Ενδιαφέρον άρθρο: «Η αρχαία Ελλάδα δεν ήταν ένας κόσμος γεμάτος τέλεια σώματα. Ήταν ένας κόσμος ανθρώπων, με δυνατά και αδύναμα σώματα, με δύναμη και ευαλωτότητα, με επιτυχίες και αποτυχίες»

 

Ιστορία / Οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν όλοι… bodybuilders!

Μαργαρίτα Φράγκου

tvxs.gr

 5–7 λεπτά

---

Γραμμωμένο σώμα, οι μύες που διαγράφονται κάτω από το δέρμα, τα αρμονικά μέλη και οι τέλειες αναλογίες. Ο Δισκοβόλος, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα της αρχαίας ελληνικής τέχνης, αποτυπώνει την εικόνα του ιδανικού άνδρα: όμορφος, δυνατός, πειθαρχημένος, γενναίος. Ένα σώμα που μοιάζει να εκφράζει ταυτόχρονα τη σωματική τελειότητα και την τελειότητα χαρακτήρα.

Αυτή η εικόνα της αρχαίας Ελλάδας έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα. Τη συναντάμε στα μουσεία, στις ταινίες, στα βιντεοπαιχνίδια, στη διαφήμιση και στη μόδα. Ο μυώδης, γυμνός άνδρας με τις τέλειες αναλογίες θεωρείται σχεδόν αυτονόητα αντιπροσωπευτικός της αρχαιότητας. Όμως η σύγχρονη έρευνα στην ιστορία και στις σπουδές φύλου έρχεται να αμφισβητήσει αυτή την εξιδανικευμένη εικόνα.

Γιατί στην πραγματικότητα, δεν ήταν όλοι οι αρχαίοι Έλληνες «Δισκοβόλοι».

Από τον 6ο αιώνα π.Χ. οι ελληνικές πόλεις διαμόρφωσαν συγκεκριμένα πρότυπα ανδρισμού, τα οποία συνδέονταν με την ιδιότητα του πολίτη. Το ανδρικό σώμα εμφανιζόταν παντού: στη γλυπτική των δημόσιων χώρων και των νεκροταφείων, στα ζωγραφισμένα αγγεία, στα γυμνάσια και στις παλαίστρες. Η ποίηση του Ομήρου και οι ωδές του Πινδάρου εξυμνούσαν τη δύναμη, το θάρρος και την αντοχή.

Το ιδανικό ήταν η σύνδεση της σωματικής ομορφιάς με την ηθική και την αρετή. Ο καλός πολίτης έπρεπε να είναι δυνατός, αυτάρκης, πειθαρχημένος και ικανός να ελέγχει τις επιθυμίες του. Έπρεπε να είναι έτοιμος να πολεμήσει, να συμμετέχει στην πολιτική ζωή και να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του απέναντι στην οικογένεια και την πόλη.

Το σώμα επομένως δεν ήταν απλώς ζήτημα εμφάνισης. Ήταν πολιτικό και κοινωνικό κεφάλαιο.

Το αγόρι μεγάλωνε μέσα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που του μάθαινε πώς να γίνει άνδρας και πολίτης. Η σωματική άσκηση, η φιλοσοφία, η στρατιωτική προετοιμασία και η συμμετοχή στην κοινότητα δημιουργούσαν ένα πρότυπο αρρενωπότητας που επιβαλλόταν με επιβράβευση αλλά και με χλευασμό για όσους δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν.

Μόνο που αυτό το πρότυπο αφορούσε κυρίως τις ελίτ.

Οι ιστορικοί στρέφουν πλέον το βλέμμα και στους άνδρες που βρίσκονταν έξω από αυτή την εικόνα: στους αγρότες, στους τεχνίτες, στους εμπόρους, στους φτωχούς, στους ηλικιωμένους, στους τραυματίες και στους ανθρώπους με αναπηρίες. Άνδρες των οποίων η καθημερινότητα δεν είχε καμία σχέση με την τέλεια εικόνα του γυμνασμένου αθλητή.

Ένας στρατιώτης που είχε χάσει ένα μέλος του σώματός του δεν μπορούσε πλέον να πολεμήσει. Ένας τεχνίτης με παραμορφωμένα χέρια δυσκολευόταν να εργαστεί. Ένας φτωχός αγρότης καταπονούσε το σώμα του καθημερινά για να επιβιώσει. Ένας άνθρωπος με ψυχική ασθένεια μπορούσε να χάσει την ικανότητα να ανταποκρίνεται στις οικογενειακές και κοινωνικές του υποχρεώσεις.

Όλοι αυτοί απείχαν από το πρότυπο της «τέλειας» αρρενωπότητας.

Και όμως, η απόκλιση από το «ιδανικό» δεν σήμαινε απαραίτητα απώλεια της ιδιότητας του πολίτη. Οι κοινωνίες της αρχαίας Ελλάδας γνώριζαν τη σωματική ευαλωτότητα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, προσπαθούσαν να την αντιμετωπίσουν. Οι οικογένειες στήριζαν τα μέλη τους, ενώ οι πόλεις μπορούσαν να παρέχουν βοήθεια σε ορισμένες κατηγορίες, όπως στους ανάπηρους πολέμου.

Η αντίφαση είναι ενδιαφέρουσα: από τη μία πλευρά, η κοινωνία απαιτούσε από τον άνδρα δύναμη, αυτοέλεγχο και αντοχή. Από την άλλη, η πραγματικότητα υπενθύμιζε διαρκώς ότι κανένα σώμα δεν παραμένει για πάντα δυνατό.

Η εικόνα της αρχαιότητας που κληρονομήσαμε από την ιστορία της τέχνης είναι σε μεγάλο βαθμό μια εικόνα νεανικών, αρμονικών και γυμνασμένων σωμάτων. Υπήρχαν όμως και ηλικιωμένοι άνδρες, άρρωστοι, τραυματίες και άνθρωποι που δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στα σωματικά πρότυπα της εποχής.

Τα γηρατειά ήταν δύσκολο σύμφωνα με τις πηγές. Η ζωή ήταν σαφώς πιο σύντομη από τη σημερινή, ενώ οι πόλεμοι και οι ασθένειες έπλητταν τον πληθυσμό. Παρ’ όλα αυτά, οι ελληνικές πόλεις διέθεταν ηλικιωμένους, ακόμη και πολύ γηραιούς άνδρες.

Η θέση τους ήταν αντιφατική. Από τη μία, η εμπειρία και η σοφία μπορούσαν να τους προσδώσουν κύρος. Η Σπάρτη και η Κυρήνη, για παράδειγμα, ανέθεταν σημαντικούς πολιτικούς ρόλους σε άνδρες μεγάλης ηλικίας. Από την άλλη, η γήρανση συχνά παρουσιαζόταν ως απώλεια δύναμης και ως προάγγελος του θανάτου.

Η αρχαία Ελλάδα, λοιπόν, δεν γνώριζε μία και μοναδική μορφή ανδρισμού. Υπήρχαν πολλά είδη αρρενωπότητας, που εξαρτώνταν από την εποχή, την πόλη, την κοινωνική τάξη, τον πλούτο, την ηλικία αλλά και τις ανατροπές της ζωής.

Ο Αχιλλέας και ο Οδυσσέας μπορεί να έγιναν αιώνια σύμβολα της ανδρικής δύναμης, όμως η καθημερινή ζωή ήταν γεμάτη ανθρώπους που δεν έμοιαζαν σε τίποτα με τους ήρωες των επών ή τους αθλητές των αγαλμάτων.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο ενδιαφέρουσα αποκάλυψη της σύγχρονης έρευνας: η αρχαία Ελλάδα δεν ήταν ένας κόσμος γεμάτος τέλεια σώματα. Ήταν ένας κόσμος ανθρώπων, με δυνατά και αδύναμα σώματα, με δύναμη και ευαλωτότητα, με επιτυχίες και αποτυχίες.

*Πηγή: theconversation.com

Dans l’Antiquité, les Grecs n’étaient pas tous bodybuildés !

Lydie Bodiou

Maîtresse de conférence en histoire ancienne, Université de Poitiers

Véronique Mehl

Maîtresse de conférences en histoire grecque, Université Bretagne Sud (UBS)

Published: August 5, 2026 

Ηρακλής και Γήρας (προσωποποίηση του γήρατος). Αττική ερυθρόμορφη πελίκη (αμφορέας με διευρυμένο σώμα) από τη νεκρόπολη Banditaccia (Ιταλία), τάφος 432, περίπου 480 π.Χ., αρ. 48238, Μουσείο Villa Giulia, Ρώμη. Φωτογραφία: Lydie Bodiou, παραχωρήθηκε από τη συγγραφέα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ (Γαλλικά) 

[...........]Dans l'Antiquité, les Grecs n'étaient pas tous bodybuildés !

ΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΧ: ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΛΥΜΠΕΚ | Βασιλικό Παρεκκλήσι του Ανακτόρου των Βερσαλλιών

Maïlys de Villoutreys - Soprano
Perrine Devillers - Soprano
Lucile Richardot - Mezzo-soprano
Antonin Rondepierre -Ténor
Renaud Bres - Basse
Manuel Walser - Basse

Pygmalion - Chœur et orchestre
Raphaël Pichon - Direction 
Αυτή η συναυλία αφηγείται την ιστορία του θαυμαστού ταξιδιού που έκανε ο νεαρός Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ για να συναντήσει τον πιο συναρπαστικό μουσικό της εποχής: τον Ντίτριχ Μπούξτεχούντε.

Ντήτριχ Μπουξτεχούντε(1637-1707)

Το 1705, ο εικοσάχρονος Μπαχ έφυγε προσωρινά από το Άρνσταντ, όπου κατείχε τη θέση του οργανίστα, για ένα ταξίδι 400 χιλιομέτρων με τα πόδια προς το Λύμπεκ, την πρωτεύουσα της Χανσεατικής περιοχής της βόρειας Γερμανίας. Στόχος του ήταν να συναντήσει τον διάσημο Ντίτριχ Μπούξτεχούντε, τον πιο διάσημο συνθέτη και οργανίστα της εποχής. 

Στα εξήντα οκτώ του, ο δάσκαλος είχε δημιουργήσει τις Abendmusiken του, βραδιές συναυλιών που μπορούσαν να συγκεντρώσουν έως και σαράντα ερμηνευτές! Οι καντάτες και τα έργα του για όργανο διαδόθηκαν σε όλη τη Γερμανία, τόσο μεγάλη ήταν η ποιότητα και η δεξιοτεχνία τους. 

 

Η συνάντηση του Μπαχ με αυτόν τον μέντορα, που διήρκεσε αρκετές εβδομάδες, η ανακάλυψη του εξαιρετικού του παίξιμου και η ακρόαση πολλών νέων έργων από τη Βόρεια σχολή (κυρίως εκείνων του Νικόλαους Μπρουνς, ο οποίος εργαζόταν κοντά στο Ούσουμ) εμπλούτισαν τον νεαρό οργανίστα-συνθέτη, ο οποίος επέστρεψε γεμάτος μουσικές ιδέες και φιλοδοξία. Έδειξε στον δάσκαλο μερικές από τις συνθέσεις του, έλαβε τις συμβουλές του, τελειοποίησε το στιλ του και έπαιξε μαζί του... Είχε επίσης κατά νου τα έργα του θείου του Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ, είκοσι χρόνια μεγαλύτερού του, ο οποίος ήταν ψάλτης στο Άιζεναχ: ο πιο χαρισματικός της οικογένειας πριν από τον Γιόχαν Σεμπάστιαν.

Η καντάτα BWV 4, με ημερομηνία 1707, είναι ένας από τους πρώτους καρπούς αυτών των μπουξεχουντιανών και σκανδιναβικών επιρροών στον Μπαχ: ένα αριστούργημα του οποίου τις ρίζες ο Ραφαέλ Πισόν αναζητά στο Λύμπεκ και στη μουσική που διατρέχει τη Βόρεια Γερμανία και την πατρίδα των Μπαχ, σε όλο το πρόγραμμα αυτής της συναυλίας.

📍 Η συναυλία βιντεοσκοπήθηκε στο Βασιλικό Παρεκκλήσι του Παλατιού των Βερσαλλιών το 2023.

 

Green Dolphin Street (1947)

 Το "Green Dolphin Street" είναι μια αμερικανική δραματική ταινία του 1947, σε σκηνοθεσία Victor Saville, με πρωταγωνιστές τους Lana Turner, Van Heflin και Donna Reed . Βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Elizabeth Goudge, που κυκλοφόρησε το 1944 . Η παραγωγή έγινε από τη Metro-Goldwyn-Mayer .


Η ιστορία διαδραμάτιζεται στα μέσα του 19ου αιώνα και ξεκινά στο νησί Γκέρνσεϊ της Μάγχης, όπου δύο αδερφές, η Marguerite και η Marianne Patourel, ερωτεύονται τον ίδιο άνδρα, τον William Ozanne . Ο William ταξιδεύει στη Νέα Ζηλανδία, όπου μεθυσμένος γράφει μια επιστολή πρότασης γάμου στην οικογένεια, αλλά μπερδεύει τα ονόματα των δύο αδερφών .

Αυτό το λάθος οδηγεί τη Marianne να ταξιδέψει στη Νέα Ζηλανδία για να τον παντρευτεί, ενώ η Marguerite μένει πίσω με την καρδιά της ραγισμένη . Η ταινία εξελίσσεται σε μια ιστορία ερωτικού τριγώνου, με φόντο την αποικιακή Νέα Ζηλανδία και τις συγκρούσεις με τους Μαορί, ενώ κορυφώνεται με μια θεαματική σεισμική καταστροφή .

Green Dolphin Street (film)

Ιλάν Παπέ: «Οι ακαδημαϊκοί μπορούν να συμμετέχουν στην καταπίεση ενός άλλου λαού τόσο άμεσα όσο και έμμεσα.»

 

Ιλάν Παππέ στο NEWS 24/7: “Δεν είμαι προδότης του Ισραήλ. Προσπαθώ να σώσω τον λαό μου”

Αλέξανδρος Λιτσαρδάκης

news247.gr

 

 

 12–15 λεπτά

---

Ο Ιλάν Παππέ είναι ίσως η πιο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της σύγχρονης ισραηλινής ιστοριογραφίας.

Μέλος της γενιάς των λεγόμενων «Νέων Ιστορικών», αξιοποίησε τα αποχαρακτηρισμένα κρατικά αρχεία της δεκαετίας του 1980 για να αμφισβητήσει θεμελιώδεις αφηγήσεις γύρω από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ.

Οι θέσεις του τον έφεραν σε σύγκρουση με μεγάλο μέρος του ισραηλινού ακαδημαϊκού και πολιτικού κατεστημένου, οδηγώντας τελικά στην αποχώρησή του από το Πανεπιστήμιο της Χάιφα και τη συνέχιση της ακαδημαϊκής του πορείας στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ.

Συναντήσαμε τον Ιλάν Παππέ στο περιθώριο του θερινού σχολείου «Genocides, Mass Atrocities and Human Rights», που πραγματοποιήθηκε στο Ροδοχώρι Νάουσας.

Η συζήτηση μαζί του ήταν καταλυτική για να κατανοήσει κανείς πως ένας σιωνιστής, που πολέμησε και έζησε στο Ισραήλ, μια μέρα – με όπλο την επιστήμη – άλλαξε τη στάση του και συμμετείχε στο μποϊκοτάζ εναντίον του κράτους του Ισραήλ.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

Υπηρετήσατε στον ισραηλινό στρατό στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ. Πόσο επηρέασε αυτή η εμπειρία τον τρόπο με τον οποίο αντιληφθήκατε αργότερα το κράτος του Ισραήλ;

Θα ήθελα να πω ότι ο πόλεμος ήταν η στιγμή που άλλαξαν όλα, αλλά δεν θα ήταν αλήθεια. Ήμουν δεκαοκτώ ετών. Πολεμούσα το 1973 στα Υψίπεδα του Γκολάν εναντίον των Σύρων. Δεν είμαι βέβαιος ότι αυτό ήταν το καθοριστικό γεγονός της ζωής μου. Μακάρι να ήταν, γιατί θα ήταν μια πολύ ωραία ιστορία: ότι είδες τις φρικαλεότητες του πολέμου και μετά έγιναν ειρηνιστής. Δεν μπορώ όμως να το πω αυτό.

Μετά τον πόλεμο παρέμεινα βαθιά αφοσιωμένος στον σιωνισμό. Επομένως όχι, δυστυχώς για μένα, αυτή η αλλαγή ήρθε αργότερα στη ζωή μου και όχι κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου εμπειρίας. Οι στρατιώτες, άλλωστε, δεν εκπαιδεύονται να σκέφτονται ιδιαίτερα. 

Είπατε ότι ήσασταν αφοσιωμένος στον σιωνισμό. Τι σήμαινε αυτό για εσάς;

Πίστευα πλήρως στην κυρίαρχη αφήγηση: ότι αυτή ήταν η πατρίδα ενός λαού που είχε εξοριστεί, επέστρεψε στον τόπο του, όλοι προσπαθούν να τον καταστρέψουν, αλλά εκείνος είναι γενναίος, θαρραλέος και το δίκαιο βρίσκεται με το μέρος του.

Νομίζω ότι ο σιωνισμός λειτουργούσε ως μια συνολική δικαίωση για όλα όσα συνέβαιναν γύρω σου. Είναι αυτό που ο Μισέλ Φουκώ περιγράφει όταν λέει ότι πρέπει να εξετάζεις όσα θεωρείς αυτονόητα.

Δεν καταλαβαίνουμε ίσως τα πάντα από όσα έγραψε ο Φουκώ, αλλά αυτό είναι κάτι που όλοι μπορούμε να κατανοήσουμε: το πρώτο πράγμα που πρέπει να εξετάζεις είναι εκείνα που θεωρείς φυσικά και δεν τα αμφισβητείς.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

Ανήκετε στη γενιά των “Νέων Ιστορικών”. Με έναν τρόπο, εσείς και οι υπόλοιποι της γενιάς σας φέρατε στο φως κρατικά μυστικά. Το ίδιο το κράτος είχε καταγράψει όλα αυτά στα έγγραφα. Ποιο εύρημα στα αποχαρακτηρισμένα αρχεία σας συγκλόνισε περισσότερο;

Δύο πράγματα. Το πρώτο ήταν ότι υπήρχε συστηματικός σχεδιασμός για την εκδίωξη των Παλαιστινίων. Εγώ είχα μεγαλώσει πιστεύοντας ότι έφυγαν επειδή τους το ζήτησαν οι αραβικές ηγεσίες. Τα έγγραφα έδειχναν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Παρεμπιπτόντως, άνοιξαν μόλις το 2% των εγγράφων που αφορούν το 1948. Μόνο το 2%.

Τα πραγματικά επιβαρυντικά έγγραφα δεν τα έδωσαν ποτέ στη δημοσιότητα. Τα κράτησαν κλειστά. Πιστεύω μάλιστα ότι μέχρι σήμερα τα έχουν καταστρέψει. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πλέον.

Το δεύτερο ήταν οι αναφορές σε σφαγές. Είχα μεγαλώσει με την πεποίθηση ότι, μετά το Ολοκαύτωμα, οι Εβραίοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να διαπράξουν τέτοιες πράξεις.

Όταν διάβασα τα έγγραφα, θυμάμαι να πηγαίνω στους καθηγητές μου και να τους λέω: “Μου είπατε ψέματα”. Η απάντηση που πήρα δεν ήταν ότι έκανα λάθος. Μου είπαν: “Μην τα δημοσιοποιείς αυτά. Είναι τα άπλυτά μας”.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

Γιατί στο βιβλίο “A History of Modern Palestine” επιλέξατε να αφηγηθείτε την ιστορία ολόκληρης της Παλαιστίνης και όχι μόνο του κράτους του Ισραήλ;

Ήθελα να διαχωρίσω την έννοια της χώρας από εκείνη του κράτους. 

Η Παλαιστίνη είναι ο τόπος. Το Ισραήλ είναι το κράτος. Για να κατανοήσεις την ιστορία του Ισραήλ πρέπει να αφηγηθείς την ιστορία όλων όσοι έζησαν σε αυτόν τον τόπο.

Αυτή η ιστορία περιλαμβάνει φυσικά και το Ισραήλ. Περιλαμβάνει επίσης τους Εβραίους που ζούσαν εκεί πριν από τη σιωνιστική μετανάστευση, αλλά και όσους εγκαταστάθηκαν αργότερα.

Ήθελα να δημιουργήσω αυτό που ονομάζουμε μια «γεφυρωτική αφήγηση» (bridging narrative). Δεν πρόκειται για ένα βιβλίο υπέρ των Παλαιστινίων ή κατά των Ισραηλινών. Είναι ένα βιβλίο που προσπαθεί να δει την ιστορία μέσα από τη σκοπιά των ανθρώπων που υπήρξαν θύματα, ανεξάρτητα από την ταυτότητά τους.

Μια αφήγηση που προσπαθεί να φέρει όλους μέσα στην ίδια ιστορία. Δεν αντιμετωπίζει τα πράγματα ως απολύτως άσπρο ή μαύρο.

Είναι ένα βιβλίο που υιοθετεί τη σκοπιά των θυμάτων, είτε πρόκειται για εργάτες, είτε για γυναίκες, είτε για παιδιά, ανεξάρτητα από την ταυτότητά τους. Είναι αλήθεια ότι σε πολλές στιγμές αυτής της ιστορίας τα θύματα ήταν οι Παλαιστίνιοι.

Αλλά δεν ευθύνομαι εγώ γι’ αυτό.

Δεν φταίω εγώ που, στο μεγαλύτερο μέρος αυτής της ιστορίας, εκείνοι ήταν τα θύματα.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

Πολλοί δυσκολεύονται να καταλάβουν γιατί υποστηρίζετε το ακαδημαϊκό μποϊκοτάζ των ισραηλινών πανεπιστημίων. Τι ρόλο θεωρείτε ότι διαδραματίζουν τα ισραηλινά πανεπιστήμια στην υποστήριξη της πολεμικής προσπάθειας και, γενικότερα, του σιωνιστικού εγχειρήματος;

Οι ακαδημαϊκοί μπορούν να συμμετέχουν στην καταπίεση ενός άλλου λαού τόσο άμεσα όσο και έμμεσα.

Τα πανεπιστήμια εκπαιδεύουν τους μηχανικούς, τους γιατρούς, και πολλούς άλλους επιστήμονες που στη συνέχεια αποτελούν σημαντικό μέρος του μηχανισμού καταπίεσης. 

Στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, για παράδειγμα, αναπτύχθηκαν ορισμένα εξαρτήματα που χρησιμοποιήθηκαν στα ισραηλινά drones ήδη από το 2014 στις επιχειρήσεις εναντίον της Γάζας, προκαλώντας από τα πιο φρικτά τραύματα που έχουμε δει σε ανθρώπους.

Υπάρχει όμως και η έμμεση διάσταση.

Πιστεύω ότι η ακαδημαϊκή κοινότητα αποτελεί μέρος του ίδιου του κράτους, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για δημόσια πανεπιστήμια. Και για μένα, η σιωπή ισοδυναμεί με συνενοχή.

Δίδαξα επί 23 χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα. Σε απόσταση μόλις δύο χιλιομέτρων από το πανεπιστήμιο υπάρχει φυλακή όπου κρατούνται Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι, οι οποίοι υφίστανται βασανιστήρια και κακομεταχείριση. Δεν μπορεί να ισχυρίζεται κανείς ότι η ακαδημαϊκή κοινότητα δεν έχει καμία σχέση με αυτό.

Ή πάρτε ως παράδειγμα το Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.

Το πανεπιστήμιο έχει χτιστεί πάνω στα ερείπια ενός παλαιστινιακού χωριού που καταστράφηκε το 1948. Το κτίριο της Λέσχης Διδακτικού Προσωπικού στεγάζεται στο σπίτι του μουχτάρη, δηλαδή του επικεφαλής εκείνου του χωριού.

Δεν μπορείς να οργανώνεις συνέδρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα μέσα σε αυτό το σπίτι χωρίς να αναγνωρίζεις ότι ανήκε κάποτε σε κάποιον άλλον και ότι το κατέλαβες επειδή ήταν ένα όμορφο αραβικό σπίτι.

Εγώ αντιμετωπίζω το ακαδημαϊκό μποϊκοτάζ ως μια μορφή διαλόγου. Έναν πολύ δύσκολο διάλογο με τα ισραηλινά πανεπιστήμια. Το μήνυμα είναι ότι υπάρχει ένα τίμημα. 

Οι λευκοί στη Νότια Αφρική το κατάλαβαν αυτό. Υπήρξαν άνθρωποι που υπέστησαν τις συνέπειες του μποϊκοτάζ χωρίς να συμμετέχουν προσωπικά στο σύστημα του απαρτχάιντ.

Παρ’ όλα αυτά αποδέχθηκαν ότι, εφόσον αποτελούσαν μέρος εκείνης της κοινωνίας, έπρεπε και οι ίδιοι να επωμιστούν το κόστος μιας μορφής συλλογικής τιμωρίας.

Πιστεύετε, έστω και με μια παράδοξη έννοια, ότι διαπράττετε προδοσία;

Όχι. Ακριβώς το αντίθετο. Πιστεύω ότι προσπαθώ να σώσω τον λαό μου. Αν το Ισραήλ δεν αλλάξει πορεία, φοβάμαι ότι θα οδηγηθεί στην καταστροφή.

Θεωρώ τον εαυτό μου σωτήρα, όχι προδότη. Εκείνοι φυσικά δεν το βλέπουν έτσι.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

Στο πρόσφατο βιβλίο σας Lobbying for Zionism υποστηρίζετε ότι τα φιλοϊσραηλινά δίκτυα άσκησης επιρροής έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της δυτικής πολιτικής απέναντι στο Ισραήλ. Πώς λειτουργούν αυτά τα δίκτυα στην πράξη και ποιοι είναι οι βασικοί μηχανισμοί τους;

Υπάρχει μια σημαντική διάκριση ανάμεσα στο επίσημο και στο άτυπο λόμπινγκ.

Το άτυπο λόμπινγκ βασίζεται ακριβώς στο γεγονός ότι όλοι γνωρίζουν πως υπάρχει το επίσημο. Ακόμη κι όταν το επίσημο λόμπι δεν δρα ενεργά, όλοι γνωρίζουν ότι είναι εκεί.

Έτσι, μπορεί να είσαι, για παράδειγμα, ένας Έλληνας πολιτικός και να αποφεύγεις να ασκήσεις κριτική στο Ισραήλ.

Όχι επειδή σε πήρε τηλέφωνο το λόμπι το πρωί και σου είπε ότι, αν το κάνεις, θα χάσεις τη θέση σου. Αλλά επειδή ξέρεις ότι, αν το κάνεις, το τηλέφωνο θα χτυπήσει την επόμενη μέρα. Άρα δεν χρειάζεται καν να σε καλέσουν.

Το πρόβλημα για το ίδιο το λόμπι είναι ότι αυτό δεν λειτουργεί πλέον τόσο αποτελεσματικά στις νεότερες γενιές πολιτικών. Και πιστεύω ότι σταδιακά χάνει μέρος της επιρροής του. Βέβαια, το επίσημο λόμπι συνεχίζει να εργάζεται πολύ εντατικά.

Στο βιβλίο περιγράφω μια σκηνή που είδα ο ίδιος και καταγράφηκε και σε ντοκιμαντέρ. Περπατάς στους διαδρόμους του Καπιτωλίου και σε ένα πλαϊνό δωμάτιο βλέπεις δύο λομπίστες της AIPAC να συναντούν τρία μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων.

Οι βουλευτές δείχνουν τρομοκρατημένοι. Οι λομπίστες είναι είκοσι χρόνια νεότεροί τους και τους επιπλήττουν έντονα.

Και μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, ειδικά στη Βρετανία, δεν πρόκειται καν για φόβο ότι θα σου συμβεί κάτι κακό. Είναι απλώς ένας πονοκέφαλος.

Έχετε αναθεωρήσει κάποια από τις θέσεις σας μετά την 7η Οκτωβρίου και τον πόλεμο στη Γάζα;

Όχι. Δεν θεωρώ ότι μάθαμε κάτι καινούργιο ούτε για την ισραηλινή πολιτική ούτε για την παλαιστινιακή αντίσταση.

Αυτό που πραγματικά με εξέπληξε ήταν η σιωπή της Ευρώπης. Περίμενα μια πολύ πιο ενεργή αντίδραση.

Εκεί συνειδητοποίησα πόσο σωστά αποτύπωνε την πραγματικότητα το βιβλίο που είχα γράψει για το λόμπι.

Στο τέλος εκείνου του βιβλίου —το οποίο φυσικά γράφτηκε πριν από την 7η Οκτωβρίου— υποστήριζα ότι το λόμπι αποδυναμώνεται και δεν διαθέτει πλέον την επιρροή που είχε στο παρελθόν.

Έκανα λάθος. Εξακολουθεί να διαθέτει πολύ μεγάλη ισχύ.

Δεν πιστεύω όμως ότι αυτό είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο οι Ευρωπαίοι δεν αντέδρασαν. Υπάρχουν και άλλες αιτίες.

Για πολλές ευρωπαϊκές χώρες είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδεχθούν ότι ένα κράτος που θεωρούν κομμάτι της Δύσης μπορεί να κατηγορηθεί για εγκλήματα αντίστοιχης βαρύτητας με εκείνα που αποδίδονται σε άλλες χώρες.

Προσπαθώ να καταλάβω αν η Ευρώπη είναι πραγματικά πιο αδύναμη από το Ισραήλ ή αν πιστεύει ότι είναι πιο αδύναμη. Ή μήπως πρόκειται για έναν μηχανισμό εκβιασμού. 

Νομίζω ότι η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Υπάρχει ακόμη μια γενιά Ευρωπαίων πολιτικών που εξακολουθεί να επηρεάζεται βαθιά από το Ολοκαύτωμα.  Και πιστεύω ότι αυτό παίζει σημαντικό ρόλο.

Η νεότερη γενιά επηρεάζεται πολύ λιγότερο. Όμως αυτό σχετίζεται επίσης – δυστυχώς – με αυτό που εγώ αποκαλώ το επίπεδο ή την ποιότητα των σημερινών πολιτικών.

Πιστεύω ότι πολλοί νεότεροι πολιτικοί αντιμετωπίζουν την πολιτική κυρίως ως επαγγελματική σταδιοδρομία και όχι ως χώρο μέσα από τον οποίο μπορείς να κάνεις την κοινωνία καλύτερη. Τους ενδιαφέρει πρωτίστως η πιθανότητα να εκλεγούν.

Τη στιγμή που θα αντιληφθούν ότι η κοινωνία των πολιτών έχει μετακινηθεί τόσο πολύ υπέρ της Παλαιστίνης ώστε δεν μπορείς πλέον να εκλεγείς στην εκλογική σου περιφέρεια χωρίς να ασκήσεις κάποια κριτική στο Ισραήλ, τότε θα αρχίσουν και αυτοί να ασκούν κριτική.

Δείτε τι συνέβη στο Δημοκρατικό Κόμμα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Πριν από είκοσι χρόνια, αν ήθελες να γίνεις υποψήφιος πρόεδρος, έπρεπε να αποδείξεις πόσο φιλοϊσραηλινός ήσουν.

Ο επόμενος υποψήφιος, αντίθετα, θα χρειαστεί τουλάχιστον να εκφράσει κάποια συμπάθεια προς τους Παλαιστινίους. Διαφορετικά δεν θα εκλεγεί.

Αυτό δείχνει ότι, τουλάχιστον για τους πολιτικούς – όχι απαραίτητα για τους ψηφοφόρους – το ζήτημα δεν είναι κυρίως θέμα αξιών ή ηθικής στάσης.

Είναι ζήτημα εκλογικού υπολογισμού. Ποια άποψη θεωρείται πολιτικά συμφέρουσα και ποια όχι.

Άρα είστε αισιόδοξος;

Ναι, είμαι αισιόδοξος μακροπρόθεσμα.

Όχι επειδή πιστεύω ότι οι κυβερνήσεις θα αλλάξουν από μόνες τους. Αλλά επειδή οι κοινωνίες αλλάζουν.

Και, τελικά, οι κυβερνήσεις ακολουθούν τις κοινωνίες.

Αυτό συμβαίνει πάντα στην ιστορία.

PAPPE ILAN: Βιβλία & Βιογραφία

Όσα συμβαίνουν στην Παλαιστίνη είναι ένα συλλογικό έγκλημα ενός ολόκληρου λαού. Που όχι μόνο δεν αντιδρά αλλά συμμετέχει κιόλας.

 

Όταν ο Μπεν Γκβιρ υπονομεύει το Ισραήλ…

 

Ορέστης Μεταξάς 

tvxs.gr

Το Ισραήλ θα ξεκινήσει έρευνα για τη δολοφονία της πεντάχρονης Χιντ Ράτζάμπ. Η δολοφονία έγινε στη λωρίδα της Γάζας τον Ιανουάριο του 2024.

Το Ισραήλ έχει σκοτώσει κοντά στις εβδομήντα χιλιάδες Παλαιστίνιους. Η συγκεκριμένη είδηση ακούγεται λίγο αστεία.

Και έρχεται στη δημοσιότητα – την ίδια στιγμή – που ο υπουργός άμυνας του Ισραήλ ο πασίγνωστος πλέον Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, επιδεικνύει με καμάρι τον υπό διαμόρφωση χώρο όπου θα εκτελούνται – με απαγχονισμό – οι Παλαιστίνιοι που έχουν καταδικαστεί σε θάνατο.

Αυτό που συμβαίνει με το Ισραήλ είναι εντελώς κοντόφθαλμο.

Δημιουργούν παντού εχθρούς, απέχθεια και αποστροφή και μέρα με τη μέρα χάνουν όποιους φίλους τους έχουν απομείνει.

Πατάνε στη φρίκη του ολοκαυτώματος και την εκμεταλλεύονται, για να δικαιολογήσουν την καινούργια φρίκη που δημιουργούν οι ίδιοι.

Αν νομίζουν ότι η κτηνώδης δύναμή τους θα τους κρατήσει ελεύθερους, κάνουν μεγάλο λάθος. Γιατί δεν είναι ελεύθεροι.

Μια στρατοκρατική κοινωνία είναι , αιχμάλωτη του εθνικισμού της. Ζούνε μέσα στον τρόμο, στην αμφιβολία και στο άγχος, αν το επόμενο λεπτό δεν θα έχει συμβεί κάτι που θα τους συγκλονίσει.

Δεν υπάρχει για αυτούς γλυκιά καθημερινότητα. Μόνο φόβος υπάρχει.

Βαυκαλίζονται ότι έχουν δημοκρατία όμως μια δημοκρατία δεν καμαρώνει που επαναφέρει τη θανατική ποινή έστω και για τους εχθρούς της.

Ουσιαστικά είναι αιχμάλωτοι μέσα στην ίδια τους τη γη. Ονειρεύονται ένα μεγάλο Ισραήλ – στα όρια των ιερών γραφών τους – πράγματα ανήκουστα και εξοργιστικά.

Κανένας πλην των ακροδεξιών στυλ Άδωνη Γεωργιάδη και Θάνου Πλεύρη δεν μπορεί να συμπαθεί αυτές τις – φονταμενταλιστικές – ιδέες που έλκουν την καταγωγή τους από την θρησκεία τους και την παράλογη πίστη τους ότι είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού.

Η ναζιστική Γερμανία το σύμβολο του απόλυτου κακού δεν ήταν μόνο οι ηγεσία και τα ανώτερα στελέχη του ναζιστικού κόμματος. Ήταν η παράνοια και η εγκληματική συμπεριφορά ενός ολόκληρου λαού.

Κάπως έτσι είναι σήμερα και το Ισραήλ. Δεν είναι μόνο ο Νετανιάχου, ο Μπεν Γκβιρ και οι υπόλοιποι ακροδεξιοί υπουργοί της κυβέρνησης.

Νιώθεις ότι είναι η συντριπτική πλειοψηφία του ισραηλινού λαού. Δεν φτάνουν οι μεμονωμένες φωνές για να τους ξεπλύνουν. Ούτε η τίμια φωνή της εφημερίδας Haaretz.

Αισθάνεσαι ότι είναι ένα συλλογικό έγκλημα ενός ολόκληρου λαού. Που όχι μόνο δεν αντιδρά αλλά συμμετέχει κιόλας.

Στην Ελλάδα έρχονται πολλοί ισραηλινοί. Και αγοράζουν σπίτια και στήνουν επιχειρήσεις. Κυρίως ξενοδοχειακές, ή Airbnb.

Και πάρα πολλοί από αυτούς είναι πρώην στελέχη του Ισραηλινού στρατού. Και υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες ότι βαρύνονται με εγκλήματα πολέμου.

Και έρχονται – για μίνι διακοπές αποσυμπίεσης οι στρατιώτες που δρουν στη Γάζα. Είναι δυνατόν να είναι ευπρόσδεκτοι; Χωρίς φυσικά να είναι το ίδιο – γιατί η Ελλάδα είχε υποστεί την αγριότητα τους – πώς θα μας φαινόταν αν μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ή Ελλάδα γέμιζε με Γερμανούς πρώην εγκληματίες πολέμου που ήρθαν να κάνουν μπίζνες και διακοπές;

Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι λογικό η κοινή γνώμη να είναι επιφυλακτική απέναντι στο Ισραήλ και στους Ισραηλινούς.

Ακόμα και στο θέμα των υποκλοπών , το Predator ήταν σύστημα παρακολούθησης Ισραηλινής τεχνολογίας. Γιατί το Ισραήλ σ’ αυτά τα συστήματα είναι κορυφαίο.

Ποιος στ’ αλήθεια πιστεύει ότι τα προϊόντα της παρακολούθησης – των Ελλήνων πολιτικών ή στελεχών – δεν είναι σήμερα σε γνώση των Ισραηλινών μυστηρίων υπηρεσιών; Με ό,τι αυτό συνεπάγεται…

Οι Εβραίοι υπέφεραν από την παγκόσμιες προκαταλήψεις, τον αντισημιτισμό και τον ρατσισμό.

Με αποκορύφωμα το μεγαλύτερο έγκλημα του ανθρώπου,  το Ολοκαύτωμα.

Σήμερα οι ίδιοι με τη στάση τους ενεργοποιούν τις προκαταλήψεις που ήταν καταχωνιασμένες και θαμμένες βαθιά στην ιστορία και ήταν εν υπνώσει. Οι ίδιοι με τη στάση τους τις ξυπνούν τα φαντάσματα της ιστορίας…

Το Ισραήλ είναι ένα παράδειγμα για το πώς οι ιστορικές συνθήκες μπορούν να φέρουν τα πάνω κάτω. Και πως τίποτα στην Ιστορία δεν είναι βέβαιο. Και πως οι ρόλοι του θύτη και του θύματος κάλλιστα μπορούν να εναλλάσσονται.

Οι Εβραίοι – πάντα – ήταν ένας ιδιαίτερα ευφυής λαός.

Οφείλουν – σήμερα – να συναισθανθούν, να κατανοήσουν και να προχωρήσουν χωρίς τους Μπεν Γκβιρ.

Αυτός είναι ο όρος της ομαλής ζωής τους…

Η αντιγραφή στις εξετάσεις: «ευκολάκι» για την τεχνητή νοημοσύνη

 

parathyro.politis.com.cy

Η νέα εποχή της αντιγραφής

ΒΑΛΙΑ ΚΑΪΜΑΚΗ

4–5 λεπτά

---

 

Τη δική μου εποχή αλλάζαμε κόλλες. Το έχω κάνει σε «επαγγελματικό» επίπεδο. Έγραφα πρώτα τα δικά μου και μετά ενός άλλου και, αν προλάβαινα, και άλλου ακόμη. Ένα «φσσσσστ» και οι κόλλες άλλαζαν χέρια. Βασικό πρόβλημα: έπρεπε κάποιος να είναι τρελά διαβασμένος κι έτσι κουράστηκα γρήγορα. 

Ως επιτηρήτρια, πολλά χρόνια αργότερα, έπιασα σκονάκια, βιβλία και τα υπόλοιπα γνωστά: σημειώσεις ραμμένες κάτω από τη φούστα, πάνω στα χέρια, μέσα σε κασετίνες. Και πιο μετά ακόμη, ήρθαν οι απαντήσεις στο κινητό. Φωτογραφία, αποστολή και ο «σύνδεσμος» απ’ έξω έστελνε τις λύσεις.

Ε, τώρα πια δεν υπάρχει σύνδεσμος. Έχεις φορτώσει τις σημειώσεις στο ChatGPT, φωτογραφίζεις το θέμα και σου δίνει τις απαντήσεις. Τι νομίζετε εσείς οι φοιτητές, ότι επειδή είμαστε boomers είμαστε και βλάκες;

Στην ουσία, όλα είναι εξέλιξη του ίδιου πράγματος. Μέχρι που ήρθαν τα γυαλιά.

Στη Νότια Κορέα, ένας άνδρας βρίσκεται αντιμέτωπος με ποινική δίωξη επειδή χρησιμοποίησε έξυπνα γυαλιά για να αντιγράψει σε κρατική εξέταση επαγγελματικής πιστοποίησης. Δεν επρόκειτο μάλιστα για οποιαδήποτε εξέταση, αλλά για άδεια μηχανικού πυρασφάλειας, έναν τίτλο που συνδέεται άμεσα με τη δημόσια ασφάλεια και την επαγγελματική επάρκεια.

Σύμφωνα με τη νοτιοκορεατική εφημερίδα JoongAng Daily, ο υποψήφιος είχε αναπτύξει εφαρμογή Τεχνητής Νοημοσύνης που λειτουργούσε σε συνδυασμό με τα γυαλιά. Το σύστημα μπορούσε να επεξεργάζεται τις ερωτήσεις και να του εμφανίζει τις απαντήσεις χωρίς να χρειάζεται να κοιτάξει κινητό, να ανοίξει βιβλίο ή να συνεννοηθεί με κάποιον εκτός αίθουσας.

Τον πρόδωσε μια αντανάκλαση φωτός στους φακούς. Και δεν ήταν ο μόνος. Δύο ακόμη άνδρες φέρεται να εντοπίστηκαν τον ίδιο μήνα να χρησιμοποιούν έξυπνα γυαλιά σε εθνικές εξετάσεις πιστοποίησης στη Νότια Κορέα. Το πρόβλημα για τους επιτηρητές είναι προφανές: ορισμένα μοντέλα μοιάζουν σχεδόν απόλυτα με συνηθισμένα γυαλιά. Για να εντοπιστούν, πρέπει πρώτα να γνωρίζει κανείς τι ακριβώς ψάχνει.

Υπάρχει όμως και η αντίθετη όψη του νομίσματος: όταν η ΤΝ χρησιμοποιείται όχι για την αντιγραφή, αλλά για την επιτήρηση.

Στο Μεξικό, περίπου 158.000 υποψήφιοι έδωσαν φέτος εξ αποστάσεως εισαγωγικές εξετάσεις για το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, το μεγαλύτερο δημόσιο πανεπιστήμιο της χώρας. Η διαδικασία διεξήχθη από τις 23 Μαΐου έως τις 10 Ιουνίου και συνοδευόταν από ένα φαινομενικά αυστηρό σύστημα ελέγχου.

Ένας ασφαλής browser εμπόδιζε το άνοιγμα άλλων προγραμμάτων και την πρόσβαση στο Διαδίκτυο από τον υπολογιστή. Παράλληλα, σύστημα ΤΝ ανέλυε την εικόνα από την κάμερα και τους ήχους από το μικρόφωνο, αναζητώντας ύποπτες συμπεριφορές. Τις επισημάνσεις του λογισμικού εξέταζαν στη συνέχεια άνθρωποι επιτηρητές. Περίπου 3.000 γραπτά ακυρώθηκαν από αυτούς.

Κι όμως, όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα στις 17 Ιουλίου, οι αριθμοί έδειξαν ότι κάτι είχε πάει πολύ στραβά.

Από το 2021 έως το 2025, μόλις το 3,5% των υποψηφίων πετύχαινε τουλάχιστον 100 σωστές απαντήσεις στις 120. Φέτος το ποσοστό εκτινάχθηκε στο 16,3%. Ακόμη πιο εντυπωσιακή ήταν η εικόνα στους κορυφαίους βαθμούς: εκείνοι που είχαν τουλάχιστον 110 σωστές απαντήσεις αυξήθηκαν από 0,9% σε 5,5%.

Η ΤΝ της επιτήρησης είχε καταγράψει πρόσωπα, κινήσεις και ήχους, αλλά δεν είχε εντοπίσει εγκαίρως όσα συνέβαιναν. Και όταν οι αφύσικα υψηλές βαθμολογίες αποκάλυψαν την πιθανότητα μαζικής αντιγραφής, το πανεπιστήμιο δεν μπορούσε να διαπιστώσει ποιοι ακριβώς είχαν εξαπατήσει το σύστημα και με ποιον τρόπο.

Το αποτέλεσμα είναι ότι 58.000 υποψήφιοι θα ξαναδώσουν την εξέταση διά ζώσης για περίπου 22.000 θέσεις. Ανάμεσά τους βρίσκονται αναπόφευκτα και άνθρωποι που εξετάστηκαν έντιμα, αλλά καλούνται να πληρώσουν την αποτυχία ενός συστήματος το οποίο υποσχόταν ότι θα εγγυηθεί την αξιοπιστία της διαδικασίας. Η έναρξη του ακαδημαϊκού έτους μεταφέρθηκε από τις 10 στις 31 Αυγούστου.

Τα δύο περιστατικά περιγράφουν την ίδια τεχνολογική κούρσα από αντίθετες πλευρές. Μόνο που προς το παρόν η πρώτη φαίνεται να προσαρμόζεται γρηγορότερα από τη δεύτερη. Και κάπως έτσι, από το «φσσσσστ» της κόλλας φτάσαμε σε μια εξέταση όπου κανείς δεν αλλάζει χαρτιά, κανείς δεν ανοίγει βιβλίο και ίσως κανείς να μην καταλαβαίνει ότι γίνεται αντιγραφή… μέχρι να βγουν οι βαθμοί.

TCE LIVE / Concert anniversaire Philippe Jaroussky | Vingt-cinq ans déjà !Επετειακή συναυλία Philippe Jaroussky | Είκοσι πέντε χρόνια ήδη!

Philippe Jaroussky | contre-ténor et direction musicale
Ensemble Artaserse
Avec ses invités | L’Arpeggiata, Sandrine Piau, Karine Deshayes, Jean-Christophe Spinosi, Thibault Noally, Julien Chauvin, Nemanja Radulović, Thibaut Garcia, Jérôme Ducros

***CHAPITRAGE***

00:00 Générique
01:21 Monteverdi : Sì dolce è il tormento (Arpeggiata et Philippe Jaroussky)
04:18  Monteverdi : Ohimè ch’io cado (Arpeggiata et Philippe Jaroussky)
09:13 Monteverdi : « Pur ti miro », duo extrait du Couronnement de Poppée (Arpeggiata, Sandrine Piau et Philippe Jaroussky)
14:12 Mots d’introduction de Philippe Jaroussky)
16:50 Haendel : Ouverture de Agrippina (Artaserse et Philippe Jaroussky)
20:34 Haendel : « Pensieri, voi mi tormentate », air extrait de Agrippina (Artaserse, Karine Deshayes et Philippe Jaroussky)
27:15 - Vivaldi : « Sovvente il sole », air extrait de Andromeda liberata (Artaserse, Jean-Christophe Spinosi et Philippe Jaroussky)
38:25 Vivaldi : « Se in ogni guardo », air extrait de Orlando finto pazzo (Artaserse, Jean-Christophe Spinosi et Philippe Jaroussky)
42:35 Bach : Concerto pour violon en la mineur BWV 1041, Allegro (Artaserse, Nemanja Radulović et Philippe Jaroussky )
46:32 Bach : « Erbarme dich, mein Gott », air extrait de la Passion selon Saint Matthieu (Artaserse, Nemanja Radulović et Philippe Jaroussky)
55:48 Vivaldi : Concerto pour quatre violons en si mineur op. 3 n° 10 RV 580 (Artaserse, Thibault Noally, Jean-Christophe Spinosi, Nemanja Radulović et Philippe Jaroussky )
01:06:39 Mozart : Concerto pour violon n° 5 en la majeur, K. 219, Finale (Artaserse, Julien Chauvin et Philippe Jaroussky )
01:15:35 Mozart, « Sull’aria… che soave zeffiretto », duo extrait des Noces de Figaro (Sandrine Piau, Karine Deshayes et Philippe Jaroussky) 
01:18:43 Mozart : « Deh vieni, non tardar », air extrait des Noces de Figaro (Artaserse, Sandrine Piau et Julien Chauvin )
01:23:21 Hahn : À Chloris (Jérôme Ducros et Philippe Jaroussky)
01:26:48 Brassens : Colombine (Jérôme Ducros et Philippe Jaroussky)
01:28:58 Ravel : « Le Jardin féérique », extrait de Ma Mère l’Oye (Jérôme Ducros et Philippe Jaroussky / piano à quatre mains)
01:32:34 Barrios Mangoré : La Catedral (Thibaut Garcia)
01:38:30 Vargas : Canciòn de las simples cosas (Thibaut Garcia et Philippe Jaroussky)
01:41:53 Sophie Makhno : Barbara, Septembre (Thibaut Garcia et Philippe Jaroussky )
01:46:24 Piazzolla : Los Pájaros perdidos (Arpeggiata et Philippe Jaroussky)
01:50:05 Velásquez : Bésame mucho (Arpeggiata et Philippe Jaroussky)
01:55:32 BIS – Antônio Carlos Jobim, Vinícius de Moraes : The Girl From Ipanema (tous les solistes)
*************************
PROGRAMME DE SALLE
Retrouvez le programme de salle : https://www.calameo.com/read/00304551...
*************************
Production Théâtre des Champs-Elysées 
Avec la participation de La Caisse des Dépôts / Mécène des retransmissions audiovisuelles du Théâtre des Champs-Elysées
Avec le soutien de FEDORA and Creative Europe

 

Καταγγελία :τουλάχιστον τέσσερις θεραπείες καρκίνου αποσύρθηκαν από το ΕΣΥ λόγω κόστους !

 

ΕΛΑΣ: Τουλάχιστον τέσσερις θεραπείες καρκίνου αποσύρθηκαν από το ΕΣΥ !– «Η υγεία δεν είναι  κόστος να συμπιεστεί»

«Ένα σύστημα που πιέζει το κόστος του φαρμάκου σε ακραίο βαθμό, χωρίς να αυξάνει τη δημόσια χρηματοδότηση, καταλήγει να στερεί από τους ασθενείς αυτό που έχουν κάθε δικαίωμα να έχουν: πρόσβαση στην καλύτερη διαθέσιμη θεραπεία, όπως κάθε Ευρωπαίος ασθενής».

efsyn.gr

~3 λεπτά

---

Τις διαδοχικές αποσύρσεις ογκολογικών φαρμάκων από την χώρα μας κατήγγειλε η ΕΛΑΣ με ανακοίνωσή της, στην οποία καλεί την κυβέρνηση να αναλάβει την ευθύνη της, προκειμένου κανείς ασθενής να μην χάσει τη θεραπεία του.

Στην ανακοίνωσή της η ΕΛΑΣ, μεταξύ άλλων σημειώνει: «Ενα σύστημα που πιέζει το κόστος του φαρμάκου σε ακραίο βαθμό, χωρίς να αυξάνει τη δημόσια χρηματοδότηση, καταλήγει να στερεί από τους ασθενείς αυτό που έχουν κάθε δικαίωμα να έχουν: πρόσβαση στην καλύτερη διαθέσιμη θεραπεία, όπως κάθε Ευρωπαίος ασθενής».

Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΕΛΑΣ για τα φάρμακα των καρκινοπαθών:

«Ακόμη ένα καινοτόμο ογκολογικό φάρμακο για τον καρκίνο του μαστού αποσύρεται από τη χώρα μας. Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Τους τελευταίους μήνες έχει προηγηθεί η απόσυρση τουλάχιστον τεσσάρων ογκολογικών θεραπειών, ανάμεσά τους φάρμακα για τον μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου και για αιματολογικούς καρκίνους. Θεραπείες που συνεχίζουν να κυκλοφορούν κανονικά σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά όχι πια στην Ελλάδα.

Και κάθε φορά, πίσω από την είδηση, υπάρχουν άνθρωποι: ασθενείς που δίνουν μάχη με τον καρκίνο και βλέπουν τη θεραπεία τους να γίνεται αβέβαιη.

Για εμάς, το ζήτημα είναι ανθρώπινο. Ένας ασθενής που ακολουθεί μια θεραπεία δεν μπορεί να ζει με την αγωνία αν το φάρμακό του θα υπάρχει του χρόνου. Η συνέχεια μιας ογκολογικής θεραπείας δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Είναι ζήτημα ζωής.

Οι διαδοχικές αποσύρσεις δεν είναι τυχαία γεγονότα. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε χώρα από την οποία οι σύγχρονες θεραπείες φεύγουν, αντί να έρχονται. Όπως επισημαίνουν ειδικοί και επιστημονικοί φορείς, ένα σύστημα που πιέζει το κόστος του φαρμάκου σε ακραίο βαθμό, χωρίς να αυξάνει τη δημόσια χρηματοδότηση, καταλήγει να στερεί από τους ασθενείς αυτό που έχουν κάθε δικαίωμα να έχουν: πρόσβαση στην καλύτερη διαθέσιμη θεραπεία, όπως κάθε Ευρωπαίος ασθενής. Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την επιστημονική κοινότητα, δεκάδες νέα αντικαρκινικά φάρμακα δεν έφτασαν ποτέ στη χώρα μας.

Καλούμε την πολιτεία να αναλάβει την ευθύνη της. Κανένας ογκολογικός ασθενής δεν πρέπει να χάσει τη θεραπεία του. Χρειάζεται εδώ και τώρα εγγύηση συνέχειας για κάθε ασθενή που ήδη λαμβάνει αγωγή, και μια συνολική πολιτική που θα σταματήσει τη φυγή των καινοτόμων φαρμάκων και θα εξασφαλίσει ότι η πρόσβαση στη θεραπεία δεν θα εξαρτάται από την τύχη.

Η υγεία δεν είναι κόστος να συμπιεστεί. Είναι δικαίωμα. Και για τον ασθενή με καρκίνο, είναι ο ίδιος ο χρόνος της ζωής».

Tom Waits - "Downtown Train"

Outside another yellow moon
Punched a hole in the nighttime, yes
I climb through the window and down to the street
I'm shining like a new dime
The downtown trains are full
With all those Brooklyn girls
They try so hard to break out of their little worlds


You wave your hand and they scatter like crows
They have nothing that will ever capture your heart
They're just thorns without the rose
Be careful of them in the dark
Oh if I was the one, you chose to be your only one
Oh baby can't you hear me now?
Can't you hear me now?

Will I see you tonight
On a downtown train?
Every night it's just the same
You leave me lonely, now

I know your window and I know it's late
I know your stairs and your doorway
I walk down your street and past your gate
I stand by the light at the four-way
You watch 'em as they fall
Oh baby, they all have heart attacks
They stay at the carnival
But they'll never win you back

Will I see you tonight
On a downtown train?
Every night, every night is just the same
Oh baby
Will I see you tonight
On a downtown train?
All of my dreams just fall like rain
Oh, baby, on a downtown train



Will I see you tonight
On a downtown train?
Every night, every night is just the same
Oh baby
Will I see you tonight
On a downtown train?
All of my dreams just fall like rain
Oh, on a downtown train
Oh, on a downtown train
Oh, on a downtown train
Oh, on a downtown train
Downtown train

 

Χάρης Δούκας : έτοιμος για την ενωτική υπέβαση με την Αριστερά , σε ένα κόμμα που οι μισοί σχεδόν αλληθωρίζουν προς τον Μητσοτάκη

 

Ο Χάρης Δούκας γράφει στην «Εφ.Συν.»: Το ΟΧΙ της ανατροπής

Χάρης Δούκας

efsyn.gr

 

 5–7 λεπτά

---

Για πολλά χρόνια, διεθνώς, διαμορφώθηκε μια σχολή «σοσιαλδημοκρατίας της αφομοίωσης». Η σχολή αυτή δεν επιδιώκει να νικήσει τις δεξιές απόψεις, αλλά να δώσει εξετάσεις ως υπεύθυνος μελλοντικός εταίρος, ως συμπληρωματική δύναμη

Έρχονται κάποιες στιγμές που πρέπει κάποιος να πει το μεγάλο ΟΧΙ. Το ΠΑΣΟΚ είπε το κρίσιμο ΟΧΙ στο συνέδριο με την απόφασή του για μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στη Δεξιά. Τώρα είναι που οφείλει να υπερασπιστεί αυτή τη δέσμευση, ώστε να γίνει πράξη. Ιδιαίτερα τώρα που εξελίσσεται μια νέα απειλητική μορφή υπερσυγκέντρωσης πλούτου, μέσω μη παραγωγικών, άγρια κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων, με τη συναίνεση ή/και τη συνεργασία της πολιτικής.

Πρόκειται για μια νέα, ακραία μορφή του πολιτικού καπιταλισμού που εισήγαγε ο Γερμανός Max Weber και αφορά την απόκτηση υπερπλούτου όχι μέσω της πραγματικής παραγωγής, αλλά μέσω της πολιτική ισχύος, της εκμετάλλευσης δημόσιων αξιωμάτων, των κρατικών χορηγιών και των πολεμικών επιχειρήσεων. Η «πολιτική απάθεια» απέναντι σε αυτή την ολιγαρχική αντίληψη είναι που προκαλεί θυμό και απόρριψη τελικά της ίδιας της πολιτικής.

Για όλα αυτά, τούτη την ώρα είναι που το ΟΧΙ πρέπει να υποστηριχθεί με μεγαλύτερο πάθος. Για πολλά χρόνια, διεθνώς, διαμορφώθηκε μια σχολή «σοσιαλδημοκρατίας της αφομοίωσης». Η σχολή αυτή δεν επιδιώκει να νικήσει τις δεξιές απόψεις, αλλά να δώσει εξετάσεις ως υπεύθυνος μελλοντικός εταίρος, ως συμπληρωματική δύναμη.

Η επιλογή του ΟΧΙ του συνεδρίου αφορά ακριβώς το ΟΧΙ στη «σοσιαλδημοκρατία της αφομοίωσης». Γιατί όταν οι κοινωνικές ανισότητες μεγαλώνουν εκθετικά και η πολιτική αποφεύγει να συγκρουστεί με τα αίτια, αλλά ασχολείται με τη «διαχείριση», τότε την κοινωνική δυσαρέσκεια, αντί να την εκφράσει μια δημοκρατική προοδευτική πολιτική, θα την εκφράσει ο αυταρχικός λαϊκισμός.

Απέναντι στην κατάσταση αυτή, μια εναλλακτική δυναμική αναπτύσσεται στον διεθνή χώρο. Η δυναμική αυτή επηρεάζει κατ’ εξοχήν τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και γενικότερα της προοδευτικής παράταξης. Ενδεικτικό αυτής της δυναμικής είναι αυτό που συμβαίνει στην Αμερική.

Η πολιτική σκηνή των Ηνωμένων Πολιτειών καταγράφει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες καμπές της σύγχρονης ιστορίας της. Οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής, που για δεκαετίες κινούνταν στο περιθώριο της αμερικανικής πολιτικής, σημειώνουν διαδοχικές εκλογικές επιτυχίες σε κομβικούς δήμους και πολιτειακές αναμετρήσεις.

Δεν πρόκειται πλέον για μεμονωμένα φαινόμενα, αλλά για μια νέα τάση που αμφισβητεί την κεντρώα γραμμή του Δημοκρατικού Κόμματος. Η αλλαγή αποτυπώνεται στη διοίκηση μεγάλων αστικών κέντρων, όπου οι υποψήφιοι της λεγόμενης «αριστερής πτέρυγας» κέρδισαν την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Στη Νέα Υόρκη, η επικράτηση του Zohran Mamdani απέναντι σε κατεστημένα στελέχη της κεντρώας πτέρυγας αποτέλεσε ισχυρή πολιτική δόνηση σε όλη τη χώρα. Στο Σιάτλ, η εκλογή της Katie Wilson επιβεβαίωσε τη σημασία της τοπικής οργάνωσης γύρω από ζητήματα στέγασης. Στην Ουάσινγκτον, η νίκη της Janeese Lewis George στις προκριματικές εκλογές έσπασε κατεστημένα συστήματα δεκαετιών.

Για να επεκταθούμε και στον ευρωπαϊκό χώρο, όπου η ανάδειξη του δημάρχου του Μάντσεστερ Andy Burnham στον πρωθυπουργικό θώκο, με όσα υποστηρίζει, είναι μια παρόμοια μετάβαση από το κεντρώο προφίλ διακυβέρνησης του προκατόχου του. Τι κοινό συνδέει αυτές τις ανατροπές; Ο δημοκρατικός ριζοσπαστικός ρεαλισμός, που επαναφέρει την ανάγκη επανάκτησης του δημόσιου ελέγχου.

Η επαναφορά δηλαδή στρατηγικών τομέων της οικονομίας, κρίσιμων υποδομών και δικτύων (όπως η ενέργεια, το νερό και οι μεταφορές) υπό την ιδιοκτησία ή τον αποφασιστικό έλεγχο του κράτους και των τοπικών κοινωνιών. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ανατροπές ξεκινούν από τους τοπικούς χώρους της διοίκησης, ως ένδειξη της ανάγκης επανασύνδεσης του κέντρου με την τοπικότητα των ανθρώπινων αναγκών.

Γιατί η πόλη μπορεί να γίνει σήμερα ένα ζωντανό εργαστήριο προοδευτικής διακυβέρνησης. Αυτό ασφαλώς απαιτεί έναν μετασχηματισμό του πολιτικού (κυβερνητικού) συστήματος από τη μονοδιάστατη δημοσιονομική διαχείριση σε παραγωγικούς συνασπισμούς κοινωνικών αναγκών επανάκτησης του μέλλοντος.

Στην Αμερική, κλειδί για αυτό είναι η νέα γενιά, που βιώνει χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο από εκείνο των γονιών της και αντιδρά δυναμικά, συμμετέχοντας όλο και πιο ενεργά στην πολιτική διαδικασία. Χτυπάει πόρτες, πραγματοποιεί τηλεφωνικές επικοινωνίες και ψηφίζει μαζικά -σε αριθμούς ρεκόρ- προοδευτικούς υποψηφίους.

Γιατί οι νέοι κατανοούν ότι η υγειονομική περίθαλψη αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα, ότι πρέπει να επενδύσουμε στην προσιτή στέγαση και όχι σε ατέρμονους πολέμους, ότι πρέπει να στηρίξουμε τα δημόσια πανεπιστήμια και τη δωρεάν φοίτηση και ότι η τεχνητή νοημοσύνη οφείλει να υπηρετεί το σύνολο της ανθρωπότητας και όχι μόνο τους ολιγάρχες των κολοσσών της τεχνολογίας.

Τα παραπάνω οδηγούν στο πραγματικό δίλημμα: Οι προοδευτικές πολιτικές πρέπει να γίνουν δύναμη ανατροπής ή δύναμη αφομοίωσης; Το δίλημμα χρειάζεται να απαντηθεί εγκαίρως και σωστά. Αλλιώς, ο κίνδυνος δεν είναι απλώς να χαθεί ακόμη μία εκλογική μάχη. Αυτή τη φορά, ο κίνδυνος είναι να χαθεί ο ίδιος ο ιστορικός ρόλος ύπαρξης της δημοκρατικής παράταξης.

Η απάντηση και οι νέες πολιτικές του ΠΑΣΟΚ επιβάλλεται να ξεκινούν από τη συνεδριακή απόφαση του ΟΧΙ της ανατροπής και της υπέρβασης.

● Δήμαρχος Αθηναίων

Κάλας , ο ρηξικέλευθος ποιητής, που αγνοήθηκε από τους κριτικούς της Γενιάς του 30

Κάλας , ο ρηξικέλευθος ποιητής, που αγνοήθηκε από τους κριτικούς της Γενιάς του 30

Την Ευρυδίκη που θα χάσεις την έχεις ήδη χάσει...

10
Την Ευρυδίκη που θα χάσεις την έχεις ήδη χάσει
ήσουν εσύ η Ευρυδίκη όταν ο Χάρος
απ’ την ζωή και την Ελένη σου
να σ’ αποσύρει τάχθηκε.

Σε ξαναείδε η μέρα.
Ρίξε πίσω σου το τέλος που μας προσδοκά
ατένισε άσβηστον φως. Φως κι ο λόγος.
Ζει του Ολυμπιονίκη μονάχα ο Πίνδαρος.
Ρήματα Σίβυλλας, αποφάσεις κύβων
το σεληνόφως της Ελένης
της φλογεράς λύρας η αδαμάντινη λάμψη
διακόπτουν το χάος.

Νικόλαος Κάλας. 1977. Οδός Νικήτα Ράντου. Αθήνα: Ίκαρος

*Νικόλας Κάλας - Βικιπαίδεια

**:BiblioNet : Κάλας, Νικόλαος, 1907-1988 

 

Νικόλας Κάλας, "Δεύτερο Βιβλίο"

Αντανακλάται κι η μνήμη. Μετριέται
το ταξίδι μου στη Σύρο απ’ το Μανχάτταν
η νέα Ερμούπολη
Μ’ αντάμωσε το ταχύπλοο μ’ επαναλήψεις.
Γιομάτο το κατάστρωμα από σάρκες μ’ επαλήψεις.
Κάποιος αφοντούριστος Ερμής σαγήνεψε τις προάλλες
φορτίο υπερβορείων: «Οκταήμερη διαμονή
από Τετάρτη σε Τετάρτη σε αφροδισία μυκονιάτικη».
Πασίδηλα χωρίς Απόλλωνα ακτινοβολάει
ο ήλιος τα κορμιά ειδωλολατρών.
Ο κύριος Προϊστάμενος της Πρώτης πάει για την Τήνο
τό ‘ταξε τάμα. Ωχρός νέος μια και θεραπεύτηκε
απ’ τα αφροδισιακά, οικογενειακό την Παναγία
θα προσκυνήσει: «Αυτήνε λατρεύω – παπάδες να μη δω».
Η έγκυος σύζυγός του κι άλλες κυρίες
περιφρονούνε τα γυμνά μα όχι και τους λουκουμάδες.
Δεν είναι για μένα η μετάληψη, πρόληψή μου
κύπελλο κυκλαδικού πολιτισμού: το ερμηνεύω
Διπρόσωπος ο Ερμής: «Δεύτερος λογαριασμός»
Χρημάτων και λόγου. «Commerce des idees»
όπως λένε οι Φράγκοι. Η συναλλαγή ιδεών με θέλγει.
Επέστρεψα απ’ τήν Έρμούπολη αυθημερόν
Ο κύριος Προϊστάμενος δεν ανταπέδωσε τον χαιρετισμό μου.
Στον πηγαιμό του είχα πει πώς ήμουν άθεος.
Με μαντολίνα καλοπλόκαμος τροβαδούρος
απόγονος Σαξόνων μας συναρπάζει
με το βαρύ παράπονο άνεργων κι αλητών.
Είναι με άδεια Τμηματάρχης στην ΕΞΟΝ
στη Σαουδική Αραβία. Πέντε ώρες πτήσης
από τη Μύκονο. Τον περιμένει στο Φρίσκο
Βιετναμέζα σύζυγος.
Συνταξιδεύει ο άδελφός του, λιγότερο ωραίος
Ταγματάρχης αμερικανικής μονάδας στο Έσσεν
Αφήκε τη γυναίκα του στο Κάσσελ. Τρεις ώρες απ’ τη Γλυφάδα.
Εξόν από κοινό επίθετο και σειρηνικών διαθέσεων
δέν μοιάζανε καθόλου στην όψη και στο φέρσιμο.
Άμα προ του τέλους του έτους επιστρέφουν
μου υποσχεθήκανε να επισκεφθούνε την Ερμούπολη.
Πλούσιο νησί η Σύρος, με ναυπηγεία
και παγκοσμίους συνδιαλέξεις.
Των παππούδων τα στάρια της Ρουμανίας
και τα μπαμπάκια της Αλεξάντρειας
αντικατασταθήκανε απ’ τα πετρέλαια.
Στά δεύτερα βιβλία προστεθήκανε
σημαίες ευκαιρίας.
Επί Τουρκοκρατίας η Καθολική Εκκλησία
δεν ήταν κι αυτή σημαία ευκαιρίας;
Των χιωτοσυριανών καλαμαράδων το μελάνι μου
δεν στέγνωσε. Οστρακίζομαι. Συντάσσω
συμβόλαια με δαίμονες.
Στων Ηνωμένων Εθνών την ολυγυάλινη πλάτη
αντανακλάται Ερμούπολη μοναδική
πανιά, φορτηγά, τουριστικά κυλάνε
στην αντίπερα όχθη σχέδια και πράματα.
Στο Αιγαίο αυτή την ώρα απλώνεται σκοτάδι.
Εδώ τις προάλλες ηλεκτροπληξία ξέσπασε.
Έγινε η νύχτα νύχτα. Νύχτα αμηχανίας
άλογος. Αποκαλυπτική.
Ιούνιος – Ιούλιος 1977

Νικόλαος Κάλας, «Δεν γράφω για να διαβαστώ, αλλά για να ξαναδιαβαστώ»

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΤΣΟΥ
Πηγή: avgi.gr

---

Συμπληρώνονται φέτος τριάντα χρόνια από το θάνατο του Νίκου Καλαμάρη/Nicolas Calas (1907-1988). Και πώς ο υπογραφόμενος το παρόν κείμενο μπορεί να στοιχειοθετήσει μια «παρέμβαση»; Ας πιάσουμε τα πράγματα από τη ρίζα. Δεν θα έπρεπε να εκληφθεί ως «παράδοξο», υπερρεαλιστικής καταγωγής ή όχι, η οργάνωση από έναν Τομέα Φιλοσοφίας επιστημονικού συνεδρίου με αφορμή τα ογδόντα χρόνια από το πρώτο Μανιφέστο του υπερρεαλισμού, όπως έγινε το 2004, ή το 2005 με αντικείμενο το έργο του θεωρητικού του, του Ν. Καλαμάρη.
Η θεματική αυτού του δεύτερου συνεδρίου κατανέμεται σε τρία μέρη: η ποίηση και η ποιητική - οι αισθητικές και οι φιλοσοφικές ιδέες - οι πολιτικές αντιλήψεις. Ο ποιητής λοιπόν Νικήτας Ράντος, ο κριτικός και πολιτικός αναλυτής Μ. Σπιέρος, ο Nicolas Calas των Παρισίων και της «μανχατανής Βαβυλώνας», αυτός τελοσπάντων που στις αρχές της δεκαετίας του ’30 ζητούσε στον ουρανό του να τοποθετήσει «δυο φεγγάρια ανόμοια», «το ’να μικρό σαν παιδί, τ’ άλλο μεγάλο σαν παράπονο», ποιος ήταν;
Ας μου επιτραπεί να πω ότι τον γνώρισα από κοντά μέσω του «Πολιτικού και Πολιτιστικού Ομίλου Πρωταγόρας», όταν μού τον σύστησε ο Μιχάλης Ράπτης/Pablo, τον Ιούνιο του 1983, κατά τη συμμετοχή μου στο διεθνές συνέδριο: «Ο Karl Marx και η εποχή μας», με την ανακοίνωση: «Για την επικαιρότητα της φιλοσοφίας του Marx». Ένα τμήμα της είχε ήδη εμφανισθεί στην Αυγή (25.3.1983). Ίσως η κατακλείδα της να αποτέλεσε το έναυσμα της πρόσκλησής μου από τον Ράπτη καθώς και της συζήτησης που ανοίξαμε με τον Καλαμάρη που παρέμενε ευθυτενής με απλανή και συνάμα διαπεραστικά μάτια. Δηλαδή: «Η ιστορική ανάπτυξη της μαρξιστικής φιλοσοφίας βασίζεται σε έναν γόνιμο διάλογο της σκέψης του Marx με τα προβλήματα που τέθηκαν ώς τις μέρες μας και αντιμετωπίσθηκαν με τη μέθοδο που αυτός καθιέρωσε. Όλοι οι παράγοντες αυτού του διαλόγου δεν ήταν ποτέ δεδομένοι: ούτε η διδασκαλία (αφού ήρθαν στην επιφάνεια έργα εντελώς άγνωστα) ούτε η μέθοδος (που κατακτάται και δεν προικοδοτείται από καμιά κομματική επιφοίτηση) ούτε ο προβληματισμός μιας εποχής».
Το τελευταίο μάλιστα σημείο υπήρξε και το αφετηριακό μου ερέθισμα για την εκδίπλωση της μακράς αρχειακής έρευνας που οδήγησε στην πεντάτομη σύνθεση: Η σοσιαλιστική σκέψη στην Ελλάδα, όπου στον τρίτο τόμο απλόχερα βρήκε τη θέση του και ο Καλαμάρης, καθώς και σε μικρότερες κατοπινές δημοσιεύσεις, χωρίς να παραλείπω εδώ τις εκτενείς συζητήσεις μου με τον Pablo στο Café Zimmer των Παρισίων κατά το πανεπιστημιακό έτος 1987/1988, λίγο πριν από το θάνατο τού Καλαμάρη και με αντικείμενο το έργο του. Τα υπογραμμίζω όλα αυτά γιατί φαίνεται πως τα αγνοούν όσοι και όσες, παλαιότερα και ιδίως τελευταία, καταγίνονται με τη βιβλιογραφική επισκόπηση της ερευνητικής συγκομιδής και γενικότερα με θέματα της ιστορίας των αισθητικών και πολιτικών ιδεών από το Μεσοπόλεμο ώς σήμερα.
Ο τιμώμενος θα πρέπει να ένιωθε αρκετά ήσυχος. Το φόβο του που εξομολογήθηκε το 1939 στον Γ. Θεοτοκά, δηλαδή μήπως θα γυρίσει κάποτε στην Ελλάδα σαν τον ήρωά του Ευριπίδη Πεντοζάλη και θα διηγείται την «ιστορία μιας αποτυχημένης ζωής» ή σαν τον Καζαντζάκη που αποσύρθηκε σε κάποιο νησί, γράφοντας «κακά ποιητικά έργα», ήδη τον έχει διασκεδάσει η παρουσίαση στα ελληνικά των κυριότερων έργων που δημοσίευσε στη Γαλλία και τις Ενωμένες Πολιτείες καθώς και η αρκετά πλούσια βιβλιογραφική συγκομιδή για τη μελέτη τους.
Θα μπορούσα να σταθώ, ειδικότερα, σε ένα σημείο του προβληματισμού του Καλαμάρη. Στην απόπειρά του να ασκήσει «ιστορική κριτική», θέτει ως κανονιστικό πλαίσιο κατανόησης των μορφών ποιητικής τέχνης τον υπερρεαλισμό που λειτουργεί ωs «φάκελος αδιαλλαξίας» για ό,τι προϋπήρξε. Τούτο άλλωστε σημαίνει ότι είναι σύμφωνος και με την πρακτική και με τους θεωρητικούς αυτού του κινήματος, όπως άλλωστε ο ίδιος μόλις το 1937 αποδέχεται την προσχώρηση σ’ αυτό. Ειδικότερα, στον ιστορικό ορίζοντα τnς νεωτερικής τέχνης η χεγκελιανή τελεολογία που υποβαστάζει το σχήμα τns «ανώτερης σύνθεσης» νομιμοποιεί την ιδέα για το πλήρωμα τnς οικείας ανάπτυξης, με την έννοια ότι ο υπερρεαλιστής Breton έχει την αρμοδιότητα να αποφαίνεται πόσο κοντά στο αισθητικό του ιδεώδες βρίσκονται όσοι προηγήθηκαν. 0 «κανόνας» και σ' αυτή την περίπτωση ανανοηματοδοτεί την «παράδοση» με γνώμονα το αξιολογικό πρωτείο που διασφαλίζει ό,τι σήμερα θεωρείται «μοντέρνο». Επομένως μόνον έτσι και ο ρομαντισμός, είτε ως «πρόδρομος», παλαιότερα, είτε ως εντεταγμένος τώρα στον υπερρεαλισμό, αποκτά θετικό πρόσημο. Μολονότι δεν επιμένει ο Καλαμάρης στην ακριβέστερη ιστορική τοποθέτηση των απαρχών του ρομαντισμού, αρκούμενος στους κοινούς τόπους για το πολέμιό του, δηλαδή για το «αναλυτικό, αρνητικό πνεύμα, το διάδοχο του αιώνα των Φώτων», δεν παραλείπει να «γειώσει» τη λειτουργία του κανονιστικού προτύπου των αισθητικών του προτιμήσεων στην κοινωνική και πολιτική συγκυρία.
* Ο Παναγιώτης Νούτσος είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής φιλοσοφίας του Παν/μίου Ιωαννίνων
________________

 

 

Νικόλαος Κάλας: «Η τέχνη είναι πυριτιδαποθήκη» 

 Ομιλητές: Κώστας Κρεμμύδας, ποιητής-εκδότης, Μιχάλης Χρυσανθόπουλος, καθηγητής Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας στο Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Χάρης Οταμπάσης, φιλόλογος, υποψήφιος διδάκτωρ του ΔΠΘ. Βιντεοσκοπημένη παρέμβαση: Νάνος Βαλαωρίτης.

The Divorce of Lady X/Το Διαζύγιο της Λαίδης Χ (1938): Χιούμορ και ρομαντισμός

Το Διαζύγιο της Λαίδης Χ
Divorce of Lady X

Κομεντί 1938 | Έγχρ. | Διάρκεια: 92'

Αγγλική ταινία του Τιμ Γουίλαν, με τους Λόρενς Ολίβιε, Μερλ Όμπερον, Ραλφ Ρίτσαρντσον.

Ένας δικηγόρος που ειδικεύεται στα διαζύγια και δεν τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση για το γυναικείο φύλο, μοιράζεται για ένα βράδυ την ίδια σουίτα με μια όμορφη νεαρή γυναίκα που νομίζει ότι είναι η εν διαστάσει σύζυγος ενός νέου πελάτη του.Αποτέλεσμα : κεραυνοβόλος έρωτας και ένα απίθανο μπέρδεμα μεταξύ αλήθειας και ψέματος.

Έξυπνη στημένη  κωμωδία που  διατηρεί τη δροσιά της παρά τις... πολλές ρυτίδες της ... Μια φάρσα χτισμένη πάνω στο πασίγνωστο θέμα των κωμικών συνεπειών της λανθασμένης ταυτότητας.

Φινετσάτη κομεντί παρεξηγήσεων με μυθικούς σταρ στο καστ.

Η Μerl  Oberon εντυπωσιάζει. Ο Olivier αποδίδει το ρόλο του αρκετά καλά. Δύο ερμηνείες που λάμπουν είναι αυτές των Ralph Richarson και Morton Selten.

Μια ταινία   με ιδιαίτερη ιστορική (για τον κινηματογράφο) αλλά  και κοινωνιολογική  αξία, γιατί  μας δίνει το κλίμα της ανεμελιάς που επικρατούσε  στους κύκλους του κοσμικού  Λονδίνου λίγο πριν ξεσπάσει ο αιματηρός Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος.

Wikipedia=>The Divorce of Lady X

ΤΗΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΕΚΛΕΨΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ  ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ... ΤΙΣ ΠΙΤΖΑΜΕΣ ΤΟΥ!

Ικέτες ενός παράφρονα

 Όταν θαυμάζεις τα τέρατα, εξομοιώνεσαι μαζί τους

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Η ανθρωπότητα σε κίνδυνο: κλιματική κρίση, μετακινήσεις πληθυσμών, ανισότητες, υπερπληθυσμός, ανεξέλεγκτη τεχνολογική έκρηξη, πολεμικές εμπλοκές πυρηνικών δυνάμεων.

Μετά από τα δύο αιματοκυλίσματα του προηγούμενου αιώνα που προκάλεσε η Ευρώπη, το παγκόσμιο σύστημα ισορροπιών που κατάφερε να διαμορφώσει η διεθνής πολιτική τάξη των δύο εκατοντάδων κρατών – απειλείται από την Αμερική.

Η πιο άρτια Δημοκρατία στην πιο ισχυρή χώρα του πλανήτη παρήγαγε ένα φαινόμενο που καταλύει τα παγκόσμια επιτεύγματα οκτώ δεκαετιών: το φαινόμενο Τραμπ.

Ένας ανισόρροπος κραδαίνει την τρομακτικά φονική μηχανή της υπερδύναμης και τη μεταχειρίζεται ανάλογα με τις διαθέσεις του –με ψυχιατρικές εκδηλώσεις– και τα προσωπικά συμφέροντά του – που γίνονται όλο και πιο προκλητικά.

Δεν υπάρχει πλέον διεθνές δίκαιο, έννομη τάξη μεταξύ των κρατών, παγκόσμιοι οργανισμοί, διακρατικές διευθετήσεις, κανόνες συμπεριφοράς – στην ειρήνη και τον πόλεμο.

Ο παράφρων ένοικος του Λευκού Οίκου επεμβαίνει ως… Θεός –δίκην Ρωμαίου αυτοκράτορα– και διακηρύσσει ότι τα πάντα κρίνονται από τη βούλησή του. Όποιος έχει αντίρρηση, δέχεται την επίσκεψη των «ωραίων» οπλικών συστημάτων του με τα «καταπληκτικά» δολοφονικά αποτελέσματά τους.

Όταν δεν δηλώνει «ειρηνιστής» πυροδοτώντας πολέμους, ξαναμοιράζει την επιρροή στη γήινη σφαίρα, υπέρ του εαυτού του. Διεκδικεί τη Γροιλανδία, τον Παναμά, τον Καναδά, τη Βενεζουέλα, την Κούβα και τώρα τα Στενά του Ορμούζ.

Ανατινάζει θεσμούς που άντεξαν αιώνες στη χώρα του, σε άλλες χώρες και στις σχέσεις μεταξύ κρατών. Με το λεξιλόγιο των 500 λέξεων που αρθρώνει, απευθύνεται στην παγκόσμια κοινότητα σαν φέουδό του και απειλεί την ελευθερία, την ενημέρωση, τη Δικαιοσύνη, τις ουμανιστικές κατακτήσεις.

Θεωρεί προνόμιό του να βομβαρδίζει, να δολοφονεί, να επιβάλει δασμούς, να ανακηρύσσει «φίλους» και «εχθρούς». Με κριτήρια το «αμερικανικό» και το προσωπικό του συμφέρον.

Αποσύρει τις ΗΠΑ από διεθνείς συμφωνίες και οργανισμούς, ακυρώνει παραδοσιακές συμμαχίες και συμμαχεί με παραδοσιακούς αντιπάλους, απαγάγει εκλεγμένο ηγέτη χώρας-μέλους του ΟΗΕ, υιοθετεί τον εγκληματία Νετανιάχου και συναλλάσσεται με τον Πούτιν και τον Ερντογάν.

Στο βιβλίο του «Εξηγώντας τον Τραμπ» – από τις εκδόσεις Πατάκη- ο πολιτικός επιστήμονας Τάκης Σ. Παππάς ορίζει ως βασικά στοιχεία του Τραμπ «την απόλυτη ταύτιση της εξουσίας με το πρόσωπό του», την «απονομιμοποίηση των θεσμών» εντός και εκτός ΗΠΑ και την ικανότητα να «κινητοποιεί μεγάλες κοινωνικές μάζες μέσω σύγκρουσης».

«Ψεύτης, νάρκισσος, απατεώνας», αναφέρει σε βιβλίο της μια ανιψιά του. Μανιακός, αλλά και με άνοια, διατυμπανίζει την εξ ουρανού αποστολή του. Ήδη από την πρώτη θητεία του, χιλιάδες επαγγελματίες της ψυχικής υγείας δήλωναν ενυπογράφως ότι πρέπει να απομακρυνθεί ως ψυχικά ασθενής.

Αποτελεί παγκόσμιο κίνδυνο, καθώς ειδικοί στην Αμερική βεβαιώνουν ότι δεν έχει «σώας τας φρένας». Οι αηδιαστικές αυτοπαρουσιάσεις του συνδυάζονται με αθλιότητες κατά των προηγούμενων προέδρων και θεσμικών παραγόντων, και με τη διαφήμιση συμπεριφοράς νταή.

Το δείχνει απέναντι και στο μεγαλύτερο επίτευγμα της ανθρωπότητας στους τομείς της ευημερίας, της Δημοκρατίας, των ελευθεριών, των δικαιωμάτων και της ειρήνης: την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γι’ αυτόν τον άνθρωπο μιλάμε.

Ωστόσο, απροκάλυπτα θαυμαστής του, ο αντιπρόεδρος της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης –και από κοντά ο Πλεύρης και ο γραμματέας Κυρανάκης– τον χαρακτηρίζει «ηγέτη του δυτικού κόσμου» και του ρίχνει την ιδέα να «μείνει στην ιστορία για χιλιάδες χρόνια»: συμβάλλοντας στην επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Όταν θαυμάζεις τα τέρατα, εξομοιώνεσαι μαζί τους. Αλλά ρε «γαμώτο», που θα έλεγε και η Πατουλίδου: Πρωθυπουργός δεν υπάρχει να σταματήσει τον διασυρμό της κυβέρνησής του και τον εκφυλισμό της πολιτικής;

ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR