ARTE : The Μost Βeautiful Concertos in Europe/ Beethoven,Piano concerto no 5 στην Πνύκα ! Σολίστ : Lukas Stenmach in Pnyx in Αthens

Μια μαγική βραδιά χάρισε το Μέγαρο Μουσικής στην Πνύκα(parallaxi.gr)

ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΠΕΤΟΒΕΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ! 

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026

Ο πιανίστας Λούκας Στέρνατ στην Πνύκα 

 Ο Λούκας Στέρναθ (2001) είναι Αυστριακός κλασικός πιανίστας , που κάνει διεθνή καριέρα ως σολίστ σε ρεσιτάλ, στη μουσική δωματίου και ως σολίστ με ορχήστρες. Wikipedia (Αγγλικά)

Διευθυντής  ορχήστρας : Μιλτιάδης Καρύδης 

Κωνσταντίνος Καρύδης - Βιογραφικό ( GREEK NATIONAL OPERA)

Soloist Lukas Sternath in Pnyx in  Athens-Director : Miltiadis Karydis

 

Η αδέκαστη Ευρωπαία εισαγγελέας, Λάουρα Κοβέσι, προειδοποιεί απερχόμενη για τον κίνδυνο εξόντωσης του θεσμού κατά της διαφθοράς από τους πολιτικούς

 

EU Public Prosecutor's Office will be 'killed softly for doing its  job,” she added in blunt remarks about justice in Europe.

politico.eu

Λάουρα Κοβέσι στο Politico: «Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία κινδυνεύει να εξοντωθεί σιωπηρά, επειδή κάνει τη δουλειά της»

efsyn.gr

7–9 λεπτά

---

Η ανεπαρκής χρηματοδότηση, η γραφειοκρατική αδράνεια και οι καθυστερήσεις στις θεσμικές αλλαγές απειλούν το μέλλον της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, προειδοποιεί η απερχόμενη επικεφαλής της, Λάουρα Κοβέσι, σε συνέντευξή της στο POLITICO και τη Νεκταρία Σταμούλη, καθώς ολοκληρώνεται η επταετής θητεία της.

«Ανησυχώ ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία θα εξοντωθεί σιωπηρά, επειδή κάνει τη δουλειά της», δηλώνει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο θεσμός στην προσπάθειά του να διερευνά υποθέσεις απάτης και διαφθοράς που πλήττουν τα οικονομικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αναφερόμενη στην αποχώρησή της, επικαλείται τη γνωστή φράση «Στις Βρυξέλλες κανείς δεν μπορεί να ακούσει τις κραυγές σου», από τη δανέζικη τηλεοπτική σειρά Borgen, παραπέμποντας παράλληλα στην ταινία Alien του Ρίντλεϊ Σκοτ. Όπως σημειώνει, η φράση αυτή αποτυπώνει την αίσθησή της για την αντιμετώπιση που επιφυλάσσουν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί σε όσους επιχειρούν να αποδώσουν ευθύνες.

Απαντώντας σε ερώτηση για την επίθεση που έχει δεχτεί από την Αθήνα, η κ. Κοβέσι σημείωσε ότι «ορισμένοι πολιτικοί μιλούν για ανεξάρτητη και αποτελεσματική Δικαιοσύνη, μέχρι να θιγούν οι ίδιοι και μέχρι να πλησιάσεις τον στενό τους κύκλο. Εκείνη τη στιγμή, οι εισαγγελείς γίνονται καταχρηστικοί, έχουν πολιτική ατζέντα, δεν είναι πλέον απαραίτητοι. Στη συνέχεια, αρχίζουν να προσπαθούν να περιορίσουν τις αρμοδιότητές σου, να σε αφήσουν χωρίς χρήματα και να διαλύσουν την εξειδικευμένη αστυνομική υπηρεσία».

Ελλείψεις σε προσωπικό και χρηματοδότηση

Η Κοβέσι επισημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία θα έπρεπε, βάσει του σχεδιασμού της, να διαθέτει 230 Ευρωπαίους εντεταλμένους εισαγγελείς, αλλά έχει εξασφαλισμένη χρηματοδότηση μόνο για 180.

Αναφέρει, επίσης, ότι στην Πολωνία έχουν συμφωνηθεί 24 θέσεις εντεταλμένων εισαγγελέων, αλλά υπηρετούν μόλις 15, ενώ στην Ουγγαρία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει προτείνει χρηματοδότηση που αντιστοιχεί περίπου στο μισό των αναγκών της υπηρεσίας.

Κατά την απερχόμενη επικεφαλής, τα προβλήματα αυτά δεν αποτελούν απλώς διοικητικές δυσλειτουργίες. Επηρεάζουν άμεσα την ικανότητα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να διεξάγει αποτελεσματικές έρευνες και να διατηρεί την αξιοπιστία της.

Η Ελλάδα και η υπόθεση των αγροτικών επιδοτήσεων

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην Ελλάδα και στο σκάνδαλο των αγροτικών επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ, απορρίπτοντας τις επικρίσεις ότι οι έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας υπαγορεύονται από πολιτικές σκοπιμότητες ή συνδέονται με τον εκλογικό κύκλο.

«Η δουλειά μας δεν είναι να ελέγχουμε πότε διεξάγεται η προεκλογική εκστρατεία, αλλά αν οι έντιμοι αγρότες έχουν πρόσβαση στα ευρωπαϊκά κονδύλια», είναι το νόημα της απάντησής της.

Η ίδια υποστηρίζει ότι ευρωπαϊκοί πόροι κατέληξαν σε πρόσωπα που εμφανίζονταν ως αγρότες, χωρίς να δικαιούνται τις σχετικές ενισχύσεις, και χρησιμοποιήθηκαν για πολυτελή ταξίδια και ακριβά αυτοκίνητα.

Η Κοβέσι αναφέρεται ακόμη στις αντιδράσεις που έχουν προκύψει στην Ελλάδα γύρω από την ανανέωση των θητειών των Ευρωπαίων εντεταλμένων εισαγγελέων, χαρακτηρίζοντας την ελληνική περίπτωση μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις απόπειρας εκφοβισμού του θεσμού.

«Είναι προτιμότερη η κυριαρχία των εγκληματιών;»

Απαντώντας στις αιτιάσεις ότι η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία περιορίζει την εθνική κυριαρχία, η Κοβέσι θέτει το ερώτημα εάν είναι προτιμότερο να υπερισχύει η κυριαρχία των εγκληματικών οργανώσεων.

Όπως εξηγεί, τα εγκληματικά δίκτυα που δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη δεν περιορίζονται πλέον στα εθνικά σύνορα και εκμεταλλεύονται τον κατακερματισμό των διωκτικών μηχανισμών.

Στο πλαίσιο αυτό, υποστηρίζει ότι η διασυνοριακή συνεργασία είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση της απάτης, της διαφθοράς και των εγκλημάτων που πλήττουν τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Εκτιμά, επίσης, ότι η αποχώρηση μιας χώρας από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Η επόμενη ημέρα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας

Η Κοβέσι τονίζει ότι, όταν ανέλαβε τα καθήκοντά της, στόχος της ήταν να δημιουργήσει έναν αποτελεσματικό, ισχυρό και ανεξάρτητο θεσμό, τον οποίο θα εμπιστεύονται οι πολίτες. Εκτιμά ότι αυτό επιτεύχθηκε σε μεγάλο βαθμό, αλλά προειδοποιεί ότι το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η πορεία αυτή θα συνεχιστεί.

Σύμφωνα με την ίδια, η μεγαλύτερη πρόκληση για τον διάδοχό της θα είναι να διασφαλίσει την ανεξαρτησία και την αξιοπιστία της υπηρεσίας, σε ένα περιβάλλον όπου οι ελλείψεις πόρων και οι θεσμικές αντιστάσεις δυσχεραίνουν το έργο της.

Το απόσπασμα της συνέντευξης που αφορά την Ελλάδα:

-Στην Ελλάδα, ορισμένοι πολιτικοί λένε ότι θα μπορούσαν απλώς να σταματήσουν τη συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO). Μπορεί μια χώρα που έχει ενταχθεί στην EPPO να αποχωρήσει έτσι απλά;

Δεν γνωρίζω αν θέλουν να αποχωρήσουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή όχι, αλλά η αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι σχεδόν αδύνατη. Τέτοιου είδους δηλώσεις δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να επιβεβαιώνουν ακριβώς αυτό που είπα. Θα υπάρξουν προσπάθειες να εξοντωθεί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επειδή κάνει τη δουλειά της.

Ορισμένοι πολιτικοί μιλούν για ανεξάρτητη και αποτελεσματική Δικαιοσύνη, μέχρι να θιγούν οι ίδιοι και μέχρι να πλησιάσεις τον στενό τους κύκλο. Εκείνη τη στιγμή, οι εισαγγελείς γίνονται καταχρηστικοί, έχουν πολιτική ατζέντα, δεν είναι πλέον απαραίτητοι. Στη συνέχεια, αρχίζουν να προσπαθούν να περιορίσουν τις αρμοδιότητές σου, να σε αφήσουν χωρίς χρήματα και να διαλύσουν την εξειδικευμένη αστυνομική υπηρεσία.^

– Αυτή την περίοδο διεξάγονται έρευνες σε αρκετές χώρες για υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα ή κόμματα, όπως το σκάνδαλο με τις αγροτικές επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ στην Ελλάδα ή η υπόθεση στη Γαλλία. Οι χώρες αυτές έχουν σύντομα εκλογές και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επικρίνεται ότι κινείται με πολιτικά κίνητρα. Πώς διασφαλίζετε ότι η έκβαση όλων αυτών των υποθέσεων δεν θα συμπέσει με τις εκλογές;

Αναφερθήκατε στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Μόλις ολοκληρώσαμε ορισμένες διώξεις εκεί. Οι υποθέσεις βρίσκονται πλέον ενώπιον της Δικαιοσύνης. Όλος αυτός ο θόρυβος, όμως, δημιουργήθηκε για να κατηγορηθεί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ότι κάνει πολιτική, αντί να συζητηθεί τι πραγματικά συνέβη.

Υπάρχουν πολιτικοί που θέλουν να αποπροσανατολίσουν τη συζήτηση και προσπαθούν να υπονομεύσουν την αξιοπιστία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Έρχονται και δημιουργούν ένα προπέτασμα καπνού: «Α, θα έχουμε εκλογές. Κοιτάξτε τι κάνει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία».

Αν ζητήσετε από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να απέχει και να μην κάνει τίποτα επειδή διεξάγονται εκλογές στην Ευρώπη, τότε δεν θα μπορούμε να κάνουμε καθόλου τη δουλειά μας. Αποστολή μας δεν είναι να ελέγχουμε πότε διεξάγεται η προεκλογική εκστρατεία, αλλά να διαπιστώνουμε αν οι έντιμοι αγρότες έχουν πρόσβαση στα ευρωπαϊκά κονδύλια.

Αντί γι’ αυτό, τα χρήματα διατέθηκαν σε διάφορα πρόσωπα που προσποιούνταν ότι ήταν αγρότες και τα χρησιμοποίησαν για πολυτελή ταξίδια και ακριβά αυτοκίνητα, ενώ οι έντιμοι αγρότες δεν έλαβαν τίποτα.

Δεν βλέπω καμία σύνδεση ανάμεσα στις ενέργειές μας, στις έρευνές μας και στις υποθέσεις που χειριζόμαστε, από τη μία πλευρά, και στις προεκλογικές εκστρατείες, από την άλλη. Η μόνη σύνδεση είναι ότι, όταν κάποιοι πολιτικοί δυσαρεστούνται, επιτίθενται στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και προσπαθούν να μας εκφοβίσουν και να μας εμποδίσουν να κάνουμε τη δουλειά μας.

-Στην Ελλάδα, αμφισβητήθηκε η ακεραιότητα της έρευνας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, μετά την αποστολή δικογραφίας στη Βουλή για την άρση της ασυλίας 11 βουλευτών. Τελικά, μόνο τέσσερις από αυτούς παραπέμφθηκαν σε δίκη και διατυπώθηκαν επικρίσεις ότι η διαδικασία προχώρησε βιαστικά. Έγινε κάτι λάθος;

Όχι, από τη δική μας πλευρά δεν έγινε τίποτα λάθος. Όταν ζητάμε την άρση της ασυλίας, δεν πρόκειται για ζήτημα ενοχής. Είναι απλώς μια προϋπόθεση που μας επιτρέπει να διεξαγάγουμε την έρευνα και να συγκεντρώσουμε αποδεικτικά στοιχεία.

________________

 ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΘΕΙ ΑΚΟΜΑ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ , ΘΥΜΙΖΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ

• Άδωνις Γεωργιάδης (Υπουργός Υγείας): Αμφισβήτησε δημόσια το έργο της EPPO, λέγοντας ότι η EPPO κάνει «πολύ κακή δουλειά», και δήλωσε ότι η προσέγγισή της τού δίνει την εντύπωση «οργανωμένης και στοχευμένης πολιτικής παρέμβασης», αμφισβητώντας εάν η Ελλάδα ορθώς υποστήριξε αυτόν τον θεσμό, αφήνοντας ακόμη και ανοιχτό το ενδεχόμενο αποχώρησης από τη συνεργασία μαζίτης . Ειδικότερα θυμίζουμε τον ειρωνικό σχολιασμό του  για την Ευρωπαία Εισαγγελέα: «Δημοκρατία έχουμε, όσο μας το επιτρέπει ακόμα η κυρία Κοβέσι , έχουμε δημοκρατία»..

• Σοφία Βούλτεψη (Υφυπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου): Έκανε πιο σκληρές συγκρίσεις, συνδέοντας την Kövesi με το καθεστώς Τσαουσέσκου, δηλώνοντας ότι δεν επιθυμεί «δικαιοσύνη τύπου Τσαουσέσκου, όπου τα παιδιά κατήγγελλαν τους γονείς τους» στην Ελλάδα, λέγοντας με έμφαση ότι η εισαγγελέας προέρχεται από χώρα χωρίς παράδοση διάκρισης των εξουσιών, όπως για παράδειγμα στη Γαλλία, τη χώρα του Μοντεσκιέ.

• Κυριάκος Μητσοτάκης (Πρωθυπουργός): Αν και ο τόνος του  ήταν σχετικά συγκρατημένος προσεκτικός, άφησε υπαινιγμούς για «επιλεκτικές διαρροές» στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ, υπονοώντας ότι μπορεί να εξυπηρετούνται πολιτικές σκοπιμότητες , λέγοντας χαρακτηριστικά για την κυρία  Κοβέσι ότι «φάνηκε να εμπλέκεται στον εσωτερικό κομματικό ανταγωνισμό», υπονοώντας φανερά ότι οι ενέργειές της λειτούργησαν πολιτικά υπέρ της αντιπολίτευσης  .

*ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ * Mussolini : Ultimo Atto /Μουσολίνι: Η Τελευταία Πράξη (1974): Οι τελευταίες ημέρες ενός τέρατος της Ιστορίας

 

Το Μουσολίνι - Η τιμωρία και το τέλος ενός δικτάτορα (Πρωτότυπος τίτλος: Mussolini ultimo atto) είναι ιταλική ιστορική δραματική ταινία του 1974, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Κάρλο Λιτσάνι, με πρωταγωνιστές τους Ροντ Στάιγκερ, Φράνκο Νέρο και Λίζα Γκαστόνι.

Η ταινία απεικονίζει τις ημέρες που προηγήθηκαν του θανάτου του Μπενίτο Μουσολίνι, του Ιταλού δικτάτορα, όταν προσπάθησε να δραπετεύσει από την Ιταλία τον Απρίλιο του 1945, στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη.^[4]

Πλοκή

Τον Απρίλιο του 1945, καθώς η τελευταία συμμαχική επίθεση στην Ιταλία βρισκόταν σε εξέλιξη, η Δημοκρατία του Σαλό, το τελευταίο προπύργιο του φασισμού, κατέρρεε. Οι Αμερικανοί, μαζί με τους παρτιζάνους, προελαύνουν προς το Μιλάνο . Ο Μπενίτο Μουσολίνι ζητά τη βοήθεια του Αρχιεπισκόπου του Μιλάνου, Αλφρέδο Ιλδεφόνσο Σούστερ, για να μεσολαβήσει για συνομιλίες με τους παρτιζάνους.

Ο Σούστερ φιλοξενεί μια συνάντηση μεταξύ του Μουσολίνι και εκπροσώπων της Εθνικής Επιτροπής Απελευθέρωσης. Ο Μουσολίνι τους μπερδεύει προτείνοντας τη μεταβίβαση της εξουσίας «στον ιταλικό λαό». Οι αντιφασιστικές οργανώσεις θα ακούσουν μόνο για άνευ όρων παράδοση. Ο Σούστερ συμβουλεύει τον Μουσολίνι να παραδοθεί, αλλά αυτός αρνείται.

[...................................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ 

Μουσολίνι - Η τιμωρία και το τέλος ενός δικτάτορα

Wikipedia

Άρθρο για τους γυρολόγους της πολιτικής που έπλευσαν για την πολιτική σωτηρία τους στην πράσινη κιβωτό

 

Μεταγραφές και «πρωτάρηδες» στον κομματικό ανταγωνισμό

Παρατάσσει ο αρμόδιος συντάκτης, σε πρόσφατο δημοσίευμα της «Εφ.Συν.», τα ονόματα και τις ιδιότητες δεκάδων στελεχών και πολιτευτών που μετακινήθηκαν στο ΠΑΣΟΚ από άλλες πολιτείες

(ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ / EUROKINISSI)

27 Οκτωβρίου 2026

Θανάσης Καρτερός

efsyn.gr 

Παρατάσσει ο αρμόδιος συντάκτης, σε πρόσφατο δημοσίευμα της «Εφ.Συν.», τα ονόματα και τις ιδιότητες δεκάδων στελεχών και πολιτευτών που μετακινήθηκαν στο ΠΑΣΟΚ από άλλες πολιτείες. Ενας μακρύς κατάλογος προσώπων του νοσταλγικού σημιτικού παρελθόντος, μέχρι Βερελή και Πάχτα. Αρκετά πρόσωπα που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσά τους ο Πέτρος Παππάς, η Ράνια Θρασκιά, ο Ευάγγελος Αποστολάκης, ο Νίκος Φαραντούρης και η πιο πρόσφατη μεταγραφή, η Μυρτώ Κοροβέση. Και κάτι λίγοι από το Ποτάμι και διάσπαρτοι. Μια πλούσια από πρώτη ματιά, σε ποσότητα τουλάχιστον, σοδειά προσώπων, που βρήκαν στο σημερινό ΠΑΣΟΚ τον δρόμο της αρετής, πειθόμενοι από την ανάγκη διεύρυνσης που έχει κηρύξει ο Ανδρουλάκης και έχει εκφωνήσει πανηγυρικά ο Σκανδαλίδης.

Πρόκειται για μια στρατηγική που βαφτίστηκε επισήμως στρατηγική συστράτευσης. Και που τα αποτελέσματά της θα φανούν στις εκλογές που έρχονται. Κατά πόσο δηλαδή αυτή η στρατιά μεταγραφών, που ορισμένοι κακεντρεχείς χαρακτηρίζουν αναπαλαίωση, θα αποδώσει ψήφους και στήριξη, ή θα προδώσει προθέσεις και σχεδιασμούς. Θα φέρει κάτι νέο και ελπιδοφόρο στο ΠΑΣΟΚ η ομάδα στελεχών που έπλευσε, κάποτε και με όρους ναυάρχου, με τον Κασσελάκη; Και η άλλη ομάδα, που από μετακίνηση σε μετακίνηση ξεχάσαμε την αφετηρία της; Ή θα κουβαλήσει μαζί της όσα έχει σιχαθεί ένα μεγάλο εκλογικό κοινό, πολιορκημένο από τις πολιτικές του Μητσοτάκη και κουρασμένο από διευρύνσεις και μεταγραφές; Έτοιμο να πιστέψει ότι όλα γίνονται για τον λουφέ και την καρέκλα, αγνοώντας τις ανάγκες των πολλών;

Θα δούμε. Από την άλλη, η ΕΛΑΣ και ο Τσίπρας έχουν επιλέξει μια εντελώς διαφορετική στρατηγική. Δεν κλείνουν την πόρτα σε «παλιούς», αλλά βασική επιδίωξη είναι η προσέλκυση και δραστηριοποίηση στην πρώτη γραμμή μιας ομάδας νέων προσώπων, απαλλαγμένων από τα βάρη του παρελθόντος. Και στον βαθμό που τα πρόσωπα παίζουν σημαντικό ρόλο στις πολιτικές αναμετρήσεις, μένει να φανεί πώς θα τοποθετηθεί ο προοδευτικός ψηφοφόρος απέναντι στις δύο στρατηγικές. Αν δηλαδή θα συγκινηθεί περισσότερο από τους νέους, με τις αναπόφευκτες αδυναμίες τους, ή από τους «σίγουρους» παλιούς, που κάποτε στελέχωσαν κόμματα και παρατάξεις. Αν οι μεταγραφές διαθέτουν την προστιθέμενη αξία που υποτίθεται ότι διαθέτουν. Και οι νέοι είναι σε θέση -καθόλου δεδομένο- να πείσουν. Εχει ενδιαφέρον η αναμέτρηση και στο πεδίο αυτό, χωρίς αμφιβολία. Ο Τσίπρας έχει κάνει την πιο παρακινδυνευμένη επιλογή και έχει επικριθεί γι’ αυτό. Ο Ανδρουλάκης διάλεξε τον πιο σίγουρο δρόμο, αλλά δεν αποφεύγει τη μουρμούρα. Ο πρώτος βασίζεται στις διαθέσεις ενός κόσμου που έχει αντιληφθεί τη φθορά του πολιτικού συστήματος και αναζητά κάτι νέο. Ο άλλος βασίζεται σε μια παραλλαγή σταθερότητας – μας ξέρετε και δεν κινδυνεύετε από μας.

Δεν ψηφίζουν βέβαια όλοι με βάση τα πρόσωπα. Από την άλλη όμως, η εικόνα της κατά ΠΑΣΟΚ συστράτευσης -Αποστολάκης, Θρασκιά, Βερελής, για παράδειγμα- ισούται με χίλιες λέξεις. Και αν προσθέσουμε στην εξίσωση και τα μεγέθη Ανδρουλάκη και Τσίπρα, το τελικό αποτέλεσμα -επί προσώπων- γίνεται ακόμα πιο προκλητικό και ενδιαφέρον…

Όταν το «επιτελικό κράτος» αποδεικνύεται επί εφτά χρόνια διάτρητο από τους παραβατικούς μεγαλόσχημους με τη γραβάτα

 

Αυτή η κυβέρνηση δεν δικαιούται να καυχιέται για την καταπολέμηση της διαφθοράς – ιδίως όταν μετρά τόσα σκάνδαλα

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

in.gr

7–8 λεπτά

---

Έσπευσε ο πρωθυπουργός, στην καθιερωμένη κυριακάτικη ανάρτησή του, να μιλήσει με υπερηφάνεια για το πώς η κυβέρνησή του δίνει τη «μάχη για τη νομιμότητα» απέναντι στη μεγάλη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά, με αφορμή τις υποθέσεις που έχουν έρθει στη δημοσιότητά για το σκάνδαλο με τα στημένα παιχνίδια στο μπάσκετ και τις μεγάλες υποθέσεις φοροδιαφυγής στην αλυσίδα Pizza Fun και στην αλυσίδα «Χωριάτικο».

Όμως, δεν ήταν μόνο ο πρωθυπουργός που έδωσε αυτόν τον τόνο, αλλά και μια σειρά από φιλοκυβερνητικά μέσα που περίπου υποστήριξαν ότι αυτή είναι και η απάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε όσους κατηγόρησαν την κυβέρνησή του ότι συγκαλύπτει τη διαφθορά και ότι χρεώνεται μεγάλα σκάνδαλα.

Βεβαίως, μια πιο προσεκτική ματιά δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Όντως ήρθαν στο φως τρεις σκανδαλώδεις υποθέσεις. Και στις τρεις φαίνεται ότι πλευρά του προβλήματος ήταν ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είτε δεν τις είχαν εντοπίσει μέχρι να γίνουν οι καταγγελίες και από αυτές να «ξεδιπλωθεί το κουβάρι», είτε άργησαν να ανταποκριθούν παρότι υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις.

Στην περίπτωση της Pizza Fun το καθοριστικό δεν ήταν η ικανότητα των ελεγκτικών μηχανισμών να εντοπίζουν τέτοιες πρακτικές αλλά η καταγγελία ενός υπαλλήλου στην Οικονομική Εισαγγελία. Στην περίπτωση του «Χωριάτικου» το ζήτημα δεν ήταν ότι αποκαλύφθηκε ότι υπήρχε εκτεταμένη φοροδιαφυγή, αλλά το ίδιο το γεγονός ότι για αρκετά χρόνια υπήρχαν ενδείξεις για ξέπλυμα χρήματος και άλλες παραβάσεις, ιδίως μετά την βαριά καταδίκη του ιδιοκτήτη αρκετά χρόνια πριν, όμως η επιχείρηση συνέχισε να λειτουργεί και να φοροδιαφεύγει. Όσο για το σκάνδαλο με την ΕΟΚ, εδώ το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι τέτοιες πρακτικές συνήθως στηρίζονται στην ανοχή ή στην απροθυμία των αρχών να βάλουν φραγμό σε αυτές, κάτι για το οποίο ο αρμόδιος υπουργός Γιάννης Βρούτσης ακόμη δεν έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις.

Βλέπουμε ότι και στις τρεις περιπτώσεις δεν πρόκειται κυρίως για «αποφασιστικά χτυπήματα» στη διαφθορά, αλλά για καταγεγραμμένα πραγματικά ελλείμματα στην ικανότητα της Πολιτείας να προλαμβάνει τέτοια φαινόμενα. Ούτε θα ήταν παράλογο κάποιος να υποστήριζε ότι η σπουδή της κυβέρνησης να τις προβάλει, σχετίζεται και με μια προσπάθεια να πει: «Δείτε πόσα κάνω κατά της διαφθοράς, εσείς που κατηγορείτε για συγκάλυψη σκανδάλων».

Μόνο που η σκληρή αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, δικαίως κατηγορείται για συγκάλυψη σκανδάλων. Αρκεί να αναλογιστούμε υποθέσεις όπως αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου ήρθε στο φως το πώς ένας κομματικός μηχανισμός της ΝΔ επιδόθηκε σε συστηματική διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων – σε κλίμακα που έθεσε σε κίνδυνο συνολικά τις αγροτικές επιδοτήσεις για τη χώρα μας – με σκοπό να διαμορφώσει ευνοϊκότερους εκλογικούς συσχετισμούς. Ή το τεράστιο ζήτημα με τις απευθείας αναθέσεις σε «ημετέρους» αλλά και συνολικά τον τρόπο που «αξιοποιήθηκε» το Ταμείο Ανάκαμψης με σκοπό να ευνοηθούν επιχειρήσεις που θα εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους με το να συμβάλουν στο να διαμορφωθεί ένα φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα. Ή το σκάνδαλο Predator, μια από τις πιο σοβαρές εκδοχές κυβερνητικής παραβατικότητας και περιφρόνησης βασικών αρχών του κράτους δικαίου, καθώς αποκαλύφθηκε ότι με επίκεντρο το Μέγαρο Μαξίμου είχε στηθεί ένας μηχανισμός που χρησιμοποιούσε παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό για να παρακολουθεί υπουργούς, ανώτατους αξιωματικούς, δικαστικούς, πολιτικούς, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους. Ή, την ίδια την τραγωδία των Τεμπών, όπου η κυβέρνηση όχι μόνο δεν ανέλαβε την ευθύνη για την μη υλοποίηση των έργων που θα καθιστούσαν ασφαλή τη λειτουργία του σιδηρόδρομου και θα απέτρεπαν το δυστύχημα, αλλά χρεώνεται – και επίσημα αφού αρμόδιος υφυπουργός παραπέμπεται στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο – το «μπάζωμα» του χώρου του δυστυχήματος που δυσχέρανε σημαντικά τη διερεύνηση του τι όντως έγινε.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η επιλεκτική προβολή συγκεκριμένων πρόσφατων υποθέσεων σε κανένα βαθμό δεν ισοδυναμεί με μόνιμο και σταθερό μέτωπο κατά της διαφθοράς. Πολύ περισσότερο, μοιάζει με επικοινωνιακό τέχνασμα για να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση όχι μόνο έχει στη πλάτη της αρκετά σκάνδαλα, αλλά και έχει προσπαθήσει συστηματικά να χειραγωγήσει και τους θεσμούς που θα μπορούσαν να τα διελευκάνουν. Αρκεί να αναλογιστούμε το τεράστιο πρόβλημα με την επίμονη άρνηση των εισαγγελικών αρχών να διερευνήσουν σε μεγαλύτερο βάθος την υπόθεση των υποκλοπών, ακόμη και όταν έρχονται στο προσκήνιο πλήθος νέα στοιχεία.

Όλα αυτά δεν είναι άσχετα από δύο βασικές παραμέτρους της κυβερνητικής πολιτικής ήδη από το 2019. Η πρώτη ήταν ότι το κράτος – ιδίως στην εκδοχή του «επιτελικού κράτους», δηλαδή το κράτος όπου το Μέγαρο Μαξίμου έχει τον τελευταίο λόγο – θεωρήθηκε ότι είναι το τρόπαιο των νικητών, ιδίως όταν αυτοί πίστευαν ότι είναι η μόνη παράταξη που δικαιούται να κυβερνά ύστερα από το σύντομο διάλειμμα των «Μαδούρων». Το άλλο ήταν η αντίληψη ότι εφόσον αυτή η κυβέρνηση βοηθούσε και στήριζε την επιχειρηματικότητα, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα εάν αυτό ερχόταν με ανταλλάγματα «προβολής του κυβερνητικού έργου».

Μόνο που όλα αυτά διαμόρφωσαν μια εξαιρετικά προβληματική συνθήκη που καμία σχέση δεν έχει με την καταπολέμηση της διαφθοράς. Πολύ περισσότερο έχει να κάνει με την «κανονικοποίησή» της, με τη μετατροπή της σε συστατικό στοιχείο μιας διακυβέρνησης που φέρεται ως αμετακίνητο «καθεστώς» και με την αλαζονεία να υποστηρίζει πως οποιαδήποτε άλλη εκδοχή διακυβέρνησης θα ήταν «χάος».

Για αυτό τον λόγο και δεν δικαιούται η κυβέρνηση να επαίρεται για τα «χτυπήματα» που έχει καταφέρει στη διαφθορά. Το ακριβώς αντίθετο: είναι μια κυβέρνηση που παγίωσε μια δομική διαφθορά στη σχέση ανάμεσα σε πολιτική εξουσία, ελεγκτικούς και διωκτικούς μηχανισμούς, επιχειρηματικότητα και ενημέρωση, έναν συστημικό «ηθικό κίνδυνο» από τον οποίο θα δυσκολευτούμε να απαλλαγούμε.

ΥΓ Η κυβέρνηση επαίρεται και για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και για τη συνακόλουθη αύξηση των φορολογικών εσόδων, που έχουν τροφοδοτήσει και τα σημαντικά πρωτογενή πλεονάσματα που καταγράφονται. Μόνο που σπανίως η κυβέρνηση επιλέγει να εξηγήσει από που προέρχεται η αύξηση των φορολογικών εσόδων. Και αυτό γιατί τότε θα φανεί ότι πέραν της αύξησης του συνολικού όγκου της φορολογίας εισοδήματος καθώς αυξάνονται τα ονομαστικά εισοδήματα, η μεγαλύτερη αύξηση καταγράφεται στον ΦΠΑ. Είναι ενδεικτικό ότι για το 2027 η κυβέρνηση προβλέπει, με βάση το σχέδιο προϋπολογισμού ότι τα έσοδα από ΦΠΑ θα είναι η μεγαλύτερη πηγή φορολογικών εσόδων, καθώς θα αποτελούν το 39,3% των συνολικών φορολογικών εσόδων φτάνοντας τα 30,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Μόνο που ο ΦΠΑ είναι ο κατεξοχήν άδικος φόρος, ο φόρος που πλήττει αναλογικά πολύ περισσότερο τα λαϊκά στρώματα, που διαθέτουν πολύ μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος στην αγορά των απαραίτητων προϊόντων, ένας φόρος που η κυβέρνηση έχει αρνηθεί να μειώσει σε επιλεγμένα προϊόντα και υπηρεσίες ακόμη και εν μέσω μιας μεγάλης κρίσης κόστους ζωής.

Masters of Finnish Painting: Art at the Turn of the 20th Century/Δάσκαλοι της Φινλανδικής Ζωγραφικής: Η Τέχνη στο γύρισμα του 20ού Αιώνα

Masters of Finnish Painting: Art at the Turn of the 20th Century

Ανακαλύψτε την ψυχή της φινλανδικής τέχνης μέσα από τα έργα των μεγαλύτερων ζωγράφων της από τα τέλη του 19ου έως τις αρχές του 20ού αιώνα. Από τον ποιητικό συμβολισμό του Χιούγκο Σίμπεργκ μέχρι τον ζωντανό ιμπρεσιονισμό της Έλεν Θέσλεφ, αυτό το βίντεο συγκεντρώνει τους καλύτερους καλλιτέχνες της Φινλανδίας που μετέτρεψαν τη σιωπή, το φως και τη φύση σε αξέχαστα αριστουργήματα.



Ταξιδέψτε στη χρυσή εποχή της φινλανδικής ζωγραφικής με εμβληματικά ονόματα όπως οι Akseli Gallen-Kallela, Helene Schjerfbeck, Albert Edelfelt, Maria Wiik, Eero Järnefelt και πολλοί άλλοι. Γίνετε μάρτυρες της εξέλιξης από τον ρεαλισμό στον μοντερνισμό, από τα υπαίθρια τοπία μέχρι τα βαθιά ψυχολογικά πορτρέτα.

Είτε είστε λάτρης της τέχνης, είτε λάτρης της ιστορίας είτε απλώς ενδιαφέρεστε για τη σκανδιναβική δημιουργικότητα, αυτός είναι ένας οπτικός και μουσικός εορτασμός της μοναδικής συμβολής της Φινλανδίας στην ευρωπαϊκή τέχνη.

Η ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΖΩΓΡΑΦΩΝ ΣΕ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΗ ΣΕΙΡΑ 

00:00 Ahlstedt
00:51 von Becker
01:51 Berndtson
02:58 Churberg
04:07 Danielson Gambogi
05:37 Edelfelt
06:55 Frosterus Segerstråle
07:34 Gallen Kallela
08:42 Halonen
09:49 Järnefelt
10:59 Lindholm
11:53 Lundhal
12:41 Munsterhjelm
13:54 Ollila
14:39 Ruokokoski
15:40 Salokivi
16:51 Schjerfbeck
17:50 Simberg
19:09 Soldan-Brofeldt
20:36 Thesleff
21:48 Wahlroos
22:33 Westerholm
23:45 Wiik

🎧 Music by Epidemic Sound
🔗 Try Epidemic Sound for free with this link: https://share.epidemicsound.com/t5t42f

 

ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ : Γιατί «δεν έχει πια νόημα» να γίνεται η βαθμολόγηση στις εργασίες κατ΄οίκον

 

Τεχνητή Νοημοσύνη: Η αρχή του τέλους στη βαθμολόγηση των φοιτητικών εργασιών – Γιατί «δεν έχει πια νόημα» να γίνεται

Στράτος Ιωακείμ

in.gr

4–5 λεπτά

---

Η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει φέρει την τριτοβάθμια εκπαίδευση αντιμέτωπη με μια δομική κρίση, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους (;) για τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούνταν μέχρι σήμερα οι φοιτητικές εργασίες.

«Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να ξεχωρίσει κανείς το έργο που έχει δημιουργηθεί από άνθρωπο από αυτό που έχει δημιουργηθεί από τεχνητή νοημοσύνη»

Η εξάπλωση των εργαλείων στα πανεπιστημιακά έδρανα φέρνει μια αθόρυβη αλλά καταλυτική ανατροπή στην παραδοσιακή εκπαιδευτική διαδικασία.

Οι ανατροπές που προκαλεί η Τεχνητή Νοημοσύνη

Υπό αυτές τις συνθήκες, όλο και περισσότεροι ακαδημαϊκοί έρχονται αντιμέτωποι με το ερώτημα: ποιο είναι το πραγματικό νόημα της αξιολόγησης μιας εργασίας, όταν η τεχνολογία μπορεί να παράγει τέλειες απαντήσεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα;

Την πιο καθαρή -και ίσως κυνική- απάντηση στο ερώτημα αυτό έδωσε ο διακεκριμένος μαθηματικός και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ, Ρίτσαρντ Μπόρτσερντς (Richard Borcherds).

Ο Μπόρτσερντς πήρε την απόφαση να σταματήσει οριστικά να βαθμολογεί τις κατ’ οίκον εργασίες των φοιτητών του ως προς την ορθότητα των απαντήσεων, δηλώνοντας ουσιαστικά ότι η τακτική αυτή «δεν έχει πια κανένα νόημα».

Το αδιέξοδο της «ορθής απάντησης»

Όπως εξηγεί ο καθηγητής του Μπέρκλεϊ, η βαθμολόγηση της ορθότητας των ασκήσεων εκτός αιθούσης δημιουργεί μια στρεβλή κουλτούρα:

• Αντικίνητρο για την ουσιαστική μάθηση: Όταν ο βαθμός εξαρτάται από το τελικό αποτέλεσμα, ο φοιτητής πιέζεται να καταφύγει στο AI για να εξασφαλίσει το «άριστα», προσπερνώντας το στάδιο της τριβής και της κατανόησης.
• Τιμωρία της εντιμότητας: Οι φοιτητές που επιλέγουν να λύσουν μόνοι τους τις ασκήσεις, κάνοντας αναπόφευκτα λάθη στη διαδικασία μάθησης, βλέπουν τους βαθμούς τους να υπολείπονται σε σύγκριση με όσους παρέδωσαν γραπτά παραγμένα από αλγόριθμους.

Σύμφωνα με τον Μπόρτσερντς, η παραδοσιακή βαθμολόγηση εργασιών δεν αξιολογεί πλέον τη γνώση, αλλά την ικανότητα πρόσβασης και χρήσης τεχνολογικών εργαλείων.

Η στροφή στην «τυπική παράδοση» και η επιστροφή στο αμφιθέατρο

Ο Ρίτσαρντ Μπόρτσερντς, καταξιωμένος μαθηματικός που τιμήθηκε το 1998 με το περίφημο μετάλλιο Φιλντς, μία από τις σημαντικότερες διακρίσεις στον χώρο των μαθηματικών, υποστηρίζει ότι η εκτεταμένη χρήση εργαλείων TN έχει υπονομεύσει την αξία της παραδοσιακής αξιολόγησης των εργασιών, όπως σημειώνει η New York Post.

Προκειμένου να αποκαταστήσει την ισορροπία, ο καθηγητής άλλαξε ριζικά το σύστημα αξιολόγησης. Οι κατ’ οίκον εργασίες βαθμολογούνται πλέον αποκλειστικά με βάση αν οι φοιτητές τις έχουν ολοκληρώσει και όχι με βάση το αν οι απαντήσεις είναι σωστές ή λανθασμένες. Οι εργασίες παραμένουν ένα εργαλείο εξάσκησης για όποιον επιθυμεί να μάθει, αλλά παύουν να αποτελούν κριτήριο ακαδημαϊκής επίδοσης.

Παράλληλα, το βάρος της αξιολόγησης μετατοπίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στις δια ζώσης εξετάσεις. Χωρίς πρόσβαση σε ηλεκτρονικές συσκευές και υπό την άμεση επιτήρηση των διδασκόντων, το αμφιθέατρο καθίσταται το μοναδικό καταφύγιο όπου μπορεί να διαπιστωθεί η πραγματική κριτική σκέψη και η αυτόνομη γνώση του φοιτητή.

Ένα μέλλον χωρίς εύκολες απαντήσεις

Η περίπτωση του Μπόρτσερντς δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά το προαναγγελθέν τέλος μιας ολόκληρης εποχής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ο ίδιος ο καθηγητής παραδέχεται με αφοπλιστική ειλικρίνεια πως οι ραγδαίες εξελίξεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη δημιουργούν ένα τοπίο όπου κανείς δεν γνωρίζει πώς θα μοιάζει η διδασκαλία τα επόμενα χρόνια.

Όταν η παραγωγική νοημοσύνη μπορεί να λύνει πολύπλοκα προβλήματα, το πανεπιστήμιο καλείται να επαναπροσδιορίσει από την αρχή όχι μόνο το πώς βαθμολογεί, αλλά και το τι σημαίνει εκπαίδευση στην ψηφιακή εποχή.

ΣΠΟΥΔΑΙΕΣ ΕΡΜΗΝΕΥΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΙΑΝΟΥ : Franz Liszt Sonata in B minor. Barbara Nissman, pianist

Barbara Nissman(1944)/Βικιπαίδεια

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ  ΚΥΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΙΑΝΟΥ ΣΤΟ YOU TUBE :

Barbara Nissman(Προσωπική Ιστοσελίδα)

Ελλάδα: Η μόνη χώρα της Ηπείρου στην οποία ο Φλάβιο Μπολσονάρου, στις εκλογές των Βραζιλιάνων της Διασποράς, επικράτησε συγκεντρώνοντας το 54,95% των ψήφων, έναντι 45,05% που έλαβε ο Λούλα!

 

Τους κάναμε σαν τα μούτρα μας: Οι Βραζιλιάνοι σε όλη την Ευρώπη ψήφισαν Λούλα, στην Ελλάδα Μπολσονάρου!

 Φανή Δημητροκάλη 

thefaq.gr 

26/10/2026

• Η ψηφοφορία των Βραζιλιάνων κατοίκων της Ευρώπης έδωσε καθαρό προβάδισμα στον Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα σχεδόν σε όλες τις χώρες, όπως αναφέρει το BBC News Brasil.

Η ελληνική εξαίρεση
Μοναδική περίπτωση σε ολόκληρη την Ευρώπη αποτέλεσε η Ελλάδα. Ήταν η μόνη χώρα της Ηπείρου στην οποία ο Φλάβιο Μπολσονάρο επικράτησε συγκεντρώνοντας το 54,95% των ψήφων, έναντι 45,05% που έλαβε ο Λούλα.

Τα δεδομένα εμφανίζουν αισθητές αποκλίσεις από χώρα σε χώρα: ο Λούλα κατέγραψε ιδιαίτερα ισχυρή δυναμική στη Δανία, την Εσθονία και τη Γαλλία, ενώ σε αγορές όπως η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ελβετία η διαφορά ανάμεσα στους δύο υποψήφιους ήταν μικρότερη.

Τα συνολικά αποτελέσματα του εξωτερικού
Στο σύνολο των εκλογικών τμημάτων του εξωτερικού, ο Λούλα διατήρησε την πρωτοκαθεδρία. Συγκέντρωσε συνολικά 200.154 ψήφους (ποσοστό 53,86% των έγκυρων ψηφοδελτίων), επικρατώντας του Μπολσονάρο, ο οποίος έλαβε 171.497 ψήφους (46,14%). Η τελική διαφορά διαμορφώθηκε στις 28.657 ψήφους.

Ανθεκτικό το προοδευτικό μέτωπο στη Λατινική Αμερική
Η εκλογική επικράτηση του Λούλα επιβεβαίωσε ότι η Βραζιλία δεν ακολούθησε το κύμα στροφής προς τη δεξιά, όπως συνέβη σε γειτονικές χώρες (Αργεντινή, Χιλή, Κολομβία), όπου οι υποψήφιοι είχαν τη θερμή στήριξη του πρώην προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Έτσι, η χώρα παραμένει ένα από τα ελάχιστα προοδευτικά προπύργια στην Λατινική Αμερική.

Με το 51,79% (64,25 εκατ. ψήφους) έναντι 48,21% (59,82 εκατ. ψήφους) του αντιπάλου του Μπολσονάρου, ο βετεράνος της πολιτικής, σχεδόν 81 ετών, διέψευσε τα προγνωστικά που τον ήθελαν να ηττάται, με βάση τα τελικά αποτελέσματα.

Αναλυτικά ο πίνακας του πώς ψήφισαν οι Βραζιλιάνοι της Ευρώπης

*Το BBC παρουσιάζει κοινά αποτελέσματα για το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, χωρίς να διαχωρίζει τις ψήφους ανά χώρα

«Νυρεμβέργη: Η Δίκη που άλλαξε την Ιστορία» – Έκθεση φωτογραφίας στην Καλαμαριά μόνο για τέσσερις μέρες

 

«Νυρεμβέργη: Η Δίκη που άλλαξε την Ιστορία» – Έκθεση φωτογραφίας στην Καλαμαριά

30/10 - 2/11

Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, η Καλαμαριά φιλοξενεί μια έκθεση φωτογραφίας αφιερωμένη στη Δίκη της Νυρεμβέργης (1945–1946), μία από τις σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία της διεθνούς δικαιοσύνης.

Η έκθεση, με τίτλο «Νυρεμβέργη: Η Δίκη που άλλαξε την Ιστορία», διοργανώνεται από τον Σύνδεσμο Ελληνορωσικής Φιλίας, σε συνεργασία με το Ρωσικό Κέντρο Ιστορικής Μνήμης, υπό την αιγίδα του Δήμου Καλαμαριάς, και θα φιλοξενηθεί στην Αίθουσα Τέχνης Remezzo από την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου έως τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου.

Μέσα από σπάνιο φωτογραφικό υλικό από τη δίκη κορυφαίων στελεχών του ναζιστικού καθεστώτος, η έκθεση αναδεικνύει τη σημασία της ιστορικής μνήμης και της λογοδοσίας για τα εγκλήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις ναζιστικές θηριωδίες στην Ελλάδα.

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, στις 17:00, με εναρκτήριο χαιρετισμό από τη Δήμαρχο Καλαμαριάς, Χρύσα Αράπογλου. Χαιρετισμούς θα απευθύνουν ο Υφυπουργός Εσωτερικών (Μακεδονίας και Θράκης), Κωνσταντίνος Γκιουλέκας, και ο Γενικός Πρόξενος της Ρωσίας στη Θεσσαλονίκη, Βλαντιμίρ Μπρέντνεφ.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα πραγματοποιηθούν ομιλίες και παρεμβάσεις για τα Ολοκαυτώματα του Χορτιάτη, του Διστόμου και του Μεσοβούνου Εορδαίας, με τη συμμετοχή της Αντιδημάρχου Πολιτισμού και Τουρισμού Πυλαίας-Χορτιάτη, Βίκυς Κανέλλου, του Δημάρχου Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας, Ιωάννη Σταθά, και του Προέδρου της Κοινότητας Μεσοβούνου, Παύλου Παραστατίδη.

Παράλληλα, θα προβληθεί οπτικοακουστικό υλικό για τα ναζιστικά εγκλήματα στην Ελλάδα, με αναφορές στον Χορτιάτη, το Δίστομο, το Μεσόβουνο Εορδαίας και τα Νέα Κερδύλια.

Πληροφορίες έκθεσης

Χώρος: Αίθουσα Τέχνης Remezzo, Καλαμαριά

Διάρκεια: 30 Οκτωβρίου – 2 Νοεμβρίου 2026

Εγκαίνια: Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, 17:00

Ώρες λειτουργίας:

• Παρασκευή: 17:00–21:00
• Σάββατο και Κυριακή: 10:00–14:00 και 17:00–20:30

• Δευτέρα: 17:00–21:00

Πόσους Κουλκουδίνες αντέχει ο τόπος;

 

Ο Αλή Μπαμπάς και οι σαράντα Κουλκουδίνες

Θανάσης Καρτερός

efsyn.gr

 

 3–4 λεπτά

---

Εν αρχή ην ο Σπύρος Κουλκουδίνας. Και φαρμακοποιός, και επιχειρηματίας τουρισμού, και βουλευτής της Δεξιάς στην Πιερία, και δράστης των γνωστών συμβουλών σε όσους δεν έχουν δέκα ευρώ για να βάλουν βενζίνη. Ο οποίος είχε καλή ψαριά στη θάλασσα των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Εν συνεχεία είναι οι έντιμοι λειτουργοί του επιτελικού κράτους που υπέγραψαν να λάβει ο εν λόγω τα διακόσια χιλιάρικα από την τσέπη των ψαράδων για τους οποίους τα προόριζε η Ευρώπη.

Εν συνεχεία είναι οι κεφαλές του κράτους μας, αρμόδιοι και αυτουργοί, έως πρωθυπουργού, που παρακολουθούν για μέρες τον βουλευτή τους να θαλασσοπνίγεται σε κύματα καταγγελιών και αποκαλύψεων και παριστάνουν το ψάρι. Ούτε μια λέξη υποστήριξης! Διότι, μην είμεθα εμπαθείς. Εχει ανάγκη συμπαράστασης ο Κουλκουδίνας. Ο άνθρωπος βιοπορίζεται, κατά δήλωσή του, σε αρμονία με το επιτελικό κράτος και τις ηθικές προδιαγραφές του.

Το γεγονός ότι στα ψαράδικα κονδύλια της Πιερίας συγκαταλέγονται πελάτες με βίλες, πισίνες, ξενυχτάδικα, ενοικιαζόμενα και γιοτ πολυτελείας, βεβαιώνει του λόγου το ασφαλές: Αυτή είναι η κανονικότητα που έχει καθιερώσει η διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Και θα σου πει δικαίως ο κάθε Κουλκουδίνας: Εγώ φταίω που τα πήρα ή αυτοί που τα μοιράζουν; Και μήπως εγώ είμαι ο μόνος κλέφτης του Αλή Μπαμπά, που τρώει και πίνει στο σαράι του Μαξίμου; Εδώ έχουμε σαράντα μόνο στην Πιερία και αν υπολογίσουμε την υπόλοιπη χώρα, Κύριος οίδε πόσοι και πόσα εισέπραξαν από τα λεφτά των ψαράδων. Και όχι μόνο.

Πείτε ότι πάει αύριο κατηγορούμενος. Δεν γίνονται αυτά σε ένα κράτος δικαίου όπως η Ελλάδα, αλλά το λέμε χάριν συζητήσεως. Δεν θα πει ότι είναι θύμα πλεκτάνης του Τσίπρα; Δηλαδή, φταίνε οι μανάβηδες που πουλούσαν μάσκες και υγειονομικό υλικό στο κράτος τον καιρό της πανδημίας πέντε φορές πάνω από την τιμή τους; Οι παραγωγοί των αλήστου μνήμης σκόιλ ελικίκου, που είχαν αναλάβει να μας μορφώνουν με κολοσσιαίες αμοιβές; Οι νομείς του ΟΠΕΚΕΠΕ που με μια υπογραφή πήραν δέκα, είκοσι και εκατό χιλιάρικα; Τα κλέψαμε, κύριε; Διαπράξαμε ληστεία; Νόμιμα δεν τα εισπράξαμε; Γιατί λοιπόν να την πληρώνει τώρα ο Κουλκουδίνας, όταν όσα έκανε και νόμιμα υπήρξαν, και έλαβαν χώρα με τις απαραίτητες επιτελικές διαδικασίες;

Ας μη διαταράσσουμε λοιπόν την ελεύθερη και πλούσια ζωή του Κουλκουδίνα και την αρμονία των σχέσεων του κράτους Μητσοτάκη με την αξιότιμη πελατεία του. Ας μην πολιτικοποιούμε μια υπόθεση ρουτίνας, όπως είπε κάποιος εξέχων παράγων του συστήματος. Αλλωστε τι είναι τα διακόσια χιλιάρικα του ευφυούς βουλευτή μπροστά στα δισεκατομμύρια που τσεπώνουν οι ευεργέτες της ενέργειας, των τραπεζών, των σούπερ μάρκετ;

Οι αυτουργοί των συμβουλευτικών; Ακόμα και μπροστά στην «μπάζα» που βρέθηκε στην κατοχή διαιτητών του μπάσκετ ή όσα έφαγε από το κράτος η πίτσα των ονείρων μας; Ας αφήσουμε λοιπόν ήσυχους τους πελάτες και ας προσγειωθούμε στην κανονικότητα. Μη γίνουμε και Γαλλία… Εξάλλου έρχεται η μέρα που πάλι θα μας πουν ότι μαζί τα φάγαμε…

Η πατριωτική στάση του Ζαχαριάδη στον ελληνοϊταλικό πόλεμο κόντρα στον τυφλό αρχηγισμό του την περίοδο του Εμφυλίου

 

Για το «Ανοιχτό Γράμμα» του Ζαχαριάδη

Το «Ανοιχτό Γράμμα» του Ζαχαριάδη, το οποίο απηύθυνε στις 31 Οκτώβρη 1940, καλώντας τον ελληνικό λαό να πολεμήσει τον ιταλικό φασισμό, υπήρξε μια αναμφισβήτητα θετική πρωτοβουλία του τότε ηγέτη του ΚΚΕ

26 Οκτωβρίου 2026,

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ  EΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

efsyn.gr

 

Χρήστος Κεφαλής*

Το «Ανοιχτό Γράμμα» του Ζαχαριάδη, το οποίο απηύθυνε στις 31 Οκτώβρη 1940, καλώντας τον ελληνικό λαό να πολεμήσει τον ιταλικό φασισμό, υπήρξε μια αναμφισβήτητα θετική πρωτοβουλία του τότε ηγέτη του ΚΚΕ. Κατέδειξε έμπρακτα σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή τον ειλικρινή πατριωτισμό των κομμουνιστών.

Το «Γράμμα» έχει γίνει τα τελευταία χρόνια στόχος επιθέσεων από την ηγεσία του ΚΚΕ, που το αποκηρύσσει ως παρέκκλιση από τον «κομμουνιστικό, διεθνιστικό δρόμο». Στην έκδοση του Τμήματος Ιστορίας του ΚΚΕ «Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο 1940-41», υποστηρίζουν ότι ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός ακόμη και μετά τη ναζιστική επίθεση στην ΕΣΣΔ (σελ. 17-18). Επικρίνοντας την Κομιντέρν που τον εκτίμησε ως «αμυντικό» από μέρους της Ελλάδας, αποφαίνονται ότι η Ελλάδα ήταν ιμπεριαλιστική χώρα, καθώς «ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας ενός κράτους δεν καθορίζεται από το μικρό του μέγεθος ή από την υποδεέστερη θέση του στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα» (σελ. 146-147). Δικαιώνουν έτσι τα δυο επόμενα «Γράμματα» του Ζαχαριάδη, που υπονόμευσαν την αρχική του θέση, των οποίων «η επιβεβαίωση… ήρθε πολύ γρήγορα» (σελ. 203).

Και μόνο τα παραπάνω επιχειρήματα των δογματιστών αποδεικνύουν την πολιτική ορθότητα του «Ανοιχτού Γράμματος» του Ζαχαριάδη. Αν για να το καταδικάσουμε πρέπει να πούμε ότι συνολικά ο Β΄ Παγκόσμιος ήταν ιμπεριαλιστικός και η Ελλάδα έκανε ιμπεριαλιστικό πόλεμο ενάντια στη φασιστική Ιταλία, τότε ξεκάθαρα κανένας νοήμων προοδευτικός άνθρωπος δεν θα το πει αυτό. Η Ελλάδα το 1940-41 έκανε έναν εθνικό πόλεμο, κάτι που ο Λένιν είχε αναγνωρίσει για μικρές χώρες όπως η Σερβία ακόμη και στον ιμπεριαλιστικό Α΄ Παγκόσμιο. Και ο Β΄ Παγκόσμιος, το 90% του βάρους και των απωλειών του οποίου επωμίστηκαν η ΕΣΣΔ και τα κινήματα αντίστασης, ήταν αντιφασιστικός.

Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Υποστηρίζοντας ότι ο Β΄ Παγκόσμιος ήταν ιμπεριαλιστικός και η Ελλάδα έκανε ιμπεριαλιστικό πόλεμο, οι δογματιστές αποκηρύσσουν, χωρίς να το καταλαβαίνουν, το ΕΑΜικό κίνημα. Αν πραγματικά ισχύει αυτό, προκύπτει ότι οι 200 της Καισαριανής και τόσοι άλλοι εκτελεσμένοι κομμουνιστές, στο όνομα των οποίων μιλούν, πολεμώντας τον φασισμό είχαν παραπλανηθεί και έπαιζαν το παιχνίδι των ιμπεριαλιστών. Τότε θα έπρεπε να απόσχουν από τον πόλεμο για να στραφούν ενάντια στην ελληνική αστική τάξη – κάτι που φυσικά μπορούσε άνετα να γίνει το 1945, όταν το ΕΑΜ είχε όλο τον λαό με το μέρος του, αλλά η ηγεσία του ΚΚΕ έκανε Βάρκιζες.

 

 

Η τραγωδία του Ζαχαριάδη δεν βρίσκεται στο «Ανοικτό Γράμμα» αλλά στην αποτυχία του να το συνεχίσει όπως ο Τίτο στη Γιουγκοσλαβία. Για να το κάνει θα έπρεπε να στηρίξει τον Αρη Βελουχιώτη μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1945 και αργότερα, στη διάρκεια του αγώνα του ΔΣΕ, να συνταχτεί με τον Τίτο ενάντια στον Στάλιν. Ο αρχηγισμός του Ζαχαριάδη τον έκανε, ωστόσο, να μαζεύει γύρω του υποτακτικούς, τυφλούς λακέδες. Και αν έτσι εδραίωνε τη θέση του, γινόταν ταυτόχρονα δέσμιός τους, με τα γνωστά καταστροφικά για το κίνημα λάθη και αποτελέσματα: αποχή από τις εκλογές το 1946, ψεύδη για το δήθεν πισώπλατο χτύπημα του Τίτο, συκοφάντηση αργότερα των Καραγιώργη και Πλουμπίδη, που οι δογματιστές τα δικαιώνουν σήμερα ως κορυφαίες «κομματικές συμβολές».

Ο Ερρίκος Χάινε, στο ποίημά του «Η κομματικότητα» σατίρισε έξοχα τους φωνακλάδες ψευτο-επαναστάτες του καιρού του:

Βούιξε, βέλαξε, βρόντηξε, άνθρωπε –

Μέχρι να τραπεί σε φυγή και ο τελευταίος καταπιεστής!

Κάνε τη ρίμα σου γερή και καυστική…

Αλλά φρόντισε να διατηρήσεις τη γραφή σου

όσο γίνεται πιο γενική.

Όσοι σήμερα αποκηρύσσουν μια φωτεινή στιγμή του Ζαχαριάδη, δικαιώνοντας ό,τι σκοτεινό και φαύλο παρήγαγε ο αρχηγισμός του, αποδεικνύουν ότι ξέρουν μόνο να βελάζουν. Ολοι οι έντιμοι, σκεπτόμενοι αριστεροί θα εκτιμούν το «Ανοικτό Γράμμα» σαν μια θετική συμβολή στο ελληνικό κομμουνιστικό και αντιφασιστικό κίνημα.

*Χημικός και συγγραφέας

L΄ innocente/ Ο Αθώος (1976): Το κύκνειο άσμα του τεράστιου Λουκίνο Βισκόντι

Ο αθώος (ιταλικά: L'innocente‎‎) είναι δραματική ταινία εποχής του 1976 σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι και σενάριο των Σούζο Τσέκι Ντ' Αμίκο, Ενρίκο Μεντιόλι και Βισκόντι, βασισμένο στο μυθιστόρημα L'Innocente του Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο που εκδόθηκε το 1892.^[7] Πρωταγωνιστούν οι Τζιανκάρλο Τζιανίνι, Λάουρα Αντονέλι και Τζένιφερ Ο' Νιλ.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός σωβινιστή αριστοκράτη που επιδεικνύει την ερωμένη του στη σύζυγο του, αλλά όταν υποψιάζεται ότι και αυτή ήταν άπιστη, την ερωτεύεται ξανά. Ήταν η τελευταία ταινία του Βισκόντι, που κυκλοφόρησε τρεις μήνες μετά τον θάνατό του, τον Μάρτιο του 1976.

Πλοκή

Στα τέλη της δεκαετίας του 1890, ο Τούλιο Χέρμιλ είναι ένας πλούσιος Ρωμαίος αριστοκράτης. Έχει μια κτητική αριστοκρατική ερωμένη, την Τερέζα Ράφο, και παραμελεί τη γυναίκα του, Τζουλιάνα. Το ενδιαφέρον του για τη σύζυγό του αναζωπυρώνεται όταν βλέπει την ευτυχία της Τζουλιάνα αφού αυτήν έχει ξεκινήσει μια ερωτική σχέση με έναν μυθιστοριογράφο, τον Φίλιπο ντ' Αρμπόριο, με τον οποίο μένει έγκυος. Ο Τούλιο προτρέπει την σύζυγό του να κάνει άμβλωση αλλά εκείνη το αρνείται. Στη συνέχεια, ο ντ' Αρμπόριο πεθαίνει από επιπλοκές από ελονοσία.

Ο Τούλιο δεν μπορεί να ανεχθεί το υγιές αρσενικό παιδί που παραδόθηκε στη Τζουλιάνα, αν και προσπαθεί. 

[.....................................................]

Ο αθώος (ταινία)/Bικιπαίδεια

«Ο Αθώος» - Το κύκνειο άσμα του τεράστιου Λουκίνο Βισκόντι»(Κριτική) ...