Lucie Horsch (1999): η μαγεία του φλάουτου ( Play list/19 pieces)

Γεννημένη το 1999, η Χορς άρχισε να παίζει φλάουτο σε ηλικία πέντε ετών και έλαβε την πρώτη της εθνική αναγνώριση σε ηλικία εννέα ετών, όταν η εμφάνισή της στο Kinderprinsengrachtconcert μεταδόθηκε στην εθνική τηλεόραση. Σπούδασε φλάουτο με τον Βάλτερ φαν Χάουβε και πιάνο με τους Μάργιες Μπενόιστ και Γιαν Βάιν στο Ωδείο του Άμστερνταμ .

Το 2014, η Horsch εκπροσώπησε την Ολλανδία στον διαγωνισμό νέων μουσικών της Eurovision και το 2016 έλαβε το βραβείο "Young Talent" από το Concertgebouw. ​​Ξεκίνησε μια διεθνή σόλο καριέρα και έχει επαινεθεί ως μία από τις πιο ταλαντούχες της γενιάς της στο φλάουτο.[............]

Lucie Horsch (1999)

 

Τρία επιγράμματα για μιαν εταίρα : Ο έρωτας πρέπει να είναι στην ώρα του -Πρόσεχε , τα γηρατειά πλησιάζουν- Ο χρόνος έσβησε τον έρωτα μου

 

Παλατινή Βιβλιοθήκη (Ε΄βιβλίο)

Ν. Εγγονόπουλος

ΡΟΥΦΙΝΟΣ*
(2ος-3ος αι. π.Χ.)

Τρία Επιγράμματα για την Προδίκη

Ε, 12  

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ 

λουσάμενοι, Προδίκη, πυκασώμεθα, καὶ τὸν ἄκρατον
ἕλκωμεν, κύλικας μείζονας αἰρόμενοι.
βαιὸς ὁ χαιρόντων ἐστὶν βίος: εἶτα τὰ λοιπὰ
γῆρας κωλύσει, καὶ τὸ τέλος θάνατος..

Ας λουστούμε , Προδίκη, κι ας στεφανώσουμε
τα κεφάλια μας 
με άνθη .
Ύστερα ας πιούμε σε μεγάλες κούπες
ανέρωτο κρασί.
Σύντομος είναι ο βίος της χαράς.
Εμπόδιο για τα όμορφα είναι τα άθλια γηρατειά.
Ο θάνατος βάζει  τελεία και παύλα σε όλα. 

 

Απόσπασμα χορευτικού δρώμενου με τον τίτλο «Εταίρες» των χορογράφων Lisiane Pandini και  João Pirahy (Βραζιλία)

**********

Ε, 103 ΠΡΟΣΕΧΕ, ΤΑ ΓΗΡΑΤΕΙΑ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ

μέχρι τίνος, Προδίκη, παρακλαύσομαι; ἄχρι τίνος σε
γουνάσομαι, στερεή, μηδὲν ἀκουόμενος;
ἤδη καὶ λευκαί σοι ἐπισκιρτῶσιν ἔθειραι,
καὶ τάχα μοι δώσεις ὡς Ἑκάβη Πριάμῳ.
***********************
Ως πότε θα κλαίω για σένα, Προδίκη; 
Ως πότε, σκληρή, θα αγκαλιάζω σαν τον ικέτη  
 δίχως ανταπόκριση, τα πόδια σου ;
Όμως στην κεφαλή σου φάνηκαν πια
οι πρώτες λευκές τρίχες.
Ίσως να μου δοθείς ,
όπως η Εκάβη στον Πρίαμο.

*****************

Ε21 Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΣΒΗΣΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ 

 οὐκ ἔλεγον, Προδίκη, Γηράσκομεν ; οὐ προεφώνουν

ἥξουσιν ταχέως αἱ διαλυσίφιλοι ;
νῦν ῥυτίδες καὶ θρὶξ πολιὴ καὶ σῶμα ῥακῶδες,
καὶ στόμα τὰς προτέρας οὐκέτ᾽ ἔχον χάριτας.

μή τις σοι, μετέωρε, προσέρχεται, ἢ κολακεύων
λίσσεται; ὡς δὲ τάφον νῦν σε παρερχόμεθα.

Δε σ΄το ΄λεγα, Προδίκη, «Θα γεράσουμε»;
Δε σ΄το ΄λεγα «Θα έρθουν οι μέρες
που ο έρωτας θα έχει γίνει σκόνη»;
Να τώρα οι ρυτίδες, τα λευκά μαλλιά ,
το σώμα ένα ράκος, 

το στόμα δίχως την πρότερή του  χάρη…
Ποιος τώρα σου χτυπάει την πόρτα, ποιος
σε παρακαλεί γεμίζοντάς σε κολακείες;
Όπως έναν τάφο , έτσι σε προσπερνούμε όλοι.

Μετάφραση: Gerontakos

*Ρουφίνος (ποιητής)/Βικιπαίδεια

 ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Τα τρία επιγράμματα για την εταίρα Προδίκη αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα της ποιητικής φυσιογνωμίας του Ρουφίνου. Μέσα από αυτά αναδεικνύονται οι βασικές όψεις της κοσμοθεωρίας του: ο ηδονισμός, η επίγνωση της φθοράς του χρόνου, η λατρεία της ομορφιάς και η λεπτή, συχνά πικρή, ειρωνεία.

Η απόλαυση της στιγμής

Στο πρώτο επίγραμμα ο ποιητής καλεί την Προδίκη να λουστούν, να στεφανωθούν με λουλούδια και να πιουν κρασί. Η εικόνα θυμίζει συμπόσιο και εκφράζει την επικούρεια αντίληψη της ζωής: αφού η ζωή είναι σύντομη και ο θάνατος αμετάκλητος, ο άνθρωπος οφείλει να απολαμβάνει τις χαρές του παρόντος.

Η φράση «Σύντομος είναι ο βίος της χαράς» συνοψίζει τη φιλοσοφία του ποιητή. Τα γηρατειά παρουσιάζονται ως εχθρός της ομορφιάς και της ηδονής, ενώ ο θάνατος «βάζει τελεία και παύλα σε όλα». Εδώ ο έρωτας δεν εξιδανικεύεται· αντιμετωπίζεται ως φυσική και πολύτιμη εμπειρία που πρέπει να βιωθεί πριν τη φθορά του χρόνου.

Η απειλή του επερχόμενου γήρατος

Στο δεύτερο επίγραμμα ο ποιητής εμφανίζεται ως απορριφθείς εραστής. Η Προδίκη τον περιφρονεί και εκείνος θρηνεί για την αδιαφορία της. Ωστόσο, η εμφάνιση των πρώτων λευκών τριχών στα μαλλιά της αλλάζει τον τόνο του ποιήματος.

Ο Ρουφίνος ειρωνεύεται την εταίρα: τώρα που αρχίζει να γερνά, ίσως αναγκαστεί να τον δεχτεί. Η αναφορά στην Εκάβη και στον Πρίαμο λειτουργεί χιουμοριστικά και σαρκαστικά, καθώς υπονοεί μια σχέση ηλικιωμένων ανθρώπων, πολύ διαφορετική από τη νεανική ερωτική ακμή.

Όταν οι εταίρες τον απορρίπτουν, ο ποιητής έχει σαν αρχή να μη θυμώνει , να μη μειώνει τη γυναίκα , να μην καταφεύγει στη βία , αλλά να «επιστρατεύει το αναπόφευκτο γήρας ως μορφή εκδίκησης», όπως έγραψε για τον Ρουφίνο ο δεινός μεταφραστής του Τάσος Ρούσσος στο βιβλίο του «Τα επιγράμματα του Ρουφίνου».

 Ο χρόνος καταλύτης του έρωτα 

Στο τρίτο επίγραμμα η ειρωνεία γίνεται ακόμη πιο σκληρή. Ο ποιητής υπενθυμίζει στην Προδίκη ότι την είχε προειδοποιήσει για τη φθορά του χρόνου. Οι ρυτίδες, τα άσπρα μαλλιά και η απώλεια της ομορφιάς περιγράφονται με ωμό ρεαλισμό.

Η κορύφωση έρχεται στον τελευταίο στίχο: η άλλοτε περιζήτητη εταίρα προσπερνιέται πλέον «όπως έναν τάφο». Η μεταφορά είναι ιδιαίτερα σκληρή, γιατί συνδέει τη σωματική παρακμή με έναν συμβολικό θάνατο. Η αξία της Προδίκης ως αντικειμένου ερωτικού πόθου έχει χαθεί, και μαζί της χάθηκε και η κοινωνική της δύναμη.

Τα τρία επιγράμματα σχηματίζουν μια μικρή δραματική πορεία:

1. Να χαρούμε τον έρωτα τώρα, πριν έρθει το γήρας.
2. Το γήρας αρχίζει να εμφανίζεται και ο ποιητής ψέγει την υπεροπτική εταίρα.
3. Το γήρας έχει νικήσει ολοκληρωτικά, και η άλλοτε ποθητή γυναίκα μένει μόνη και λησμονημένη.

Ο Ρουφίνος αντιμετωπίζει τον έρωτα όχι ως πνευματικό ιδανικό αλλά ως φυσική δύναμη, στενά δεμένη με τη νεότητα, την ομορφιά και τη σωματική απόλαυση. Η σκέψη του παραμένει βαθιά επικούρεια: η ζωή είναι σύντομη, ο χρόνος αμείλικτος και ο θάνατος βέβαιος. Γι’ αυτό πρέπει να απολαμβάνουμε το παρόν. 

Ο Ρουφίνος λοιπόν δεν είναι ο κλασικός ρομαντικός εραστής. Είναι ένας ρεαλιστής της απόλαυσης που, όταν απορρίπτεται, δεν κλαίει για πολύ – αλλά ούτε και συγχωρεί. Τα επιγράμματα για την Προδίκη είναι ένα μικρό χρονικό: πρόσκληση σε χαρά → παράκληση → προειδοποίηση→ τελική περιφρόνηση. Η ειρωνεία βρίσκεται στο ότι στο τέλος ο ίδιος ο χρόνος γίνεται σύμμαχός του εναντίον εκείνης που τον απέρριπτε.

Gerontakos, Ιούνιος 2026

Η Ιστο­ρία δεν είναι ποτέ ρόδινη

 

Άγγλοι στρατιωτικοί, Έλληνες αστυνομικοί, ΕΛΑΣίτες και ΕΑΜικοί σε (αντι)παράταξη τις μέρες της Απελευθέρωσης στην Αθήνα. Μια φωτογραφία που αποτυπώνει την πολιτική ρευστότητα μιας διεκδικούμενης εξουσίας. (Ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού)

Δωσίλογοι και ονει­ρο­πόλοι - Η Ιστο­ρία δεν είναι ποτέ ρόδινη.

Δημήτρης Καλτσώνης

documentonews.gr

 5–6 λεπτά

---

Με αυτό τον τίτλο ο Ξενο­φών Κοντιάδης, αγα­πη­μένος συνάδελ­φος και φίλος, παρου­σιάζει στο νέο βιβλίο του μια αλη­θινή ιστο­ρία. Εξε­τάζει βίους παράλ­λη­λους και συγκε­κρι­μένα τον Ιωάννη Λογο­θε­τόπουλο και τον Πέτρο Κόκ­καλη.

Υπήρ­ξαν και οι δύο κορυ­φαίοι χει­ρουρ­γοί και καθη­γη­τές της Ιατρι­κής Σχο­λής, μέλη της προ­πο­λε­μι­κής αθη­ναϊκής «υψη­λής κοι­νω­νίας».

Δυο πρόσωπα που συν­δέο­νταν μεταξύ τους, αλλά τελικά συγκρούστη­καν καθώς τράβη­ξαν εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κούς δρόμους στην ιστο­ρική λαίλαπα της δεκα­ε­τίας του 1940. Ο Λογο­θε­τόπου­λος έγινε δωσίλο­γος, «πρω­θυ­πουρ­γός» των κατο­χι­κών δυνάμεων, ενώ ο Κόκ­κα­λης συμ­με­τείχε στο κίνημα της αντίστα­σης εντασ­σόμε­νος στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ.

Ο συγ­γρα­φέας ασχο­λείται με το θέμα του βασι­σμένος σε ιστο­ρικά τεκμήρια, όχι μόνο δημο­σιευ­μένα αλλά και αδη­μο­σίευτα. Το κάνει αυτό με μορφή μυθι­στο­ρη­μα­τική και γραφή ρέουσα.

Δεν στέκε­ται μόνο στις ιστο­ρι­κές απο­φάσεις των πρω­τα­γω­νι­στών, αλλά διεισ­δύει στις βαθύτε­ρες πλευ­ρές της ψυχο­λο­γι­κής τους κατάστα­σης, των σκέψεών τους. Ανα­δει­κνύει όχι μόνο τις δια­φο­ρές, αλλά κυρίως τις απο­χρώ­σεις των χαρα­κτήρων που συνέβα­λαν σε αυτές ή τις άλλες πράξεις.

Κατα­δει­κνύει τα εσώ­τερα προ­σω­πικά κίνη­τρα των μεγάλων ιστο­ρι­κών απο­φάσεων.

Το βιβλίο δείχνει ανάγλυφα την ύπαρξη δύο κόσμων χωρι­στά. Από τη μια πλευρά η ολι­γαρ­χία, με την ιδιο­τέλεια, την τυφλότητα και την απο­νιά μπρο­στά στη δυστυ­χία των άλλων, τη ματαιο­δο­ξία της. Θεω­ρούσε την κοι­νω­νία υπο­τα­κτι­κούς, υπη­ρέτες της, ανθρώ­πους Β΄ κατη­γο­ρίας. Για τον λόγο αυτό ένα μέρος της συντάχθηκε με τον κατα­κτητή.

Ενα άλλο μέρος της, όπως είναι ιστο­ρικά γνω­στό, παρέμεινε με «σωφρο­σύνη» στην άκρη των γεγο­νότων, ανέμενε την απε­λευ­θέρωση από τους συμ­μάχους και ραδιουρ­γούσε συστη­μα­τικά για να ξανα­γίνει κυρίαρχη μόλις απο­χω­ρήσουν οι κατα­κτη­τές.

Από την άλλη ήταν η μεγάλη πλειο­ψη­φία της κοι­νω­νίας, ο λαός, που βρήκε τον δρόμο της συλ­λο­γι­κής πάλης. Οι απλοί καθη­με­ρι­νοί άνθρω­ποι, εργάτες, υπάλ­λη­λοι, αγρότες, επι­στήμο­νες, μικρο­α­στοί, άντρες και γυναίκες, από τον πρώτο κιόλας χει­μώνα του λιμού άφη­σαν πίσω τους τον ατο­μι­κι­σμό, αντι­με­τώ­πι­σαν ενω­μένοι τη λαίλαπα.

Μέσα σε αυτούς ήταν και ο Πέτρος Κόκ­κα­λης, απο­στάτης της τάξης του. Συντάχθηκε με την ανθρω­πιά, την αλλη­λεγ­γύη, τον αγώνα για την εθνική και κοι­νω­νική απε­λευ­θέρωση, κατα­βάλ­λο­ντας σκληρό προ­σω­πικό κόστος γι’ αυτή την επι­λογή.

Έχει μεγάλη σημα­σία να θυμόμα­στε αυτά που συνέβη­σαν πριν από περίπου 80 χρόνια. Πρώτα γιατί το ΕΑΜ υπήρξε η πιο θαυ­μάσια περίο­δος ανάτα­σης του λαού στη σύγ­χρονη Ιστο­ρία.

Εκα­τομ­μύρια άνθρω­ποι πήραν τη ζωή στα χέρια τους, σήκω­σαν το ανάστημά τους, απε­λευ­θε­ρώ­θη­καν εθνικά, κοι­νω­νικά, πολι­τι­στικά. Ας μην ξεχνάμε ότι το ΕΑΜ είχε σχε­δόν 2 εκα­τομ­μύρια μέλη σε συνθήκες απίστευ­της τρο­μο­κρα­τίας. Κανένας πολι­τι­κός οργα­νι­σμός δεν αγκα­λιάστηκε ποτέ έτσι από τον λαό.

Βέβαια, η Ιστο­ρία δεν είναι ποτέ ρόδινη.

Το μεγάλο κίνημα και οι άνθρω­ποί του διέπρα­ξαν τα λάθη τους, είχαν και αυτοί τα πάθη τους. Σημα­δεύτη­καν από τους περιο­ρι­σμούς της επο­χής τους. Τίποτε από όλα αυτά δεν μει­ώ­νει το μεγα­λείο του.

Ζούμε στη σημε­ρινή σκο­τεινή εποχή των πολέμων στο Ιράν, στον Λίβανο, στην Ουκρα­νία, της γενο­κτο­νίας στην Παλαι­στίνη, του οικο­νο­μι­κού στραγ­γα­λι­σμού του κου­βα­νι­κού λαού.

Οι πόλε­μοι επε­κτείνο­νται διαρ­κώς, βασι­λεύουν η βαρ­βα­ρότητα, η βίαιη φτω­χο­ποίηση, ενώ λίγοι ισχυ­ροί πλου­τίζουν από τη δυστυ­χία μας. Η χώρα μας συμ­με­τέχει σε όλα αυτά και γι’ αυτό τα διλήμ­ματα που θέτει το βιβλίο του Κοντιάδη επα­νέρ­χο­νται στην επι­και­ρότητα.

Εμείς γράφουμε την ιστο­ρία μας δια­λέγο­ντας πλευρά.

*Ο Δημήτρης Καλτσώνης είναι καθηγητής Θεωρίας Κράτους και Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

ΕΛ.Α.Σ.: « Η γεφύρωση της Αριστεράς και της Ελλάδας, της κοινωνικής ατζέντας και του πατριωτισμού, του κόκκινου και του μπλε, είναι ιδεοτυπική λαϊκιστική επιλογή με φιλόδοξη στόχευση»

 

ΕΛ.Α.Σ: Μια γεφύρωση υψηλού ρίσκου

Δημήτρης Παπανικολόπουλος

Διδάκτορας Πολιτικής Επιστήμης και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Πηγή: epohi.gr 

Ξεκινάω με μια υπενθύμιση από το σημείωμα της 25ης Απριλίου: «Τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ ανήλθαν στην εξουσία χάρη σε μια ετερόκλητη συμμαχία, βασισμένη σε μια αξιακή γεφύρωση. Οποιαδήποτε πιθανότητα ανατροπής της ΝΔ δεν μπορεί παρά να βασιστεί στη σύμπηξη μιας ετερόκλητης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας, βγαλμένη από τα δύο τρίτα της κοινωνίας που ασφυκτιά στο νεοδημοκρατικό καθεστώς, καθώς και σε μια πετυχημένη γεφύρωση αιτημάτων που απηχούν διαφορετικές αξιακές μέριμνες». Μέσα από αυτό το πρίσμα, θεωρώ, πρέπει να διαβάσουμε και την επιλογή του ονόματος του νέου κόμματος.

Ενώ οι περισσότερες/οι περίμεναν ο Α. Τσίπρας να ανακατέψει «Αριστερά», «Δημοκρατία» και «Πρόοδο», ή τα παράγωγά τους, για να ονοματίσει το κόμμα του, ή να διαλέξει κάτι αφηρημένο τύπου «Ιθάκη», «Πυξίδα», αυτός προχώρησε σε μια τολμηρή χειρονομία: να καταστήσει την πρόθεση γεφύρωσης –απαραίτητη για να διεκδικηθούν ευρύτερα κοινά και να δημιουργηθεί κοινωνικοπολιτική δυναμική– με τον πιο καθαρό και συνάμα προκλητικό τρόπο. Η γεφύρωση της Αριστεράς και της Ελλάδας, της κοινωνικής ατζέντας και του πατριωτισμού, του κόκκινου και του μπλε, είναι ιδεοτυπική λαϊκιστική επιλογή με φιλόδοξη στόχευση.

Ερώτηση πρώτη: Δεν γίνεται να διεκδικήσει την εξουσία χωρίς αυτή η τη λαϊκιστική επιλογή; Η δική μου απάντηση είναι όχι. Υπάρχει αίτημα για λαϊκισμό που τόσα χρόνια δεν υποχωρεί. Αλλά και σε κάθε προηγούμενη εποχή η περίφημη έννοια της ηγεμονίας δεν προϋπέθετε ιδεολογική μεταστροφή ούτε καθολική πειθώ. Η ηγεμονία σήμαινε πως ευρέα κοινωνικά στρώματα διαβάζουν την πραγματικότητα μέσα από τα μάτια του ηγεμονικού πόλου και θεωρούν ότι οι δικές τους αξίες μπορούν καλύτερα να υπηρετηθούν μέσα από αυτό τον πόλο. Ως εκεί. Έπειτα, το αριστερό ημισφαίριο πλέον δεν είναι πλειοψηφικό, είναι μειοψηφικό. Η πιθανή δεξαμενή είναι μικρότερη. Και σαν να μην έφτανε αυτό, τρία κόμματα αυτού του ημισφαιρίου (ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΜέΡΑ25) φαίνεται να επιδέχονται συμπίεση, αλλά όχι πολύ μεγάλη. Άρα, δεν βγαίνει…

Ερώτηση δεύτερη: Μήπως υπάρχει κίνδυνος αυτή η γεφύρωση να αποβεί εις βάρος των αριστερών αξιών; Φυσικά και υπάρχει. Πάντα υπάρχει. Όμως και πριν το 2015 και τώρα (όπως και το ’40 και το ’60 και το ’80) η γεφύρωση αυτή επιχειρείται από το έδαφος της Αριστεράς. Όσα είπε ο Τσίπρας στο Θησείο και όσα γράφει η διακήρυξη είναι αυτά που έλεγε και τα προηγούμενα χρόνια, αυτά που κατά βάση λένε και οι άλλες αριστερές δυνάμεις σήμερα, αυτά που αναγνωρίζουν ως αριστερό λόγο οι πολίτες. Το γεγονός ότι οι αριστερές δυνάμεις δεν το παραδέχονται, ή το γεγονός ότι ψάχνουν τις διαφορές ή τι «δεν» είπε, σχετίζεται με την ίδια τη συνθήκη της δυομαδικής αντιπαλότητας –και άρα με τον στόχο της πολιτικής αυτοσυντήρησης– και όχι με την εμπειρική πραγματικότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιες από τις αιτιάσεις τους δεν είναι βάσιμες, πράγμα που θα τους βοηθήσει να διατηρήσουν σχετικά εύκολα την ταυτοτική Αριστερά.

Ερώτηση τρίτη: Η λαϊκιστική αυτή επιλογή δεν έχει προβλήματα; Φυσικά. Αλλά δεν αφορούν τις υψηλές συνδηλώσεις του ονόματος (Ελλάς και Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός) και την ιερότητά τους. Οι κριτικές αυτές είναι συντηρητικής/αμυντικής τάξης και θα έχουν κοντά ποδάρια, ειδικά όταν προέρχονται από ανθρώπους που δεν τους είχε περάσει από το μυαλό να πουν το ίδιο για την Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι, ενώ ο Τσίπρας προσπαθεί να συνδεθεί με τη συναισθηματική κοινότητα στην οποία παραπέμπουν και οι δύο βασικές συνδηλώσεις του ονόματος, δεν έχει βρει ακόμα τον συναισθηματικό κώδικα που μπορεί να κάνει τους κουρασμένους ανθρώπους αυτής της χώρας να συγκινηθούν. Δεν έχει βρει (καθότι αριστερός ρασιοναλιστής και εσχάτως statesman) τις λέξεις που συνεγείρουν και μπορούν να κινητοποιήσουν ώστε να ονειρευτούμε την αναγέννηση αυτής της ξεφτιλισμένης χώρας και να καταφέρουμε ένα συντριπτικό χτύπημα απέναντι σε αυτή την κυνική και κλεπτοκρατική Δεξιά. Γιατί δεν είναι πια θέμα αριθμών ή προγράμματος. Οι αριθμοί δεν είναι σε θέση πλέον να ξυπνήσουν μια απογοητευμένη κοινωνία. Το κάθε κομματικό πρόγραμμα είναι πιο φιλολαϊκό από αυτό της ΝΔ, πόσο μάλλον αυτό του Τσίπρα. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν εντοπίζεται στον προγραμματικό λόγο αλλά στον πολιτικό.

Αυτό συνδέεται με δύο ακόμα σχετικά προβλήματα. Ο λαϊκισμός βασίζεται σε μία και μόνη διαχωριστική γραμμή που μπορεί να συμπυκνώσει τις κοινωνικές αντιθέσεις. Μετά το μνημόνιο-αντιμνημόνιο δεν υπήρξε μια τόσο ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή. Ωστόσο, έχει αρχίσει να αναδύεται πάλι μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ όσων επωφελούνται από το στάτους κβο και όσων δεν επωφελούνται ή ζημιώνονται κιόλας. Στον βαθμό που γίνεται σαφές ότι οι μεν στηρίζουν και στηρίζονται από μια διεφθαρμένη κυβέρνηση, το διεθνές δίπολο διαφθορά-αντιδιαφθορά συναντά μια υλιστική διαχωριστική γραμμή, δίνοντας τη δυνατότητα στα αντιπολιτευόμενα κόμματα να προβούν σε πετυχημένες ερμηνευτικές και αξιακές πλαισιώσεις. Όμως αυτή τη φορά, η πολιτική και ρητορική δεινότητα είναι απαραίτητη, γιατί το πράγμα δεν μιλάει από μόνο του. Και εδώ ερχόμαστε στο πρόβλημα του πολιτικού προσωπικού. Ο Τσίπρας ξεκινά από δύσκολη θέση: αφενός, όπως έχει αναγνωρίσει όλος ο κόσμος αλλά και ο ίδιος, είναι επιρρεπής στις λάθος επιλογές προσώπων, αφετέρου έχει αποκλείσει το μεγαλύτερο μέρος του αριστερού πολιτικού προσωπικού ενώ είναι προφανές ότι οι διαθεσιμότητες δεν είναι πολλές (άσε που, όταν μαζεύεις φιλόδοξους sui generis από όπου να’ ναι, θα την πληρώσεις αργά ή γρήγορα).

Καταλήγοντας: Τα πρόσωπα θα παίξουν ρόλο στη διαμόρφωση του νέου κομματικού συστήματος. Το αν ο Μητσοτάκης θα μπορέσει να παρουσιαστεί ως ο Μακρόν της Ελλάδας, ή η Καρυστιανού ως η Μελόνι της Ελλάδας, ή ο Τσίπρας ως ο Σάντσεθ της Ελλάδας, θα είναι αποφασιστικό για το αν το ελληνικό κομματικό σύστημα θα μοιάζει με αυτό της Γαλλίας, της Ιταλίας ή της Ισπανίας.

Φωτο: Τατιάνα Μπόλαρη / Eurokinissi

ΥΓ. Το να είσαι πραγματικά ριζοσπαστικός σημαίνει να κάνεις την ελπίδα δυνατή και όχι την απελπισία πειστική (Ρέιμοντ Γουίλιαμς).

Λευτέρης Κογκαλίδης: "έσβησε" ο Θεσσαλονικιός άρχοντας του μουσικού ραδιοφώνου

 

Έφυγε ο θρύλος του ραδιοφώνου Λευτέρης Κογκαλίδης

parallaximag.gr

2–3 λεπτά

---

Μια από τις σπουδαιότερες μορφές του ελληνικού ραδιοφώνου δεν είναι πια μαζί μας.

Μαζί με τον Γιάννη Πετρίδη και το Γιώργο Παπαστεφάνου θεωρείται ο πατριάρχης του ελληνικού ραδιοφώνου.

Ο Λευτέρης Κογκαλίδης ήταν δημοσιογράφος, αρχισυντάκτης ειδήσεων, διευθυντής τηλεόρασης, διευθυντής δημοσίων και διεθνών σχέσεων. Όλη η ραδιοφωνική και η τηλεοπτική του καριέρα ταυτίζεται με την ΕΡΤ3, ή ό,τι είχε σχέση με τη δημόσια ραδιοφωνία και τηλεόραση.

Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Νέα Αλήθεια, Ελληνικός Βορράς, Έσπερινή Ώρα, Μακεδονία, τα περιοδικά Επιλογές και “Θ” της Θεσσαλονίκης. Ως ραδιοφωνικός παραγωγός παρουσίαζε το διάστημα 1991-2013 την εκπομπή Ράδιο-Νοσταλγία κάθε Κυριακή από το β΄ πρόγραμμα της ΕΡΑ μαζί με τους Παπαστεφάνου, Πετρίδη και Κωστάλα.

Ήταν μέλος της Οργανωτικής και της Επιτροπής Πρόκρισης του Φεστιβάλ Τραγουδιού. Παρακολούθησε για 30 χρόνια το Φεστιβάλ Midem στις Κάννες. Διετέλεσε ανταποκριτής του Billboard στην Ελλάδα το διάστημα 1970-80.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 έγραψε στίχους σε περισσότερα από τριάντα τραγούδια. Διετέλεσε επίσης συντονιστής των Βαλκανικών τηλεοράσεων σε θέματα συμπαραγωγών επί έξι χρόνια. Ήταν επίτιμο μέλος της Λέσχης Καταδρομέων και απόφοιτος του Κολεγίου Ανατόλια. Επίσης ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Δ.Σ της CIRCOM (Πανευρωπαϊκή Ένωση Δημοσίων Περιφερειακών Τηλεοπτικών Σταθμών) και αντιπρόεδρος και Πρόεδρος για τρία χρόνια της CIRCOM. Από το 2005 ήταν συνεργάτης στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Ο Λευτέρης Κογκαλίδης αφηγήθηκε τη ζωή του στο Γιώργο Τούλα.

Διαβάστε την εδώ: 

Λευτέρης Κογκαλίδης: Η ζωή μου όλη

Το Μηνολόγιον Ιουνίου έτους 2026 του Νίκου Σαραντάκου

 

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία Διάβασε στο Ιστολόγιο ή Αναγνώστης Μηνολόγιον Ιουνίου έτους 2026 ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ sarantakos.wordpress.com στις 1 Ιουνίου, 2026 Το Μηνολόγιο, που το δημοσιεύω εδώ στις αρχές κάθε μήνα (συνήθως την πρώτη του μηνός), ήταν ιδέα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ο οποίος αρχικά το δημοσίευε στο περιοδικό Φιστίκι, που έβγαζε επί πολλά χρόνια στην Αίγινα. Στο εδώ ιστολόγιο, το Μηνολόγιο άρχισε να δημοσιεύεται τον Οκτώβρη του 2010 και βέβαια μέσα σε 12 μήνες έκλεισε τον κύκλο. Τότε, αποφάσισα να εξακολουθήσω να το δημοσιεύω στις αρχές κάθε μήνα, επειδή έχει γίνει το σταθερό σημείο αναφοράς για τα γεγονότα του μήνα, που ενημερώνεται συνεχώς με δικά σας σχόλια μέσα στη διάρκεια του μήνα, σχόλια που συνήθως αφορούν επισήμανση ημερομηνιών, αν και κυρίως αγγελτήρια θανάτων. Οπότε, συνεχίζω τις δημοσιεύσεις όσο θα υπάρχει ενδιαφέρον, προσθέτοντας πάντοτε δικές σας προτάσεις από πέρυσι. Πάντως, σε κάποιες περιπτώσεις η επέτειος έχει εσκεμμένα μετατεθεί κατά μία ημέρα.    Δε 1 Εφεύρεσις ραδιοφώνου υπό Μαρκόνι (συμβατική ημερομηνία) και γενέσιον Αικατερίνης Γώγου Τρ 2 Τα ιερά Θαργήλια. Και στο Γουέμπλεϊ δόξης έμπλεοι. Τε 3 Γεωργίου Μπιζέ και Ιωάννου Στράους του νεωτέρου Πε 4  Διεθνής Ημέρα για τα Αθώα Παιδιά Θύματα Επιθέσεων (καθιερωμένη από τον ΟΗΕ για την προστασία από τη σωματική και συναισθηματική κακοποίηση) Πα 5 Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος και γενέσιον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα Σα 6 Πυρπόλησις ναυαρχίδος Καραλή υπό Κωνσταντίνου Κανάρη εν Χίω. Και αναχώρησις Ρέη Μπράντμπερη προς τα δίδυμα φεγγάρια του Άρη Κυ 7 Γενέσιον Παύλου Γκωγκέν Δε  8 Γενέσιον Ροβέρτου Σούμαν, του συνθέτου Τρ 9 † Καρόλου Ντίκενς Τε 10 Των εν Διστόμω υπό των χιτλερικών σφαγιασθέντων αθώων Πε 11 † Ανδρέου Μιαούλη Πα 12 † Ρήγα Φεραίου, του εθνομάρτυρος, στραγγαλισμός Σα 13 † Νικηφόρου Λύτρα Κυ 14  Γενέσιον Ερνέστου Τσε Γκεβάρα. Και του σαμποτάζ στο αεροδρόμιο Ηρακλείου. Δε 15 † Κοίμησις Μάνου Χατζιδάκι Τρ 16 † Μάρκου Αυγέρη· αυτοκτονία Άρη Βελουχιώτη στη Μεσούντα Τε 17 Δίωξις Ιωάννου Συκουτρή επί αθεϊα Πε 18 Διεθνής Ημέρα Διακηρύξεως των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Πα 19 Ακριβής υπολογισμός της περιμέτρου της Γης υπό Ερατοσθένους Σα 20 Παγκόσμια ημέρα προσφύγων Κυ 21 Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής Δε 22 Γαλιλαίου ταπείνωσις προ της Ιεράς Εξετάσεως Τρ 23 Ολυμπιακή ημέρα – Μνήμη βαρώνου Κουμπερτέν Τε 24 Σύλληψις της ιδέας του Ερυθρού Σταυρού, υπό Ερρίκου Ντυνάν Πε 25 Γενέσιον Αντωνίου Γκαουντί, του εκκεντρικού αρχιτέκτονος Πα 26 Παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών Σα 27 Αρίωνος του κιθαρωδού διάσωσις υπό δελφίνων Κυ 28 Γενέσιον Λουδοβίκου Πιραντέλο Δε 29 † Αιμιλίου Βεάκη Τρ 30 Θάνατος των τριών κοσμοναυτών του διαστημοπλοίου Σογιούζ ΧΙ Ο Ιούνιος ετυμολογείται μάλλον από τη θεά Iuno των Ρωμαίων, που είναι το αντίστοιχο της Ήρας. Η λαϊκή του ονομασία είναι κυρίως Θεριστής, αλλά και Κερασάρης -ευεξήγητη και στις δυο περιπτώσεις η προέλευση του ονόματος. Συνεχίστε την ανάγνωση