραπάνω την εβδομάδα, αλλά δουλεύεις εκείνη την επιπλέον ώρα για να το πληρώσεις».

Ο ΜακΝτόναλντ παρομοίασε τη συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ απέναντι στον Καναδά με «έναν νταή της αυλής του σχολείου που ουρλιάζει και χτυπάει τα πόδια του κάτω, όταν δεν εισπράττει την υποτακτική αντίδραση που περιμένει».

Αυτή την εβδομάδα, οι ΗΠΑ επέβαλαν δασμούς 50% σε καναδικά προϊόντα αξίας 20 δισ. δολαρίων ΗΠΑ, με τον πρωθυπουργό της χώρας, Μαρκ Κάρνεϊ, να ορκίζεται να τους ανταποδώσει «δολάριο προς δολάριο» μετά την κατάρρευση των εμπορικών συνομιλιών μεταξύ των δύο χωρών το περασμένο Σαββατοκύριακο. Ο Ντόναλντ Τραμπ προέβη σε αντίποινα την Πέμπτη, διατάσσοντας την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να μετονομάσει τη λίμνη Οντάριο σε «Λίμνη Αμερική».

Τέτοιες ενέργειες έριξαν λάδι στη φωτιά σε ένα ευρύ μποϊκοτάζ των αμερικανικών προϊόντων και υπηρεσιών από Καναδούς, το οποίο ξεκίνησε στις αρχές του περασμένου έτους ως απάντηση στον εμπορικό πόλεμο του προέδρου και τις απειλές για προσάρτηση του βόρειου γείτονά του.

Περισσότεροι από 3.500 άνθρωποι από όλο τον Καναδά μοιράστηκαν με τον Guardian, μέσω διαδικτυακού καλέσματος, τις αλλαγές που έκαναν στη ζωή τους ως απάντηση στην πολιτική και οικονομική στάση της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Πολλοί εξέφρασαν βαθιά οργή και θλίψη, παραμένοντας ωστόσο αποφασισμένοι ότι αυτός είναι πλέον ένας νέος τρόπος ζωής.

Η αγορά αποκλειστικά καναδικών τροφίμων –συμπεριλαμβανομένων των φρέσκων προϊόντων– και το μποϊκοτάζ στα ταξίδια νότια των συνόρων κυριάρχησαν στις απαντήσεις. Οι συμμετέχοντες έχουν σταματήσει να πληρώνουν για αμερικανική τεχνολογία, υπηρεσίες streaming από Netflix, Amazon Prime, Apple TV και Disney+, βενζίνη, οχήματα όπως Tesla, καθώς και ουίσκι όπως το Jack Daniel’s. Επίσης, αποφεύγουν μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως τα X, Facebook και Instagram.

Τον Ιούλιο, δημοσκόπηση της Angus Reid διαπίστωσε ότι το 40% των καταναλωτών ήλεγχε ενεργά την προέλευση των προϊόντων, με την πλειονότητα εξ αυτών να αποφεύγει τα αμερικανικά προϊόντα όπου ήταν δυνατόν.

Τα ακρωνύμια ABUS (Anything but US / Οτιδήποτε εκτός από ΗΠΑ) ή ABUSA (Anywhere but USA / Οπουδήποτε εκτός από ΗΠΑ) και το σύνθημα «Elbows Up!» (Αγκώνες ψηλά!) –ένας όρος του χόκεϊ για την προβολή σθεναρής άμυνας– άρχισαν να εμφανίζονται στον Καναδά από πέρυσι.

«Νομίζω ότι πρέπει να ζεις στον Καναδά για να καταλάβεις πόσο βαθιά είναι η εχθρότητα προς τις ΗΠΑ… ακόμη και σε όλο το πολιτικό φάσμα», δήλωσε η Ντενίζ από το Γουίνιπεγκ του Μανιτόμπα.

Canadians are increasingly turning to domestic products and avoiding American goods as the escalating trade conflict with the United States fuels economic nationalism across Canada.https://t.co/kjGdxKXrcm pic.twitter.com/iVB7iP7tSp

— Khaama Press (KP) (@khaama) August 29, 2026

«Το “Elbows up” είναι μια πραγματικότητα. Δεν πετάμε με αμερικανικές αεροπορικές εταιρείες, μένουμε σε ξενοδοχεία τοπικής ιδιοκτησίας, δεν κάνουμε ούτε καν ανταπόκριση σε αμερικανικό αεροδρόμιο… μεταφέραμε επενδύσεις σε καναδικές εταιρείες και αποφεύγουμε ενεργά τα αμερικανικά προϊόντα, τα φρούτα και τα τρόφιμα. Μπορεί να είναι αρκετά άβολο να κάνεις την έρευνα και να διαβάζεις πινακίδες και ετικέτες, και συχνά πιο ακριβό, αλλά το BDS [μποϊκοτάζ, αποεπένδυση, κυρώσεις] είναι το μόνο εργαλείο που έχουν οι απλοί άνθρωποι για να υπερασπιστούν τις αξίες τους».

Η Ελίζαμπεθ Λόρεντζ, 68 ετών, συνταξιούχος εκπαιδευτικός που ζει στο Ναναΐμο της Βρετανικής Κολομβίας, δήλωσε ότι προτιμά να αλλάξει μια συνταγή παρά να χρησιμοποιήσει υλικά που λείπουν.

«Διαβάζω τις ετικέτες στα συσκευασμένα τρόφιμα και, αν παρασκευάζονται στις ΗΠΑ, δεν τα αγοράζω», είπε. «Τα ζυμαρικά Annie’s είναι ένα παράδειγμα προϊόντος που δεν αγοράζω πλέον.

Τα σούπερ μάρκετ προσφέρουν όλο και περισσότερα προϊόντα από το Μεξικό, το Περού, τη Γουατεμάλα, τη Χιλή και τη Νότια Αφρική. Αν και αυτό σημαίνει ότι η μεταφορά αυτών των προϊόντων επιβαρύνει το περιβάλλον περισσότερο από ό,τι αν αγόραζα αμερικανικά, η οργή μου για την απληστία και τη διαφθορά της Αμερικής υπερισχύει (ζητώ συγγνώμη για το λογοπαίγνιο) των περιβαλλοντικών μου ανησυχιών».

Η ίδια έχει φυτέψει γλυκοπατάτες στον κήπο της «καθώς διατίθενται μόνο γλυκοπατάτες αμερικανικής καλλιέργειας», ανέφερε.

 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

«Fuck USA!»: Οι Καναδοί δεν είναι ευχαριστημένοι με τον Τραμπ για την εντατικοποίηση του δασμολογικού πολέμου

Η κληρονομιά των αδελφών Αλεσάντρο και Μπενεντέτο Μαρτσέλο | La Cetra, 6 Κοντσέρτα για Όμποε, Έγχορδα & 6 Σονάτες για Βιολοντσέλο

 Το Κοντσέρτο για Όμποε του 

Alessandro Marcello(1673-1747)

είναι ένα από τα πιο αγαπημένα και πιο εκτελεσμένα έργα στο ρεπερτόριο του οργάνου. 

Αρχικά γραμμένο σε Ντο ελάσσονα, ακούγεται εδώ σε μεταγραφή σε Ρε ελάσσονα από τον Γ.Σ. Μπαχ, ο οποίος εκτίμησε ξεκάθαρα τις ιδιαίτερες ιδιότητες του έργου. 

Με την εκπληκτικά εκλεπτυσμένη χρήση μελωδίας και αρμονίας για την εποχή του, τις λυρικές και χαριτωμένες εξωτερικές κινήσεις του και το εξαιρετικά όμορφο κεντρικό Adagio που το έχει κάνει τόσο διάσημο, αυτό το έργο θεωρείται ευρέως ως το ωραιότερο αριστούργημα του Μαρτσέλο. 

Αυτή η συλλογή περιλαμβάνει επίσης τα έξι κοντσέρτα του Μαρτσέλο που έχουν εκδοθεί με τον συλλογικό τίτλο La Cetra. Αυτά τα έργα βρίσκονται στο κατώφλι μεταξύ της ύστερης μπαρόκ και της αναδυόμενης κλασικής αισθητικής, συνδυάζοντας την επίσημη σαφήνεια με την εκφραστική ελευθερία και μια πλούσια ποικιλία χρωμάτων οργάνων.

 Τα κοντσέρτα αποκαλύπτουν τον Μαρτσέλο ως έναν συνθέτη φινέτσας και φαντασίας, ικανό για μεγάλο λυρισμό καθώς και για ενεργητική λαμπρότητα.
 

Ο αδελφός του Αλεσάντρο , ο Μπενεντέτο Τζιάκομο Μαρτσέλο(1686-1739) , ήταν Ιταλός συνθέτης του μπαρόκ. Υπήρξε επίσης συγγραφέας, ποιητής και δάσκαλος μουσικής, ενώ η καταγωγή του από οικογένεια ευγενών τού επέτρεψε να ασκήσει τη δικηγορία από κυβερνητικό πόστο. [......] Βικιπαίδεια

 🎧 💎 Tracklist: 

Composer: Alessandro Marcello 

 
Artists/ Performers: Andrea Mion (oboe), Gruppo Instrumentale di Roma & Giorgio Sasso (conductor)  

Concerto in D Minor for Oboe, Strings and Continuo:
0:00:00 I. Andante e spiccato
0:03:22 II. Adagio
0:07:05 III. Presto 
 
Concerto No. 1 in D Major, SF 936 “La Cetra”:
0:11:12 I. Allegro assai
0:13:23 II. Larghetto
0:16:14 III. Vivace 
 
Concerto No. 2 in E Major, SF 938 “La Cetra”:
0:19:48 I. Allegro assai
0:21:22 II. Moderato
0:24:31 III. Spiritoso ma non presto 
 
Concerto No. 3 in B Minor, SF 937 “La Cetra”:
0:27:22 I. Andante larghetto
0:33:40 II. Adagio
0:35:10 III. Presto 
 
Concerto No. 4 in E Minor, SF 939 “La Cetra”:
0:39:13 I. Moderato
0:41:35 II. Largo appoggiato
0:44:46 III. Allegro 
 
Concerto No. 5 in B-flat Major, SF 944 “La Cetra”:
0:46:54 I. Moderato
0:49:47 II. Larghetto staccato
0:51:29 III. Presto ma non molto 
 
Concerto No. 6 in G Major, SF 941 “La Cetra”:
0:53:50 I. Allegro
0:56:22 II. Larghetto
0:59:44 III. Vivace
 
Composer: Benedetto Marcello 

 
Artists: Renato Criscuolo (baroque cello) & Aldo Criscuolo (harpsichord)
Cello Sonata No. 1 in F Major:
01:02:25 I. Largo 
01:05:02 II. Allegro
01:07:40 III. Largo
01:08:34 IV. Allegro

Cello Sonata No. 2 in E Minor:
01:10:43 I. Adagio
01:12:24 II. Allegro
01:14:43 III. Largo
01:15:34 IV. Andante

Cello Sonata No. 3 in A Minor:
01:17:32 I. Adagio
01:19:00 II. Allegro
01:21:38 III. Largo
01:23:27 IV. Allegro

Cello Sonata No. 4 in G Minor:
01:25:20 I. Adagio
01:26:40 II. Allegro
01:29:17 III. Largo
01:30:30 IV. Allegro

Cello Sonata No. 5 in C Major:
01:31:57 I. Adagio
01:33:07 II. Allegro
01:35:46 III. Largo
01:36:37 IV. Allegro

Cello Sonata No. 6 in G Major:
01:38:38 I. Adagio
01:41:10 II. Allegro
01:43:20 III. Grave
01:44:41 IV. Allegro

«Σύλβια»: το δικαίωμα κάθε ανθρώπου για μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή

 

Ανατέμνοντας το Κακό

Αργυρώ Μαντόγλου

efsyn.gr4–6 λεπτά

---

Η «Σύλβια» του Χάουαρντ Φαστ* κυκλοφόρησε το 1960 με το ψευδώνυμο Ε.Β. Κάνινγκχαμ, καθώς γράφτηκε σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής του συγγραφέα, όταν εξακολουθούσε να υφίσταται τις συνέπειες της μαύρης λίστας του μακαρθισμού. Ο συγγραφέας του «Σπάρτακου», που είχε γνωρίσει τη φυλακή, τη λογοκρισία και την απομόνωση, χρησιμοποιεί εδώ τους κανόνες του νουάρ μόνο ως πρόσχημα, καθώς το βιβλίο φέρει έντονα τα ίχνη της προσωπικής του εμπειρίας. Παρότι κυκλοφόρησε ως αστυνομικό μυθιστόρημα, στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί αυτή τη φόρμα για να εξερευνήσει ζητήματα ταυτότητας, κοινωνικής ανισότητας, ενοχής και λύτρωσης.

Η υπόθεση ξεκινά όπως μια κλασική ιστορία μυστηρίου. Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Αλαν Μάκλιν αναλαμβάνει, κατόπιν εντολής ενός πλούσιου επιχειρηματία, να ερευνήσει το παρελθόν της αρραβωνιαστικιάς του, της μυστηριώδους Σύλβιας Γουέστ. Η γυναίκα αυτή μοιάζει σχεδόν ιδανική: όμορφη, καλλιεργημένη, οικονομικά ανεξάρτητη, γράφει ποίηση και γνωρίζει ξένες γλώσσες. Ωστόσο, ορισμένες λεπτομέρειες του βίου της παρουσιάζουν κάποιες αντιφάσεις. Η έρευνα του Μάκλιν αποκαλύπτει σταδιακά μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα γεμάτη βία, κακοποίηση, πορνεία, φτώχεια και ακραίες εμπειρίες.

Η σταδιακή αποκάλυψη αυτής της ζωής αποτελεί και το βασικό αφηγηματικό τέχνασμα του βιβλίου. Ο Φαστ χειρίζεται με δεξιοτεχνία την προοδευτική εμφάνιση των πληροφοριών, κάθε νέο επεισόδιο ανατρέπει την προηγούμενη εικόνα της Σύλβιας και μετατρέπει την αστυνομική έρευνα σε μια υπαρξιακή διερεύνηση της ανθρώπινης συνθήκης. Η πραγματική ταυτότητα της ηρωίδας δεν αποκαλύπτεται μόνο ως μια σειρά γεγονότων αλλά ως αποτέλεσμα μιας βάρβαρης κοινωνικής πραγματικότητας. Το πιο καινοτόμο στοιχείο του μυθιστορήματος είναι η «κατανόηση» με την οποία ο Φαστ αντιμετωπίζει την ηρωίδα του. Η Σύλβια δεν παρουσιάζεται ως «μοιραία γυναίκα» ούτε ως μια κοινή απατεώνισσα. Αντίθετα, αποτελεί ένα πρόσωπο που επινοεί συνεχώς νέες ταυτότητες για να επιβιώσει. Το ψέμα της δεν γεννιέται από απληστία αλλά από την ανάγκη να αποδράσει από ένα τραυματικό παρελθόν. Ο συγγραφέας δεν την καταδικάζει, ούτε τη συμπονάει, αντίθετα την «προικίζει» με θέληση, ταλέντα και ικανότητες, ενώ καταδεικνύει το πώς οι συνθήκες οδηγούν έναν ικανό νέο άνθρωπο σε υπερβολικά δραματικές επιλογές.

Howard Fast, Σύλβια | Μτφρ.: Χρήστος Οικονόμου | Σελ. 403 | Πόλις

Σημειωτέον, ο Αλαν Μάκλιν διαφέρει αισθητά από τον τυπικό ντετέκτιβ της αμερικανικής αστυνομικής λογοτεχνίας. Δεν διαθέτει τον κυνισμό ούτε την αυταρέσκεια των ηρώων του Ρέιμοντ Τσάντλερ ή του Ντάσιελ Χάμετ. Πρόκειται για έναν κουρασμένο άνθρωπο με έντονα ηθικά διλήμματα που συχνά αμφισβητεί ακόμα και το ίδιο του το επάγγελμα. Όσο προχωρά η έρευνα, μετατρέπεται από ψυχρός ερευνητής σε πρόσωπο που εμπλέκεται συναισθηματικά στην υπόθεση και η αποστολή του γίνεται μια εναγώνια πορεία αυτογνωσίας.

Στο μυθιστόρημα ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η σχέση της Σύλβιας με την ποίηση. Μέσα από την ποιητική της συλλογή ο Μάκλιν θα ανιχνεύσει τα πρώτα της βιώματα. Ένας πανεπιστημιακός διαβάζει τους στίχους της όχι ως λογοτεχνία αλλά ως ένα είδος ασυνείδητης αυτοβιογραφίας· οι εικόνες, οι λέξεις και οι γεωγραφικές αναφορές προδίδουν όσα η ίδια έχει επιμελώς αποκρύψει. Ο Φαστ μοιάζει να υποστηρίζει ότι η λογοτεχνία, ακόμη και όταν επινοεί, δεν μπορεί να αποκοπεί ολοκληρωτικά από την εμπειρία. Η ποίηση μετατρέπεται σε μια δεύτερη έρευνα, παράλληλη με την αστυνομική, αποκαλύπτοντας ότι η γλώσσα διαφυλάσσει πάντοτε τα ίχνη της μνήμης. Για έναν συγγραφέα όπως ο Χάουαρντ Φαστ που υποχρεώθηκε να κρυφτεί πίσω από ένα ψευδώνυμο αυτή η λεπτομέρεια αποκτά μια άλλη βαρύτητα.

Στην ουσία, η «Σύλβια» είναι ένα μυθιστόρημα για τη δύναμη της αφήγησης. Όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου αφηγούνται διαρκώς ιστορίες: για τον εαυτό τους, για τους άλλους, για όσα συνέβησαν και για όσα θα ήθελαν να έχουν συμβεί. Ο ντετέκτιβ δεν αναζητά μόνο γεγονότα· αναζητά αφηγήσεις, αντιφάσεις, σιωπές. Η αλήθεια προκύπτει όχι ως αντικειμενικό γεγονός αλλά ως σύνθεση πολλών επιμέρους εκδοχών. Εν ολίγοις, το «Σύλβια» μπορεί να διαβαστεί και ως ένα μυθιστόρημα για το δικαίωμα του ανθρώπου να ξαναγράψει τη βιογραφία του, ένα θέμα που διατρέχει μεγάλο μέρος του έργου του Φαστ: οι άνθρωποι δεν ταυτίζονται ποτέ ολοκληρωτικά με το παρελθόν τους· διατηρούν πάντοτε τη δυνατότητα μιας δεύτερης ευκαιρίας, αρκεί να μπορούν να την αφηγηθούν ξανά και ξανά με νέο τρόπο και με ανανεωμένη έμπνευση και ορμή.

^FAST HOWARD: Βιβλία & Βιογραφία

Trailer της  ταινίας  Sylvia (1965),  βασισμένης στο βιβλίο του Φορντ και πρωταγωνιστές την Κάρολ Μπαίηκερ και τον Τζορτζ Μαχάρις

.

ΠΟΙΗΣΗ ΕΚ ΤΟΥ ΠΡΟΧΕΙΡΟΥ: Ζητείται Ελπίς

 

 

 ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ

 

Σ΄ αυτή τη  χώρα όπου ανέκαθεν    η αθλιότητα  ανθεί 

μπερδεύουμε μονίμως τα πόδια με την κεφαλή

τους αντιπάλους της η κυβέρνηση συκοφαντεί

και  κάθε αντίθετη φωνή κατηγορεί ως τοξική 

 

Στην εξουσία  η παράταξη που χρεοκόπησε τη χώρα

πενήντα χρόνια  κατατρώει το  πετσί μας σαν την ψώρα

το κάλλη  της Ελλάδας λυμαίνονται τα  σαρκοβόρα 

παντού κομματική Μαφία, μιζαδόρα και κομπιναδόρα 

 

Εφτά χρονάκια την έχουμε στην πλάτη  καθισμένη

κατσικωμένη από την αρχή στο Κράτος, λιμασμένη 

διαλύει , ξεπουλά όλα  τα ασημικά σα λυσσασμένη

γκαρσόνια κάνει τα παιδιά μας η αναθεματισμένη .

 

Πρωθυπουργός Περάστε κόσμε,  το διαλαλεί ως ντίλερ 

και υπουργοί αφιονισμένοι κατά  του Δημοσίου ως   κίλερ 

το σίριαλ  ξετυλίγεται  σε τρόμου αιματοβαμμένο θρίλερ

ρετούς κάνουν στις πληγές χορτάτα  ΜΜΕ με τα  κονσίλερ*   

  

 

Gerontakos

Αύγουστος 2026 

 *κονσίλερ: τύπος καλλυντικών που χρησιμοποιείται για να καλύψει τους μαύρους κύκλους, τις ρυτίδες, τους μεγάλους πόρους και άλλες ατέλειες που είναι ορατές στο δέρμα.

ΟΤΑΝ Η ΚΛΑΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΥΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ, ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ

  

Γιορτές Ρόκκας Χανίων 2026
Αυγουστιάτικη Πανσέληνος | Συναυλία Κλασικής Μουσικής

Λυτρωτικές Συμφωνίες | Διαθλάσεις του Ρομαντισμού

Στόχος του φετινού προγράμματος είναι η χαρτογράφηση των διαφόρων συναισθηματικών καταστάσεων που ο άνθρωπος διανύει διαχρονικά, παρουσιάζοντας δύο αριστουργήματα του ρομαντικού ρεπερτορίου για κουαρτέτο με πιάνο. Μέσα από έργα που συνδυάζουν δεξιοτεχνία, λυρισμό και έντονη εκφραστικότητα, οι μουσικοί ολοκληρώνουν το καλλιτεχνικό τους ταξίδι, προσφέροντας στο κοινό μια βραδιά υψηλής αισθητικής και συγκίνησης.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Το πρόγραμμα ανοίγει με το Piano Quartet No. 1 in G minor, Op. 25 του Johannes Brahms, ένα από τα σημαντικότερα έργα μουσικής δωματίου του συνθέτη. Με τη δραματική του ένταση, τις πλούσιες αρμονίες και το θρυλικό φινάλε Rondo alla Zingarese, το έργο αναδεικνύει τη δύναμη του μουσικού διαλόγου και τη δεξιοτεχνία των τεσσάρων εκτελεστών.

Στο δεύτερο μέρος της συναυλίας παρουσιάζεται το Piano Quartet in E-flat major, Op. 87 του Antonín Dvořák, ένα έργο που διακρίνεται για τη μελωδική του ευρηματικότητα, τη ζεστασιά του ήχου και τις έντονες επιρροές από τη λαϊκή μουσική της Βοημίας. Η αισιοδοξία, η λυρικότητα και η ζωτικότητα του έργου προσφέρουν μια λαμπρή ολοκλήρωση της συναυλίας.

Η βραδιά αυτή αποτελεί έναν εορτασμό της μουσικής δωματίου και της συνεργασίας των μουσικών, κλείνοντας τη διοργάνωση με δύο έργα που συγκαταλέγονται στα κορυφαία του είδους και αναδεικνύουν τη διαχρονική δύναμη της ρομαντικής μουσικής.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Violin: Arieta Liatsi
Viola: Ilias Livieratos
Cello: Filip Gräden
Piano: Nicolas Ventura

Καλλιτεχνικός Σχεδιασμός Κεντρικής Συναυλίας: Κωνσταντίνος Παπαδάκης

Livestreaming by Fotopolis Studio Chania
Τηλεσκηνοθεσία: Κώστας Γαβριλάκης
Κάμερες: Κώστας Κοσμαδάκης, Δημήτρης Μπικάκης
Παραγωγή: Δημήτρης Κυριακάκης
Drone: Δημήτρης Κυριακάκης

The Magnificent Ambersons/Οι Υπέροχοι Άμπερσον (1942)

 

Οι Υπέροχοι Άμπερσον (αγγλ.: The Magnificent Ambersons) είναι Αμερικανική δραματική ταινία του 1942, σε σκηνοθεσία Όρσον Γουέλς. Πρωταγωνιστούν οι Τζόζεφ Κότεν, Ντολόρες Κοστέλο, Τιμ Χολτ, Άγκνες Μούρχεντ, Αν Μπάξτερ και Ρέι Κόλινς, ενώ ο Γουέλς αναλαμβάνει το ρόλο του αφηγητή. Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπουθ Τάρκινγκτον, το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο ίδιος ο Γουέλς. Η ταινία έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Το 1991 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.^[2]

Υπόθεση

Η άνοδος κι η πτώση της οικογένειας των Άμπερσον κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης στις αρχές του προηγούμενου αιώνα σε μια μικρή πόλη της στο κέντρο των Η.Π.Α. Ενώ η τεχνολογική εξέλιξη μπαίνει για τα καλά στη ζωή των ανθρώπων η Ίζαμπελ Άμπερσον Μίναφερ (Ντολόρες Κοστέλο) ξανασυναντά τον μεγάλο της έρωτα Γιουτζίν Μόργκαν (Τζόζεφ Κότεν) έναν μεσήλικα χήρο, ο οποίος συμμετείχε στην εφεύρεση του αυτοκινήτου κι έχει εταιρία παραγωγής. Μετά τον θάνατο του συζύγου της Ίζαμπελ οι δυο τους σκοπεύουν να παντρευτούν, αλλά ο κακομαθημένος γιος της Ίζαμπελ, Τζορτζ (Τιμ Χολτ), μαζί με τη γεροντοκόρη θεία του Φάνι (Άγκνες Μούρχεντ) καταφέρνουν να χωρίσουν το ζευγάρι. Αλλά κι οι δυο τους θα πληρώσουν πικρά τις πράξεις τους ενώ η βιομηχανική εξέλιξη φέρνει αλλαγές στη μικρή τους πόλη.[...................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ 

Οι Υπέροχοι Άμπερσον/Βικιπαίδεια

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΟ :Οι αλυσοδεμένοι άνδρες του Φαλήρου ήταν Αθηναίοι και όχι ξένοι εισβολείς

Αναλύσεις αποκαλύπτουν ότι οι αλυσοδεμένοι άνδρες του Φαλήρου ήταν Αθηναίοι και όχι ξένοι εισβολείς

Η μαζική ταφή 79 κρατουμένων στο Φαλήρο. [Credit: Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων / Αρχείο Ανασκαφών Δέλτα Φαλήρου]

ΠΗΓΗ: anaskafi.gr

 

Οι χημικές αναλύσεις των δοντιών και των οστών 163 ατόμων από το αρχαϊκό νεκροταφείο του Φαλήρου δείχνουν ότι οι περισσότεροι από τους αλυσοδεμένους άνδρες που θάφτηκαν σε ομαδικό τάφο μεγάλωσαν στην περιοχή της Αττικής, γεγονός που αλλάζει την ερμηνεία αυτού του επεισοδίου κοινωνικής βίας στην Αθήνα του 6ου αιώνα π.Χ.

Η ανακάλυψη το 2016 ενός μεγάλου μαζικού τάφου στο αρχαίο νεκροταφείο του Φαλήρου, στις ακτές της Αθήνας, συγκλόνισε την αρχαιολογική κοινότητα και το ευρύ κοινό. Εκεί βρίσκονταν τα λείψανα 79 ενήλικων ανδρών, πολλοί από τους οποίους φορούσαν ακόμη μεταλλικά δεσμά, διατεταγμένα σε τρεις παράλληλες σειρές. Από τότε, οι ερευνητές συζητούν για το ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι: πειρατές, ξένοι μισθοφόροι, πολιτικοί επαναστάτες ή θύματα κρατικής εκτέλεσης;

Τώρα, μια διεθνής ομάδα βιοαρχαιολόγων έδωσε μια απάντηση. Αφού ανέλυσαν τη χημική σύνθεση των δοντιών 66 από αυτούς τους άνδρες και τη συνέκριναν με εκείνη 97 άλλων που είχαν ταφεί στο ίδιο νεκροταφείο, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν άτομα που είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει στην περιοχή της Αττικής, δηλαδή στο έδαφος της Αθήνας.

Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Journal of Archaeological Science: Reports, καταρρίπτουν την υπόθεση ότι επρόκειτο για ξένες δυνάμεις και υποδηλώνουν ότι η βία εναντίον τους ήταν εσωτερική υπόθεση, που σχετιζόταν με πολιτικές διαμάχες ή τιμωρίες στην αναδυόμενη αθηναϊκή δημοκρατία.

Ένας τάφος που μαρτυρά εξουσία και τιμωρία

Η ταφή, γνωστή ως «Εσπλανάδα», αποτελεί μέρος του εκτεταμένου νεκροταφείου του Φαλήρου, το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά την αρχαϊκή περίοδο (μεταξύ του 8ου και του 6ου αιώνα π.Χ.). Αυτό που κάνει αυτόν τον τάφο ξεχωριστό είναι η μεταχείριση των νεκρών: αλυσοδεμένοι, τοποθετημένοι σε ένα ρηχό όρυγμα και με ελάχιστη ταφική φροντίδα. Για τους αρχαιολόγους, πρόκειται για μια περίπτωση μαζικής δημόσιας εκτέλεσης, μια πράξη θεσμοθετημένης βίας.

Απόσπασμα από την πρώτη σειρά της μαζικής ταφής 79 κρατουμένων.
[Credit: Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιά και Νήσων / Αρχείο Ανασκαφών Δέλτα Φαλήρου]

Δύο βασικές ερμηνείες έχουν διχάσει τους ειδικούς. Από τη μία πλευρά, ορισμένοι θεωρούν αυτή την ταφή ως απόδειξη της αυξανόμενης δύναμης του αθηναϊκού κράτους, το οποίο ήταν σε θέση να επιβάλλει το νόμο και τις ποινές με οργανωμένο τρόπο. Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η ίδια η ύπαρξη μιας τόσο βίαιης εκτέλεσης αποκαλύπτει την αδυναμία των θεσμών και την έξαρση της βίας μεταξύ των φατριών της ελίτ.

Για να ξεκαθαριστεί όμως ποια από αυτές τις απόψεις ισχύει, ήταν απαραίτητο να γνωρίζουμε ποιοι ήταν αυτοί οι άνδρες. Προέρχονταν από αλλού, ίσως αιχμάλωτοι μισθοφόροι ή πειρατές; Ή μήπως ήταν Αθηναίοι που αψήφησαν το σύστημα; Η απάντηση προέρχεται πλέον από την επιστήμη των ισοτόπων.

Το χημικό ίχνος της περιοχής προέλευσης

Η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε είναι η ανάλυση ισοτόπων στροντίου. Το στρόντιο είναι ένα χημικό στοιχείο που βρίσκεται στα πετρώματα και στο έδαφος, το οποίο μεταφέρεται στα φυτά, στα ζώα και, τελικά, στους ανθρώπους μέσω του νερού και της τροφής. Τα δόντια, και ειδικά το σμάλτο, σχηματίζονται κατά την παιδική ηλικία και δεν ανανεώνονται, οπότε διατηρούν μια χημική «υπογραφή» του τόπου όπου μεγάλωσε ένα άτομο.

Συγκρίνοντας αυτή την υπογραφή με εκείνη του γεωλογικού περιβάλλοντος της Αττικής, οι ερευνητές μπορούν να προσδιορίσουν αν ένα άτομο ήταν «ντόπιο» – δηλαδή, αν πέρασε την παιδική του ηλικία στην περιοχή – ή «μη ντόπιο». Σε αυτή τη μελέτη, η ομάδα υπό την ηγεσία της Julianne R. Stamer από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα ανέλυσε το οδοντικό σμάλτο 163 ατόμων από το νεκροταφείο του Φαλήρου, συμπεριλαμβανομένων 66 από τον ομαδικό τάφο της Εσπλανάδας.

Για να καθορίσουν το εύρος των τιμών που θεωρούνται «τοπικές», οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν δύο στατιστικές μεθόδους. Η πιο συντηρητική έδειξε ότι το 95,7% του συνόλου των ατόμων (156 από τα 163) είχε υπογραφή στροντίου συμβατή με την περιοχή της Αττικής. Ακόμη και εφαρμόζοντας ένα αυστηρότερο κριτήριο, το οποίο ανιχνεύει πιο λεπτές διακυμάνσεις, το ποσοστό των ντόπιων παρέμεινε στο 89%.

Και οι εκτελεσθέντες ήταν ντόπιοι

Τα αποτελέσματα είναι κατηγορηματικά όσον αφορά τον μαζικό τάφο. Από τους 66 άνδρες της Εσπλανάδας που αναλύθηκαν, οι 64 (96,9%) παρουσίασαν τοπικές ισοτοπικές τιμές. Μόνο δύο άτομα παρουσίασαν χαρακτηριστικά που τα τοποθετούσαν εκτός Αττικής. Επιπλέον, μια στατιστική σύγκριση των τιμών της Εσπλανάδας με αυτές του υπόλοιπου νεκροταφείου δεν έδειξε σημαντικές διαφορές. Με άλλα λόγια, οι εκτελεσθέντες άνδρες δεν διέφεραν, όσον αφορά την καταγωγή τους, από τους άλλους που είχαν ταφεί στο Φάληρο.

Οι συγγραφείς της μελέτης το εκφράζουν χωρίς περιστροφές: «Σε αντίθεση με τις προσδοκίες μας, όσοι έχουν ταφεί στην Εσπλανάδα είναι κατά συντριπτική πλειοψηφία ντόπιοι από την περιοχή της Αττικής». Προσθέτουν: «Η κοινωνική βία που αντιπροσωπεύει η Εσπλανάδα κατευθυνόταν κυρίως προς τα μέσα, προς άτομα που πιθανότατα αποτελούσαν μέρος του κοινωνικού και φυσικού τοπίου της Αττικής».

 

Αυτό το συμπέρασμα ανατρέπει την ιδέα ότι οι αλυσοδεμένοι άνδρες ήταν πειρατές ή μισθοφόροι από το εξωτερικό, μια υπόθεση που είχε προκύψει μετά από μια άλλη παρόμοια ανακάλυψη στο Φάληρο στις αρχές του 20ού αιώνα. Ούτε ταιριάζει με την εικόνα ξένων εισβολέων που ηττήθηκαν στη μάχη.[.........]

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ :Αναλύσεις αποκαλύπτουν ότι οι αλυσοδεμένοι άνδρες του ...

«Αυτό είναι το πιο σημαντικό μήνυμα και προς τις ΗΠΑ: τερματίστε αυτόν τον πόλεμο»!

 

Να σταματήσει τον «ανεύθυνο» πόλεμο στο Ιράν καλεί τον Τραμπ ο Γερμανός αντικαγκελάριος

Ο Κλίνγκμπαϊλ επανέλαβε παράλληλα πως η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να αποφασίσει τη φορολόγηση των υπερκερδών των πετρελαϊκών εταιρειών.

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Λαρς Κλίνγκμπαϊλ, κάλεσε σήμερα τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, να τερματίσει τον «ανεύθυνο» πόλεμό του με το Ιράν. Η δήλωση του -προερχόμενου από το SPD, που συμπληρώνει την υπό την ηγεσία του CDU γερμανική κυβέρνηση- πολιτικού πραγματοποιήθηκε ενόψει της επίσκεψής του στις Ηνωμένες Πολιτείες την επόμενη εβδομάδα, όπου θα συμμετάσχει σε σύνοδο κορυφής της G20.

Ο Κλίνγκμπαϊλ, ο οποίος διατελεί και αντικαγκελάριος, δήλωσε στον ραδιοτηλεοπτικό φορέα ARD: «Αυτό είναι το πιο σημαντικό μήνυμα και προς τις ΗΠΑ: τερματίστε αυτόν τον πόλεμο».

Ο Γερμανός υπουργός κατονόμασε μάλιστα τον πρόεδρο των ΗΠΑ ως υπεύθυνο για τις υψηλές τιμές των καυσίμων: «Η ευθύνη βαραίνει τον Ντόναλντ Τραμπ και αυτόν τον ανεύθυνο πόλεμο που έχει ξεκινήσει στο Ιράν. Αυτό που νιώθουμε στα βενζινάδικα είναι οι συνέπειες».

Οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών της G20 συνέρχονται στο Άσβιλ της Βόρειας Καρολίνας τη Δευτέρα και την Τρίτη ενόψει της συνόδου κορυφής σε επίπεδο ηγετών κρατών, που θα πραγματοποιηθεί αργότερα φέτος στο Μαϊάμι.

Πριν από το ταξίδι, ο Κλίνγκμπαϊλ επανέλαβε την έκκλησή του για τη σε ευρωπαϊκό επίπεδο φορολόγηση των εκτάκτων κερδών που σημείωσαν οι πετρελαϊκές εταιρείες και επεσήμανε ότι οι εταιρείες αποκομίζουν κέρδη εκμεταλλευόμενες την τρέχουσα γεωπολιτική κατάσταση.

«Γεμίζουν τις τσέπες τους. Αυτό πρέπει να σταματήσει», είπε.

Το ζήτημα της φορολόγησης των υπερκερδών των πετρελαϊκών βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη της συνόδου των υπουργών Οικονομικών της Ε.Ε. που θα πραγματοποιηθεί στο Δουβλίνο στις 19 Σεπτεμβρίου.

Η νέα πρέσβειρα του Ισραήλ και οι «κατασκότεινες υποθέσεις» που χειρίστηκε ως δικηγόρος με απόλυτη επιτυχία

Μια διαδρομή γεμάτη σκιές, από την Γκάνα στην Αθήνα

Τι υποστηρίζει η πρεσβεία του Ισραήλ μετά το δημοσίευμα του Documento.

Μικαέλα Σάβα

documentonews.gr  24 Αυγούστου 2026

Υπάρχουν διπλωματικές τοποθετήσεις που μοιάζουν τυπικές και άλλες που κουβαλούν έναν σχεδόν προκλητικό συμβολισμό. Η άφιξη της εντυπωσιακής Πνινάτ Γιανάι στην Αθήνα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Σύμφωνα με έρευνα του ισραηλινού Channel 13, η Γιανάι συμμετείχε το 2015 ως μεσάζουσα στη συμφωνία με την οποία η Γκάνα απέκτησε το Pegasus της NSO Group και έλαβε για τον ρόλο της 80.000 δολάρια.

Το σύστημα, παρότι εμφανίστηκε ως εργαλείο κρατικής ασφάλειας, εγκαταστάθηκε σε ιδιωτική κατοικία συνδεδεμένη με την τότε κυβέρνηση, ενώ απόρρητο πόρισμα των υπηρεσιών πληροφοριών ανέφερε ότι προοριζόταν για την παρακολούθηση της αντιπολίτευσης.

Έντεκα χρόνια αργότερα η Γιανάι φτάνει ως πρέσβειρα σε μια χώρα σημαδεμένη από ένα άλλο κατασκοπευτικό λογισμικό: το Predator. Pegasus και Predator δεν είναι το ίδιο προϊόν ούτε κατασκευάστηκαν από την ίδια εταιρεία.

Προέρχονται, όμως από την ίδια ισραηλινή βιομηχανία ψηφιακής κατασκοπείας, η οποία μετέτρεψε τεχνολογίες των υπηρεσιών πληροφοριών σε εμπορεύματα διαθέσιμα σε κυβερνήσεις και μηχανισμούς εξουσίας.

Το Pegasus δημιουργήθηκε από την NSO Group, ενώ το Predator συνδέεται με την Intellexa του Ταλ Ντίλιαν, πρώην στελέχους των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων και υπηρεσιών πληροφοριών.

Στην Γκάνα φέρεται να βρέθηκε η αντιπολίτευση στο στόχαστρο. Στην Ελλάδα, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και κρατικοί αξιωματούχοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με το Predator, ενώ ορισμένοι παρακολουθούνταν ταυτόχρονα και από την ΕΥΠ.

Η Γιανάι δεν διώχθηκε ποινικά για την εμπλοκή της σε αυτή την υπόθεση, όμως τρεις αξιωματούχοι της Γκάνας καταδικάστηκαν για τη συμφωνία.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που το όνομά της συνδεόταν με την πολιτική εξουσία και τις υπηρεσίες ασφαλείας. Από την υπόθεση Μάνμπαρ, τη συμφωνία του Pegasus στην Γκάνα έως την υπόθεση 4000, η νέα πρέσβειρα φτάνει στην Αθήνα με βαρύ παρελθόν.

Δικαστικό θρίλερ

Το 1998 η δίκη του Ναχούμ Μάν-μπαρ θύμιζε μυθιστόρημα. Ο Ισραηλινός επιχειρηματίας είχε μόλις κριθεί ένοχος για την πώληση στο Ιράν υλικών και τεχνογνωσίας που συνδέονταν με την παραγωγή χημικών όπλων.

Λίγο προτού του επιβληθεί ποινή κάθειρξης 16 ετών όμως, η υπόθεση πήρε μια απροσδόκητη τροπή: στο επίκεντρο δεν βρέθηκε πλέον μόνο ο κατηγορούμενος, αλλά και μια νεαρή δικηγόρος της υπεράσπισής του, η Πνινάτ Γιανάι.

Η παρουσία της στην ομάδα έκρυβε εξαρχής μια επικίνδυνη σύμπτωση. Προτού εργαστεί για την υπεράσπιση του Μάνμπαρ η Γιανάι είχε ασκηθεί δίπλα στον Αμνόν Στράσνοβ, τον δικαστή που προήδρευε στη συγκεκριμένη δίκη.

Ο επικεφαλής συνήγορος Αμνόν Ζιχρόνι υποστήριξε ότι της είχε ζητηθεί ρητά να διακόψει κάθε επαφή μαζί του.

Εκείνη, σύμφωνα με την καταγγελία, όχι μόνο διατήρησε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Στράσνοβ, αλλά τον συνάντησε στο γραφείο του και, λίγες ημέρες πριν από την απόφαση, σε ξενοδοχείο της Ιερουσαλήμ.

Η Γιανάι αρνήθηκε ότι υπήρξε ερωτική σχέση ή ότι συζήτησε μαζί του στοιχεία της δίκης. Η υπόθεση όμως δεν σταματούσε στην έδρα. Ο Ζιχρόνι κατήγγειλε ακόμη ότι η Γιανάι διατηρούσε στενή σχέση με πράκτορα της ισραηλινής υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας, της Shin Bet, γνωστό με το ψευδώνυμο «Νιρ», ο οποίος ήταν επικεφαλής της ανακριτικής ομάδας στην υπόθεση Μάνμπαρ.

Διατύπωσε μάλιστα την υποψία ότι απόρρητες πληροφορίες της υπεράσπισης διοχετεύονταν προς τον άνθρωπο που καθοδηγούσε την έρευνα. Και ύστερα εμφανίστηκε το πρωθυπουργικό γραφείο.

Η Γιανάι συνδεόταν με τον Σάι Μπαζάκ, εκπρόσωπο του Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος, σύμφωνα με όσα αποδίδονταν στην ίδια, γνώριζε μήνες νωρίτερα ότι ο Μάνμπαρ θα καταδικαζόταν. Διατυπώθηκε ο ισχυρισμός ότι ο Νετανιάχου είχε επικοινωνήσει με τον δικαστή.

Οι εμπλεκόμενοι το διέψευσαν. Οι καταγγελίες προκάλεσαν έρευνα και αίτημα ακύρωσης της διαδικασίας. Η Γιανάι κατέθεσε χωρίς να θεωρείται ύποπτη. Η έρευνα δέχτηκε τελικά τη θέση της ότι δεν είχε μεταφέρει πληροφορίες, ενώ ο Στράσνοβ απαλλάχθηκε από κάθε ποινική υποψία.

Η σκιά ωστόσο είχε ήδη πέσει: τα όρια ανάμεσα στην υπεράσπιση, την έδρα, τις μυστικές υπηρεσίες και την πολιτική εξουσία είχαν γίνει επικίνδυνα δυσδιάκριτα.

Το Pegasus στην Γκάνα

Δεκέμβριος του 2015. Η Γκάνα πλησιάζει σε εκλογές και πίσω από δύο συμβάσεις που υπογράφονται την ίδια ημέρα στήνεται μια συμφωνία εκατομμυρίων για την απόκτηση ενός από τα ισχυρότερα εργαλεία παρακολούθησης στον κόσμο.

Επισήμως, το Pegasus της ισραηλινής NSO Group προορίζεται για την Εθνική Αρχή Επικοινωνιών της χώρας. Στην πράξη όμως η διαδρομή του θα οδηγήσει αλλού: σε μια μυστική κατοικία, σε ανθρώπους του κυβερνώντος κόμματος και τελικά στα τηλέφωνα της αντιπολίτευσης.

Το Pegasus δεν είναι ένα απλό πρόγραμμα υποκλοπών. Μπορεί να εισχωρήσει σε κινητά διαφορετικών λειτουργικών συστημάτων, να αντιγράψει μηνύματα, φωτογραφίες και στοιχεία τοποθεσίας αλλά και να ενεργοποιήσει το μικρόφωνο και την κάμερα χωρίς προειδοποίηση.

Ο άνθρωπος που κρατά τη συσκευή δεν βλέπει τίποτα. Το τηλέφωνό του όμως έχει ήδη μετατραπεί σε μηχανισμό παρακολούθησης που κουβαλά ο ίδιος παντού μαζί του. Σύμφωνα με έρευνα της εκπομπής του ισραηλινού Channel 13, η NSO συμφώνησε να προμηθεύσει το σύστημα αντί 5,5 εκατ. δολαρίων μέσω του τοπικού μεσάζοντα Τζορτζ Οπόνγκ.

Την ίδια ημέρα ο Οπόνγκ υπέγραψε δεύτερη σύμβαση με την αρμόδια αρχή της Γκάνας, αυτήν τη φορά για 8 εκατ. δολάρια. Η διαφορά των 2,5 εκατ. δολαρίων αποτελούσε την αμοιβή του μεσάζοντος και των συνεργατών του.

Ανάμεσά τους βρισκόταν και η Γιανάι. Οπως αποκάλυψε το Channel 13, η σημερινή πρέσβειρα του Ισραήλ στην Ελλάδα έλαβε 80.000 δολάρια για τη συμμετοχή της στη μεσολάβηση. Η Γιανάι δεν κατηγορήθηκε για ποινικό αδίκημα. Το όνομά της ωστόσο καταγράφεται στα έγγραφα μιας συμφωνίας που εξελίχθηκε σε σκάνδαλο πολιτικής κατασκοπείας και διασπάθισης δημόσιου χρήματος.

Το 2016 οκτώ εργαζόμενοι της NSO έφτασαν στην Γκάνα. Η είσοδός τους καταγράφηκε από τις κάμερες του αεροδρομίου. Εγκατέστησαν τον εξοπλισμό, εκπαίδευσαν τους αγοραστές στη λειτουργία του και πραγματοποίησαν δοκιμές σε κινητά τηλέφωνα.

Αρχικά, εκπρόσωπος της NSO δήλωσε στο ισραηλινό δίκτυο ότι η εταιρεία δεν είχε λειτουργήσει ποτέ σύστημα στην Γκάνα. Αργότερα η θέση της άλλαξε: παραδέχτηκε την εγκατάσταση και την εκπαίδευση, υποστηρίζοντας όμως ότι το Pegasus δεν ενεργοποιήθηκε επιχειρησιακά επειδή οι τεχνικοί της διαπίστωσαν ενδείξεις πιθανής καταχρηστικής χρήσης.

Το δίκτυο κατασκοπείας

Το καθοριστικό στοιχείο βρισκόταν στη διεύθυνση εγκατάστασης. Ο εξοπλισμός δεν παραδόθηκε στα επίσημα γραφεία της κρατικής αρχής που εμφανιζόταν ως αγοραστής και αναγραφόταν στην άδεια του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας. Εγκαταστάθηκε σε μια κατοικία κοντά στην ακτή, η οποία είχε παρουσιαστεί ως υπηρεσιακό παράρτημα.

Σύμφωνα με το Channel 13, το ακίνητο ανήκε στον τότε σύμβουλο εθνικής ασφάλειας, πολιτικό πρόσωπο κοντά στον πρόεδρο της χώρας. Απόρρητο πόρισμα της υπηρεσίας πληροφοριών της Γκάνας, το οποίο αποκάλυψε το ισραηλινό Μέσο, ανέφερε ότι το Pegasus αγοράστηκε πριν από τις εκλογές με στόχο την παρακολούθηση της αντιπολίτευσης.

Η χρηματοδότηση φέρεται να προήλθε τόσο από το υπουργείο Επικοινωνιών όσο και από ιδιώτες δωρητές του κυβερνώντος κόμματος. Η συμφωνία κατέρρευσε μερικούς μήνες αργότερα, όταν ξέσπασε οικονομική διαμάχη με τον μεσάζοντα.

Μετά την εκλογική ήττα της κυβέρνησης, ο εξοπλισμός εντοπίστηκε και μεταφέρθηκε στις εγκαταστάσεις της υπηρεσίας πληροφοριών.

Το 2020 τρεις πρώην υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης πέντε και έξι ετών, καθώς το δικαστήριο έκρινε ότι η συναλλαγή προκάλεσε ζημία τεσσάρων εκατ. δολαρίων στο δημόσιο.

Στο Ισραήλ, αντίθετα, καμιά υπηρεσία δεν αναλάμβανε την έρευνα της υπόθεσης. Τον Μάιο του 2026 έκλεισε χωρίς ποινική διερεύνηση των Ισραηλινών που συμμετείχαν στη συμφωνία.

Και λίγους μήνες αργότερα μία από τις αμειβόμενες μεσάζουσες εκείνης της συναλλαγής έφτασε στην Αθήνα ως πρέσβειρα σε μια χώρα που γνωρίζει ήδη πολύ καλά τι σημαίνει ένα κινητό να μετατρέπεται σε κατάσκοπο.

Τα δύο λογισμικά

Η υπόθεση της Γκάνας μάς ενδιαφέρει όχι μόνο επειδή σε αυτήν εμφανίζεται το όνομα της νέας πρέσβειρας, αλλά επειδή αποτελεί ένα προηγούμενο που μοιάζει ανησυχητικά οικείο στην Ελλάδα. Δεν πρόκειται για το ίδιο λογισμικό ούτε για την ίδια εταιρεία. Πρόκειται όμως για δύο παρακλάδια της ίδιας βιομηχανίας ψηφιακής κατασκοπείας που αναπτύχθηκε από πρώην στελέχη των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2010 εταιρείες όπως η NSO παρουσίαζαν τα προϊόντα τους ως όπλα απέναντι στην τρομοκρατία και στο οργανωμένο έγκλημα. Σύντομα το Pegasus άρχισε να εντοπίζεται στα τηλέφωνα πολιτικών, δημοσιογράφων, ακτιβιστών και αντιφρονούντων.

Οι τεχνικές των ισραηλινών μονάδων ηλεκτρονικής κατασκοπείας είχαν περάσει πλέον στην ιδιωτική αγορά και προσφέρονταν ως υπηρεσία σε κυβερνήσεις και μηχανισμούς εξουσίας.

Σε αυτό το περιβάλλον αναδείχτηκε ο Ταλ Ντίλιαν, πρώην στέλεχος της επίλεκτης Sayeret Matkal και της απόρρητης τεχνολογικής μονάδας της ισραηλινής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών Unit 81.

Τον Νοέμβριο του 2019 εταιρικό όχημα γεμάτο εξοπλισμό παρακολούθησης βρέθηκε στο επίκεντρο έρευνας στην Κύπρο έπειτα από καταγγελίες για παράνομη συλλογή δεδομένων. Λίγο αργότερα, τον Μάρτιο του 2020, ιδρύθηκε στην Αθήνα η Intellexa ΑΕ, εταιρεία συνδεδεμένη με τον Ντίλιαν και το Predator.

Όπως αποκάλυψε το Documento το 2022, το ελληνικό σκάνδαλο ήρθε στο φως όταν το Predator εντοπίστηκε σε κινητά δημοσιογράφων και πολιτικών, ορισμένοι από τους οποίους βρίσκονταν παράλληλα υπό νόμιμη επισύνδεση της ΕΥΠ, ενώ το Μέγαρο Μαξίμου αρνήθηκε ότι κρατική υπηρεσία χρησιμοποίησε το λογισμικό.

Γι’ αυτό η Γκάνα δεν είναι μια μακρινή ιστορία. Η νέα πρέσβειρα στην Αθήνα είχε αμειφθεί ως μεσάζουσα σε μια συμφωνία κατασκοπευτικού λογισμικού, ενώ αναλαμβάνει καθήκοντα σε μια χώρα που κλείνει τη μια έρευνα μετά την άλλη ώστε να μην εντοπιστεί τελικά ποτέ ποιος βρισκόταν πίσω από τις δικές της ψηφιακές παρακολουθήσεις.

Η υπόθεση 4000

Οι διαδρομές της Γιανάι δεν περιορίστηκαν στις υπηρεσίες ασφαλείας και στα κατασκοπευτικά λογισμικά. Το όνομά της εμφανίστηκε και στην υπόθεση 4000, μία από τις σοβαρότερες υποθέσεις διαφθοράς που αντιμετωπίζει ο Μπ. Νετανιάχου.

Σύμφωνα με την εισαγγελία, ο Νετανιάχου ως πρωθυπουργός και υπουργός Επικοινωνιών προώθησε αποφάσεις που απέφεραν σημαντικά οικονομικά οφέλη στην Bezeq, τον μεγαλύτερο τηλεπικοινωνιακό όμιλο του Ισραήλ.

Ως αντάλλαγμα, ο μεγαλομέτοχος της εταιρείας Σαούλ Ελόβιτς φέρεται να παρενέβαινε στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα Walla, την οποία επίσης έλεγχε, ώστε να εξασφαλίζει ευνοϊκότερη κάλυψη για τον πρωθυπουργό και την οικογένειά του. Ανάμεσα στις δύο πλευρές βρέθηκε ο επιχειρηματίας Ζέεβ Ρουμπινστάιν.

Επειδή διατηρούσε σχέσεις τόσο με την οικογένεια Νετανιάχου όσο και με τον Ελόβιτς, οι αρχές τον θεώρησαν βασικό ενδιάμεσο. Φερόταν να μεταφέρει στο Walla αιτήματα για αλλαγή ή αφαίρεση αρνητικών δημοσιευμάτων και προς το περιβάλλον του Νετανιάχου μηνύματα σχετικά με τα επιχειρηματικά συμφέροντα του Ελόβιτς. Βρέθηκε αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο δίωξης για συνέργεια σε δωροδοκία.

Την υπεράσπισή του ανέλαβε η Πνινάτ Γιανάι. Στην ακρόαση του 2019 υποστήριξε ότι ο Ρουμπινστάιν δεν ενεργούσε κατόπιν εντολής του πρωθυπουργού και ότι οι παρεμβάσεις για τα δημοσιεύματα προέρχονταν κυρίως από τη Σάρα Νετανιάχου. Τον Δεκέμβριο του 2020 η υπόθεση έκλεισε χωρίς να ασκηθεί δίωξη.

Η απάντηση της Πρεσβείας

«Η δημοσίευση της Documento επιδιώκει σκόπιμα να παραπλανήσει τους αναγνώστες της μέσω υπαινιγμών και αυθαίρετων συσχετισμών, δημιουργώντας την ψευδή εντύπωση ότι απολύτως νόμιμη νομική εργασία, η οποία πραγματοποιήθηκε από ένα επιτυχημένο δικηγορικό γραφείο του οποίου στο παρελθόν ηγείτο η Πρέσβης, συνδέεται με οποιονδήποτε τρόπο με άλλα ζητήματα που αναφέρονται στο δημοσίευμα.

Όλες οι νομικές υπηρεσίες που παρείχε το γραφείο πραγματοποιήθηκαν πάντοτε και χωρίς καμία εξαίρεση σύμφωνα με τον νόμο, τις απαιτούμενες εγκρίσεις και τις επαγγελματικές υποχρεώσεις που διέπουν την άσκηση της δικηγορίας.

Στην πραγματικότητα, πέρα από αβάσιμους ισχυρισμούς που επιχειρούν να συνδέσουν με το ζόρι ζητήματα τα οποία δεν έχουν καμία απολύτως σχέση μεταξύ τους — παραπλανώντας σκόπιμα τους αναγνώστες — το δημοσίευμα δεν περιέχει ούτε ένα τεκμηριωμένο γεγονός που να στηρίζει οποιονδήποτε υπαινιγμό περί αντικανονικής ή παράτυπης συμπεριφοράς.

Αντιθέτως, η ίδια η εφημερίδα παραδέχεται ότι ουδέποτε διατυπώθηκε οποιαδήποτε κατηγορία εναντίον οποιουδήποτε από την ισραηλινή πλευρά — ούτε εναντίον του πελάτη του δικηγορικού γραφείου και, ασφαλώς, ούτε εναντίον των δικηγόρων που τον εκπροσώπησαν — είτε στο Ισραήλ είτε οπουδήποτε αλλού. Ούτε καν εναντίον της εταιρείας κυβερνοτεχνολογίας που αναφέρεται στο δημοσίευμα και η οποία, είναι σημαντικό να διευκρινιστεί, ουδέποτε εκπροσωπήθηκε από το δικηγορικό γραφείο.

Το νομικό σύστημα του Ισραήλ είναι ισχυρό και εξαιρετικά αυστηρό. Εάν υπήρχε έστω και η παραμικρή ένδειξη παρατυπίας, αυτό θα είχε αποτυπωθεί στις σχετικές διαδικασίες.

Ο λόγος είναι πολύ απλός: όλα έγιναν νόμιμα, ορθά και με όλες τις απαιτούμενες κανονιστικές εγκρίσεις.

Η εφημερίδα επιχειρεί να συνδέσει με το ζόρι εντελώς διαφορετικές υποθέσεις, που αφορούν διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικές χώρες και γεγονότα που συνέβησαν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σε μια παράλογη προσπάθεια να τα παρουσιάσει ως συνδεόμενα μεταξύ τους.

Παράλληλα, παρουσιάζει σαφείς ανακρίβειες, επιχειρώντας να οδηγήσει τους αναγνώστες σε συμπεράσματα που υποτιμούν την κρίση και τη νοημοσύνη τους και τα οποία όχι μόνο στερούνται οποιασδήποτε πραγματικής βάσης, αλλά έρχονται σε αντίθεση με τα ίδια τα γεγονότα.

Είναι εμφανές ότι η δημοσίευση υποκινείται από μια ακραία ατζέντα, όπως άλλωστε καταδεικνύει και ο προκλητικός και ψευδής τίτλος της.

Αντί να παρουσιάζει γεγονότα, το δημοσίευμα επιχειρεί να κατασκευάσει ένα αφήγημα και να οδηγήσει τους αναγνώστες στην πεποίθηση ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ των επιμέρους υποθέσεων. Πολύ απλά, τέτοια σύνδεση δεν υπάρχει.

Ιδιαίτερα σοβαρό είναι το γεγονός ότι, πριν από τη δημοσίευση, η εφημερίδα δεν επικοινώνησε μαζί μας προκειμένου να ζητήσει την απάντησή μας.

Όταν δημοσιεύονται ισχυρισμοί, η παροχή μιας δίκαιης δυνατότητας απάντησης δεν αποτελεί απλώς θεμελιώδη δημοσιογραφική υποχρέωση σε ολόκληρο τον κόσμο και βασικό κανόνα της δημοσιογραφικής δεοντολογίας — αποτελεί επίσης την απλούστερη δοκιμασία της προθυμίας κάποιου να αντιμετωπίσει τα πραγματικά γεγονότα.

Τα γεγονότα δεν φοβούνται την απάντηση. Εσείς επιλέξατε να μη μας προσεγγίσετε και να μη ζητήσετε τη δική μας.

Το δικηγορικό γραφείο, του οποίου ηγείτο η Πρέσβης, ήταν ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο γραφείο που εκπροσωπούσε πελάτες σε ένα ευρύ φάσμα σύνθετων υποθέσεων υψηλού δημόσιου ενδιαφέροντος. Μεταξύ άλλων, το γραφείο εκπροσώπησε πελάτη σε σχέση με την Υπόθεση 4000. Μετά τη διαδικασία ακρόασης πριν από την άσκηση ποινικής δίωξης, αποφασίστηκε να μην ασκηθεί δίωξη κατά του συγκεκριμένου πελάτη.

Η επαγγελματική επιτυχία δεν αποτελεί λόγο δυσφήμησης.

Οι ισχυρισμοί που αφορούν γεγονότα τα οποία ανάγονται σχεδόν τρεις δεκαετίες πίσω και σχετίζονται με μια υποτιθέμενη απόπειρα να πληγεί το δικαστήριο, αποδείχθηκαν γελοίοι και εξαιρετικά αμήχανοι. Αυτό αποτυπώθηκε και σε δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες εξέφρασαν την έντονη αποδοκιμασία τους για αυτή την παράλογη και κατασκευασμένη ιστορία. Πρόκειται για γεγονότα που είναι ευρέως γνωστά. Παρ’ όλα αυτά, αυτό δεν σας εμπόδισε να τα επαναφέρετε σχεδόν 30 χρόνια αργότερα, χωρίς να παρουσιάσετε στους αναγνώστες σας ολόκληρη και ακριβή την αλήθεια.

Η προσπάθεια να ληφθεί αυτού του είδους η νόμιμη και επαγγελματική νομική εκπροσώπηση και να συνδεθεί με εντελώς διαφορετικά ζητήματα — τα οποία δεν σχετίζονται μαζί της ούτε ως προς τα γεγονότα, ούτε ως προς την ουσία, ούτε ως προς τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, ούτε ως προς τη χρονική ακολουθία — αποτελεί μέρος της ατζέντας σας απέναντι σε συγκεκριμένα πρόσωπα και φορείς. Είναι παραπλανητική, αβάσιμη και εξαιρετικά λυπηρή.

Τα τεκμηριωμένα γεγονότα δεν φοβούνται την απάντηση. Οι υπαινιγμοί και οι τεχνητές συνδέσεις, που υπαγορεύονται από μια ακραία και συστηματική ατζέντα, δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τα γεγονότα.

Οι ανακρίβειες, οι ισχυρισμοί και οι παραπλανητικοί υπαινιγμοί που δημοσιεύθηκαν στο άρθρο θα απαντηθούν πλήρως».

Πηγή: Documento

Βίβιαν Ευθυμιοπούλου: πελώριες οι ευθύνες του ανίκανου ακροδεξιού Πλεύρη αλλά και του Μητσοτάκη που τον ανέχεται για την τρισάθλια διαχείριση τυ Μεταναστευτικού

 

Δεν είναι ιδεολογία, είναι ανικανότητα

Ο Υπουργός Μετανάστευσης προσπαθεί να μασκαρέψει την ανικανότητά του σε ιδεολογία ενώ οι «ευρωπαϊστές κεντρώοι» βαφτίζουν τη σιωπή τους για αίσχη της χώρας στο Μεταναστευτικό «ρεαλισμό».

• ΒΙΒΙΑΝ ΕΥΘΥΜΙΟΠΟΥΛΟΥ 
• news247.gr
• 28 Αυγούστου 2026

Η επιστολή-έκκληση των 300 μεταναστών που κρατούνται έγκλειστοι στη δομή της Σιντικής Σερρών, θα έπρεπε να έχει ανεβάσει, κυριολεκτικά, στα κάγκελα όλο το «Μένουμε Ευρώπη».

Όλους εμάς που επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, συνεπείς προς την προσήλωση μας στις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες είχαμε ξεσηκωθεί για το αίσχος της Μόριας αλλά και της Ειδομένης. Κι όμως. Aπόλυτη, σοκαριστική, σιωπή.

Οι κρατούμενοι στη δομή της Σιντικής είχαν μεταφερθεί στο συγκεκριμένο κέντρο από την Κρήτη προκειμένου να καταγραφεί το αίτημα τους για τη χορήγηση πολιτικού ασύλου.

Οι πρώτοι που ενημέρωσαν την κοινή γνώμη για τις συνθήκες διαβίωσης που θυμίζουν στρατόπεδο συγκέντρωσης, ήταν οι τοπικές αστυνομικές αρχές και όχι κάποιοι «έξαλλοι δικαιωματιστές».

Οι αστυνομικές αρχές ήταν που προειδοποίησαν ότι η εξέγερση των ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες που δεν αρμόζουν ούτε σε ζώα ήταν αναπόφευκτη και ότι κινδύνευαν και οι ίδιοι.

Παρ’όλα αυτά, όπως επισημαίνει σε σχόλιο του στο fb ο πάντα μετριοπαθής, νηφάλιος και βαθύς γνώστης του μεταναστευτικού Βασίλης Χρονόπουλος, ο υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης που ποζάρει και ως «φίλος των αστυνομικών» τους αγνόησε επιδεικτικά, εκθέτοντας τους σε μεγάλο κίνδυνο.

Έχει απόλυτο δίκιο ο κ.Χρονόπουλος: ο υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης δεν είναι «δεξιός ιδεολόγος κατά της Μετανάστευσης», είναι απλώς ανίκανος.

Χαρακτηριστικό τεκμήριο της ανικανότητας και της πολιτικής του δειλίας είναι ότι δεν τόλμησε να φτιάξει κατάλληλη δομή μεταναστών στην Κρήτη, γιατί φοβάται τους πολιτικά πανίσχυρους τοπικούς «φυλαρχους» (κάποιοι από αυτούς ποζάρουν κι ως φιλελεύθεροι ενώ οι πιο θρασείς ως πολιτικοί κληρονόμοι του Ελευθερίου Βενιζέλου) που με πρόσχημα, αυτή τη φορά τον Τουρισμό, συνεχίζουν να πολιτεύονται ωσάν το νησί να είναι ανεξάρτητο κράτος ενώ είναι απλώς ανεξέλεγκτο.

Αντί κατασκευής κατάλληλων δομών στην Κρήτη και αλλού, ο κ.Πλεύρης επικοινωνεί ότι σχεδιάζει μαζί με «ευρωπαίους» εταίρους στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών στην Ουγκάντα ενώ ζητάει προσχηματικά από τους πολίτες να του υποδείξουν λύσεις για όσους δεν λαμβάνουν άσυλο θεωρώντας δεδομένο ότι οι Ελληνες ανέχονται τη λειτουργία ακατάλληλων δομών στις οποίες φτωχοί άνθρωποι κρατούνται σε άθλιες συνθήκες.

Κι όλα αυτά μένουν ασχολίαστα στη χώρα που μεταπολεμικά, έζησε ένα μεγάλο κύμα μετανάστευσης Ελλήνων στο εξωτερικό ενώ κατά τη Χούντα ουκ ολίγοι, με πρώτη την οικογένεια του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, βρήκαν καταφύγιο ως πολιτικοί πρόσφυγες σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός είχε θυμίσει από το βήμα της Βουλής ότι κατά τη διάρκεια της Χούντας ήταν πολιτικός πρόσφυγας ενώ ως βρέφος είχε βρεθεί στη συνθήκη της πολιτικής κράτησης.

Ο Υπουργός Μετανάστευσης προσπαθεί να μασκαρέψει την ανικανότητά του σε ιδεολογία ενώ οι «ευρωπαϊστές κεντρώοι» βαφτίζουν τη σιωπή τους για αίσχη της χώρας στο Μεταναστευτικό «ρεαλισμό», τη στιγμή που η Ελλάδα δεν είναι πλέον πτωχευμένη, ούτε «το μαύρο πρόβατο» της ΕΕ όπως ήταν επί Τσίπρα και ο Πρωθυπουργός, σύμφωνα με τους παιάνες που συνθέτουν στα φιλοκυβερνητικά σάιτ οι πραιτωριανοί, πρωταγωνιστεί στα ευρωπαϊκά πράγματα και θα μπορούσε να επιβάλλει τις ιδέες που μας λέει ότι πιστεύει ή έστω να τις υπερασπιστεί.

Υπάρχει όμως και κάτι που λέγεται «Ποιητική Δικαιοσύνη». Στοιχηματίζω ότι ο κ.Θάνος Πλεύρης θα δυσκολευτεί πολύ να επανεκλεγεί βουλευτής στην Α’ Περιφέρεια της Αθήνας και ο λόγος θα είναι η ανικανότητά του στη διαχείριση του χαρτοφυλακίου που έχει αναλάβει, ένα χαρτοφυλάκιο που για τη Δεξιά θεωρείται προνομιακό.

Ο κ.Πλεύρης βρέθηκε στη Νέα Δημοκρατίας μόλις χθες, δεν τη γνωρίζει, γι αυτό και πιστεύει ότι μπορεί να ξεγελάσει τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του κόμματος με υποσχέσεις περί… Ουγκάντας.

Όσο για τους «κεντρώους ευρωπαϊστές»; Αυτοί καλύτερα να αρχίσουν να ψάχνουν από τώρα επιχειρήματα για να μας δικαιολογήσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη όταν θα τον δούμε να συγκυβερνά με τον Βελόπουλο.

Αν υποθέσουμε ότι Βελόπουλος θα το δεχτεί. Βλέπετε, οι ανοιχτά δηλωμένοι ακροδεξιοί, συχνά, είναι πιο συνεπείς στις διακηρύξεις τους από αυτούς που είναι μασκαρεμένοι σε κεντρώους.

Πιστεύοντας στην ατελή φύση του ανθρώπου κι όχι στην ψυχρή αποτελεσματικότητα της τεχνητής νοημοσύνης

 

Πόσο χωράει η ανθρώπινη δημιουργικότητα στην τεχνητή νοημοσύνη; (του Μιχάλη Μακρόπουλου)

του Μιχάλη Μακρόπουλου (*). 

oanagnostis.gr

Όταν γράφεις εξυπακούεται, αλλά κι όταν μεταφράζεις ακόμα, παίρνεις μύριες αποφάσεις που ’ναι μικρά καπρίτσια, παραξενιές της στιγμής, λέξεις και φράσεις που σου ’χουνε γίνει ασυναίσθητα εμμονή ώσπου να έρθουν άλλες στη θέση τους· μικρά ίχνη που αφήνει κάθε στιγμή πίσω του ένας άνθρωπος, ένας ανθρώπινος νους, άλλοτε κουρασμένος κι άλλοτε διαυγής, σκοτισμένος, ανάλαφρος, κεφάτος ή τυραννισμένος από αρρώστια ꟷ κι έτσι χρωματίζεται το έργο του ανθρώπου απ’ τον άνθρωπο, που ’χει την εξής παραδοξότητα: να είναι συνεχώς ο εαυτός του και να μην είναι ποτέ ακριβώς αυτός. Γιατί, ποιος είναι;

Αν η Βιρτζίνια Γουλφ έγραφε ακόμα κάτι, θα ’ταν αυτό το κάτι Γουλφ, και συνάμα κάτι άλλο πάντα, που θα ’ταν αυτή η ίδια αλλά σ’ όλες τις διαφορετικές στιγμές που έσκυβε για να πλάσει την κάθε φράση. Η μαγεία θα ήταν σ’ αυτήν την ομοιότητα που ’ναι για τον άνθρωπο το αποτύπωμά του απαράλλαχτο σαν του δαχτύλου του· και συνάμα στη διαφορά μες στην ομοιότητα, που στον άνθρωπο είναι όλοι οι μύριοι άνθρωποι που ’ναι ο εαυτός του. Σκύβεις πάνω από το έργο του ανθρώπου, και μαθαίνεις να τον εκτιμάς όχι μονάχα απ’ ό,τι πέτυχε, μα κι απ’ ό,τι δεν πέτυχε. Κι είναι και η εξής παραξενιά: ό,τι έχει κάποτε πετύχει στην εντέλεια (υπάρχει αυτή η «εντέλεια»;) μπορεί γι’ αυτό να είναι και λιγότερο ενδιαφέρον απ’ αυτό που στις ατέλειές του φανερώνει όλη την προσπάθεια. Δεν υπάρχει ύφος ολόιδιο με της Γουλφ· υπάρχουν οι παραλλαγές ενός ύφους που κάθε χωριστή στιγμή είναι ίδια και διαφορετική η Γουλφ. Πετυχημένη σ’ ό,τι δεν πέτυχε. Πετυχημένη, γιατί σίγουρα ποτέ δεν το πέτυχε ολότελα.

Είναι μήπως καιρός να πιστέψουμε στον άνθρωπο πιστεύοντας στην ατέλειά του, και να πάψουμε την ανόητη κουβέντα για το πόσο θα μπορούσε να τον υποκαταστήσει με την ψυχρή της αποτελεσματικότητα η τεχνητή νοημοσύνη;

 

(*) Ο Μιχάλης Μακρόπουλος είναι συγγραφέας

ΕΡΕΥΝΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΟΤΙ ΤΑ ΔΥΤΙΚΑ ΜΜΕ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ (ανατριχιαστικά ντοκουμέντα)

 

Κρις Χέτζες* / Πώς τα μέσα ενημέρωσης «πουλούν» τη γενοκτονία

tvxs.gr

14–18 λεπτά

---

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης κατασκευάζουν τη συναίνεση στη γενοκτονία.

Κανονικοποιούν τη μακρά στρατιωτική κατοχή δεκαετιών και το απαρτχάιντ του Ισραήλ, εξαφανίζουν από το κάδρο τις κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, αναπαράγουν τον μύθο του Ισραήλ ως μόνιμου θύματος και συστηματικά υπονομεύουν, απαξιώνουν ή δαιμονοποιούν το έργο των Παλαιστινίων δημοσιογράφων στη Γάζα.

Τουλάχιστον 220 Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης σκοτώθηκαν από το Ισραήλ μεταξύ της 7ης Οκτωβρίου 2023 και του Αυγούστου του 2025.

Την ίδια στιγμή, τα μεγάλα δυτικά μέσα αποδέχονται πειθήνια τη σκληρή ισραηλινή λογοκρισία, περιορίζονται σε χλιαρές επιστολές διαμαρτυρίας για την απαγόρευση εισόδου ξένων δημοσιογράφων στη Γάζα και αναπαράγουν ισραηλινά ψεύδη, από τις ιστορίες για αποκεφαλισμένα βρέφη μέχρι τους ισχυρισμούς περί μαζικών σεξουαλικών επιθέσεων εναντίον Ισραηλινών γυναικών στις 7 Οκτωβρίου.

Όταν γράφουν για τη Γάζα, τα ρήματα μπαίνουν στην παθητική φωνή. Το υποκείμενο εξαφανίζεται. Κανείς δεν ευθύνεται. Οι άνθρωποι απλώς «σκοτώνονται», τα κτίρια «καταστρέφονται», οι εκρήξεις «αφήνουν θύματα».

Η γενοκτονία παρουσιάζεται περίπου σαν φυσική καταστροφή, σαν σεισμός ή τσουνάμι. Εκφράσεις όπως «κύκλος βίας» και «συγκρούσεις» θολώνουν και παραποιούν την πραγματικότητα.

Ο Τζορτζ Όργουελ είχε προειδοποιήσει: Αν η σκέψη διαφθείρει τη γλώσσα, η γλώσσα μπορεί επίσης να διαφθείρει τη σκέψη.

Οι λέξεις που εξαφανίζονται

Όροι όπως «γενοκτονία», «θηριωδία», «εθνοκάθαρση» και «κατεχόμενα εδάφη» εξαφανίζονται ως διά μαγείας από τα δημοσιεύματα για τους Παλαιστινίους.

Αντίθετα, η παλαιστινιακή αντίσταση περιγράφεται συστηματικά ως «άγρια» και «βάρβαρη».

Στους New York Times, δημοσιογράφοι έχουν λάβει οδηγίες να αποφεύγουν λέξεις όπως «Παλαιστίνη», «γενοκτονία», «μακελειό», «προσφυγικός καταυλισμός», «σφαγή» και «μαζική δολοφονία» όταν αναφέρονται στους Παλαιστινίους.

Η γλώσσα μετατρέπεται σε εργαλείο συγκάλυψης.

Οι μαζικοί βομβαρδισμοί βαφτίζονται «χειρουργικά αεροπορικά πλήγματα».

Η χρήση της πείνας ως όπλου γίνεται «έλλειψη τροφίμων».

Η δολοφονία άοπλων πολιτών, ακόμη και παιδιών, γίνεται «σύγκρουση».

Οι οχυρωμένοι εποικισμοί στους λόφους μετατρέπονται σε «γειτονιές».

Η εξωδικαστική εκτέλεση ενός δημοσιογράφου ή ενός γιατρού αποδίδεται απλώς με τη λέξη «πέθανε».

Η ίδια η γενοκτονία ονομάζεται «πόλεμος Ισραήλ – Χαμάς» και δικαιολογείται ως «αυτοάμυνα», στο πλαίσιο της αδιάκοπης επανάληψης περί του «δικαιώματος του Ισραήλ να υπερασπιστεί τον εαυτό του».

Όταν σχολεία, νοσοκομεία, κλινικές, ασθενοφόρα, τζαμιά, εκκλησίες και άλλες πολιτικές υποδομές ισοπεδώνονται, παρουσιάζονται ως «κέντρα διοίκησης της Χαμάς» ή ως στόχοι επειδή η Χαμάς «χρησιμοποιεί αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες».

Το ίδιο το Ισραήλ χρησιμοποιεί επανειλημμένα Παλαιστινίους ως ανθρώπινες ασπίδες, δένοντας κρατούμενους και αναγκάζοντάς τους να μπαίνουν πρώτοι σε κτίρια και σήραγγες που μπορεί να είναι παγιδευμένα, πριν ακολουθήσουν οι Ισραηλινοί στρατιώτες.

«Όμηροι» οι Ισραηλινοί, «κρατούμενοι» οι Παλαιστίνιοι

Όταν Ισραηλινοί κρατούνται από τη Χαμάς, χαρακτηρίζονται «όμηροι», ακόμη και όταν υπηρετούν στον στρατό.

Όταν Παλαιστίνιοι – ανάμεσά τους παιδιά – κρατούνται χωρίς κατηγορίες ή δίκη και εξαφανίζονται σε ισραηλινά κέντρα κράτησης, όπου τα βασανιστήρια είναι ευρέως διαδεδομένα και συστηματικά, χαρακτηρίζονται «κρατούμενοι» ή «φυλακισμένοι».

Πυραυλικά πλήγματα σε νοσοκομεία ή καταυλισμούς σκηνών αποδίδονται αρχικά σε παλαιστινιακές ένοπλες οργανώσεις που υποτίθεται ότι εκτόξευσαν πυραύλους οι οποίοι ξέφυγαν από την πορεία τους.

Όταν το Ισραήλ τελικά παραδέχεται ότι πραγματοποίησε το χτύπημα – κάτι που συμβαίνει σπάνια – τότε πρόκειται για «τραγικό λάθος».

Οι πολιτικοί θεσμοί της Γάζας χαρακτηρίζονται «ελεγχόμενοι από τη Χαμάς», ώστε όλα όσα αναφέρουν να αντιμετωπίζονται εκ προοιμίου με δυσπιστία.

Οι New York Times συνοδεύουν συστηματικά τις ανακοινώσεις του υπουργείου Υγείας της Γάζας με τη διευκρίνιση ότι «δεν διακρίνει μεταξύ αμάχων και μαχητών», θολώνοντας έτσι την πραγματικότητα της σφαγής δεκάδων χιλιάδων αμάχων.

Το αποτέλεσμα είναι μερικές από τις πιο στρεβλές και δυσκίνητες διατυπώσεις στην ιστορία της δημοσιογραφίας.

Στις 5 Νοεμβρίου 2023, οι New York Times δημοσίευσαν τον τίτλο: Εκρήξεις που οι κάτοικοι της Γάζας λένε ότι ήταν αεροπορική επιδρομή αφήνουν πολλούς τραυματίες σε πυκνοκατοικημένη περιοχή.

Όταν σκοτώνονται δημοσιογράφοι, αναπαράγεται η ισραηλινή εκδοχή

Όταν οι δημοσιογράφοι του Middle East Eye Μοχάμεντ Σαλάμα και Αχμέντ Αμπού Αζίζ, ο φωτορεπόρτερ του Reuters Χουσάμ αλ Μάσρι και οι ελεύθεροι συνεργάτες Μοάζ Αμπού Τάχα και Μαριάμ Ντάγκα σκοτώθηκαν σε διπλό χτύπημα στο Ιατρικό Συγκρότημα Νάσερ, τα δυτικά πρακτορεία επέλεξαν να μεταφέρουν αυτούσιο τον ισραηλινό ισχυρισμό.

Το Associated Press έγραψε: «Ο ισραηλινός στρατός λέει ότι τα πλήγματα στο νοσοκομείο της Γάζας είχαν στόχο αυτό που χαρακτηρίζει κάμερα της Χαμάς».

Το CNN μετέδωσε: «Ο IDF ισχυρίζεται ότι το πλήγμα στο νοσοκομείο είχε στόχο κάμερα της Χαμάς».

Η κάμερα ανήκε στο Reuters, το οποίο δήλωσε ότι το Ισραήλ γνώριζε πολύ καλά πως το πρακτορείο πραγματοποιούσε λήψεις από το νοσοκομείο.

Όταν ο ανταποκριτής του Al Jazeera Άνας αλ Σαρίφ και τρεις ακόμη δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν στις 10 Αυγούστου μέσα στη δημοσιογραφική τους σκηνή, κοντά στο νοσοκομείο Αλ Σίφα, το Reuters τιτλοφόρησε την είδηση: «Το Ισραήλ σκοτώνει δημοσιογράφο του Al Jazeera που λέει ότι ήταν ηγέτης της Χαμάς».

Ο αλ Σαρίφ είχε συμμετάσχει σε δημοσιογραφική ομάδα του Reuters που τιμήθηκε με Πούλιτζερ το 2024.

Η γερμανική Bild ήταν ακόμη πιο ωμή: «Τρομοκράτης μεταμφιεσμένος σε δημοσιογράφο σκοτώθηκε στη Γάζα».

Η «εύθραυστη εκεχειρία»

Η Ασάλ Ραντ, στο βιβλίο της Don’t Say Palestine: How the Media Manufactured Consent for Genocide, περιγράφει πώς η δημοσιογραφική γλώσσα έφτασε στο σημείο να αλλοιώνει το ίδιο το νόημα των λέξεων.

Οι επανειλημμένες παραβιάσεις της εκεχειρίας από το Ισραήλ δεν περιγράφονταν ως παραβιάσεις. Οι επιθέσεις παρουσιάζονταν ως «δοκιμασίες» ή «προκλήσεις» για μια «εύθραυστη κατάπαυση του πυρός».

Παλαιστίνιοι εξακολουθούσαν να σκοτώνονται στη διάρκεια μιας υποτιθέμενης εκεχειρίας. Η ανθρωπιστική βοήθεια δεν έφτανε ούτε στα συμφωνημένα επίπεδα ούτε σε εκείνα που απαιτούνταν για την επιβίωση του πληθυσμού.

Κι όμως, η δυτική δημοσιογραφία συνέχιζε να μιλά για έναν πόλεμο με μια «εύθραυστη εκεχειρία».

Οι λέξεις έχουν σημασία επειδή δικαιολογούν πράξεις.

Αν δεν υπάρχει γενοκτονία, αλλά ένας πόλεμος αυτοάμυνας, τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι του Ισραήλ μπορούν να συνεχίσουν να παρέχουν δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτική βοήθεια.

Αν ο πόλεμος «ξεκίνησε» στις 7 Οκτωβρίου, τότε η ισοπέδωση της Γάζας και η μαζική σφαγή μπορούν να παρουσιαστούν ως θλιβερή αλλά αναπόφευκτη συνέπεια της επίθεσης της Χαμάς.

Η γλώσσα της εξουσίας

Αυτή ακριβώς είναι η διαφθορά της γλώσσας για την οποία έγραφε ο Όργουελ.

Οι πολιτικές πράξεις που είναι πολύ ωμές και πολύ αποκρουστικές για να υπερασπιστούν ανοιχτά χρειάζονται ευφημισμούς, αοριστίες και διοικητικές διατυπώσεις.

Ανυπεράσπιστα χωριά βομβαρδίζονται, οι κάτοικοί τους εκδιώκονται, τα ζώα σκοτώνονται και τα σπίτια πυρπολούνται – αυτό ονομάζεται «ειρήνευση».

Εκατομμύρια άνθρωποι χάνουν τη γη τους και παίρνουν τον δρόμο με όσα μπορούν να κουβαλήσουν – αυτό ονομάζεται «μεταφορά πληθυσμού» ή «διόρθωση συνόρων».

Άνθρωποι φυλακίζονται επί χρόνια χωρίς δίκη ή εκτελούνται – αυτό βαφτίζεται «εξάλειψη αναξιόπιστων στοιχείων».

Η ίδια διαδικασία βρίσκεται σε πλήρη λειτουργία σήμερα στη Γάζα.

12.000 άρθρα και 5.000 τηλεοπτικά ρεπορτάζ

Ο Άνταμ Τζόνσον, στο βιβλίο του How to Sell a Genocide: The Media’s Complicity in the Destruction of Gaza, ανέλυσε περισσότερα από 12.000 άρθρα των New York Times, της Washington Post, του CNN, του Politico, του Axios, της USA Today και του Associated Press, καθώς και περίπου 5.000 τηλεοπτικά αποσπάσματα από CNN και MSNBC.

Η έρευνά του αποτελεί συντριπτικό κατηγορητήριο για τον ρόλο των λεγόμενων φιλελεύθερων μέσων στην αιτιολόγηση της γενοκτονίας.[........]

Κρις Χέτζες / Πώς τα μέσα ενημέρωσης «πουλούν» τη γενοκτονίαα

 

____________

* Ο Christopher Lynn Hedges είναι Αμερικανός δημοσιογράφος, συγγραφέας, σχολιαστής και Πρεσβυτεριανός ιερέας. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, ο Hedges εργάστηκε ως ανεξάρτητος πολεμικός ανταποκριτής στην Κεντρική Αμερική για το The Christian Science Monitor, το NPR και το The Dallas Morning News. Wikipedia (Αγγλικά)