Ό,τι πέρασε δεν χάθηκε

Γιάννης Αντωνόπουλος , Άτιτλο (1948)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΝΙΗΛ*
(1938-1991)

Ό,τι πέρασε

Ό,τι πέρασε δεν χάθηκε
κρέμεται εκεί
στον αέρα
αθέατο

έτοιμο
να υλοποιηθεί
γαλακτερά
σαν ούζο
απ' το νερό
της μνήμης.

"Ο ποιητής της μεταπολεμικής γενιάς Γιώργος Δανιήλ (22 Φεβρουαρίου 1938 - 21 Ιουνίου 1991) έζησε μετά το 1964 στον Καναδά, όπου δίδαξε στο Τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Τορόντο. Έγραψε ποίηση στα ελληνικά και στα αγγλικά και δημοσίευσε μελέτες πάνω σε κλασικά και νεοελληνικά θέματα, σε ελληνικά και ξένα περιοδικά."[Βλ.]Biblionet.

«

 ****************

 

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ

Το κεντρικό θέμα του ολιγόστιχου ποιήματος  είναι η επιβίωση του παρελθόντος μέσα στο παρόν. Ο τίτλος «Ό,τι πέρασε» προϊδεάζει για κάτι τετελεσμένο, χαμένο. Ωστόσο, ο πρώτος στίχος ανατρέπει αμέσως αυτή την προσδοκία: «Ό,τι πέρασε δεν χάθηκε». Το ποίημα αρνείται τη γραμμικότητα του χρόνου — το παρελθόν δεν εξαφανίζεται, αλλά παραμένει σε μια κατάσταση εκκρεμότητας: «κρέμεται εκεί / στον αέρα / αθέατο». 

Περί της αδιάκοπης παρουσίας του απολεσθέντος στη ζωή μας λοιπόν; Ναι, αλλά δεν πρόκειται για μια νοσταλγική ή μελαγχολική ανάκληση από τη μνήμη στιγμών του παρελθόντος.Είναι η  κατηγορηματική πίστη  ότι  το παρελθόν δεν χάνεται, αλλά απλώς μεταβάλλεται σε μια άλλη κατάσταση ύλης — αέρια, γαλακτώδη, έτοιμη να ξαναγίνει ορατή.  

Σαλβαντόρ Νταλί, Η επιμονή της μνήμης, 1931.

Σαλβαντόρ Νταλί, Η διάλυση της επιμονής της μνήμης, 1954

«Ό,τι πέρασε δεν χάθηκε / κρέμεται εκεί / στον αέρα / αθέατο/έτοιμο / να υλοποιηθεί»

 Η εικόνα του «κρεμάμενου» πράγματος υποδηλώνει κάτι που βρίσκεται σε μετέωρη κατάσταση — ούτε παρόν ούτε απόλυτα παρελθόν. Το «αθέατο» τονίζει ότι αυτή η επιβίωση είναι αόρατη, υποσυνείδητη, σχεδόν αέρια. Ο «αέρας» λειτουργεί ως μεταφορά του ψυχικού χώρου όπου διατηρούνται οι αναμνήσεις.

Η εικόνα του ούζου που θολώνει με το νερό είναι από τις πιο εύστοχες μεταφορές της ανάμνησης στη νεοελληνική ποίηση: η μνήμη δεν είναι ένα απλό κάτοπτρο της ζωής μας , αλλά το αφιλτράριστο διάλυμα  όπου συμφύρονται τα βιωματικά υλικά που συσσωρεύσαμε μέσα στο χρόνο.Η καταληκτική εικόνα είναι εξαιρετικά εύστοχη και βαθιά ελληνική. Το ούζο, όταν αναμειγνύεται με νερό, θολώνει και παίρνει ένα γαλακτώδες χρώμα. Πρόκειται για μια μεταφορά της διαδικασίας της ανάμνησης:

    Το νερό με το αλκοόλ   είναι το παρελθόν, συμπυκνωμένο,αψύ , διαφανές.

 Ο γλυκάνισος είναι  το μέσο που προκαλεί  τη θολότητα αλλά  προσδίδει στο μείγμα γεύση και άρωμα  Είναι το υλικό των αναμνήσεων, όχι καθαρών , όχι διάφανων, αλλά γεμάτων θολότητα , ατμούς και σε κατάσταση ρευστότητας .

Αυτές οι αναμνήσεις (καλές ή κακές)  ανασυνθέτουν το παζλ της ζωής που διανύσαμε μέσα στο χρόνο. 

 

 

Rene Magritte, Μνήμη, 1948 -

Gerontakos ,  Σεπτέμβρης του 26

Στο Ντιβάνι της Εφ.Συν: Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος και το σύγχρονο θέατρο

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ο ιδρυτής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου και σκηνοθέτης της παράστασης «Μια άλλη Θήβα» που εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα θεατρικά φαινόμενα των τελευταίων ετών, ξαπλώνει «Στο Ντιβάνι της Εφ.Συν» και κάνει φλας- μπακς στα 30 χρόνια ενός θεσμού που σφράγισε το σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Σύντομη Βιογραφία

Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών.

Εργάστηκε ως ηθοποιός μέχρι το 1992 κι έπειτα στράφηκε κυρίως στη σκηνοθεσία.

Το 1995 ίδρυσε τη Νέα Σκηνή Τέχνης, η οποία από το 1997 στεγάζεται μόνιμα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Εκεί έχει παρουσιάσει σημαντικά κείμενα της ελληνικής και της παγκόσμιας δραματουργίας, ενώ σύστησε για πρώτη φορά στο κοινό πολλά έργα του σύγχρονου διεθνούς ρεπερτορίου. Επίσης, το Θέατρο του Νέου Κόσμου έχει αποτελέσει φυτώριο για πολλούς από τους σημαντικότερους νέους Έλληνες ηθοποιούς. Ο οργανισμός διακρίνεται για το θέατρο ειδικά για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος έχει σκηνοθετήσει ακόμα στο Εθνικό Θέατρο, στο ΚΘΒΕ, σε ΔΗΠΕΘΕ και στο ελεύθερο θέατρο. Το 2008 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο Αλβανίας και σκηνοθέτησε τις Τρωάδες του Ευριπίδη με Αλβανούς ηθοποιούς. Έχει διδάξει υποκριτική στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Από το 2016 έως το 2019 ήταν Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Μετράει 48 συμμετοχές, από το 1989 ως το 2024— κυρίως Κοινωνικό και Δράμα, σε σκηνές όπως Θέατρο του Νέου Κόσμου και Εθνικό Θέατρο: Κτήριο Τσίλλερ - Κεντρική Σκηνή. Ανάμεσα στις συμμετοχές του: «Ο τρόμος του κροκόδειλου» (2024), «Μια άλλη Θήβα» (2023), «Η Ανατολή» (2023) και «Η τριλογία των Λήμαν Μπράδερς» (2022).

 

 

Έρωτα εσύ!...Η ερωτική ποίηση στα χρόνια του Ιουστινιανού

 

 

 

«Η Στιγμή της Επιθυμίας» ή «Ευτυχισμένοι Εραστές».  Πίνακας του Jean Honoré Fragonard (1732-1806), 18ος αιώνας. 

 

Ειρηναίος Ρεφερενδάριος/Βικιπαίδεια

(6ος αιώνας)

ω σοβαρή Ροδόπη, Παφίης είξασα βελέμνοις και τον υπερφίαλον κόμπον απωσαμένη,
αγκάς ελούσα μ' έχεις παρά σον λέχος΄εν δ' άρα δεσμοίς
κείμαι ελευθερίης ουκ επιδευόμενος.
ούτω γαρ ψυχή τε και έκχυτα σώματα φωτών
συμφέρεται φιλίης ρεύμασι μιγνύμενα. 

 

Παλατινή Ανθολογία (249)

***

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

 

Ακατάδεκτη Ροδόπη, έπεσες τελικά από τα βέλη της Αφροδίτης
και,πετώντας μακριά την αγέρωχη αλαζονεία σου,
με πήρες στην αγκαλιά και μ' έχεις στο κρεβάτι σου.
Είμαι κατάδικος χωρίς να στερούμαι την ελευθερία μου.
Έτσι η ψυχή και τα παραδομένα κορμιά των ανθρώπων
πλέουν ένα κουβάρι σπρωγμένα από τα ρεύματα της αγάπης .

 

 **************** 

  

Gustav Klimt , Το φιλί (1907–1908)

 

ΕΡΩΤΑ ΕΣΥ!... 

 

Μία ερωτική μινιατούρα της ύστερης αρχαιότητας σε ένα επίγραμμα . Διαθέτει την ειρωνεία της ελληνιστικής εποχής, τον παιχνιδιάρικο μύθο, αλλά κορυφώνεται σε μια σχεδόν νεοπλατωνική  παραδοχή: ο έρωτας είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να κάμψει τον εγωισμό ενός ανθρώπου (στην περίπτωσή μας, της Ροδόπης) και να κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ταυτόχρονα και δέσμιος αλλά  και απόλυτα ελεύθερος. 

 

Είναι μια υπενθύμιση ότι στο παιχνίδι του Έρωτα η αληθινή σύνδεση μπορεί να συμβεί ακόμα και  όταν υποχωρούμε στην ορμή του άλλου χωρίς όμως να εξουσιαζόμαστε από αυτόν .
Η Ροδόπη παρουσιάζεται αρχικά άτεγκτη, αδιάφορη, απροσπέλαστη ,ακατάδεκτη,  υπερήφανη στα κελεύσματα του άνδρα.
 

 Το παράδοξο της αιχμαλωσίας 
Στους στίχους 3-4, βρίσκεται ο νοηματικός πυρήνας του ποιήματος. Ο ποιητής βρίσκεται «αγκάς» (στην αγκαλιά) και «εν δεσμοίς» (σε δεσμά) πάνω στο κρεβάτι της. Είναι φυλακισμένος, κατάδικος. Όμως, αμέσως εισάγει το οξύμωρο σχήμα: «κείμαι ελευθερίης ουκ επιδευόμενος» (είμαι κατάδικος χωρίς να στερούμαι την ελευθερία μου).

    Ο ποιητής λοιπόν δεν υποφέρει. Αντίθετα, βρίσκει την απόλυτη ελευθερία μέσα στον πιο απόλυτο περιορισμό , την αγκαλιά της ερωμένης του: το μεν σώμα του είναι δέσμιο, αλλά η ψυχή του είναι τόσο πλήρης από αγαλλίαση, που η έννοια της «ελευθερίας» γίνεται πλεονασμός. Η δουλεία στον έρωτα είναι η ανώτατη μορφή αυτοδιάθεσης.
 Το κοσμογονικό φινάλε 
Στους στίχους  5-6, ο  Ειρηναίος  αναδεικνύει την ερωτική πράξη με μια ηφαιστειακού τύπου μεταφορά, όπου  τα σώματα , στην παραζάλη του ερωτικού πάθους χάνουν την υλική τους υπόσταση γίνονται «έκχυτα», παραδομένα, λιωμένα, ρέοντα. 
   Το αποτέλεσμα είναι τα σώματα των εραστών να πλέουν ένα κουβάρι σπρωγμένα από τα ρεύματα («Συμφέρεται... ρεύμασι μιγνύμενα»). Ο έρωτας δεν είναι στατική κατάσταση, είναι υδάτινο ρεύμα, ορμή. Ο ποιητής βλέπει τον ίδιο τον έρωτα σαν έναν ωκεανό ή ποταμό που παρασύρει ανεξέλεγκτα ψυχές και σώματα και τα συμφύρει σε ένα ενιαίο, αξεδιάλυτο κουβάρι.

Επιμέλεια , Μετάφραση , Σχόλια : Gerontakos

Επιθέσεις, παραληρήματα, επικοινωνία και ένα ΕΣΥ στο περιθώριο

 

Άδωνις Γεωργιάδης: Επιθέσεις, παραληρήματα, επικοινωνία και ένα ΕΣΥ στο περιθώριο

Αντώνης Ραυτόπουλος

Σάββατο, 26/09/2026

healthstat.gr

Τα όσα ακολούθησαν όμως, είναι ακόμα χειρότερα. Συγκεκριμένα, την Τετάρτη, στο ραδιόφωνο του Mega News, στην εκπομπή του Ιορδάνη Χασαπόπουλου και της Ανθής Βούλγαρη. Οι δημοσιογράφοι σχολίασαν την παρουσία του υπουργού Υγείας στα εγκαίνια ιδιωτικής κλινικής των Νοτίων Προαστίων που προσφέρει υπηρεσίες ευεξίας.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης εξαπέλυσε ευθεία επίθεση κατά του καναλιού και των δημοσιογράφων γενικότερα, κατηγορώντας τον σταθμό ότι επί δύο χρόνια προέβαλλε τη Μαρία Καρυστιανού, υποστηρίζοντας ότι η ίδια διαφήμιζε την «κβαντική ιατρική». Παράλληλα, απαίτησε να ζητήσουν συγγνώμη ακόμα και για το ξυλόλιο, το οποίο σχετίζεται με την υπόθεση των Τεμπών. Δεν δίστασε μάλιστα να χαρακτηρίσει «κομπογιαννίτες» τους δημοσιογράφους του σταθμού.

Στην άκρη το ΕΣΥ

Βλέπουμε ότι τις τελευταίες εβδομάδες ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει επιλέξει μία μονοθεματικότητα στις τοποθετήσεις του και σε ρόλο δικαστή σχολιάζει την υπόθεση Μαζωνάκη, επειδή άπτεται του χαρτοφυλακίου του. Δεν σχολιάζει, όμως, τις όποιες ευθύνες του αναλογούν για το γεγονός ότι έπρεπε να πεθάνει ένας άνθρωπος για να κινητοποιηθούν οι μηχανισμοί του κράτους. Οι ευθύνες είναι πάντα κάποιου άλλου, ενώ όποιος ασκεί κριτικής είναι μίζερος και τοξικός.

Την ίδια ώρα, το ΕΣΥ στενάζει στα προβλήματά του. Ο υπουργός Υγείας δεν δείχνει διατεθειμένος πάντως να σκύψει πάνω από αυτά και να τα λύσει. Ο μόνος λόγος για α ασχοληθεί με τα νοσοκομεία, είναι για να κόψει κάποια κορδέλα σε εγκαίνια και να διαπληκτιστεί με συνδικαλιστές για να το ανεβάσει μετά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Δηλαδή, όλα για την εικόνα, αφού πλησιάζουν και εκλογές...

Music and Dance for a While

Music and Dance for a While

Musical direction: Christina Pluhar
Choreography and direction: Mei Hong Lin
Sets and costumes: Dirk Hofacker
Lights: Johann Hofbauer

Arpeggiata Ensemble

το έργο «Music for a while» είναι ένα concert-ballet (συναυλία-μπαλέτο), το οποίο συνδυάζει την παλαιά μουσική (early music) με τη τζαζ και τον σύγχρονο χορό, με αποτέλεσμα μια σκηνική τομή που διαπερνά τα όρια των ειδών.
🎭 Τι είδους παράσταση είναι;

Δεν πρόκειται για ένα παραδοσιακό μπαλέτο με υπόθεση, αλλά για ένα «μικρό θέατρο του κόσμου» που έχει ως κεντρικό άξονα τον χορό ως μεταφορά της ζωής. Μια αίθουσα χορού (ballroom) —σύμβολο γιορτής, μέθης και απελευθέρωσης— μετατρέπεται σε σκηνή όπου εκτυλίσσονται συναντήσεις, σαγήνη, μοναξιά και πόνος. Η παράσταση διαρκεί περίπου 1 ώρα και 40 λεπτά.
🎶 Μουσική: Purcell παντρεμένος με Jazz

Η Christina Pluhar και το σύνολό της L'Arpeggiata —γνωστοί για την ανατρεπτική τους προσέγγιση στην παλαιά μουσική— δημιουργούν ένα ηχητικό τοπίο όπου τα έργα των Henry Purcell, Handel και Monteverdi αποκτούν νέα πνοή μέσα από τζαζ αυτοσχεδιασμούς. Το ομώνυμο τραγούδι του Purcell («Music for a while») λειτουργεί ως αφετηρία και έμπνευση για ολόκληρο το έργο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ίδια η Pluhar είχε κυκλοφορήσει το 2014 ένα άλμπουμ με τίτλο «Music for a While – Improvisations on Purcell», το οποίο προκάλεσε ανάμεικτες αντιδράσεις: κάποιοι το θεώρησαν τολμηρό και πρωτότυπο, ενώ άλλοι (όπως ο κριτικός της Guardian) το χαρακτήρισαν «ανυπόφορη» διαστρέβλωση του Purcell σε στυλ lounge bar. Η σκηνική εκδοχή του 2017 στη Linz αποτελεί μια διαφορετική, πιο ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση.
💃 Χορογραφία και Σκηνοθεσία: Mei Hong Lin

Η Mei Hong Lin, διευθύντρια του χορευτικού συνόλου του Landestheater Linz, αντιμετωπίζει τον χορό ως την πιο αρχέγονη και ειλικρινή μορφή έκφρασης — «σώμα που σκέφτεται», χωρίς μάσκες και προστατευτικά. Η παράσταση οργανώνεται σε 11 σκηνικές ενότητες με τίτλους όπως «Unerfüllte Erwartung» (Ανεκπλήρωτη προσμονή), «Trauma des Verlustes» (Τραύμα της απώλειας), «Aspekte der Liebe» (Όψεις της αγάπης), «Tod und Erlösung» (Θάνατος και λύτρωση).

Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο είναι η «νύφη» —μια γυναίκα σε νυφικό που περιφέρεται μόνη, σε κατάσταση αιώνιας αναμονής για τον αγαπημένο που δεν έρχεται ποτέ. Κάποιοι κριτικοί (όπως το tanz.at) θεώρησαν αυτό το μοτίβο κάπως «φλύαρο» και επαναληπτικό, σαν «Pina Bausch quote», ενώ άλλοι το είδαν ως συγκινητικό σύμβολο θλίψης και απώλειας.
🎨 Σκηνικά, Κοστούμια, Φώτα

Ο Dirk Hofacker δημιούργησε ένα εντυπωσιακό σκηνικό με κατακόρυφους κρυστάλλινους πολυελαίους και ένα μεταλλικό θολωτό αντικείμενο, ενώ τα κοστούμια είναι λαμπερά, ταιριαστά με την ατμόσφαιρα της χορευτικής αίθουσας. Ο Johann Hofbauer επιμελήθηκε τον φωτισμό, ο οποίος αποθεώθηκε από τους κριτικούς.
📜 Σκηνική Δομή και Πλοκή

Η παράσταση δεν αφηγείται μια γραμμική ιστορία, αλλά σκιαγραφεί στιγμιότυπα από τη ζωή μιας ομάδας ανθρώπων: άφιξη καλεσμένων, ερωτικά παιχνίδια, στιγμές μοναξιάς, γλέντι και πόλεμος, θάνατος και ανάμνηση. Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη:

    «Συναντάς ανθρώπους γεμάτους ζωτικότητα και joie de vivre. Γινόμαστε μάρτυρες των συναντήσεών τους, των σαγηνεύσεών τους, της μοναξιάς τους, του πόνου τους. Είναι μια γιορτή της ζωής και των κρίσεών της.».

 

The Big Combo / Αριστοκράτες του εγκλήματος (1955)

 

The Big Combo (1955) / Αριστοκράτες του εγκλήματος. 

Μαρία Κυργιαφίνη 

filmnoir.gr

 

Ο ντετέκτιβ Ντάιαμοντ, ένας έντιμος και ευφυής αστυνόμος, έχει την τελευταία του ευκαιρία να βρει αποδείξεις για την ενοχή και το εγκληματικό ποιόν του ισχυρού γκάγκστερ Μπράουν. Όταν η υπηρεσία του ανακοινώνει πως ο χρόνος και το χρήμα για την έρευνα του υπόπτου τελειώνουν, ο Ντάιμοντ παίζει το τελευταίο του χαρτί και στρέφει την προσοχή του στην όμορφη ερωμένη του βαρόνου της νύχτας.

Ξετυλίγει το νήμα της υπόθεσης από τη σχέση εμπιστοσύνης που αναπτύσσει με το κορίτσι και με λίγη τύχη αποκαλύπτει το σκοτεινό μυστικό του κ. Μπράουν, ένα μυστικό που αποτελεί ακλόνητο πειστήριο για την αποκάλυψη της αλήθειας. Και η αλήθεια «φωτίζεται» όχι χωρίς ανατροπές, αλλά, με την δεξιοτεχνία του Φίλιπ Γιόρνταν στο σενάριο. Όλα ξεπροβάλλουν από τις σκιές του φιλμ – νουάρ με εξαιρετική κλιμάκωση στην αγωνία και την αλληλουχία των γεγονότων προς τη λύση των μυστηρίων.

Το «Big Combo» (Αριστοκράτες του Εγκλήματος, 1955) του Τζόσεφ Λιούις απαντάει αδιαμφισβήτητα και με ένταση στο στιλ του νουάρ κινηματογράφου. Το φιλμ οφείλει τα μέγιστα στην φωτογραφία του Τζον Άλτον με το σκοτάδι να επικρατεί στις φιγούρες και τα πρόσωπα και τις σκιές να ενισχύουν το αθέατο, αλλά αισθητό γίγνεσθαι.

Οι τζαζ ήχοι του Ντέιβιντ Ράκσιν δίνουν ρυθμό – συχνά ως αντίστιξη – στο στοίχημα ζωής και θανάτου για την επικράτηση του «καλού» και «ηθικού» απέναντι στο «κακό» και «ανήθικο». Και παρόλο που οι δύο αυτοί αντίθετοι πόλοι κοινωνικής παρατήρησης κάνουν αυτήν την ταινία να ρέπει προς τον μανιχαϊσμό, δε λείπουν οι στιγμές που το κοινωνικό σχόλιο γίνεται μια πιο σύνθετη υπόθεση: το χρήμα ως φετίχ, η γυναίκα ως αγαθό και η εισβολή του δημόσιου στον ιδιωτικό χώρο ως μορφή επιτήρησης είναι κάποια μόνο από τα πεδία συζήτησης που ξεκινά μετά τους τίτλους τέλους.

Αριστοκράτες του εγκλήματος - Βικιπαίδει

 

Βικιπαίδεια :Αριστοκράτες του εγκλήματος

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΔΕΡΜΕΝΤΖΟΓΛΟΥ

«Ένας μισογύνης αστυνομικός, που παραπονιέται πως αμείβεται ελάχιστα, έχει βάλει ως στόχο της ζωής του να εξοντώσει έναν κομψό, όμορφο και με πολλά χρήματα παντρεμένο γκάνγκστερ, που έχει δεσμό με μια πανέμορφη κοπέλα, την οποία επιθυμεί ο εκπρόσωπος του νόμου. Ο γκάνγκστερ περιγράφεται ως μια μανιακή φιγούρα, ενώ η σύζυγός του είναι ψυχοπαθής. Ακολουθούν συγκρούσεις και ανατροπές, πολλή βία ως το εκπληκτικό, αμφίσημο φινάλε.

Ο παραγνωρισμένος μετρ Τζόζεφ Λιούις παραλαμβάνει ένα έξοχο σενάριο του μέγιστου Φίλιπ Γιόρνταν και τελικά παρακάμπτει το γκανγκστερικό φιλμ, καταλήγοντας σε μια κοινωνιολογική και ψυχολογική σπουδή στο νέο κοινωνικό συμβόλαιο της Αμερικής του `55 και του τέλους της επιτροπής Μακάρθι.

Υψηλή αισθητική, αριστοτεχνική σκηνοθεσία, μια εκπληκτική μουσική επένδυση από τον Ντέιβιντ Ράκσιν και μια ντοκιμαντερίστικη φωτογραφία από τον Τζον Άλτον.

Ο Λιούις αφηγείται με μια συνέχεια μεγάλων πλάνων, για να φθάσει στο τελικό κοινωνιολογικό συμπέρασμα. Ταυτότητες, ρόλοι λιώνουν, με τις σχέσεις εξουσίας να εμφανίζονται είτε ως η αστυνομική  επιτήρηση είτε ως η βία του χρήματος, που εξαγοράζει τα πάντα. Ο αστυνομικός  επιθυμεί να παραλάβει το ρόλο του γκάνγκστερ στο επίπεδο της μεγάλης του δύναμης και την επικαρπία του κορμιού της πανέμορφης κοπέλας.
Δεν θα διστάσω να εκφραστώ με θαυμασμό γι’ αυτό το αριστούργημα, που με τη μορφή του γκάνγκστερ-νουάρ κάνει σχόλιο για το μεγάλο αναγκαίο συμβιβασμό που απαιτεί η κοινωνική συνοχή. Η Αμερική υπερασπίζεται το σύστημά της και εκφράζει τις ευχές για κοινωνική συμφιλίωση, μια γέφυρα τόσο αναγκαία όσο και απαραίτητη. Ο γκανγκστερισμός αποσύρεται, ο νόμος θριαμβεύει, η κοπέλα επιστρέφει στο δρόμο της αρετής, αλλά η σκιαγραφία του αστυνομικού παραμένει συνειδητά ασαφής. Το μεγάλο χάσμα γεφυρώνεται κι αυτό σημαίνει και ευρύτερα κοινωνιολογικά σημαινόμενα. Το εκπληκτικό τέλος δείχνει την αυγή να ροδίζει, το σκοτάδι να αποχωρεί. Όλα παίζονται, όλα αμφίσημα, μαζί για νέους ρόλους ή για μια μεγάλη συναίνεση. Υπέροχο φιλμ».

ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟΥΣ  «ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ»

Εξάλλου, δέκα λόγοι για να μην χάσετε τους Αριστοκράτες του εγκλήματος είναι οι ακόλουθοι:

1.    Για το εκπληκτικό σενάριο που αναζητάει γέφυρες συμφιλίωσης  στη μεταμακαρθική Αμερική.
2.    Για την εξαιρετική και λειτουργική κολλώδη, μουντή, ασπρόμαυρη φωτογραφία του Τζον Άλτον
3.    Για την τζαζ επένδυση του Ντέιβιντ Ράκσιν, που «ντύνει» όλη την ταινία με μια αναμονή.
4.    Για την αριστοτεχνική σκηνοθεσία  του παραγνωρισμένου μετρ Τζόζεφ Λιούις
5.    Για το εκπληκτικό, ελλειπτικό φινάλε
6.    Για τα σοβαρά  ηθικά διλήμματα που θέτει το φιλμ.
7.    Για τα τρία πρόσωπα  της γυναίκας: η μία νεκρή, η άλλη ψυχοπαθής, η Τρίτη όμορφη και νέα φιλενάδα του γκάνγκστερ.
8.    Για την επέκταση των ορίων του φιλμ- νουάρ στο επίπεδο της κοινωνικής αλληγορίας
9.    Για τα αινιγματικά κίνητρα του αστυνομικού και ιχνηλάτη δηλαδή του νόμου
10.    Για την απόδειξη πως το κλασικό φιλμ- νουάρ ήταν για τους Αμερικανούς σκηνοθέτες ένα κατ’ εξοχή πεδίο υπόγειων, κοινωνικών και πολιτικών αναφορών.

Πηγή: alterthess.gr

 

Πηγή της  ταινίας : youtube.com (The movie is in Public Domain)

Λούις Γουέιν: Η τραγική ιστορία ενός ανθρώπου που λάτρευε τις γάτες...

Ο Louis William Wain ήταν ένας καλλιτέχνης που είχε κερδίσει τον θαυμασμό και την εθνική φήμη για τη δημιουργία ανθρωπόμορφων κατοικίδιων γατών, που συχνά απεικονίζονταν σε ένα πολύ παιχνιδιάρικο στιλ καρτούν. 

Ωστόσο, αν κοιτάζατε ποτέ τη δουλειά του Wain στα περισσότερα μέρη στο Διαδίκτυο, τα πρώτα αποτελέσματα δεν θα ήταν μια σκηνή φιλικής όψης ζώων που κάνουν ένα πάρτι τσαγιού ή πικνίκ, αλλά θα βρισκόσασταν μπροστά σε ένα βιβλίο με εικόνες απευθείας από την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, μια ψυχεδελική σκηνή προσώπων αιλουροειδών που στρεβλώνονται σε γεωμετρικά σχέδια και έλικες φωτεινών χρωμάτων. 

Όσο περισσότερο αναζητάτε μια εξήγηση για αυτά τα παράξενα και υπέροχα έργα τέχνης, τόσο περισσότερο ξετυλίγεται μια τραγική ιστορία, εκθέτοντας μια ευγενική ψυχή με ραγισμένο μυαλό, που προκαλείται από ψυχική ασθένεια διαρκώς επιδεινούμενη

Το  βίντεο προβάλλει  το θέμα της σχιζοφρένειας που αποτελεί χαρακτηριστικό της δουλειάς του.καλλιτέχνη που λάτρευε τις γάτες  Παραμένει ακόμα θολό στο μυστήριο σχετικά με την ακριβή ψυχική κατάσταση που επιβάρυνε τον Louis Wain, αλλά είναι ακόμα αναμφίβολα σαφές ότι το έργο του θα συνεχίζει να συναρπάζει τους παρατηρητές για πολλά χρόνια. 

Η τέχνη του έχει παρουσιαστεί για περιπτωσιολογικές μελέτες σε εγχειρίδια στην Ψυχολογία, και ακόμη και ο διάσημος συγγραφέας HG Wells θα ανατρέξει στο έργο του λέγοντας "Εφηύρε ένα στιλ γάτας, μια κοινωνία γάτας, έναν ολόκληρο κόσμο γάτας. Αγγλικές γάτες που δεν φαίνονται και ζουν όπως οι γάτες Louis Wain ντρέπονται για τον εαυτό τους».Αυτή είναι η ιστορία και το έργο τέχνης του Louis Wain.

Λούις Γουέιν: Η τραγική ιστορία του σχιζοφρενούς που αγαπούσε τις γάτες...

-

 

ΚΟΡΩΝΕΙΑ : ήτανε μεγάλη λίμνη , τη συρρίκνωσαν κατά 94% και την κατάντησαν κρανίου τόπο

Η «γαλάζια» κακοδιαχείριση στράγγισε την Κορώνεια

Νίκος Φωτόπουλος

efsyn.gr

9–11 λεπτά

---

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Η σημερινή εικόνα δεν αφήνει περιθώρια για αμφισημίες ή επικοινωνιακά προπετάσματα καπνού. Είναι η απόλυτη αποτύπωση μιας οικολογικής τραγωδίας με ονοματεπώνυμο. Οι πιο πρόσφατες δορυφορικές εικόνες του ευρωπαϊκού δορυφόρου Sentinel-2 (του προγράμματος Copernicus), τις οποίες ανέλυσε και έδωσε στη δημοσιότητα το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών/Meteo, αποκαλύπτουν το μέγεθος της καταστροφής. Η υδάτινη έκταση της λίμνης Κορώνειας λίγα χιλιόμετρα έξω από Θεσσαλονίκη έχει συρρικνωθεί σε ποσοστό που αγγίζει το 94%!

Συστημικό έγκλημα

Εκεί όπου στις 20 Αυγούστου 1984 ο δορυφόρος Landsat κατέγραφε μια πανίσχυρη υδάτινη μάζα 42,8 τετραγωνικών χιλιομέτρων, την πέμπτη μεγαλύτερη λίμνη της Ελλάδας, η εικόνα του 2026 δείχνει μια αποκαρδιωτική, ξεραμένη λεκάνη μόλις 2,7 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η κατάρρευση υπήρξε ραγδαία. Αν και το 2016 η λίμνη διατηρούσε μια επιφάνεια 34,4 τετραγωνικών χιλιομέτρων (μειωμένη κατά 20% σε σχέση με το 1984), η τελευταία τριετία αποδείχθηκε χαριστική βολή:

• 2024: 29,8 τετραγωνικά χιλιόμετρα
• 2025: 17,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα
• 2026: 2,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα

Η συρρίκνωση της Κορώνειας από το 2016 έως σήμερα μέσα από δορυφορικές λήψεις του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών

Πίσω από αυτούς τους αμείλικτους αριθμούς, όμως, δεν κρύβεται απλώς η κλιματική αλλαγή ή η ανομβρία. Κρύβεται ένα διαχρονικό, συστημικό έγκλημα. Μια λεηλασία κοινοτικών και εθνικών πόρων δεκαετιών, όπου τα «σπονδυλωτά» Master Plans της Νέας Δημοκρατίας, οι πολιτικές εξυπηρετήσεις, η κάλυψη της βιομηχανικής αυθαιρεσίας και η ασύδοτη δράση «ημετέρων» εργολάβων κατάφεραν να εξαφανίσουν μια ολόκληρη λίμνη, αφήνοντας πίσω τους μόνο άδεια ταμεία και νεκρά πουλιά.

Για να καταλάβει κανείς πώς φτάσαμε στο σημερινό τοπίο καθολικής απουσίας ζωής, πρέπει να γυρίσει το ημερολόγιο πίσω στη δεκαετία του 2000, όταν στο τιμόνι της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης βρισκόταν ο περίφημος «Ζορό» της Αυτοδιοίκησης, αργότερα έκπτωτος και καταδικασμένος Παναγιώτης Ψωμιάδης. Ηταν η εποχή που η «γαλάζια» Τοπική Αυτοδιοίκηση διαχειριζόταν αλαζονικά εκατομμύρια ευρώ με όρους επικοινωνιακού σόου και εργολαβικών εξυπηρετήσεων.

Η «Εφ.Συν.» θυμάται πώς τα κονδύλια της Ε.Ε. έγιναν η «χαρά των εργολάβων» και η Κορώνεια από πανίσχυρη υδάτινη μάζα 42,8 τετραγωνικών χιλιομέτρων μετατράπηκε σε μια νεκρή νερολεκάνη μόλις 2,7 τ. χλμ.

Το περιβόητο Master Plan Ι πλασαρίστηκε τότε ως το «οραματικό» έργο για τη σωτηρία της Κορώνειας. Στην καρδιά αυτού του σχεδίου βρισκόταν η κατασκευή της λεγόμενης «ενωτικής τάφρου», η οποία υποτίθεται ότι θα συνέδεε την Κορώνεια με τη γειτονική λίμνη Βόλβη με στόχο τη μεταφορά νερού από τη γεμάτη λίμνη στην άδεια και με σοβαρό κίνδυνο να χαθεί και η άλλη!

Παρά τις επιστημονικές επιφυλάξεις, τις αμφισβητήσεις και τις επισημάνσεις, βρέθηκαν τότε «καθηγητές» που μυρίστηκαν ζεστό κοινοτικό χρήμα και αποφάσισαν να συνδράμουν την εξωφρενική αυτή λύση! Το αποτέλεσμα; Ενα πρωτοφανές περιβαλλοντικό και οικονομικό φιάσκο.

1 .Τεράστια κονδύλια σε χωματουργικά: Εκατομμύρια ευρώ διοχετεύθηκαν σε «ημετέρους» για εκσκαφές, διανοίξεις και λιμνοδεξαμενές που ουδέποτε λειτούργησαν αποτελεσματικά.

2. Οικολογική ρώσικη ρουλέτα: Αντί να σωθεί η Κορώνεια, δημιουργήθηκε ο άμεσος κίνδυνος να μεταφερθούν τα τοξικά απόβλητα, τα βαρέα μέταλλα και η λάσπη της μολυσμένης λίμνης στη Βόλβη, απειλώντας να «δηλητηριάσουν» δύο οικοσυστήματα στην τιμή του ενός.

Την ίδια στιγμή που οι εργολάβοι έσκαβαν τάφρους χωρίς αντίκρισμα, η νομαρχία Ψωμιάδη φρόντιζε να κρατά «στο απυρόβλητο» τους πραγματικούς ρυπαντές. Αντί για αυστηρούς ελέγχους στις βιομηχανικές μονάδες, στα βαφεία και τα κλωστοϋφαντουργεία της περιοχής που διοχέτευαν ανεπεξέργαστα λύματα στη λίμνη, η διοίκηση της νομαρχίας προχωρούσε συστηματικά στη μείωση ή ακόμη και τη διαγραφή των περιβαλλοντικών προστίμων!

Βεβαίως, η τακτική αυτή οδήγησε τελικά τον Παναγιώτη Ψωμιάδη στη δικαστική αίθουσα, όπου το 2014 το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης τον καταδίκασε σε 11 μήνες φυλάκιση για παράβαση καθήκοντος και απιστία. Η Δικαιοσύνη αποφάνθηκε, αλλά τι να το κάνεις; Το κακό στη λίμνη είχε ήδη συντελεστεί. Τα χρήματα είχαν φαγωθεί, οι αυθαιρεσίες είχαν νομιμοποιηθεί στην πράξη και η στάθμη του νερού συνέχιζε να πέφτει. Η πιο τραγική πτυχή της ιστορίας είναι ότι η καταστροφή της Κορώνειας δεν συνέβη στα τυφλά. Υπήρχαν σοβαροί επιστήμονες που φώναζαν, προειδοποιούσαν και παρείχαν αδιάσειστα στοιχεία, αλλά το «γαλάζιο» σύστημα εξουσίας επέλεγε συνειδητά να τους αγνοήσει.

Η Μαρία Μουστάκα, ομότιμη καθηγήτρια βιολογίας του ΑΠΘ, αφιέρωσε όλη την ακαδημαϊκή της σταδιοδρομία στη μελέτη της Κορώνειας

Πικρή δικαίωση

Η Μαρία Μουστάκα, τότε καθηγήτρια του ΑΠΘ, αφιέρωσε όλη την ακαδημαϊκή της σταδιοδρομία –από τη διδακτορική της διατριβή έως την αφυπηρέτησή της– στη μελέτη της λίμνης Κορώνειας. «Η σημερινή δορυφορική αποτύπωση αποτελεί μια ακόμη καταγραφή μιας πορείας που η ερευνητική μας ομάδα παρακολουθούσε και τεκμηρίωνε επί χρόνια», επισημαίνει σήμερα η κ. Μουστάκα, απογοητευμένη για την πικρή δικαίωσή της. Από πολύ νωρίς είχε διατυπώσει τη ρητή διαφωνία της με τη φιλοσοφία των Master Plans. Η στάση της ήταν τόσο ανένδοτη, που αρνήθηκε ακόμη και χρηματοδοτήσεις όταν αυτές συνδέονταν με τους σχεδιασμούς του Master Plan, αρνούμενη να προσαρμόσει την επιστημονική της αλήθεια στις εργολαβικές σκοπιμότητες.[.........................................]

ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ 

Η «γαλάζια» κακοδιαχείριση στράγγισε την Κορώνεια

Αποκάλυψη Wall Street Journal για Γκίλφοϊλ: «Μπορούμε να ρίξουμε όποια κυβέρνηση θέλουμε, ακόμη και την ελληνική»

Το δημοσίευμα της αμερικάνικης εφημερίδας παρουσιάζει, μεταξύ άλλων, και έναν καυγά ανάμεσα στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και τον υπουργό Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου και τις κινήσεις της νέας πρέσβειρας στα ανατολικά Βαλκάνια

The LiFO team

Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ / Φωτ.: ΑΠΕ ΜΠΕ

«Ο άνθρωπος μυστήριο που βρίσκεται διαρκώς παντού με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, όσο εκείνη προωθεί συμφωνίες σε όλη την Ευρώπη»: με, περίπου, 20 λέξεις, οι δημοσιογράφοι Rebecca Ballhaus, Dana Mattioli, Joe Parkinson και Drew Hinshaw για λογαριασμό της Wall Street Journal συνοψίζουν τη δυσαρέσκεια που εκφράζουν περιφερειακοί αξιωματούχοι των ΗΠΑ για τις κινήσεις της νέας πρέσβειρας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα, για την αγορά αμερικάνικου φυσικού αερίου.

Στο απυρόβλητο, όπως αναδεικνύει το ίδιο δημοσίευμα της Wall Street Journal, δεν βρίσκεται ούτε η Ελλάδα. Χαρακτηριστικό συμβάν το δείπνο του Μαρτίου του 2026, όπου η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ στη χώρα μας, σε λογομαχία που φέρεται να είχε με τον υπουργό Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου, άφησε να υπονοηθεί πως η Αμερική συνέβαλε στην κατάρρευση της κυβέρνησης του Ιλίε Μπολογιάν στη Ρουμανία. Πράγμα που θα μπορούσαν να κάνει, όπως είπε, και στην Ελλάδα. Ο δικηγόρος της Γκίλφοϊλ διέψευσε άμεσα το συμβάν.

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, η Wall Street Journal παρουσιάζει ένα χρονοδιάγραμμα επισκέψεων της Γκίλφοϊλ σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης, με πιο χαρακτηριστική τη Βουλγαρία, για να διεκπεραιώσει μία αποστολή για λογαριασμό του Τραμπ: η αμερικάνικη κυβέρνηση ήθελε οι σύμμαχοί της να προμηθευτούν φυσικό αέριο αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων. [..........]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ

Αποκάλυψη Wall Street Journal για Γκίλφοϊλ: «Μπορούμε να ρίξουμε όποια κυβέρνηση θέλουμε, ακόμη και την ελληνική»

LiFO

___________________

ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ GERONTAKOS

ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΤΙΚΗ ΝΕΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΕΣΒΕΙΡΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΗΜΕΝΟ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟ

 

 

«Ο ποδοσφαιρικός νάνος φρενάρει τον Γιούργκεν Κλοπ»

«Ο ποδοσφαιρικός νάνος φρενάρει τον Γιούργκεν Κλοπ»: Τι γράφουν τα ΜΜΕ στη Γερμανία μετά την ήττα από την

Βάσω Σγούρδου 

huffingtonpost.gr

6–7 λεπτά

---

«Ο ποδοσφαιρικός νάνος φρενάρει τον Γιούργκεν Κλοπ»: Τι γράφουν τα ΜΜΕ στη Γερμανία μετά την ήττα από την Ελλάδα

Η ήττα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Γερμανίας από το ελληνικό συγκρότημα, και μάλιστα στην πολυαναμενόμενη πρεμιέρα του Γιούργκεν Κλοπ ως ομοσπονδιακού προπονητή σε εντός έδρας αγώνα, καλύπτεται ευρέως από τα γερμανικά ΜΜΕ.

Πηγή: Reuters

NEWSROOM - HUFFPOST

Η ήττα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Γερμανίας από το ελληνικό συγκρότημα, και μάλιστα στην πολυαναμενόμενη πρεμιέρα του Γιούργκεν Κλοπ ως ομοσπονδιακού προπονητή σε εντός έδρας αγώνα, καλύπτεται ευρέως από τα γερμανικά ΜΜΕ.

   «Ο Γιούργκεν Κλοπ αποτυγχάνει στο ντεμπούτο του εντός έδρας – Ο ποδοσφαιρικός νάνος φρενάρει τον Γιούργκεν Κλοπ», σχολίασε η εφημερίδα Bild στο επί ώρες πρώτο θέμα της ψηφιακής έκδοσής της, επισημαίνοντας ότι ο νέος ομοσπονδιακός προπονητής είχε προειδοποιήσει να μην υποτιμηθούν οι «νάνοι» του ποδοσφαίρου (σ.σ. αναφερόταν στη διεθνή κατάταξη της Ελλάδας, που βρίσκεται στην 41η θέση), εξηγώντας πως πρόκειται για τη «χρυσή γενιά του ελληνικού ποδοσφαίρου». Η εφημερίδα θύμισε ακόμη ότι η εθνική Ελλάδας δεν προκρίθηκε στα τρία τελευταία Παγκόσμια Κύπελλα και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, αλλά ότι προκάλεσε «διεθνή αίσθηση» με τη νίκη της την τελευταία στιγμή επί της Σερβίας, καθώς και ότι η χθεσινή ήταν η πρώτη νίκη της Ελλάδας επί της Γερμανίας στο ποδόσφαιρο.

   «Η Ελλάδα χαλάει το ντεμπούτο του Γιούργκεν Κλοπ στην έδρα του», αναφέρει ρεπορτάζ του ιδιωτικού ειδησεογραφικού δικτύου n-tv περιγράφοντας τη χθεσινή ήττα ως «το χειρότερο ξεκίνημα για έναν ομοσπονδιακό τεχνικό στην ιστορία του γερμανικού ποδοσφαίρου» και ως την «πρώτη απογοήτευση για τον παγκοσμίως σεβαστό σωτήρα» Γιούργκεν Κλοπ. «Ο αντίπαλος με τα βαθιά και πολύ πειθαρχημένα όπλα» προκάλεσε «άσχημο λάθος» για την ομάδα του Κλοπ: «Αυτή ήταν κακή τύχη. Η Γερμανία, παίζοντας μπροστά σε 28.945 θεατές, είχε επίσης ευκαιρίες να αποφύγει την πρώτη της ήττα από την Ελλάδα. Αλλά συνολικά, το επιθετικό της παιχνίδι ήταν εξαιρετικά νωθρό», επισημαίνεται στο σχόλιο του καναλιού.

   To πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD, στην εκπομπή του Sportschau σημειώνει ότι «η θαυματουργή θεραπεία αναβλήθηκε, καθώς η Ελλάδα τιμώρησε το λάθος της Γερμανίας». «Δεν είμαστε πια κορυφαία ομάδα, έχουμε βολευτεί στη μετριότητα», τόνισε ο παλαίμαχος μέσος, σχολιαστής πλέον του καναλιού, Μπάστιαν Σβάινσταϊγκερ.

   «Φρένο στην ευφορία Κλοπ», είναι ο τίτλος ρεπορτάζ του περιοδικού Der Spiegel, το οποίο αναφέρει επίσης ότι αν και οι Έλληνες φίλαθλοι ήταν λιγότεροι στο γήπεδο του Άουγκσμπουργκ, «ακούγονταν πιο συχνά και πιο δυνατά, ειδικά με σφυρίγματα εναντίον των Γερμανών και με πανηγυρισμούς στις κατοχές της μπάλας». Οι διαχειριστές του σταδίου αντάμειψαν τους Έλληνες με το γνωστό γερμανικό τραγούδι « Griechischer Wein» (Ελληνικό κρασί).

   «Η Ελλάδα σταματάει τον Κλοπ», συνόψισε η Süddeutsche Zeitung σχολιάζοντας ότι το «οργανωμένο χάος» του Γιούργκεν Κλοπ έγινε «καθαρό χάος» κατά τη διάρκεια του αγώνα. Ειδικά μάλιστα για τον Γιόσουα Κίμιχ, έκρινε ότι «μοιάζει με αρχηγό χωρίς ομάδα».

   «Το εντός έδρας ντεμπούτο του Γιούργκεν Κλοπ ήταν αποτυχία», αναφέρει στην κριτική του το περιοδικό Kicker προσθέτοντας: «Η γερμανική ομάδα δεν είχε ιδέες στην επίθεση, ενώ για τους Έλληνες, εκτός από τον σκόρερ του νικητήριου γκολ, ένας παίκτης της Ντόρτμουντ (σ.σ. ενν. τον Κωνσταντίνο Καρέτσα) εντυπωσίασε ιδιαίτερα».

(Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

.

Athanasios Simoglou , "Shades of love": 12 μελοποιημένα του Καβάφη. Sonia Theodoridou (Σόνια Θεοδωρίδου) και Kostas Rafailidis (Κώστας Ραφαηλίδης).

Το άλμπουμ "Cavafy - Shades Of Love..." (ελληνικός τίτλος: «Καβάφης – Σκιές Αγάπης») που ανέφερες είναι όντως το πρώτο μέρος της «τριλογίας του Καβάφη» του Έλληνα συνθέτη Αθανάσιου Σίμογλου (Athanasios Simoglou), το οποίο κυκλοφόρησε το 2011.

 Ο δίσκος ηχογραφήθηκε από την Orchestra Mobile, υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Theodoros Orfanidis, ενώ συμμετείχαν οι τραγουδιστές Sonia Theodoridou (Σόνια Θεοδωρίδου) και Kostas Rafailidis (Κώστας Ραφαηλίδης).
Το άλμπουμ περιέχει 12 μελοποιημένα ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη, συμπεριλαμβανομένων των γνωστών έργων «Το Πλοίο», «Η Πόλη», «Τα Τείχη», «Ιθάκη», «Περιμένοντας τους Βαρβάρους» κ.ά..


 Αυτός ο δίσκος αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας, που ακολουθήθηκε από τα «Return» και «Theissis» (Prayer), αποτελώντας το έργο ζωής του συνθέτη για τη μελοποίηση της καβαφικής ποίησης.

    Προσωπικό Υπόβαθρο του Συνθέτη: Ο Αθανάσιος Σίμογλου είναι ταυτόχρονα ιατρός και συνθέτης, ζει στη Στουτγάρδη της Γερμανίας, και το 2011 ήταν η πρώτη φορά που συνεργάστηκε δισκογραφικά με τη διάσημη υψίφωνο Σόνια Θεοδωρίδου.

Μια ακόμη ενδιαφέρουσα και ξεχωριστή περίπτωση της εξωτερικής διασποράς του Διδυμοτείχου, ο γιατρός Αθανάσιος Σίμογλου, που δεκαετίες τώρα δραστηριοποιείται με μεγάλη επιτυχία στην περιοχή της Στουτγάρδης στη Γερμανία.

Ο Αθανάσιος Σίμογλου που χαίρει ευρύτερης αποδοχής ως καταξιωμένος επιστήμονας, είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση πνευματικού ανθρώπου με πολυσχιδή καλλιτεχνική και μουσική δραστηριότητα. Η μελοποίηση των ποιημάτων του Κωνσταντινουπολίτη και Αιγυπτιώτη Κωνσταντίνου Καβάφη αποτελεί μια καλλιτεχνική υπέρβαση και κορύφωση. Ένα μουσικό επίτευγμα διεθνών προδιαγραφών, που συντελέστηκε το 2011, εδώ και έξι χρόνια!

Ο Αθανάσιος Σίμογλου γεννήθηκε στο Διδυμότειχο το 1954. Σε ηλικία 10 ετών άρχισε τα μαθήματα μουσικής και τρομπέτας και για μερικά χρόνια ήταν μέλος της Φιλαρμονικής του Δήμου Διδυμοτείχου. Μαζί με τις σπουδές του στην Ιατρική συνέχισε και τα μαθήματα για το πιάνο, εμβαθύνοντας ταυτόχρονα και στη μουσική σύνθεση. Η γνωριμία του με το ποιητικό έργο του μεγάλου Αλεξανδρινού άρχισε από τα γυμνασιακά του χρόνια και η πρώτη του μουσική σύνθεση ήταν η «Ιθάκη», το 1983, στη Στουτγάρδη.

Δρ. Αθανάσιος ΣΙΜΟΓΛΟΥ - Grand Magazine(συνέντευξη)

 

Εννέα Χαϊκού

1.
Δεν την πρόλαβε

χάθηκε μες στο πλήθος

άνθος της νιότης

*************

2. 

*

Τρυφερή ευχή

αυτό  το γέλιο ποτέ

να μη σβήσει

*

3. 

 Ο τάφος του Καρλ Μαρξ στο ανατολικό τμήμα του κοιμητηρίου Χάιγκεϊτ (Highgate Cemetery), στο Λονδίνο.

 

Λουλούδια ξερά

πουκάμισα αδειανά

για μιαν ιδέα

* 

4. 

 

ΜEMΕΝΤΟ MORI 

 

Σπουδές λαμπρές, Πάλη αδυσώπητη.

Κέρδισε ...έμφραγμα...

 

*

5. 

 

Ψηλά πιο ψηλά

πέρα από το Θεό

ο αλαζόνας

*  

6. 

 

Πολλά, πιο πολλά

Περισσότερα από

όσα υπάρχουν 

 

 

*

7. 

  

Την Ελευθερία του έπαιζε με πατέντα* στον τζόγο 

* 

8. 

 

  Πάντα νικητής

ο αγοράζων τις ψή-

φους τοις μετρητοίς

*

9. 

 

Είστε τυχερός: 

κερδίσατε ως δώρο

το άβατάρ** σας! 

_________________

*Σύστημα Πατέντα (Patent): Είναι σύστημα σε κουπόνι που περιλαμβάνει 3 διαφορετικές επιλογές παιχνιδιών. Το κουπόνι δημιουργεί ένα σύστημα με 26 στοιχήματα (στήλες) με 1 τριάδα, 3 δυάδες και 3 μονά αποδεκτά γεγονότα. Για να κερδίσει κάποιος το ελάχιστο ποσό πρέπει να επαληθευθεί τουλάχιστον 1 επιλογή.

**O όρος άβαταρ (avatar) σημαίνει κυριολεκτική ή συμβολική ενσάρκωση μιας οντότητας σε μια νέα μορφή, είτε πρόκειται για θεότητα στη θρησκεία, είτε για ψηφιακή.

  _________ 

 

Gerontakos

Σεπτέμβρης 2026 

 

Όταν το μπαρόκ παίρνει σάρκα και οστά/ BA\ROCK - Contemporary Ballet Meets Baroque Virtuosity | Choreography by Jeroen Verbruggen

Το "BA\ROCK" είναι ένα σύγχρονο μπαλέτο σε δύο μέρη του Βέλγου χορογράφου Jeroen Verbruggen, το οποίο συνδυάζει τη σύγχρονη χορογραφία με τη μουσική της μπαρόκ περιόδου, με πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2016 στη Γενεύη. Παρουσιάστηκε από το Μπαλέτο του Grand Théâtre de Genève (Ελβετία), με τον υπότιτλο "Σύγχρονο Μπαλέτο συναντά τη Μπαρόκ Δεξιοτεχνία".


Ολόκληρη η παράσταση χωρίζεται σε δύο ανεξάρτητα αλλά αλληλένδετα μέρη: Iris και Vena Amoris.

Το Iris χρησιμοποιεί τα έργα των François Couperin και Domenico Scarlatti. Ο χορογράφος άκουσε και τις περίπου 550 σονάτες του Scarlatti, επιλέγοντας τελικά 5 από αυτές και προσθέτοντας ένα κομμάτι του Couperin, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα γεμάτη σκοτεινές αποχρώσεις και έντονα συναισθήματα. Η σκηνή κυριαρχείται από ομίχλη και σκοτεινές φιγούρες, με τους χορευτές να κινούνται με ακραίες εντάσεις και ταχύτητες, σαν ένα είδος "χορού χαρντ ροκ" κάτω από τη μπαρόκ μουσική.

Το Vena Amoris βασίζεται στη μουσική του Jean-Philippe Rameau, με τη σκηνή να διαθέτει μια τεράστια πορφυρή σκάλα που διατρέχει όλο το πλάτος, πάνω στην οποία ένας "βασιλιάς" και μια "πριγκίπισσα" με χρυσά κοστούμια εκτελούν έναν "χορό αυτομάτων", υποδηλώνοντας τη μεταμφιεσμένη λαμπρότητα και την υποκρυπτόμενη θλίψη της γαλλικής αυλικής κοινωνίας του 18ου αιώνα.


Ο τίτλος του έργου "BA\ROCK" υποδηλώνει από μόνος του μια σύγκρουση: "BA" αντιπροσωπεύει το Baroque (μπαρόκ), ενώ το "ROCK" αντιπροσωπεύει το rock. Η χορογραφική γλώσσα του Verbruggen χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα, δεξιοτεχνία και μια επιθυμία να ανατρέψει τους κανόνες, και σε αυτό το σημείο έχει ουσιαστική συγγένεια με την αισθητική του μπαρόκ — το μπαρόκ δίνει έμφαση στην αντίστιξη, την εκφραστική αρμονία και τις έντονες αντιθέσεις, ενώ παράλληλα αφήνει μεγάλο περιθώριο για διακόσμηση. Αυτό που κάνει ο χορογράφος είναι να χρησιμοποιήσει τη σύγχρονη σωματική γλώσσα, γεμάτη ένταση και σύγκρουση, για να "ανατινάξει" την ψευδαίσθηση κομψότητας της μπαρόκ μουσικής, αποκαλύπτοντας έναν πιο σκοτεινό και παράλογο πυρήνα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το πρώτο μέρος "Iris" ολοκληρώθηκε σε μόλις τέσσερις εβδομάδες. Αρχικά, ο Verbruggen ήταν υπεύθυνος μόνο για το δεύτερο μέρος, αλλά λόγω ακύρωσης του έργου του πρώτου μέρους, ο διευθυντής Philippe Cohen του ζήτησε να αναλάβει ολόκληρη τη βραδιά, οπότε δημιούργησε εσπευσμένα το "Iris".

Η συνολική διάρκεια της παράστασης είναι περίπου 74 λεπτά, με 22 χορευτές, και  μαγνητοσκοπήθηκε τον Οκτώβριο του 2016 στην Opéra des Nations της Γενεύης.