Ο Γουίτνεϊ Κάμερον βρίσκεται σε δίλημμα: έλκεται από την όμορφη κουνιάδα του, Λιν, αλλά τρέφει και σοβαρές υποψίες γι' αυτήν. Ο σύζυγός της, αδελφός του Κάμερον, πέθανε υπό μυστηριώδεις συνθήκες, και τώρα που ο θάνατος της θετής της κόρης, Πόλι, έχει αποδοθεί σε δηλητηρίαση, υποψιάζεται ότι η Λιν κυνηγάει την περιουσία του εκλιπόντος αδελφού του και σκοτώνει όποιον βρεθεί στο δρόμο της.
Η ταινία είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα φιλμ νουάρ B-movies των αρχών της δεκαετίας του '50. Είναι ατμοσφαιρική και κινείται με γρήγορους ρυθμούς, χωρίς να κουράζει (διαρκεί μόλις 77 λεπτά) . Μάλιστα, μια σεκάνς στο αστυνομικό τμήμα με ένα συνεχές τράβeλινγκ είναι απολαυστική .
Το γνωστό δίλημμα του κοινού αν η γυναίκα είναι ή όχι η δολοφόνος είναι το μεγαλύτερο ατού της ταινίας , αφού ο σκηνοθέτης καταφέρνει να καλλιεργεί συνεχώς δεξιοτεχνικά την αμφιβολία . Η Jean Peters είναι εξαιρετική στον ρόλο της μητριάς, καθώς καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα γλυκιά και ύποπτη . Η αβεβαιότητα σε κρατά σε εγρήγορση μέχρι το φινάλε .
Ο Joseph Cotten είναι άψογος στο ρόλο του, δίνοντας μια ήρεμη και υποδόρια έντονη ερμηνεία . Ο ηθοποιός είναι "παλιά καραβάνα" , πασίγνωστος ήδη σε κλασικές ταινίες όπως το θρίλερ "Shadow of a Doubt" (1943) και το πασίγνωστο "Citizen Kane" (1941). Η χημεία του με την Jean Peters (γνωστή από τα "Niagara" και "Pickup on South Street") είναι από τα δυνατά σημεία της ταινίας .
Καθώς
ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ φτάνει στο Πεκίνο την Τετάρτη για μια
τριήμερη σύνοδο που θα ολοκληρωθεί την Παρασκευή, μόνο και μόνο ο
συμβολισμός της επίσκεψης έχει ιδιαίτερη βαρύτητα.
Πρόκειται για την πρώτη επίσημη επίσκεψη εν ενεργεία Αμερικανού
προέδρου στην Κίνα από το προηγούμενο ταξίδι του Τραμπ το 2017, πριν από
σχεδόν εννέα χρόνια, στην αρχή της πρώτης του θητείας.
Το γεωπολιτικό υπόβαθρο αυτής της επίσκεψης είναι αισθητά πιο ασταθές
σε σχέση με τότε. Ο πόλεμος στο Ιράν έχει αποσταθεροποιήσει τις
παγκόσμιες αγορές ενέργειας, διαταράξει τις θαλάσσιες οδούς και
αναζωπυρώσει τις ανησυχίες για μια ευρύτερη περιφερειακή κλιμάκωση.
Την ίδια ώρα, η Κίνα επιχειρεί να εμφανιστεί ως πηγή οικονομικής
συνέχειας και διπλωματικής σταθερότητας, ενισχύοντας τις εμπορικές της
σχέσεις στη Νοτιοανατολική Ασία, τον Κόλπο, καθώς και σε τμήματα της
Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής.
Πέρα από την εμπλοκή της στη Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ εδραιώνουν ενεργά
την επιρροή τους σε ολόκληρο το Δυτικό Ημισφαίριο μέσω ενός ανανεωμένου
Δόγματος Μονρόε.
Η κυβέρνηση Τραμπ έχει ουσιαστικά αποσπάσει το καθεστώς της
Βενεζουέλας από την Κίνα μέσω στρατιωτικής δράσης, έχει ασκήσει
οικονομική πίεση στο καθεστώς της Κούβας μέχρι τα πρόθυρα κατάρρευσης
μέσω κυρώσεων και έχει δημιουργήσει έναν νέο συνασπισμό ασφάλειας με
αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής με την ονομασία
«Ασπίδα των Αμερικών».
Η αμερικανική στρατηγική έχει επαναβεβαιώσει τη στρατιωτική και
οικονομική πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ στην περιοχή, με σαφή στόχο τον
περιορισμό της κινεζικής επιρροής και τη διασφάλιση κρίσιμων αλυσίδων
εφοδιασμού. Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ και η Κίνα έχουν εμπλακεί σε σφοδρή
αντιπαράθεση για τον έλεγχο λιμανιών στη Διώρυγα του Παναμά.[......................................]ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Μικρές διατροφικές αλλαγές, όπως η προσθήκη ελαιόλαδου και καφέ στα
γεύματα, μπορεί να μειώσουν τον κίνδυνο καρδιοπαθειών και γνωστικής
εξασθένησης, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη.Γιάννης Δεβετζόγλου
Ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι τροφές πλούσιες σε πολυφαινόλες, όπως το ελαιόλαδο, ο καφές, τα μούρα και το κακάο, μπορεί να βοηθήσουν στην επιβράδυνση της βιολογικής διαδικασίας γήρανσης.
Αυτές οι χημικές ουσίες, πλούσιες σε
αντιοξειδωτικά, προστατεύουν από τη φλεγμονή και προσφέρουν σειρά από
οφέλη για την υγεία, μειώνοντας τον κίνδυνο χρόνιων ασθενειών, όπως οι
καρδιοπάθειες και η νόσος του Αλτσχάιμερ.
Η μελέτη, η οποία παρουσιάστηκε στο
Ευρωπαϊκό Συνέδριο Παχυσαρκίας στην Κωνσταντινούπολη, αναδεικνύει την
πιθανότητα των πολυφαινολών να προάγουν υγιέστερη βιολογική γήρανση. Η
έρευνα επικεντρώθηκε σε 1.709 ενήλικες στην Ισπανία, οι οποίοι
παρακολουθήθηκαν για σχεδόν μια δεκαετία. Η ανάλυση του DNA κατά τη
διάρκεια της μελέτης παρακολούθησε τα τελομερή, έναν βιολογικό δείκτη
της γήρανσης. Τα τελομερή συντομεύουν φυσικά με την πάροδο του χρόνου
και η ταχύτερη συντόμευση τους συνδέεται με ορατά σημάδια γήρανσης, όπως
οι ρυτίδες, καθώς και χρόνιες ασθένειες.
Βασικά ευρήματα περιλαμβάνουν:
Οι συμμετέχοντες με υψηλότερη κατανάλωση πολυφαινολών είχαν 52% χαμηλότερο κίνδυνο ταχύτερης συντόμευσης των τελομερών σε σύγκριση με εκείνους που κατανάλωναν τις λιγότερες πολυφαινόλες.
Τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα έντονα στους ενήλικες κάτω των 64 ετών.
Εκείνοι που έτρωγαν τα περισσότερα φρούτα είχαν 29% χαμηλότερο κίνδυνο να έχουν κοντά τελομερή, ενώ οι καπνιστές καφέ είχαν 26% χαμηλότερο κίνδυνο από εκείνους που δεν έπιναν καφέ.
Οι διατροφολόγοι συνιστούν την
αύξηση της κατανάλωσης τροφών πλούσιων σε πολυφαινόλες, όπως φρούτα,
λαχανικά, καφέ και ελαιόλαδο, προτείνοντας απλές αλλαγές, όπως το να
ραντίζουμε τα γεύματα με ελαιόλαδο ή να προσθέτουμε μούρα στο πρωινό.
Αυτές οι διατροφικές συνήθειες συνδέονται με πιο αργή βιολογική γήρανση.
Η Ισαβέλλα Κούρι Γκούζμαν, επικεφαλής της μελέτης, τόνισε ότι[...........................................................]
Έρευνες για την ψυχική υγεία των Παλαιστίνιων προσφύγων
καταγράφουν εκρηκτικά ποσοστά κατάθλιψης, αυτοκτονικού ιδεασμού και
μετατραυματικού στρες και δείχνουν πώς ο πόλεμος, ο ξεριζωμός και η
διαρκής αβεβαιότητα χαράσσουν βαθύ αποτύπωμα στους ανθρώπους.
Βίαιοι ξεριζωμοί, πείνα, θάνατοι, ασθένειες, επισφάλεια και
αβεβαιότητα. Είναι δυόμισι χρόνια απ' όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στη Γάζα
–επτά μήνες από μια αμφίβολη εκεχειρία– και οι παλιννοστούντες Παλαιστίνιοι φοβούνται πως η κατάσταση οδηγείται εκ νέου σε γενικευμένη σύρραξη·
και τότε, ξανά αναγκασμένοι να τραπούν σε φυγή, ξανά «ανεπιθύμητοι
μετανάστες». Η ζωή τους φαίνεται να μην τους ανήκει, γι’ αυτό και στους
τόπους που θα φτάσουν ως πρόσφυγες θα σκέφτονται εμμονικά το τέλος της.
Τον Ιούλιο του 2025, δημοσιεύτηκεέρευνα*
για την επίπτωση της κατάθλιψης σε εκτοπισθέντες Παλαιστινίους. Το
96,9% των προσφύγων που συμμετείχαν στην έρευνα εμφάνιζαν καταθλιπτικά
συμπτώματα και οι μισοί πληρούσαν τα κριτήρια της μείζονος καταθλιπτικής
διαταραχής. Το ψυχολογικό μοτίβο περιλάμβανε ανηδονία, αϋπνία ή υπερυπνία, εξάντληση, διαταραχές όρεξης, ενοχές και αίσθημα αποτυχίας, δυσκολία συγκέντρωσης, ψυχοκινητική ανησυχία ή επιβράδυνση και, για το 25% περίπου, αυτοκτονικό ιδεασμό σε καθημερινή βάση.
Το τελευταίο χαρακτηριστικό βρέθηκε στο επίκεντρονεότερης μελέτης**,
που επιχείρησε να χαρτογραφήσει την ψυχική σφαίρα των ξεριζωμένων
Παλαιστινίων, μέσα από online ερωτηματολόγια και διά ζώσης συνεντεύξεις
με 558 ενήλικες, με μέση ηλικία τα 34, που είχαν καταφύγει στην Αίγυπτο
μετά την έναρξη του πολέμου. Τα αποτελέσματα έδειξαν διαφορετικό
ψυχολογικό αποτύπωμα ανά φύλο, ωστόσο οι επίμονες σκέψεις
αυτοτραυματισμού ή αυτοκτονίας ήταν το κεντρικό σύμπτωμα τόσο σε άντρες
όσο και σε γυναίκες.
Το ψυχικό βάρος του ξεριζωμού σε άντρες και γυναίκες
Η ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τη Noha Fadl, ερευνήτρια δημόσιας
υγείας στο Πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας, εξέτασε τα συμπτώματα άγχους,
κατάθλιψης και μετατραυματικού στρες και πώς συνδέονται μεταξύ τους.
Πέραν του αυτοκτονικού ιδεασμού ως κυρίαρχου συμπτώματος και στα δύο φύλα, διαπιστώθηκε ότι:
Στους άντρες
Ακολουθούσε η έντονη απώλεια ενέργειας, κάτι που οι ερευνητές συνέδεσαν με shutdown (συναισθηματική και επικοινωνιακή απόσυρση, «κλείσιμο») λόγω χρόνιου στρες.
Το άγχος και ο φόβος για μελλοντικές απειλές πυροδοτούσε τα καταθλιπτικά συμπτώματα.
Σε σχέση με το μετατραυματικό στρες, οι παρεισφρητικές σκέψεις για τον πόλεμο συνδέονταν έντονα με υπερεπαγρύπνηση, δηλαδή συνεχή σωματική και ψυχική εγρήγορση.
Εικονογράφηση: Χριστίνα Αβδίκου
Στις γυναίκες
Το δεύτερο σε βαρύτητα σύμπτωμα ήταν η ψυχοκινητική διέγερση
(νευρικότητα και υπερβολική κινητικότητα) ή επιβράδυνση (αργές και
νωχελικές κινήσεις και ομιλία).
Η αδυναμία να χαλαρώσουν τους στερούσε τη δυνατότητα να χαρούν (ανηδονία),
Το άγχος δημιουργούσε ένταση και τις έκανε ευέξαπτες.
Μετατραυματικά, οι παρεισφρητικές σκέψεις τους συνδέονταν κυρίως με
εξωτερικά ερεθίσματα ή υπενθυμίσεις του πολέμου, που πυροδοτούσαν
τραυματικές αναμνήσεις. Το εύρημα ευθυγραμμίζεται με άλλες μελέτες που
δείχνουν ότι οι γυναίκες επηρεάζονται εντονότερα από το τραύμα του
πολέμου, ιδίως όταν συνδυάζεται με απώλειες, εκτοπισμό και κοινωνική
αποσταθεροποίηση.[...............................]ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Μουσείο θραυσμάτων – Το cOntemporary Art TV παρουσιάζει μια
περιήγηση 4K από τα εγκαίνια της προεπισκόπησης στο Arsenale , κατά τη
διάρκεια της Μπιενάλε της Βενετίας 2026.
Η έκθεση In Minor Keys, σε επιμέλεια του Koyo Kouoh, θα διαρκέσει από τις 9 Μαΐου έως τις 22 Νοεμβρίου 2026.
ΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ (Στίχοι: Δημήτρης Μητσοτάκης Μουσική: Κωστής Κωστάκης)
Ένα στην αγάπη Δυο για τις χαρές Τρία στα ταξίδια Τέσσερα για το χτες Πέντε για τους φίλους Έξι στους νεκρούς Εφτά για τους καινούργιους Οχτώ για τους παλιούς
Εννιά για όσα φεύγουν και πίσω δεν γυρνούν Δέκα για όσα είπαμε κι ακόμα μας πονούν Να κι ένα τελευταίο η πίκρα να πνιγεί Σε λίγο ξημερώνει και μπαίνω στη γραμμή.
Ένα για τις φρίκες Δυο στις ενοχές Τρία στις προδοσίες Τέσσερα στις ντροπές Πέντε για το ψέμα Έξι στο θυμό Εφτά είναι για το κρίμα Οχτώ για το χαμό
Εννιά για όσα φεύγουν και πίσω δεν γυρνούν Δέκα για όσα είπαμε κι ακόμα μας πονούν Να κι ένα τελευταίο η πίκρα να πνιγεί Σε λίγο ξημερώνει και μπαίνω στη γραμμή.
Το
«Μανιφέστο Τσίπρα» συζητά ολόκληρη η καθ’ ημάς Αριστερά, αλλά και χώροι
πέραν αυτής. Αυτό από μόνο του συνιστά επιτυχία των συντακτών του και
δείχνει τη δυναμική στον εν λόγω χώρο. Ίσως θυμάστε ότι μεταξύ 2012 και
2015 –αλλά και στα επόμενα χρόνια, για άλλους λόγους– όλοι/ες σχολίαζαν
τι κάνει και τι δεν κάνει ο τότε ΣΥΡΙΖΑ. Φίλοι και εχθροί συζητούσαν το
κάθε τι σχετικά με αυτόν τον χώρο, γεγονός που σήμαινε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν
«το μόνο παιχνίδι στην πόλη». Το ίδιο το ενδιαφέρον των ανταγωνιστικών
χώρων αποκάλυπτε ότι κάτι λένε αυτοί/ές που άξιζε κανείς να το προσέξει.
Και, σε τελική ανάλυση, αν μπορούσε να βγει κάτι, θα έβγαινε από κει.
Σήμερα, ο πυρετώδης σχολιασμός του «Μανιφέστου» καταδεικνύει, πολλές
φορές εν αγνοία ακόμα και των πιο κριτικών σχολιαστών, ότι κάτι παρόμοιο
συμβαίνει και τώρα –αν και το ΜέΡΑ25 αποτελεί έναν ίδιο πόλο
έλξης/απώθησης για ένα αριστερό αλλά μικρότερο κοινό που δεν
ενδιαφέρεται για την υπόθεση «διακυβέρνηση».
Πάμε τώρα στο ίδιο το
κείμενο. Υπάρχει περίπτωση να παίξει κάποιον ρόλο αυτό το κείμενο; Η
γνώμη μου είναι πως όχι. Εξηγούμαι: Το κύριο μέλημά του ήταν να
διατηρήσει το ενδιαφέρον ενός κοινού ενόψει της ανακοίνωσης του νέου
κόμματος. Είναι ένα επιπλέον σκαλοπάτι σε μια στρατηγική που σκοπεύει να
δημιουργήσει προσμονή και συνακόλουθη δυναμική. Όπως είπε και ο ίδιος ο
Τσίπρας, δεν θέλει να καθυστερήσει, αλλά δεν θέλει και να βιαστεί.
Επομένως, στο ενδιάμεσο θα κινείται προς τον στόχο εντείνοντας τις
παρεμβάσεις του, ανοίγοντας ένα ένα τα χαρτιά του, προσπαθώντας
ταυτόχρονα να κάνει διορθωτικές κινήσεις στη βάση των αντιδράσεων,
θετικών και αρνητικών. Κοντολογίς, δεν θα τον μάθει τώρα ο κόσμος τον
Τσίπρα, αλλά η επικοινωνία του με τον κόσμο μπορεί να βελτιωθεί ή να
χειροτερεύσει. Το ίδιο και η απήχησή του. Όμως τώρα κινείται με
μεγαλύτερο επαγγελματισμό και κάποια βοήθεια εκ μέρους συστημικών
δυνάμεων. Και αυτό είναι σίγουρα ένα νέο στοιχείο.
Στο πλαίσιο
αυτό, βέβαια, θα ήταν δυνατό το «Μανιφέστο Τσίπρα» να έχει κάποιες
αρετές, και με τον τρόπο αυτό να εξέπληττε ευχάριστα μια μερίδα όσων
παρακολουθούν τις κινήσεις του. Θα έλεγα, ωστόσο, πως έχασε αυτή την
ευκαιρία. Πρόκειται για ένα μεγάλο κείμενο, φλύαρο, με ατελείωτες
αλληλεπικαλύψεις, γραμμένο με την κλασική μέθοδο των αριστερών
κομμάτων/οργανώσεων. Είναι ένα κείμενο αρχών, αλλά λείπουν τα συνθήματα
που συμπυκνώνουν σε λίγες λέξεις το πολιτικό μήνυμα. Είναι ταυτόχρονα
ένα γενικό προγραμματικό κείμενο, αλλά λείπουν οι βασικές προτεραιότητες
που θα καθιστούσαν μια συζήτηση γύρω από το νέο εγχείρημα εφικτή και
ελκτική, και τη διαχωριστική γραμμή με τη ΝΔ αντικείμενο κοινωνικής
αντιπαράθεσης/πόλωσης. Είναι επίσης άτολμο, χωρίς λύσεις που θα
συνομιλούσαν ταυτόχρονα με τα πρωτοφανή προβλήματα της εποχής μας και
την ανάγκη για έναν νέο ιστορικό προσανατολισμό της κοινωνίας μας. Και
φυσικά είναι συντηρητικό (με την έννοια της αποφυγής διατάραξης των
παραδεδεγμένων) στα θέματα στα οποία είναι ευαίσθητο το συντηρητικό
ακροατήριο (εθνικά θέματα, μεταναστευτικό, Εκκλησία). Στο σημείο αυτό
θεωρώ ότι ο Τσίπρας κάνει λάθος: Η στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας που
επιδιώκει η Δεξιά απομειώνει τους διαθέσιμους πόρους της Αριστεράς
(υλικούς και αξιακούς)∙ η άρνηση της αυταπόδεικτης αλήθειας ότι η
δημογραφική παρακμή μπορεί να αποτραπεί μόνο με ενσωμάτωση ενός
εκατομμυρίου μεταναστών βυθίζει την κοινωνία όχι μόνο σε μειωμένες αλλά
και σε ανορθολογικές προσδοκίες∙ η άρνηση επανάληψης της πολυκεντρικής
εξωτερικής πολιτικής χωρίς τη συμμαχία με το Ισραήλ επερωτά το ηθικό
εκτόπισμα του Τσίπρα, και επομένως τον απομακρύνει από τις ηθικές
ευαισθησίες του κόσμου που μπορεί να κάνει εκλογικά τη διαφορά. Ομοίως,
το κείμενο αποκάλυψε ότι το περιβάλλον Τσίπρα δεν έχει ακόμα εξοικειωθεί
με τις αναλύσεις και τις προγραμματικές προτεραιότητες του πράσινου
χώρου, που κατά τη γνώμη μου αποτελούν τη βασική οδό για την ανανέωση
της ίδιας της Αριστεράς της εποχής μας.
Όλα τα παραπάνω, βέβαια,
δεν σημαίνουν ότι το κείμενο δεν έχει την παραμικρή αρετή. Έχει τις
αρετές που έχουν όλα τα κείμενα της καθ’ ημάς Αριστεράς, του
Συνασπισμού, του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς. Αν δεν είχε υπογραφή
δύσκολα θα καταλάβαινες ποιος χώρος μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ το υπογράφει.
Στο πλαίσιο αυτό, οι κριτικές εξ αριστερών του Τσίπρα περισσότερο
απηχούν αφενός τη δυομαδική αντιπαλότητα, στην οποία η ίδια η
αντιπαλότητα ψάχνει και βρίσκει τις διαφορές, και αφετέρου τις προθέσεις
των ίδιων των συντακτών τους, πολλοί εκ των οποίων θέλουν με τέτοιες
κριτικές να ξεχαστεί ότι υπήρξαν συνοδοιπόροι του Τσίπρα στα καλά, στα
κακά, και στα… πολύ κακά. Επειδή όμως πρακτικά δεν ανέφερα καμία αρετή
μέχρι τώρα, ας πω μία: το κείμενο αναγνωρίζει την αξία και των τριών
χώρων για συγκεκριμένο λόγο και αναγνωρίζει την αναγκαιότητα οι άλλοι
χώροι να μάθουν κάτι συγκεκριμένο από τον καθένα –πρωτοφανής
γενναιοδωρία για το αριστερό ημισφαίριο.
Σε κάθε περίπτωση, το
κείμενο είναι μια αφορμή για να ξεκινήσει ένα ντιμπέιτ, που άλλωστε έχει
μεγαλύτερη αξία από το κείμενο –κάτι που συστηματικά παραγνωρίζει η
βραχμανική Αριστερά διεθνώς, λόγω της μεγάλης σημασίας που δίνουν οι
μορφωμένοι αριστεροί/ές στα κείμενα σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους.
* Ο Δημήτρης Παπανικολόπουλος είναι διδάκτορας Πολιτικής Επιστήμης και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.
Μεγάλος αριθμός δημοσιογράφων από το
εξωτερικό βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη το διάστημα 27-28 Μαρτίου για την
παρουσίαση του νέου CD της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης ‘Another Dawn’ με την γερμανική δισκογραφική εταιρεία Berlin Classics.
Παράλληλα με τη ζωντανή παρακολούθηση της Κ.Ο.Θ. στην παρουσίαση της
ηχογράφησης, αλλά και τη μοναδική μουσική εμπειρία που βίωσαν την
επομένη μέσα στο Σπήλαιο των Πετραλώνων στη συναυλία ‘Sequenza’, είχαν
την ευκαιρία να γνωρίσουν και την Θεσσαλονίκη, την ιστορία και τις
ομορφιές της, ώστε να τη συστήνουν πλέον στους αναγνώστες των μέσων τους
στις πατρίδες τους.
Μεταξύ αυτών και ο Rainer Hermann της κορυφαίας γερμανικής εφημερίδας
Frankfurt Allgemeine Zeitung που έκανε εκτενή αναφορά στην Κυριακάτικη
έκδοση (10/5/26) στην πόλη, την ιστορία και τον πολιτισμό της, αλλά και
στην Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης τονίζοντας τα τελευταία της
επιτεύγματα.
Ο Rainer Hermann είναι ένας από τους σημαντικότερους
Γερμανούς δημοσιογράφους και επί δεκαετίες ανταποκριτής της FAZ για την
Ελλάδα, την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή. Θεωρείται κορυφαία φωνή στον
γερμανόφωνο χώρο για ζητήματα πολιτισμού, γεωπολιτικής και ιστορίας της
Ανατολικής Μεσογείου, με ιδιαίτερη επιρροή στη γερμανική κοινή γνώμη και
στους διαμορφωτές πολιτιστικής πολιτικής.
Η ελληνική πόλη της Θεσσαλονίκης έχει πολλά να προσφέρει: ένα
παραλιακό μέτωπο επτά χιλιομέτρων, μια μακρά λίστα με μνημεία Παγκόσμιας
Πολιτιστικής Κληρονομιάς και μια δραστήρια διεθνή μουσική σκηνή. Ήρθε η
ώρα να την ανακαλύψετε.
Τέτοιος παραλιακός περίπατος δεν υπάρχει σε πολλές Μεσογειακές
πόλεις, και οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης τον απολαμβάνουν με κάθε τρόπο:
περπατώντας ή κάνοντας τζόκινγκ στον ήλιο κατά μήκος των επτά
χιλιομέτρων μεταξύ του λιμανιού και του Μεγάρου Μουσικής. Στο βάθος, ο
Όλυμπος λαμπυρίζει πάνω από τη θάλασσα. Ο Δίας ευνόησε τους ανθρώπους
στους πρόποδες του επιβλητικού βουνού του: με την πανέμορφη Αλκμήνη
απέκτησε τον Ηρακλή, που σύμφωνα με τον μύθο ήταν ο πρόγονος των ισχυρών
βασιλιάδων της Μακεδονίας, του Φιλίππου Β΄ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η
ετεροθαλής αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου έδωσε στην πόλη το όνομά της:
Θεσσαλονίκη.
Αργότερα, ο Απόστολος Παύλος έφερε τον Χριστιανισμό στην πόλη,
από την οποία μόνο η πόλη του Βυζαντίου ήταν μεγαλύτερη και πιο
μεγαλοπρεπής στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Οι Εβραίοι που εκδιώχθηκαν από
την Ισπανία εγκαταστάθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και σύντομα
αποτελούσαν σχεδόν το μισό του πληθυσμού της ακμάζουσας πόλης. Το 1881
γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ο γιός ενός Οθωμανού αξιωματούχου: ο Μουσταφά
Κεμάλ, αργότερα γνωστός ως Ατατούρκ, ο ιδρυτής της Τουρκικής
Δημοκρατίας.
Παρά την πλούσια ιστορία της, η Θεσσαλονίκη παραμένει σήμερα στη
σκιά των πιο επιφανών γειτόνων της, της Αθήνας και της
Κωνσταντινούπολης. Και αυτό είναι άδικο, διότι η Θεσσαλονίκη έχει
ακριβώς αυτό που λείπει από την Αθήνα: η Αθήνα, μετά την καταστροφή της
από τα Ρωμαϊκά στρατεύματα, συρρικνώθηκε σε ένα ασήμαντο χωριό, και ο
λήθαργός της έληξε μόλις το 1834, όταν έγινε η πρωτεύουσα του
νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Από την άλλη, η Θεσσαλονίκη παρέμενε
πάντα μια πλούσια και ζωντανή μητρόπολη στο το πέρασμα των αιώνων.
15 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Με 15 μνημεία που φέρουν τον χαρακτηρισμό Παγκόσμιας Κληρονομιάς
της UNESCO, η πόλη δεν στερείται αξιοθέατων. Το σύνολο των βυζαντινών
εκκλησιών και μοναστηριών είναι μοναδικό. Το παλαιότερο κτίριο στον
κατάλογο είναι η Ροτόντα, χτισμένη το 305 από τον Γαλέριο, ο οποίος
επέλεξε τη Θεσσαλονίκη ως αυτοκρατορική κατοικία. Πιθανότατα παρήγγειλε
την υπέροχη αυτή θολωτή κατασκευή για να τιμήσει τον Δία. Μέσα σε αυτήν,
τα πρώιμα χριστιανικά ψηφιδωτά, από τα παλαιότερα του είδους τους,
έχουν αψηφήσει κάθε μεταγενέστερη αναδιαμόρφωση του επιβλητικού κτιρίου.
Το Αρχαιολογικό Μουσείο απεικονίζει γλαφυρά τη διαφορά μεταξύ
Αθήνας και Θεσσαλονίκης στην αρχαιότητα. Ενώ οι πολίτες της Αθήνας, οι
οποίοι για πάνω από δύο αιώνες δεν ανέχονταν κανέναν βασιλιά ή ηγεμόνα
από πάνω τους, δεν επιδείκνυαν τον πλούτο τους, οι Μακεδόνες βασιλιάδες
και οι οικογένειές τους το έκαναν εκτενώς. Έτσι, το μουσείο εκθέτει μια
μοναδική συλλογή χρυσών αντικειμένων από εκείνη την εποχή – με τον χρυσό
που εξορύχθηκε κατά την αρχαιότητα από 4 ποτάμια και ένα ορυχείο να
λαμβάνει τη μορφή κάθε είδους κοσμήματος, τελετουργικού αντικειμένου ή
και μορφή φύλλων βελανιδιάς και δάφνινων στεφανιών.[.........................................]
Δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Ο φασισμός στην εποχή μας δεν έρχεται
με μαύρες στολές και Χάιλ Χίτλερ. Έρχεται με την εξοικείωση με το
ανείπωτο, το βάρβαρο, το χυδαίο, το ανήθικο.
Δήλωσε ο Θανάσης Πλεύρης στις 23 Φεβρουαρίου στο Χ:
«Η λογική μείωσης όλων των παροχών που αποφασίσαμε να εφαρμόζουμε το
τελευταίο διάστημα δεν είναι τόσο οικονομικό. Είναι να μην γινόμαστε
μαγνήτης. Να μην έρχονται προσδοκώντας σε καλύτερη ζωή. Αυτή είναι η
λογική της ποινικοποίησης της παράνομης διαμονής, της κατάργησης κάθε
δυνατότητας νομιμοποίησης, της περικοπής όλων των επιδομάτων. Για αυτό
το λόγο μετά την απόρριψη ασύλου κόβονται τα πάντα».
Και με τη λογική αυτή το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου κλείνει
τέσσερις δομές υποδοχής ασυνόδευτων ανηλίκων στην Αττική. Οι υπεύθυνοι
των δομών φέρονται να έλαβαν εντολή να «μαζέψουν και να αποχωρήσουν έως
τις 10 Μαΐου», χωρίς καμία σαφή απάντηση για το τι θα απογίνουν τα
παιδιά που φιλοξενούνται εκεί και οι εργαζόμενοι/ες που τα στηρίζουν
καθημερινά.
Μιλάμε για δομές πρώτης υποδοχής ασυνόδευτων παιδιών. Για χώρους όπου
ανήλικοι ταυτοποιούνται, λαμβάνουν ιατρική φροντίδα, υποστηρίζονται από
εξειδικευμένο προσωπικό και είτε επανασυνδέονται με συγγενείς τους στην
Ευρώπη είτε μεταφέρονται σε άλλες κατάλληλες δομές φιλοξενίας. Αντί για
προστασία και φροντίδα, επιλέγει την αποτροπή, την εγκατάλειψη και την
τιμωρητική περικοπή κάθε στήριξης.
Πού θα πάνε αυτά τα παιδιά μετά τις 10 Μαΐου; Και ποιος θα αναλάβει την ευθύνη αν μείνουν χωρίς προστασία;
Αποφάσεις όπως αυτή, λόγια όπως αυτά, είναι δηλητήριο που μεταγγίζεται δόση-δόση στις φλέβες αυτής της κοινωνίας. Αυτά δεν αφορούν τους πρόσφυγες, αναμορφώνουν την κοινωνία που ζούμε. Ο
Πλεύρης δεν σημαδεύει τα προσφυγάκια. Εμάς και τα παιδιά μας σημαδεύει.
ΕΥΡΕΙΑ ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΟΥ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ ΔΙΑΝΟΗΤΗ
Στο άρθρο του Νομπελίστα οικονομολόγου Paul Krugman που αναρτούμε και έχει τον εντυπωσιακό τίτλο "What Happens When Americans Realize How Miserable We Are?" , καταρρίπτεται το επιχείρημα των Wall Street Journal ότι οι Ευρωπαίοι είναι «φτωχότεροι» από τους Αμερικανούς, αφού έχουν υψηλότερο ΑΕΠ.
Πράγματι, λέει ο συγγραφέας, το ΑΕΠ των ΗΠΑ δείχνει να είναι υψηλότερο των Ευρωπαίων , αλλά ιαυτό δεν αποτυπώνει τη συνολική ευημερία , αφού οι Αμερικανοί υστερούν ολοφάνερα σε βασικούς δείκτες ποιότητας ζωής.
Ο Κρούγκμαν συγκρίνει άμεσα την ποιότητα ζωής Αμερικανών και Ευρωπαίων και δίνει συγκεκριμένα παραδείγματα: Το προσδόκιμο ζωής στις ΗΠΑ υστερεί πλέον σημαντικά έναντι άλλων ανεπτυγμένων χωρών, αφού :
Η βρεφική θνησιμότητα είναι υψηλότερη, χειρότερη ακόμα και από κάποιες φτωχότερες χώρες.
Τα ποσοστά ανθρωποκτονιών παραμένουν πολύ υψηλότερα από την Ευρώπη.
Το προσδόκιμο της ζωής υστερεί έναντι του ευρωπαϊκού
Η Υγεία έχει γίνει πανάκριβη και δεν είναι προσιτής στους πολλούς, όπως συμβαίνει στην Ευρώπη
Η Παιδεία είναι δαπανηρή και καταχρεώνει οικογένειες και φοιτητές, ενώ στην Ευρώπη
Η οδική ασφάλεια έχει επιδεινωθεί (π.χ. Πορτογαλία είχε παλιά επικίνδυνους δρόμους, τώρα είναι ασφαλέστερη από τις ΗΠΑ).
Ειδικότερα
Στις ΗΠΑ πολλοί εργαζόμενοι έχουν ελάχιστες άδειες ή σχεδόν καθόλου πληρωμένες διακοπές, ενώ στην Ευρώπη οι μεγάλες άδειες θεωρούνται φυσιολογικό κοινωνικό δικαίωμα. Η υψηλότερη παραγωγικότητα ανά ώρα στην Ευρώπη
εξισορροπείται από περισσότερο ελεύθερο χρόνο (π.χ. Γερμανοί έχουν 25-28
μέρες άδεια vs 10 ημέρες στον ιδιωτικό τομέα των ΗΠΑ).
Η υγειονομική περίθαλψη στην Αμερική είναι πανάκριβη και συνδέεται συχνά με την εργασία. Ένας άνθρωπος μπορεί να φοβάται ότι θα χάσει τη δουλειά του επειδή έτσι θα χάσει και την ασφάλισή του. Αντίθετα, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η πρόσβαση στην υγεία θεωρείται δεδομένη. Οι Αμερικανοί δουλεύουν περισσότερες ώρες και ζουν με μεγαλύτερο εργασιακό άγχος σε σχέση με πολλούς Ευρωπαίους. Το κόστος σπουδών και τα φοιτητικά δάνεια στις ΗΠΑ αποτελούν τεράστιο βάρος, ενώ σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες τα πανεπιστήμια είναι δωρεάν ή πολύ φθηνότερα. Η μητρότητα και η οικογενειακή υποστήριξη είναι πολύ πιο περιορισμένες στις ΗΠΑ. Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν μεγάλες γονικές άδειες και ισχυρό κοινωνικό κράτος. Ελλείψεις υποδομών και κοινωνικής προστασίας: Οι ΗΠΑ δεν εγγυώνται
υγειονομική περίθαλψη σε όλους, υποχρηματοδοτούν δημόσιες υπηρεσίες και
υστερούν σε βατότητα πόλεων και μέσα μαζικής μεταφοράς.
Ο Krugman αποδίδει την κατάσταση σε δεκαετίες κυριαρχίας των
Συντηρητικών, που αντιτίθεται στη συλλογική ευθύνη και την κοινωνική
αλληλεγγύη, με αφετηρία την εκλογή Reagan το 1980.
Ο Κρούγκμαν ουσιαστικά λέει ότι η Αμερική μπορεί να παράγει πλούτο, αλλά δεν μετατρέπει αυτόν τον πλούτο σε αίσθηση ασφάλειας και αξιοπρεπούς ζωής για τον μέσο άνθρωπο. Έτσι εξηγεί γιατί πολλοί Αμερικανοί νιώθουν εξαντλημένοι, ακόμα κι όταν οι οικονομικοί δείκτες λένε ότι «όλα πάνε καλά».
Ένα ακόμη σημείο που τονίζει είναι πως οι Αμερικανοί αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι οι Ευρωπαίοι — παρότι συχνά έχουν χαμηλότερα εισοδήματα — απολαμβάνουν καλύτερη και πιο ισορροπημένη ζωή, επειδή έχουν:
περισσότερο ελεύθερο χρόνο,
μεγαλύτερη κοινωνική προστασία,
λιγότερο φόβο για ιατρικά έξοδα ή απόλυση,
και γενικά λιγότερη καθημερινή ανασφάλεια.
Το κεντρικό συμπέρασμα του άρθρου είναι ότι η δυσαρέσκεια στις ΗΠΑ δεν είναι απλώς «γκρίνια» ή ψυχολογικό φαινόμενο· προέρχεται από πραγματικές συνθήκες ζωής. Και όταν όλο και περισσότεροι Αμερικανοί συγκρίνουν τη ζωή τους με εκείνη των Ευρωπαίων, μπορεί να αμφισβητήσουν βαθύτερα το αμερικανικό μοντέλο κοινωνίας και οικονομίας.
Οι στρίμερ που προωθούν τζόγο μέσα από τα λάιβ τους μιλούν με το
κοινό τους για όλα εκτός από το βασικό: ότι πληρώνονται με ποσοστά από
τη χασούρα των παικτ(ρι)ών, όσων δηλαδή γραφτούν στο καζίνο μέσω των
λινκ που προωθούν. Ρωτήσαμε ορισμένους από τους πιο διάσημους στρίμερ –
τον Snik και τον Κοντοπίδη, ενώ ο «Δάσκαλος» δεν ανταποκρίθηκε στο
αίτημά μας για επικοινωνία.* Ρωτήσαμε επίσης τις μεγαλύτερες εταιρείες
διαδικτυακού τζόγου στην Ελλάδα – Αllwyn (πρώην ΟΠΑΠ), Stoiximan,
Novibet. Κανείς τους δεν διέψευσε την πρακτική. Το δεύτερο ρεπορτάζ του
Reporters United για τη βιομηχανία του τζόγου σε συνεργασία με το
Investigate Europe.
Tα άρθρα για τους στρίμερ στην Ευρώπη είναι συνέχεια της έρευνας Shady Bets (Σκιώδη Στοιχήματα), με αντικείμενο τη βιομηχανία του τζόγου, την οποία δημοσιεύσαμε πέρυσι σε συνεργασία με το Investigate Europe. Τα άρθρα δημοσιεύονται στα αγγλικά από το Investigate Europe, στα ιταλικά από το Il Fatto Quotidiano, στα ισπανικά από το Público, στα πορτογαλικά από το Público και στα ελληνικά από το Reporters United.
Στον κόσμο του τζόγου, ο κ. Κοντοπίδης είναι μια διασημότητα.
Ένας τύπος με τον οποίο μπορεί κανείς να συζητήσει τα πάντα, ενώ αυτός
παίζει φρουτάκια σε διάφορα διαδικτυακά καζίνα. Τα πάντα, εκτός από το
βασικό: Πώς βγάζουν λεφτά οι στρίμερ; Αυτό ακριβώς τον ρωτήσαμε στη
διάρκεια ενός λάιβ μέσα από το τσατ. «Τι είσαι, κανένας κατάσκοπος;
Μήπως θέλεις να γίνεις στρίμερ;» απάντησε.
Όταν, λίγο αργότερα
επανήλθαμε, ζητώντας να μάθουμε συγκεκριμένα αν οι στρίμερ στην Ελλάδα
παίρνουν μερίδιο 50% από τη χασούρα των παικτ(ρι)ών, η ερώτηση
διαγράφηκε ακαριαία από τον διαχειριστή του τσατ και μας επιβλήθηκε
αυτόματα αποκλεισμός από τη συζήτηση. (Ο όρος στρίμερ προέρχεται από το
αγγλικό stream και μπορεί να μεταφραστεί ως αυτός που μεταδίδει συνεχή
ροή βίντεο μέσω ίντερνετ.)
Ακόμη διασημότερος είναι ο Snik, που έκανε όνομα στη μουσική σκηνή της τραπ φλεξάροντας χλιδή, μισογυνισμό,
μαγκιά, όπλα και ναρκωτικά. Κι ενώ ο Snik μοιάζει απλώς να παίζει
φρουτάκια τραγουδώντας τα τραγούδια του, στην πραγματικότητα κάνει
χειρονομίες που κατευθύνουν το βλέμμα του κοινού ακριβώς στο σημείο που
πρέπει, στον δικό του κωδικό για εγγραφή στο καζίνο.
Ούτε
ο κ. Κοντοπίδης και η ομάδα του, οι Slotshub, ούτε ο Snik (πραγματικό
όνομα: Δημήτρης Γιαννούλης) δέχτηκαν να απαντήσουν στις ερωτήσεις μας.
Στο πλαίσιο όμως της διασυνοριακής μας έρευνας
με τη δημοσιογραφική ομάδα του Investigate Europe, υπήρξε ένας
Ευρωπαίος στρίμερ – ας τον πούμε Γκρεγκ – που θέλησε να μιλήσει.
Προστατέψαμε την ταυτότητα του Γκρεγκ ώστε να μην μπει στο στόχαστρο.
Η συμφωνία πίσω από τις κάμερες
Ο
Γκρεγκ μάς έδωσε έγγραφα που δείχνουν ότι εισπράττει ένα σταθερό ποσό
100 ευρώ για κάθε παίκτη που γράφεται από το δικό του λινκ, συν το 40%
από όσα χάνουν αυτοί οι παίκτες κάθε μήνα.
Η συμφωνία του Γκρεγκ.
Ο
Γκρεγκ εκτιμά ότι περίπου ένας στους 10 από αυτούς που παρακολουθούν
τις μεταδόσεις του καταλήγει να τζογάρει στα καζίνο που ο ίδιος προωθεί.
«Αν σφυροκοπάς τα κεφάλια των ανθρώπων επί ώρες με τζόγο, κάποια
στιγμή, ακόμα κι αν δεν είναι τζογαδόροι, γίνονται», μας λέει. Με βάση
τη δική του εμπειρία, ο μέσος «πελάτης» χάνει από 800 έως 1.000 ευρώ τον
χρόνο.
Στηρίξτε την ανεξάρτητη δημοσιογραφία του Reporters United εδώ.
Στη
γλώσσα του μάρκετινγκ ο Γκρεγκ και οι άλλοι αβανταδόροι του
διαδικτυακού τζόγου λέγονται affiliates, δηλαδή συνεργάτες προώθησης.
Κάθε εταιρεία τζόγου τρέχει διάφορα προγράμματα προώθησης μέσω
συνεργατ(ρι)ών, τα οποία προσφέρουν το καθένα λίγο διαφορετικούς όρους,
πάντα όμως στο ίδιο μοτίβο.
Το πρόγραμμα με το οποίο συνεργάζεται ο Γκρεγκ είναι το MioMedia, που προωθεί καζίνα της Soft2bet και ανήκει στη συνδεόμενη με τη Soft2bet εταιρεία Butos.
Σε προηγούμενο ρεπορτάζ μας
είχαμε αναφερθεί στον γαλαξία εταιρειών της Soft2bet, η οποία πήρε
νόμιμη άδεια στην Ελλάδα (στοιχηματική Elabet) παρότι συνδέεται με
δεκάδες μη αδειοδοτημένα καζίνα. Στην απάντησή της προς το Reporters
United, η Soft2bet μεταξύ άλλων είχε πει: «Οποιοσδήποτε υπαινιγμός ότι η
Soft2bet εμπλέκεται σε ανάρμοστες δραστηριότητες είναι εντελώς ψευδής,
δυσφημιστικός και αβάσιμος».
Κανένα από τα καζίνα που προωθεί ο
Γκρεγκ δεν είναι αδειοδοτημένο στη χώρα του, γι’ αυτό και -όπως μας
λέει- οι συμφωνίες γίνονται κάτω από το τραπέζι, χωρίς συμβόλαιο, με
πληρωμές σε κρυπτονόμισμα και συνεννοήσεις μέσω WhatsApp.
Η εταιρεία MioMedia Affiliates αναφέρει ανοικτά ότι οι συνεργάτες προώθησης δουλεύουν με ποσοστά.
Οι
αδειοδοτημένες εταιρείες κλείνουν τις συμφωνίες τους με πιο ορθόδοξο
τρόπο, αλλά οι βασικοί κανόνες του affiliate marketing είναι οι ίδιοι,
είτε πρόκειται για την Ελλάδα είτε για το εξωτερικό,είτε για καζίνα που
έχουν άδεια είτε όχι.
Με ή χωρίς άδεια, ίδια συνταγή
«Ο
κορμός της συμφωνίας μας με τους affiliates είναι ότι παίρνουν ποσοστό
από τη χασούρα των παικτών, αρκεί να ανοίξουν λογαριασμό μέσω του λινκ
που προωθούν», μας λέει υψηλόβαθμο στέλεχος της ελληνικής νόμιμης αγοράς
τυχερών παιχνιδιών. «Ο συνεργάτης βλέπει στη συνέχεια μια μηνιαία
αναφορά στην οποία καταγράφονται αναλυτικά οι πελάτες και τα ποσά που
έχασαν, ώστε να υπολογίζεται το ποσοστό που του αναλογεί». Όπως μας
εξήγησε, κατά βάση στην αγορά το ποσοστό αυτό κυμαίνεται περί το 30-35%,
αλλά όταν συνυπολογίζονται και σταθερές αμοιβές (flat fees) που
προβλέπονται στις συμφωνίες, μπορεί να φτάσει το 40%-45%.
Μπορεί
να έχουν περάσει χρόνια από τότε που γράφτηκε κάποιος σε ένα καζίνο μέσω
ενός προωθητικού λινκ και να έχει ξεχάσει πώς έφτασε εκεί, αλλά ο
στρίμερ δεν το ξεχνάει, γιατί συνεχίζει να εισπράττει χρήματα από τη
χασούρα του.
Η κλαδική διεθνής ιστοσελίδα Statsdrone
περιγράφει ότι η Αllwyn, η μεγαλύτερη εταιρεία τυχερών παιχνιδιών στην
Ελλάδα (πρώην ΟΠΑΠ), έχει προγράμματα affiliate marketing που στοχεύουν
στο ελληνικό κοινό, αλλά δεν αναφέρει δημοσίως πληροφορίες για CPA και
ποσοστά. (CPA, Cost Per Acquisition είναι οι πληρωμές ανά κεφαλή, που
δεν εξαρτώνται δηλαδή από το πόσα λεφτά θα χάσει ο παίκτης.)
Ρωτήσαμε
την εταιρεία, καθώς και τους άλλους δύο μεγάλους παίκτες του
διαδικτυακού τζόγου, τη Stoiximan (που ανήκει πλέον στην Allwyn μέσω της
συγχώνευσης με την ΟΠΑΠ ΑΕ) και τη Novibet (η εξαγορά της από την Allwyn εξετάζεται
από την Επιτροπή Ανταγωνισμού) αν οι στρίμερ παίρνουν ποσοστά από τη
χασούρα των παικτ(ρι)ών. Stoiximan και Novibet δεν απάντησαν.
H
Allwyn δεν διέψευσε ότι οι affiliates παίρνουν ποσοστά, ενώ απάντησε ότι
χρησιμοποιεί affiliate marketing για να έρθει σε επαφή «με υπάρχοντες
και δυνητικούς πελάτες, κάτι που αποτελεί κοινή πρακτική της αγοράς»,
ότι συνεργάζεται μόνο με affiliates αδειοδοτημένους από την ΕΕΕΠ (την
Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων, εποπτική αρχή για τα τυχερά
παιχνίδια) και ότι τηρεί το αυστηρό ρυθμιστικό πλαίσιο. Οι affiliates
οφείλουν «να μην απευθύνονται σε ανηλίκους και να μην χρησιμοποιούν
παραπλανητικά μηνύματα», σημείωσε.
Ένας από τους πιο δημοφιλείς στρίμερ που φαίνεται να προωθούν αδειοδοτημένα καζίνα είναι ο Στυλιανός Μπουγιούκας, γνωστός ως «Δάσκαλος Μακαβέλι».
Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί του για να τον ρωτήσουμε αν
εισπράττει χρήματα από τη χασούρα των παικτ(ρι)ών που στέλνει στα καζίνα
και αν οι χιλιάδες νέοι που τον παρακολουθούν το γνωρίζουν. Δεν
ανταποκρίθηκε. Φυσικά, παρά τις διαβεβαιώσεις ότι οι συνεργάτες
αδειοδοτημένων εταιρειών «οφείλουν να μην απευθύνονται σε ανηλίκους»,
δεν υπάρχει απολύτως κανένα εμπόδιο για τα παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας
που θέλουν να «μάθουν γράμματα» πλάι στον «Δάσκαλο» και τους ομοίους
του.
Το σάιτ του «Δασκάλου Μακαβέλι».
Η
χρησιμότητα του «Δασκάλου» για τις εταιρείες είναι ότι απευθύνεται σ’
ένα ευρύτερο κοινό, όχι μόνο σε όσους ή όσες ενδιαφέρονται για τον
τζόγο.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον κ. Κοντοπίδη, ο οποίος πριν
ασχοληθεί με το στρίμινγκ τυχερών παιχνιδιών σε καζίνο που δεν έχουν
άδεια στην Ελλάδα ήταν ο πιο επιτυχημένος youtuber στη χώρα και έφερε
μαζί του το κοινό του. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Snik, του οποίου τα
τραγούδια έχουν εκατομμύρια ακροάσεις. [...................................................]
*Prevalence and risk factors of depression among people who attended the Gaza war in 2024 and who fled Palestine — a cross-sectional study
**Anxiety, depression, and post-traumatic stress disorder 
Φωτο: Στέφανος Ραπάνης / Eurokinissι
Ο φασισμός στην εποχή μας δεν έρχεται με μαύρες στολές και Χάιλ Χίτλερ
