Αρης Χατζηστεφάνου: Γιατί το AI παράγει πάντα δεξιά προπαγάνδα

Ποιες είναι οι παραδοσιακές και νέες μορφές προπαγάνδας στο ίντερνετ και γιατί η λεγόμενη αλγοριθμική προπαγάνδα αναπαράγει πάντα θέσεις της δεξιάς και της άκρας δεξιάς.

Ομιλία του Αρη Χατζηστεφάνου στο διεθνές συνέδριο 
«Η Ενημέρωση σε Μετάβαση» που πραγματοποιήθηκε στο 
Πάντειο Πανεπιστήμιο (5 - 6 Μαΐου 2026).

Η παρουσίαση βασίζεται στο βιβλίο Προπαγάνδα και Παραπληροφόρηση στο Ιντερνετ (εκδόσεις Τόπος)

Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είδε την Οδύσσεια του Nolan και αναφέρεται στα "υπέρ" και τα "κατά" της...

Φίλες και φίλοι, επιτέλους! Μετά από τόσους μήνες αναμονής, πληροφοριών, φημών, πολιτισμένων ή μη συζητήσεων, και προσμονής, η Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν έκανε πρεμιέρα στη χώρα μας εχθές 16 Ιουλίου και πήγα να τη δω! Άξιζε τελικά όλη αυτή η προσμονή; Κατάφερε ο Νόλαν να μεταφέρει την ουσία του έπους; Τι κράτησε από την Οδύσσεια; Τι ανέδειξε, τι άλλαξε, τι πρόσθεσε και τι έχασε; Ποιες είναι οι δυνάμεις και ποιες οι αδυναμίες αυτής της ταινίας; Έγινε δίκαια όλα αυτή η συζήτηση για το casting; Τι μας διδάσκει όλη αυτή η ιστορία για τον Όμηρο σήμερα, αλλά και για τους ίδιους μας τους εαυτούς;

ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (THE MYTHOLOGIST)

The dark mirror - Μαύρος (Σκοτεινός) καθρέφτης (1946)

 

 

 The dark mirror - Μαύρος (Σκοτεινός) καθρέφτης (1946)

 Κριτική: Αλέξης Δερμεντζόγλου

 Οι δίδυμες αδελφές Κόλινς (Ολίβια ντε Χάβιλαντ) προσάγονται από τον αστυνόμο Στίβενσον (Τόμας Μίτσελ) ως ύποπτες για τη δολοφονία ενός γιατρού.
Εκείνος, όμως, αναγκάζεται να τις αφήσει ελεύθερες, γιατί οι δίδυμες παρουσιάζουν την ίδια ιστορία με ίδιο τρόπο, γεγονός που καθιστά την αστυνομική έρευνα προβληματική και έωλη, αν έφτανε σε κάποιο δικαστήριο.

Ο γιατρός όμως Σκοτ Έλιοτ (Λιου Άιρς) που μελετά τις απόλυτα όμοιες δίδυμες επιστημονικά σε όλη του τη ζωή, ξεκινά ένα πείραμα μαζί τους εν γνώσει της αστυνομίας. Τα πειράματά του καταλήγουν στο ανησυχητικό γεγονός ότι μία από τις δύο είναι απόλυτα τρελή και παρανοϊκή, ενώ η άλλη είναι κανονική.

Ταινία μπροστά από την εποχή της, όχι μόνο για το πραγματικά πρωτότυπο σενάριο, αλλά και για τη σκηνοθετική αρετή του Ρόμπερτ Σιόντμακ (δημιουργού δοσμένου στο «νουάρ» των μεγάλων επιτυχιών, όπως Η γυναίκα-φάντασμα (1944), Βουβός πόθος (1946), Η κραυγή της πόλης (1948), Η γυναίκα της διαφθοράς (1949) κ.α.).

Στο Μαύρο καθρέφτη ο Σιόντμακ, με αριστοτεχνικό τρόπο, παρουσιάζει και τις «δύο» δίδυμες στην σκηνή, όπου η κάθε μία ερμηνεύει το ρόλο της, ανεξάρτητα από την άλλη! Η «διπλή» ερμηνεία της Ολίβια ντε Χάβιλαντ υποδειγματική, καθώς και αυτές των Μίτσελ και Άιρς, σε ένα εξαιρετικό σκηνοθετικό στήσιμο.

Ο μέγας Σιόντμακ, με το που έφτασε στην Αμερική έγινε άμεσα γνώστης των ιδιομορφιών της, κάτι που είδαμε και στη Γυναίκα-φάντασμα, που προβάλαμε ήδη. Χωρίς να επηρεάζεται από τους κλειστούς χώρους, προσφέρει μια αμιγώς κινηματογραφική υπόσταση της ιστορίας του, με μινιμαλιστική, υποδειγματική, ελλειπτική αφήγηση που κόβει την ανάσα. Με βάση τον εξπρεσιονισμό, τα μυστικά των καλύτερων γοτθικών μελοδραμάτων και το στυλ, πέραν των άλλων, προσφέρει ένα συγκλονιστικό σχόλιο για το διχασμένο, σχιζοφρενικό πρόσωπο των ΗΠΑ. Το καλό και το κακό, το βρώμικο με το ευγενές, το φθονερό με το καλοσυνάτο, η απειλή και η απάτη μαζί με την αρετή συνυπάρχουν. Άψογο σε όλα τα επίπεδα».

«Ο μαύρος καθρέφτης», που εδώ και χρόνια  έγινε cult, μοιάζει  με τις ακόλουθες ταινίες : «Ψυχώ» του  Άλφρεντ Χίτσκοκ, «Ο άλλος» του Ρόμπερτ Μάλιγκαν, «Ο δολοφόνος του Μανχάταν» του Τζέιμς Τόμπακ , «Ο δολοφόνος  με τα δύο πρόσωπα» του σερ Ρίτσαρντ Ατένμπορο, « Νύχτα αγωνίας» του Άλφρεντ Χίτσκοκ, «Το μυστικό του 7^ου δωματίου» του Φριτς Λανγκ, «Βουβός πόθος» του ίδιου του Ρόμπερτ Σιόντμακ.

Ο γερμανικής καταγωγής Ρόμπερτ Σιόντμακ είναι μακράν όλων ο μάγος των σκιών, των όγκων, των χώρων και του εξπρεσιονισμού. Με αφορμή την προβολή της ταινίας του «Μαύρος καθρέφτης», ιδού μια βαθμολογική αξιολόγηση των νουάρ του. Με το Λ σημειώνω τις ταινίες που πρόβαλε η Λέσχη, με το Ε εκείνες που υπερβαίνουν το 10!
1. Μαύρος καθρέφτης / The Dark Mirror (Ε-Λ) 1946
2. Η γυναίκα φάντασμα / Phantom Lady (Ε-Λ) 1944
3. Η φωνή του αίματος / The Suspect (Ε) 1944
4. The strange affair of Uncle Harry (απρόβλητο στην Ελλάδα 10) 1945
5. Οι δολοφόνοι / The Killers (Ε-Λ) 1946
6. Βουβός πόθος / The Spiral Staircase (9) 1946
7. Πουλημένη στην αμαρτία / Criss Cross (10-Λ)1949
8. Η κραυγή της πόλεως / Cry of the City (7) 1948
9. Ο μεγάλος αμαρτωλός / The Great Sinner (10)1949

Πηγή: Kemes-Facebook

Robert Siodmak(1900-1973)

Η κριτική σκέψη δεν αρκεί στην εποχή της AI. Θέλει μια υπέρβαση από τον άνθρωπο..

 

Η κριτική σκέψη δεν αρκεί στην εποχή της AI – Γιατί δεν είναι μόνο θέμα μάθησης αλλά και δημοκρατίας

Ιωάννα Κουμπαρέλη 

in.gr

9–11 λεπτά

---

Η κριτική σκέψη στο πλαίσιο της εκπαίδευσης δοκιμάζεται στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης (AI), καθώς έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο διδάσκονται οι μαθητές και τον τρόπο με τον οποίο οι εκπαιδευτικοί αξιολογούν τη μάθηση. Παρ’ όλα αυτά, οι απαντήσεις σε αυτή την πρόκληση φαίνεται να βρίσκονται στη διεύρυνση των παραδοσιακών ορισμών της κριτικής σκέψης και όχι στην εγκατάλειψή της.

Ουκ ολίγες φορές, οι ειδικοί έχουν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου ότι η εφαρμογή της AI χωρίς σαφείς κανόνες θα αποδυναμώσει τη διαδικασία μάθησης αντί να την βελτιώσει. Εκπαιδευτικοί και οργανισμοί για τα παιδιά προειδοποιούν ότι η ανεξέλεγκτη χρήση εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να ενισχύσει την παραπληροφόρηση και να οδηγήσει σε νέα εκπαιδευτικά αδιέξοδα μέσα από την αποδυνάμωση της κριτικής σκέψης.

Στις ΗΠΑ, έρευνα της Gallup έδειξε ότι έξι στους δέκα εκπαιδευτικούς σε δημόσια σχολεία δεν προκρίνουν την εκτεταμένη χρήση των εργαλείων AI από τους μαθητές, παρότι οι ίδιοι εξοικονομούν έως και έξι ώρες εργασίας την εβδομάδα χάρη σε αυτά. Αυτό που φάνηκε να φοβούνται είναι ότι η ευρεία εξάρτηση από την AI θα οδηγήσει σε αντιγραφές ή απλή παράθεση στοιχείων χωρίς κριτική σκέψη και βαθιά γνώση του αντικειμένου που διδάσκονται τα παιδιά.

Ωστόσο, υπάρχει κίνδυνος η επίκληση στην κριτική σκέψη να μετατραπεί σε μια κενή φράση-κλειδί, ένα υπερβολικά απλοποιημένο, υποτιθέμενα καθολικό αντίδοτο σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, στην οποία οι πληροφορίες, οι εξηγήσεις και τα ολοένα πιο σύνθετα αποτελέσματα βρίσκονται μόλις ένα κλικ μακριά. Καθώς η τεχνολογία αναδιαμορφώνει τον τρόπο διδασκαλίας και μάθησης, είναι εύκολο να παραβλέψουμε το κρίσιμο ερώτημα: Τι σημαίνει τελικά κριτική σκέψη στον σημερινό κόσμο;

Από την κριτική σκέψη στην ψηφιακή εκδοχή της

Όπως αναφέρει το The Conversation, η κριτική σκέψη νοείται ευρέως ως ένα σύνθετο σύνολο δεξιοτήτων και συνηθειών. Περιλαμβάνει την ικανότητα να αξιολογούμε τα αποδεικτικά στοιχεία και τα επιχειρήματα, να εντοπίζουμε τις υποθέσεις, να διακρίνουμε ποιοι ισχυρισμοί είναι δυνατότεροι και ποιοι ασθενέστεροι και να εξάγουμε λογικά συμπεράσματα.

Αυτές οι δεξιότητες εξακολουθούν να είναι ζωτικής σημασίας, αλλά δεν αποτυπώνουν πλήρως αυτό που χρειάζονται οι μαθητές για να αντιμετωπίσουν τις γνωστικές προκλήσεις του σημερινού κόσμου, στον οποίο έχει εισχωρήσει και εξαπλώνεται η τεχνητή νοημοσύνη.

Οι απαντήσεις στην πρόκληση της AI φαίνεται να βρίσκονται στη διεύρυνση των παραδοσιακών ορισμών της κριτικής σκέψης

Πρόσφατες έρευνες επικεντρώνονται σε αυτή τη διάκριση μέσω εννοιών όπως η ψηφιακή κριτική σκέψη, η οποία ενσωματώνει την ιδέα ότι τα διαδικτυακά περιβάλλοντα, που διαμορφώνονται από αδιαφανείς αλγόριθμους – το λεγόμενο «μαύρο κουτί» -, την εξατομίκευση και τις πληροφορίες που παρουσιάζονται μέσω πλατφορμών, απαιτούν από τους ανθρώπους να ερμηνεύουν όχι μόνο το περιεχόμενο που συναντούν αλλά και γιατί εμφανίστηκε μπροστά τους εξ αρχής.

Καθώς εξελίσσονται, λοιπόν, τα περιβάλλοντα στα οποία μαθαίνουμε και ζούμε, το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με την αντίληψή μας για την κριτική σκέψη.[.........]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Η κριτική σκέψη δεν αρκεί στην εποχή της AI - 

 

************************

 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Η Κριτική Σκέψη στην Εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης: Προκλήσεις και Αντίκτυποι στη Δημοκρατική..

 11ο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο I.A.K.E.
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ
Συμμετοχή και πρωτοβουλία στις θεσμικές συλλογικότητες: Κοινωνία, εκπαίδευση, πολιτική διαβούλευση
Ηράκλειο, 8-11 Μαΐου 2025

Εισήγηση
Η Κριτική Σκέψη στην Εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης: Προκλήσεις και Αντίκτυποι στη Δημοκρατική Εκπαίδευση
Εισηγητές
Χριστοδούλου Χρήστος
Μαργαρίτης Γεώργιος

Περίληψη (Abstract)

 
Η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) και η ενσωμάτωσή της στην εκπαιδευτική διαδικασία έχουν επιφέρει σημαντικές αλλαγές στον τρόπο που αποκτάται και επεξεργάζεται η γνώση. Ωστόσο, η αυξανόμενη εξάρτηση από τις τεχνολογίες ΤΝ, όπως τα γλωσσικά μοντέλα (ChatGPT), εγείρει σοβαρά ζητήματα που σχετίζονται με την εξασθένιση της κριτικής σκέψης, η οποία αποτελεί θεμελιώδη πυλώνα της δημοκρατικής εκπαίδευσης. Η παρούσα εισήγηση εστιάζει στο πρόβλημα της υποβάθμισης της κριτικής σκέψης που παρατηρείται στους μαθητές και φοιτητές, καθώς οι απαντήσεις που παρέχονται από τα συστήματα ΤΝ τείνουν να είναι
τετριμμένες, προκαθορισμένες και στερούνται βάθους ανάλυσης. Μέσα από παραδείγματα και μελέτες περίπτωσης, διερευνάται πώς η αυτόματη παροχή πληροφοριών από την ΤΝ αποθαρρύνει τη δημιουργική σκέψη, την αυτονομία και την αναλυτική προσέγγιση.
Επιπλέον, αναλύεται πώς αυτή η τάση μπορεί να επηρεάσει τη δημοκρατική συνείδηση, καθώς η κριτική σκέψη είναι απαραίτητη για την κατανόηση πολύπλοκων κοινωνικών, πολιτικών και πολιτισμικών ζητημάτων. Η εισήγηση προτείνει στρατηγικές για την επαναφορά της κριτικής σκέψης ως κεντρικού στοιχείου της εκπαιδευτικής διαδικασίας, μέσα από την ορθολογική χρήση της ΤΝ και τη διαμόρφωση παιδαγωγικών προσεγγίσεων που προωθούν τη διάδραση, την αναλυτική σκέψη και τη συμμετοχική μάθηση. Στόχος της παρούσας μελέτης είναι να προωθήσει τον διάλογο για τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης μεταξύ εκπαίδευσης και ΤΝ, ενισχύοντας την ανάγκη για εκπαιδευτικά συστήματα που καλλιεργούν ενεργούς πολίτες με δημοκρατική συνείδηση, ικανούς να αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις μιας ταχέως εξελισσόμενης τεχνολογικής κοινωνίας.
Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών
Διεύθυνση: Έβανς 83-85 (Γραφείο Α11), Τ.Κ. 71201, Ηράκλειο Κρήτης
Email: info@iake.gr

Αναίτια καισαρική τομή: μία από τις συχνότερες μορφές μαιευτικής βίας .Η Ελλάδα βρίσκεται στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως, με το 67% των μωρών να έρχονται στον κόσμο με καισαρική,!

 

Γεννήσεις στην Ελλάδα / 7 στα 10 παιδιά έρχονται στον κόσμο με καισαρική-Πώς επηρεάζεται το Δημογραφικό

 Αυγή Newsroom

ΒΑΡΔΟΥΛΑΚΗΣ ΒΑΓ. /ΑΠΕ

Η Ελλάδα βρίσκεται στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως, με 67% των μωρών να έρχονται στον κόσμο με καισαρική, ενώ στις ευρωπαϊκές χώρες τα ποσοστά είναι έως 30%

«Η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως στα ποσοστά καισαρικών τομών, καθώς το 67% των γεννήσεων, δηλαδή περίπου επτά στα δέκα παιδιά, έρχονται στον κόσμο με καισαρική, όταν στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τα αντίστοιχα ποσοστά κυμαίνονται μεταξύ 15% και 30%. Σε ορισμένα επαρχιακά νοσοκομεία, μάλιστα, δεδομένα του 2023 καταγράφουν ποσοστά που φθάνουν ακόμη και το 84%». Τα στοιχεία παρουσίασε, στο Πρακτορείο FM και στην εκπομπή της Τάνιας Μαντουβάλου «104,9 Μυστικά Υγείας», η πρόεδρος του Παρατηρητηρίου Μαιευτικής Βίας Ελλάδος, υποψήφια διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, και αντιπρόεδρος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Συλλόγου Μαιών Πατρών, Κωνσταντίνα Νούσια. Επικαλούμενη επιστημονικές μελέτες δήλωσε ότι τα παιδιά που γεννιούνται με καισαρική έχουν αυξημένες πιθανότητες εμφάνισης αλλεργιών και άσθματος. Το Παρατηρητήριο Μαιευτικής Βίας Ελλάδος, σύμφωνα με την κ. Νούσια είναι το ένατο αδελφό Παρατηρητήριο παγκοσμίως και μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας InterOVO. «Δημιουργήθηκε με σκοπό να καταγράφει και να αναδεικνύει περιστατικά μαιευτικής βίας στους χώρους παροχής μαιευτικής φροντίδας, να συγκεντρώνει μαρτυρίες γυναικών και να προωθεί αλλαγές στις πρακτικές που εφαρμόζονται κατά την εγκυμοσύνη, τον τοκετό και τη λοχεία».

Η αναίτια καισαρική μία από τις συχνότερες μορφές μαιευτικής βίας

Η ίδια υποστήριξε ότι η αναίτια καισαρική τομή αποτελεί μία από τις συχνότερες μορφές μαιευτικής βίας που καταγράφει το Παρατηρητήριο, ενώ εξήγησε ότι, όταν η καισαρική δεν είναι ιατρικά αναγκαία, συνδέεται με μεγαλύτερη χρονικά ανάρρωση της μητέρας. «Η μαιευτική βία μπορεί να είναι λεκτική, ψυχολογική ή σωματική και εκδηλώνεται μέσα από πρακτικές, όπως η διενέργεια ιατρικών πράξεων χωρίς ενημερωμένη συναίνεση, η ελλιπής ενημέρωση της εγκύου, οι επαναλαμβανόμενες κολπικές εξετάσεις χωρίς ένδειξη, αλλά και ο χειρισμός Christeller, δηλαδή η έντονη πίεση στην κοιλιά της επιτόκου κατά την έξοδο του εμβρύου. Σύμφωνα με διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες κατά τον φυσιολογικό τοκετό η πρόοδος του τραχήλου θα πρέπει να ελέγχεται περίπου ανά τέσσερις ώρες, ενώ στην πράξη στην Ελλάδα οι εξετάσεις γίνονται πολλές φορές πολύ συχνότερα. Ο χειρισμός Christeller έχει εγκαταλειφθεί σε πολλές χώρες, καθώς θεωρείται επικίνδυνος τόσο για τη μητέρα όσο και για το έμβρυο». Η πρόεδρος του Παρατηρητηρίου Μαιευτικής Βίας Ελλάδος αποκάλυψε ότι έχει βιώσει όλα τα είδη μαιευτικής βίας κατά τους δικούς της τοκετούς, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι δεν επιθυμεί να προβάλλεται η προσωπική της εμπειρία, αλλά να αναδειχθεί το ίδιο το φαινόμενο. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ψυχολογικής βίας ανέφερε την άσκηση πίεσης προς τις επιτόκους ότι το παιδί τους κινδυνεύει εάν δεν υποβληθούν άμεσα σε καισαρική τομή, ακόμη και όταν, όπως υποστήριξε, δεν υπάρχει πραγματική ιατρική ένδειξη. «Θα πεθάνει το μωρό σου αν δεν κάνουμε καισαρική τώρα, μου είχαν πει. Βέβαια δεν έκανα καισαρική και το μωρό μου δεν έπαθε τίποτα. Γιατί ήμουν μαία και έβλεπα ότι ήταν πάρα πολύ καλά οι καρδιακοί ρυθμοί του. Βίωνα μια δύναμη μέσα μου ότι μπορώ να τα καταφέρω. Και όλο αυτό βοήθησε στο να παραμείνω στην αίθουσα τοκετών και όχι να μεταφερθώ στο χειρουργείο. Αν όμως δεν ήμουν μαία, 100% θα με είχαν οδηγήσει με αυτή τη μορφή ψυχολογικής βίας, σε ένα αναίτιο χειρουργείο».

Ο φυσιολογικός τοκετός συμβάλλει στην καλύτερη ανάπτυξη του ανοσοποιητικού συστήματος του νεογνού

Αναφερόμενη στις αιτίες των υψηλών ποσοστών καισαρικών στη χώρα, η κ. Νούσια εκτίμησε ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να λειτουργεί με έντονα ιατροκεντρικό μοντέλο, σε αντίθεση με άλλα ευρωπαϊκά συστήματα, όπου οι μαίες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαχείριση των φυσιολογικών κυήσεων και των φυσιολογικών τοκετών. Η πρόεδρος του Παρατηρητηρίου υποστήριξε ακόμη ότι ο φυσιολογικός τοκετός συνοδεύεται από ταχύτερη ανάρρωση της μητέρας και ευνοεί τη μεταφορά του μικροβιώματος στο νεογνό, γεγονός που, όπως είπε, συμβάλλει στην καλύτερη ανάπτυξη του ανοσοποιητικού του συστήματος. Κλείνοντας, απηύθυνε έκκληση στις εγκύους να ενημερώνονται επαρκώς πριν από τον τοκετό, να καταρτίζουν σχέδιο τοκετού, να ζητούν ενημερωμένη συναίνεση για κάθε ιατρική πράξη και να γνωρίζουν ότι, υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις, ακόμη και μετά από μία καισαρική τομή μπορεί να είναι εφικτός ένας φυσιολογικός τοκετός σε επόμενη κύηση.

«Η μαιευτική βία επηρεάζει και το δημογραφικό»

Η κ. Νούσια στάθηκε ιδιαίτερα και στις μακροπρόθεσμες ψυχολογικές συνέπειες που μπορεί να έχει μια αρνητική εμπειρία τοκετού. «Πολλές γυναίκες που έχουν βιώσει μαιευτική βία εμφανίζουν δευτεροπαθή τοκοφοβία, δηλαδή έντονο φόβο να ξαναμείνουν έγκυες και να γεννήσουν μετά από μια τραυματική εμπειρία τοκετού. Στο Παρατηρητήριο καταγράφονται μαρτυρίες γυναικών που δηλώνουν ότι δεν επιθυμούν να αποκτήσουν δεύτερο παιδί επειδή έχουν τρομοκρατηθεί από όσα βίωσαν κατά τον πρώτο τοκετό τους». Κλείνοντας η πρόεδρος του Παρατηρητηρίου υποστήριξε ότι η μαιευτική βία δεν επηρεάζει μόνο τη σωματική και ψυχική υγεία της μητέρας, αλλά μπορεί να έχει και ευρύτερες κοινωνικές προεκτάσεις, εκτιμώντας ότι σε μια χώρα που αντιμετωπίζει έντονο δημογραφικό πρόβλημα, ο φόβος μιας νέας εγκυμοσύνης μετά από μια τραυματική εμπειρία τοκετού αποτελεί έναν ακόμη παράγοντα που μπορεί να αποτρέπει ορισμένες γυναίκες από το να αποκτήσουν περισσότερα παιδιά.

ΒΙΒΑ, ΡΕΝΑ!

 

«Έχουμε κοινή ιδεολογία με την ΕΛΑΣ; Όχι!

Εμείς εκφράζουμε την "καθαρή" , την "ανόθευτη" Αριστερά του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Συμφωνούμε σε όλα; Όχι!

Έχουμε κοινά σημεία προγράμματος; Αναμένουμε τις θέσεις τους.

Μπορούμε να ταυτιστούμε; Όχι.

Μπορούμε να συμπορευτούμε; Ναι! Όπως και με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και ενώ έχουμε μονομέτωπο κατά της δεξιάς».

ΒΙΒΑ, ΡΕΝΑ! 

Δεν έχουν κοινή ιδεολογία με την ΕΛΑΣ, μας λέει η Δούρου, γιατί , όπως υπονοεί, η ΕΛΑΣ εκφράζει τη "βρόμικη",τη "νοθευμένη" Αριστερά!

Από πού το συμπεραίνει αυτό η Ρένα μας, δε μας το λέει , αφού , όπως ομολογεί, περιμένει να δει το πρόγραμμα του νέου κόμματος , για να δει πού συγκλίνουν και πού αποκλίνουν τα δύο κόμματα;

Παρ΄όλα αυτά , ευελπιστεί σε μία συμπόρευση με την ΕΛΑΣ,της μπρουτάλ Αριστεράς, όπως γενικώς και αορίστως διατείνεται και με τις άλλες «Αριστερές» του  τόπου. Ποιες είναι αυτές, παρακαλώ; Η Αριστερά του σταλινικού  ΚΚΕ; Η  Αριστερά του "Λέγε με Γιάνη"; Η  Αριστερά της ανύπαρκτης πλέον Νέας Αριστεράς;

"Ωόν τίλλεις" (μαδάς το αβγό), έλεγαν οι αρχαίοι σε όποιον πίστευαν ότι ματαιοπονεί ασχολούμενος με χαμένες υποθέσεις.Το ίδιο λέμε  και σήμερα με τη λαϊκή ρήση"Πιάσ' το αυγό και κούρεφ' το" για όσους επιχειρούν  να σώσουν χαμένες υποθέσεις.

Η Ρένα , φυσικά και γνωρίζει καλά την παροιμία αυτή, αλλά δεν την νοιάζει , αφού κατάφερε , έστω μέσω μια εκλογικής παρωδίας οχτώ (8!) βουλευτών να γίνει  για λίγους μήνες "Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη". 

Από χθες ζει το όνειρό της , ένα όνειρο με μελλοντικούς εκλογικούς θριάμβους  ενός νεκρού κόμματος, που ισχυρίζεται ότι έχει σφυγμό και μπορεί να συγκινήσει τους Συριζαίους που εγκατέλειψαν μαζικά το σαπιοκάραβο του ΣΥΡΙΖΑ και οποίοι , απ΄ότι φαίνεται, ετοιμάζονται  στείλουν στη Βουλή το νεότευκτο καράβι του ΕΛΑΣ, χωρίς τα βαρίδια  που το  τράβηξαν στον πάτο.

Ας μην την ξυπνήσουμε . Αφήστε την να ονειρεύεται. Δεν ενοχλεί κανένα...

 

Όταν ο Ξενόπουλος συνάντησε τον Καβάφη το Καλοκαίρι του 1903:«Δεν είναι ολωσδιόλου ακίνδυνο πράγμα, πιστέψτε με, να θαυμάζετε ένα ποιητή που ονομάζεται Καβάφης και είναι Αλεξανδρινός»

Γρηγόριος Ξενόπουλος
«Ένας Ποιητής» - Άρθρο γραμμένο στο Περιοδικό Παναθήναια (Νοέμβριος του 1903), μετά τη γνωριμία του πεζογράφου με τον άγνωστο έως τότε στο ελληνικό κοινό Κωνσταντίνο Καβάφη.Το κείμενο διαπνέεται από θαυμασμό για τον αλεξανδρινό παρά την πενιχρή ποιηική παραγωγή του 

---

«Είναι πολύς καιρός, δέκα ίσως και δώδεκα χρόνια, αφότου εδιάβασα εις κάποιον Ημερολόγιον το πρώτον του ποίημα. Επεγράφετο «Ταραντίνοι». Μία σύντομος, ταχυτάτη εικών λαού διασκεδάζοντος υπό την απειλήν των τυράννων του, και τίποτε άλλο. Το ποίημα δεν ήτο βέβαια έξοχον αλλά πρέπει να είχε κάτι το ξεχωριστόν και το ασυνείθιστον, διότι το όνομα που είδα από κάτω, το νέον και όλως διόλου άγνωστον -Κωνσταντίνος Π. Καβάφης- μου εκαρφώθη από τότε. Και από τότε αγαπούσα να διαβάζω ό,τι απαντούσα με αυτό το όνομα, ποιήματα πάντοτε, πολύ αραιά, πολύ σύντομα, μια φορά το χρόνο, από δέκα είκοσι στίχους, πότε εις το «Άστυ», πότε εις το «Ημερολόγιον» Σκόκου, πότε εις τον «Αιγυπτιακόν Λωτόν», και μία φοράν εις τα «Παναθήναια».
Τα χρόνια περνούσαν, και καθένα κάτι επρόσθετεν εις την μικράν αυτήν και σκόρπιαν συλλογήν· αλλά συγχρόνως κάτι επρόσθετε και μέσα μου. Σιγά-σιγά η προσοχή μου μετεβλήθη εις εκτίμησιν· κι' έξαφνα, μίαν ημέραν, παρετήρησα μ' έκπληξιν, με φόβον, ότι η εκτίμησις είχε φθάση τα επικίνδυνα όρια του θαυμασμού. Διότι δεν είναι ολωσδιόλου ακίνδυνον πράγμα, πιστεύσατέ με, να θαυμάζετε ένα ποιητήν που ονομάζεται Καβάφης, και είναι Αλεξανδρινός, και δεν έγραψεν έως τώρα παρά δώδεκα, το πολύ δεκαπέντε ποιήματα, -και αυτά χωρίς ποτέ να μαζευτούν και να τυπωθούν σε γιαπωνέζικο χαρτί,- και που ποτέ δεν εγράφη άρθρον δι' αυτόν εις εφημερίδα, και που ποτέ δεν εφάνη τόνομά του αλλού, παρά μετρημένες φορές κάτω από τους ολίγους στίχους του.
Ό,τι με ανησυχεί προπάντων εις αυτήν την περίστασιν, είναι η ισχνότης του χαρτοφυλακίου. Ηξεύρω καλά, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θαμβώνονται από το ποσόν, και πολύ δυσκολεύονται να παραδεχθούν ότι μέσα σ' ένα γυάλινο μπουκαλάκι εγκλείεται κάποτε ολόκληρος ροδόκηπος. Αλλά το αίσθημα δεν τους ερωτά αυτούς. Και σας είπα εις ποίον σημείον ευρίσκετο το ιδικόν μου αίσθημα, το μυστικόν, όταν έλαβα την εξαφνικήν ευχαρίστησιν να γνωρίσω και προσωπικώς τον κ. Κωνστ. Π. Καβάφην, επισκεπτόμενον τας Αθήνας μας, δια πρώτην φοράν νομίζω, προ δύο ετών.
Είναι νέος, αλλ' όχι εις την πρώτην νεότητα.

  Βαθειά μελαχροινός ως γηγενής της Αιγύπτου, με μαύρον μουστακάκι, με γυαλιά μύωπος, με περιβολήν αλεξανδρινού κομψευομένου, αγγλίζουσαν ελαφρότατα, και με φυσιογνωμίαν συμπαθή, η οποία όμως εκ πρώτης όψεως δεν λέγει πολλά πράγματα. Υπό το εξωτερικόν εμπόρου, γλωσσομαθούς κ' ευγενεστάτου και κοσμικού, κρύπτεται επιμελώς ο φιλόσοφος και ο ποιητής. Η ομιλία του η ζωηρά, η σχεδόν στομφώδης και υπερβολική, και οι τρόποι του οι πάρα πολύ αβροί, και όλες εκείνες οι ευγένειές του και οι τσιριμόνιες, εκπλήττουν κάπως έναν Αθηναίον, συνειθισμένον με την σεμνήν απλότητα και την δειλήν αφέλειαν και την αγαθήν αδεξιότητα των λογίων μας. [............]

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Ξενόπουλου για τον Καβάφη εδώ: http://cavafis.compupress.gr/xenop.htm

Φωτογραφια του Καβαφη - Onassis Cavafy Archive

Cavafy Onassis

https://cavafy.onassis.org › object

Αχρονολόγητο φωτογραφικό πορτρέτο του Καβάφη με πανωφόρι και κασκόλ. Η φωτογραφία έχει ληφθεί στο εργαστήριο του γλύπτη Μιχάλη Τόμπρου στην Αθήνα το 1932. Ο ...

Δεν υπάρχουν: LiFO ‎Twitter

Ο Καβάφης στην Αθήνα!

Facebook

https://www.facebook.com › groups › posts

29 Απρ 2026 — Ο Καβάφης επιστρέφει στην Αθήνα. Σε συνεργασία με το @onassis.foundation, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου αποκτά ένα νέο τοπόσημο: το γλυπτό παγκάκι ...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

LiFO

Ηχητικά Άρθρα / Ντάνιελ Μέντελσον: «Το μεγάλο θέμα του Καβάφη είναι ο χρόνος» · Σαν Σήμερα / 

Η ιδιαίτερη, «περίπλοκη και κάπως αμφιλεγόμενη» σχέση του Καβάφη με τηνΑθήνα

*******************

 Ένα βιβλίο εμπνευσμένο από εκείνη τη συνάντηση, που μόλις κυκλοφόρησε 

 

 

Το καλοκαίρι που ο Καβάφης συνάντησε τον Ξενόπουλο 

Εμυ Ντούρου

 

documentonews.gr

4–5 λεπτά

---

Ο Κ.Π. Καβάφης ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1901. Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, που διήρκεσε από τις 13 Ιουνίου έως τις 5 Αυγούστου, ο 38άχρονος ποιητής σημείωνε καθημερινά στα αγγλικά τις εντυπώσεις του στο ημερολόγιό του. Πρόκειται για ένα ημερολόγιο συμβάντων και όχι εντυπώσεων ή ιδεών, όπως διευκρινίζει από την πρώτη πρόταση. Η καταγραφή αυτή κυκλοφόρησε πριν από δύο χρόνια σε ένα ευσύνοπτο βιβλίο με τίτλο «Το πρώτο μου ταξίδι στην Ελλάδα» (εκδ. Πατάκη, μτφρ. Χ. Βλαβιανός). Ο Καβάφης ξεκινά από την Αλεξάνδρεια με τον αδερφό του Αλέξανδρο με το ατμόπλοιο «El Kahira». Αναγκάζονται να αποβιβαστούν στη Δήλο, όπου περνούν δύο μέρες σε καραντίνα προς αποφυγή μετάδοσης της επιδημίας πανώλης που θερίζει εκείνη την εποχή. Έπειτα από αυτή την ταλαιπωρία, που γίνεται μεγαλύτερη λόγω ζέστης, φτάνουν στον Πειραιά.

«Η είσοδος στο λιμάνι είναι υπέροχη. Ο ίδιος ο Πειραιάς είναι μια πολύ όμορφη μικρή πόλη. Ανεβήκαμε με αυτοκίνητο στην Αθήνα, διαδρομή που διαρκεί 3/4 της ώρας. Ωραίο θέαμα. Οι μενεξεδένιοι λόφοι στο βάθος είναι μαγευτικοί» γράφει ο Καβάφης. Χωρίς να χάνει χρόνο βγαίνει στους δρόμους της Αθήνας, την οποία βρίσκει πολύ όμορφη. Περιγράφει την κίνηση στους δρόμους, κάνει λόγο για τον φριχτό ήλιο στο σημείο μεταξύ Ζαππείου και Λυσικράτους, επισκέπτεται την Καπνικαρέα, της Αγία Ειρήνη και τους Αγίους Θεοδώρους στο κέντρο της πόλης, παρακολουθεί τη θεία λειτουργία στη Μητρόπολη, τον εντυπωσιάζει η προτομή του Αντίνοου στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Καταγράφει ακόμη και τις θερμοκρασίες που επικρατούν εκείνες τις μέρες – στις 7.30 το πρωί το θερμόμετρο δείχνει 25 βαθμούς Κελσίου, ενώ πεντέμισι ώρες μετά έχει ανέβει στους 26,6.

Μεταξύ των περιπάτων στο κέντρο, το Φάληρο και στην Κηφισιά επισκέπτεται μαζί με τον αδερφό του την Ακρόπολη. «Είδα τον Παρθενώνα, το Ερέχθειο, τα Προπύλαια, τη θέα των Αθηνών από την Ακρόπολη, το Μουσείο της Ακρόπολης. Θεσπέσια, θεσπέσια!». Μόνο μειονέκτημα βρίσκει την έλλειψη σκιάς στους δρόμους, λόγω του πλάτους και του χαμηλού ύψους των σπιτιών, και όπως σημειώνει: «Είναι αδύνατον να κυκλοφορεί κανείς πεζή κάτω από τον δυνατό ήλιο του Ιουνίου μεταξύ 10 π.μ. και, φαντάζομαι, 5 μ.μ.».

Κατεβαίνει στο Φάληρο με στόχο να μείνουν με τον αδερφό του στο ξενοδοχείο Κεχαγιά. Τελικά δεν τους αρέσει και κλείνουν δωμάτιο στο κόσμημα της περιοχής, το Μεγάλο Ξενοδοχείο του Φαλήρου (Grand Hôtel de Phalère) που χτίστηκε το 1869. Δεκαπέντε δραχμές το άτομο είναι το κόστος χωρίς να συμπεριλαμβάνεται το κρασί – πολύ ακριβά όπως σημειώνει. Βέβαια, είναι ένα ξενοδοχείο στο οποίο δειπνούν υψηλά πρόσωπα, μεταξύ των οποίων οι Σκουζέ και οι Μελά, των γνωστών πολιτικών οικογενειών.
Στην Αθήνα συναντά τον συγγραφέα και δημοσιογράφο Γεώργιο Τσοκόπουλο, ο οποίος του λέει ότι θεωρείται μεγάλη επιτυχία «ο συγγραφέας να κατορθώσει να εκδώσει το βιβλίο του χωρίς να κερδίσει, αλλά ούτε και να χάσει χρήματα». Ωστόσο, ιδιαίτερα σημαντική είναι η γνωριμία του με τον Γρηγόριο Ξενόπουλο, ο οποίος θα πιστέψει πολύ στο έργο του και θα συμβάλλει αποφασιστικά στη διάδοσή του. «Επισκέφτηκα τον Ξενόπουλο, στην οδό Πατησίων 11. Εκεί είναι το σπίτι του αλλά και τα γραφεία της Διάπλασης των Παίδων, της οποίας είναι εκδότης. Με υποδέχτηκε με τον πλέον εγκάρδιο τρόπο, εγκωμίασε την ποίησή μου και μου έδωσε ένα αντίτυπο του τελευταίου του έργου. Έμεινα πάνω από μια ώρα. Ο Ξενόπουλος μιλά ωραία και φαίνεται ειλικρινής και καλός άνθρωπος», γράφει ο Καβάφης.

Ο Ξενόπουλος είναι εκείνος που συστήνει τον Καβάφη στο ευρύ αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας μέσα από το δοκίμιο «Ένας ποιητής» που δημοσιεύεται στα «Παναθήναια» το 1903. Γράφει ο Ξενόπουλος: «Είναι πολύς καιρός, δέκα ίσως και δώδεκα χρόνια, αφότου εδιάβασα εις κάποιον Ημερολόγιον το πρώτον του ποίημα. Επεγράφετο “Ταραντίνοι”. Μία σύντομος, ταχυτάτη εικών λαού διασκεδάζοντος υπό την απειλήν των τυράννων του, και τίποτε άλλο. Το ποίημα δεν ήτο βέβαια έξοχον αλλά πρέπει να είχε κάτι το ξεχωριστόν και το ασυνείθιστον, διότι το όνομα που είδα από κάτω, το νέον και όλως διόλου άγνωστον -Κωνσταντίνος Π. Καβάφης- μου εκαρφώθη από τότε».

Θα βρείτε ολόκληρο το δοκίμιο στο link http://cavafis.compupress.gr/xenop.htm

ΟΙ 10 ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΝΕΟΙ ΥΠΕΡΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΚΑΤΩ ΤΩΝ 35 ΕΤΩΝ

Η τελευταία έκδοση της Art Basel στη Βασιλεία επιβεβαίωσε αυτό που πολλοί συλλέκτες, επιμελητές και γκαλερί έχουν ήδη διαισθανθεί: μια νέα γενιά καλλιτεχνών κάτω των 35 ετών διαμορφώνει ραγδαία το μέλλον της σύγχρονης τέχνης. Σε όλη την έκθεση, αυτά τα αναδυόμενα ταλέντα ξεχώρισαν για τις φιλόδοξες παρουσιάσεις τους, τα έργα μουσειακής ποιότητας και την αυξανόμενη δυναμική της αγοράς, προσελκύοντας έντονο ενδιαφέρον τόσο από ιδρύματα όσο και από συλλέκτες.

Δουλεύοντας σε τομείς όπως η ζωγραφική, η γλυπτική και οι διεπιστημονικές πρακτικές, αυτοί οι καλλιτέχνες επαναπροσδιορίζουν τη σύγχρονη οπτική κουλτούρα μέσα από βαθιά προσωπικές αφηγήσεις, καινοτόμες τεχνικές και τολμηρά καλλιτεχνικά οράματα. Ενώ ο καθένας φέρνει μια ξεχωριστή οπτική, μοιράζονται μια αξιοσημείωτη ικανότητα να αποτυπώνουν την πολυπλοκότητα της εποχής μας—και οι καριέρες τους μόλις ξεκινούν.

Από εντυπωσιακές παρουσιάσεις μέχρι αυξανόμενη διεθνή αναγνώριση, αυτοί είναι οι 10 ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΤΩ ΤΩΝ 35 που άφησαν την πιο δυνατή εντύπωση στη φετινή Art Basel στη Βασιλεία και αξίζει να τους παρακολουθήσετε.

Ας εμβαθύνουμε.

1. Έμμα Γουέμπστερ

Η Έμμα Γουέμπστερ δημιουργεί καθηλωτικά, ψηφιακά κατασκευασμένα τοπία που θολώνουν τα όρια μεταξύ του εικονικού και του φυσικού κόσμου. Οι φωτεινοί πίνακές της εξετάζουν την αντίληψη, την περιβαλλοντική αλλαγή και τους ολοένα και πιο διαμεσολαβημένους τρόπους με τους οποίους βιώνουμε τη φύση.

2. Λισέλορ Πέρεζ

Η Liselor Perez ζωγραφίζει προσωπικές, παραστατικές σκηνές εμπνευσμένες από τη μνήμη, τη μετανάστευση και την καθημερινή ζωή. Τα πλούσια υφασμένα έργα της τιμά την κοινότητα, την ανθεκτικότητα και τις συναισθηματικές συνδέσεις που διαμορφώνουν την προσωπική ταυτότητα.

3. Αλί Εγιάλ

Οι πολυεπίπεδες ζωγραφιές του Ali Eyal συνδυάζουν την αυτοβιογραφία, τον συμβολισμό και την ονειρική απεικόνιση για να εξερευνήσουν θέματα εκτοπισμού, σύγκρουσης και αίσθησης του ανήκειν. Η ποιητική οπτική του γλώσσα αντανακλά τόσο την προσωπική ιστορία όσο και ευρύτερες πολιτισμικές αφηγήσεις.

4. Τζορτζ Ρούι

Οι ενεργητικές, ρευστές συνθέσεις του George Rouy ωθούν το ανθρώπινο σώμα σε καταστάσεις μεταμόρφωσης και κίνησης. Οι εκφραστικοί πίνακές του εξερευνούν την επιθυμία, την ευαλωτότητα και την αστάθεια της ταυτότητας μέσα από παραμορφωμένες αλλά βαθιά συναισθηματικές φιγούρες.

5. Γούντι ντε Οθέλλο

Ο Γούντι ντε Οθέλλο επαναπροσδιορίζει τα καθημερινά οικιακά αντικείμενα ως εκφραστικά κεραμικά και χάλκινα γλυπτά εμποτισμένα με προσωπικότητα και συναίσθημα. Το έργο του μεταμορφώνει το οικείο σε ισχυρές αντανακλάσεις πάνω στη μνήμη, την οικογενειακή ζωή και την εμπειρία των μαύρων.

6. Άλμα Φελντχάντλερ

Η Άλμα Φελντχάντλερ δημιουργεί συναισθηματικά φορτισμένους ζωγραφικούς πίνακες που εξισορροπούν τον ρεαλισμό με την αφαίρεση. Μέσα από πολυεπίπεδες συνθέσεις και προσωπικά θέματα, το έργο της διερευνά τις σχέσεις, την ευαλωτότητα και την ψυχολογική πολυπλοκότητα της σύγχρονης ζωής.

7. Πολ Ταμπουρέ

Οι παραισθησιογόνοι πίνακες και γλυπτά του Pol Taburet συνδυάζουν την αφροκαραϊβική μυθολογία, την πνευματικότητα και τη σύγχρονη οπτική κουλτούρα. Οι στοιχειωτικές φιγούρες του κατοικούν σε σουρεαλιστικούς χώρους που εξερευνούν τη μεταμόρφωση, την τελετουργία και την ταυτότητα με εντυπωσιακή ένταση.

8. Κριστίν Σάφα

Η Christine Safa ζωγραφίζει ήσυχα, ατμοσφαιρικά τοπία και εσωτερικούς χώρους που προκαλούν μνήμη, μοναξιά και αίσθηση του ανήκειν. Αντλώντας έμπνευση από τον Λίβανο και τη Μεσόγειο, οι φωτεινές συνθέσεις της προσφέρουν στοχασμούς πάνω στον τόπο, το φως και τη συναισθηματική παρουσία.

9. Χένρι Κούρτσοντ

Ο Henry Curchod δημιουργεί ζωντανούς, παραστατικούς πίνακες που συνδυάζουν την καθημερινή παρατήρηση με την παιχνιδιάρικη αφαίρεση. Η τολμηρή χρήση του χρώματος και οι ενεργητικές συνθέσεις του εξερευνούν την ανθρώπινη αλληλεπίδραση, την αντίληψη και τον ρυθμό της σύγχρονης ζωής.

10. Τζέιμι Γουέλς

Οι εκφραστικοί πίνακες του Jamie Welsh συνδυάζουν την παραστατική τέχνη με την αφαίρεση, συνδυάζοντας χειρονομιακά σημάδια και έντονα χρώματα για να εξερευνήσουν τη μνήμη, το συναίσθημα και τη μεταβαλλόμενη φύση της ταυτότητας. Τα δυναμικά του έργα εξισορροπούν τον αυθορμητισμό με το ψυχολογικό βάθος, καθιστώντας τον έναν από τους πιο συναρπαστικούς ανερχόμενους ζωγράφους της γενιάς του.





Table of contents: 
00:00:00  —   Emma Webster 
00:01:53  —   Liselor Perez 
00:03:50   —  Ali Eyal
00:05:15   —  George Ruoy
00:06:46   —  Woody de Othello
00:08:31   —  Alma Feldhandler
00:09:54  —   Pol Taburet
00:11:44  —   Christine Safa
00:13:53   —  Henry Curchod
00:14:49   —  Jamie Welsh

 

Πέντε (5) λογοτεχνικά βιβλία... μετά μουσικής

 

5 βιβλία μετά μουσικής ή Λογοτεχνία που ροκάρει

Θανάσης Μήνας

ο αναγνώστης/oanagnostis.gr

14–17 λεπτά

---

Επιλέξαμε πέντε βιβλία μεταφρασμένης λογοτεχνίας από την πρόσφατη παραγωγή, στα οποία οι συγγραφείς χρησιμοποιούν τη μουσική στην αφήγησή τους (τη ροκ μουσική κυρίως) και το κάνουν με επιτυχία. Στα έργα αυτά η χρήση της μουσικής δεν γίνεται μόνο για εφέ ή για τη δημιουργία ατμόσφαιρας. Αντιθέτως, γίνεται με μεγάλη ακρίβεια ή έχει οργανικό ρόλο στην αφήγηση. Προσφέρει ενίοτε κλειδιά για την εξέλιξη της πλοκής. Οι μουσικές επιλογές των ηρώων δικαιολογούνται από τις κοινωνικές ή άλλες καταβολές τους∙ λειτουργούν συνδετικά ή αποδομητικά στο πεδίο των σχέσεων∙ υποβαστάζουν εν τέλει το οικοδόμημα των χαρακτήρων.

Holly Brickley, Κρυφά διαμάντια

μτφρ. Μυρσίνη Γκανά

εκδ. Μεταίχμιο, 2025

σελ. 444

Toν Απρίλιο του 1967, το (γραμμένο από τον Cat Stevens!) “The First Cut Is the Deepest” έγινε μια από τις μεγαλύτερες soul επιτυχίες των 60’ς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ερμηνεύτριά του ήταν η Αφροαμερικανίδα P.P. Alrnold, πρώην ερμηνεύτρια των gospel και μέλος της χορωδίας που συνόδευε στις τουρνέ τους Ike & Tina Turner. Η Arnold ρίζωσε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου έκανε σπουδαία καριέρα, συνεργάστηκε με πολυάριθμους μουσικούς και αργότερα έγινε σύντροφος του Paul Weller. Η «πρώτη αμυχή» στην αφήγηση της μεγαλύτερης επιτυχίας της P.P. Arnold αφορά την οποιαδήποτε εμπειρία, συνήθως νεανική, που σε σημαδεύει ανεξίτηλα. Τον πρώτο έρωτα, την πρώτη φορά που πήγες στο γήπεδο, την πρώτη ακρόαση ενός συγκεκριμένου τραγουδιού…

Σε μια τέτοια εμπειρία αντιστοιχούν τα Κρυφά διαμάντια (Deep cuts στο πρωτότυπο) στον τίτλο του πρώτου μυθιστορήματος της Holly Brickley. Στο ξεκίνημα του βιβλίου, η κεντρική ηρωίδα, η Πέρσι ορίζει ως «deep cuts» τα τραγούδια που σε συγκινούν μέχρι το κόκκαλο και καρφώνονται στη μνήμη.

Φθινόπωρο του 2000. Ο Τζο Μόροου και η Πέρσι Μαρκς γνωρίζονται στο κολέγιο και συνδέονται χάρη στην κοινή τους αγάπη για τη μουσική. Ο Τζο είναι ένας επίδοξος μουσικός και φιλοδοξεί να ακολουθήσει πετυχημένη καριέρα με το συγκρότημά του. Η Πέρσι δεν διαθέτει ανάλογο ταλέντο, όμως το αναπληρώνει με τις γνώσεις της γύρω από τη μουσική, με το ένστικτο και την ικανότητά της να αντιμετωπίζει κριτικά τη μουσική. Όταν ο Τζο, για παράδειγμα, γράφει ένα άτονο τραγούδι, η Πέρσι τον βοηθάει να το βελτιώσει και να το αναδείξει. Οι προτάσεις της, όπως φαίνεται, κάνουν τα τραγούδια καλύτερα με μια μόνο τεκτονική μετατόπιση.

Είναι απόλαυση να διαβάζει κανείς, ειδικά ένας μουσικόφιλος, τις σκηνές όπου η Πέρσι και ο Τζο γίνονται φίλοι μέσω των μουσικών τους προτιμήσεων. Η συγγραφέας αποτυπώνει τόσο καλά την ευφορία που συνοδεύει το να μοιράζεσαι το πάθος για τη μουσική. Μας δίνει επίσης γενναιόδωρα δείγματα της διαδικασίας της δημιουργίας της μουσικής πίσω από τα παρασκήνια,

Η Πέρσι είναι ένα πολύπλευρο άτομο: τη βλέπουμε να ασχολείται με τη μουσική δημοσιογραφία, τη βλέπουμε να τεντώνει το σχοινί του μουσικοκριτικού με τα έξυπνα σχόλιά της, ως συνεργάτιδα με οξυδερκείς ιδέες που «ενισχύουν» τα τραγούδια, ανάμεσα σε μια σειρά από άλλους επαγγελματικούς ρόλους που δεν υπάρχουν πια. Αλλά το πιο σημαντικό, ήταν εξαιρετικά φιλόδοξη στο να αξιοποιήσει τις μουσικές της ευαισθησίες, ακόμα κι αν δεν μπορούσε να είναι αυτή που θα ερμήνευε. Η μουσική ήταν η μόνη αληθινή της αγάπη, η διαφυγή της, ο ασφαλής χώρος της.

Με πηγή έμπνευσης το High Fidelity του Nick Hornby, τα Κρυφά διαμάντια είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό ερωτικό γράμμα στη μουσική σκηνή των αρχών της δεκαετίας του 2000. Αφορά τόσο τα τραγούδια και την παραγωγή όσο και τις υποκουλτούρες που γέννησε αυτή η μουσική, τις εμμονές και τις εμπειρίες ενηλικίωσης όσων βρήκαν παρηγοριά στη μουσική ενώ ζούσαν γεγονότα που άλλαξαν τον κόσμο. Οι προσεκτικές αναφορές στο soundtrack του βιβλίου φανερώνουν μια βαθιά γνώση της ροκ δισκογραφίας: διαφορετικά είδη και στυλ, από το “Strangers” των Kinks και το “What Makes You Think You’re the One” των Fleetwood Mac μέχρι το “Fight the Power” των Public Enemy και το “Someone Great” των LCD Soundsystem. Εκτός από πιο γνωστούς καλλιτέχνες, αναφέρονται επίσης μερικά σπουδαία underground συγκροτήματα όπως οι Yo La Tengo, οι Neutral Milk Hotel και οι Modest Mouse.

Michèle Pedinielli, Πίσω από τα σκυλιά

μτφρ. Γιάννης Καυκιάς,

Εκδόσεις Πόλις, 2026

σελ. 280

Έχει κάτι το…παλαιοροκάδικο το νουάρ της Ιταλο-κορσικανής Michèle Pedinielli (γεννήθηκε στη Νίκαια το 1968 και εργάστηκε για χρόνια ως δημοσιογράφος στο Παρίσι). Η Ντιου (Ντιούλια) Μποκανέρα, περί ης ο λόγος, είναι γενικώς ωραία περίπτωση. Πενηντάρα, Κορσικανή στην καταγωγή που ζει στην Νίκαια, άτεκνη από επιλογή, με ισχυρό χαρακτήρα και καυστικό χιούμορ, αδέσμευτη και αθυρόστομη, μισο-νοσταλγική, μισο-απογοητευμένη, λάτρης των μυθιστορημάτων του Κρεγκ Τζόνσον και του Τζιμ Χάρισον, ερωτευμένη με τον Πωλ Νιούμαν ως πρωταγωνιστή σε παλιά γουέστερν. Κυκλοφορεί ντυμένη casual, με τζην, t-shirt και αρβύλες.

Η Ντιου Μποκανέρα είναι διαζευγμένη από τον Αφρικανοκορισκανό Ζοζέφ (Τζο) Σαντούτσι, υπαστυνόμο τοπικού αστυνομικού τμήματος. Ζει σε ένα κοινό διαμέρισμα με τον Νταν, έναν ομοφυλόφιλο που διατηρεί μια γκαλερί τέχνης και παρατηρεί αναγκαστικά τον μετασχηματισμό της Νίκαιας, της πόλης της, μιας πόλης που δεν αναγνωρίζει πια. «Αν πιστέψουμε τους κατοίκους της υπόλοιπης Γαλλίας, στη Νίκαια βρίσκουμε ήλιο, θάλασσα, τουρίστες, συνταξιούχους και φασίστες». Εδώ η ελεγειακή οπτική της Michèle Pedinielli προσιδιάζει σ’ αυτήν του Jean-Claude Izzo στην περίφημη Τριλογία της Μασσαλίας.

Η συγγραφέας ασχολείται με σημαντικά τρέχοντα ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό, την ξενοφοβία και την ομοφοβία, τα κινήματα για την διεκδίκηση της ταυτότητας, την πατριαρχική βία, την Άκρα Δεξιά, αλλά και τις εστίες αντίστασης και αλληλεγγύης που δημιουργούνται. Στο δεύτερο μυθιστόρημα της σειράς που μεταφράζεται στα ελληνικά, η Μποκανέρα ερευνά τη φρικτή δολοφονία ενός νεαρού πρόσφυγα από την Ερυθραία, για την οποία όπως θα αποδειχθεί, ευθύνονται ομάδες ακροδεξιών και νεοναζιστών σκίντχεντ που δρουν στη Νίκαια.

Η Μποκανέρα είναι έξω καρδιά, είναι δυναμική και τελικά γίνεται γρήγορα αξιαγάπητη χαρακτήρας. Υποστηρίζει το παρουσιαστικό της με τις ροκ προτιμήσεις της: αγαπημένο της συγκρότημα είναι οι Clash (με ξεχωριστή αναφορά στον μπασίστα τους Paul Simonon, που εκτός από εξαιρετικός μουσικός, κάποτε ψηφίστηκε ένας από τους πιο δέκα πιο σέξι άντρες στον κόσμο από τις αναγνώστριες του Playgirl)∙ γουστάρει επίσης τον Willy DeVille, τον rock ‘n’ roll δανδή της νεοϋορκέζικης punk/new σκηνής των τελών του ’70, ιδιαίτερα εκείνο το καταπληκτικό δωδεκάμετρο “Cadillac Walk” που εκδόθηκε σε single το 1985. Προς το τέλος του μυθιστορήματος μνημονεύει και το “Sledgehammer” του Peter Gabriel. Τα ίδια ισχύουν και για τη μικρή κοινότητα που περιβάλλει την Μποκανέρα, στην οποία η ντετέκτιβ μπορεί να βασιστεί στα δύσκολα. Στο παρόν μυθιστόρημα τη συνδράμουν δύο Σκανδιναβές φίλες της, η πιο μικροκαμωμένη και εσωστρεφής Κλάρα και η πιο πληθωρική και δυναμική Ντάγκμπαρ. Η δεύτερη παρουσιάζεται να έχει εξωπραγματικές αντοχές στο ποτό, ειδικά στο Τζακ Ντάνιελς και περιγράφεται σαν «η κρυφή κόρη του Λέμμυ Κίλμιστερ και της Ανίτα Άκμπεργκ».

——————————————————

Kyle Decker, Θα σπείρουμε τον όλεθρο

μτφρ. Όλγα Καρυώτη

Έρμα, 2026,

σελ. 376[.............................................]

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ 

Πέντε (5) βιβλία μετά μουσικής ή Λογοτεχνία που ροκάρει 

Αναλύοντας το ανώνυμο email για την τραγωδία τη MARFIN, που στάλθηκε (;) στην Αστυνομία

 

Η αξιοπιστία ενός ανώνυμου email

Αναστασία Τσουκαλά

epohi.gr

 5–7 λεπτά

---

Image by Alexa from Pixabay

Όπως συνέβη και με την τραγωδία των Τεμπών, ο εμπρησμός της Marfin άφησε πίσω του δύο συλλογικά τραύματα. Την οδύνη για τις ανθρώπινες απώλειες και την οργή για τη στρεβλή διερεύνηση.

Η αρχική διερεύνηση του εμπρησμού της Marfin, που βασίστηκε σε ανώνυμη επιστολή, χαρακτηρίστηκε από την απαράδεκτη παράβλεψη ακλόνητων αποδείξεων αθωότητας του κατηγορούμενου Θοδωρή Σίψα, ο οποίος τελικά αθωώθηκε ομόφωνα βάσει αυτών ακριβώς των αποδείξεων. Η αθώωση επήλθε όμως έξι χρόνια μετά το συμβάν. Μέχρι τότε, η άσκηση δίωξης παρουσιαζόταν ως μεγάλη επιτυχία της ΕΛ.ΑΣ και απέκλειε έμπρακτα την έγερση άλλου αιτήματος διερεύνησης της τραγωδίας.

Είναι γνωστό ότι, όταν η ΕΛ.ΑΣ επικαλείται ανώνυμη πηγή πληροφόρησης, επιδιώκει να αποκρύψει την αληθινή πηγή ή την απουσία οποιασδήποτε πηγής πληροφόρησης. Καθώς αυτό είναι ανομολόγητο και η τωρινή αναψηλάφηση της υπόθεσης βασίστηκε σε ανώνυμο email, η ΕΛ.ΑΣ και κατ’ επέκταση η κυβέρνηση καλούνται να πείσουν την κοινή γνώμη ότι αυτή τη φορά η ανώνυμη πηγή είναι αξιόπιστη. Ωστόσο, η ανάγνωση του email προκαλεί σοβαρές αμφιβολίες για την αυθεντικότητά του.

Ο ανώνυμος συντάκτης

Εάν το στυλ γραφής του κειμένου παρέπεμπε σε ομοϊδεάτη των συλληφθέντων, θα εγείρονταν πολλά δυσεξήγητα ερωτήματα για τα ετεροχρονισμένα κίνητρά του. Αντίθετα, οι καθημερινές λέξεις του κειμένου υποδηλώνουν έναν-απλό-άνθρωπο που επιθυμεί να ξαλαφρώσει τη συνείδησή του. Υπονοείται ότι δεν είχε μιλήσει νωρίτερα επειδή φοβόταν και, καθώς ο φόβος είναι διαρκής, δεν αναφέρει πώς είχε πρόσβαση στις επίμαχες πληροφορίες. Αυτός ο-απλός-άνθρωπος:

• Αγνοεί τη δομή του κρατικού μηχανισμού και στέλνει στην ΕΛ.ΑΣ ένα email που απευθύνεται σε εισαγγελέα.
• Δεν είναι μαθημένος να γράφει σωστά, οπότε αρκετές λέξεις δεν είναι τονισμένες.
• Δεν έχει σαφή ιδεολογία. Απευθύνεται μεν στο δικαστικό σώμα, άρα αναγνωρίζει την αστική δικαιοσύνη, σέβεται τον εκπρόσωπό της, καθώς τον αποκαλεί «Κύριε Εισαγγελέα», αλλά αμέσως μετά του διευκρινίζει ότι «δεν πιστεύω στη δικαιοσύνη σου». Ταυτίζεται επομένως με τον μέσο πολίτη που, όπως δείχνουν πολλές πρόσφατες δημοσκοπήσεις, δεν εμπιστεύεται τους κρατικούς θεσμούς αλλά συνεχίζει να στρέφεται σε αυτούς για την απονομή δικαιοσύνης.
• Δεν είναι χριστιανός, αφού δεν πιστεύει «στην δικαιοσύνη στην άλλη ζωή», άρα ενστερνίζεται την αθεΐα που βασίζει το αξιακό σύστημα στη συνείδηση.
• Ωθείται τόσο επιτακτικά από την ανάγκη να απαλλαγεί από ένα συνειδησιακό βάρος, ώστε απευθύνεται στον ενικό στον «Κύριο Εισαγγελέα», αφήνοντας να νοηθεί ότι ουσιαστικά εξομολογείται, οπότε αναιρείται η σχέση σεβασμού του πολίτη προς ένα δικαστικό λειτουργό και δίνεται έμφαση στο υπαρξιακό στοιχείο του-απλού-ανθρώπου-με-συνείδηση.

Η ανάγνωση του κειμένου φέρνει όμως στο φως την εξοικείωση αυτού του-απλού-ανθρώπου με τη σύνταξη διοικητικών/νομικών εγγράφων. Η λανθασμένη προσθήκη τελικού ν σε άρθρο όταν, εν προκειμένω, η επόμενη λέξη αρχίζει από Μ, Ζ, Δ και Φ («την μια», «στην δικαιοσύνη», «την ζωούλα», «την δύσκολη», «την φάση») παρατηρείται συχνά σε δημόσια έγγραφα, δικογραφίες, δικόγραφα, κοκ. Παρεμφερής εξοικείωση με τη σύνταξη διοικητικών/νομικών εγγράφων διαφαίνεται και από το ασύντακτο «την 5 Μαΐου» που παραπέμπει σε απλουστευμένη εκδοχή του «την 5.5.2026», αντί για την καθημερινή έκφραση «στις 5 Μαΐου». Τα στοιχεία αυτά θέτουν σε σοβαρή αμφισβήτηση την εικόνα του-απλού-ανθρώπου που αγνοεί τη δομή του κρατικού μηχανισμού, δεν ξέρει να γράφει σωστά και απευθύνεται σε εισαγγελέα στον ενικό.

Οι αναληθείς πληροφορίες

Το κείμενο αναφέρει δύο εξόφθαλμα ανακριβείς πληροφορίες για τη συμμετοχή στην εμπρηστική επίθεση του γνωστού αντιεξουσιαστή Π. Γ., που ήταν τότε κρατούμενος, και για μια πολύ γνωστή αλλά ανύπαρκτη τότε κατάληψη. Ο ήδη ευρύς σχολιασμός αυτών των ανυπόστατων πληροφοριών τις αποδίδει σε σφάλμα της ΤΝ που πέρασε απαρατήρητο. Η τυχόν σύνταξη του κειμένου από λογισμικό ΤΝ δεν αναιρεί όμως το γεγονός της αρχικής ενημέρωσης της ΤΝ με τα στοιχεία που πρέπει να περιλάβει στο κείμενο. Σε κάθε περίπτωση, εάν θεωρήσουμε ότι το κείμενο δεν είναι αυθεντικό, θα πρέπει να υποθέσουμε ότι το εγχείρημα ανατέθηκε σε άτομο πεπερασμένης ευφυΐας και ότι, πριν αποσταλεί, το κείμενο ελέγχθηκε από άτομα εξίσου πεπερασμένων γνώσεων και δεξιοτήτων. Δεδομένης της σοβαρότητας του διακυβεύματος, αυτό είναι σφόδρα απίθανο. Εξίσου απίθανο είναι να απέβλεπαν οι αναληθείς πληροφορίες στην ευρύτερη στοχοποίηση ενός πολιτικού χώρου. Θα αρκούσε για αυτό η εκ των υστέρων υπενθύμιση ότι ο Π. Γ. είχε καταδικαστεί για την υπόθεση του 2020 στο Κουκάκι, από όπου, όπως ισχυρίζεται η ΕΛ.ΑΣ, άρχισε να ξετυλίγεται το νήμα. Επομένως, οι αναληθείς πληροφορίες επιδέχονται ίσως διαφορετική ερμηνεία.

• Η ύπαρξή τους αναδεικνύει τα όρια της ανθρώπινης μνήμης που, σε βάθος χρόνου, αποδυναμώνεται και ορισμένες αναμνήσεις τελικά λησμονούνται, συγχέονται ή αντικαθίστανται από ψευδείς αναμνήσεις που εκλαμβάνονται καλόπιστα ως αληθινές.
• Εάν ο-απλός-άνθρωπος θυμόταν επακριβώς τα πάντα, θα καλούμασταν να υποθέσουμε: α) είτε ότι ήταν ομοϊδεάτης των συλληφθέντων, οπότε θα εγείρονταν πάλι ερωτήματα για τα κίνητρά του· β) είτε ότι κρατούσε σημειώσεις ή αρχείο, οπότε θα αναρωτιόμασταν για τον λόγο καταγραφής και τήρησης αυτών των πληροφοριών· γ) είτε ότι είχε πρόσβαση σε στοιχεία δικογραφιών και/ή σε άλλα έγγραφα, οπότε θα αμφισβητούσαμε την ταυτότητά του ως απλού-ανθρώπου.

Κατ’ αυτή την έννοια, οι αναληθείς πληροφορίες προσδίδουν αληθοφάνεια. Συμβάλλουν στην εδραίωση της αξιοπιστίας των υπόλοιπων πληροφοριών που στάλθηκαν από έναν απλό-άνθρωπο-με-συνείδηση και φυσιολογική-ατελή-μνήμη.

The spiral staircase/Βουβός Πόθος (1946):ένα πολύ "δυνατό" θρίλερ

ΚΛΑΣΙΚΕΣ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

 

The Spiral Staircase/ Βουβός Πόθος

Σκηνοθεσία	Ρόμπερτ Σιόντμακ
Παραγωγή	Ντόρ Σκάρι
Σενάριο	Μελ Ντινέλι Έθελ Λίνα Γουάιτ (μυθιστόρημα)
Πρωταγωνιστές	Ντόροθι Μακ Γκουάιαρ Τζορτζ Μπρεντ Έθελ Μπάριμορ Ρόντα Φλέμινγκ
Μουσική	Ρόι Γουέμπ
Φωτογραφία	Νίκολας Μουσουράκα
Πρώτη προβολή	6/2/1946
Διάρκεια	83 λεπτά
Προέλευση	Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Γλώσσα	Aγγλικά

Ο Βουβός Πόθος (αγγλικά: The Spiral Staircase) είναι ταινία θρίλερ παραγωγής 1946, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Σιόντμακ και βασισμένη στο μυθιστόρημα της Έθελ Λίνα Γουάιτ Some Must Watch.

Υπόθεση

Στις αρχές του 20ου αιώνα στη Νέα Αγγλία, η Χέλεν (Ντόροθι Μακ Γουάιαρ), μια μουγγή κοπέλα εργάζεται ως συνοδός και προσωπική βοηθός, στο σπίτι της κυρίας Γουόρεν (Έθελ Μπάριμορ). Η κυρία Γουόρεν, που ζει με τους δύο της γιούς Στιβ (Γκόρντον Όλιβερ) και Άλμπερτ (Τζορτζ Μπρεντ), τη γραμματέα του Άλμπερτ, Μπλανς (Ρόντα Φλέμινγκ) και το υπηρετικό προσωπικό, ωθεί τη Χέλεν να φύγει από το σπίτι, καθώς ένας δολοφόνος δρα στην περιοχή, σκοτώνοντας νεαρές κοπέλες με αναπηρία. Ζητάει λοιπόν από το γιατρό Πάρι (Κεντ Σμιθ) που προσπαθεί να βοηθήσει τη Χέλεν να ανακτήσει την ομιλία της, να απομακρύνει την κοπέλα από την περιοχή. Όταν γίνεται φόνος μέσα στο σπίτι της, η κα Γουόρεν είναι πλέον σίγουρη ότι η ζωή της κοπέλας απειλείται. Σύντομα η Χέλεν θα βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με το δολοφόνο, ο οποίος θα αποκαλύψει το πρόσωπό του.

Παραλειπόμενα

• Ταινία βασισμένη σε μυθιστόρημα του 1933 της Έθελ Λίνα Γουάιτ, που συγκλόνισε το κοινό της εποχής εκείνης. Σκηνοθέτης ο Γερμανός Ρόμπερτ Σιόντμακ, υπεύθυνος επίσης για τη σκηνοθεσία των ταινιών: Οι δολοφόνοι (The Killers) της επόμενης χρονιάς με το Μπαρτ Λάνκαστερ και την Άβα Γκάρντνερ, Το διπλό αίνιγμα (Dark Mirror, 1946) με την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ σε διπλό ρόλο, Ο κόκκινος δαίμων του Λος Άντζελες (Criss Cross, 1949) και Ο φάκελος της Θέλμα Τζόρνταν (The File On Thelma Jordan, 1950).

• Η Τζόαν Κρόφορντ είχε ενδιαφερθεί αρχικά να ενσαρκώσει τη βωβή Χέλεν, αλλά ο πρόεδρος της Metro-Goldwyn-Mayer Λούι Μπι Μάγιερ δεν την άφησε να υποδυθεί το ρόλο της ανάπηρης λόγω της αποτυχίας της ταινίας Η μορφή μιας γυναίκας (A Woman's Face) του 1941. Έτσι ο ρόλος πήγε στην Ντόροθι Μακ Γκουάιαρ.

• Η ταινία παρουσιάζει αρκετές διαφορές με το μυθιστόρημα της Γουάιτ SOME MUST WATCH (1933) , με κυριότερο το γεγονός ότι η ηρωίδα του μυθιστορήματος ήταν ανάπηρη κι όχι μουγγή.
  

• Η Έθελ Μπάριμορ αδελφή των Τζον και Λάιονελ Μπάριμορ, προτάθηκε για όσκαρ Β' γυναικείου ρόλο το οποίο έχασε από την Αν Μπάξτερ, νικήτρια για την ταινία Η κόψη του ξυραφιού (Razor's Edge, 1946).[....]

  Βουβός Πόθος/Βικιπαίδεια

ΗΠΑ: παγκόσμιο κυνήγι (πραγματικών ή εικονικών) αριστερών

 

ΗΠΑ: Το νέο δόγμα κατά της αριστερής τρομοκρατίας και το παρασκήνιο της στροφής

Σπύρος Σιδέρης

libre.gr

 7–9 λεπτά

---

💡 AI Summary by Libre

✨Η κυβέρνηση Τραμπ μετατοπίζει την αμερικανική αντιτρομοκρατική στρατηγική, εστιάζοντας πλέον στην «τρομοκρατία της άκρας Αριστεράς» και αναθεωρεί διεθνείς συνεργασίες και περιορισμούς εισόδου.

✨Η νέα πολιτική περιλαμβάνει διεθνή διάσκεψη με 70 χώρες και χαρακτηρίζει οργανώσεις όπως η Αντίφα ως απειλή, παρά τις αντιδράσεις και αμφισβητήσεις για τον ορισμό τους.

✨Υποστηρικτές επισημαίνουν ιστορική υποτίμηση της αριστερής βίας, ενώ αναλυτές και οργανώσεις δικαιωμάτων ανησυχούν για υπερβολική στοχοποίηση και πολιτική πόλωση.

✨Η στρατηγική εντάσσεται σε ευρύτερο γεωπολιτικό αφήγημα κατά αυταρχικών καθεστώτων, με αμφίβολη επίδραση στην ασφάλεια και τις σχέσεις ΗΠΑ-Ευρώπης.

Η Ουάσιγκτον φαίνεται να γυρίζει σελίδα στη μάχη κατά της τρομοκρατίας, προκαλώντας ήδη έντονες διεθνείς αντιδράσεις. Με μια κίνηση που αλλάζει τις ισορροπίες της αμερικανικής στρατηγικής ασφαλείας, η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ μεταφέρει το επίκεντρο από την ισλαμιστική τρομοκρατία και τον ακροδεξιό εξτρεμισμό σε αυτό που χαρακτηρίζει πλέον ως «τρομοκρατία της άκρας Αριστεράς». Η αλλαγή δεν περιορίζεται σε μια θεωρητική αναθεώρηση. Συνοδεύεται από διεθνή διάσκεψη με τη συμμετοχή δεκάδων κρατών, νέους περιορισμούς στις θεωρήσεις εισόδου, σχεδιασμό για διεθνείς συνεργασίες και προοπτική χαρακτηρισμού οργανώσεων ως τρομοκρατικών.

Για τους υποστηρικτές της νέας στρατηγικής, πρόκειται για την κάλυψη μιας «τυφλής ζώνης» της δυτικής ασφάλειας. Για τους επικριτές της, όμως, πρόκειται για μια βαθιά πολιτικοποιημένη επιλογή που μπορεί να αναδιαμορφώσει όχι μόνο την αμερικανική αντιτρομοκρατική πολιτική, αλλά και τις σχέσεις της Ουάσιγκτον με τους Ευρωπαίους συμμάχους της.

Μια νέα στρατηγική με σαφές πολιτικό αποτύπωμα

Κατά τη διάρκεια της διεθνούς διάσκεψης που διοργάνωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ με τη συμμετοχή εκπροσώπων περίπου 70 χωρών, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο παρουσίασε το νέο δόγμα της κυβέρνησης Τραμπ.

«Για πολλά χρόνια αγνοήσαμε την εξτρεμιστική βία που προέρχεται από την πολιτική Αριστερά. Ήρθε η ώρα να εξαλειφθεί αυτό το κακό», δήλωσε χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας ότι η διεθνής κοινότητα έχει υποτιμήσει έναν αυξανόμενο κίνδυνο.

Η στρατηγική του 2026 κατατάσσει πλέον ως βασικές απειλές την ισλαμιστική τρομοκρατία, την τρομοκρατία που συνδέεται με τα καρτέλ ναρκωτικών και την τρομοκρατία της άκρας Αριστεράς, στην οποία εντάσσονται αναρχικές και αντιφασιστικές οργανώσεις, σύμφωνα με την αμερικανική κυβέρνηση. Παράλληλα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανακοίνωσε νέα πολιτική περιορισμού θεωρήσεων εισόδου για άτομα που συνδέονται με τέτοιες οργανώσεις.

Το παρασκήνιο πίσω από την αλλαγή

Η μετατόπιση αυτή δεν θεωρείται τυχαία.

Στο εσωτερικό της αμερικανικής διοίκησης εκτιμάται ότι ο Λευκός Οίκος επιδιώκει να επανακαθορίσει το πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης για την ασφάλεια, λίγους μήνες πριν ενταθεί ο πολιτικός κύκλος ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών.

Παράλληλα, η νέα προσέγγιση συνδέεται με τη σκληρή στάση της κυβέρνησης απέναντι σε κυβερνήσεις όπως εκείνες της Κούβας και της Βενεζουέλας, αλλά και με την προσπάθεια να αναδειχθούν πιθανές διεθνείς διασυνδέσεις ένοπλων αριστερών οργανώσεων με κράτη που η Ουάσιγκτον θεωρεί εχθρικά, χωρίς πάντως να έχουν παρουσιαστεί δημόσια τεκμηριωμένα στοιχεία για αρκετούς από αυτούς τους ισχυρισμούς.

Σύμφωνα με τον Μάρκο Ρούμπιο, η νέα στρατηγική δεν περιορίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά φιλοδοξεί να δημιουργήσει ένα διεθνές δίκτυο συνεργασίας μεταξύ κυβερνήσεων, υπηρεσιών ασφαλείας και οικονομικών αρχών, ώστε να αντιμετωπίζονται διασυνοριακά δίκτυα που, κατά την αμερικανική εκτίμηση, χρηματοδοτούν ή υποστηρίζουν εξτρεμιστικές ενέργειες.

Από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες στην Αντίφα

Η έννοια της «τρομοκρατίας της άκρας Αριστεράς» δεν είναι καινούργια.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οργανώσεις όπως η Φράξια Κόκκινος Στρατός στη Δυτική Γερμανία, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες στην Ιταλία και οι Ένοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις της Κολομβίας (FARC) στη Λατινική Αμερική πραγματοποίησαν δολοφονίες, απαγωγές και βομβιστικές επιθέσεις με στόχο την ανατροπή του πολιτικού συστήματος.

Σήμερα, όμως, το επίκεντρο της συζήτησης μεταφέρεται σε πιο χαλαρά οργανωμένα δίκτυα, όπως η Αντίφα, την οποία η κυβέρνηση Τραμπ παρουσιάζει ως σημαντική απειλή. Οι υποστηρικτές της Αντίφα απορρίπτουν τον χαρακτηρισμό αυτό, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για αποκεντρωμένο αντιφασιστικό κίνημα και όχι για ενιαία οργάνωση.

Ωστόσο, στις Ηνωμένες Πολιτείες, αρκετά μέλη ή άτομα που συνδέθηκαν με τέτοιες ομάδες έχουν τα τελευταία χρόνια καταδικαστεί για βίαιες επιθέσεις κατά αστυνομικών ή δημόσιων λειτουργών, γεγονός που η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ως βασικό επιχείρημα για τη νέα πολιτική.

Οι αριθμοί που διχάζουν

Εδώ ακριβώς ξεκινά η μεγάλη αντιπαράθεση.

Η κυβέρνηση Τραμπ υποστηρίζει ότι η αριστερή πολιτική βία έχει υποτιμηθεί επί δεκαετίες και επικαλείται ιστορικά στοιχεία σύμφωνα με τα οποία μεγάλο μέρος των τρομοκρατικών ενεργειών στη Δύση, κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, προερχόταν από οργανώσεις της άκρας Αριστεράς.

Από την άλλη πλευρά, αναλυτές και οργανώσεις προστασίας δικαιωμάτων επισημαίνουν ότι τα πιο πρόσφατα στοιχεία παρουσιάζουν διαφορετική εικόνα. Έρευνες του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS) δείχνουν ότι, παρότι οι επιθέσεις που αποδίδονται σε αριστερές ομάδες εμφανίζουν αύξηση τα τελευταία χρόνια, εξακολουθούν να βρίσκονται αισθητά χαμηλότερα από τα ιστορικά επίπεδα βίας που αποδίδονται είτε στην ακροδεξιά είτε σε τζιχαντιστικές οργανώσεις.

Παράλληλα, οργανώσεις όπως η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών (ACLU) προειδοποιούν ότι η διεύρυνση των αντιτρομοκρατικών εργαλείων μπορεί να οδηγήσει σε στοχοποίηση νόμιμων πολιτικών κινητοποιήσεων ή διαδηλώσεων, εφόσον τα όρια μεταξύ βίαιης δράσης και πολιτικού ακτιβισμού δεν καθοριστούν με σαφήνεια.

Ένα νέο γεωπολιτικό αφήγημα

Πέρα από το καθαρά επιχειρησιακό σκέλος, αρκετοί αναλυτές βλέπουν στη νέα στρατηγική μια προσπάθεια αναδιαμόρφωσης του ευρύτερου γεωπολιτικού αφηγήματος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η κυβέρνηση Τραμπ επιχειρεί να παρουσιάσει την ιδεολογική αντιπαράθεση με τον ριζοσπαστικό αριστερό εξτρεμισμό ως μέρος μιας συνολικής σύγκρουσης με αυταρχικά καθεστώτα και δίκτυα που, κατά την Ουάσιγκτον, επιδιώκουν να αποσταθεροποιήσουν τις δυτικές δημοκρατίες.

Το ερώτημα που μένει ανοικτό είναι αν αυτή η νέα προσέγγιση θα οδηγήσει πράγματι σε αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση πραγματικών απειλών ή αν θα εντείνει την πολιτική πόλωση στις Ηνωμένες Πολιτείες και θα προκαλέσει νέες τριβές με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Η αντιπαράθεση, πλέον, δεν αφορά μόνο το ποιος αποτελεί τη μεγαλύτερη τρομοκρατική απειλή, αλλά και το ποιος καθορίζει τους όρους με τους οποίους ορίζεται η ίδια η έννοια της τρομοκρατίας στον 21ο αιώνα.