Όσοι/ές οι πιστοί/ές στη λογοτεχνική γραφή προσέλθετε!

 

Η τζαζ στα μυθιστορήματα του Μουρακάμι (Play list)

«Κάπου εκεί, το σοπράνο σαξόφωνο του Coltrane ξεμένει από ενέργεια. Τώρα ακούω το σόλο στο πιάνο του McCoy Tyner, με το αριστερό χέρι να σκαλίζει έναν επαναλαμβανόμενο ρυθμό και το δεξί να στρώνει πάνω σε χοντρές, απαγορευτικές συγχορδίες. Σαν κάποια μυθική σκηνή, η μουσική απεικονίζει το θολό παρελθόν κάποιου - ενός ανώνυμου, απρόσωπου - με όλες τις λεπτομέρειες να παρουσιάζονται τόσο καθαρά όσο τα εσωτερικά του μέρη  ανασύρονται από το σκοτάδι. Ή τουλάχιστον έτσι μου ακούγεται. Η υπομονετική, επαναλαμβανόμενη μουσική διαλύει τόσο αργά το πραγματικό, αναδιατάσσοντας τα κομμάτια. Έχει μια υπνωτική, απειλητική μυρωδιά, ακριβώς όπως το δάσος» - Kafka On The Shore

Η μουσική, και συγκεκριμένα η τζαζ, κατείχε ανέκαθεν έντονη θέση στη λογοτεχνική φαντασία του Χαρούκι Μουρακάμι. Σε αυτό το ραδιοφωνικό αφιέρωμα, το NTS ηχογραφεί δύο ώρες τζαζ δίσκων, όπως παρουσιάζονται σε όλο το έργο του Μουρακάμι.


Tracklist:
Bill Evans Trio, Scott LaFaro, Paul Motian - Waltz For Debby 00:00 

Thelonious Monk, Gerry Mulligan - 'Round Midnight 7:04 

Miles Davis, John Coltrane - So What 12:17 

 Cannonball Adderley, Miles Davis - Autumn Leaves 21:35 

Charles Mingus - Pithecanthropus Erectus 32:23 

Lester Young & Teddy Wilson Quartet - All Of Me 42:42 

Thelonious Monk Quintet - Jackie-ing 47:49 

The Horace Silver Quintet - Song For My Father 53:57 

Herb Geller - S' Pacific View 1:00:01 

Art Blackey And His Jazz Messengers - No Problem (First Version) Eric Dolphy - Serene 1:14:15

  Herbie Hancock - Maiden Voyage 1:21:12 

Sonny Rollins - The Bridge 1:28:56 

 Dexter Gordon - Gingerbread Boy 1:34:15 

Ornette Coleman - Lonely Woman 1:48:17 

Dizzy Gillespie - Manteca 1:53:20 

Stan Getz Feat. Astrud Gilberto - The Girl From Ipanema 2:00:02 

John Coltrane - My Favorite Things 2:03:02

 

 

Tino Cao, «Jazz in Haruki Murakami’s novels»

 is not merely the distant echo of a record spinning in a dimly lit bar - it’s the subterranean pulse of his characters’ inner worlds, the rhythm of wandering souls adrift in life’s uncertainty. In this realm, Miles Davis, John Coltrane, and Bill Evans are more than jazz legends; they are silent companions, leading his characters through fractured emotions and moments of profound disorientation. Their melodies - marked by abrupt silences, unexpected shifts, and subtle yet tempestuous transformations - perfectly mirror the human condition: yearning yet forever teetering on the edge of disappointment, shrouded in ambiguity yet incapable of escape, solitary yet ceaselessly searching for connection. In Murakami’s world, jazz isn’t just a genre - it’s a philosophy, a state of being, where improvisation conceals an invisible fate, where broken harmonies dissolve into darkness, giving voice to souls that will never find rest.
“Kind of Blue” is one of Miles Davis’s most exquisite works, seamlessly blending musical freedom with a deep, melancholic solitude. Its opening track, “So What”, unfolds with a cool, measured rhythm that feels both tranquil and uncertain, as though one is drifting through an endless landscape with no clear destination. This echoes the emotional state of Kafka Tamura in “Kafka on the Shore”, as he navigates the fragmented ruins of his past and the hazy outlines of an unknowable future. Davis’s music offers no resolution - just as Murakami’s characters don’t journey through uncertainty to find answers, but to embrace the ambiguity of existence itself. This fluid, unpredictable quality defines their inner landscapes, where they are left to confront the shattered pieces of their own being.
John Coltrane’s “A Love Supreme” is a meditation on both spiritual yearning and existential struggle, a composition that resonates deeply with Murakami’s characters. The track Resolution embodies a restless urgency, a tension between devotion and despair, much like Toru Watanabe in “Norwegian Wood”, caught between the gravity of his past wounds and the uncertainty of what lies ahead. There is a hunger for transcendence, but no clear path to liberation. Murakami’s characters exist in this liminal space, unable to retreat into the past yet incapable of stepping forward without hesitation. Coltrane’s fervent solos capture this internal conflict, his notes twisting and shifting like the unpredictable trajectories of lives caught between longing and loss.
Bill Evans’s “Sunday at the Village Vanguard” carries a delicate, almost weightless grace, yet beneath its fluid elegance lies an ineffable sorrow, a quiet ache of absence. “My Man’s Gone Now” is particularly haunting, weaving a sense of loss that is at once understated and deeply visceral, much like the unspoken grief that lingers in Murakami’s characters. They seek connection but remain unable to grasp it fully, and it is this elusive longing that Evans’s music so poignantly expresses. In “Norwegian Wood”, cafés aren’t mere places to sip coffee; they are liminal spaces where characters confront themselves, where silence itself becomes a form of confession. Evans’s compositions serve as metaphors for these unspoken voids - the spaces between words, between people, between moments that slip away before they can be held.
With its fluidity and improvisational nature, jazz becomes the perfect language for Murakami to render the intricate emotional landscapes of his characters. These free-flowing melodies don’t simply reflect the drift of individuals searching for meaning; they evoke a fragile, unfinished kind of release, one that is never fully realized. Jazz, in Murakami’s world, is more than music; it is a way of being, a means through which his characters confront and, perhaps, momentarily soothe their wounds. In the stillness of doubt and solitude, Murakami lets jazz rise like an unspoken salvation - wordless, yet reaching into the deepest recesses of the human soul.»

Source : Facebook · Haruki Murakami

Η συμβολή των σοβιετικών καλλιτεχνών στο μεγάλο πατριωτικό αγώνα κατά Ναζισμού

8-9 Μαΐου 1945-Ημέρα Νίκης: Πώς φθάσαμε στην ήττα των Γερμανών ναζί

 Στις 8 Μαΐου 1945 22.43 τοπική ώρα- ώρα Μόσχας 0.43 της 9ης Μαΐου- στο προάστιο του Βερολίνου Κάρλσχορστ οι πληρεξούσιοι της γερμανικής ανώτατης διοίκησης στρατάρχης Κάιτελ, ναύαρχος Φρίντεμπουργκ και στρατηγός της αεροπορίας Στουμπφ, υπέγραψαν ενώπιον των αντιπροσώπων των ενόπλων δυνάμεων: της Σοβιετικής Ενωσης- στρατάρχη Γ.Κ. Ζούκοφ, της Αγγλίας- στρατάρχη Τέντερ, των ΗΠΑ- στρατηγού Σπάατς, της Γαλλίας- στρατηγού ντε Λατρ ντε Τασινί- την Πράξη για τη χωρίς όρους συνθηκολόγηση της ναζιστικής Γερμανίας. Ο πλέον αιματοβαμμένος πόλεμος στην ιστορία της ανθρωπότητας έχει τελειώσει τουλάχιστον στην Ευρώπη.  

Η συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας θα γίνει στις 2 Σεπτεμβρίου 1945, δίνοντας οριστικό τέλος στις εχθροπραξίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίες ξεκίνησαν ακριβώς έξι χρόνια πριν την 1η Σεπτεμβρίου του 1939.

Μπορεί η συνθηκολόγηση της Γερμανίας να υπογράφτηκε ενώπιον στραταρχών και στρατηγών, αλλά σε αυτόν τον πόλεμο δεν πολέμησαν μόνο οι στρατοί. Πολέμησαν θαρραλέα με τεράστιες θυσίες και οι λαοί. Ο Όττο φον Μπίσμαρκ είχε απόλυτο δίκαιο όταν δήλωνε: «Τον πόλεμο δεν τον κερδίζουν οι στρατηγοί, αλλά οι δάσκαλοι και οι παπάδες της ενορίας». Στο ίδιο μήκος κύματος ο Λέων Τολστόι έγραφε: «Τη μάχη την κερδίζει αυτός που έχει αποφασίσει ακράδαντα να τη κερδίσει» («Πόλεμος και Ειρήνη»).

Η ηθική υπεροχή των λαών του αντιχιτλερικού συνασπισμού έπαιξε εξίσου σημαντικό ρόλο στη Νίκη. Πως όμως μπορεί κανείς να αισθανθεί μετά από 80 και πλέον χρόνια το ηθικό ανάστημα των ανθρώπων που δεν δίστασαν να σηκωθούν κατά της λαίλαπας του ναζισμού; Πολύ απλά – μέσα από τη μουσική και μέσα από τα τραγούδια της εποχής.

Τα ντοκιμαντέρ αυτό προβλήθηκε στα πλαίσια της 9ης Διεθνούς Συνδιάσκεψης για την αντιφασιστική νίκη, που διοργανώθηκε στην Αθήνα στις 7 Μαΐου 2026 από την Ελληνορωσική λέσχη «Διάλογος».

 
Θεόδωρος Ιγνατιάδης

ΛΕΒΕΝΤΟΜΑΝΑ ΚΡΗΤΗ , ΠΑΛΑΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΗΘΗ

 

ΛΕΒΕΝΤΟΜΑΝΑ ΚΡΗΤΗ , ΠΑΛΑΙΑ  ΚΑΙ ΝΕΑ ΗΘΗ

Πότε θα κάμει
Πότε θα κάμει ξαστεριά
Ε, πότε θα πάρω το αίμα πίσω
Πότε θα  πάρω το αίμα πίσω
Να πάρω το
Να πάρω το καλάσνικοφ
Να πάρω το
Να πάρω το καλάσνικοφ
Ε, τον ωριόθωρο σουγιά μου
Τον  ωριόθωρο  σουγιά μου 
Τον ντουσουμάνη θε΄ να βρω
Τον ντουσουμάνη θε΄ να βρω
Το άχτι μου να βγάλω
Τον ντουσουμάνη θε΄ να βρω
Τον ντουσουμάνη θε΄ να βρω
Το άχτι μου να βγάλω
Να κάμω μα
Να κάμω μάνες δίχως γιους
Να κάμω μα
Να κάμω μάνες δίχως γιους
Ε, γυναίκες δίχως άντρες
Γυναίκες δίχως άντρες
Να κάμω και
Να κάμω και μωρά παιδιά
Να κάμω και
Να κάμω και μωρά παιδιά
Ε, να κλαιν' δίχως μανάδες
Να κλαιν' δίχως μανάδες
 

Πότε θα κάμει ξαστεριά 
Πότε θα κάνει ξαστεριά 

Να εύρω έναν βουλευτή  πονετικό

Να εύρω ένα Νεοδημοκρατικό

Nα εύρω κι  έναν Πασοκικό

Κουράδια στην Κάρλα να δηλώσω

Κουράδια στην Καλντέρα να δηλώσω

 

Ε, πότε θα κάμει ξαστεριά 

Να πάρω απ΄τον ΟΠΕΚΕΠΕ
Να πάρω απ΄τον ΟΠΕΚΕΠΕ
Λεφτά με το τσουβάλι
Λεφτά με το τσουβάλι
 

Ε,ε,ε, να εύρω κι άλλον  πολιτικό

Να εύρω κι άλλον  πολι

 Να εύρω κι  άλλον  πολιτικό

Σύντεκνο να τον κάνω

Σύντεκνο να τον κάνω 

Να κανονίζουμε δουλειές  

Να πίνουμε τσι τσικουδιές

Να ρίχνουμε τσι μπαλωθιές 

Να αγριγιεύει η κεφαλή

Να μην ορίζει γυναίκα ή παιδί 

Να προπατώ στο Ηράκλειο

Να προπατώ Λασίθι και Χανιά 

Και όποιον πάρει ο χάρος.

 

Gerontakos, Μάιος 2026

Κρητικό λεξικό 

• παίρνω το αίμα πίσω: εκδικούμαι
•  ωριόθωρος: όμορφος
• ντουσουμάνης: εχθρός
• κουράδι:  κοπάδι από πρόβατα ή γίδια
•  σύντεκνος: κουμπάρος
• τσι: τις 
•  μπαλωθιά:πυροβολισμός στον αέρα
• αγριγιεύω: θυμώνω, γίνομαι έξαλλος
• προπατώ: περπατώ, περιφέρομαι στο δρόμο 

Για την Κρήτη της ελλειψης μέτρου, του νεοπλουτισμού , των μπαλωθιών , της διαφθοράς και των δολοφονιών με το παραμικρό

 

Έχουμε χάσει το μέτρημα των πρωτοσέλιδων της ντροπής σε αυτό τον τόπο

Αυτή η υπερτιμημένη Κρήτη μας έχει κουράσει. Μα πιο πολύ, έχει ξεφύγει από κάθε μέτρο

3–4 λεπτά

---

Λέξεις: Βίκη Βαμιεδάκη 

parallaximag.gr

Το βράδυ της Ανάστασης η Κρήτη μας θα μπορούσε να έχει αφοπλιστεί. Είναι εκείνη η νύχτα του χρόνου, που στο σκοτάδι της λάμπουν καλογυαλισμένα χιλιάδες όπλα κάθε λογής, για να σημάνουν την Ανάσταση του Κυρίου, το Φως, που μάλλον χλωμιάζει σε αυτή τη θέα.

Είναι η νύχτα που σε κάθε χωριό, ακόμα και στο πιο φαινομενικά ήρεμο, κάποιος θα βρεθεί να παίξει μερικές μπαλοτιές για το καλό. Σε άλλο χωριό, μαζεύονται πολλοί και μετατρέπουν τον ουρανό σε πεδίο μάχης και πάει λέγοντας. Χαράς Ευαγγέλια, κυριολεκτικά και μεταφορικά, για τους εμπόρους σφαιρών, που τρίβουν τα καπνισμένα χέρια τους.

Οι Αρχές του τόπου, που δεν θα έφταναν βέβαια, αλλά θα είχαν καλέσει ενισχύσεις, μπορεί να μην έκαναν Ανάσταση στα σπίτια τους και μπορεί να κατέστρεφαν την “Ανάσταση της μπαλοτιάς” για χιλιάδες χωριανούς, όμως θα είχαν καταφέρει κάτι σπουδαίο και πιθανόν οριστικό, ή την αρχή του τέλους, της ατέλειωτης ασυδοσίας της οπλοκατοχής, στην πάλαι ποτέ λεβεντογέννα Κρήτη. Θα μάζευαν έναν ανυπολόγιστο, για τον κοινό νου, αριθμό όπλων και κατόχων.

Την τελευταία εβδομάδα τα κουμπούρια έχουν βγει 5-6 φορές στο νησί και σε μία από αυτές δολοφονήθηκε ένα παιδί, που ζούσε τρία χρόνια τώρα με τον φόβο ότι, ο πατέρας του παιδικού του φίλου θα το σκοτώσει. Το κατάφερε.

Διαβάζω μαντινάδες που γράφτηκαν για τον χαμό του, αναθεματισμούς και λόγια, λόγια από ανευθυνοϋπεύθυνους. Σταματήστε. Τι θα αλλάξει; Στην Κρήτη μας, βγαίνουν τα κουμπούρια άμα προσπεράσεις μαύρο 4×4, άμα κοιτάξεις τον άλλο λοξά, αν αγοράσεις αόρι που το διεκδικούσε άλλος, όταν παντρεύεται ή βαφτίζεται κάποιος, άμα γεννηθεί ο γιος, όταν έχεις πιει πολλές ρακές στο καφενείο, το βράδυ της Ανάστασης, όταν πηδήξει ο ψύλλος, κ.ά. Δηλαδή με κάθε αιτία και αφορμή αλλά κυρίως χωρίς αιτία και αφορμή, γιατί έτσι.

Έχουμε χάσει το μέτρημα των Πρωτοσέλιδων της ντροπής σε αυτό τον τόπο.

Ζούμε εδώ και μήνες τον παραλογισμό του ΟΠΕΚΕΠΕ, είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια να παρελαύνουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ στους λογαριασμούς τραπέζης ανθρώπων που πιστεύαμε ότι είναι φτωχοί, αφού περνούν όλη τη μέρα τους στα καφενεία χωρίς να εργάζονται.

Βλέπουμε μια απίστευτη επίδειξη πλούτου από νεαρά ζευγάρια, που αν και στα 20κάτι τους ακόμη, ξεκινούν τη ζωή τους με πολυτελή σπίτια και αυτοκίνητα και αόρατο πόθεν έσχες.

Αυτή η υπερτιμημένη Κρήτη μας έχει κουράσει. Έχει κουράσει πολύ. Μα πιο πολύ, έχει ξεφύγει από κάθε μέτρο. Φοβάμαι, πως έχει χάσει οριστικά «το μετερίζι της ανθρωπιάς και της τιμής, το χρέος.»

Και ακούω πάλι τα ποδοβολητά των εκλογών…

*Η Βίκη Βαμιεδάκη είναι δημοσιογράφος

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ :Στο γκέτο της ελληνικής Εκπαίδευσης οι πιο αναλώσιμοι είναι πλέον οι διευθυντές σχολείων!

ΔΙΕΥΘΥΝΤΕΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ – ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

REPORTAGE

ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

09 ΜΑΪΟΥ 2026

 Πηγή: NEWS24/7 

Διευθυντής δημοτικού σχολείου εξηγεί γιατί οι περισσότεροι συνάδελφοί του βρίσκονται πολύ κοντά στον όριο του εργασιακού burn out.

Στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ των εκπαιδευτικών πραγμάτων είναι γνωστό εδώ και χρόνια ότι οι διευθυντές των σχολικών μονάδων, και ιδιαίτερα των δημοτικών σχολείων, σηκώνουν ένα πολύ μεγάλο σταυρό. Προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ των πολλών καθηκόντων τους, της μεγάλης πίεσης και του βουνού της γραφειοκρατίας, συχνά μάταια, διότι πολλές φορές λυγίζουν υπό το βάρος της κατάστασης.

Συναντήσαμε έναν διευθυντή δημοτικού σχολείου, εξαιρετικά ικανό. Μίλησε, υπό την προϋπόθεση της ανωνυμίας, για να περιγράψει μία κατάσταση που φτάνει στα όρια της δυστοπίας και συχνά ξεπερνά τα όρια της ανθρώπινης αντοχής. Ο άνθρωπος δεν έχει χάσει (ακόμη) τη χαρά της δουλειάς και της δημιουργίας που του δίνει η επαφή με τα παιδιά και τους συναδέλφους του αλλά κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί τίποτα για το μέλλον, ούτε καν το άμεσο.

“Ποτέ δεν ήταν τόση η γραφειοκρατική δουλειά που χρειαζόταν. Εμείς δεν έχουμε καν υποδιευθυντή ο οποίος με τη σειρά του ασκεί διοικητικά καθήκοντα. Άρα επωμίζομαι το διοικητικό ρόλο στο σύνολό του” τονίζει σχετικά ο συνομιλητής μας.

“Έχουμε και 10 ώρες διδακτικό ωράριο την εβδομάδα. Ουσιαστικά τι γίνεται; Μας κόβουν 10 ώρες για να υπηρετήσουμε το ρόλο του διευθυντή. Είναι αρά σαφές ότι επειδή το ωράριο δεν επαρκεί, αναγκάζεσαι να πάρεις διοικητική δουλειά για το σπίτι, ανάλογα την περίοδο. “Βλέπω” τον υπολογιστή του σχολείου από το σπίτι. Το σύστημα είναι τόσο πολυδαίδαλο. Στις αρχές και στο τέλος κάθε σεζόν, ο όγκος της δουλειάς είναι πολύ μεγάλος, δεν μπορεί να βγει διαφορετικά”.

Του ζητήσαμε να γίνει περισσότερο επεξηγηματικός: “Πρέπει πρώτα απ’ όλα να διαχειριστείς το τι προσωπικό θα έχεις. Τα σχολεία είναι υποστελεχωμένα, συνάδελφοι έρχονται κάθε εβδομάδα σχεδόν. Αλλάζεις πρόγραμμα κάθε εβδομάδα, αυτό από μόνο του είναι…σκάκι. Πρέπει να προβλέψεις τι θα γίνει με τις ειδικότητες που πάνε σε άλλα σχολεία κτλ.

Στη συνέχεια έχουμε τις καταστάσεις που πρέπει να συμπληρωθούν. Για τα ολοήμερα, για τα γεύματα κτλ. Το κάθε πρόγραμμα κρύβει από πίσω του και μία ολόκληρη, δική του, γραφειοκρατία. Ανάλογη κατάσταση βιώνουμε με τις αιτήσεις που κάνουμε για τους εκπαιδευτικούς παράλληλης στήριξης. Δεν μπορείτε να φανταστείτε για τι χαρτιά μιλάμε. Για πίνακες και πρωτόκολλα κτλ. Αυτό παίρνει μία εβδομάδα δουλειάς, όταν έρχεται η συγκεκριμένη εγκύκλιος την βλέπουμε ακόμα και στον ύπνο μας”.

Εχει και συνέχεια: “Οι αιτήσεις για τα τμήματα υποδοχής για τα μεταναστόπουλα είναι ακόμη ένα πρόβλημα. Άλλη γραφειοκρατία αυτή. Κάθε κομμάτι του παζλ έχει αυτές τις απαιτήσεις. Και επειδή η δουλειά δεν μπορεί να βγει, παίρνω βοήθειες από τη νοσηλεύτρια και άλλους συναδέλφους.

Χρόνος για τον παιδαγωγικό μας ρόλο πρακτική δεν περισσεύει αφού είμαστε αναγκασμένοι να βρισκόμαστε μπροστά από έναν υπολογιστή”.

Αυτά ως προς την αρχή της σεζόν. Για το τέλος ισχύουν τα ακόλουθα: “Στο τέλος της σεζόν κλείνεις βιβλία, κλείνεις μητρώα και σχεδιάζεις την επόμενη σεζόν. Ο όγκος είναι και πάλι τεράστιος με έντονο το στοιχείο της γραφειοκρατίας. Αλλά τον Σεπτέμβριο είσαι αναγκασμένος να κάνεις σχεδόν τα ίδια για να διαπιστώσεις αν άλλαξε κάτι η όχι. Γιατί; Διότι στόχος τους είναι να “κόψουν” προσωπικό. Ας πούμε ελέγχουν μήπως μειώθηκαν τελικά τα παιδιά στο ολοήμερο για να “κοπεί” κάποιος εκπαιδευτικός. Στο δικό μας σχολείο δεν ήρθαν ποτέ δύο συγκεκριμένες ειδικότητες. Και κλείσαμε και ένα τμήμα από το ολοήμερο”.

Ο διευθυντής όμως έχει και καθήκοντα οικονομικού μάνατζερ: “Την ίδια ώρα έχω την οικονομική διαχείριση του σχολείου. H τακτική επιχορήγηση έρχεται με τριμηνιαίες δόσεις ανάλογα με τη δυναμικότητα της μονάδας. Μέχρι τώρα είχαμε τις σχολικές επιτροπές που εξασφάλιζαν μία σχετική ευελιξία. Μας πλήρωναν και τους λογαριασμούς.

Το μπάτζετ, ας το πω έτσι, δεν έχει αυξηθεί καθόλου τα τελευταία χρόνια αν και οι ανατιμήσεις στα πάντα είναι συνεχείς. Τα διαθέσιμα ποσά για τις απαραίτητες αγορές μας είναι ουσιαστικά μικρότερα χρόνο με το χρόνο.

Οι σχολικές επιτροπές συνήθως ενέκριναν και έκτακτες ανάγκες. Μη φανταστεί κανείς κάτι υπερβολικό. Ένα κλιματιστικό, για παράδειγμα.

Τώρα για να πάρεις ένα σελοτέιπ πρέπει να κάνεις αίτηση και να υποβάλλεις και γι’ αυτό τον εαυτό σου στο βασανιστήριο της γραφειοκρατίας. Το πλαίσιο είναι ασφυκτικό. Και χωρίς αναλώσιμα καμία σχολική μονάδα δεν μπορεί να λειτουργήσει.Και για τις πιο μεγάλες αγορές, όπως οι υπολογιστές, τι θα κάνεις; Αρχίζεις και απευθύνεσαι σε κόσμο για δωρεές, βάζεις τον εαυτό σου στα καθήκοντα ενός μάνατζερ”.

Αυτονομία, αξιολόγηση και άλλα παραμύθια

Η συζήτηση έρχεται, αναπόφευκτα, στο γενικότερο, πολυσυζητημένο ζήτημα της “αυτονομίας των σχολείων: “Αυτό που χαρακτηρίζουμε αυτονομία των σχολικών μονάδων δεν είναι κάτι καλό και ας παρουσιάζεται ως τέτοιο. Και αν έρθει και η ελεύθερη επιλογή μαθητών τα πράγματα μπορούν να γίνουν ακόμη χειρότερα. Τα σχολεία θα ψάχνουν να προσελκύουν “πελάτες”. Ηδη κάποια σχολεία αρχίζουν να φυλλοροούν προς άλλα που ακούγεται ότι είναι “καλά”. Και υπάρχουν και διευθυντές που κάνουν επιλογή μαθητών”.

Ξεχωριστό κεφάλαιο το θέμα των αξιολογήσεων. Και αυτήν την ευθύνη παίρνει πάνω του ένας διευθυντής. Και οι ισορροπίες που πρέπει να τηρήσει είναι λεπτότατες: “Επωμιζόμαστε επίσης και τις αξιολογήσεις. Αξιολόγηση της σχολικής μονάδας, αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και πάει λέγοντας. Είναι δύσκολο να αξιολογήσει κανείς τους συναδέλφους του με κάτι δείκτες και κριτήρια που είναι εξωπραγματικά. Χάνεται κάπως το συναδελφικό κλίμα.

Είμαστε σίγουρα διοικητικοί προϊστάμενοι των συναδέλφων, όχι πειθαρχικοί. Τα τυχόν ζητήματα που προκύπτουν στη σχολική μονάδα πρέπει να λύνονται, όπως άλλωστε και ο νόμος ορίζει, μέσα σε συναδελφικό κλίμα. Είναι σαφές ότι διεκπεραιώνουμε μία δουλειά όχι με τον τρόπο που θέλουμε αλλά γιατί υπάρχει αυτή η πίεση και οι απειλές για πειθαρχικές διώξεις.

Εν τω μεταξύ η διαδικασία της αξιολόγησης έχει επίσης πολύ μεγάλη γραφειοκρατία. Προεργασία με το συνάδελφο, συμπλήρωση συγκεκριμένης φόρμας κτλ. Για την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας ξεχωριστή διαδικασία”.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά ο συνομιλητής μας μάς λέει: “Ερχομαι στις 7:30 το πρωί στο σχολείο για να προλάβει να κάνω κάποιες δουλειές με μία σχετική ησυχία. Μετά τις 8:00 αρχίζει η λειτουργία της μονάδας, δεν είναι δυνατόν να είσαι πίσω από έναν υπολογιστή συνέχεια. Πρέπει να κάνεις τις ανακοινώσεις σου, να μπεις στις τάξεις. Διαχειρίζεσαι όλα τα ζητήματα που θα προκύψουν, χτυπήματα, τσακωμοί, τα πάντα.

Οι γονείς δε και η σχέση μαζί τους είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Είναι πολύ απαιτητικοί. Μία μικρή αψιμαχία μεταξύ των μαθητών μπορεί να φτάσει σε σύλληψη του διευθυντή. Εχουν γίνει αυτά. Μα δεν γίνεται να συλλαμβάνεις έναν εκπαιδευτικό, ένα διευθυντή μέσα από τη σχολική μονάδα μπροστά στα μάτια των παιδιών, σε κοινή θέα. Επίσης δεν υπάρχει καμία νομική προστασία”.

Πως προστατεύονται οι εκπαιδευτικοί όμως τέτοιου είδους παγίδες; Δεν θα το πιστέψετε αλλά…“Να φανταστείτε έχουν βγει ιδιωτικά προγράμματα από δικηγορικές εταιρίες που καλύπτουν τους εκπαιδευτικούς για περιπτώσεις ΕΔΕ μηνύσεων κτλ. Πληρώνεις ένα κεφάλαιο το χρόνο και εξασφαλίζεις έτσι νομική προστασία. Σκεφτείτε που έχουμε φτάσει”.

Και τέλος, “οι εκδρομές συνιστούν άλλο έναν πονοκέφαλο. Πρέπει να ρυθμίσεις λεωφορεία, μεταφορά και όλες τις σχετικές λεπτομέρειες. Πρέπει να στείλεις έγγραφο στην αστυνομία με τα στοιχεία του οδηγού. Παραπονιούνται ότι τα στέλνουμε αργά, αλλά τα στοιχεία δεν τα έχουμε νωρίτερα”.

Συμπερασματικά, η συνθήκη είναι ακραία: “Από τότε που έγινα διευθυντής ξυπνάω με την έγνοια ότι είμαι υπεύθυνος για περισσότερα 100 παιδιά. Για ότι συμβεί, φταίω εγώ ή και εγώ. Μεγάλος φόβος είναι η ασφάλεια. Γι’ αυτό και το πιο σημαντικό κομμάτι είναι η εφημερία στο διάλειμμα.

Γι’ αυτό θα θέλαμε να υπάρχει γραμματειακή υποστήριξη. Να μειωθεί το εκπαιδευτικό ωράριο για να μπορούμε, το τονίζω ιδιαίτερα αυτό, να ανταποκριθούμε στα υπόλοιπα καθήκοντα. Οχι για να μην μπαίνουμε στις τάξεις. Ολα μαζί δεν γίνονται. Θα ήταν ανακουφιστικό αυτό για μας. Και να απλοποιηθούν, επιτέλους, οι διαδικασίες. Μας είχαν υποσχεθεί ότι σε μια πλατφόρμα θα μπορούσαν να “χωρέσουν” όλα. Για παράδειγμα: Η τακτοποίηση των αναπληρωτών παίρνει πολύ χρόνο. Για να βγάλεις μία άδεια αναπληρωτή, θα πρέπει να την ανεβάσεις σε μία πλατφόρμα, να έχεις τα κατάλληλα λογότυπα, να το στείλεις παντού.

Eπειτα, τα ΚΕΔΑΣΥ. Για να σε δεχθούν κάνουν δύο με τρία χρόνια. Αν διαπιστώσουμε ότι συντρέχει λόγος εξέτασης για ένα παιδί που πάει στην Α’ Δημοτικού, την παράλληλη στήριξη θα την πάρει τελικά στη Γ’ Δημοτικού εκτός αν είναι κάποια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Πως θα στηριχθούν όμως αυτά τα παιδιά στο μεσοδιάστημα;

Μπορεί να σου αναθέσουν, επίσης, να είσαι μέλος της σχολικής επιτροπής και να έχεις δουλειά το απόγευμα αμισθί. Μπορεί να επωμιστείς μια ΕΔΕ, να την φέρεις εις πέρας. Εν τω μεταξύ ΕΔΕ γίνονται πλέον με το παραμικρό. Ακόμα και με ένα ανώνυμο e-mail.

Είσαι άρα εκπαιδευτικός διευθυντής, διοικητικός προϊστάμενος, γραμματέας, δάσκαλος και οικονομικός μάνατζερ. Πάνω από όλα; Δέκτης παραπόνων από όλους”.

Τον ρωτάμε για πόσο μπορεί να κάνει ακόμα τη συγκεκριμένη δουλειά: “Θα την κάνω όσο αντέξω. Άλλοι συνάδελφοι παραιτούνται και φεύγουν γιατί δίνουν προτεραιότητα στην προστασία της ψυχική τους υγείας.Και ξέρεις ποιο είναι το επίδομα του διευθυντή; 200 με 250 ευρώ. Αξίζει τον κόπο;”

Το ερώτημα φαντάζει μάλλον ρητορικό…

Μπιενάλε Βενετίας 2026 : Οι καλλιτέχνες και οι εργαζόμενοι στον πολιτισμό υπενθύμισαν στον κόσμο ότι η τέχνη δεν μπορεί να μένει «ουδέτερη» όταν μιλάμε για τη γενοκτονία ενός λαού.

Μπιενάλε Βενετίας: Η τέχνη κατεβάζει ρολά ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή του Ισραήλ

 

Ειρήνη Δερμιτζάκη

rosa.gr

 5–6 λεπτά

---

Η φετινή Μπιενάλε της Βενετίας έγινε το πεδίο μιας ιστορικής αναμέτρησης ανάμεσα στη συνείδηση και τη σκοπιμότητα.

Οι καλλιτέχνες και οι εργαζόμενοι στον πολιτισμό υπενθύμισαν στον κόσμο ότι η τέχνη δεν μπορεί να μένει «ουδέτερη» όταν μιλάμε για τη γενοκτονία ενός λαού.

Με τις πόρτες των περιπτέρων διάφορων χωρών να κλείνουν η μία μετά την άλλη, η Βενετία έστειλε ένα μήνυμα που καμία διεθνής επιτροπή δεν μπορεί να αγνοήσει. Η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη είναι η μόνη στάση που διασώζει την αξιοπρέπεια του σύγχρονου πολιτισμού.

Συγκεκριμένα, αρκετά περίπτερα χωρών κατέβασαν ρολά ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή του Ισραήλ στην Μπιενάλε της Βενετίας.

📍 The Venice Biennale in Italy was disrupted Friday as protests over Israel’s participation prompted several national pavilions to temporarily close

➡️ The Israeli pavilion at the Arsenale remained under tight security as small groups of protesters gathered nearby pic.twitter.com/pcRbPK16ry

— Anadolu English (@anadoluagency) May 9, 2026

Ορισμένα έκλεισαν για λίγες ώρες, ενώ άλλα -συμπεριλαμβανομένης της εξαιρετικής συμμετοχής από την Αυστρία- παρέμειναν κλειστά καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Η απεργία οργανώθηκε από τη συμμαχία Art Not Genocide Alliance (Anga), η οποία σε κάποιο σημείο ανέφερε ότι περισσότερα από 20 περίπτερα θα έκλειναν για να στηρίξουν το αίτημά τους για αποκλεισμό του Ισραήλ από τη διοργάνωση λόγω του πολέμου του στη Γάζα.

«Στεκόμαστε στο πλευρό της Παλαιστίνης»

Την Παρασκευή, περίπου δώδεκα περίπτερα έλαβαν μέρος, με ορισμένα να κλείνουν εν μέρει, προκαλώντας σύγχυση στη διοργάνωση, η οποία απέχει 24 ώρες από το άνοιγμά της για το ευρύ κοινό, μετά την παραδοσιακή προεπισκόπηση για τον Τύπο.

Τα περίπτερα του Βελγίου, της Ολλανδίας, της Αυστρίας, της Ιαπωνίας, της Βόρειας Μακεδονίας και της Νότιας Κορέας παρέμειναν κλειστά για την ημέρα. Οι συμμετοχές της Βρετανίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Αιγύπτου, της Φινλανδίας και του Λουξεμβούργου είτε έκλεισαν και μετά άνοιξαν ξανά, είτε άνοιξαν και αναμενόταν να κλείσουν νωρίς – πολλές γύρω στις 4 μ.μ.

Protesters gathered outside the Israeli pavilion at the Venice Biennale, with activists temporarily blocking access to the exhibition.

Demonstrators waved Palestinian flags and carried banners accusing Israel of 'artwashing genocide' during the rally in Venice. pic.twitter.com/5HWeKvikVS

— The National (@TheNationalNews) May 8, 2026

Άλλοι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην κεντρική έκθεση (με τίτλο In Minor Keys) υποστήριξαν την απεργία προσθέτοντας αναφορές στην Παλαιστίνη στα έργα τους. Κάποιοι, συμπεριλαμβανομένης της Tabita Rezaire, κρέμασαν παλαιστινιακές σημαίες, ενώ αρκετά περίπτερα είχαν αφίσες εξωτερικά που έγραφαν: «Η Παλαιστίνη είναι το μέλλον του κόσμου» και: «Στεκόμαστε στο πλευρό της Παλαιστίνης».

Όσοι εισήλθαν στα Giardini το πρωί της Παρασκευής και κατευθύνθηκαν προς το βρετανικό περίπτερο βρέθηκαν μπροστά σε κλειστές πόρτες και μια πινακίδα που έγραφε: «Λόγω της απεργίας των Ιταλών εργαζομένων στον πολιτισμό σήμερα, δεν είναι δυνατό να ανοίξει το βρετανικό περίπτερο». Η πινακίδα ανέφερε ότι το περίπτερο θα άνοιγε το Σάββατο, αλλά μόλις βρέθηκε επιπλέον προσωπικό για να εργαστεί στον χώρο, άνοιξε ξανά.

Το ισραηλινό περίπτερο ήταν επίσης κλειστό το πρωί, αλλά αυτό οφειλόταν σε μια ιδιωτική εκδήλωση.

Η φετινή έκδοση της πιο αναγνωρισμένης μπιενάλε τέχνης στον κόσμο έχει σημαδευτεί από διαμαρτυρίες. Την Τετάρτη, το ρωσικό περίπτερο στην μπιενάλε αναγκάστηκε να κλείσει προσωρινά τις πόρτες του αφού η ακτιβιστική ομάδα Pussy Riot πραγματοποίησε διαμαρτυρία κατά της συμμετοχής της χώρας.

Πριν από την εκδήλωση, η κριτική επιτροπή, η οποία επιλέγει τον νικητή των βραβείων του Χρυσού Λέοντα, παραιτήθηκε σύσσωμη αφού δήλωσε ότι δεν θα εξέταζε συμμετοχές από χώρες των οποίων οι ηγέτες υπόκεινται σε διεθνή εντάλματα σύλληψης, κάτι που θα τους εμπόδιζε να συμπεριλάβουν τη Ρωσία και το Ισραήλ.

Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου αρνήθηκε να στείλει υπουργό για να εγκαινιάσει το βρετανικό περίπτερο, επιβεβαιώνοντας ότι αυτό συνέβη επειδή επετράπη στη Ρωσία να συμμετάσχει στην εκδήλωση.

Έχουν υπάρξει και στο παρελθόν διαμαρτυρίες που προκάλεσαν αναστάτωση στην μπιενάλε. Στη διοργάνωση του 1968, φοιτητές κατέλαβαν περίπτερα ζητώντας μεταρρυθμίσεις στον θεσμό, με τις ενέργειές τους να οδηγούν τελικά στην ακύρωση των βραβείων. Δύο χρόνια αργότερα υπήρξαν περισσότερες διαμαρτυρίες από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Βενετίας και τα βραβεία ανεστάλησαν ξανά.

Έξοχο παιχνίδι τολμηρής ερωτικής μεταφοράς

 ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗΣ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟΣ*

Anthologia Graeca, V, 242

ὡς εἶδον Μελίτην, ὦχρός μ᾽ ἕλε: καὶ γὰρ ἀκοίτης
κείνη ἐφωμάρτει: τοῖα δ᾽ ἔλεξα τρέμων

τοῦ σοῦ ἀνακροῦσαι δύναμαι πυλεῶνος ὀχῆας,

δικλίδος ὑμετέρης τὴν βάλανον χαλάσας,

καὶ δισσῶν προθύρων πλαδαρὴν κρηπῖδα περῆσαι,

ἄκρον ἐπιβλῆτος μεσσόθι πηξάμενος;

ἡ δὲ λέγει γελάσασα, καὶ ἀνέρα λοξὸν ἰδοῦσα:

τῶν προθύρων ἀπέχου, μή σε κύων ὀλέσῃ.

(Ερατοσθένης ο σχολαστικός(6oς αι.)

 

 

ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗΣ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟΣ

Παλατινή Ανθολογία , Βιβλίο 5, 242

Μόλις είδα τη Μελίτη, που ακολουθούσε τον άντρα της, 

κιτρίνισα σαν το φλουρί.Τότε τη ρώτησα  τρέμοντας:

«Μπορώ να σπάσω το μάνταλο της εξώθυράς  σου, 

να βγάλω τον πείρο από τα δύο φύλλα της πόρτας

 και να μπω στο υγρό πάτωμα του προθαλάμου 

μπήγοντας το μοχλό μου στο κέντρο;»

Αυτή λοξοκοιτάζοντας τον άντρα της είπε γελώντας 

"Μείνε μακριά απ΄το κατώφλι μου, γιατί θα σε λιανίσει ο σκύλος».

 

Μετάφραση :  Gerontakos

____________________________ 

 Όταν η καλή  μεταφορά εξαφανίζει το χυδαίο ερωτικό λόγο 

 

 Το επίγραμμα του Ερατοσθένη του Σχολαστικού ανήκει στην κατηγορία των σκωπτικών ή φιλοπαιγμόνων ερωτικών επιγραμμάτων. Εδώ ο ποιητής παίζει έξυπνα με τις μεταφορές που αφορούν την κάμψη της αντίστασης της γυναίκας από τον υποψήφιο εραστή  , προκειμένου να  την πείσει συνευρεθεί μαζί του .  

Ο αφηγητής  βλέπει τη Μελίτη, μια παντρεμένη γυναίκα, να βαδίζει στο δρόμο ακολουθώντας τον άνδρα της και η αντίδρασή του είναι συγκλονιστική. Κάτωχρος από την  έντονη συγκίνηση τής απευθύνει μία ερώτηση  , που δεν είναι τίποτα άλλο από μια  πρόσκληση για συνεύρεση . Όμως η ερώτησή του είναι διατυπωμένη με κωδικοποιημένο τρόπο και οι λέξεις-κλειδιά  αφορούν τη συνεύρεση των δύο σωμάτων στο τελικό στάδιό της.

 Οι εκφράσεις να  «σπάσω το μάνταλο», να «βγάλω τον πείρο», «μπήγοντας το μοχλό μου στο κέντρο» είναι εμφανώς φαλλικά υπονοούμενα. Ο ποιητής παίζει με το τεχνικό λεξιλόγιο της εισβολής και της διάρρηξης για να υποδηλώσει τη σεξουαλική πράξη. Η φράση «υγρό πάτωμα του προθαλάμου»  σχετίζεται προφανώς με τον γυναικείο κόλπο και ενισχύει ακόμη περισσότερο τον αισθησιασμό του ποιήματος. 

Το χιούμορ εδώ είναι τολμηρό  αλλά επιδέξιο· η υπερβολή κάνει το επίγραμμα περισσότερο σκωπτικό παρά ωμά αισχρό. Όλοι αυτοί οι όροι είναι ερωτικά υπονοούμενα, όπου η πόρτα και το σπίτι συμβολίζουν το γυναικείο σώμα, ενώ το κλειδί και ο μοχλός τον άνδρα. 

Η απάντησή της γυναίκας είναι  καυστική. Δεν αρνείται ευθέως το φλερτ, αλλά το ανακατευθύνει με χιούμορ. Κοιτάζει λοξά προς τον άντρα της , για να βεβαιωθεί ότι δεν την ακούει, και γελάει κοροϊδευτικά. Η φράση «Μείνε μακριά απ’ το κατώφλι μου, γιατί θα σε λιανίσει ο σκύλος» ισοδυναμεί με απόρριψη με σκωπτικό τρόπο:  ο σύζυγος που προστατεύει τη τιμή της απέναντι σε κάθε επίδοξο βιαστή  δηλώνεται μεταφορικά ως σκύλος   που θα  κατασπαράξει τον θρασύ επίδοξο εραστή. Η εικόνα αυτή αντικρούει το ερωτικό αίτημα , επισημαίνοντας τη σίγουρη  σωματική βλάβη, αν επιχειρήσει να υλοποιήσει την  πρότασης που της κάνει.

Το  ενδιαφέρον είναι ότι ο ποιητής δεν περιγράφει ευθέως την ερωτική επιθυμία· τη μεταμφιέζει σε τεχνική περιγραφή διάρρηξης πόρτας. Σαν να λέει: «ο ερωτευμένος είναι λίγο κλέφτης και λίγο πολιορκητής». Και η Μελίτη, αντί να αγανακτήσει, συμμετέχει στο παιχνίδι των υπαινιγμών, θυμίζοντάς του  καυστικά  ότι ο “φρουρός” καραδοκεί.
Αν η ερώτηση-πρόταση  του άντρα  υπονοεί ότι είναι έτοιμος να διαρρήξει το σπίτι-σώμα  της γυναίκας για να κατακτήσει το ερωτικό αντικείμενο του πόθου του, η απάντηση της γυναίκας τον εμφανίζει ως ανεπιθύμητο διαρρήκτη, με τον σκύλο-σύζυγο να λειτουργεί αποτρεπτικά , διασφαλίζοντας την τιμή και την αξιοπρέπειά της .

 Έτσι, το επίγραμμα κλείνει με ειρωνεία για τη σίγουρη  αποτυχία του ερωτικού κυνηγού. Ο άντρας φαντασιώνεται θριαμβευτική «είσοδο» στον κόσμο της γυναίκας , αλλά τελικά δεν καταφέρνει να περάσει  το «κατώφλι» της. 

Tornøe, Wenzel (1844-1907), « Σκηνή από  ρωμαϊκή ταβέρνα με έναν νεαρό άνδρα να φλερτάρει μια γυναίκα, ενώ τον παρακολουθεί ένας άλλος άντρας με βλέμμα καχύποπτο». 

Gerontakos,  Μάιος 2026

Το διάσημο τρίκοχο καπέλο της λογοτεχνίας , του κινηματογράφου, της μουσικής και του χορού

  

1. Το τρίκοχο καπέλο  (El sombrero de tres picos)  

Το "Τρίκοχο καπέλο"του Πέδρο Αντόνιο ντε Αλαρκόν*  είναι  ένα ισπανικό μυθιστόρημα του 19ου αιώνα (1874) που βασίζεται σε παραδοσιακό μύθο. Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Ανδαλουσία και εστιάζει στην προσπάθεια ενός διεφθαρμένου κυβερνήτη να αποπλανήσει την όμορφη γυναίκα ενός τίμιου μυλωνά, η οποία όμως τον ξεγελά.

Πρόκειται για μια ιστορία ζήλιας , εξουσίας και ταυτότητας των ρόλων  με φόντο την Ανδαλουσία στις αρχές του 19ου αιώνα 
Πρωταγωνιστές είναι μυλωνάς  Λούκας (tío Lucas) και η πανέμορφη, ζωηρή σύζυγός του, κυρά Φρασκίτα (señá Frasquita), που ζουν ευτυχισμένοι στο μύλο τους, ώσπου  εμφανίζεται ο ανταγωνιστής  Corregidor (δικαστικός άρχοντας) της περιοχής, Δον Εουχένιο ντε Σούνιγα, ένας παντρεμένος άνδρας 55 ετών, φλογερά ερωτευμένος με τη Φρασκίτα .

Μην μπορώντας να αντισταθεί στον πόθο του, ο Corregidor καταστρώνει ένα σατανικό σχέδιο: με τη βοήθεια του υπηρέτη του, συλλαμβάνει τον θείο Λούκα με ψεύτικη κατηγορία, για να μείνει μόνος με τη Φρασκίτα .
Το σχέδιο όμως παίρνει μια απροσδόκητη τροπή. Ο μυλωνάς δραπετεύει, και μια νύχτα, μέσα στη βροχή, συμβαίνει μια απίθανη ανταλλαγή ρούχων ανάμεσα στον ίδιο και τον Corregidor. Αυτό οδηγεί σε μια κωμική σειρά παρεξηγήσεων, όπου κανείς δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον άλλον, με τους δύο άνδρες να παριστάνουν τον εαυτό τους , αλλά ντυμένοι με τα ρούχα του αντιπάλου .


Ο Αλαρκόν δημιουργεί μια σειρά από πολύ ζωντανούς χαρακτήρες, που συμβολίζουν από τη μία τη δύναμη του Λαού  και από την άλλη τη δεσποτική και διεφθαρμένη Εξουσία. 
    Ο μυλωνάς Λούκας είναι πανάσχημος ", αλλά διαθέτει αστείρευτο χιούμορ, ευφυΐα, χάρη και μια εξαιρετική κοινωνική νοημοσύνη. Δεν είναι ο κλασικός εξιδανικευμένος  ήρωας με όλα τα φυσικά σωματικά χαρίσματα , αλλά η εξυπνάδα και η αποφασιστικότητά του τον καθιστούν νικητή.

   Η μυλωνού  Φρασκίτα είναι μια γυναίκα μεγαλοπρεπής, δυναμική, αστείρευτα ζωηρή και απόλυτα πιστή. Δεν είναι το παθητικό  αντικείμενο επιθυμίας των ανδρών , αλλά ένα δραστήριο υποκείμενο που υπερασπίζεται τον εαυτό του , την αξιοπρέπειά του,  με σθένος .

    Ο Corregidor  είναι η ενσάρκωση της καταχρηστικής εξουσίας. Πλούσιος, ευγενής, αλλά διεφθαρμένος, ανόητος και γελοίος. Μέσα από την ταπείνωσή του, ο Αλαρκόν ασκεί δριμεία κοινωνική κριτική στους δυνάστες του λαού της εποχής του .

Κρίνοντας τη λογοτεχνική αξία του έργου , εύκολα  διαπιστώνουμε ότι αυτή  δε βρίσκεται στην πρωτοτυπία της πλοκής, αλλά στην τελειότητα των πορτρέτων των χαρακτήρων , στη χάρη των σκηνών και στην πλούσια γλώσσα του .

 Τα θέματα του έργου (το κυνήγι της τιμής, η κατάχρηση εξουσίας) έχουν τις ρίζες τους στο ισπανικό κλασικό θέατρο του Σαν Χουάν ντε λα Κρουθ και του Λοπέ ντε Βέγκα . Ο Αλαρκόν τα ανανεώνει και τα προσαρμόζει στην εποχή του.
Η νουβέλα αναδεικνύει αξίες που θεωρήθηκαν ουσιώδεις για την ισπανική ταυτότητα του 19ου αιώνα. Αντιτίθεται στον "εξαχρειωμένο"  γαλλικό εξευρωπαϊσμό  και προτάσσει ένα ιδανικό της παλιάς Ισπανίας των αυστηρών  ηθών . Αυτή η συντηρητική και εθνικιστική διάσταση διαφοροποιείται αργότερα στις πιο "ανδαλουσιανές" και φολκλορικές ερμηνείες του μπαλέτου του Ντε Φάγια .

Το έργο είναι γραμμένο σε εξαιρετικά γρήγορο ρυθμό, που θυμίζει θεατρικό έργο. Αποτελείται από 36 μικρά κεφάλαια και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη .

Συνοψίζοντας, το "Τρίκοχο Καπέλο" είναι ένα έξυπνο, διαχρονικό και βαθιά ισπανικό αφήγημα που γοήτευσε το κοινό του και συνεχίζει να το κάνει μέχρι σήμερα, όχι μόνο ως λογοτεχνικό κείμενο αλλά και ως πηγή έμπνευσης για μουσική, όπερα και κινηματογράφο .

Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρκόν/Βικιπαίδεια

********************** 

2. ΤΟ ΤΡΙΚΟΧΟ ΚΑΠΕΛΟ ΣΕ ΤΑΙΝΙΑ  

 La bella mugnaia /Η ωραία μυλωνού (1955)/Μια σπαρταριστή κινηματογραφική σάτιρα με φόντο τη Νάπολη υπό Ισπανική κατοχή

9

  

Η ωραία μυλωνού είναι μια  σπιρτόζικη κωμωδία με γρήγορο ρυθμό, χάρη και ευφυή σκηνοθεσία . Φέρει  την υπογραφή τεσσάρων κολοσσών του ιταλικού σινεμά (Καμερίνι, Λόρεν, Μαστρογιάννι, Ντε Σίκα). Πέρα από το γέλιο, προσφέρει μια νοσταλγική ματιά στο παρελθόν, αναμειγνύοντας με μαεστρία το λαϊκό θέατρο, το λυρικό μελόδραμα και τη κοινωνική σάτιρα.

 Η ιστορία της ταινίας κρατά τα βασικά στοιχεία του μυθιστορήματος του Αλτερόν , αλλά ευφυώς  βάζει τη δράση να εκτυλίσσεται στη Νάπολη του 17ου αιώνα, η οποία τελούσε υπό ισπανική κατοχή .

Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από τον μυλωνά Λούκα (Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι) και την πανέμορφη σύζυγό του Καρμέλα  (Σοφία Λόρεν). Η ομορφιά της  Καρμέλα  κεντρίζει το ενδιαφέρον του ανήθικου Ισπανού κυβερνήτη, Δον Τεόφιλο (Βιττόριο Ντε Σίκα) .

Ο κυβερνήτης, καταχρώμενος την εξουσία του, συλλαμβάνει τον Λούκα με ψεύτικες κατηγορίες και προσπαθεί να εκβιάσει την  Καρμέλα  για να ενδώσει στις επιθυμίες του, θέτοντας ως όρο την απελευθέρωση του συζύγου της .
Μέσα από μια σειρά παρεξηγήσεων, ανταλλαγών ρούχων και κωμικών περιστατικών, οι απλοί άνθρωποι (ο μυλωνάς και η γυναίκα του) καταφέρνουν να ξεγελάσουν και να ταπεινώσουν τον πανίσχυρο κυβερνήτη.
Ωστόσο, η ταινία δεν περιορίζεται στο γνωστό σκαμπρόζικο μοτίβο του ερωτικού τριγώνου. Είναι μια γοητευτική και πνευματώδης σάτιρα που χλευάζει την εξουσία, ειρωνεύεται τη διαφθορά, την αδηφαγία και την ηλιθιότητα των Ισπανών κατακτητών και των προσκυνημένων σ΄αυτούς τοπικών αρχόντων .

 

****************************************** 

3.ΤΟ ΤΡΙΚΟΧΟ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥΕΛ ΝΤΕ ΦΑΓΙΑ

«Το Τρίκοχο Καπέλο» ενέπνευσε και τον σπουδαίο  Ισπανό συνθέτη Μανουέλ ντε Φάγια  και έγραψε μουσική για μπαλέτο  σε δύο μέρη, τα οποία λοκληρώθηκαν το 1919. 

Η σύνθεση παραγγέλθηκε από τον Σεργκέι Ντιαγκίλεφ για τα περίφημα Ballets Russes, με χορογραφία του Λεονίντ Μάσιν και σκηνικά του Πάμπλο Πικάσο — μια θρυλική καλλιτεχνική σύμπραξη.

Η μουσική του έργου είναι γεμάτη λαϊκούς  ισπανικούς ρυθμούς και θεωρείται το αριστούργημα του ντε Φάγια. Πιο γνωστό είναι το Εισαγωγικό μέρος (Introduction) και η Λαϊκή χοτα (Danza de los vecinos).

Η υπόθεση είναι ταυτόσημη με εκείνη του λογοτεχνικού κείμένου (όπως και της ταινίας): ο μυλωνάς, η όμορφη γυναίκα του, ο ανήθικος κυβερνήτης και το τρίκωχο καπέλο που γίνεται αφορμή για ανταλλαγές ταυτοτήτων και κωμικές περιπέτειες.

Μπορείτε να απολαύσετε το έργο του Φάγια σε παράσταση που δόθηκε στο  Θέατρο Μπολσόι, το  2006. Χορογραφία - Λεονίντ Μασίν, Μουσική - Μανουέλ ντε Φάγια. Αντρέι Μερκούριεφ ως Μυλωνάς και Νέλι Κομπαχίτζε ως σύζυγός του. Με καλλιτέχνες του Μπαλέτου Μπολσόι.

Πάλι σχεδιάζουν ένα "κολοβό" Μετρό για τη Θεσσαλονίκη με ...μία μόνο διακλάδωση και αφήνοντας έξω Νεάπολη, Συκιές και Σταυρούπολη

 

Μετρό στα δυτικά: Οι 8 σταθμοί, η «Ταξική Δικαίωση» και η μάχη για όσους μένουν απ’ έξω

Θωμάς Καλέσης

parallaximag.gr

 12–15 λεπτά

---

Η Θεσσαλονίκη προσπαθεί να αλλάξει σελίδα, αλλά για τις δυτικές συνοικίες, η επόμενη μέρα μοιάζει με σταυρόλεξο για πολύ δυνατούς λύτες. Ενώ αποδεδειγμένα (βάσει της ιστορίας επέκτασης του Μετρό στην Καλαμαριά) δείχνει ότι ακόμη απέχουμε πολύ από την ημέρα που θα ξεκινήσουν τα έργα για την επέκταση προς Δυτικά, οι πρόσφατες διαρροές για τον σχεδιασμό 8 νέων σταθμών προς Εύοσμο και Κορδελιό προκαλούν «σεισμό» στις περιοχές που μένουν εκτός κάδρου.

Το ρεπορτάζ της Parallaxi αποκαλύπτει μια βαθιά ρήξη ανάμεσα στις συγκοινωνιακές ανάγκες και τις κυβερνητικές επιλογές, με τους δημάρχους των Δυτικών περιοχών να υψώνουν το ανάστημά τους, απέναντι σε αυτό που κάποιοι ονομάζουν «νέα ιστορική» αδικία.

Οι 8 σταθμοί που τοποθετήθηκαν στον χάρτη

Σύμφωνα με τον τρέχοντα σχεδιασμό -ο οποίος ακόμη δεν έχει ειπωθεί από επίσημα χείλη, γεγονός που σημαίνει ότι με βάση τα όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα (και με το παράδειγμα της Καλαμαριάς) μπορεί να αλλάξει ξανά σε σύντομο χρονικό διάστημα- η επέκταση που προκρίνεται φαίνεται να ξεκινά από τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό, δημιουργώντας έναν συγκοινωνιακό δακτύλιο που περιλαμβάνει τους εξής σταθμούς:

• Επταλόφου
• Μενεμένης
• Ευόσμου
• Περιφερειακής Οδού
• Άνω Ευόσμου
• ΚΤΕΛ
• Επτανήσου
• Κορδελιού

Το μεγάλο στοίχημα όμως παραμένει η μέθοδος κατασκευής. Μετά την πικρή εμπειρία της βασικής γραμμής, η πόλη αναρωτιέται: Θα αντέξουν οι δυτικές συνοικίες εργοτάξια για άλλα 10 ή 15 χρόνια; Οι ειδικοί προτείνουν ταχύτερες λύσεις, ενώ οι κάτοικοι απαιτούν δεσμεύσεις για τα χρονοδιαγραμμάτα και τη χρηματοδότηση.

Η επιστημονική «πυξίδα»: Η μελέτη ΜΑΜΘ και το περίφημο «μία γραμμή = μισό Μετρό στα Δυτικά»

Για τους ειδικούς η συζήτηση δεν ξεκινά με συναισθηματισμούς, αλλά με μαθηματικά και αριθμούς. Ο Γιάννης Πολίτης, συγκοινωνιολόγος και αναπληρωτής καθηγητής Συγκοινωνιακής Τεχνικής στο ΑΠΘ, ξεκαθαρίζει ότι ο σχεδιασμός των 8 σταθμών που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο τραπέζι, είναι αποτέλεσμα της Μελέτης Ανάπτυξης Μετρό Θεσσαλονίκης (ΜΑΜΘ), η οποία ολοκληρώθηκε πριν από περίπου δύο χρόνια.

«Δεν πρόκειται για ασκήσεις επί χάρτου», τονίζει, εξηγώντας ότι η επιστημονική προσέγγιση προκρίνει τη Δυτική Θεσσαλονίκη λόγω της τεράστιας πληθυσμιακής πυκνότητας και του «λαϊκού» χαρακτήρα των περιοχών, στοιχεία που καθιστούν το έργο πολύ πιο βιώσιμο από οικονομικής άποψης σε σχέση με τις ανατολικές επεκτάσεις προς το αεροδρόμιο.

Ωστόσο, η επιστήμη συναντά τα όριά της όταν η θεωρία έρχεται αντιμέτωπη με τη χρηματοδότηση και τις πολιτικές προτεραιότητες. Ενώ η ΜΑΜΘ προβλέπει μια «διπλή ανάπτυξη» – έναν κλάδο προς Εύοσμο/Κορδελιό κι έναν προς τα μεγάλα νοσοκομεία, η τρέχουσα συγκυρία δείχνει να προκρίνει -προς το παρόν τουλάχιστον- τον πρώτο.

Αυτή η «μονοσήμαντη» προσέγγιση προκαλεί την αντίδραση του έτερου συγκοινωνιολόγου που μίλησε στην Parallaxi, Σταύρο Κωνσταντινίδη ο οποίος χαρακτηρίζει τις μέχρι τώρα επίσημες ανακοινώσεις για το θέμα ως «θολές» και προειδοποιεί: «Μια διακλάδωση και μόνο, είναι μισό Μετρό για τη Δυτική Θεσσαλονίκη». Για τον κ. Κωνσταντινίδη, αν το έργο δεν περιλαμβάνει εξ αρχής τη διπλή διακλάδωση, κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε ένα σύστημα που θα εξυπηρετεί αποσπασματικά την πόλη, αφήνοντας ολόκληρες «γκρίζες ζώνες» όπως η Νεάπολη, οι Συκιές και η Σταυρούπολη, περιοχές οι οποίες λόγω γεωλογικών και τεχνικών δυσκολιών δείχνουν να παραμένουν στο περιθώριο του σχεδιασμού.

Αμφότεροι πάντως κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου: «Αν το Μετρό δεν εισχωρήσει στην καρδιά των πυκνοκατοικημένων ιστών, χιλιάδες πολίτες θα παραμείνουν εγκλωβισμένοι στα ΙΧ τους, ακυρώνοντας παράλληλα και τον στόχο της αποσυμφόρησης της π. Λαγκαδά (νυν Μίκη Θεοδωράκη).

Σίμος Δανιηλίδης: «Άνθρακες ο θυσαυρός – Δεν θα επιτρέψουμε το “ψαλίδισμα” της γραμμής στα Δυτικά»

Με μια παρέμβαση – καταπέλτη ο δήμαρχος Νεάπολης – Συκεών, Σίμος Δανιηλίδης, ξεκαθαρίζει ότι ο τρέχων σχεδιασμός είναι «άνθρακες ο θυσαυρός». Ο κ. Δανιηλίδης θυμίζει στην πολιτεία τον αρχικό, ορθολογικό σχεδιασμό: μια γραμμή που θα ξεκινούσε από την Πλατεία Δημοκρατίας, θα ανέβαινε την π. Λαγκαδά (νυν Μ. Θεοδωράκη), θα «τρύπαγε» την καρδιά της Νεάπολης (Βενιζέλου, Παναγία Φανερωμένη), θα κάλυπτε τις Συκιές και τα Μετέωρα και θα κατέληγε στα Νοσοκομεία.

«Μιλάμε για μια γραμμή που εξυπηρετεί πάνω από 300.000 πολίτες και δεν μπορεί να υποκατασταθεί από κανένα άλλο μέσο», σημειώνει ο δήμαρχος Νεάπολης – Συκεών. Η επιχειρηματολογία του, δεν είναι μόνο πληθυσμιακή, αλλά και στρατηγική:

• Στρατόπεδο Στρεμπενιώτη: Ένας υπερτοπικός πόλος με κολυμβητήρια, σχολεία, ωδεία και θέατρα, που προσελκύει κόσμο από όλη τη Θεσσαλονίκη.
• Πνευματικό Κέντρο: Η δράση της Μητρόπολης και του πατρός Βαρνάβα, που καθιστά την περιοχή σημείο διεθνούς θρησκευτικού ενδιαφέροντος.
• Μητροπολιτικό Πάρκο Παύλου Μελά: Το «πράσινο στοίχημα» της πόλης που εγκαινιάζεται παρουσία του πρωθυπουργού. «Είναι αδιανόητο ο μεγαλύτερος πνεύμονας πρασίνου και το Μουσείο με τα αρχαιολογικά ευρήματα του ίδιου του Μετρό να μην έχουν σταθμό», υπογραμμίζει ο δήμαρχος.
• Υγεία: Η σύνδεση με το Παπαγεωργίου, το 424 και το νέο Αντικαρκινικό στο Καρατάσιου είναι επιβεβλημένη για την επιβίωση του συστήματος υγείας.

Ο κ. Δανιηλίδης καταγγέλλει τη μεροληπτική «αλά καρτ» επιλογή της κυβέρνησης, η οποία μετά την προτεραιότητα που έδωσε στην Καλαμαριά, τώρα επιχειρεί να κόψει τις Δυτικές Συνοικίες στα δυο. «Στην Αθήνα δούλευαν ταυτόχρονα πέντε μέτωπα. Γιατί εδώ να επιλέγουμε ανάμεσα σε Εύοσμο και Νεάπολη; Δεν χωράνε διακλαδώσεις εκ των υστέρων. Οι δύο γραμμές πρέπει να ξεκινήσουν ταυτόχρονα, τώρα».

Στο κάδρο των διεκδικήσεων, η φωνή του δημάρχου Συκεών – Νεάπολης, έρχεται να ταράξει περαιτέρω τα νερά, βάζοντας στο τραπέζι την παράμετρο της «πλήρους κάλυψης». Για τον κ. Δανιηλίδη οποιοσδήποτε σχεδιασμός αφήνει εκτός τον κεντρικό ιστό της Νεάπολης και των Συκεών είναι εξ ορισμού ημιτελής και άδικος.

«Δεν δεχόμαστε το Μετρό να περνάει μόνο από τις παρυφές των δήμων μας» τονίζει συχνά, υπογραμμίζοντας ότι η Νεάπολη διαθέτει την μεγαλύτερη πληθυσμιακή πυκνότητα ανά τετραγωνικό μέτρο στην Ευρώπη. Στο πλαίσιο αυτό, η θέση του είναι σαφής: Η χάραξη πρέπει να εισχωρεί βαθιά στις γειτονιές και να εξυπηρετεί τους πολίτες εκεί που ζουν και εργάζονται, και όχι να περιορίζεται σε οδικούς άξονες που βολεύουν μόνο την κατασκευαστική ταχύτητα.

Ο κ. Δανιηλίδης δεν παραλείπει να ασκήσει δριμεία κριτική στις κατά καιρούς σκέψεις για «υπέργειες λύσεις» ή «ελαφρύ Μετρό» (τύπου Τραμ) για τη Δυτική Θεσσαλονίκη, θεωρώντας τις υποτιμητικές για τις περιοχές. Διεκδικεί πλήρη υπογειοποίηση και σταθμούς σε κομβικά σημεία όπως η οδός Ρήγα Φεραίου και η πλατεία Ειρήνης. Για τον δήμαρχο Συκεών – Νεάπολης, η βιωσιμότητα του έργου δεν κρίνεται μόνο από το πόσοι θα φτάσουν στον τερματικό σταθμό, αλλά από το πόσοι θα εγκαταλείψουν το αυτοκίνητό τους μέσα στις ασφυκτικά γεμάτες γειτονιές της Βορειοδυτικής Θεσσαλονίκης.

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙΑΣ (ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ)

Λάζαρος Κυρίζογλου: Η «ταξική» διάσταση και το παράπονο της Δυτικής Θεσσαλονίκης

Σε έναν πιο έντονο πολιτικό και κοινωνικό τόνο, ο δήμαρχος Αμπελοκήπων – Μενεμένης και πρόεδρος της ΚΕΔΕ, Λάζαρος Κυρίζογλου, θέτει το ζήτημα στην ιστορική του βάση. Για τον κ. Κυρίζογλου η καθυστέρηση του Μετρό στα Δυτικά είναι το απότοκο μιας διαχρονικής «ταξικής αντιμετώπισης» προς τις περιοχές αυτές της πόλης.

«Για ποιο λόγο το Μετρό επεκτάθηκε μέχρι την Καλαμαριά που δεν έχει 100.000 κόσμο, ενώ εμείς είμαστε μισό εκατομμύριο λαός;» αναρωτιέται, θυμίζοντας ότι η Δυτική Θεσσαλονίκη είναι η περιοχή των βιομηχανικών εργατών και της πραγματικής παραγωγικής βάσης της πόλης.

Ο ίδιος θεωρεί ότι η επιλογή της τρέχουσας χάραξης (Αμπελόκηποι, Μενεμένη, Εύοσμος κλπ) είναι η μόνη που «νοηματοδοτεί ουσιαστικά» το έργο, καθώς συνδέει ακριβώς όλα τα παραπάνω στοιχεία (τις λαϊκές γειτονιές, τους βιομηχανικούς εργάτες και την οικονομική καρδιά της πόλης) με το κέντρο, ενώ συμπληρώνει την ανάγκη για μια “Β’ φάση” επέκτασης του Μετρό προς τον κλάδο των Νοσοκομείων, προτείνοντας ως τότε ενισχυμένα δρομολόγια ΟΑΣΘ και σύνδεση με τον Δυτικό Προαστιακό.

Ωστόσο η κριτική που ασκεί είναι ευρύτερη. Συνδέει το Μετρό με την ανάγκη για πολιτιστική αναβάθμιση, αναφέροντας ως παράδειγμα τη μάχη για το νέο Αρχαιολογικό Μουσείο στο Πάρκο Παύλου Μελά, ένα έργο που, όπως λέει, πολεμήθηκε από όσους δεν ήθελαν οι αρχαιότητες της πόλης να «μετακομίσουν» στα Δυτικά.

Για τον ίδιο, οι Δυτικές Συνοικίες δεν μπορούν πλέον να είναι οι περιοχές που λαμβάνουν μόνο τις «οχλούσες» δραστηριότητες, αλλά πρέπει να αποτελέσουν κέντρο νέων υποδομών, ενώ τα όσα λέει περί «εμπάθειας» που αντιμετωπίζει η Δυτική Θεσσαλονίκη – από την προσπάθεια μετακίνησης σχολικών μονάδων μέχρι τη χωροθέτηση τεχνολογικών παρκών – δείχνει ότι το Μετρό είναι για εκείνον το τελευταίο οχυρό στη μάχη για την ισόρροπη ανάπτυξη της πόλης.

Λευτέρης Αλεξανδρίδης: «Το Μετρό θα αποτελέσει “ανάσα” για τον πιο νεανικό δήμο της χώρας»

Ο δήμαρχος Κορδελιού – Ευόσμου, Λευτέρης Αλεξανδρίδης, εκπροσωπεί τον πολυπληθέστερο δήμο της Βόρειας Ελλάδας μετά τη Θεσσαλονίκη. Για εκείνον το Μετρό και επέκταση του προς τα Δυτικά, δεν αποτελεί απλώς μια συγκοινωνιακή διευκόλυνση, είναι μια λύση σε ένα ασφυκτικό κυκλοφοριακό πρόβλημα.

«Είμαστε ο πιο νεανικός δήμος στην Ελλάδα, με 18.500 μαθητές και πάνω από 100 σχολικές μονάδες», επισημαίνει χαρακτηριστικά και εκφέρει ένα λειτουργικό επιχείρημα: Ένα Μετρό για να είναι βιώσιμο χρειάζεται «πόδια» – επιβάτες που το χρησιμοποιούν καθημερινά και διαχρονικά. «Οι νέοι είναι αυτοί που θα ζήσουν με το Μετρό. Οι μεγαλύτεροι δυσκολεύονται στην αλλαγή κουλτούρας» λέει, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι η συνεχής οικοδόμηση και η αύξηση των νοικοκυριών στις περιοχές Ευόσμου και Κορδελιού καθιστούν τη γραμμή αυτή τη μόνη «εγγυημένα βιώσιμη».

Παράλληλα αναδεικνύει και μια άλλη πτυχή, που προβλέπει ότι ο σταθμός του Ευόσμου δεν θα εξυπηρετεί μόνο τους δημότες του, αλλά θα λειτουργεί ως περιφερειακός μαγνήτης για το Ωραιόκαστρο και τον δήμο Δέλτα. «Το Μετρό δεν είναι λεωφορείο για να έχει στάση σε κάθε γειτονιά», απαντά σε όσους φοβούνται «αδικίες», τονίζοντας ότι το κρίσιμο είναι να ξεκινήσει το έργο άμεσα με τα κατάλληλα χρηματοδοτικά εργαλεία, ώστε να μην εξελιχθεί σε ένα νέο σήριαλ διάρκειας 20 ετών!

Στιγμιότυπα από το μετρό της Θεσσαλονίκης, Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2025 (ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΥΤΡΑ /EUROKINISSI)

Το μέτωπο της πρώην Λεωφόρου Λαγκαδά (νυν Μίκη Θεοδωράκη)

Ο δήμαρχος Παύλου Μελά, Δημήτρης Ασλανίδης αρνήθηκε ευγενικά να τοποθετηθεί επί του θέματος, όμως είναι από τους λίγους που είχε θέσει εδώ και καιρό τις «κόκκινες γραμμές» αναφορικά με την επέκταση που στην οποία θα έπρεπε να δοθεί βαρύτητα.

Σε πρόσφατες δηλώσεις του, ο κ. Ασλανίδης είχε τονίσει πως η γραμμή προς τα νοσοκομεία δεν είναι μια μελλοντική σκέψη, αλλά η μόνη ρεαλιστική και αυτονόητη επιλογή που πρέπει να τεθεί σε προτεραιότητα.

«Δεν μπορεί να σταθεί καμιά άλλη σκέψη όταν υπάρχει η πρώην Λεωφόρος Λαγκαδά (νυν Μίκη Θεοδωράκη)» δήλωσε πρόσφατα από το βήμα του Δημοτικού Συμβουλίου, τονίζοντας ότι πρόκειται για έναν άξονα με μέγιστο κυκλοφοριακό φόρτο που αποτελεί τη βορειοδυτική πύλη της πόλης, εξυπηρετώντας έξι δήμους και την είσοδο από άλλους νομούς.

Τα επιχειρήματά του δε, εστίαζαν σε έναν υγειονομικό κόμβο: Το Παπαγεωργίου, το 424 και το μελλοντικό Ογκολογικό Νοσοκομείο στο Καρατάσιου καθιστούν τη σύνδεση με το Μετρό ζήτημα δημόσιας υγείας. Για τον δήμο Παύλου Μελά, ο σχεδιασμός πρέπει να ακολουθεί «αντικειμενικά δεδομένα» και αυτά δείχνουν προς τα νοσοκομεία.

Αντέχει η Θεσσαλονίκη άλλο ένα «μισό» Μετρό;

Λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα έχουν συμβεί στο πρόσφατο παρελθόν η αβίαστη απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι ένα ξεκάθαρο, όχι. Δεν αντέχει. Αυτή τη στιγμή οι προτάσεις για ταυτόχρονη έναρξη των δύο μετώπων (Εύοσμος- Κορδελιο και Νεάπολη – Νοσοκομεία) μοιάζει να είναι η μόνη που μπορεί να θεραπεύσει τις πληγές δεκαετιών.

Οι αποστάσεις στη Θεσσαλονίκη είναι μικρές, το υπέδαφος πλέον γνωστό και η ανάγκη να μην βυθιστεί ένα ακόμη κομμάτι της πόλης στη λαμαρίνα επί σειρά ετών καθιστούν την ανάγκη για άμεσες λύσεις, κραυγαλέα. Υπάρχουν όμως οι απαραίτητες χρηματοδοτήσεις; Πιθανόν όχι. Ωστόσο αν η πολιτεία για οποιονδήποτε λόγο επιμείνει σε μια επιλεκτική ανάπτυξη “άλα καρτ” τότε θα έχει θέσει σε υποθήκη το μέλλον της Δυτικής Θεσσαλονίκης για τα επόμενα 50 χρόνια, ενώ ταυτόχρονα θα καταφέρει να διχάσει πολίτες και αυτοδιοικητικούς φορείς.

Σχετικά Αρθρα