Σάββατο 14 Νοεμβρίου: Η σχεδία παίζει Μπάλα στην Πλατεία

 

Μπάλα στην πλατεία Στην πλατεία Συντάγματος, αυτό το Σάββατο 14 Νοεμβρίου, αλλάζουμε τον κόσμο με μια μπάλα, στήνουμε μια ξεχωριστή ποδοσφαιρική γιορτή, με τη συμμετοχή παλαίμαχων αθλητών, καλλιτεχνών, δημοσιογράφων και πλήθους φορέων και οργανώσεων της Κοινωνίας των Πολιτών, και βάζουμε όλοι μαζί γκολ στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.     Ντρίμπλες, τακουνάκια, γιόμες, γκολ, αλληλεγγύη και ενσυναίσθηση. Το καθιερωμένο, πλέον, τουρνουά κοινωνικού ποδοσφαίρου του περιοδικού δρόμου «σχεδία» και της καμπάνιας «Γκολ στη Φτώχεια»/Εθνική Αστέγων επιστρέφει αυτό το Σάββατο 14 Νοεμβρίου (από τις 10:00 ώς τις 16:00), στην κεντρική πλατεία της χώρας. Στο τουρνουά, συμμετέχουν ομάδες αποτελούμενες από ανθρώπους όλων των ηλικιών, ανεξαρτήτως φύλου ή ποδοσφαιρικού ταλέντου, από όλο το φάσμα της κοινωνικής, πολιτιστικής και αθλητικής ζωής του τόπου, οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών, φορείς και οργανισμοί από την ευρύτερη κοινωνία, εργαζόμενοι εταιρειών και οργανισμών, οι οποίοι έχουν σταθεί, διαχρονικά, στο πλευρό του περιοδικού δρόμου «σχεδία», μέχρι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες κ.λπ. Από παλαιότερο τουρνουά στην πλατεία Συντάγματος. Και, βέβαια, η εθνική μας ομάδα των αστέγων, το κερασάκι στην τούρτα, αν θέλετε, στα προγράμματα κοινωνικού αθλητισμού της «σχεδίας», η οποία του χρόνου (2027) συμπληρώνει 20 χρόνια ζωής. Η ομάδα, να σημειωθεί, προετοιμάζεται κιόλας, ενόψει της συμμετοχής της στο επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, το οποίο θα φιλοξενηθεί, στα μέσα Ιανουαρίου, στην Πόλη του Μεξικού (www.homelessworldcup.org). Συνάνθρωποί μας -αγόρια και κορίτσια, όλων των ηλικιών- από δομές αστέγων, προσφύγων, ορφανοτροφεία, κέντρα απεξάρτησης, που στον τόπο τους είναι αόρατοι, μέχρι και παρίες, ξαφνικά, βρίσκονται πρωταγωνιστές σε μια παγκόσμια γιορτή. «Όλες έχουμε δύσκολα βιώματα εδώ, όμως αυτό μας έκανε να δουλεύουμε με έναν τρόπο διαφορετικό, δεν είμαστε μια απλή ομάδα. Έχουμε περάσει κάτι παρόμοιο, έχουμε περάσει κάτι δύσκολο κι, αν ενωθούμε όλοι μαζί, αυτό θα γίνει λιγότερο δύσκολο. Έχω πάει αρκετά ποδοσφαιρικά ταξίδια με τη “σχεδία”. Κάθε φορά, ένιωθα πως η ομάδα θεράπευε κι ένα ακόμα τραύμα μου, μια κακή σκέψη. Και το έκανε ασυναίσθητα». Είναι τα λόγια της Αγγελικής Ν., ποδοσφαιρίστριας της Εθνικής Αστέγων, η οποία συμμετείχε σε προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων. Μια νέα γυναίκα, πια, η οποία έχει μεγαλώσει σε δύσκολες συνθήκες.   Από παλαιότερη γιορτή κοινωνικού ποδοσφαίρου της «σχεδίας» στο Σύνταγμα. Φέτος, δε, για πρώτη φορά, στο τουρνουά κοινωνικού ποδοσφαίρου της πλατείας Συντάγματος, που διοργανώνει το περιοδικό δρόμου «σχεδία», σε συνεργασία με την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), θα συμμετάσχουν ομάδες περιπατητικού ποδοσφαίρου (walking football). Ένα νέο πρότζεκτ κοινωνικού αθλητισμού του περιοδικού δρόμου «σχεδία», το οποίo απευθύνεται σε ανθρώπους άνω των 55 χρόνων (ή και σε όσους αισθάνονται άνω των 55).  Μάλιστα, η ελληνική ομάδα συμμετείχε τον περασμένο Ιούνιο στο 1ο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Περιπατητικού Ποδοσφαίρου, που διοργάνωσε η ΟΥΕΦΑ στη Νιόν της Ελβετίας. «Νομίζω πως δεν θα μπορούσα ποτέ να ελπίσω ότι θα μου χάριζε η ζωή ένα τέτοιο πολύτιμο, ευχάριστο, εφικτό ομαδικό παιχνίδι “μεγαλωμένων” και ισότιμων συμπολιτών, ανδρών και γυναικών», είχε πει η κ. Έφη, η οποία, μέσα από το περιπατητικό ποδόσφαιρο, ξαναέβαλε στη ζωή της το ομαδικό παιχνίδι, ύστερα από πολλά χρόνια. Στιγμιότυπο από το Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων του Πόζναν, το 2013.   Μεταξύ άλλων, έχουν ανταποκριθεί και θα συμμετάσχουν το περιοδικό δρόμου «σχεδία», οι βετεράνοι ποδοσφαιριστές Ντέμης Νικολαΐδης, Λεονάρντο Περέιρα, Χάρης Κοπιτσής,  Γ.Χ. Γεωργιάδης, Λάμπρος Γεωργιάδης, Τάκης Καραγκιοζόπουλος, Λύσσανδρος Γεωργαμλής, Στέλιος Μανωλάς, Ηλίας Ατματσίδης (ΑΕΚ),  Σάββας Κωφίδης (Ηρακλής, Ολυμπιακός), Χερόνιμο Μπαράλες, Σάββας Τσαμπούρης (Αστέρας Τρίπολης),  Κώστας Φραγκολιάς, Δημήτρης  Μισαηλίδης (Ατρόμητος), Γιώργος Πετρίδης,  Ιγνάτιος Φιλιππούσης, Νικόλας Λιβαθηνός, Βασίλης Αναστασίου (Κηφισιά), Λουκάς Καραδήμος, Τάκης Παντελής (ΠΑΟΚ), Δημήτρης Μπαρμπαλιάς (Πανιώνιος), Γιάννης Μαρτιναίος, Δημήτριος Λαζάρου, Χρήστος Λουκίνας, Ανδρέας Ζώης (Λεβαδειακός), αλλά και ομάδες όπως η μεικτή ποδοσφαίρου Τύπου, το News247, το HIGGS και η Target Sport. *Για περισσότερες πληροφορίες, αλλά ακόμη και αν κάποιος ενδιαφέρεται, είτε ως μονάδα, ανεξαρτήτως ηλικίας και, φυσικά, ποδοσφαιρικού ταλέντου, είτε μαζί με κάποιον φορέα να συμμετάσχει στο τουρνουά, μπορεί να στείλει μήνυμα στο sport@shedia.gr ή να επικοινωνήσει τηλεφωνικώς με το 213 0231220. Από το 1ο  Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Περιπατητικού Ποδοσφαίρου της UEFA, όπου την Ελλάδα εκπροσώπησε η ομάδα της «σχεδίας».

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ / Herbert von Karajan : 5η Συμφωνία σε Μι ύφεση μείζονα, Op. 82 του Γιαν Σιμπέλιους , με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου

   

  Symphony No. 5 In E Flat Major, Op. 82    
A1        First Movement: Tempo Molto Moderato - Largamente - Allegro Moderato    
A2        Second Movement: Andante Mosso, Quasi Allegretto    
B1        Third Movement: Allegro Molto - Largamente Assai    
B2        En Saga - Symphonic Poem, Op. 9

    Phonographic Copyright ℗ – EMI Records Ltd.
    Printed By – Garrod & Lofthouse
    Recorded At – Berliner Philharmonie
    Published By – Breitkopf & Härtel

    Composed By – Sibelius*
    Conductor – Herbert Von Karajan
    Engineer [Balance Engineer] – Wolfgang Gülich
    Orchestra – Berlin Philharmonic Orchestra*
    Producer [Recording Producer] – Michel Glotz
    Sleeve Notes – Douglas Pudney

Ο Herbert von Karajan, με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου (Berliner Philharmoniker) σε μια μεγαλειώδη εκτέλεση της 5ης Συμφωνίας σε Μι ύφεση μείζονα, Op. 82 του Γιαν Σιμπέλιους .

 Η Πέμπτη Συμφωνία ηχογραφήθηκε ψηφιακά από την ΕΜΙ στις 20-21 Σεπτεμβρίου και 18 Οκτωβρίου του 1976 . Το άλμπουμ κυκλοφόρησε επίσημα το 1977 . 

Η συμφωνία συνετέθη και αναθεωρήθηκε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και της Ρωσικής Επανάστασης. Το 1918, ο Σιμπέλιους και η οικογένειά του αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους λόγω του πολέμου, και περιέγραψε τους γερμανικούς βομβαρδισμούς ως «ένα κρεσέντο που κράτησε 30 ώρες». Αυτό το ταραγμένο υπόβαθρο έρχεται σε αντίθεση με τον ηρωικό και θριαμβευτικό τόνο της μουσικής. 

Η συμφωνία πέρασε από τρεις εκδοχές, ανάλογες με τα ιστορικά συμβάντα της εποχής εκείνης: 

1915, Πρώτη Έκδοση: Πρεμιέρα στις 8 Δεκεμβρίου, στα 50ά γενέθλια του Σιμπέλιους. Αρχικά ήταν ένα έργο τεσσάρων κινήσεων, αλλά ο ίδιος ο συνθέτης δεν ήταν ικανοποιημένος.

1916 , Δεύτερη Έκδοση: Αναθεωρήθηκε και συγχώνευσε τις δύο πρώτες κινήσεις σε μία, αλλά και πάλι έλαβε μικτές κριτικές και αποσύρθηκε.

1919,  Τελική Έκδοση: Η τελική εκδοχή ολοκληρώθηκε τον Μάιο και έκανε πρεμιέρα τον Νοέμβριο. Αυτή η εκδοχή είναι το συνηθισμένο έργο των  τριών κινήσεων που ακούμε σήμερα. 

Η τελική εκδοχή έχει τρεις κινήσεις. Η πρώτη κίνηση είναι ιδιαίτερα μοναδική, καθώς ενσωματώνει στοιχεία σκέρτσο, και η όλη συμφωνία έχει μια συμμετρική αίσθηση tempo «αργό-γρήγορο-αργό». Ο Σιμπέλιους χρησιμοποιεί μια τεχνική «περιστροφής» των θεμάτων, μεταμορφώνοντάς τα επανειλημμένα αντί για παραδοσιακή ανάπτυξη.

Το "Θέμα του Κύκνου": Το πιο διάσημο μοτίβο της συμφωνίας προέρχεται από μια στιγμή έμπνευσης του Σιμπέλιους. Στις 21 Απριλίου 1915, είδε 16 κύκνους να πετούν και κατέγραψε στο ημερολόγιό του: «Θεέ μου, τι ομορφιά!». Αυτό το θέμα, που παίζεται από τα χάλκινα πνευστά, γίνεται το μεγαλοπρεπές κύριο θέμα του φινάλε. 

Η καλύτερη ανάλυση της 5ης Συμφωνίας του Σιμπέλιους είναι του James Hepokoski Sibelius: Symphony No. 5 (Cambridge University Press), ο οποίος "ακτινογραφεί" λεπτομερώς το έργο στο πλαίσιο του μοντερνισμού, της σύνθεσης και των εκδόσεων, και περιλαμβάνει σύγκριση διαφόρων ηχογραφήσεων.

ΣΥΝΑΥΛΙΑ /Κυριακή 15 Νοεμβρίου στις 18:30 στην αίθουσα «Μανόλης Αναγνωστάκης» του δημαρχείου Θεσσαλονίκης.Τραγούδια των εξόριστων της Λέρου 1967-1971

 

Θεσσαλονίκη: ΣΦΕΑ και ΕΣΔΕΠ τιμούν την εξέγερση του Πολυτεχνείου με συναυλία από τραγούδια των εξορίστων στη Λέρο

Η συναυλία θα διεξαχθεί την Κυριακή 15 Νοεμβρίου στις 18:30 στην αίθουσα «Μανόλης Αναγνωστάκης» του δημαρχείου Θεσσαλονίκης

Συναυλία με τα «τραγούδια των εξορίστων της Λέρου 1967-1974» οργανώνουν ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων-Εξορισθέτων Αντιστασιακών 1967-1974 και ο Ενιαίος Σύλλογος Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού του ΑΠΘ, τιμώντας την επέτειο των 53 ετών από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Η συναυλία θα διεξαχθεί την Κυριακή 15 Νοεμβρίου στις 18:30 στην αίθουσα «Μανόλης Αναγνωστάκης» του δημαρχείου Θεσσαλονίκης.

«Τα τραγούδια αυτά, που ενορχηστρώθηκαν πρόσφατα με τη συμμετοχή γνωστών καλλιτεχνών και της πόλης μας, διατίθενται σε cd-βιβλιαράκι. Πρόκειται για  ένα αυθεντικό ‘κειμήλιο’ της πολιτιστικής – αντιστασιακής δημιουργίας των δεσμωτών της Χούντας, ανάμεσά τους 500 περίπου συμπολίτες/σες μας που είχαν εκτοπιστεί ‘προληπτικώς’ στη Γύαρο και τη Λέρο» σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ:

Bούλα Σαββίδη, Χρήστος Μαστέλος, Έλενα Βασιλειάδη, Γιώργος Λίζος, Νικόλας Καραγκούνης, Φώτης Θεοδωρίδης, Ηλέκτρα Καράλη, Φίλιππας Χατζηευστρατίου.

ΜΟΥΣΙΚΟΙ: 

Κυριάκος Γκουβέντας, Σωκράτης Σαββόπουλος, Δημήτρης Παππάς, Λευτέρης Τσικουρίδης,. Νικόλας Καραγκούνης, Κυριάκος Υψηλάντης.

Διεύθυνση: Νικόλας Καραγκούνης.

Η συναυλία διεξάγεται υπό την αιγίδα του δήμου Θεσσαλονίκης.

Κοσμοσυρροή στους κινηματογράφους για το “NAZA” , το ντοκιμαντέρ για τη γενοκτονία στη Γάζα,

 

“NAZA”: Σαρώνει στα παγκόσμια box office το αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για τη Γάζα

Διαβάζεται σε 3'

Oι δημιουργοί του ΝΑΖΑ (Photo by Scott A Garfitt/Invision/AP)

Το πολυσυζητημένο ντοκιμαντέρ “NAZA” για τη γενοκτονία στη Γάζα, καταρρίπτει κάθε ρεκόρ εισιτηρίων παγκοσμίως, αποσπώντας διεθνή βραβεία και διακρίσεις.

news247.gr

• 11 Νοεμβρίου 2026 

Το πολυσυζητημένο ντοκιμαντέρ «NAZA», των Ισραηλινών δημιουργών Γιουβάλ Άμπραχαμ (Yuval Abraham) και Ρέιτσελ Ζορ (Rachel Szor), αναδεικνύεται σε μία από τις κορυφαίες εισπρακτικές επιτυχίες του 2026 παγκοσμίως για το είδος του.

Μέχρι τις 6 Νοεμβρίου, η ταινία είχε προσελκύσει περισσότερους από 1,54 εκατομμύρια θεατές σε 47 χώρες. Οι συνολικές εισπράξεις ξεπερνούν τα 13,5 εκατ. δολάρια, χωρίς μάλιστα να υπολογίζεται στην εξίσωση η τεράστια αγορά των ΗΠΑ.

Μέσα από τις μαρτυρίες 24 ανώνυμων αξιωματικών των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών και στρατιωτών, το ντοκιμαντέρ φέρνει στο φως τη χρήση εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης, τηλεφωνικών παρακολουθήσεων και συστημάτων βαθμολόγησης από τον στρατό του Ισραήλ, που έχουν ως αποτέλεσμα τον εντοπισμό και την εξόντωση αμάχων στη Λωρίδα της Γάζας.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ

NAZA: Ο Νετανιάχου αναζητά όσους μίλησαν στο ντοκιμαντέρ – Απειλεί με διώξεις για σοβαρά αδικήματα

Τη μεγαλύτερη εμπορική απήχηση μέχρι στιγμής συναντά στην Ιταλία, όπου κυκλοφόρησε στις 29 Σεπτεμβρίου από την I Wonder, αμέσως μετά την πρεμιέρα του στη Βενετία. Σύμφωνα με το περιοδικό Deadline, αποτελεί πλέον το τρίτο πιο δημοφιλές ντοκιμαντέρ όλων των εποχών στο ιταλικό box office, πίσω μόνο από τα θρυλικά «Fahrenheit 9/11» και «Το Ταξίδι του Αυτοκράτορα» (March of the Penguins).

Στη Βρετανία και την Ιρλανδία, η εταιρεία διανομής Dogwoof κυκλοφόρησε το «NAZA» στις 15 Οκτωβρίου με μια ειδική προβολή στο Ritz του Λονδίνου. Εκεί παρευρέθηκαν οι σκηνοθέτες, ο παραγωγός Τζιμ Γουίλσον και ο εκτελεστικός παραγωγός Τζόναθαν Γκλέιζερ. Η συζήτηση που ακολούθησε μεταδόθηκε ζωντανά σε 104 αίθουσες, με την ταινία να κόβει συνολικά 102.509 εισιτήρια.

Εντυπωσιακή ήταν η πορεία του και στη Γαλλία, όπου μέσα από ειδικές διήμερες προβολές σε 260 κινηματογράφους προσέλκυσε περισσότερους από 82.000 θεατές. Το φιλμ πραγματοποίησε σχεδόν 500 προβολές, κατακτώντας την κορυφή του box office και τις δύο ημέρες, μια επίδοση που το κατατάσσει ανάμεσα στα πιο επιτυχημένα ντοκιμαντέρ της χρονιάς για τη χώρα.

Αντίστοιχα, στη Γερμανία μετρά ήδη 83.355 εισιτήρια και στην Αυστρία 16.521. Στην Ισπανία, όπου έκανε πρεμιέρα στις 9 Οκτωβρίου σε 105 αίθουσες, έκοψε σχεδόν 62.000 εισιτήρια. Στην Ελβετία οι θεατές ξεπέρασαν τους 50.000, ενώ παρόμοια ενθουσιώδης είναι η υποδοχή του σε δεκάδες άλλες χώρες, όπως η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, η Ιαπωνία, το Μεξικό, η Ινδονησία, η Ρουμανία, η Ταϊλάνδη και η Πολωνία.

Η σαρωτική αυτή εμπορική πορεία διαδέχεται τον καλλιτεχνικό θρίαμβο της ταινίας στο Φεστιβάλ της Βενετίας τον περασμένο Σεπτέμβριο. Εκεί, τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής, αποσπώντας ένα ιστορικό standing ovation διάρκειας 25 λεπτών.

Πλέον, το «NAZA» διεκδικεί το βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στα Gotham Awards, ενώ φιγουράρει ήδη στις βραχείες λίστες του φεστιβάλ DOC NYC και των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ

NAZA: Το ντοκιμαντέρ θα είναι διαθέσιμο δωρεάν στο διαδίκτυο από τον Νοέμβριο

Καρανίκα, έχει ακριβή τσάντα ώμου ο μισητός σου Τσίπρας;Ε, τότε, να ψηφίσεις Μητσοτάκη με συλλογή από πάνω από 40 πολυτελείς κατοικίες και επιδότηση από τον ΟΠΕΚΕΠΕ για τις ελιές του

 

Είσαι με τους «αβράκωτους»; Δείξε μας το βρακί σου!

Θανάσης Καρτερός

efsyn.gr

3–4 λεπτά

---

Το βρακί -μποξεράκι, σλιπάκι- του Τσίπρα τι μάρκα είναι και πόσο κοστίζει;

Φωτ. αρχείου : (ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΛ.Α.Σ. / EUROKINISSI)

Υπάρχει ένας προβληματισμός για το πόσο κοστίζει η τσάντα του Τσίπρα. Κυμαίνεται από τα 1.600 ευρώ, που την κοστολογεί μια κυρία της ομάδας ευήθειας, μέχρι 2.950 ευρώ, που την κοστολογεί ένας κύριος της ομάδας αλήθειας, που φέρει υπερηφάνως στον λογαριασμό του την ελληνική σημαία. Αυτός μάλιστα κοστολογεί το σύνολο της ενδυμασίας, από την κορυφή μέχρι τα νύχια, και το ανεβάζει κοντά στα δέκα χιλιάρικα. Βγήκαν στο σεργιάνι και οι γνωστοί ρουφιάνοι, που λέει το άγνωστο άσμα, κι έγινε η γκαρνταρόμπα πρωτοσέλιδο. Παρέμεινε εν τούτοις μια σοβαρή απορία, μεγάλης πολιτικής και κοινωνικής σημασίας, που δεν κάλυψε η σχετική καμπάνια: Το βρακί -μποξεράκι, σλιπάκι- του Τσίπρα τι μάρκα είναι και πόσο κοστίζει;

Κάτι μένει μισό αν δεν το ξέρουμε αυτό, όπως καταλαβαίνετε. Δεν γίνεται να μας απασχολεί το μπουφάν ή το πουλόβερ και όχι τα ενδότερα της ενδυμασίας. Και ίσως είναι ώρα, με αφορμή τον ντόρο της τσάντας, να βελτιωθεί ο νόμος για το Εθνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο. Και να υποχρεώνονται -μάλιστα κύριε!- ειδικά οι αριστεροί, εκτός από το κόστος των προτάσεών τους, να καταθέτουν εκεί και το κόστος των ρούχων τους. Με ειδική δέσμευση για το βρακί τους, εφόσον θέλουν να εκπροσωπούν και διατείνονται ότι εκπροσωπούν τους σύγχρονους «αβράκωτους». Να υποχρεώνονται συνεπώς να καταθέτουν σχετικό τιμοκατάλογο, έτσι που να μπορεί ο λαός να ενημερώνεται σε βάθος και να βγάζει τα συμπεράσματά του.

Σοβαρά τώρα θα πείτε; Υπάρχει κάτι σοβαρό και άξιο σχολιασμού σε ένα τέτοιο καραγκιοζιλίκι; Τίποτε φυσικά, εκτός από τα γνωστά: Την εμμονή, τη λαχτάρα, τη μανία να δείξουν ότι ο Τσίπρας τους μοιάζει. Ο Μητσοτάκης έχει σαράντα ακίνητα, αλλά αυτοί ασχολούνται με το διαμέρισμα που αγόρασε με δάνειο ο Τσίπρας. Η Μαρέβα απέκτησε σαν από θαύμα το σπίτι του Βολτέρου, αλλά αυτοί ασχολούνται με το σπίτι που νοικιάζει ο Τσίπρας. Υπουργοί και πολιτευτές της Δεξιάς πολλαπλασιάζουν τις περιουσίες τους σαν τα ψάρια του ευαγγελίου, αλλά αυτοί ασχολούνται με την τσάντα του Τσίπρα. Οι προστάτες, οι προστατευόμενοι και οι δοξολογούντες τον Μητσοτάκη τρων και πίνουν και τον Τσίπρα ντύνουν και ξεντύνουν.

Κι «αυτοί» δεν είναι μόνο οι εθνικόφρονες λογαριασμοί – επ’ αμοιβή ή από εθελοντική εμπάθεια. Είναι και τα ΜΜΕ επιρροής Μητσοτάκη και εισροής Δημητριάδη, που ψάχνουν τον Τσίπρα εδώ και χρόνια. Φύλλο και φτερό, να βρουν κάτι, βρε αδελφέ. Κι αφού δεν βρίσκουν, εφευρίσκουν. Πτυχίο από τη Βουλγαρία, πατέρας χουντικός -αυτό είναι κατευθείαν από τον Μητσοτάκη-, αρπαγή σπιτιού από συνταξιούχο που αυτοκτόνησε, πρώτη θέση στο αεροπλάνο, διακοπές και εξοχικά, ρούχα της συντρόφου του και δικά του, τσάντες. Από τη μια να ταΐζουν με κουτόχορτο τους αφελείς. Κι από την άλλη το γκεμπελικό: Λέγε, λέγε, κάτι μένει. Αλλά μια συμβουλή: Καθώς ψάχνουν τα ρούχα του «άλλου» ας φυλάγουν τα δικά τους. Να έχουν τουλάχιστον τα μισά, όταν έρθει η ώρα της κάλπης. Ακόμα χειρότερα για κάποιους, η ώρα του εισαγγελέα…

Δημήτρης Ψαθάς : Πόντιος, προοδευτικός και καλός σατιρικός συγγραφέας

Δημήτρης Ψαθάς (1907-1979) - Βικιπαίδεια

.:BiblioNet : Ψαθάς, Δημήτρης

Αφιέρωμα από το Αρχείο της ΕΡΤ στον Δημήτρη Ψαθά - ERT

Τα βιβλία του Δημήτρη Ψαθά => - Βιβλιοπωλείο Πολιτεία

ΦΟΝ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ: Ένα από τα καλύτερα έργα του Ψαθά με τον αλησμόνητο Θύμιο Καρακατσάνη

 

Το 1979, ο Θύμιος Καρακατσάνης ανέβασε το έργο του Δημήτρη Ψαθά «Φον Δημητράκης» στο θέατρο Αλάμπρα.

 Εφέτος ο γνωστός ηθοποιός το παρουσιάζει και πάλι στο γειτονικό θέατρο Βεάκη. Πόσο διαφορετική όμως μπορεί να είναι μια παράσταση του ίδιου έργου από τον ίδιο σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή; «Η ματιά μου στο έργο έχει αλλάξει εξαιτίας της απόστασης των γεγονότων. Εμείς μεγαλώσαμε με μια φόρτιση ανάλογα με την ιδεολογική τοποθέτηση της οικογενείας μας. Με την απόσταση όμως του χρόνου μπορείς και βλέπεις τα πράγματα καλύτερα. Αυτό που είναι αναλλοίωτο είναι ο καρεκλοκενταυρισμός. Οι άνθρωποι έχουν μια ατέρμονη και επικίνδυνη φιλοδοξία, την αγάπη για την εξουσία. Ο Φον Δημητράκης λέει φράσεις που είναι σαφέστατες. Οταν έλεγα αυτές τις φράσεις τότε, δεν έβλεπα το μέγεθός τους, το υπόβαθρό τους. Τώρα βλέπουμε το έργο με πιο καθαρή ματιά, μπορούμε να αποστάζουμε την πραγματικότητα. Και σ' αυτό μας βολεύει η ίδια η εποχή μας. Εχουμε αντίκρισμα στο σήμερα» πιστεύει ο Θ. Καρακατσάνης.

Ο καρεκλοκενταυρισμός δεν είναι όμως φαινόμενο που αφορά μόνο την πολιτική και ίσως το μήνυμα του Δ. Ψαθά αλλά και του «Φον Δημητράκη» να είναι καθολικότερο. Σε ό,τι αφορά τον χώρο του θεάτρου, ο Θ. Καρακατσάνης πιστεύει ότι το «κυνήγι της εξουσίας» δεν απουσιάζει... «Υπάρχει καρεκλοκενταυρισμός και στο θέατρο. Και ίσως αυτός που σας ομιλεί να είναι ένας από τους καρεκλοκένταυρους. Αυτή είναι η κατάρα μας, γιατί προσπαθούμε να συναγωνιστούμε σε πράγματα που δεν έχουν σχέση με το θέατρο. Το να ψάχνεις απεγνωσμένα την προβολή σου γιατί μόνο έτσι υπάρχεις σημαίνει ότι είσαι στο παιχνίδι της αναζήτησης ενός πλαισίου. Πρέπει να είσαι φανερός, να σε ξέρει ο κόσμος. Αυτό θα μπορούσε να γίνεται από τα μέσα ενημέρωσης χωρίς να προσπαθούμε εμείς. Να όμως που, όπως λένε, όποιος φωνάζει πολύ γίνεται γνωστός. Και μέσα σ' αυτή τη λογική της προβολής μπορεί λίγο λίγο να γινόμαστε κι εμείς άνθρωποι χωρίς ουσία. Υπάρχει όμως και ο άλλος κίνδυνος: να πεις ότι δεν μ' ενδιαφέρει. Εκεί μπερδεύονται κάπως τα πράγματα διότι υπάρχει και το οικονομικό ....
http://www.tovima.gr/relatedarticles/...

Γιατί ο Δήμος Θεσσαλονίκης απέρριψε την πρόταση να κηρυχθεί ο Ηλίας Κασιδιάρης persona non grata (ανεπιθύμητο πρόσωπο) για την πόλη;

 

Μήπως η Διοίκηση του δήμου Θεσσαλονίκης θα πρέπει να το ξανασκεφτεί για τον Κασιδιάρη;

Παύλος Νεράντζης*

parallaximag.g

 3–4 λεπτά

---

Ούτε δύο εβδομάδες δεν πέρασαν από τη μέρα που ο ναζιστής Ηλίας Κασιδιάρης μίλησε στη Θεσσαλονίκη σε συγκέντρωση οπαδών του.

Σε μια μέρα σύμβολο του αγώνα ενάντια στο φασισμό μόνο ως ιστορική και πολιτική εκτροπή μπορεί να χαρακτηριστεί η μετατροπή της πόλης σε αστυνομοκρατούμενο τοπίο όχι για να ανακοπεί το δηλητήριο του μίσους, αλλά για να κατασταλεί όποιος τόλμησε να διαμαρτυρηθεί εναντίον του.

Οι εικόνες που είδε ο ελληνικός λαός ήταν εικόνες ντροπής.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη από τον τρόμο της απώλειας ψηφοφόρων προς την ακροδεξιά επέλεξε να «χαϊδέψει τα αυτιά» των φασιστικών θυλάκων.

Και επέτρεψε σ΄ ένα καταδικασμένο ναζιστή εγκληματία να οικειοποιηθεί το ιστορικό «Όχι» και να στρατολογεί οπαδούς, ενώ την ίδια στιγμή επιτέθηκε εναντίον όσων υπερασπίζονται την ιστορική μνήμη.

Αυτό δεν ήταν τήρηση της νομιμότητας.

Ήταν πολιτικό θράσος, είναι επικίνδυνο για τη Δημοκρατία.

Τα υπενθυμίζω αυτά γιατί προκάλεσε αλγεινή εντύπωση η καταψήφιση από τη Διοίκηση του Στέλιου Αγγελούδη του ψηφίσματος που κατέθεσε η παράταξη «Θεσσαλονίκη για Όλους» στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου.

Η αρνητική αυτή στάση του δήμου σημειώθηκε σε μια ιδιαίτερα συμβολική συγκυρία, κατά την οποία ο ΟΗΕ έχει κηρύξει τη συγκεκριμένη ημέρα ως Διεθνή Ημέρα Μνήμης κατά του Φασισμού και του Αντισημιτισμού.

Με το ψήφισμα που κατέθεσε ο επικεφαλής της ΘγΟ, Ανδρέας Κουράκης, η παράταξή του ζήτησε «τη λήψη ουσιαστικών μέτρων απέναντι στις προκλήσεις του καταδικασμένου στελέχους της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, Ηλία Κασιδιάρη».

Συγκεκριμένα, η «Θεσσαλονίκη για Όλους» απαίτησε:

Να ανακηρυχθεί ο Ηλίας Κασιδιάρης persona non grata (ανεπιθύμητο πρόσωπο) για την πόλη.

Να ληφθεί ρητή απόφαση να μην του παραχωρείται κανένας δημόσιος χώρος (αίθουσα, πλατεία, δρόμος κ.ά.) για τον οποίο απαιτείται άδεια από τον Δήμο Θεσσαλονίκης.

Η Θεσσαλονίκη των δημοκρατικών αγώνων, του Μάη του ’36, του Λαμπράκη και των 55.000 θυμάτων του Ολοκαυτώματος, ήταν, είναι και θα είναι πόλη φιλόξενη και ανεκτική σε δημοκρατικές και πλουραλιστικές ιδέες και ανεκτική στην θρησκευτική, ιδεολογική και πολιτική ετερότητα στην οποία οι φασίστες περιττεύουν.

Δεν αρκείται, όμως, σε ευχολόγια.

Επιδεικνύοντας τον ελάχιστο σεβασμό στη μνήμη των χαμένων συμπολιτών μας και αισθανόμενοι το βάρος και τη σημασία των αντιφασιστικών αγώνων, απαιτείται έμπρακτη περιφρούρηση της δημοκρατίας και καμία ανοχή στους νοσταλγούς του φασισμού.

Μήπως, λοιπόν, η Διοίκηση του δήμου Θεσσαλονίκης θα πρέπει να το ξανασκεφτεί;

*Παύλος Π. Νεράντζης

Αυτό το ξέρατε;Τέσσερις διαδοχικές απεργίες εργαζομένων στο ΥΠΕΞ, λόγω ανικανότητας και αδιαφορίας της πολιτικής ηγεσίας του!

 

Ούτε μέσα πάνε καλά Γεραπετρίτης -Θεοχάρης. Πως φτάσαμε στο 85% συμμετοχή στη νέα απεργία στο ΥΠΕΞ

 

Επιμέλεια: Νίκος Μιχαλόπουλος

militaire.gr 

Η τριάδα του Υπουργείου Εξωτερικών μας, ο κ. Γεραπετρίτης, ο κ. Θεοχάρης και η  κα Παπαδοπούλου έβαλαν στην άκρη τις μεγάλες του αποτυχίες, όπως οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, η κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, η διατήρηση των αναθεωρητικών διεκδικήσεων της Τουρκίας με ήρεμα νερά πού έγιναν αεράκι, αλλά και τις αντιφατικές επιλογές περί διεθνούς δικαίου της ελληνικής διπλωματίας στο πλαίσιο του ΟΗΕ και κατάφεραν μια μεγάλη επιτυχία.

Κατάφεραν με την αδιαφορία τους να δημιουργήσουν ένα ενιαίο μέτωπο των εργαζομένων στο υπουργείο τους και να είναι η ηγεσία που προκάλεσε 4 διαδοχικές απεργίες μετά από 15 χρόνια εργασιακής ειρήνης στο ΥΠΕΞ.

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν οι υφυπουργοί Παπαδοπούλου και Θεοχάρης, με τον τελευταίο εσχάτως να έχει διαιρέσει τους πολίτες της χώρας σε «κακομοίρηδες» και «νοικοκύρηδες».

Όταν οι υπάλληλοι του Υπουργείου Εξωτερικών μίλησαν με την κα Παπαδοπούλου και τον κ. Θεοχάρη εισέπραξαν αδιαφορία αντί για μέριμνα.

Μάλλον διέφυγε του κ. Θεοχάρη ότι όντως μιλούσε με νοικοκύρηδες, με ανθρώπους που έχουν σημαντική συνεισφορά στη λειτουργία των υπηρεσιών του Υπουργείου, των Πρεσβειών και των Προξενείων μας και προσπαθούν να κρατήσουν ένα σπίτι με έναν μισθό, χωρίς να έχουν την τύχη να είναι Φραπέδες.

Προφανώς ο κ. Θεοχάρης τους μέτρησε για κακομοίρηδες.

Και αυτοί απάντησαν.

85% η συμμετοχή στην 48ωρη απεργία των υπαλλήλων του ΥΠΕΞ σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Η αρνητική έκβαση των διαβουλεύσεων με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου, έφερε απόφαση για 48ωρη απεργία στις 3 και 4 Νοεμβρίου, την οποία έλαβαν ομόφωνα τα διοικητικά συμβούλια των Συλλόγων Πτυχιούχων Διοικητικών Υπαλλήλων, Μηχανικών Επικοινωνιών και Πληροφορικής, καθώς και του Κλάδου Διοικητικών Γραμματέων.

Σύμφωνα με τους εκπροσώπους των εργαζομένων, οι συναντήσεις με τους υφυπουργούς Χάρη Θεοχάρη και Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, καθώς δεν υπήρξε συγκεκριμένη δέσμευση, προκαλώντας έντονη απογοήτευση και δυσαρέσκεια και οδηγώντας στην απόφαση για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.

Μεταξύ των βασικών αιτημάτων των υπαλλήλων περιλαμβάνεται η ένταξη των συγκεκριμένων κλάδων στο Ειδικό Μισθολόγιο, καθώς και η εξομοίωση του Επιδόματος Ειδικών Καθηκόντων με τα αντίστοιχα ποσοστά που προβλέπονται για εργαζομένους ανάλογων βαθμίδων.

Επιπλέον, ζητούν τη θεσμοθέτηση του επιδόματος ως συντάξιμης αποδοχής, επικαλούμενοι και παλαιότερη θετική τοποθέτηση του ίδιου του κ. Γεραπετρίτη επί του ζητήματος.

Η 48ωρη απεργία των υπαλλήλων στο Υπουργείο Εξωτερικών είχε μεγάλη συμμετοχή, σύμφωνα με πληροφορίες έφτασε το 85% με μεγάλη συμμετοχή και στις διπλωματικές αρχές του εξωτερικού.

Τέσσερις απεργιακές κινητοποιήσεις έφερε ο κ. Γεραπετρίτης μετά από 15 χρόνια εργασιακής ειρήνης στο Υπουργείο

Οι Πτυχιούχοι Διοικητικοί Υπάλληλοι, Μηχανικοί Επικοινωνιών και Πληροφορικής και Διοικητικοί Γραμματείς του Υπουργείου Εξωτερικών είχαν προχωρήσει  σε 24ωρη προειδοποιητική απεργία την Πέμπτη 26 Ιουνίου 2025, με τα ίδια αιτήματα, την πρώτη απεργιακή κινητοποίηση που έγινε στο υπουργείο τα τελευταία 15 χρόνια.

Οι εργαζόμενοι κατήγγειλαν τότε ότι για δύο χρόνια ζητούσαν συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη, προκειμένου να του εκθέσουν τα προβλήματα του κλάδου τους, χωρίς ωστόσο να έχουν λάβει θετική ανταπόκριση.

Όπως τόνιζαν, ο υπουργός Εξωτερικών αρνείται να τους συναντήσει, γεγονός που, όπως είπαν, οδήγησε στην κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.

Οι εργαζόμενοι το καλοκαίρι επανέφεραν στο προσκήνιο το ζήτημα των χρόνιων μισθολογικών ανισοτήτων που αντιμετωπίζουν, διεκδικώντας την αναβάθμιση των αποδοχών τους και την εξομοίωσή τους με εκείνες άλλων κλάδων του Δημοσίου και του ίδιου του υπουργείου.

Οι απεργοί σημείωναν τον βασικό τους ρόλο στη λειτουργία των διπλωματικών και προξενικών αρχών της χώρας στο εξωτερικό, παρέχοντας υπηρεσίες στους Έλληνες πολίτες και την ομογένεια, συχνά υπό ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, σε χώρες με αυξημένο κόστος διαβίωσης, αλλά και σε περιοχές που δοκιμάζονται από πολεμικές συγκρούσεις και γεωπολιτικές κρίσεις.

Παράλληλα, προειδοποίησαν ότι η διατήρηση των χαμηλών αποδοχών και η απουσία ουσιαστικών κινήτρων έχουν ήδη οδηγήσει σε δυσκολίες στελέχωσης, με νέους υπαλλήλους να απορρίπτουν διορισμούς ή να αποχωρούν σύντομα από την υπηρεσία, ενώ δεκάδες οργανικές θέσεις σε πρεσβείες και προξενεία παραμένουν ακάλυπτες.

Παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις και τις τεκμηριωμένες προτάσεις τους προς την πολιτική και υπηρεσιακή ηγεσία για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, οι εργαζόμενοι κατήγγειλαν ότι δεν έχουν λάβει ουσιαστικές απαντήσεις ή συγκεκριμένες δεσμεύσεις, γεγονός που τους οδήγησε στην κλιμάκωση των κινητοποιήσεών τους.

Δυστυχώς οι εργαζόμενοι δεν εισακούστηκαν τον Ιούνιο. Μετά την απεργία στις 26 Ιουνίου οι εργαζόμενοι κατάφεραν να μιλήσουν με τον κ. Γεραπετρίτη την 1η Ιουλίου, με τον υπουργό να περιορίζεται σε γενικές διατυπώσεις.

Ο κ. Γεραπετρίτης είναι εξαιρετικός στις γενικές διατυπώσεις.

Να θυμίσουμε ότι την Κυριακή 18 Οκτωβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών δήλωνε ότι έχουμε «μια διπλωματία που  είναι στο ισχυρότερο σημείο από ποτέ, με όλον τον κόσμο να σέβεται την Ελλάδα» και την Τρίτη 20 Οκτωβρίου η Ελλάδα θα μετρούσε άλλη μια διπλωματική ήττα, αυτή την φορά με την ομόφωνη επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το Κοινοβούλιο της ανατολικής Λιβύης. Γεραπετρίτης την Κυριακή: «Η διπλωματία είναι στο ισχυρότερο σημείο από ποτέ» και την Τρίτη κυρώθηκε το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο,23/10

Η κατάσταση στο ΥΠΕΞ έφτασε και στη Βουλή, στις 27 Ιουνίου 2025 κατατέθηκαν δυο κοινοβουλευτικές ερωτήσεις προς τους υπουργούς Εξωτερικών και Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, σχετικά με τις μισθολογικές στρεβλώσεις στο υπουργείο Εξωτερικών.

Η μια από αυτές, με αριθμό πρωτοκόλλου 7123, ρωτούσε:

«Η άρνηση μίας συνάντησης του Υπουργού Εξωτερικών με εκλεγμένα -εξουσιοδοτημένα συνδικαλιστικά όργανα σχετίζεται με την πάγια τακτική της κυβέρνησης απαξίωσης του δημόσιου τομέα;»

Η αδιαφορία του κ. Γεραπετρίτη έφερε εν τέλει νέες απεργίες.

Ψήφισμα για απεργία υιοθετήθηκε ομόφωνα στην Έκτακτη Γενική Συνέλευση της 10ης  Ιουλίου και πραγματοποιήθηκε 48ωρη απεργιακή κινητοποίηση στις 21 και 22 Ιουλίου 2025.

Ακολούθησε 24ωρη απεργία στις 23 Σεπτεμβρίου 2025 από την Ένωση Ακολούθων Τύπου (ΕΝΑΤ), που εκπροσωπεί τους Συμβούλους και Γραμματείς Επικοινωνίας του ΥΠΕΞ, για να φτάσουμε στην μαζική απεργία των Συλλόγων Πτυχιούχων Διοικητικών Υπαλλήλων, Μηχανικών Επικοινωνιών και Πληροφορικής και Κλάδου Διοικητικών Γραμματέων του Νοεμβρίου 2026.

Παιδιά, ξυπνήστε ! Δεν υπάρχουν Κεντρώοι , αλλά Ακροκεντρώοι, δηλαδή Δεξιοί

 

Το παραμύθι του “κέντρου” παγίδα για Τσίπρα και ΠΑΣΟΚ…

Γιώργος Καρελιάς 

news247.gr 

INTIME NEWS / ΤΖΑΜΑΡΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Το μυστικό και για τον Τσίπρα και για το ΠΑΣΟΚ δεν κρύβεται σε κανένα «κέντρο». Δεν υπάρχουν «κεντρώοι» που θα εγκαταλείψουν μαζικά τη ΝΔ του Μητσοτάκη, για να εκτοξεύσουν τα δικά τους ποσοστά. Άλλωστε, αυτοί που την εγκατέλειψαν το 2024 δεν έτρεξαν ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε στο ΠΑΣΟΚ.

Τα τελευταία χρόνια μια «κεντρολαγνεία» έχει καταλάβει μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου και της δημόσιας συζήτησης. Στο πλαίσιο της οποίας ακούγονται διάφορες σοφιστείες του τύπου «οι κεντρώοι δίνουν τη νίκη στις εκλογές».

Πρόκειται για μια παγίδα στην οποία πρώτο έχει πέσει τα τρία τελευταία χρόνια το ΠΑΣΟΚ. Κυνηγάει κάποιους (ανύπαρκτους ή «μαϊμού») κεντρώους, γι’ αυτό και δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το 12%-13%. Το ίδιο πήγε να πάθει, μετά την επανεμφάνισή του και ο Αλέξης Τσίπρας, γι’ αυτό και το «ριμπράντινγκ» του (προς κάποιο «κέντρο») είχε περιορισμένη απόδοση.

Ιστορικά το «Κέντρο» ήταν η αντίπαλη παράταξη της Δεξιάς. Ήταν αντιδεξιό. Μετά τη δικτατορία αυτός ο κόσμος πήγε στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και, μαζί με μεγάλο κομμάτι της παραδοσιακής Αριστεράς, έφεραν την ανατροπή του 1981 και το καθιέρωσαν ως το μεγάλο κόμμα του προοδευτικού χώρου μέχρι και το 2009.

Μετά την οικονομική κρίση και τη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ το 2012, το μεγαλύτερο κομμάτι αυτού του χώρου μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα και τον έκανε κυβέρνηση.

Η ένταξη και του ΣΥΡΙΖΑ στα μνημονιακά κόμματα απογοήτευσε σημαντικό κομμάτι αυτών των ψηφοφόρων, που σταδιακά(2019 και 2023) σκόρπισαν εδώ κι εκεί ή έμειναν στο σπίτι τους(αποχή).

Μετά την αποχώρηση Τσίπρα, αντί το ΠΑΣΟΚ να επιχειρήσει να επαναπατρίσει αυτούς τους ψηφοφόρους(δικοί του ήταν μέχρι το 2009), επιδόθηκε στην άγρα κάποιων «κεντρώων», τους οποίους είχε πάρει η ΝΔ.

Επρόκειτο για αυταπάτη και παγίδα. Αυταπάτη διότι τέτοιοι «κεντρώοι» δεν υπάρχουν. Η ΝΔ το 2019 και το 2023 πήρε το σύνηθες ποσοστό ψηφοφόρων, το οποίο μετακινείται κάθε φορά προς το κόμμα εξουσίας που φαίνεται ότι θα σχηματίσει κυβέρνηση. Παλιότερα αυτό είχε γίνει και με τον ΣΥΡΙΖΑ(2015) και πολλές φορές με το ΠΑΣΟΚ.

Αυτοί οι «κεντρώοι», τους οποίους κυνηγάει το ΠΑΣΟΚ(οι περίφημοι «ακροκεντρώοι»), είναι ψηφοφόροι του Κυριάκου Μητσοτάκη και, όσο αυτός υπάρχει, δεν θα πάνε στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη. Το ΠΑΣΟΚ έχει πέσει σε αυτήν την παγίδα. Του κάνει και μπούλινγκ η ΝΔ χαρακτηρίζοντάς το «πράσινο ΣΥΡΙΖΑ», το ΠΑΣΟΚ κυνηγάει το «κέντρο», κάνει διμέτωπο και δεν μπορεί έτσι να προσελκύσει τους πάλαι ποτέ δικούς του προοδευτικούς ψηφοφόρους, που είναι στους καναπέδες τους.

Στην ίδια παγίδα έδειξε ότι πάει να πέσει και ο Τσίπρας αμέσως μετά την επάνοδό του. Το περίφημο «ριμπράντινγκ» του, σύμφωνα με την τρέχουσα φιλολογία, αποσκοπούσε στο να προσελκύσει «κεντρώους» ψηφοφόρους.

Κι αυτό αυταπάτη ήταν, σαν του ΠΑΣΟΚ. Η ΝΔ χάνει ψηφοφόρους εξαιτίας της πολιτικής της και όχι επειδή κάποιοι «κεντρώοι» εγκαταλείπουν τον Μητσοτάκη. Άλλωστε, οι μεγαλύτερες απώλειες της ΝΔ είναι προς μικρότερα κόμματα της άκρας και εθνικιστικής δεξιάς και όχι προς το «κέντρο». Οι «ακροκεντρώοι» είναι οι πιο σταθεροί υποστηρικτές του πρωθυπουργού.

Δεν ξέρουμε ποιος εμπνεύστηκε αυτήν την πλευρά του «ριμπράντινγκ» Τσίπρα, αλλά μάλλον δεν είχε επαφή με την πραγματικότητα. Οι ψηφοφόροι που έδωσαν στον πρώην πρωθυπουργό 35% το 2015 και 32% το 2019 δεν ήταν κάποιοι «κεντρώοι». ‘Ήταν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αυτοί που εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ και μέχρι σήμερα δεν το εμπιστεύονται.

Το μυστικό, λοιπόν, και για τον Τσίπρα και για το ΠΑΣΟΚ δεν κρύβεται σε κανένα «κέντρο». Δεν υπάρχουν «κεντρώοι» που θα εγκαταλείψουν μαζικά τη ΝΔ του Μητσοτάκη, για να εκτοξεύσουν τα δικά τους ποσοστά. Άλλωστε, αυτοί που την εγκατέλειψαν το 2024(ευρωεκλογές, 28%) δεν έτρεξαν ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε στο ΠΑΣΟΚ.

Οι προοδευτικοί ψηφοφόροι-αυτοί που το 2009 έκαναν κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ και το 2015 τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα- δεν εξαφανίστηκαν. Αν ενεργοποιηθούν και την ημέρα των εκλογών σηκωθούν από τον καναπέ τους, τότε μπορεί να δούμε εκπλήξεις.

Όποιοι κυνηγούν κάποιους «κεντρώους» απλώς διευκολύνουν το στόχο της ΝΔ και του Μητσοτάκη για τρίτη θητεία.

Το Ξυπόλυτο Τάγμα: μια σπουδαία ταινία για τους ξυπόλυτους μικρούς ήρωες στη Θεσσαλονίκη της Κατοχής

 

Το Ξυπόλυτο Τάγμα/The Barefoot Bataillon - Γκρεγκ Τάλλας (1953)

Σκηνοθεσία : Γκρεγκ Τάλλας Σενάριο : Νίκος Κατσιώτης Ηθοποιοί : Μαρία Κωστή (I) (Αλεξάνδρα) , Νίκος Φέρμας (καπετάν Μάρκος Μαύρος) , Βασίλης Φραγκιαδάκης (Ανδρέας) , Αντώνης Βούλγαρης (Νίκος) , Στράτος ,Κρόζος (Δημήτρης) , Καίτη Γκίνη , Μανώλης Ρήγας , Ευάγγελος Γιωτόπουλος , Γιώργος Αξιώτης , Χρήστος Σουκούρογλου , Νίκος Ζαχαρίας , Απόστολος Μπεκιάρης , Ηλίας Παπαδόπουλος , Λόλα Χατζηχρήστου , Δέσποινα Κοντογιώργου 

Στη Θεσσαλονίκη, στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, εκτυλίσσεται η ιστορία της ταινίας αυτής που σκηνοθέτησε ο Γκρεγκ Τάλλας (Γρηγόρης Θαλασσινός), που για ένα διάστημα εργάστηκε στο Χόλιγουντ, σκηνοθετώντας διάφορες ταινίες, ανάμεσά τους και την περιπέτεια εποχής «Η σειρήνα της Ατλαντίδας», με πρωταγωνίστρια τη Μαρία Μοντέζ. 

Πρωταγωνιστές της ταινίας, μια ομάδα ορφανών παιδιών, που, όταν τα ορφανοτροφεία της Θεσσαλονίκης επιτάσσονται από τους Γερμανούς, καταφεύγουν σ' ένα απομακρυσμένο, μισογκρεμισμένο κτίριο και, έχοντας φτιάξει μια καλόκαρδη «συμμορία», κλέβουν από τους Γερμανούς και τους μαυραγορίτες για να συντηρούνται αλλά και να βοηθούν τους ανθρώπους γύρω τους, μαζί κι εκείνους της Αντίστασης.

 Παρά τα περισσότερα από 70 χρόνια που τη βαραίνουν, η ταινία του Γκρεγκ Τάλλας παρακολουθείται με εξαιρετικό ενδιαφέρον, κι αυτό εξαιτίας όχι μόνο των γυρισμένων σε φυσικά ντεκόρ σκηνών της (τη Θεσσαλονίκη στις αρχές της δεκαετίας του '50) αλλά και του ρεαλισμού και της δύναμης των σκηνών της που συχνά φέρνουν στο νου την κλασική νεορεαλιστική ταινία «Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη» του Ροσελίνι. 

Με καλοστημένες σκηνές -ανάμεσά τους και μια σκηνή με θέατρο σκιών-, με προσεγμένη φωτογραφία του Μιχαήλ Γαζιάδη που δίνει την όλη ατμόσφαιρα της εποχής, με τους μικρούς ερασιτέχνες πρωταγωνιστές να παίζουν πειστικά τους ρόλους τους και σωστό ρυθμό, ο Τάλλας έφτιαξε μια ειλικρινή, συγκινητική ταινία, που δεν έχασε τη φρεσκάδα της.

1. Σπύρος Κουζινόπουλος =>Το «Ξυπόλητο Τάγμα»: Οι μικροί σαλταδόροι της Θεσσαλονίκης...

 

2. ΓΚΡΕΓΚ ΤΑΛΛΑΣ =>"Ο Έλληνας σκηνοθέτης που πολέμησε στον ισπανικό εμφύλιο. Ήταν φίλος με τον Λόρκα και γύρισε την βραβευμένη ταινία «Ξυπόλητο Τάγμα» ...

mixanitouxronou.com.

CINE STORIES “Το Ξυπόλητο Τάγμα”. Τα ορφανά που πέταξαν στο δρόμο οι Γερμανοί και κατάφεραν να επιβιώσουν. Η ταινία για τη ζωή τους, στην οποία πρωταγωνίστησαν μεταπολεμικά...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/tag/gkregk-tallas/

Η ανηθικότητα της Πολιτικής σε μια ατομική πολιτική διαδρομή

 ΒΓΑΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ  ΑΚΡΗ ΜΕ ΤΗΝ ΤΖΑΚΡΗ;

 

 Με τις μεταμφιέσεις  της εκ Πέλλας  Τζάκρη 

 είναι μάταιο να ψάχνεις , να εύρεις  κάποιαν   άκρη:

Πρώτα  εντύθη τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ, πράσινη Πασιονάρια,

μα την εκοπάνισε όταν μας  έριξε  ο Γιώργος στου ΔΝΤ τ΄Αναστενάρια, 

 Μετά έγινε Συριζαία με γλώσσα λαύρα, τσούσκα καυτερή ,

Αίφνης   συνεπήρε   ο γόης  απ΄το Αμέρικα την καψερή

και έδωσε, φευ, μάχη ηρωική υπέρ Στεφάνου είτα, 

πλην όμως ήταν προδιαγεγραμμένη η ήττα.

 

_____________

 

Σαν είδε  πως δεν τραβάει το παιντί

όλως ψυχραίμως σκέφτηκε ν΄αποχωρήσει 

σκέψη καμία να αποσυρθεί να πάει στο Παρίσι, 

πιάνει , του κάνει ένα πατιρντί 

κι ευθύς για ταγεράκι πράσινο βαθύ,

με απόχρωση προς   το  κυπαρισσί, 

τρέχει ,   δίνει  στο ράφτη,

να μη ξεμείνει εκτός Βουλής, στο ράφι. 

 

Απαπαπαπά, με την ΕΛΑΣ δεν πάω ΕΓΩ, 

απόκομμα είναι  αρχηγικό,

Αυτούς που  έφτυνα, θα πάω να γλείψω, 

έχω παιδιά να ζήσω, 

μ΄αρέσει πλέον  το   ΠΑΣΟΚ, κόμμα λίαν σοβαρό!

 

Και ως  προς το ηθικό μέρος του «ντιλ» , 

 θα είναι δίκαιο: Win Win , θα έχει στιλ ,

 Όσοι μιλούν για Ηθική, ας παν να κουρευτούνε 

μισή θα είναι η δική μου η ντροπή, ό,τι κι αν πούνε,

η άλλη μισή δική τους που θα με δεχτούνε.  

 

 

Gerontakos

 

Οι «λωτοί της Πέλλας», η Τζάκρη και ο Ανδρουλάκης

Πηγή: ieidiseis.gr

---

Τον Δεκέμβριο του 2024, η Θεοδώρα Τζάκρη ξεκαθάριζε στον ΣΚΑΪ πως «στη χώρα αυτή δεν είμαστε λωτοφάγοι», θυμίζοντας τα «μαζικά φαινόμενα διαφθοράς» του ΠΑΣΟΚ και το πώς το κόμμα έγινε «κυβερνητική τσόντα της ΝΔ το 2012-2014» με Γραμματέα τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Πλέον, οι λωτοί φαίνεται πως σερβίρονται… εν αφθονία:

«Το ΠΑΣΟΚ έχει πλήρες και σταθερό πρόγραμμα, δεν έχει αλλάξει ταυτότητα, ενσωματώνει λύσεις που απαντούν επαρκώς στο ερώτημα χωρίς τον Μητσοτάκη τι και αντί για τον Μητσοτάκη ποιος», υποστηρίζει τώρα η κ. Τζάκρη (FM 100).

Το ερώτημα, λοιπόν, που προκύπτει είναι εάν και ο πρόεδρος Νίκος έγινε λάτρης των λωτών για χάρη των ψήφων της Πέλλας…

Α.Κ.

 

-«Οι Κινέζοι μας διαλύουν»!

 

Στέλεχος ιαπωνικής εταιρείας ξεσπά:«Οι Κινέζοι μας διαλύουν»!

carandmotor.gr

Τις μεγάλες πιέσεις που προκαλεί η ραγδαία επέκταση των κινεζικών εταιρειών σε ολόκληρη την αυτοκινητοβιομηχανία περιγράφει στέλεχος μίας από τις σημαντικότερες ιαπωνικές επιχειρήσεις του ευρύτερου κλάδου.

Η άνοδος της Κίνας και των κατασκευαστών της στην παγκόσμια αγορά αυτοκινήτου έχει ήδη αφήσει έντονο το αποτύπωμά της στην Ευρώπη, με αρκετές παραδοσιακές αυτοκινητοβιομηχανίες να αντιμετωπίζουν σημαντικές πιέσεις. Ωστόσο, όπως φαίνεται, ο ανταγωνισμός αυτός δεν επηρεάζει μόνο τις ευρωπαϊκές φίρμες, αλλά αρχίζει να δημιουργεί σοβαρά προβλήματα και σε κατασκευαστές από άλλες ασιατικές χώρες.

Ειδικότερα, μία από τις τελευταίες εταιρείες που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την επέλαση των κινεζικών επιχειρήσεων στον ευρύτερο κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας είναι η ιαπωνική Koito Manufacturing, ένας από τους σημαντικότερους προμηθευτές της εγχώριας αγοράς.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Πρόκειται για μια εταιρεία που ειδικεύεται στην κατασκευή συστημάτων φωτισμού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού για αυτοκίνητα, συνεργαζόμενη με ορισμένες από τις μεγαλύτερες αυτοκινητοβιομηχανίες της Ιαπωνίας, όπως η Toyota και η Lexus, αλλά και με άλλους κατασκευαστές.

Παρά τη σημαντική θέση της στην αγορά, η Koito αντιμετωπίζει πλέον αυξανόμενες δυσκολίες, με τον ανταγωνισμό από την Κίνα να αποτελεί, όπως συμβαίνει συνεχώς τελευταία, έναν από τους βασικούς λόγους ανησυχίας.

Μάλιστα, η ένταση των πιέσεων αποτυπώνεται και στις ιδιαίτερα αιχμηρές αναφορές στελεχών της εταιρείας για την επέκταση των κινεζικών προμηθευτών, αφού πρόσφατα μηχανικός της εταιρείας ανέφερε πως η άνοδος των κινεζικών εταιρειών και οι χαμηλές τιμές που προσφέρουν στα συστήματα φωτισμού κυριολεκτικά «διαλύουν» τους παραδοσιακούς παίκτες της αγοράς, όπως την Koito.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Σημειώνεται πως ένας από τους βασικούς λόγους για τη θέση της Koito σήμερα είναι η στρατηγική των κινεζικών εταιρειών να προσφέρουν προϊόντα σε σημαντικά χαμηλότερες τιμές, η οποία δεν περιορίζεται πλέον μόνο στους κατασκευαστές, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρη την αλυσίδα παραγωγής.

Ειδικά στον τομέα των εξαρτημάτων που αναφερόμαστε, η πίεση είναι έντονη, καθώς αρκετοί κατασκευαστές, ακόμη και στην Ευρώπη ή στην Ιαπωνία, επιλέγουν σε ορισμένες περιπτώσεις κινεζικούς προμηθευτές, προκειμένου να περιορίσουν το κόστος παραγωγής.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Koito έχει ήδη αποφασίσει πως για να επιβιώσει έχει θέσει ως στόχο να περιορίσει το κόστος της κατά 30% έως το 2030, αναζητώντας τρόπους για να διατηρήσει την ανταγωνιστικότητά της απέναντι στους Κινέζους προμηθευτές.

Για να πετύχει τον συγκεκριμένο στόχο, η ιαπωνική εταιρεία αξιοποιεί, μεταξύ άλλων, τη μέθοδο του teardown, μια διαδικασία κατά την οποία οι μηχανικοί προμηθεύονται προϊόντα ανταγωνιστικών εταιρειών και τα αποσυναρμολογούν, εξετάζοντας αναλυτικά τα υλικά, τα εξαρτήματα και τις τεχνικές κατασκευής τους.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Με αυτόν τον τρόπο, οι Ιάπωνες επιχειρούν πρακτικά να κατανοήσουν πώς καταφέρνουν οι ανταγωνιστές να προσφέρουν προϊόντα με αντίστοιχες δυνατότητες και ποιότητα σε χαμηλότερο κόστος, αναζητώντας παράλληλα περιθώρια βελτίωσης στις δικές τους παραγωγικές διαδικασίες και έχοντας ως στόχο τους να εξασφαλίσουν τη συνέχεια τους και στο μέλλον.

ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ /Τι συνέβη στην Αφροδίτη Μάνου;

 

Βασίλης Παπαστεργίου/Facebook

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026 στις 2:14 μ.μ.

Τι συνέβη στην Αφροδίτη Μάνου;

 

Είναι αρκετά επώδυνο να παρακολουθεί κανείς την Αφροδίτη Μάνου στα social. Όλο το ρεπερτόριο της alt right ξεδιπλώνεται στο προφίλ της. Ισλαμοφοβία, ρωσοφιλία, εθνικισμός, συνωμοσιολογία.

Βάζω ένα δείγμα γραφής χωρίς να επεκταθώ περαιτέρω:

 

"Έχω την άποψη ότι η Χρυσή Αυγή και ειδικά ο Κασιδιάρης, πριμοδοτήθηκαν και ενισχύθηκαν από τον πρέσβη των ΗΠΑ Πάγιατ όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ την εποχή των "αγανακτισμένων", για να πέσει η τότε κυβέρνηση, να 'ρθεί ο Τσίπρας και να δώσει τη Μακεδονία, ώστε να μπουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και να απομακρυνθεί οριστικά από τη Ρωσία ΚΑΙ ΑΥΤΟ το κομμάτι της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Τα ίδια έκανε και στην Ουκρανία την ίδια εποχή, με το τάγμα Αζόφ και τον Ουκρανό Τσίπρα, τον Ζελένσκι, για τους ίδιους λόγους" (ανάρτηση την 30/10).

 

 

Βιώνουμε την αλλαγή άποψης των αγαπημένων μας καλλιτεχνών σαν μια βαριά μορφή προδοσίας. Ίσως επειδή θεωρούμε την τέχνη πιο σοφή από την πολιτική. Θα έπρεπε βέβαια να έχουμε συνηθίσει. Η Αφροδίτη Μάνου δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε βέβαια και η τελευταία. Οι άνθρωποι αλλάζουν απόψεις, συνήθως δε με την πάροδο του χρόνου συντηρητικοποιούνται, αυτός είναι ο κανόνας.

Μου άρεσε ωστόσο πολύ στο παρελθόν η Αφροδίτη Μάνου. Όχι τόσο για τα αντάρτικα που τραγουδούσε, αν και μου άρεσαν βέβαια κι αυτά. Κυρίως όμως η "Νυχτερινή Εκπομπή" και το "Σαν Αφροδίτη", δηλαδή οι δίσκοι της στην δεκαετία του 80, μου σύστησαν μια δημιουργό, που ήταν ήδη γνωστή σαν τραγουδίστρια, που έγραφε και τραγουδούσε η ίδια τα τραγούδια της. Αυτό τότε ήταν ασυνήθιστο, υπήρχε μόνο η Αρλέτα, η Πλάτωνος, η Βενετσάνου, η Τανάγρη και λίγες ακόμα.

Αλλά και γιατί η Μάνου μιλούσε στα τραγούδια της σαν μια γυναίκα χειραφετημένη, αυτόνομη - προσωπικά αλλά και καλλιτεχνικά - που απευθυνόταν σε άλλες γυναίκες με έναν τρόπο που τις καλούσε σε πράξεις απελευθέρωσης. Φλερτ, ελευθερία στις σχέσεις, απενοχοποίηση της ζήλιας και της εκδίκησης και άλλα πολλά.

Τέλος - αυτό είναι κάπως άσχετο με αυτά που λέω - η Μάνου έβγαλε τότε και έναν καταπληκτικό δίσκο με τραγούδια του πολύ υποτιμημένου συνθέτη Σπήλιου Μεντή, που αξίζει να αναζητήσετε.

Πως συνέβη λοιπόν αυτή η αλλαγή; Επειδή μ'αρέσει να κάνω υποθέσεις σε αυτά τα ζητήματα, ιδίως όταν έχουν και πολιτικές προεκτάσεις, θα ήθελα να διατυπώσω την δική μου υπόθεση.

Το 1994 κυκλοφορεί ο τρίτος προσωπικός δίσκος της Μάνου με τίτλο "που πας καραβάκι με τέτοιον καιρό;"

Από τους δύο πρώτους προσωπικούς δίσκους της, έχει μεσολαβήσει το παγκόσμιο 1989, η πτώση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Η Ελλάδα δέχεται το πρώτο κύμα μεταναστών από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ιδίως την Αλβανία. Αλλά έχει μεσολαβήσει και το 1992, η έξαρση του Μακεδονικού.

Στο δίσκο της αυτό αποτυπώνονται όλες αυτές οι πολύ σημαντικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί και διαφαίνεται και η στροφή της ίδιας της καλλιτέχνιδας.

Τα πρώτο τραγούδι του δίσκου λεγόταν "για ποιαν Ελλάδα ρε γαμώτο", ένα τραγούδι που έγραψε η Μάνου για την Βούλα Πατουλίδου. Και το δεύτερο λεγόταν Βαβέλ και αναφερόταν στην Αλβανική μετανάστευση.

Εκείνο τον καιρό, πριν ακούσω τον δίσκο, είχα πάει να ακούσω την Μάνου σε ένα μέρος που λεγόταν ¨Καφεθέατρο" και βρισκόταν στην Κοδριγκτώνος. Όπως είπα, ήμουν φαν.

Σε ένα ακροατήριο κατά 90% (τουλάχιστο) γυναικείο άναυδος άκουσα την Μάνου να προλογίζει το τραγούδι "Βαβέλ" με την φράση "γιατί εμείς δεν είμαστε ρατσιστές, αλλά αυτοί είναι Αλβανοί". Και αμέσως μετά άκουσα το κομμάτι που έχει στίχους όπως αυτοί εδώ:

"Τι γυρεύει η Αλβανία

Στην Ομόνοια στη γωνία

Καύκασος και Τραπεζούντα

Στην Αθήνα στην Ραμνούντα

Τουσ ζηλεύω που νομίζουν

Τον παράδεισο πως χτίζουν

Μια τους διώχνεις απο ‘δώ

Μια τους φέρνει ο ξαποδώ"

Και ακολούθως το τραγούδι για την Βούλα Πατουλίδου

"Στη χώρα των ηρώων γεννήθηκα κι εγώ

Αντάρτες και θεοί κληρονομιά μου

Μετρούσα τούς αιώνες με τον ήλιο αρχηγό

Τα θαύματα του κόσμου όλα δικά μου

Μα κύλησαν τα χρόνια σε λάθος ποταμό

Ξεφτίλα, τηλεόραση και πλήξη

Τα πλοία στο λιμάνι σκουριάζουνε καιρό

Κι ένα αεράκι να μη λέει να φυσήξει"

Έφυγα απογοητευμένος και προβληματισμένος. Καταλάβαινα ότι η τραγουδοποιός της γυναικείας χειραφέτησης που ήξερα δεν υπήρχε πια. Άλλα πράγματα πλέον την απασχολούσαν. Προγονολατρεία, ρομαντική νοσταλγία του παρελθόντος αλλά και - καθόλου ασύμβατος με όλα αυτά - ατόφιος ρατσισμός. Κάπως έτσι νομίζω ότι την πάτησε η παλιά αγαπημένη μου τραγουδίστρια. Η μετέπειτα πορεία επιβεβαίωσε αυτή την εκτίμηση. Αλλά νομίζω ότι η αποφασιστική στιγμή της στροφής ήταν αυτή.

Ξέρω ότι γίνομαι αφοριστικός, αλλά ο εθνικισμός και η πατριδολατρεία είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για τον ανορθολογισμό και τον συντηρητισμό.

Αυτά σκέφτομαι όταν - κατά τύχη - διαβάζω τι σκέφτεται πλέον η Αφροδίτη Μάνου.

Μένουν βέβαια πάντα τα τραγούδια.

Να ένα από αυτά που το σκέφτομαι κι εγώ όταν - σπάνια πια, με την βενζίνη στο 2,30 - οδηγώ μόνος μου την νύχτα.

youtube.com

Αφροδίτη Μάνου - Νυχτερινή Εκπομπή - Official Audio Release