Όλο αυτό το ασύλληπτο πράγμα που αλλάζει την καθημερινότητα και τις ζωές μας και ονομάζουν ''εξευγενισμό'', είναι ο θάνατος της ψυχής των πόλεων.
Κάθε δύο μέρες βλέπω πω σε ένα από τα καταστήματα ή τα παλιά στέκια του κέντρου ή των καθόδων προς αυτό, αυτοκόλλητα στα τζάμια που γράφουν: ”Κλείνουμε, ξεπούλημα”.
Παραδοσιακά καταστήματα που γνωρίζαμε δεκαετίες, παπουτσάδικα, ρουχάδικα, σιδηρικά, ηλεκτρολογικά μας αποχαιρετούν το ένα μετά το άλλο. Δεν τα χωρά πια ο τόπος.
Η αγορά είναι αλλού, ο κόσμος ψωνίζει online, ψωνίζει από εμπορικά κέντρα, από αλυσίδες. Ο θάνατος του εμποράκου είναι το τώρα και όσοι τους ανήκαν τα μαγαζιά αυτά και ήξεραν τη δουλειά, αν δεν βγαίνουν στη σύνταξη, συνήθως, αναζητούν εργασία στις μεγάλες επιχειρήσεις που είναι παρόμοιες με τις δικές τους που κλείνουν, σε αντικείμενο.
Τη θέση των περισσότερων από τα μαγαζιά που κλείνουν παίρνουν μεταμοντέρνα ψιλικατζίδικα 24 ωρών με λίγα τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο ή καφέ των γνωστών αλυσίδων που υπάρχουν σε κάθε γειτονιά σε πληθώρα ανατριχιαστική.
Κάθε διακόσια μέτρα συναντάς πια τα ίδια καταστήματα, με την απολύτως ίδια αισθητική, τα ίδια χρώματα και την ίδια διακόσμηση. Μια ισοπεδωτική ομογενοποίηση των γειτονιών, των δρόμων, του κέντρου της πόλης που σε κάνει να τρομάζεις.
Είτε βρίσκεσαι στην Καλαμαριά, είτε στις Συκιές, είτε στον Εύοσμο, είτε στη Βενιζέλου αισθάνεσαι πως δέχεσαι το ίδιο οπτικό, αισθητικό και γευστικό ερέθισμα. Τίποτε δεν διαφοροποιεί τη μια περιοχή από την άλλη, κανένα απολύτως ιδιαίτερο χαρακτηριστικό δεν σε κάνει να αισθάνεσαι πως μπορεί να σου προκαλέσει το ενδιαφέρον. Σαν τα κείμενα του ΑΙ που είναι τόσο ίδια και τόσο άψυχα μεταξύ τους…
Παράλληλα, την ώρα που στις γειτονιές τα παλιά καταστήματα των νοικοκυραίων μετατρέπονται σε airbnb με αστραπιαία ταχύτητα άνθρωποι με βαλίτσες περιφέρονται από πόρτα σε πόρτα προσπαθώντας να ανοίξουνε με κωδικούς τις εξώθυρες και οι κάτοικοι απομακρύνονται βιαίως προς τα μακρινά προάστια για να πάρουν τη θέση από τις ζωές τους αποστειρωμένα σκηνικά ”σπιτιών” φτιαγμένα με έπιπλα από το ίντερνετ και παράθυρα που κοιτάζουν εντός τους οι περαστικοί…
Πριν λίγες εβδομάδες, η μητέρα ενός φίλου, που πέρασε όλη την ενήλικη ζωή της με την οικογένεια της στη Σβώλου, υπέστη έξωση από συγγενικό της πρόσωπο από το σπίτι που έζησε με την οικογένεια της 4 και πλέον δεκαετίες για να μετατραπεί το σπίτι της σε δυο καταλύματα για τουρίστες και να αναγκαστεί στην ηλικία των 80 και πλέον χρόνων να ξεσπιτωθεί σε ένα περιβάλλον άγριου διωγμού.
Τέλος, τα παιδιά που πάσχισαν και ονειρεύτηκαν να περάσουν μια φοιτητική ζωή σπουδάζοντας, χάνουν την ευκαιρία του κόπου τους που απέδωσε, αφού ή έλλειψη στέγης δεν επιτρέπει τις σπουδές να γίνουν πραγματικότητα.
Όλο αυτό το ασύλληπτο πράγμα που αλλάζει την καθημερινότητα και τις ζωές μας και ονομάζουν ”εξευγενισμό”, είναι ο θάνατος της ψυχής των πόλεων. Είναι η μετατροπή τους σε σκηνικά επιστημονικής φαντασίας, απόλυτα ταιριαστά με μια εποχή που οι άνθρωποι αποτελούν πια όχι ζωντανές μονάδες αλλά τμήματα ενός απόκοσμου σκηνικού που είναι απελπιστικά ίδιο σε όλο τον πλανήτη. Σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας…
του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΟΥΑΤΖΗ
Ο Γιώργος Μιχαηλίδης ήταν ο άνθρωπος που τον παρουσίασε στο κοινό για πρώτη φορά με την παράσταση «Κρίμα που είναι πόρνη» του Τζων Φορντ. Από τότε και για πολλά χρόνια, έχει εργαστεί σε πλήθος παραστάσεων στο Εθνικό Θέατρο, στο Κ.Θ.Β.Ε., στον Θ.Ο.Κ., στο Θέατρο Τέχνης, στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στα περισσότερα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., σε πολλούς ιδιωτικούς θιάσους, σε παραγωγές εκτός Ελλάδος και σε κάθε μορφή και είδος θεάτρου.
Εκθέσεις του Γιάννη Μετζικώφ έχουν φιλοξενηθεί στο μουσείο Αλεξάντερ Πούσκιν στη Μόσχα, στο Ρωσικό Κρατικό μουσείο στην Αγία Πετρούπολη, στο μουσείο της Πόλεως της Βαλένθια, στην Μπιενάλε του Σάο Πάολο, στην Αλ ντε Σααρμπέκ στις Βρυξέλλες και σε πολλές ελληνικές συλλογές και παρουσιάσεις.
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
Από το θέατρο της Καέν, (και με ελληνικούς υπότιτλους)
.jpg!Large.jpg)
