Η επικούρεια φιλοσοφία ως στάση ζωής του σύγχρονου ανθρώπου: ερμηνεύοντας το έξοχο επίγραμμα του Παρμενίωνα του Μακεδόνιου

 

ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ
(1ος αιώνας)

Αρκεί μοι χλαίνης λιτόν σκέπας, ουδέ τραπέζαις
δουλεύσω, Μουσέων άνθεα βοσκόμενος.
μισώ πλούτον άνουν, κολάκων τροφόν, ουδέ παρ'
οφρύνστήσομαι' οίδ' ολίγης δαιτός ελευθερίην.

Παλατινή Βιβλιοθήκη,9, 43.

***

Μου αρκεί το λιτό σκέπασμα του μανδύα μου,

δούλος δε γίνομαι των τραπεζιών, εγώ που τρέφομαι με
τα άνθη των Μουσών.
Μισώ τον ανόητο πλούτο, που τρέφει του κόλακες, και
δε θα υψώσω από έπαρση το φρύδι μου, γιατί γνωρίζω
την ελευθερία της ζωής που αρκείται στα λίγα.

 

Μετάφραση: Gerontakos

 

 

ΜΠΟΡΕΙ Η ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ  ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΔΗΓΟΣ ΖΩΗΣ   ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ;

 

 *Ο Παρμενίων ο Μακεδόνιος ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός , που έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. Έγραψε περίπου 36 επιγράμματα, μερικά από τα οποία περιλαμβάνονται σήμερα στην Παλατινή Ανθολογία.

Το πιο γνωστό από τα σωζόμενα έργα του είναι αυτό που αναρτούμε . Σ΄αυτό ο ποιητής   προβάλλει την  επικούρεια στάση ζωής, που προσανατολίζει τον άνθρωπο  στην απόλαυση των απλών αγαθών και στην αποφυγή της πολιτικής και κοινωνικής ματαιοδοξίας.

Πόσο επίκαιρη όμως είναι για τον άνθρωπο της εποχής μας μια τέτοια άποψη;  Αξίζει να υιοθετήσουμε κατά γράμμα κι εμείς οι άνθρωποι  του καταναλωτισμού και του κυνηγιού του πλούτου μια τέτοια στάση ζωής; 

Αν φαντάζει αδιανόητη και ουτοπική μια τέτοια αντίληψη , ας σκεφτούμε το στρες  για την «επιτυχία» που τυραννεί σε παγκόσμια βάση τους ανθρώπους  , όσα αρνητικά δηλαδή  δεινά επισωρεύει στον καθένα ατομικά , όπως επίσης στην κοινωνία και στον πλανήτη  .

Σε μια εποχή ξέφρενης συσσώρευσης  υλικών αγαθών , που σε λίγο καιρό πετιούνται  ως άχρηστα στα σκουπίδια ,  ο σκεπτόμενος άνθρωπος που έχει ως κανόνα ζωής τον μετρημένο, το λιτό  βίο  δεν είναι ουτοπία – είναι ανάγκη. Αν ξεκαθαρίσουμε ποιες είναι  οι τεχνητές ανάγκες μας και ποιες οι αληθινές "ηδονές", τότε θα μάθουμε να απολαμβάνουμε όλα τα ωφέλιμα αγαθά  μέσα σε ένα περιβάλλον γαλήνης , περιστοιχιζόμενοι από φίλους και αναπτύσσοντας ουσιαστικές κοινωνικές συναναστροφές.

Ο Παρμενίων παραμένει ακόμα και σήμερα ένας έξοχος σύμβουλος για το πώς να μη γινόμαστε  σκλάβοι των «τραπεζιών», μεταφορικά δηλαδή των πλουσίων. Έτσι και διατηρούμε την ελευθερία μας αλλά και διασώζουμε την αξιοπρέπειά μας .
Αυτό που δεν μπορεί να κάνει η επικούρεια φιλοσοφία σήμερα είναι να δώσει επαρκή απάντηση στο δίλημμα: πώς να είμαι ψύχραιμος και αυτάρκης όταν ο κόσμος γύρω μου καίγεται (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Εκεί χρειάζεται μια υβριδική στάση: επικούρεια παιδεία για την εσωτερική ζωή από τη μια μεριά  και στωική/αριστοτελική διάθεση για δημόσια ευθύνη από την άλλη. 

Ο Επίκουρος συνιστούσε το  λάθε βιώσας (ζήσε κρυφά, ζήσε στην αφάνεια ) , δηλαδή την αποχή από την πολιτική ζωή. Ο  σύγχρονος πολίτης της Δύσης, όμως, ζει σε φιλελεύθερες   δημοκρατίες , όπου η αδράνεια μπορεί να σημαίνει  συναίνεση στην αδικία. 

Η επικούρεια στάση απέναντι στην κοινωνική ματαιοδοξία είναι μεν χρήσιμη , γιατί  αποφεύγουμε τον αυτοεξευτελισμό , την επίδειξη και τα αθέμιτα μέσα για την υλική  ευημερία μας  , αλλά η πλήρης αποχώρηση από τη  δημόσια δράση , η καταφυγή σε ένα ιδιωτικό Παράδεισο, είναι προβληματική: μπορείς να μη γίνεις κόλακας των ισχυρών, αλλά δεν μπορείς να αγνοείς  τις απειλές κατά της ελευθερίας του ατόμου , της Δημοκρατίας και του Διεθνούς Δικαίου από τους  οικονομικούς και πολιτικούς ολιγάρχες  ή  την κλιματική αλλαγή, που απειλεί με αφανισμό το ανθρώπινο είδος .Εκεί απαιτείται δράση, που θα μας βγάλει από το καβούκι μας και πολύ πιθανό θα μας ζητήσει  θυσίες...

Gerontakos, Μάιος 2026

 

 - Δρ. Βασίλης Τσαμπρόπουλος: Η Φιλοσοφία του Επίκουρου/  Η Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας

«Μαγικά Ξόρκια, Μαντεία, και Εξορκισμοί»: ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον συμπόσιο της Γενναδείου Βιβλιοθήκης

 

Αποκρυφισμός, ξόρκια και χειρόγραφα: Συμπόσιο στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη βάζει στην «πρίζα» τους ερευνητές

ΛΗΤΩ ΜΗΣΙΑΚΟΥΛΗ

iefimerida.gr

 9–11 λεπτά

---

Μυστικοί κώδικες σε ελληνικά χειρόγραφα: Τι σχολιάζουν στο iefimerida η διευθύντρια της Γενναδείου Βιβλιοθήκης Μ. Γεωργοπούλου και ο Στ. Γριμάνης υπεύθυνος στο ΜΙΕΤ

Αν ο Κώδικας Ντα Βίντσι έκανε εκατομμύρια αναγνώστες να γοητευτούν από μυστικά χειρόγραφα, κρυφές γνώσεις, κωδικοποιημένα μηνύματα και θρησκευτικά μυστήρια, το συμπόσιο «Μαγικά Ξόρκια, Μαντεία, και Εξορκισμοί» της Γενναδείου Βιβλιοθήκης αποδεικνύει ότι η πραγματική ιστορία των απόκρυφων κειμένων παραμένει ένα ανεξερεύνητο και συναρπαστικό ταξίδι στην ιστορία. 

Ερευνητές και καθηγητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό συναντήθηκαν το απόγευμα της Τρίτης 19 Μαΐου στο Cotsen Hall στο Κολωνάκι για να συμμετάσχουν σε ένα πολύ ιδιαίτερο συμπόσιο, άκρως μυστηριακού χαρακτήρα. 

Με τίτλο «Μαγικά Ξόρκια, Μαντεία και Εξορκισμοί: Μια Πολιτιστική και Κειμενική Παράδοση», μια νέα έρευνα γύρω από πέντε χειρόγραφα γραμμένα στην ελληνική γλώσσα αποκάλυψαν άγνωστα σεισμολογικά έργα, εντυπωσιακούς ζωδιακούς οδηγούς, γιατροσόφια, σεληνιακά εγχειρίδια, εξορκιστικά και παρακλητικά κείμενα μιας παράδοσης του 16ου και 17ου αιώνα. 

Ξόρκια, γιατροσόφια, απόκρυφα και μαντεία: Το μυστηριακό συμπόσιο στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη που έβαλε «στην πρίζα» τους ερευνητές

Σε μια συνδιοργάνωση από τη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη, την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, το  Ιστορικό και Παλαιογραφικό Αρχείο, το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ) και το Κέντρο Έρευνας της Ελληνικής Λαογραφίας, Ακαδημία Αθηνών, κοινός στόχος είναι η εξερεύνηση ενός ολόκληρου κειμενικού σύμπαντος, όπου η μαγεία, η επιστήμη και η θρησκεία διασταυρώνονται ξετυλίγοντας έναν άγνωστο κόσμο.

Χειρόγραφο Μαγείας και Αστρολογίας στην ελληνική γλώσσα 17ου αιώνα / Φωτογραφία: Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, ΜΣΣ 895

Οπως ενημερώνουν οι συντελεστές του συμποσίου, τα χειρόγραφα αυτά, μακριά από το να αποτελούν σκοτεινά κατάλοιπα του παρελθόντος, αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι επεδίωκαν να κατανοήσουν και να επηρεάσουν τόσο τον φυσικό κόσμο όσο και την καθημερινή ζωή. Γραμμένα με ένα μείγμα λόγιας και δημώδους γλώσσας και αντιγραμμένα από γραφείς διαφορετικού επιπέδου δεξιοτεχνίας, προσφέρουν ένα μοναδικό παράθυρο στη μετάδοση της γνώσης πέρα από κοινωνικά και διανοητικά σύνορα. 

Σήμερα, φυλάσσονται στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη, στο Ιστορικό και Παλαιογραφικό Αρχείο του ΜΙΕΤ, και στο Κέντρο Έρευνας της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών. 

Ανάμεσα στους ομιλητές ήταν και ο Βρετανός ιστορικός Owen Davies (Πανεπιστήμιο Hertfordshire), η διάλεξη του οποίου, με τίτλο «Η εξέλιξη και η φύση των μαγικών και μαντικών κειμένων στο δυτικό κόσμο σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο», ξεδίπλωσε τις μυστηριακές αυτές παραδόσεις.

Μυστικοί κώδικες και ιερές λέξεις: Τι φανερώνουν τα σπάνια ελληνικά χειρόγραφα που ήρθαν στο φως

Οπως συμπέρανε κατά τη διάρκεια του συμποσίου o ερευνητής του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, Σταμάτης Ζωχιός, τα χειρόγραφα αυτά αντί να αποτελούν περιθωριακά, σκοτεινά φαινόμενα, αποκαλύπτουν μια τελετουργική κοινωνία μέσα στην οποία η εκκλησιαστική εξουσία, η ιερή γλώσσα και οι καθημερινές ανάγκες είναι βαθιά αλληλένδετες. Με άλλα λόγια, δίνουν το έναυσμα για να επανεξεταστεί η σχέση της μαγείας και της θεραπείας στη νεότερη ελληνική θρησκευτική κουλτούρα.

Χειρόγραφο Μαγείας και Αστρολογίας στην ελληνική γλώσσα 17ου αιώνα όπου διακρίνονται τα σύμβολα του ζωδιακού κύκλου / Φωτογραφία: Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, ΜΣΣ 895

«Φανερώνουν μια υβριδική μορφή βιωμένης Ορθοδοξίας, όπου η λειτουργία, ο εξορκισμός, η θεραπεία, η προστασία και οι τελετουργικές πρακτικές λειτουργούσαν από κοινού στο πλαίσιο του ίδιου θρησκευτικού συστήματος. Ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί πρακτικοί μπορούσαν να χρησιμοποιούν βιβλικές προσευχές, λειτουργικές επικλήσεις, voces magicae και αποτροπαϊκές φόρμουλες χωρίς να αντιλαμβάνονται κάποια αντίφαση μεταξύ τους», είπε σχετικά.[.............................................]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ  

Αποκρυφισμός, ξόρκια και χειρόγραφα: Συμπόσιο στη ...iefimerida.gr

Στην πόλη που φαντάστηκες, σεισμός. /Στα ερείπια ψάχνεις. /Πού πολεοδομία; /Πού o ειρμός;

Μ. ΡΑΜΝΟΣ*

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑ

 

Μ. ΡΑΜΝΟΣ

neoplanodion.gr

Χαράματα σου ’ρθε ένα ποίημα στο νου και το ’στησες
γεμάτο αίσθημα, με μιαν ωραία αλληγορία…
μα έβρεχ’ έξω, βαρύ να σηκωθείς
το μαξιλάρι μαλακό, ζεστό το πουπουλένιο πάπλωμα…
μέσα σου το επανέλαβες φορές πολλές και
αποκλείεται -είπες- τώρα να το ξεχάσω.

Και ήρθε ο ύπνος ελαφρύς, γλυκός…

Τώρα, πρωί αργά, ψάχνεις τα νήματα
κουβάρι
μες στους θορύβους, τα τηλέφωνα, τα σκουπιδιάρικα…

Στην πόλη που φαντάστηκες, σεισμός.
Στα ερείπια ψάχνεις.
Πού πολεοδομία;
Πού o ειρμός;

________________

 

*Ο Μ. Ράμνος είναι το φιλολογικό και πολιτικό ψευδώνυμο του μουσικού, ποιητή και πρώην πολιτικού στελέχους των Οικολόγων Πράσινων, Δημήτρη Κοντογιάννη. [1]

Χρησιμοποιεί αυτό το ψευδώνυμο για τη συγγραφή ποίησης, λογοτεχνικών κειμένων και πολιτικών ή κοινωνικών άρθρων. Τα έργα του δημοσιεύονται συχνά σε διάφορα έντυπα και διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά, όπως το Νέο Πλανόδιον. [1, 2]

Ακολουθεί μια σύνοψη της ταυτότητάς του:

• Πραγματικό Όνομα: Δημήτρης Κοντογιάννης
• Ιδιότητα: Καθηγητής κλασικής κιθάρας, σολίστ, συνθέτης και συγγραφέας
• Πολιτική Δράση: Υπήρξε ενεργό μέλος και υποψήφιος με τους Οικολόγους Πράσινων

Ο Φεντερίκο Καράσκο για τις Υποκλοπές: Πώς μας ακούνε, πώς «σβήνουν» ζωές

Το σκάνδαλο των υποκλοπών είναι τεράστιο κι αυτός είναι ο λόγος που η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπορεί να το «μπαζώσει», όσο κι αν έχει προσπαθήσει. 

Ο Φεντερίκο Καράσκο ,ιδρυτής της πολυεθνικής εταιρείας Craypes και ειδικός σε θέματα τεχνολογίας, μιλά για το μέγα σκάνδαλο. Και για την τεχνολογική του πλευρά, αλλά και για την πολιτική. 

Θα ακούσετε πληροφορίες στις οποίες δυστυχώς δεν έχουμε δώσει τη σημασία που πρέπει. 

Η τεχνολογία στο χώρο των παρακολουθήσεων δεν αφορά μόνο τους ισχυρούς της εξουσίας, αλλά και τον καθένα από εμάς. 

Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι μπορούν να ακούν και να βλέπουν τη προσωπική μας ζωή. 

Το χειρότερο είναι ότι η τεχνολογία τους δίνει και τη δυνατότητα να «σβήσουν» τη ζωή μας. 

Το πώς μας το εξηγεί ο Φεντερίκο Καράσκο.

Εγώ τον ποιητήν Γεώργιον τον εκτιμώ πολύ...

 

                           Εγώ τον ποιητήν Γεώργιον τον εκτιμώ πολύ,

                       τι τα ΄ψελνε στους Έλληνες 

                         και από την ανάποδη και από την καλή!

Γεώργιος Σουρής(1853-1919)/Βικιπαίδεια

Γεώργιος Σουρής - 19 Ποιήματα

***********************************

Εγώ αυτόν τον Βούδδα τον εκτιμώ πολύ...
τι άνθρωπος τωόντι και ποία κεφαλή!
Αν κι ήτο Βασιλέως κραταιοτάτου θρέμμα,
εμούντζωσε τον θρόνον, εμούντζωσε το στέμμα,
και τα βουνά επήρε με ιεράν μανίαν
κι εδίδασκε τον κόσμον αγάπην αιωνίαν.

Κι εμόναζε ρεμβάζων αυτός ο Ηγεμών
πότε παρά τον Γάγγην ή άλλον ποταμόν
και πότε εις χειμάρρους κι υπό συκής,
ακούων αρμονίας αγνώστου μουσικής,
κι εφούντωναν ως δάσος τα μαύρα του μαλλιά
κι εφώλιαζαν επάνω λογής λογής πουλιά.

Τροφή του ήσαν μόνη τα χόρτα κι οι οπώραι
και προς τα ύψη καθ' εαυτόν ελάλει,
κι εφάνησαν εμπρός του της Ηδονής αι κόραι
παγίδας να του στήνουν με τα γυμνά των κάλλη,
και των σαρκών το σφρίγος πολύ τον εσκανδάλιζε.

Όμως ο μέγας Βούδδας, κατανικών τα πάθη,
στους δόλους της μαγείας ατρόμητος εστάθη,
και πριν στον δόλον φθάσουν της Ηδονής τον ένατον
και είδαν πως εκείνος δεν χάνει τα πασχάλια του,
μ' αφρούς θυμούς και λύσσης επήραν τα βρεμμένα των
και άφησαν τον Βούδδα να κάθεται στα χάλια του.

Εγώ αυτόν τον Βούδδα τον εκτιμώ πολύ...
τι άνθρωπος τωόντι και ποία κεφαλή!
Ν' ανθέξ' εις τόσα κάλλη την ράχη να γυρίσει;
να μη του φέρει ρίγος και της σαρκός το χνούδι;
δόξα πολλή στον Βούδδα , μα να με συγχωρήσει
αν του ειπώ με σέβας πως είναι λίγο βούδι.

Γεωργίου Σουρή, Ο Φασουλής φιλόσοφος, 27.

 

*****************

 

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα
δεν κάνει ό,τι λέγει δεν λέγει ό,τι κάνει.

Αν έλεγε καθένας τι κρύπτει κατά βάθος
χωρίς κανένα φόβον, χωρίς κανένα πάθος,
θα βλέπαμε αμέσως το παν ν' ανατραπεί,
θα βλέπαμε αμέσως το παν μορφήν ν' αλλάξει,
μα σήμερα κι ο κλέπτης θ' ακούσεις να σου πει:
"εγώ ποτέ να κλέψω;...πα ! πα! Θεός φυλάξοι!"

Γεωργίου Σουρή, Ο Φασουλής φιλόσοφος, 17.

 ΔΙΑΒΑΣΤΕ  

Ευαγγελία Πετρουγάκη :Ο Γεώργιος Σουρής και το Ρωμαίικο

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ

 

Φεστιβάλ Καννών / Με τον Χρυσό Φοίνικα τιμήθηκε η ταινία «Fjord» του ρουμάνου Κριστιάν Μουνγκίου

Αυγή Newsroom

« Αυτή η ταινία είναι δέσμευση εναντίον κάθε μορφής φανατισμού»- Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ κάλεσε τον Πούτιν να «βάλει τέλος στη σφαγή» στην Ουκρανία

Η επιτροπή του 79ου Φεστιβάλ των Καννών τίμησε σήμερα με τον Χρυσό Φοίνικα την ταινία «Fjiord» (Φιορδ) του ρουμάνου σκηνοθέτη Κριστιάν Μουνγκίου, ο οποίος κέρδισε έτσι τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικά του μετά από εκείνον που του απονεμήθηκε το 2007 για την ταινία του «4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες». Γίνεται έτσι ο δέκατος σκηνοθέτης στην ιστορία του σινεμά που έχει κερδίσει δύο Χρυσούς Φοίνικες.

Το «Fjord» που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, εστιάζει σε μια ρουμανική οικογένεια που μεταναστεύει στη Νορβηγία και κατηγορείται ότι έχει κακοποιήσει σωματικά το παιδί της. Αυτό που ξεκινά ως μια εσωτερική έρευνα κλιμακώνεται γρήγορα σε μια υψηλού προφίλ υπόθεση, προσελκύοντας εθνική προσοχή και υποστήριξη από θρησκευτικές κοινότητες σε όλη τη χώρα. Η ταινία σηματοδοτεί επίσης μια σημαντική απομάκρυνση από τη μέχρι τώρα γεωγραφία του Μουντζίου, του οποίου σχεδόν όλη η φιλμογραφία διαδραματίζεται στη Ρουμανία. Αυτή τη φορά, ο Ρουμάνος δημιουργός χρησιμοποιεί πολυεθνική ομάδα ηθοποιών και πολυγλωσσική προσέγγιση. «Η κατάσταση που βρίσκεται ο κόσμος μας σήμερα δεν είναι η καλύτερη. Δεν είμαι περήφανος γι' αυτό που θ' αφήσουμε στα παιδιά μας. Πριν τους ζητήσαμε λοιπόν να κάνουν εκείνα αλλαγές, η αλλαγή θα πρέπει να ξεκινήσει από εμάς», δήλωσε ο Κριστιάν Μουντζίου. Και πρόσθεσε: «Στον κινηματογράφο είναι σημαντικό να μιλάμε για ουσιαστικά ζητήματα, για να κατανοήσουμε προς ποια κατεύθυνση πηγαίνει ο κόσμος. Μπορούμε να το κάνουμε παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μας. Και αυτό που αισθάνομαι είναι ότι οι σημερινές κοινωνίες είναι διχασμένες. Αυτή η ταινία είναι δέσμευση εναντίον κάθε μορφής φανατισμού. Μήνυμα για την ανεκτικότητα, για τη συμπερίληψη, την ενσυναίσθηση. Είναι όροι που όλοι αγαπάμε, αλλά θα πρέπει να τους εφαρμόζουμε πιο συχνά».

******************

Fjord»: Νορβηγοί εναντίον χριστιανών | LiFO

********************** 

Τα υπόλοιπα βραβεία

Τον Χρυσό Φοίνικα ανακοίνωσε ο πρόεδρος της φετινής κριτικής επιτροπής, ο Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Παρκ Τσαν-γουκ και τον απένειμε η Σκωτσέζα ηθοποιός Τίλντα Σουίντον.

Το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής δόθηκε στο πολιτικό θρίλερ «Μινώταυρο» του αυτοεξόριστου Ρώσου σκηνοθέτη Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, που βασίζεται στην ταινία του Κλοντ Σαμπρόλ «'Απιστη Σύζυγος» (1969).

******************************* 

 

Ένας «Μινώταυρος» για Χρυσό ΦοίνικαΙLIFO

*************************** 

Το βραβείο Σκηνοθεσίας απονεμήθηκε εξ ημισείας στο σκηνοθετικό δίδυμο από την Ισπανία Χαβιέ Αμβρόσι και Χαβιέ Κάλβο για τη δραματική ταινία «La Bola Negra» και στον Πολωνό Πάβελ Παβλικόφσκι για το δράμα εποχής «Fatherland» που μας μεταφέρει στα χρόνια της επιστροφής του συγγραφέα Τόμας Μαν στην πατρίδα του τη Γερμανία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με πρωταγωνίστρια τη Σάντρα Ούλερ.

Το Βραβείο της Επιτροπής απέσπασε η «Ονειρεμένη Περιπέτεια» της Γερμανίδας Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ.

Το βραβείο Σεναρίου κέρδισε ο Εμανουέλ Μαρ για το «Notre Salut», που σκηνοθέτησε ο ίδιος και περιγράφει την αληθινή ιστορία του προπροπάππου του κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στη Γαλλία. Ο Μαρ δήλωσε πως η ταινία του βασίστηκε πάνω σε αυτοσχεδιασμούς και εξήρε τη δύναμη των λέξεων, ειδικά στην εποχή μας.

Το βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας απονεμήθηκε στις Βιρζινί Εφιρά και Τάο Οκαμότο, πρωταγωνίστριες στο χαμηλόφωνο δράμα με τίτλο «Ξαφνικά» του Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι. «Ήταν μια χαρά και μια τιμή κάθε στιγμή η συνεργασία μας με τον Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι. Κάνουμε ταινίες για να εκφράσουμε τον καλύτερο μας εαυτό. Και τον ευχαριστούμε γι' αυτό», δήλωσε η Βιρζινί Εφιρά η οποία υποδύεται στην ταινία τη διευθύντρια ενός οίκου ευγηρίας, όπου εφαρμόζονται εναλλακτικές μέθοδοι φροντίδας, με γνώμονα την ευζωία των ηλικιωμένων ενοίκων.

Tο βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας δόθηκε στους δύο πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς Εμανουέλ Ματσιά και Βαλεντίν Καμπιάν, πρωταγωνιστές της ταινίας «Coward» του Βέλγου Λούκας Ντοντ, μία από τις τελευταίες που προβλήθηκαν στο διαγωνιστικό τμήμα, για τη σκληρότητα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Τιμητικός Χρυσός Φοίνικας στην Μπάρμπρα Στρέιζαντ

Από τις δυνατές στιγμές της βραδιάς, ήταν όταν κατά τη διάρκεια της τελετής απονεμήθηκε Τιμητικός Χρυσός Φοίνικας στην Μπάρμπρα Στρέιζαντ, η οποία, όπως είχε ήδη ανακοινωθεί, δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στις Κάννες λόγω τραυματισμού στο γόνατό της. Έπειτα από επιθυμία της ίδιας της Στρέιζαντ, η Ιζαμπέλ Ιπέρ παρουσίασε τον Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα και εκφώνησε έναν ιδιαίτερα συγκινητικό λόγο προς τιμήν της σπουδαίας Αμερικανίδας τραγουδίστριας, ηθοποιού, σκηνοθέτιδας και παραγωγού. «Η Μπάρμπρα Στρέιζαντ καλλιέργησε τη μοναδικότητά της αντί να την κρύψει. Μετέτρεψε την ευθραυστότητα σε δύναμη. Επέβαλε τους δικούς της κανόνες με τη δύναμη της προσωπικότητάς της» ανέφερε μεταξύ άλλων η κορυφαία Γαλλίδα ηθοποιός.

Σε ένα βίντεο που έστειλε ειδικά για την περίσταση, η Μπάρμπρα Στρέιζαντ μίλησε συγκινημένη για το βραβείο της: «Αυτό είναι το πάθος που μοιραζόμαστε. Σε έναν τρελό κόσμο που μοιάζει να μας περιορίζει όλο και περισσότερο, το να βλέπεις ταινίες από όλον τον κόσμο είναι πολύ σημαντικό. Το φεστιβάλ έχει αυτή τη μαγεία να μας ενώνει. Είμαι περήφανη που ανήκω σε αυτήν την κοινότητα».

Πρώτο φιλμ από τη Ρουάντα 

Τη Χρυσή Κάμερα (για ταινία πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη από όλα τα προγράμματα του φεστιβάλ) απέσπασε το «Ben' Imana» της Μαρί-Κλεμεντίν Ντουσαμπετζάμπο. Μάλιστα, η συγκεκριμένη ταινία έγραψε κινηματογραφική ιστορία, καθώς έγινε το πρώτο φιλμ από τη Ρουάντα που επιλέχθηκε ποτέ στην επίσημη επιλογή του Φεστιβάλ Καννών (στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα»). Τον Χρυσό Φοίνικα Ταινίας Μικρού Μήκους δόθηκε στο «Para los contrincantes» (Aux Adversaires) του Φεντερίκο Λουίς.

Την τελετή λήξης παρουσίασε η ηθοποιός η Αϊ Χαιντάρα, η οποία είχε παρουσιάσει και την τελετή έναρξης της 12ης Μαΐου. Τις απονομές έκαναν, μεταξύ άλλων, η Τζίνα Ντέιβις, ο Ξαβιέ Ντολάν, ο Πιερφραντσέσκο Φαβίνο, ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, η Ναντίν Λαμπακί και η Ζόι Σαλντάνα.

Να σταματήσει η σφαγή στην Ουκρανία 

Ο ρώσος σκηνοθέτης Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, ο οποίος κέρδισε σήμερα το Μεγάλο Βραβείο στις Κάννες για την ταινία του «Minotaur», κάλεσε στην ευχαριστήρια ομιλία του τον ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν να βάλει τέλος στη «σφαγή», αναφερόμενος στον πόλεμο στην Ουκρανία.
«Εκατομμύρια άνθρωποι από τη μια και από την άλλη πλευρά της γραμμής του μετώπου δεν ονειρεύονται παρά ένα πράγμα, να σταματήσουν οι σφαγές», δήλωσε ο σκηνοθέτης, μιλώντας στα ρωσικά με διερμηνέα που μετέφραζε στα γαλλικά. Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ ζει σήμερα εξόριστος στη Γαλλία. «Ο μόνος που μπορεί να βάλει τέλος σ' αυτή τη σφαγή είναι ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Βάλτε τέλος σ' αυτή τη σφαγή, ολόκληρος ο κόσμος το περιμένει», τόνισε.

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

1.

 Είπε δείχνοντας τη ζυγαριά

Αν αντι για  προσιούτο και γραβιέρα 

βάζαμε στα σάντουιτς  μια  φέτα

Δικαιοσύνη εκλεκτής ποιότητας

κι ένα κομμάτι  γνήσια Δημοκρατία

πιστεύεις ότι θα χορταίναμε τον κόσμο;

 

Εξαρτάται, είπε ο άλλος, απ΄ όσα 

μπορεί  καθένας να πληρώσει 

για τόσο ακριβά προϊόντα 

αλλά και πάλι πώς να χορτάσεις

με σάντουιτς  τόσο  κόσμο

Χριστοί δεν είμαστε 

 ********************

 

 2.

Διέσχιζε την Εγνατία  

γελώντας 

χειρονομώντας

και σφυρίζοντας 

Λιβάδι  απέραντο

απλώνονταν μπροστά του

παχύ  το χορτάρι

άλογα  κι έρωτες έτρεχαν 

ξέφρενα ολόγυρα 

Παγώνια πλουμιστά 

κατηφόριζαν από τη Βλαττάδων 

 

Στην  Dekumanus Maximus

σταμάτησε 

μετέωρο το πόδι του 

 

γαμώ το τσιμέντο σου 

κωλόδρομε 

σε σιχάθηκα 

φώναξε κοκαλωμένος

με αγριεμένο μάτι  

****************************

Σαλβαδόρ Νταλί, Το Όνειρο Πλησιάζει, λάδι σε καμβά. Δημιουργήθηκε το 1931.

3 .

Ξημερώνοντας 

Κωνσταντίνου και Ελένης

τον ονειρεύτηκε 

Τι θέλεις εδώ , Δάσκαλε , είπε

Αλλού είναι η δουλειά σου

Εγώ κοιμάμαι όπως  μου έστρωσες 

Ακόμα στο προσκέφαλο έχω

τον κυρ Αλέξανδρο που μας 

μύησες στο τσιμπλιασμένο Νυχτερινό  

Κι ο φίλος μου ο Αριστείδης

υποφέρει απ΄την ίδια πάθηση,

 

Τα κομμένα σου πόδια στο Αλβανικό

μας  οδηγούν

 

Gerontakos, Μάιος 2026 

Το βιβλίο Ο Άγνωστος Παπαδιαμάντης, για τη διπλή επέτειο της γέννησης και του θανάτου του Α.Παπαδιαμάντη, αποτελεί την πρώτη σημαντική μελέτη για τον λογοτέχνη στα μεταπολεμικά χρόνια από τον  Κ.Α.Παπαχρίστου το 1947. 

Γράφει ο συγγραφέας στον πρόλογο του σημαντικού του μελετήματος : «Στο βιβλίο αυτό, που δε θα υπήρχε χωρίς την ανεύρεση αγνώστων καταλοίπων του Παπαδιαμάντη, έχει γραφτεί στο μεγαλύτερο μέρος τον καιρό της εχθρικής κατοχής. Οι φοβερά δύσκολες όμως συνθήκες ζωής, που επίεζαν εκείνη την εποχή την Ελλάδα, δεν ευνοούσαν την έκδοσή του. (. . .) Δε γίνεται στον Άγνωστο Παπαδιαμάντη μόνο έκδοση κειμένων, έστω και με τα πιο αναγκαία τυπικά σχόλια κι ερμηνευτικά σημειώματα, μα εξετάζονται κι ερευνώνται, ίσως εξαντλητικά, ενδιαφέρουσες πλευρές απ' τη ζωή και το έργο του διηγηματογράφου, με βάση πάντοτε νέες πηγές, ανέκδοτα κείμενα, και με παράλληλη χρησιμοποίηση γνωστών πληροφοριών. »

ΚΩΣΤΑΣ Α. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΥ (1915 – 1990)

Τεχνητή Νοημοσύνη: Από βοηθός, γίνεται τύραννος – Εταιρείες επενδύουν σε AI παρακολούθησης και βαθμολόγησης εργαζομένων

 Τεχνητή Νοημοσύνη: Από βοηθός, γίνεται τύραννος – Εταιρείες επενδύουν σε AI παρακολούθησης και βαθμολόγησης εργαζομένων

Τα συστήματα επιτήρησης φέρνουν ψηφιακή δουλεία στους χώρους εργασίας - Εστιατόρια και εταιρείες ελέγχουν την επίδοση με τεχνητή νοημοσύνη

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
sportime.gr
Φανταστείτε ότι βρίσκεστε στον χώρο εργασίας σας και ένας άγρυπνος ηλεκτρονικός οφθαλμός είναι συνεχώς καθηλωμένος επάνω σας. Αξιολογεί την κάθε κίνησή σας, «διαβάζει» συνεχώς τις εκφράσεις του προσώπου σας, μαντεύει τα συναισθήματά σας, ξέρει πότε νυστάζετε ή βαριέστε, καταγράφει τα διαλείμματα σας και το πότε πάτε στην τουαλέτα, «ακούει» τις συζητήσεις σας με τους πελάτες και τις αξιολογεί σε ζωντανό χρόνο, βαθμολογεί ακατάπαυστα τις επιδόσεις σας και σε κλάσματα δευτερολέπτου μπορεί να συντάξει αρνητική αναφορά, αποστέλλοντας την στον εργοδότη σας.

Αυτή το οργουελιανό σκηνικό δεν είναι μια εικασία του μέλλοντος, αλλά μια πραγματικότητα που ήδη έχει ξεκινήσει να εφαρμόζεται σε πολλές επιχειρήσεις του κόσμου, τόσο στη δια ζώσης εργασία – όσο και στην τηλεργασία. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί αρχικά τώρα να εμφανίζεται στις πλατιές μάζες ως άκακος «βοηθός», αλλά ήδη έχει ξεκινήσει να επιτελεί τον απώτερο σκοπό της, ως εργασιακός (και γενικότερος) δυνάστης.

Η ΤΝ γίνεται «αφεντικό» σε εταιρείες fast-food
Μια ενδεικτική περίπτωση για το που οδηγείται η κατάσταση, αποτελεί η αμερικανική αλυσίδα ταχυφαγείων Burger King. Η συγκεκριμένη εταιρεία έχει εγκαταστήσει σε περισσότερα από 500 καταστήματά της στις ΗΠΑ, σύστημα AI που συνδέεται με ακουστικά και μικρόφωνο, το οποίο φορούν συνεχώς οι υπάλληλοι. Η Τεχνητή Νοημοσύνη παρακολουθεί πόσο «φιλικοί» είναι οι εργαζόμενοι με τους πελάτες και τους βαθμολογεί σύμφωνα με το «σκορ φιλικότητας», αναλόγως πόσο συχνά χρησιμοποιούν ευγενικές λέξεις όπως «ευχαριστώ» και «παρακαλώ».

Το σύστημα απομονώνει λέξεις – κλειδιά και τις αντιστοιχεί σε καταχωρημένες συμπεριφορές που έχει ορίσει η εργοδοσία. Επιπλέον, όταν ο εργαζόμενος δυσκολεύεται για διάφορους λόγους να εκτελέσει μια εργασία, η ΤΝ του εξηγεί (στο ακουστικό) τι πρέπει να κάνει. Η εταιρεία Burger King σκοπεύει να επεκτείνει το συγκεκριμένο σύστημα σε όλα τα καταστήματά στις ΗΠΑ, αλλά διατείνεται ότι δεν καταγράφει συζητήσεις, ούτε αξιολογεί μεμονωμένους υπαλλήλους, αλλά συνολικές αποδόσεις… ομάδων.

Παρόμοια συστήματα ψηφιακού (παντ)επόπτη χρησιμοποιούν (ή ετοιμάζονται να εγκαταστήσουν) στα καταστήματά τους κι άλλες μεγάλες εταιρείες fast-food, όπως τα McDonalds, η Pizza Hut, η Domino’s Pizza, τα Wendy’s, τα Taco Bell και άλλα. Το ίδιο ισχύει και για μεγάλες αλυσίδες καφέ. Ο κλάδος των μεγάλων εταιρειών εστίασης στρέφεται με μεγάλο ενδιαφέρον σε αυτές τις τεχνολογίες και ο τεχνολογικός κολοσσός Nvidia αναπτύσσει εργαλεία ΤΝ αποκλειστικά για εστιατόρια.

Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει για έναν υπάλληλο (όχι μόνο εστιατορίου αλλά κάθε είδους επιχείρησης) να εργάζεται σε συνθήκες μόνιμης ψηφιακής ανάκρισης. Το εργασιακό άγχος εκτοξεύεται, οι επιδόσεις δυσκολεύουν, ο αυθορμητισμός εξαφανίζεται, η προσωπικότητα συνθλίβεται, η ανθρώπινη επαφή βιομηχανοποιείται, οι εργασιακές σχέσεις εξαλείφονται και ο εργαζόμενος γίνεται ένα υφιστάμενο «πρόγραμμα» της AI, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να διαγραφεί ως ανεπιθύμητος «ιός» για την επιχείρηση.

Ασφυκτική παρακολούθηση και στην τηλεργασία
Ας πάμε και στην παρακολούθηση της τηλεργασίας. Άλλωστε η ατζέντα της Νέας Τάξης με τα κλιματικά, ενεργειακά και υγειονομικά lockdown, προωθεί όλο και περισσότερο την εργασία από το σπίτι. Σε ένα πρόσφατο σχετικό άρθρο του βρετανικού Guardian με τίτλο: «Ξεχάστε την εξαφάνιση των θέσεων εργασίας λόγω της Τεχνητής Νοημοσύνης. Η πραγματική απειλή του AI είναι ο έλεγχος και η επιτήρηση των εργαζομένων», υπογραμμίζεται ότι ήδη στο Ηνωμένο Βασίλειο, το ένα τρίτο των εργοδοτών χρησιμοποιούν λογισμικά τηλεργασίας «bossware».

Τι ακριβώς είναι αυτό; Είναι ψηφιακά προγράμματα επιτήρησης του υπολογιστή (ή και του κινητού) του εργαζομένου σε πραγματικό χρόνο, που μπορούν να συνδεθούν με ΤΝ. Το «bossware» μπορεί να παρακολουθεί τι πατιέται στο πληκτρολόγιο και τι κινήσεις κάνει το «ποντίκι» του υπαλλήλου. Μπορεί να φωτογραφίζει χιλιάδες στιγμιότυπα οθόνης (screenshots) ώστε να βλέπει ανά πάσα στιγμή ό,τι βλέπει και ο χρήστης. Μπορεί να εξετάζει το ιστορικό περιήγησης ή ακόμα και να χρησιμοποιεί απροειδοποίητα την κάμερα, το μικρόφωνο ή το στίγμα GPS, για να ελέγχει τον «ανακρινόμενο».

Tο άρθρο του Guardian σημειώνει ότι η Meta σκοπεύει να εφαρμόσει ένα τέτοιο σύστημα αλγοριθμικής εποπτείας για να καταγράφει τα πλήκτρα, τις κινήσεις του ποντικιού και τα κλικ των εργαζομένων της, προκειμένου να εκπαιδεύσει τα λογισμικά Τεχνητής Νοημοσύνης της. Ενώ ο συντάκτης του Guardian εκτιμά ότι αυτά τα λογισμικά πιθανότατα θα εξαπλωθούν σύντομα σε νοσοκομεία και σχολεία.

Σε περίπτωση που η ψηφιακή εποπτεία επικρατήσει στην εργασία (αυτή ακριβώς είναι η πρόθεση της Νέας Τάξης), θα καταλήξουμε να έχουμε μόνο δύο εργατικές τάξεις: «εκείνων που εργάζονται με την Τεχνητή Νοημοσύνη και εκείνων που καταλήγουν να διοικούνται από αυτήν», σχολιάζει ο Guardian, περιγράφοντας ένα τοπίο ακραίας ανισότητας όπου η μεγάλη μάζα των χαμηλόμισθων θα καταδυναστεύεται από τέτοια απάνθρωπα προγράμματα και μια μικρή ελίτ στελεχών θα ηγείται της αγοράς.

Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Αυτό είναι το εργασιακό μέλλον που οραματίζονται οι «εγκέφαλοι» του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, ώστε να οδηγήσουν τις μάζες είτε στην ανεργία (και την ομηρία του παγκόσμιου εγγυημένου εισοδήματος), είτε σε μια βιομηχανική εργασία ακατάπαυστης επιτήρησης και εκμετάλλευσης. Το σχέδιο έχει μπει ήδη σε εφαρμογή και το μέλλον τους είναι γεμάτο με κάμερες και ψηφιακά μαστίγια στις γαλέρες τους. Εναπόκειται στους λαούς αν θα το ανατρέψουν ή αν θα γίνουν άψυχα ψηφία ενός λογισμικού, που τα φασιστικά καθεστώτα του παρελθόντος θα μοιάζουν «παιδική χαρά» μπροστά του

«Ποτέ άλλοτε, όσα χρόνια ζω, δεν είδα στους θώκους των μεγάλων δυνάμεων, ταυτόχρονα, τόσους δικτάτορες και δολοφόνους»

 

Η νέα εποχή των δολοφόνων ― ένα πολυπόστ του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Στάθης Τσαγκαρουσιάνος

lifo.gr

 14–18 λεπτά

---

Ages of the World (Die Erdzeitalter), 2014 by Anselm Kiefer

ΠΟΤΕ ΑΛΛΟΤΕ,  όσα χρόνια ζω, δεν είδα  στους θώκους των μεγάλων δυνάμεων, ταυτόχρονα, τόσους δικτάτορες και δολοφόνους. Οιονεί και καθαρόαιμους. Και ποτέ πριν δεν είχα την αίσθηση ότι ο πλανήτης έχει καταληφθεί από μια ορμή θανάτου. Να στουκάρει πάνω στο αδιανόητο και να τελειώνει.

Πώς το Ισραήλ που έχει υποστεί στο πετσί του το μεγαλύτερο έγκλημα της ανθρωπότητας, διαπράττει τέτοιες φρικαλεότητες στην Παλαιστίνη, επαναλαμβάνοντας το άγος της Σάμπρα και Σατίλα;  

Πώς η Ευρώπη, μετά από τόση Τέχνη, φιλοσοφία και τραύματα, ουσιαστικά νίπτει τα χείρας της, και εξακολουθεί να κάνει εμπόριο με τους εγκληματίες, παρά τις συμπονετικές θεατρικότητές της;

Πώς η χώρα που γέννησε το «Μόμπι Ντικ» και το «Αποκάλυψη Τώρα», κυβερνάται από έναν ημιπαράφρονα και γελοίο τυχοδιώκτη;

Πώς η Ρωσία του Ντοστογιέφσκι και του Ταρκόφσκι είναι παιδική χαρά για πράκτορες και δολοφόνους;

Έστω, να δεχτούμε, ότι ο Άραβας πρίγκιψ που πριονίζει και διαλύει σε οξύ τον δημοσιογράφο που τον έκρινε, πιθανότατα δεν έχει ανοίξει βιβλίο και προέρχεται από μια χώρα χωρίς πνευματική παράδοση. Αλλά όλη η Δύση, με  τον Διαφωτισμό της και την Αναγέννηση, τους αρχαίους και τον Σαίξπηρ της, και κυρίως το ζοφώδες δίδαγμα του Άουσβιτς, που υποτίθεται την έφερε στα συγκαλά της δια παντός, μαθαίνοντάς της ότι ένας δυνάμει δολοφόνος λαγοκοιμάται στη φύση των ανθρώπων ― η Δύση, πώς κάνει τα στραβά μάτια στα συστατικά του DNA της, στις αξίες που η ίδια γέννησε;

Το ερώτημα δεν είναι καινούριο. Από τον Πρίμο Λέβι και τον Αντόρνο, μέχρι τον Κίφερ και τη «Ζώνη Ενδιαφέροντος», κάθε μη αποκτηνωμένος άνθρωπος προσπαθεί να καταλάβει πώς μπορείς να παίζεις μια σονάτα του Μπετόβεν, πριν βγεις να κάνεις την επόμενη Σελεξιόν  για τους φούρνους του Άουσβιτς.

Λίγοι όμως διανοούμενοι έχουν θίξει το ζήτημα με την απλότητα και αμεσότητα του (Εβραίου) Τζόρτζ Στάινερ. Το είχε κάνει, μεταξύ άλλων, στο εξαιρετικό βιβλίο του «Ένα μακρύ Σάββατο»  (που είχαμε παρουσιάσει εδώ, εκδ. Δώμα), το έκανε στη «Βαρβαρότητα της άγνοιας» εκδ. Scripta, το κάνει ξανά σε μια συνέντευξη στο The Paris Review, απ’ όπου μεταφράζεται σήμερα το σχετικό απόσπασμα.

Ζούμε μια πολύ ειδική ιστορική συγκυρία όπου η κακότητα θεωρητικοποιείται και εκλογικεύεται, η βαρβαρότητα μπαναλοποιείται στα reels των social και κατά κάποιον τρόπο νομίζεται αναπόφευκτη, επιβεβλημένη ή ακόμη πρόταγμα της δημοκρατίας· οπότε επείγει να υπενθυμίζουμε, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, ότι αυτό που γίνεται στην Παλαιστίνη είναι γενοκτονία· ότι πρόσωπα σαν τον Νετανιάχου, τον Τραμπ και τον Πούτιν  δεν είναι πολιτικοί, είναι εγκληματίες· κι ότι η Δύση έχει ηθικά χρεοκοπήσει, όσο αναλύεται σε υποκριτικούς θρήνους ενώ από πίσω συναλάσσεται με το βούρκο της γης.

Όλο αυτό επίσης δείχνει ότι το σύστημα της δημοκρατίας είναι ένα ανέκδοτο και δεν λειτουργεί, εφόσον μπορεί τόσο εύκολα να χακαριστεί και να στείλει στην εξουσία πρόσωπα επικίνδυνα, παρανοϊκά. Μη ξεχνάμε, ακόμη και ο Χίλτερ «δημοκρατικά» εξελέγη. Οι δολοφόνοι κάνουν το γύρο του θριάμβου πάνω σε κλεμμένο άρμα. Η δημοκρατία δεν λειτουργεί για λαούς που πάνε να ψηφίσουν κάποιον επειδή τούς συνεπήρε ένα reel στο ίνσταγκραμ, επειδή κάποιος γκαρίζει στη Βουλή, επειδή αφήνει περιστέρια απ΄τα λευκά του χέρια, ή χειρίζεται χαριτωμένα το TikTok. 

Aλλά αυτό, είναι μια άλλη συζήτηση[......................................]

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ  

Η νέα εποχή των δολοφόνων ― ένα πολυπόστ του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου...

Μια σταγόνα Ποίησης :«Σαν ελαφάκι, Χλόη μου, τρέχεις και μου ξεφεύγεις»

Ο Οράτιος απαγγέλλει τους στίχους του. Πίνακας  του Adalbert von Rössler (1922).

Οράτιος(65-8 π.X.)/Βικιπαίδεια

(Q. Horatius Flaccus)

ΩΔΕΣ (ODES)
I.23

Vitas inuleo me similis, Chloe,
quaerenti pauidam montibus auiis
matrem non sine uano
aurarum et silua metu.

Nam seu mobilibus ueris inhorruit
aduentus folliis, seu uirides rubum
dimouere lacertae,
et corde et genibus tremit.

Atqui non ego te, tigris ut aspera
Gaetulusue leo, frangere persequor:
tandem desine matrem
tempestiua sequi uiro.

***

Σαν ελαφάκι, Χλόη μου, τρέχεις και μου ξεφεύγεις,
τη φοβισμένη μάνα του πάνω σε απάτητα όρη
που ψάχνει με ένα μάταιο
φόβο για μπάτες και για δάσος.

Τι ανάμεσα στα ευκίνητα φυλλώματα αν ριγήσει
το φτάσιμο της άνοιξης ή αν πράσινες σαλέψουν
σαύρες μέσα στα βάτα,
τα γόνατά του τρεμουλιάζουν

και σπαρταρά η καρδιά του. Αλλά δε σε καταδιώκω
εγώ σαν τίγρης άγριος, μηδέ Αφρικής λιοντάρι,
να σε κατασπαράξω.
Παράτησέ την επιτέλους
τη μάνα σου, γιατί ήρθε πια η ώρα και για σένα
να ακολουθήσεις έναν άντρα.

Οράτιος , οι Ωδές, μετάφρ.: Κ. Γρόλλιος,
Βιβλ. Της Εστίας , Αθήνα 1990.

Διαβάστε σε e-book : «Ρωμαϊκή Λυρική Ποίηση Οράτιος Carmina»