Τρίτη, Νοεμβρίου 10, 2026

Παλέρμο : ο φοβος τη Μαφίας σκέπει την πόλη ακόμα και στις κηδείες


 


Η μαφία ανάγκασε εμπόρους στη μεγαλύτερη λαϊκή αγορά του Παλέρμο να κατεβάσουν ρολά για την κηδεία καταδικασμένου μαφιόζου

Μαρία-Ειρήνη Δημουλά 
 
 10/11/2026 



  • Έντονες αντιδράσεις και αγανάκτηση έχει προκαλέσει στο Παλέρμο της Σικελίας ένα πρωτοφανές περιστατικό, καθώς η τοπική μαφία φέρεται να επέβαλε στους επαγγελματίες της περιοχής να συμμετάσχουν, έστω και με έμμεσο τρόπο, στο πένθος για τον θάνατο γνωστού μέλους της.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του ιταλικού Τύπου, καταστηματάρχες στη δημοφιλή υπαίθρια αγορά Μπαλαρό βρέθηκαν αντιμέτωποι με την απαίτηση να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους, την ώρα που η νεκρική πομπή περνούσε από κοντινό δρόμο. Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονο προβληματισμό, καθώς εκλήφθηκε ως ακόμη μία επίδειξη δύναμης του οργανωμένου εγκλήματος απέναντι στην τοπική κοινωνία.

Ο άνθρωπος για τον οποίο οργανώθηκε η συγκεκριμένη πομπή ήταν ο Εμανουέλε Ρουμπίνο, ο οποίος είχε απασχολήσει επανειλημμένα τις δικαστικές αρχές. Σε βάρος του είχε επιβληθεί πρωτόδικα ποινή φυλάκισης δώδεκα ετών για τη δολοφονία ενός μετανάστη από την Γκάμπια, το 2016. Παράλληλα, είχε καταδικαστεί σε εννέα χρόνια κάθειρξης για υποθέσεις εκβιασμών και επιβολής παράνομων χρηματικών απαιτήσεων σε αλλοδαπούς επαγγελματίες που δραστηριοποιούνταν στο κέντρο της πόλης.

Η τελετή αποχαιρετισμού μετατράπηκε σε επίδειξη ισχύος, καθώς, σύμφωνα με τις πληροφορίες, μέλη του οργανωμένου εγκλήματος συντονίστηκαν μέσω διαδικτύου για να οργανώσουν την πομπή. Η διέλευση του φέρετρου συνοδεύτηκε από μηχανές, ενώ στον κεντρικό δρόμο σημειώθηκε διακοπή της κυκλοφορίας και ακούστηκαν κροτίδες και βεγγαλικά, δημιουργώντας ένα σκηνικό που προκάλεσε φόβο και αναστάτωση.

Η εικόνα αυτή προκάλεσε ανησυχία τόσο στους κατοίκους όσο και στους επισκέπτες της πόλης. Εκατοντάδες τουρίστες βρέθηκαν μπροστά σε ένα περιστατικό που ανέδειξε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την προσπάθεια της μαφίας να επιβάλλει τη δική της εξουσία στον δημόσιο χώρο, αδιαφορώντας για τη νομιμότητα και την ελευθερία των πολιτών.

Την έντονη δυσαρέσκεια της δημοτικής αρχής εξέφρασε ο δήμαρχος του Παλέρμο, Ρομπέρτο Λαγκάλα, υπογραμμίζοντας ότι η πόλη δεν μπορεί να ανεχθεί πρακτικές που δημιουργούν στους κατοίκους την αίσθηση ότι δεν μπορούν να κυκλοφορούν και να ζουν με ασφάλεια και ελευθερία στις γειτονιές τους.

Όπως διευκρίνισε, μόλις οι δημοτικές υπηρεσίες ενημερώθηκαν για όσα συνέβαιναν, η δημοτική αστυνομία παρενέβη άμεσα, θέτοντας τέλος στη συνέχιση της πομπής.

Το περιστατικό επαναφέρει στο προσκήνιο το διαχρονικό πρόβλημα της μαφιόζικης επιρροής στη Σικελία και την προσπάθεια εγκληματικών οργανώσεων να διατηρούν τον έλεγχο όχι μόνο μέσω της βίας και των εκβιασμών, αλλά και μέσα από συμβολικές κινήσεις δημόσιας επίδειξης δύναμης. Για τους κατοίκους του Παλέρμο, το ζητούμενο παραμένει σαφές: οι δρόμοι, οι αγορές και οι γειτονιές της πόλης πρέπει να ανήκουν στους πολίτες και όχι σε όσους επιχειρούν να επιβάλουν τον φόβο ως καθημερινότητα.

ΜΝΗΜΗ Γιώργου Σκούρτη(1940-2018) : 1. Ο φίλος του Μιχάλης Βαλιανάτος σκιαγραφεί την προσωπικότητά του ως ανθρώπου 2.Γιώργου Σκούρτη , ΟΙ ΝΤΑΝΤΑΔΕΣ : από το Θέατρο στον κινηματογράφο

 

Ιστορίες χωρίς τέλος / Ο «ανεπανάληπτος» Γιώργος Σκούρτης | Αυγή

Ιστορίες χωρίς τέλος / Ο «ανεπανάληπτος» Γιώργος Σκούρτης

Μιχάλης Βαλιανάτος | ΑυγήΜιχάλης Βαλιανάτος

«Τον γνώρισα το 1989 στο μπαράκι που διατηρούσε στα Εξάρχεια. Πίσω από την εικόνα του σκληρού και λιγομίλητου τύπου κρυβόταν ένας άνθρωπος γεμάτος ευαισθησίες»

Τέτοιες μέρες, στις 18 Νοέμβρη 2018, αναχώρησε για το «επέκεινα» ο Γιώργος Σκούρτης. Ένας θεατρικός συγγραφέας που τα έργα του κατά γενική ομολογία αποτελούν τον πιο πιστό καθρέφτη της ελληνικής μεταπολεμικής κοινωνίας. Ενδεικτικά αναφέρω όσα έγραψε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος για το εμβληματικό έργο του «Κομμάτια και θρύψαλα»: «Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό θεατρικό κείμενο, όπου ο συγγραφέας τολμά να βάλει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων αλλά και στο είδος των ήλων-καρφιών και συνάμα στο σφυρί του σταυρωτή και στον ίδιο τον σταυρωτή». Για να συμπληρώσει στην κριτική του στα Νέας το 1977: «Αν τα “Κομμάτια και θρύψαλα” περάσουν μέσα στα άλλα χίλια δυο μικρογεγονότα της θεατρικής πιάτσας, αν αντιμετωπιστούν ως υπόθεση του συγγραφέα τους ή του θιάσου που τα παίζει, αν δεν ερεθίσουν, δεν δημιουργήσουν “το πνευματικό θέμα” της χρονιάς, αν δεν προκαλέσουν ζυμώσεις, τότε δεν ξέρω τι είναι εκείνο που μπορεί πια να αφυπνίσει ή να διεγείρει τη νυσταλέα μακαριότητά μας· γιατί μακάριος δεν είναι μόνο ο αδιάφορος, μακάριος είναι και ο αλαζόνας του δόγματος, όποιου δόγματος».

Πολλά τα έργα που μας άφησε ο Σκούρτης. «Οι νταντάδες», «Οι μουσικοί», «Οι εκτελεστές», «Οι ηθοποιοί», «Ο Καραγκιόζης παρά λίγο Βεζύρης», «Απεργία», «Το θρίλερ του έρωτα» και τόσα άλλα, όπως η άπαιχτη θεατρική τριλογία του «Η δίκη του Σωκράτη», «Η κωμωδία του βασιλιά Ιουγούρθα» και η «Υπόθεση Κ.Κ» . Το τελευταίο δεν ανέβηκε ποτέ, ύστερα από μια «διακριτική παρέμβαση» (το λέω όσο πιο κομψά μπορώ) που έκανε το ΚΚΕ στους Κάρολο Κουν, Μάνο Κατράκη και Κώστα Καζάκο. Βλέπετε, το έργο αφορούσε τον θάνατο του δημοσιογράφου και ηγετικού στελέχους του κόμματος Κώστα Καραγιώργη στις ρουμανικές φυλακές.

Για τη συνεισφορά του Σκούρτη στο νεοελληνικό θέατρο θα μπορούσα να γράψω χιλιάδες λέξεις. Μόνο που ο Γιώργος υπήρξε και φίλος μου και θα ήθελα να σας μιλήσω για την ανθρώπινη πλευρά του.

Τον γνώρισα στο 1989 στο μπαράκι που διατηρούσε στα Εξάρχεια. Πίσω από την εικόνα του σκληρού και λιγομίλητου τύπου κρυβόταν ένας άνθρωπος γεμάτος ευαισθησίες. Ένα βράδυ θυμάμαι, περασμένες τέσσερις, ακούσαμε την κλειδωμένη πόρτα να χτυπά δυνατά. «Χτυπάνε» του λέω. «Άστο μωρέ... Η Κατερίνα είναι. Θέλει να πιει» μου απάντησε. Όταν μου είπε ότι ήταν η Γώγου, θύμωσα. «Δηλαδή αν εσύ ήθελες να πιεις, θα γούσταρες να μην σου ανοίγανε;» τον ρώτησα. Με κοίταξε κατάματα, κούνησε το κεφάλι, πέταξε ένα «κ@λόπαιδο...» και πήγε ν’ ανοίξει την πόρτα...

Ακόμα έχω στ’ αυτιά μου τον ήχο από το γέλιο του αναμεμειγμένο με τσιγαρόβηχα κάθε φορά που τον αποκαλούσα «ανεπανάληπτο», εξαιτίας του ομώνυμου τραγουδιού του Τόλη Βοσκόπουλου στο οποίο είχε γράψει τους στίχους. Αλλά και το γενναίο μεθύσι μας ένα βράδυ, παρέα με τον ομότεχνό και κολλητό φίλο του Μπάμπη Τσικληρόπουλο, μετά την περιπέτεια του τελευταίου με την Ασφάλεια. Εκείνη την περίοδο τα λαγωνικά της Ελληνικής Αστυνομίας, στην αγωνία τους να πιάσουν την ηγεσία της 17 Νοέμβρη, το βράδυ της 12ης Σεπτεμβρίου 1990 μπούκαραν στα σπίτια «ύποπτων» γνωστών πολιτών και καλλιτεχνών, όπως η Άννα Φιλίνη, ο Μανώλης Ρασούλης, ο Ανδρέας Μπίστης, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Μπάμπης Τσικληρόπουλος κ.ά. και τους συνέλαβαν. Η κατηγορία που κόλλησαν στον Μπάμπη ήταν πως οι στίχοι του στο τραγούδι «Κι εσύ Ελένη...» που είχε μελοποιήσει ο Μικρούτσικος και ερμήνευε η Χαρούλα Αλέξιου έκρυβαν μηνύματα της 17Ν! (Χρόνια αργότερα, ο Μανώλης Ρασούλης, ειρωνευόμενος το αστυνομικό δαιμόνιο των Αρχών, είχε πει: «Πώς θα μπορούσα να ήμουν ο αρχηγός της 17 Νοέμβρη, όπως πίστευε ο αείμνηστος εισαγγελέας Τσεβάς και η Ασφάλεια, την ώρα που η 17Ν έβγαλε ανακοίνωση υπεράσπισης του τραγουδιστή Νταλάρα;»)

Πιο πάνω σας έλεγα για τη συνεισφορά και τη συμβολή του Σκούρτη στη διαμόρφωση του μεταπολεμικού ελληνικού θεάτρου. Μια εβδομάδα λοιπόν μετά την «αναχώρησή» του, διάβασα σε ένα σημείωμα του Περικλή Κοροβέση στην Εφημερίδα των Συντακτών: «Λίγο πριν πεθάνει, ο Σκούρτης φώναξε τους φίλους και τις φίλες που του είχαν απομείνει για να μας διαβάσει ένα από τα τελευταία θεατρικά του (την περίοδο που ήταν ξεχασμένος έγραψε καμιά εικοσαριά θεατρικά έργα). Μας είπε πως είχε γράψει μια τριλογία (“Από εδώ... εκεί”, “Η συνουσία στην εξουσία” και “Σκοτώνοντας τον θάνατο”) και τηλεφώνησε σε έναν εκδοτικό οίκο». Του είπαν να στείλει πρώτα ένα βιογραφικό σημείωμα...».

Μ’ έπιασαν τα γέλια. Και είμαι σίγουρος ότι έτσι ακριβώς θα αντέδρασε και ο «ανεπανάληπτος» φίλος μου στο αίτημα των υπευθύνων του εκδοτικού οίκου πριν τους κλείσει το τηλέφωνο. Μ’ ένα γέλιο αναμεμειγμένο με τσιγαρόβηχα...

Γιώργος Σκούρτης - Βιογραφία/Σαν Σήμερα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΟΥΡΤΗΣ:Όλα τα  Βιβλία του

 _________________________________________
 Γιώργου Σκούρτη 
ΟΙ ΝΤΑΝΤΑΔΕΣ 
Πολιτική αλληγορία, "μαύρη κωμωδία" , μια άγρια και καυστική κριτική του κοινωνικού συστήματος και των μηχανισμών αλλοτρίωσης του ανθρώπου
Οι νταντάδες - Γιώργος Σκούρτης - 9780003202533 | Protoporia.gr

«Οι νταντάδες» ήταν το έργο με το οποίο ο Γ. Σκούρτης πρωτοεμφανίστηκε, νεαρός το 1970, στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Το έργο είχε σκηνοθετήσει τότε ο Γιώργος Λαζάνης.

«Έργο που στην αντίληψη του κοινού λειτούργησε ως συγκαλυμμένη, λόγω της λογοκρισίας, αλληγορία κατά του καθεστώτος της χούντας. Σήμερα, σαράντα χρόνια μετά, αυτό το σημαντικότατο έργο του Σκούρτη, παραμένει και θα παραμένει μια – εν είδει «θεάτρου του παραλόγου» – μια διαχρονική και επίκαιρη υπαινικτική αλληγορία ενάντια σε κάθε καθεστώς που καταπιέζει, εκμεταλλεύεται τις βιοποριστικές ανάγκες και τα όνειρα των ανίσχυρων ανθρώπων, διαφθείρει και εξαγοράζει συνειδήσεις, τις αναγκάζει να το προσκυνούν, παίρνει στην υπηρεσία του ακόμα και «φτωχοδιάβολους», για να επιβάλλει και να διατηρήσει τη «θανατίλα» της εξουσίας του, γεννά και χρηματίζει την προδοσία, με τη μέθοδο του «διαίρει και βασίλευε» συντρίβει ακόμα και ισχυρούς ανθρώπινους δεσμούς και εξοντώνει ανθρώπινες ζωές», σημειώνει το 2011 σε κριτική της στο Ριζοσπάστη η «Θυμέλη» (Αριστούλα Ελληνούδη).

 

Το έργο παρουσιάστηκε το 1982 από την τηλεοπτική εκπομπή «Το θέατρο της Δευτέρας», με τους Θύμιο Καρακατσάνη, Κώστα Μεσσάρη και Γιώργο Κοτανίδη. Θεατρική σκηνοθεσία: Γιώργος Σκούρτης. Τηλεοπτική σκηνοθεσία: Στέλιος Ράλλης. Μουσική επιμέλεια: Ανακρέων Παπαγεωργίου. Σκηνικά – κοστούμια: Γιάννης Λέκκος.

«Ο Σκούρτης με μεγάλη μαστοριά έπλασε τρία πρόσωπα, με κοινότατα ονόματα – πλην σαφέστατα σύμβολα (που όπως ο ίδιος λέει, θυμίζουν τον Καραγκιόζη, τον Χατζηαβάτη και τον Βεζίρη). Δυο φτωχοδιάβολοι, φίλοι από παιδιά, ο Πέτρος (πιο ατίθασο μυαλό, ολίγον Καραγκιόζης) και ο Παύλος (ανάλογο του Χατζηαβάτη), κουρελήδες, άφραγκοι, πεινασμένοι κι άστεγοι, πρώην τρόφιμοι φυλακής για παραβατικότητα, πέφτουν στο δόκανο ενός αγνώστου, του Σταύρου (Βεζίρης) τους δίνει «στέγη» και «δουλειά» στο «σπίτι» του. Τους προσλαμβάνει ως «νταντάδες» της «συμβίας» του. Κι εκείνοι, ανυποψίαστοι, δέχονται. Μέχρι που διαπιστώνουν ότι τρώνε, πίνουν, πληρώνονται καλά, για να «λιβανίζουν» – κλεισμένοι σε μια αλλιώτικη «φυλακή» από την οποία δεν μπορούν να βγουν – μια αποτρόπαια «μούμια». Την πτωματώδη εξουσία. Ο Πέτρος, μην αντέχοντας αυτή τη «φυλακή» καταφέρνει να διαφύγει, ενώ ο Παύλος, για το χρήμα, αυτοταπεινώνεται, προδίδει το φίλο του και συνεχίζει να σέρνεται στα πόδια της εξουσίας»…

Πηγή: katiousa.gr

***************************

Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ 

 (1979) Οι νταντάδες (1979) directed by Nikos Zapatinas • Film + cast • Letterboxd
Μεταφορά του θεατρικού έργου του Γιώργου Σκούρτη στον Κινηματογράφο από τον Νίκο Ζαπατίνα 
Ένας πλούσιος άντρας (Νικήτας Τσακίρογλου) προσλαμβάνει δύο κακομοίρηδες (Βαγγέλης Καζάν και Θύμιος Καρακατσάνης) για να κρατούν συντροφιά στη γυναίκα του, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο από ένα... βαλσαμωμένο πτώμα.
 Ο ένας συμμορφώνεται, δελεασμένος από τα λεφτά και τη χλιδή, αλλά ο άλλος αρνείται να μπει σ’ αυτό το διαστροφικό παιχνίδι. Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Το αφεντικό διατάσσει τον συνεργάσιμο υπηρέτη να σκοτώσει τον ατίθασο, τιμωρώντας τον για την προδοτική του στάση. Ηθοποιοί: Βαγγέλης Καζάν , Θύμιος Καρακατσάνης , Νικήτας ΤσακίρογλουΟι νταντάδες (1979)
 Οι νταντάδες (1979)
 Οι νταντάδες

Έτος: 1979

Πρεμιέρα: Οκτώβριος 1979

Διάρκεια: 110'


Είδος: Κωμωδία

Σκηνοθεσία: Νίκος Ζαπατίνας

Συγγραφέας: Γιώργος Σκούρτης

Σενάριο: Γιώργος Σκούρτης

Φωτογραφία: Λευτέρης Παυλόπουλος

Παραγωγός: Νίκος Ζαπατίνας , Ανδρέας Ζαπατίνας 

Βιβλιοβούλιο: Ο Γιάννης Μπαλαμπανίδης μιλάει για το νέο του βιβλίο, «Το τραγούδι των κληρονόμων»

 Ο Γιάννης Μπαλαμπανίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1980. Σπούδασε νομικά και πολιτική επιστήμη στην Ελλάδα και τη Γαλλία. Είναι διδάκτορας συγκριτικής πολιτικής και έχει διδάξει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο Δημοκρίτειο Θράκης και στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.

Ο Γιάννης Μπαλαμπανίδης έλαβε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου πεζογράφου «Μένης Κουμανταρέας» της Εταιρείας Συγγραφέων για τη συλλογή διηγημάτων «Largo» (Πόλις, 2020). Έχει δημοσιεύσει, από κοινού με τον Ζώη Κάσαρη, το ταξιδιωτικό αφήγημα «Bar Italia» (Πόλις 2025), ενώ έχει δημοσιεύσει και αρκετά δοκίμια, μελέτες, μονογραφίες, μεταξύ άλλων το «Οι ιδέες της προόδου και της συντήρησης» (Πόλις, 2022) και, από κοινού με την Σάντυ Λιακάκη, το «Μεταρρυθμίζοντας μια χώρα σε κρίση» (Ποταμός 2019).

Με αφορμή το μυθιστόρημά του «Το τραγούδι των κληρονόμων» (Πόλις, 2026) στο οποίο περιγράφεται ο μικρόκοσμος μιας οικογενειακής αυτοκρατορίας, ο Γιάννης Μπαλαμπανίδης συζητά με τον Μανώλη Πιμπλή για το ζήτημα της υλικής και άυλης κληρονομιάς, για τις ανισότητες που προκαλεί αυτή, ανάλογα με το μέγεθός της, για τους ανταγωνισμούς μεταξύ κληρονόμων όπως εκτυλίσσονται στο βιβλίο του.Το τραγούδι των κληρονόμων

____________

 

Επίσης, στην εκπομπή αυτής της εβδομάδας ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου μιλάει για το πεζογραφικό βιβλίο του Αχιλλέα ΙΙΙ «Απέξω» (εκδ. Ίκαρος 2026) ενώ η Σταυρούλα Παπασπύρου συζητά με τον Μανώλη Πιμπλή για τα βιβλία «Ιντερμέτζο» της Σάλι Ρούνεϊ (μετάφραση: Μυρτώ Καλοφωλιά, εκδ. Πατάκη 2025), «Αδέλφια» της Μπριγκίτε Ράιμαν (μετάφραση: Μαρία Μαντή, εκδ. Αλεξάνδρεια 2026), «Ήσυχες νύχτες στην Τεχεράνη» της Σίντα Μπαζιάρ (μετάφραση: Μιχάλης Μακρόπουλος, εκδ. Ψυχογιός 2026).
 
«Βιβλιοβούλιο», από τον Τηλεοπτικό Σταθμό της Βουλής κάθε Σάββατο στις 17:00.

Σκηνοθεσία: Δέσποινα Χονδροκούκη
Αρχισυνταξία-Παρουσίαση: Μανώλης Πιμπλής
Κριτική: Βαγγέλης Χατζηβασιλείου
Ρεπορτάζ: Σταυρούλα Παπασπύρου

Μάνος Χατζιδάκις ‎• 30 Σπάνιες Ερμηνείες ▪️ 1955 - 1965 [1983]

🔸 1ος Δίσκος ▷Α’ Πλευρά 01. Αγάπη Που 'γινες Δίκοπο Μαχαίρι | Μαρίκα Νίνου [0:00] ▪️ Στίχοι : Μιχάλης Κακογιάννης 02. Γαρύφαλλο Στ' Αυτί | Γρηγόρης Μπιθικώτσης [3:30] ▪️ Στίχοι : Αλέκος Σακελλάριος 03. Ο Μήνας Έχει 13 | Ζωζώ Σαπουντζάκη [6:58] ▪️ Στίχοι : Μιχάλης Κακογιάννης 04. Εφτά Τραγούδια Θα Σου Πω | Σώτος Παναγόπουλος [9:56] ▪️ Στίχοι : Μιχάλης Κακογιάννης 05. Ο Ιλισός | Γιοβάννα [12:47] ▪️ Στίχοι : Γιώργος Εμιρζάς 06. Πάμε Μια Βόλτα Στο Φεγγάρι | Μελίνα Μερκούρη [15:45] ▪️ Στίχοι : Νότης Περγιάλης 07. Φιρί-Φιρί Το Πας | Σούλη Σαμπάχ [18:28] ▪️ Στίχοι : Αλέκος Σακελλάριος 08. Είμαι Άντρας Και Το Κέφι Μου Θα Κάνω | Γρηγόρης Μπιθικώτσης [21:31] ▪️ Στίχοι : Αλέκος Σακελλάριος ▷B’ Πλευρά 09. Τα Παιδιά Του Πειραιά | Πόλυ Πάνου [24:43] ▪️ Στίχοι : Μάνος Χατζιδάκις 10. Δεν Μπορεί Κανείς Να Ξέρει | Άννα Χρυσάφη [28:08] ▪️ Στίχοι : Μάνος Χατζιδάκις 11. Πως Τα Κατάφερα | Σώτος Παναγόπουλος [30:36] ▪️ Στίχοι : Μάνος Χατζιδάκις , Γιώργος Τζαβέλλας 12. Ό,τι Γράφει Δεν Ξεγράφει | Σούλη Σαμπάχ [34:27] ▪️ Στίχοι : Αλέκος Σακελλάριος 13. Το Κλωτσοσκούφι | Νινέτ Λαβάρ ,Γρηγόρης Μπιθικώτσης [37:13] ▪️ Στίχοι : Μάνος Χατζιδάκις 14. Αθήνα | Πάνος Γαβαλάς [40:52] ▪️ Στίχοι : Νίκος Γκάτσος 15. Τα Νειάτα Τ' Αφιλότιμα | Σούλη Σαμπάχ [43:23] ▪️ Στίχοι : Αλέκος Σακελλάριος 🔸 2ος Δίσκος ▷Α’ Πλευρά 16. Ο Κυρ' Αντώνης | Νάνα Μούσχουρη [46:01] ▪️ Στίχοι : Μάνος Χατζιδάκις 17. Είμ' Αητός Χωρίς Φτερά | Διαμαντής Πανάρετος [48:24] ▪️ Στίχοι : Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου 18. Το Τραγούδι Της Σειρήνας | Μαίρη Λίντα [52:05] ▪️ Στίχοι : Νίκος Γκάτσος 19. Τ' Αστέρι Του Βοριά | Μικτή Χορωδία Θάλειας Βυζαντίου [55:23] ▪️ Στίχοι : Νίκος Γκάτσος 20. Να ΄σαι Καλή | Γιάννης Βογιατζής [58:41] ▪️ Στίχοι : Μάνος Χατζιδάκις 21. Συνέβη Στην Αθήνα | Έλσα Μαργαρίτη & Χορωδία [1:01:40] ▪️ Στίχοι : Μάνος Χατζιδάκις 22. Κουρασμένο Παλληκάρι | Νάνα Μούσχουρη [1:04:23] ▪️ Στίχοι : Νίκος Γκάτσος 23. Νυχτερινά | Ορχήστρα [1:08:16] ▪️ Μπουζούκι : Γιώργος Ζαμπέτας Βιολί : Βύρων Κολάσσης ▷B’ Πλευρά 24. Στο Λαύριο Γίνεται Χορός | Γρηγόρης Μπιθικώτσης [1:12:31] ▪️ Στίχοι : Νίκος Γκάτσος 25. Ένας Ευαίσθητος Ληστής | Δήμητρα Γαλάνη [1:15:31] ▪️ Στίχοι : Νίκος Γκάτσος 26. Ξέρω Κάποιο Στενό | Έλσα Μαργαρίτη & Χορωδία [1:18:27] ▪️ Στίχοι : Γιώργος Οικονομίδης 27. Ήρθε Βοριάς - Ήρθε Νοτιάς | Νίκη Καμπά & Χορωδία [1:21:16] ▪️ Στίχοι : Μάνος Χατζιδάκις , Γιάγκος Αραβαντινός 28. Ο Τζώνης Ο Μπόγιας | Γιώργος Ρωμανός [1:24:25] ▪️ Στίχοι : Νίκος Γκάτσος 29. Ήσουν Παιδί Σαν Τον Χριστό | Δήμητρα Γαλάνη [1:26:43] ▪️ Στίχοι : Νίκος Γκάτσος 30. Πάει Ο Καιρός | Γρηγόρης Μπιθικώτσης [1:30:26] ▪️ Στίχοι :Νίκος Γκάτσος 🔺Σημείωμα Στον Δίσκο: Στα σχόλια.... ========================================================================== 👉Ακούστε περισσότερο Μάνο Χατζιδάκι εδώ :    • Μάνος Χατζιδάκις | Manos Hadjidakis   ==========================================================================

 

French Rococo (1715–1780) | Rococo Masterpieces & Music | 4K

Ροκοκό/Βικιπαίδεια

Δεκατρία αριστουργήματα της γαλλικής ροκοκό ζωγραφικής — Βατό, Σαρντέν, Μπουσέ και Φραγκονάρ — παρουσιάζονται το καθένα για σχεδόν πέντε λεπτά σε 4K. 
 
Το soundtrack χρησιμοποιεί μόνο γαλλική μουσική του 1717–1753: Μαρίν Μαραί, Φρανσουά Κουπερέν, Ραμώ, Μπουασμορτιέ, Ρουαγιέ και Μοντονβίλ.
 
ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ;
• Ο Βατώ ζωγράφισε το έργο «L'Enseigne de Gersaint» το 1720 ως πινακίδα καταστήματος για τον φίλο του, τον έμπορο έργων τέχνης Edme-François Gersaint, στην Παναγία των Παρισίων στο Παρίσι. Σύμφωνα με τον Ζερσέν, κρεμόταν έξω από το κατάστημα μόνο για περίπου δεκαπέντε ημέρες πριν πουληθεί.
• Το έργο Apothéose de Corelli (30:44) του Coupren είναι ένας μουσικός φόρος τιμής στον Ιταλό βιολιστή: απεικονίζει τον Corelli να σκαρφαλώνει στον Παρνασσό και να τον υποδέχονται οι Μούσες — ένας γαλλικός φόρος τιμής στο ιταλικό στιλ, όπως ακριβώς οι Comédiens Italians του Watteau αποτίουν φόρο τιμής στους Ιταλούς ηθοποιούς του Παρισιού.
 
ARTWORKS
 0:00 Jean-Antoine Watteau, Pèlerinage à l'île de Cythère (1717) 4:47 Jean-Antoine Watteau, Pierrot, dit autrefois Gilles (c. 1718–1719) 9:34 Jean-Antoine Watteau, Les Comédiens italiens (c. 1720) 14:21 Jean-Antoine Watteau, L'Enseigne de Gersaint (1720) 19:08 Jean Siméon Chardin, La Raie (before 1728) 23:55 Jean Siméon Chardin, Les Bulles de savon (c. 1733–1734) 28:42 Jean Siméon Chardin, Le Bénédicité (c. 1740) 33:29 François Boucher, Diane sortant du bain (1742) 38:16 François Boucher, Jeune fille allongée (Marie-Louise O'Murphy) (1751) 43:03 François Boucher, Madame de Pompadour (1756) 47:50 Jean-Honoré Fragonard, Les Hasards heureux de l'escarpolette (1767–1768) 52:37 Jean-Honoré Fragonard, La Liseuse (c. 1769) 57:24 Jean-Honoré Fragonard, Le Verrou (c. 1777–1778)MUSIC — title — performer [date] — source (all CC BY; trimmed, crossfaded, normalised only) 0:00 Marin Marais – Le Badinage (Pièces de viole, 4e livre) — Russ Hodge (viola da gamba) [Pièces de viole, quatrième livre, Paris 1717] —    • Le badinage, Marin Marais, Quatrieme livre...   8:06 François Couperin – Dix-septième Ordre — Maria Zofia Suwała (harpsichord) [Troisième livre de pièces de clavecin, Paris 1722] —    • François Couperin - 17ème Ordre - Maria Zo...   22:30 François Couperin – Le Dodo, ou L'Amour au berceau — Simone Stella (harpsichord) [Troisième livre de pièces de clavecin (15e Ordre), Paris 1722] —    • F. COUPERIN - Le Dodo, ou L'amour au berce...   27:21 Jean-Philippe Rameau – Les Cyclopes — Peckham Harpsichords [Pièces de clavessin, Paris 1724] —    • Jean-Philippe Rameau - Les Cyclopes   30:44 François Couperin – Le Parnasse, ou L'Apothéose de Corelli: I. Gravement — Les Esprits Animaux [Les Goûts-réünis, Paris 1724] —    • Couperin - Le Parnasse, ou L'apothéose de ...   32:58 François Couperin – Le Parnasse, ou L'Apothéose de Corelli: II. Gaiement — Les Esprits Animaux [Les Goûts-réünis, Paris 1724] —    • Couperin - Le Parnasse, ou L'apothéose de ...   35:17 Joseph Bodin de Boismortier – Suite op. 35 no. 1 in E minor — Lira Transalpina (E. Colombier, A. Bareggi) [Op. 35, Paris 1731] —    • J.B. de Boismortier, Suite Op.35 n.1 en mi...   42:54 Jean-Philippe Rameau – Les Indes galantes: « Tendre amour » — Les Arts Florissants, dir. William Christie [Les Indes galantes, Paris 1735] —    • "Tendre amour" - Les Indes galantes, Ramea...   47:57 Jean-Philippe Rameau – La Livri — Falerno Ducande (harpsichord) [Pièces de clavecin en concerts, Paris 1741] —    • J.Ph Rameau La Livri 1741   51:57 Joseph-Nicolas-Pancrace Royer – La Marche des Scythes — Jan Hajič jr (harpsichord) [Pièces de clavecin, premier livre, Paris 1746] —    • Pancrace Royer: La Marche des Scythes   59:27 Jean-Joseph Cassanéa de Mondonville – Titon et l'Aurore (Act II, sc. 5) — Les Arts Florissants [Titon et l'Aurore, Paris 1753] —    • Titon et l’Aurore / Mondonville (extrait) ...  

 

Η φάρμα των μαϊμουδο-Ζώων κάνει πάρτι και στη Δυτική Ελλάδα

 ΟΠΕΚΕΠΕ: Συνεχίζεται το πάρτι – Στο στόχαστρο τώρα περιοχή στη Δυτική Ελλάδα – Ανώτερο πολιτικό πρόσωπο στην υπόθεση στα Τρίκαλα


ΟΠΕΚΕΠΕ: Συνεχίζεται το πάρτι – Στο στόχαστρο τώρα περιοχή στη Δυτική Ελλάδα – Ανώτερο πολιτικό πρόσωπο στην υπόθεση στα Τρίκαλα

Πώς δουλεύει η κομπίνα με τα βοοειδή και πώς η νέα ΚΥΑ που εξέδωσε ο Μαργαρίτης Σχοινάς στα τέλη Οκτωβρίου συνεχίζει να αφήνει ανοιχτό το παράθυρο για κατασπατάληση δημόσιου χρήματος - Ο Θωμάς και ο Δημήτρης Μόσχος, από τον Σύνδεσμο Ελληνικής Κτηνοτροφίας, μιλούν στο in.gr


Ενώ οι αποκαλύψεις για το κύκλωμα με τα βοοειδή στα Τρίκαλα βρίσκονται στο επίκεντρο των ερευνών της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, σύμφωνα με τον Θωμά Μόσχο, τεχνικό σύμβουλο του Συνδέσμου Ελληνικής Κτηνοτροφίας  και τομεάρχη Αγροτικής Ανάπτυξης στην ΕΛΑΣ, το πάρτι στον ΟΠΕΚΕΠΕ συνεχίζεται έως και σήμερα και μάλιστα έχει εξαπλωθεί σε όλη την ελληνική περιφέρεια, μέσα από διαδοχικές αποφάσεις που φέρουν τη σφραγίδα του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

Όπως αποκάλυψε το ΟPEN, ένα δίκτυο παράνομων επιδοτήσεων με εικονικά ζώα και ανύπαρκτες εκτάσεις είχε στηθεί στα Τρίκαλα την περίοδο 2019-2021.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η κομπίνα που στήθηκε «με όχημα» χιλιάδες ζώα-«φαντάσματα» οδήγησε στο να χτιστούν βίλες με πισίνες, οι οποίες βαφτίστηκαν βοσκοτόπια ενώ πολυτελείς κατοικίες,  δηλώθηκαν ως στάβλοι.

Πάλι σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το ύψος της απάτης αγγίζει τα 5 εκατομμύρια ευρώ.

Την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία πραγματοποίησε αιφνιδιαστικές εφόδους στην Κτηνιατρική Υπηρεσία της περιοχής, στο γραφείο του ΟΠΕΚΕΠΕ στη Λάρισα, αλλά και στο Κτηνιατρείο Καλαμπάκας.

Οι έρευνες των ελεγκτικών αρχών σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι σε πλήρη εξέλιξη και σύμφωνα με τον Θωμά Μόσχο αναμένονται και άλλες έφοδοι το επόμενο διάστημα.

Το υψηλά ιστάμενο πρόσωπο στα Τρίκαλα και η περιοχή με τις ακόμα μεγαλύτερες απάτες

Εξηγώντας στο in τις διαστάσεις που είχε πάρει η υπόθεση στα Τρίκαλα, ο κ. Μόσχος σημειώνει: «Γνωρίζω άνθρωπο στην εν λόγω υπόθεση ο οποίος είχε δηλώσει γύρω στις 2.000 με 2.500 αγελάδες».

Σύμφωνα με τον κ. Μόσχο δύο είναι οι περιοχές οι οποίες πρωτοστατούν σε αυτό το μεγάλο πάρτι επιδοτήσεων με «όχημα» τα βοοειδή. Η μία υπόθεση είναι η γνωστή στη Θεσσαλία, στα Τρίκαλα. Σε αυτή την υπόθεση, λέει ο κ. Μόσχος. πρωτοστατεί οικογένεια υψηλά ιστάμενου πολιτικού προσώπου.

«Τα 9 από τα 19 πρόσωπα που σύμφωνα με τις πληροφορίες συμμετέχουν στην υπόθεση των Τρικάλων, ανήκουν στην οικογένεια του συγκεκριμένου πολιτικού» επισημαίνει.

Η έτερη περιοχή, στην οποία εντοπίζεται ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα, βρίσκεται γύρω από μεγάλη πόλη στη Δυτική Ελλάδα.

«Διάσπαρτες στη χώρα είναι ακόμα 6 με 7 περιοχές στις οποίες συνέβη το ίδιο» συμπληρώνει ο κ. Μόσχος.

Πώς γινόταν στην πράξη η κομπίνα με τις αγελάδες

Σύμφωνα με τον κ. Μόσχο, η ανάλυση που έγινε για τα βοοειδή αφορά το 2024 και πραγματοποιήθηκε με στοιχεία του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ. «Είδαμε τι γίνεται με τους βοσκοτόπους και έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε ανάλυση στοιχείων και για τα βοοειδή» εξηγεί.

Η ουσία της υπόθεσης είναι πως ενώ δηλώνονταν πάρα πολλές γέννες βοοειδών, οι σφαγές ήταν τελικά λίγες.

Ο Δημήτρης Μόσχος, πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Κτηνοτρόφων και πατέρας του Θωμά Μόσχου, εξήγησε με τη σειρά του τον μηχανισμό αυτής της κομπίνας.

«Για να πάρει ένας κτηνοτρόφος μία επιδότηση στα βοοειδή έπρεπε να υπάρχει γέννα μέσα σε μια χρονιά. Τα προηγούμενα χρόνια, οι κτηνοτρόφοι δήλωναν γέννα και επιδοτούνταν για αυτήν. Για να δηλώσει ο κτηνοτρόφος γέννα, έπρεπε να εκδώσει ταυτότητα ή όπως το λέμε οι κτηνοτρόφοι, “διαβατήριο”. Η διαδικασία γίνονταν στο κτηνιατρείο. Έτσι, κτηνοτρόφοι λάμβαναν επιδοτήσεις για γέννες που δεν είχαν γίνει, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν ελέγχει στην πράξη, στο πεδίο, τι συμβαίνει.

»Προέκυψε η φάμπρικα των διαβατηρίων. Δήλωνε λοιπόν ο κτηνοτρόφος την γέννα, η οποία ήταν εικονική, και μετά από ένα διάστημα, για να προφυλαχθεί από τυχόν ελέγχους, δήλωνε πως το ζώο που είχε γεννηθεί (το εικονικό ζώο, της εικονικής γέννας), πέθανε.

Στη συνέχεια, οδηγούσε στο ιδιωτικό σφαγείο 3 και 4 μοσχάρια αλλά δήλωνε στη σφαγή για 5  με τη βοήθεια του εικονικού διαβατηρίου που είχε ήδη αποκτήσει.

Εν τω μεταξύ είχε συμβεί η εξής αλλαγή: η επιδότηση κόπηκε από την γέννα και μεταφέρθηκε στο σφαγείο.

Ο κτηνοτρόφος «έσπαγε» τελικά τα κιλά από 350 που ήταν π.χ. τα πραγματικά, σε 4 δόσεις των 100 κιλών. Έτσι τα μοσχάρια από 3 που ήταν στην πραγματικότητα, γίνονταν 4».

«Δήλωναν σχεδόν 261.500 γέννες μοσχαριών. Και στο τέλος, όταν έσφαζαν, η εικόνα που βλέπαμε για εκείνη την χρονιά είναι πως τελικά σφαγιάζονταν και επιδοτούνταν περίπου 70.000 βοοειδή» εξηγεί περαιτέρω τον τρόπο που στήθηκε η κομπίνα ο Θωμάς Μόσχος.

Και συνεχίζει: «Για να το καταλάβει το κοινό, από τις 261.500 γέννες θα έπρεπε να έχουν σφαγιαστεί κοντά στα 200.000 βοοειδή».

»Στην Ελλάδα ο μέσος όρος σφαγείου εμφανίζεται πολύ μικρός, κοντά στα 260 κιλά, ενώ στην πραγματικότητα τα μοσχάρια που πηγαίνουν για σφαγή συνήθως είναι 350+ κιλά».

Σύμφωνα με τον Θωμά Μόσχο, στην υπόθεση των Τρικάλων, όπως και σε αυτή που στήθηκε στη Δυτική Ελλάδα, ξεδιπλώνεται ένας μηχανισμός στον οποίο εμπλέκονται πολλοί: κτηνίατροι, σφαγείς, αλλά και τα ΚΥΔ (Κέντρα Υποδοχής Δηλώσεων), τα οποία προχωρούσαν αυτές τις δηλώσεις.

Βλέποντας τα παραπάνω δυσανάλογα νούμερα, ο κ. Μόσχος συνέταξε ένα πολύ αναλυτικό υπόμνημα το οποίο εστάλη στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία με την υπογραφή του Αγροτικού Συλλόγου Καστοριάς, στον οποίο ο Θωμάς Μόσχος είναι πρόεδρος.

Ο ίδιος λέει πως χρειάστηκε να δώσει κατάθεση.  «Πιστεύω πως το είχε καταλάβει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία από πριν, γιατί και πέρυσι και πρόπερσι είχαν γίνει καταγγελίες δημόσιες γι’ αυτό το θέμα».[................................................................]

ΟΠΕΚΕΠΕ: Συνεχίζεται το πάρτι – Στο στόχαστρο τώρα περιοχή στη Δυτική Ελλάδα – Ανώτερο πολιτικό πρόσωπο στην υπόθεση στα Τρίκαλα


ΗΜΟΥΝΑ ΝΙΟΣ ΚΑΙ ΓΕΡΑΣΑ =>Αποτεφρωτήριο-Κυκλικοί κόμβοι και Πάρκινγκ: οι τρεις μεγάλες υποσχέσεις του Αγγελούδη για τη Θεσσαλονίκη στο... μέσον της θητείας του

 

parallaximag.gr

Θεσσαλονίκη – Αγγελούδης: Στρατηγική προτεραιότητα το αποτεφρωτήριο – Σχέδιο για κυκλικούς κόμβους και θέσεις στάθμευσης

Parallaxi


Στην πορεία υλοποίησης του έργου για τη δημιουργία αποτεφρωτηρίου στη Θεσσαλονίκη αναφέρθηκε ο δήμαρχος, Στέλιος Αγγελούδης, στη διάρκεια της σημερινής συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου. «Και για τη δική μας διοίκηση είναι δέσμευση και προτεραιότητα να τρέξουν γρήγορα οι διαδικασίες για το έργο», σχολίασε ο κ.Αγγελούδης, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του πρώην δημάρχου και επικεφαλής της αντιπολίτευσης, Κωνσταντίνου Ζέρβα.

Όπως ενημέρωσε το Σώμα, η διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη, με το επόμενο βήμα να αφορά την ολοκλήρωση των τευχών δημοπράτησης. «Μόλις ολοκληρωθούν τα τεύχη δημοπράτησης, ελπίζω πως δεν θα μας εμποδίσει κάτι, ώστε να προχωρήσει η διαγωνιστική διαδικασία εντός του 2027», είπε χαρακτηριστικά ο κ.Αγγελούδης.

Με αφορμή το θέμα αυτό, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης στάθηκε στο νέο Κανονισμό λειτουργίας των κοιμητηρίων του δήμου, ο οποίος αφορά τα νεκροταφεία «Αναστάσεως του Κυρίου», «Αγίου Παύλου (Μαλακοπής), «Ευαγγελίστριας» και «Αγίας Παρασκευής». Με το νέο Κανονισμό αυξάνεται από τρία σε τέσσερα χρόνια η υποχρεωτική διάρκεια ταφής, ενώ οι θέσεις ενταφιασμού θα καθορίζονται μέσω ηλεκτρονικής κλήρωσης και όλες οι σχετικές διαδικασίες περνούν πλέον στην ψηφιακή εποχή.

Ο κ.Αγγελούδης αναφέρθηκε και στο ζήτημα της παραμονής των σορών στα κοιμητήρια, με ιδιαίτερη αναφορά στις περιπτώσεις θανόντων από κορονοϊό. Σημείωσε πως πρόκειται για ένα ειδικό ζήτημα που απαιτεί τη λήψη αποφάσεων με γνώμονα την προστασία των συγγενών των εκλιπόντων, προαναγγέλλοντας πως πρόθεση της δημοτικής αρχής είναι να διατηρηθεί το ανώτατο όριο παραμονής.

Κυκλικοί κόμβοι, θέσεις στάθμευσης και νέα πάρκα

Στη διάρκεια των ανακοινώσεων, ο κ.Αγγελούδης απάντησε και στον επικεφαλής της παράταξης «Θεσσαλονίκη – Μακεδονία», Στέργιο Καλόγηρο, σχετικά με το εάν υπάρχουν σκέψεις για κατασκευή κυκλικών κόμβων που θα βελτιώσουν το κυκλοφοριακό.

Είπε πως το θέμα έχει απασχολήσει τη δημοτική αρχή και πως οι κόμβοι έχουν τεθεί σε προτεραιότητα ώστε να αρχίσει ο σχεδιασμός τους από το νέο έτος. «Να λύσουμε ή να απαντήσουμε σε ένα μέρος του κυκλοφοριακού προβλήματος μέσα από τους κόμβους», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στο ζήτημα της στάθμευσης έκανε λόγο για δημιουργία 3.800 θέσεων, επισημαίνοντας ότι ήδη έχουν παραδοθεί 900 νέες θέσεις για παρκάρισμα δικύκλων στο ιστορικό κέντρο. Σύμφωνα με τον δήμαρχο, από τον επόμενο μήνα αναμένεται να παραδίδονται σταδιακά θέσεις στάθμευσης σε γειτονιές, σε δημοτικά οικόπεδα που διατίθενται για τον σκοπό αυτό. Παράλληλα, θα χρησιμοποιηθούν ως χώροι για να παρκάρουν οι οδηγοί το πρώην στρατόπεδο Φαρμάκη και η πρώην Ναυτική Διοίκηση, ενώ σχεδιάζονται και υπόγειοι χώροι στάθμευσης.

Επιπλέον, στάθηκε ο κ.Αγγελούδης στις εργασίες ασφαλτοστρώσεων που είναι σε εξέλιξη σε όλες τις γειτονιές, στις παρεμβάσεις στα πεζοδρόμια, στα έργα που γίνονται για νέα σχολεία, αλλά και στη δημιουργία καινούργιων πάρκων.

Στη σημερινή συνεδρίαση συμμετείχε για πρώτη φορά ο Ανδρέας Κουράκης, σηματοδοτώντας την επιστροφή του στα δημοτικά έδρανα. Τον κ.Κουράκη καλωσόρισαν τόσο ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Σπύρος Βούγιας, ο δήμαρχος Στέλιος Αγγελούδης και επικεφαλής των παρατάξεων.«Στα θέματα που συμφωνούμε θα είμαστε μαζί, στα άλλα που διαφωνούμε θα είμαστε απέναντι» τόνισε ο κ.Κουράκης ευχαριστώντας τους συναδέλφους του για τις ευχές με αφορμή την επάνοδό του, ως επικεφαλής της παράταξης «Θεσσαλονίκη για Όλους» που μέχρι πρότινος εκπροσωπούσε ο Σπύρος Πέγκας, ο οποίος παραιτήθηκε από τη θέση.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Σχετικά Αρθρα

Σπίτι μου, σπιτάκι μου, μα πώς να σ΄αποκτήσω;

 


Το άπιαστο όνειρο της στέγης και η κοινωνία του «Εγώ»



Τάσης Παπαϊωάννου στην «Α» / Οι καλλιτέχνες μάς θυμίζουν ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο αν δεν αγωνιζόμαστε | Αυγήτου Τάση Παπαϊωάννου

(Αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ) 

x-efimerida.gr

https://x-efimerida.gr/wp-content/uploads/thegem/logos/logo_46e58974017d3930c337835951f51a3a_2x.png

Το ζήτημα της πρόσβασης σε ασφαλή και προσιτή στέγη αποτελεί μια από τις σημαντικότερες συστημικές προκλήσεις των τελευταίων δεκαετιών, επηρεάζοντας τη δομή των κοινωνιών τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τείνει να αποκτήσει παγκόσμιες διαστάσεις, καθώς αντίστοιχα προβλήματα παρουσιάζονται σε όλες τις κοινωνίες της Ανατολής και της Δύσης, στο σύνολο, δηλαδή, του αναπτυγμένου και αναπτυσσόμενου κόσμου. Το μέλλον φαντάζει κάθε μέρα ολοένα και περισσότερο επισφαλές, ενώ η καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων γίνεται δυσκολότερη, σπρώχνοντας με βία τεράστια τμήματα του πληθυσμού στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Το σπίτι δεν αποτελεί τη «γωνιά μας μέσα στον κόσμο», όπως έλεγε ο Gaston Bachelard, αλλά έχει μεταλλαχθεί σε ένα κοινό εμπόρευμα, ένα καταναλωτικό προϊόν σαν όλα τα άλλα, χάνοντας την «ιερή» – συμβολική σημασία που είχε για τους ανθρώπους στο παρελθόν. Η εισαγωγή της στέγης στους μηχανισμούς της διεθνούς κεφαλαιαγοράς ακυρώνει την προαιώνια κοινωνική της αποστολή ως «δοχείο ζωής», σύμφωνα με την αρχιτεκτονική θεώρηση του Άρη Κωνσταντινίδη. Αποτελεί το μακρινό άπιαστο όνειρο των περισσότερων ανθρώπων, οι οποίοι ζουν σε ομοιόμορφα ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, σε κάποιον τυποποιημένο όροφο πολυκατοικίας — σε έναν ψυχρό και απρόσωπο αριθμό ανάμεσα σε άλλους.

Η ανεξέλεγκτη αύξηση του μαζικού υπερτουρισμού, σε συνδυασμό με τη βίαιη επέλαση του real estate και την εξάπλωση του Airbnb, έχουν δημιουργήσει πρωτόγνωρες συνθήκες εξευγενισμού που διαβρώνουν και αλλοιώνουν τον κοινωνικό ιστό των πόλεων. Ιστορικές γειτονιές μετατρέπονται σταδιακά σε νεκρά τουριστικά σκηνικά, καθώς οι οικογένειες εκτοπίζονται, τα σχολεία αδειάζουν και τα παραδοσιακά καταστήματα της γειτονιάς δίνουν τη θέση τους σε αλυσίδες εστίασης.

Οι μόνιμοι κάτοικοι των αστικών κέντρων έρχονται αντιμέτωποι με τη δραματική μείωση του αποθέματος διαθέσιμων κατοικιών και την κατακόρυφη αύξηση των ενοικίων. Στη χώρα μας, το φαινόμενο λαμβάνει πλέον εκρηκτικές διαστάσεις, με το κόστος στέγασης να απορροφά το μεγαλύτερο μέρος του μηνιαίου εισοδήματος στα μεγάλα αστικά κέντρα, ενώ στα νησιά ακόμα και οι δημόσιοι λειτουργοί αδυνατούν να βρουν αξιοπρεπή καταλύματα. Η κατοικία, από θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα, έχει μετατραπεί σε ένα απρόσιτο προνόμιο για λίγους, εξαρτώμενο αποκλειστικά από την αγοραστική δύναμη που διαθέτουν.

«Σπίτι σε φαβέλα της Βραζιλίας» (λαδοπαστέλ σε χαρτί)

Το αδιέξοδο της απεριόριστης ανάπτυξης

Το φαινόμενο αυτό συνηθίζουμε να το αποκαλούμε στεγαστική κρίση, εξετάζοντάς το παράλληλα -και ανεξάρτητα- από την κλιματική ή την οικονομική κρίση. Ωστόσο, (από αναλυτική σκοπιά), αναδύεται το ερώτημα μήπως πρόκειται για ένα ενιαίο, δομικό αδιέξοδο του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο παράγει τις εν λόγω κοινωνικές παθογένειες από μια κοινή γενεσιουργό αιτία. Πρόκειται για ένα μοντέλο που βασίζεται πάνω στη χίμαιρα της συνεχούς ανάπτυξης και της «προόδου», οδηγώντας την ανθρωπότητα με μαθηματική ακρίβεια σε πλήρη κατάρρευση. Γράφει χαρακτηριστικά ο Serge Latouche: «Είναι προφανές ότι η απεριόριστη οικονομική μεγέθυνση είναι ασύμβατη με έναν πεπερασμένο πλανήτη».

Το απάνθρωπο οικονομικό μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού, της πιο ακραίας και επιθετικής μορφής του ύστερου καπιταλισμού, έχει επεκταθεί παντού, εντείνοντας τις ταξικές ανισότητες. Τα στοιχεία των διεθνών οργανισμών είναι συγκλονιστικά, επιβεβαιώνοντας την άμετρη μεγέθυνση της οικονομικής ψαλίδας: το 1% του πληθυσμού κατέχει το μισό σχεδόν του παγκόσμιου πλούτου. Η τάση αυτή διαρκώς επιταχύνεται, συσσωρεύοντας αμύθητα κέρδη σε περιορισμένες ελίτ και βυθίζοντας την πλειονότητα της κοινωνίας στην ανασφάλεια, την απόγνωση και την ανέχεια.

Παράλληλα, παρατηρείται υποχώρηση του κράτους πρόνοιας και θεμελιωδών δημοκρατικών θεσμών, όπως η δικαιοσύνη, η δημόσια παιδεία και υγεία. Κοινωνικά δικαιώματα που κερδήθηκαν με πολύχρονους αγώνες απορρυθμίζονται συστηματικά από συντηρητικές και αντιδραστικές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο. Η ελευθερία και η κοινωνική ισότητα καθίστανται εκ νέου ζητούμενα, με τις πληττόμενες κοινωνικές τάξεις να συνειδητοποιούν, έστω και αργά, την ανάγκη για διαρκή συλλογική επαγρύπνηση και διεκδίκηση των κεκτημένων τους — την ανάγκη, δηλαδή, να παλεύουν διαρκώς για να διασφαλίζουν και να κατοχυρώνουν τα δικαιώματά τους.

Η παγίδα του ατομικισμού και η ελπίδα της αντίστασης

Κανένας εφησυχασμός, καμιά ολιγωρία δεν επιτρέπεται για τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, τα οποία είναι και τα πιο εκτεθειμένα στην ακρίβεια που μεγεθύνεται ανεξέλεγκτα. Γίνεται πια φανερό πως όσο η κοινωνία βυθίζεται στον ακραίο ατομικισμό και στην αποξένωση, τόσο θα επιβαρύνονται οι όροι διαβίωσης των πολλών. Η γενικευμένη υιοθέτηση του δόγματος της ατομικής ευθύνης και της προσωπικής ανέλιξης όχι μόνο δεν επιλύει την κρίση, αλλά τη συντηρεί και τη διαιωνίζει.

Στον αντίποδα, οι πρόσφατες μαζικές κινητοποιήσεις σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία αναδεικνύουν δυναμικές συλλογικής αντίστασης και αποτελούν ένα φως ελπίδας στη σκοτεινιά που έχει σκεπάσει τις ζωές μας. Πρόκειται για ένα αναδυόμενο και ζωντανό κοινωνικό κίνημα που εξαπλώνεται σταδιακά σε διεθνές επίπεδο, τροφοδοτούμενο κυρίως από τη νέα γενιά, η οποία αρνείται να παραιτηθεί και να αποδεχθεί την υποβάθμιση του μέλλοντός της, στο όνομα μιας προδιαγεγραμμένης αδικίας που τείνει να παγιωθεί μεταξύ των διαφορετικών γενεών. Μέσα από τον ζόφο της εσωστρέφειας και της απάθειας ξεφυτρώνουν ξανά η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη.

Το στοίχημα της πολιτισμικής ανατροπής

Το κρίσιμο ερώτημα, βέβαια, παραμένει αν αυτές οι μαχητικές αντιδράσεις μπορούν να μετουσιωθούν σε δομικές μεταρρυθμίσεις στα υφιστάμενα οικονομικά και πολιτικά συστήματα. Η μεγαλύτερη, ωστόσο, πρόκληση έγκειται στην αποδόμηση των καταναλωτικών προτύπων και των συμπεριφορών που έχουν υποδορίως επιβληθεί και στη συνέχεια εσωτερικευθεί από τους πολίτες.

Η μετάβαση αυτή απαιτεί μια ριζική πολιτισμική μεταστροφή, η οποία προϋποθέτει μακροχρόνια αναδιαμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος και της κοινωνικής κουλτούρας. Είναι μια συνταρακτική, δύσκολη αλλά αναγκαία ανατροπή που πρέπει να συντελεστεί, με «κόπο και καιρό», αν θέλουμε να διεκδικήσουμε ξανά το αναφαίρετο δικαίωμά μας στη στέγη και στην πόλη.