Τρία θεωρητικά περιοδικά της Αριστεράς , που άφησαν το βαθύ αποτύπωμά τους στη μεταπολιτευτική ιστορία των ιδεών του τόπου

 

H μεταπολίτευση του πολιτισμού, της δημόσιας σφαίρας και της ζωντανής ιστορίας 

 

 

6–7 λεπτά

---

του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου

 oanagnostis.gr

Η έννοια της δημόσιας σφαίρας αποκαλύπτει τον κοινωνικό χώρο εντός του οποίου οι πολίτες συζητούν απρόσκοπτα για τα κοινά προβλήματα, διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και ασκούν κριτική στην κρατική εξουσία. Βασικά χαρακτηριστικά της είναι ο ελεύθερος διάλογος, η συμμετοχή των πολιτών και η απουσία κρατικής βίας. Την ανάπτυξη της έννοιας οφείλουμε στον Γιούργκεν Χάμπερμας και θα πρέπει να τη συνδέσουμε πάραυτα με τα μέσα ενημέρωσης και με  τη δημοκρατία, ξεκινώντας ήδη από τις συζητήσεις στα σαλόνια και στα καφενεία του 18ου αιώνα. Η δομή της αίσθησης, από τη άλλη μεριά, ανήκει ως έννοια στον Ρέιμοντ Ουίλιαμς και σημαίνει την από κοινού, άμεσα βιωμένη πλην όχι και πλήρως αρθρωμένη εμπειρία μιας περιόδου ή μιας κοινωνικής ομάδας. Μιλάμε για ένα πλέγμα συναισθημάτων, αντιλήψεων, διαθέσεων και πρακτικών, που λειτουργεί και καταγράφεται  προτού αποκρυσταλλωθεί σε επίσημες μορφές κουλτούρας, όσο παραμένει ακόμη στο πεδίο της ζωντανής (εν τω γεννάσθαι) ιστορίας.
Αυτές είναι οι δύο κεντρικές έννοιες με τις οποίες έρχεται να παρακολουθήσει και να αναλύσει ο Κώστας Καραβίδας στο βιβλίο του Η περιπέτεια των ιδεών, εκδόσεις Πόλις, τα πρώτα τριάντα περίπου μεταπολιτευτικά χρόνια. Η συζήτηση είναι για τρία αριστερά περιοδικά, για τη λειτουργία της κριτικής της λογοτεχνίας, αλλά και για τον λόγο περί λαϊκού και λαϊκισμού, όπου αναπόφευκτα εμπλέκεται η παράδοση. Οι δύο έννοιες,  αμφότερες πλαστικές και πολύπτυχες, δεν είναι πρωτόφαντες στα καθ’ ημάς, πλην εδώ σπεύδουν να ανταποκριθούν σε δύο αλληλοδιαπλεκόμενα ζητήματα – σε μια μεταπολίτευση του πολιτισμού,  δηλαδή πιο περίπλοκη από τη μεταπολίτευση της πολιτικής, και σε έναν πολιτισμό τον οποίο για να κατανοήσουμε χρειαζόμαστε πολλαπλές και ταυτοχρόνως ιδιαίτερα εστιασμένες εισόδους. Φερειπείν, από Τσαρλς Τέιλορ, Αντρέ Πιερ Ταγκιέφ,  Μισέλ Φουκώ και Φρέντερικ Τζέιμσον μέχρι Χανς Μπλούμενπεργκ, Έρικ Χομπσμπάουμ, Τζόρτζιο Αγκάμπεν, Σαντάλ Μουφ και Ερνέστο Λακλάου. Θεωρίες για το τότε και για το τώρα, θεωρίες που εξηγούν μια εποχή μέσα από το ιδίωμά της ή την ανατέμνουν από απόσταση και σε νεοτέρα συμφραζόμενα, ανεξαρτήτως του πότε πρωτοδιατυπώθηκαν.

Ο Καραβίδας ξέρει καλά τη δύναμη μα και τις παγίδες της θεωρίας. Εξ αυτού και επιλέγει τις πολλαπλές επεξηγηματικές πύλες, όπως τις έχει ονομάσει η Ελισάβετ Κοτζιά, προλαβαίνοντας τον τρόπο σχηματισμού του πολύμορφου και ετερογενούς υλικού του. Ο Χάμπερμας με τον διάλογο και με την κίνηση των ιδεών και ο Ουίλιαμς με τη δομή της αίσθησης βοηθούν τον Καραβίδα από τη μια να αναδείξει τον πλούτο της δημόσιας σφαίρας του πολιτισμού σε μια μεταβατική φάση και από την άλλη να διασώσει τη ρευστοτητά του χωρίς να τον  εγκλείσει σε σφραγισμένα με ετικέτες κουτιά.
Τα περιοδικά Αντί (1975-2008), Ο Πολίτης (1976-2008) και Σχολιαστής (1983-1990) χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν το πέρασμα από την πολιτική στον πολιτισμό και από το συλλογικό στο ατομικό, να ενταχθούν στην Αριστερά χωρίς να μετατραπούν σε κομματικά φερέφωνα, να παραστούν σε μείζονες ιδεολογικές καταρρεύσεις, να τοποθετηθούν στο ζήτημα του γούστου, ακόμα και να τα βγάλουν πέρα με την τυπογραφική και με την ηλεκτρονική τους εμφάνιση. Ο Καραβίδας δείχνει πως δεν τα κατάφεραν ακριβώς, χάνοντας το ρεύμα του ατομικού και του ιδιωτικού, τη στροφή προς τον πολιτισμό και προς τις διαιρέσεις της ιστορικής μνήμης και την πορεία ευρύτερα προς έναν κόσμο που απαιτούσε καινούργια θεωρητικά εφόδια για τη σύλληψη και για την ερμηνεία του.
Για την κριτική της λογοτεχνίας,  ο Καραβίδας θα φιλοτεχνήσει καλύτερη εικόνα, μιλώντας για τον Γ. Π. Σαββίδη, για τον Δ. Ν. Μαρωνίτη και για τον Δημήτρη Ραυτόπουλο. Ο Σαββίδης θα υπερασπιστεί τη νεότευκτη υποκειμενικότητα τόσο με τη γλωσσική του ιδιοσυστασία όσο και με τον συνδυασμό αναλυτικών τεκμηρίων και προσωπικής  διαίσθησης. Ο Μαρωνίτης θα ξεμπλέξει τους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς από τα δίχτυα της κομματικής ιεροσύνης για να τους παραδώσει στην πολιτική ηθική της ευθύνης, της αυτονομίας και της ελευθερίας και ο Ραυτόπουλος θα σπάσει με την ανεξαρτησία και με τον πολυσθενή φιλελευθερισμό του οποιαδήποτε εξάρτηση και ετεροκαθορισμό από οιαδήποτε άνωθεν αρχή και πηγή.
Στον δύσκολο κόμπο της λαϊκής παράδοσης και του λαϊκισμού θα επενεργήσει λυτρωτικά για την προσέγγιση του Καραβίδα η έννοια του Χομπσμπάουμ για την επινοημένη παράδοση. Κάθε χρόνος και κάθε τόπος, κάθε αφήγηση και αναφορά θα επινοήσει και θα καθιερώσει ένα συνεκτικό σώμα ενιαίας συνέχειας, διεκδικώντας εθνικό κύρος, ιστορική κατοχύρωση και υπαρξιακή υπόσταση.  Σε ένα τέτοιο περιβάλλον,  η δημόσια σφαίρα του πολιτισμού της μεταπολίτευσης θα ψαρέψει στα δεξιά αλλά και στα αριστερά, έχοντας να υπομείνει  επί πλέον δύο βάρη – τη χρονική αρχή της λόγιας και της λαϊκής παράδοσης και τη θέση της Ελλάδας στο τόξο Δύσης και Ανατολής. Πρόκειται για εμπλοκές με τις οποίες δεν έχουμε τελειώσει μέχρι και τις ημέρες μας, αλλά ο μελετητής έχει ήδη κατορθώσει να ελέγξει την ενσωμάτωσή τους στη ρέουσα προβληματική του πολιτισμού της μεταπολίτευσης.
Ο Καραβίδας δεν επιζητεί μια εξαντλητική εξιστόρηση, κατά πάσα πιθανότητα  ανέφικτη ή ιδεολογικοπολιτικά επιβαρυμένη, ιδίως όταν πρόκειται για τη μεταπολιτευτική κουλτούρα ή για τους προπομπούς της κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, όπως έχουν δείξει πρόσφατες συνολικών φιλοδοξιών μελέτες. Στην περίπτωσή του φτάνουν και περισσεύουν το ερευνητικό βάθος, όπως και η ελεύθερη, αδέσμευτη και ανεξάρτητη ματιά. Θα επανέλθω κάποια στιγμή,  συζητώντας ειδικότερα, και για ευνόητους λόγους, το πλαίσιο της κριτικής της λογοτεχνίας.

Κώστας Καραβίδας, Η περιπέτεια των ιδεών, εκδόσεις Πόλις

Camerata Romeu – Classical Music at Museum | Concert for Cuba’s National Culture Day

 Καμεράτα Ρομέου – Συναυλία για την Εθνική Ημέρα Πολιτισμού της Κούβας 🇨🇺
📍 Μουσείο της Πόλης της  Αβάνα

Ανακαλύψτε την Camerata Romeu, την πρώτη αποκλειστικά γυναικεία ορχήστρα εγχόρδων στη Λατινική Αμερική, σε αυτή την ειδική συναυλία που πραγματοποιείται για τον εορτασμό της Εθνικής Ημέρας Πολιτισμού της Κούβας.

Υπό τη διεύθυνση της διάσημης μαέστρου Zenaida Romeu, το σύνολο παρουσιάζει ένα φρέσκο ​​και ζωντανό ρεπερτόριο με έργα διακεκριμένων Κουβανών και διεθνών συνθετών όπως οι Egberto Gismonti, José María Vitier, Ernán López-Nussa, Carlos Fariñas και Roberto Valera.

🎬 Ηχογραφημένη ζωντανά στην αυλή του Μουσείου της Πόλης της Αβάνας, αυτή η συναυλία αποτελεί ένα πολιτιστικό στολίδι για τους λάτρεις της μουσικής δωματίου και της κουβανικής μουσικής κληρονομιάς.

Η Camerata Romeu είναι η πρώτη γυναικεία ορχήστρα εγχόρδων της Λατινικής Αμερικής, η οποία ιδρύθηκε στην Αβάνα το 1993 από τη Μαέστρo Zenaida Romeu. Το σύνολο συνδυάζει κλασικές παραδόσεις εγχόρδων με κουβανικούς και λατινοαμερικανικούς ρυθμούς, δημιουργώντας μια μοναδική και ζωντανή μουσική ταυτότητα. Η Romeu είναι επίσης καθηγήτρια στο Ανώτατο Ινστιτούτο Τεχνών στην Αβάνα και έχει δώσει masterclasses παγκοσμίως. Η Camerata Romeu έχει εμφανιστεί σε διεθνή φεστιβάλ, έχει ηχογραφήσει βραβευμένα άλμπουμ και έχει συμμετάσχει σε ντοκιμαντέρ όπως το Cuba Mia, που μεταδόθηκε από το PBS και τα δίκτυα τέχνης παγκοσμίως.

0:00:00 Camerata Romeu - Punto y Tonadas (Carlos Fariñas)
00:09:28 Camerata Romeu -  La Lenta Noche en Tus Ojos (Roberto Valera)
00:16:03 Camerata Romeu - Roberto Valera – Música para Cuerdas (Roberto Valera)
00:23:13 Camerata Romeu - Canciones Remotas No. 1 y No. 3 (Leo Brouwer)
00:30:15 Camerata Romeu -  Sertões Veredas (Egberto Gismonti)
00:42:40 Camerata Romeu -  Momo (Hernán López-Nussa)
00:46:15 Camerata Romeu - La Bella Habana (Pot Pourri) (Guido López-Gavilán – Mario Romeu – José White)

Τόσο κομπλεξικός , τόσο μικρός!...

 

Η αλαλία του κ. Μητσοτάκη
μπροστά στον Κωνσταντίνο Τσουκαλά

Για ποιο λόγο δεν μπορεί ο αρχηγός της Ν.Δ. να πει ούτε λέξη για το έργο και την προσφορά του σπουδαίου στοχαστή

 

του Δημήτρη Ψαρρά

x-efimerida.gr

[23.8.2026]

 

Με καθυστέρηση ημερών επιχείρησε σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην κυριακάτικη ανάρτησή του να αναφερθεί στον θάνατο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά. Μετά από τις επικρίσεις που είχε δεχτεί για το γεγονός ότι δεν βρήκε ούτε λέξη να πει τόσες μέρες για τον κορυφαίο κοινωνιολόγο και πολιτικό επιστήμονα επιχείρησε σήμερα να τα μπαλώσει. Και το μόνο που άντεξε να κάνει ήταν να μιλήσει για τρεις, να τον εντάξει στις «τρεις προσωπικότητες» που «χάσαμε μέσα στον Αύγουστο». Αλλά για τους άλλους δύο, τον Στέλιο Ράμφο και τον Στέφανο Μάνο, είχε φροντίσει να μιλήσει ξεχωριστά. Άλλωστε και οι δυο τους είχαν πολλά χρόνια κομματική σχέση με τη Δεξιά και ειδικά τη Ν.Δ.: ο Μάνος υπήρξε για χρόνια ανώτερο στέλεχος και υπουργός, ενώ ο Ράμφος υπήρξε προσωπικός του «συνοδοιπόρος». Και εκτός από όσα έχουν ήδη γραφτεί στο «Χωρίς Εφημερίδα» («Αποκάλυψη: ο Τραμπ απατά τον Μητσοτάκη με τον Ζάεφ», 15.8.2026), δεν ξεχνάμε ότι ο Ράμφος έβγαλε πολιτικό λόγο στο 11^ο Συνέδριο της Ν.Δ. και στο κλείσιμο ο Μητσοτάκης υπέδειξε τον «δρόμο που ανέδειξε ο Στέλιος Ράμφος στη χθεσινή του παρέμβαση» (17.12.2017).

Το μόνο λοιπόν που άντεξε να γράψει ο κ. Μητσοτάκης για τον Τσουκαλά είναι μια φράση:

«Ο Τσουκαλάς ανέλυε τις αντιφάσεις της ελληνικής κοινωνίας μέσα στο διεθνές περιβάλλον».

Λες και του είχε απαντήσει προκαταβολικά ο Αντώνης Σαμαράς με τη δική του ανάρτηση τρεις μέρες νωρίτερα:

«Μακριά από κομματικές ταμπέλες ή ιδεολογικές μεμψιμοιρίες αποχαιρετώ με συγκίνηση τον σπουδαίο, πολιτικό στοχαστή Κωνσταντίνο Τσουκαλά που τίμησε τις κοινωνικές επιστήμες και περιέγραψε διεισδυτικά τη νεοελληνική μας τραγωδία».

Η δυσκολία του κ. Μητσοτάκη

Αλλά πώς εξηγείται αυτή η δυσκολία των συνεργατών του κ. Μητσοτάκη να του γράψουν εγκαίρως κάτι για τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά; Στα δυο σχετικά μας κείμενα ανιχνεύονται οι πρώτες εξηγήσεις («Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, η Δεξιά και η Αριστερά», 18.8.2026 και «Ένας “ακαδημαϊκός” που τόλμησε», 21.8.2026).

Αλλά το ερώτημα παραμένει. Για ποιο λόγο ο σημερινός πρωθυπουργός δεν μπόρεσε να ξεστομίσει (εγκαίρως) ούτε όσα είπε ο κ. Σαμαράς; Ούτε καν ο κ. Τασούλας;

Η απάντηση είναι εύκολη. Αρκεί βέβαια να έχει κανείς υπόψη του το έργο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά απ’ τη μια μεριά και απ’ την άλλη να έχει αντιληφθεί την ειδική στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ο Τσουκαλάς στα σημαντικότερα έργα του έχει αναλύσει την ιστορία του εκπαιδευτικού μηχανισμού στην Ελλάδα και τον ρόλο του στην κοινωνική διάρθρωση. Δεν αναφέρομαι μόνο στη σπουδαία διδακτορική διατριβή του που εκδόθηκε από το Θεμέλιο το 1977 («Εξάρτηση και αναπαραγωγή: Ο κοινωνικός ρόλος των εκπαιδευτικών μηχανισμών στην Ελλάδα (1830-1922)», πρόλογος Ν. Σβορώνος). Ας (ξανα)διαβάσουμε το επιστημονικό του άρθρο «Ανώτατη εκπαίδευση και κοινωνική αναπαραγωγή: Δομές και στρατηγικές της “μορφωσιολατρείας”» που δημοσιεύτηκε στο περ. «Δευκαλίων» (τχ. 13, σ. 18-34). Σ’ αυτό το μικρό κείμενο ο Τσουκαλάς αποδείκνυε πριν από μισόν αιώνα ότι επί δεκαετίες ο αριθμός των φοιτητών στην Ελλάδα ήταν ιδιαίτερα υψηλός σε σχέση με άλλες δυτικές χώρες, καθώς επίσης ότι αυτή η ελληνική «ιδιαιτερότητα» εξασφάλιζε μεγάλο βαθμό κοινωνικής κινητικότητας. Και μάλιστα ο Τσουκαλάς εξηγούσε ότι αυτή η κινητικότητα δεν συνδεόταν με κρατικές δαπάνες, εφόσον τα κρατικά κονδύλια για τη δημόσια εκπαίδευση ήταν εξαιρετικά χαμηλά στη χώρα μας. Μ’ άλλα λόγια, η δυνατότητα των παιδιών να «μορφωθούν» και να διεκδικήσουν κοινωνική θέση ανώτερη από τους γονείς τους βασιζόταν στην ιδιωτική χρηματοδότηση της οικογένειάς τους.

Αυτή η ελληνική «ιδιαιτερότητα» ήταν εξαρχής καρφί στο μάτι της Δεξιάς που απεχθάνεται κάθε κοινωνική αλλαγή. Βέβαια δεν ήταν δυνατόν να  υποστηρίζει κανείς ανοιχτά και δημόσια ότι πρέπει να απαγορευτεί η κοινωνική κινητικότητα. Και έτσι η Δεξιά επιχειρεί εδώ και πολλές δεκαετίες να θέσει εμπόδια στη δυνατότητα της κοινωνικής ανόδου μέσω του εκπαιδευτικού μηχανισμού. Αυτός είναι ο λόγος που μόλις έπεσε η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη και σχηματίστηκε μετά από χρόνια κυβέρνηση της Ν.Δ., ένα από τα πρώτα μέτρα που είδαμε ήταν η θέσπιση της περιβόητης «Βάσης του 10», η οποία λειτούργησε για να εμφανιστεί ως «φυσική» η μείωση του αριθμού των φοιτητών. Όπως είχαμε αποδείξει στις σελίδες του «Ιού», αυτή η νεοφιλελεύθερη μεθόδευση αποσκοπούσε στο μεθοδευμένο κλείσιμο πανεπιστημιακών τμημάτων και τον αποκλεισμό της κοινωνικής κινητικότητας (βλ. Ιός, «Η απάτη με το 10», «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 10.9.2006).

Βέβαια ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει φτάσει στα όριά του αυτό τον σχεδιασμό της Δεξιάς. Η ουσιαστική καταπάτηση της συνταγματικής απαγόρευσης της ιδιωτικής ανώτατης εκπαίδευσης, αλλά και η διαδικασία έμμεσης «ιδιωτικοποίησης» των δημόσιων ΑΕΙ με την αξιοποίηση κάθε ευκαιρίας, έχει ήδη μετατρέψει την κοινωνική κινητικότητα σε σπάνιο είδος και τα Πανεπιστήμια σε είδος πολυτελείας.

Διαβάστε (ή ξαναδιαβάστε), λοιπόν, το κείμενο του Τσουκαλά. Και τότε θα καταλάβετε πού οφείλεται η απόλυτη εχθρότητα του Μητσοτάκη απέναντι στο έργου του σημαντικού στοχαστή.

[Η αρχική εικόνα είναι από επίσκεψη του κ. Μητσοτάκη σε δημοτικό σχολείο το 2020. Το βίντεο έχει αναρτηθεί στον επίσημο ιστότοπο primeminister.gr] 

Οι μισοί Έλληνες δε βγάζουνε το μήνα , αλλά λιγουρεύονται διακοπάρες με τον Τάσο Δούση , που υμνεί του σιωνιστές και ειρωνεύεται «την Ελλάδα του Fredo της επαναστατικής αριστερής παντόφλας και της ψευτοπλούσιας νιρβάνας»ι

 

Από την Κυψέλη στο Ντουμπάι, ένας Δούσης δρόμος

Ναταλί Χατζηαντωνίου

efsyn.gr

 

 5–6 λεπτά

---

Είσαι στο 45% που δεν έβγαινε οικονομικά και πέρασε διακοπές στο δυάρι π.χ. της Κυψέλης;

Ναι αλλά μπορείς να παρακολουθήσεις τον Τάσο Δούση να τρώει πρωινό μέσα στην πισίνα ή να κάνει σαφάρι δελφινιών σε ένα πολυτελές resort στις Μαλδίβες.

Έχεις άγχος γιατί μαζί με τον λογαριασμό του ρεύματος, ανέβασες και πίεση που φέτος έκανες μόνο τρία μπάνια στο Πόρτο Ράφτη;

Ναι αλλά εκείνος ο κατεργάρης ο Δούσης σου ψιθυρίζει ότι αν ήσουν αρκετά μάγκας (ή έστω influencer) θα μπορούσες να βρίσκεσαι τώρα στο περίφημο Burj Al Arab, το «7στερο» ξενοδοχείο του Ντουμπάι όπου το δωμάτιο κοστίζει μεταξύ 2500 και 4.000 ευρώ τη βραδιά και (με άλλα 400 ευρουδάκια) να απολαμβάνεις το δείπνο σου στο Al Mahara, το εντυπωσιακό εστιατόριο του ξενοδοχείου.

Αυτό πάντως κάνει ο ίδιος μαζί με την καλλονή που τον συνοδεύει στα ταξίδια αναλαμβάνοντας όταν χρειάζεται την κάμερα ή άλλοτε τις φωτογραφικές πόζες στα εξωτικά μέρη.

Είσαι εξοργισμένος που ακόμα πληρώνεις τις περσινές δόσεις της εφορείας και τελικά όπως τα υπολογίζεις διακοπές μπορείς να πας ή φιλοξενούμενος στο εξοχικό της Μαρίας που θα ναι κι η μάνα της ή για λιγότερες μέρες σε ένα Airbnb στη Σαρωνίδα;

Μα γιατί βρε αδελφέ δεν έκλεινες εγκαίρως στην Ίο απολαμβάνοντας μια τεράστια σουίτα με ιδιωτική πισίνα-έργο τέχνης και την απομονωμένη παραλία;

Μάταια σκέφτεσαι ότι αυτές είναι διακοπές με ταξικό πρόσημο κι ότι ποτέ δεν θα μπορούσες να ανταποκριθείς ακόμα κι αν έκανες 5ετή οικονομία (αλλά και ποια οικονομία να κάνεις, πλάκα κάνουμε τώρα;).

Οπότε επειδή υποψιάζομαι ότι ανήκεις στη φράξια της «επαναστατικής αριστερής παντόφλας» κάθεσαι στην κουζίνα με 40 βαθμούς και κλειστό air-condition και χαζεύεις τον παρουσιαστή που έχει χορηγούς και σου λέει «ας ήσουν κι εσύ καπάτσος να κάνεις το γούστο σου εκπομπή και τρόπο ζωής».

Ας ήσουν καπάτσος και κωλοπετσωμένος κι εξοπλισμένος με τα κατάλληλα ρούχα, καπέλο και το θράσος να ονομάζεις «ταξιδιωτικό» την εικόνα του εαυτού σου μόνον σε upper class θέρετρα που τα εκθειάζεις αναφέροντας εξαντλητικές πληροφορίες για αυτά που μάλλον δεν θα χρησιμεύσουν σε κανέναν τηλεθεατή.

Όσο για τα ίδια τα μέρη δεν χρειάζεται να μοιράζεσαι κι ενδελεχείς πληροφορίες, ιστορία και ανάλυση. Ο Δούσης δεν είναι δα κι η Μάγια Τσόκλη. Άλλη πρόθεση έχει. Να βαφτίζει «ταξιδιωτικό» τον τρόπο που έχει βρει ο ίδιος να διαβιεί πολυτελώς. Και να αδιαφορεί πλήρως αν μερικοί τηλεθεατές τον μουτζώνουν την ώρα που ανάλαφρος και χαρούμενος μας προτρέπει όταν πάμε στο Al Mahara να παραγγείλουμε οπωσδήποτε το τάδε πιάτο.

«Μιαμ-μιαμ»

Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι ο ίδιος συντηρεί τη νοοτροπία των νεοελληνικών 80ς που το θέμα ήταν να βρεις έναν, οποιοδήποτε τρόπο να πιάσεις την καλή, ώστε να διασχίσεις τους αθηναϊκούς δρόμους με Πόρσε Καγιέν, έχει και μία πλάκα αυτό το θράσος.

Μου θυμίζει μάλιστα ένα από τα ευθυμογραφήματα του Γούντι Άλεν στο βιβλίο του «Πάτσι» αν δεν κάνω λάθος, όπου παρουσιάζοντας μεθόδους… καταστολής των απεργών πείνας, πρότεινε την τοποθέτηση γιγαντιαίων ηχείων κοντά στον απεργό κάτω από τα οποία θα στρωθεί τραπέζι με λουκούλλειο γεύμα και κάποιος θα καθίσει να τρώει πλαταγίζοντας ηχηρά τη γλώσσα του «μιαμ μιαμ». Αυτό κάνει κι ο Δούσης: «μιαμ μιαμ» στα μούτρα των κατ’ ανάγκη απεργών διακοπών.

Ό,τι δεν έχει πλάκα είναι όταν όλη αυτή παράδοξη, εκτός τόπου και χρόνου κι επί της ουσίας άχρηστη για τους περισσότερους τηλεθεατές ενασχόληση φορτίζεται με το επιπλέον θράσος της αναγνωρίσιμης τηλεοπτικής περσόνας που σχολιάζει «την Ελλάδα του Fredo της επαναστατικής αριστερής παντόφλας και της ψευτοπλούσιας νιρβάνας», όπως έκανε στο περιβόητο ποστ του που άναψε τα σοσιαλμιντιακά αίμματα.

Στο ίδιο που έγραφε ότι αυτοί οι βδελυροί νεοέλληνες «τρέχουν σαν τα πρόβατα στα «μοδάτα» νησιά και μετά κλαίγονται πως είναι ακριβά στην Μύκονο και στην Σαντορίνη!» , ενώ «Νόμος, όπου πάνε οι πολλοί, εσύ πας αλλού ,γιατί είσαι μάγκας. Αυτοί που πάνε εκεί που πάνε οι πολλοί είναι, νεόπλουτοι που προσπαθούν να «φανούν»(…!)».

Κι ακόμα ότι «Θα μου πεις θέλεις να παίξεις το βλακώδες δημιούργημα του Αι «μου χρωστάς έναν Αύγουστο» από την Μύκονο και όχι από την Κουρούτα!

Σωστό, αλλά μετά μην διαμαρτύρεσαι που γονάτισες τα μίνι μάρκετ και το σουβλάκι. Ναι τα νησιά είναι ακριβά αν δεν το σηκώνεις αλλάζεις προορισμό δεν βρίζεις τον προορισμό». Μάντεψε όμως Τάσο μου. Πολλοί νεοέλληνες πάνε τριήμερο στην Κουρούτα και γκρινιάζουν που ενώ είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους έχουν φτωχοποιηθεί τόσο ώστε οι Κυκλάδες να έχουν γίνει απρόσιτος τουριστικός προορισμός ή έστω προσιτός με χορηγίες.

Κατά τα άλλα τις απόψεις του για το Ισραήλ δεν τις σχολιάζω καν.

Είμαι άλλωστε σίγουρη ότι αν Τραμπ και Νετανιάχου μετέτρεπαν την Λωρίδα της Γάζας όπως είχαν εξαγγείλει σε ακριβό τουριστικό θέρετρο, ο Τάσος μας θα ήταν πρώτος-πρώτος εκεί να μας περιγράψει τί νόστιμο φέρνει σε ένα πανάκριβο πιάτο το γκαρσόνι-ίσως ένας από τους ελάχιστους επιζήσαντες Παλαιστινίους.

Τι , όχι;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΠΑΠΑΡΟΛΟΓΙΚΗ  ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΕΚΔΙΗΓΗΤΟΥ ΔΟΥΣΗ

Ο …τουρκοφάγος Τάσος Δούσης έπαθε Άδωνι και καταγγέλλει την «Ελλάδα της επαναστατικής αριστερής παντόφλας»

Η Paramount Skydance κατηγορεί τον Μαρκ Ράφαλο για αντισημιτισμό και ο ηθοποιός αποδεικνύει με στοιχεία τους ισχυρούς δεσμούς του διευθύνοντος συμβούλου της με το γενοκτονικό Ισραήλ

Η Paramount κατηγορεί τον Μαρκ Ράφαλο για αντισημιτισμό – Τι απαντά ο ηθοποιός

Σκληρή κόντρα έχει ξεσπάσει μεταξύ την Paramount Skydance και του ηθοποιού Μαρκ Ράφαλο, με φόντο τη συμφωνία με τη Warner Bros.

• news247.gr
• NEWSROOM
• 24 Αυγούστου 2026 

Ο Μαρκ Ράφαλο απάντησε στην Paramount Skydance, αφού η εταιρεία μέσων ενημέρωσης τον κατηγόρησε ότι χρησιμοποιεί «αντισημιτικά στερεότυπα» στην κριτική του για τη συγχώνευση ύψους 111 δισ. δολαρίων με τη Warner Bros. Discovery (WBD).

Ο ηθοποιός, ο οποίος εδώ και χρόνια εκφράζεται ανοιχτά κατά της στρατιωτικής δράσης του Ισραήλ στη Γάζα και υπέρ των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, δημοσίευσε την Παρασκευή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια δήλωση, στην οποία ανέδειξε τους δεσμούς μεταξύ της Paramount Skydance, επικεφαλής της οποίας είναι ο διευθύνων σύμβουλος Ντέιβιντ Έλισον, και της Oracle, της τεχνολογικής εταιρείας που διευθύνει ο πατέρας του, Λάρι Έλισον.

Η Oracle προμηθεύει εδώ και δεκαετίες λογισμικό στις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις, το υπουργείο Άμυνας, την Πολεμική Αεροπορία, την κυβέρνηση και την αστυνομία. Ο Σμουλίκ Χάουζερ, επικεφαλής του τμήματος πωλήσεων της Oracle, είχε δηλώσει πέρυσι στην Ynet: «Η υποστήριξη προς το Ισραήλ είναι στο DNA μας – ακόμη κι αν μας κοστίζει πελάτες. Αυτή είναι η ατζέντα μας».

Η ανάρτηση του Ράφαλο για την Paramount και την Oracle

Την Παρασκευή, ο Ράφαλο μοιράστηκε ένα βίντεο με την αντιπρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της Oracle, Σάφρα Κατς, να περιγράφει την «πραγματικά βαθιά τρομακτική τεχνολογία» που η εταιρεία παρείχε στο Ισραήλ μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου 2023 από τη Χαμάς.

Πάνω από το βίντεο, ο Ράφαλο στράφηκε εναντίον του Λάρι Έλισον, τον οποίο κατηγόρησε ότι «χρησιμοποιεί [την Oracle] για να χρηματοδοτήσει την εξαγορά της Warner Bros από τον γιο του Ντέιβιντ».

Ο Λάρι Έλισον, η περιουσία του οποίου εκτιμάται στα 189 δισ. δολάρια, συμφώνησε να στηρίξει προσωπικά χρηματοδότηση ύψους 40,4 δισ. δολαρίων σε μετοχικό κεφάλαιο, προκειμένου να βοηθήσει την Paramount Skydance να εξαγοράσει τη WBD σε μια συμφωνία ύψους 110,9 δισ. δολαρίων.

«Αυτές οι “πραγματικά βαθιά τρομακτικές τεχνολογίες” πιθανότατα θα συγχωνευθούν σε έναν από τους μεγαλύτερους ομίλους μέσων ενημέρωσης στον κόσμο και κάποια μέρα θα χρησιμοποιηθούν εναντίον σας», έγραψε ο Ράφαλο.

«Δείτε πώς η Κατς απολαμβάνει αυτό που πλέον έχουμε καταλήξει να βλέπουμε ως γενοκτονία, η οποία οικοδομήθηκε πάνω σε ένα σύστημα απαρτχάιντ και καταπίεσης, με τη δύναμη της Oracle».

Ο Ράφαλο κάλεσε τους ακολούθους του να αντιταχθούν στη συγχώνευση, υποστηρίζοντας ότι θα ήταν «καταστροφική» για τη βιομηχανία ψυχαγωγίας, λόγω των απωλειών θέσεων εργασίας και της μείωσης του ανταγωνισμού.

Παρότι το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ενέκρινε τη συγχώνευση τον Ιούνιο, η διαδικασία παραμένει σε αναστολή, καθώς ομοσπονδιακός δικαστής εξετάζει προσφυγή συνασπισμού 12 πολιτειών των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν αμφισβητήσει τη συμφωνία για λόγους παραβίασης της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας.

“Δεν ανεχόμαστε προκαταλήψεις”

Σε μια σπάνια ανακοίνωσή της το Σάββατο, η Paramount απάντησε στον Ράφαλο, δηλώνοντας ότι «ανησυχεί όταν χρησιμοποιούνται αντισημιτικά στερεότυπα στο πλαίσιο μιας υποτιθέμενης επιχειρηματικής διαμάχης».

«Λέξεις όπως “γενοκτονία” και “απαρτχάιντ”, όταν χρησιμοποιούνται για μια εταιρική συναλλαγή, δεν είναι απλώς λανθασμένες – ξεπερνούν κάθε όριο και υποβαθμίζουν την πραγματική ανθρώπινη οδύνη που προορίζονται να περιγράψουν», ανέφερε η Paramount. «Αυτό δεν αξίζει μια αντίστοιχη απάντηση – και, για να είμαστε ξεκάθαροι, δεν ανεχόμαστε προκαταλήψεις οποιουδήποτε είδους, εναντίον οποιουδήποτε».

Το Σάββατο, ο Ράφαλο απάντησε στην Paramount με γραπτή δήλωση.

«Η κριτική στις πράξεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού, σε μια σύμβαση στρατιωτικής τεχνολογίας ή στα στελέχη που την προμηθεύουν δεν είναι το ίδιο με την κριτική στους Εβραίους», έγραψε ο Ράφαλο. «Αυτός ο κρίσιμος και απαραίτητος διάλογος στη συνέχεια παρουσιάζεται ανέντιμα ως αντι-ισραηλινός».

Ο ηθοποιός δήλωσε ότι οι απόψεις του «πηγάζουν από τις δικές του πολιτικές πεποιθήσεις και δεν πρέπει ποτέ να ερμηνεύονται ως εχθρότητα απέναντι στους Εβραίους, για τους οποίους τρέφει βαθιά αγάπη και σεβασμό».

«Όλα όσα γνωρίζω για την υποκριτική, τον ακτιβισμό και τον ανθρωπισμό έχουν επηρεαστεί βαθιά από τους Εβραίους φίλους, συναδέλφους και αγαπημένα πρόσωπα που υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου και της οικογένειάς μου σε κάθε στάδιό της», πρόσθεσε.

«Αυτή η συγχώνευση έχει πραγματικές συνέπειες για πραγματικούς ανθρώπους και για ολόκληρη τη χώρα», συνέχισε. «Ο έλεγχος των Έλισον, συμπεριλαμβανομένης της επιχειρηματικής δραστηριότητας της Oracle που βασίζεται σε δεδομένα, τεχνολογία παρακολούθησης και κυβερνητικές συμβάσεις, καθώς και η σοβαρή απειλή για την εκδοτική ανεξαρτησία και η απώλεια του βιοπορισμού χιλιάδων οικογενειών, είναι δίκαιος και απαραίτητος».

«Η συμφωνία των 111 δισ. δολαρίων θα έδινε σε μία οικογένεια τον έλεγχο του CNN, του HBO και της Warner Bros., με τη στήριξη, εν μέρει, ξένων κεφαλαίων, η επιρροή των οποίων στις εκδοτικές αποφάσεις δεν έχει εξηγηθεί ποτέ πλήρως στο κοινό».

Το Simon Wiesenthal Center, εβραϊκή οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επαίνεσε την Paramount επειδή «αρνείται να επιτρέψει στην προκατάληψη να μεταμφιέζεται σε πολιτική ή εταιρική κριτική».

Ο Ράφαλο ήταν μεταξύ χιλιάδων ηθοποιών και εργαζομένων στην κινηματογραφική βιομηχανία που δεσμεύτηκαν πέρυσι να μην συνεργάζονται με ισραηλινούς κινηματογραφικούς οργανισμούς που, όπως υποστήριζαν, «εμπλέκονται σε γενοκτονία και απαρτχάιντ εναντίον του παλαιστινιακού λαού».

Μια συγχώνευση Paramount-WBD θα ενώσει δύο από τα πέντε εναπομείναντα μεγάλα ιστορικά κινηματογραφικά στούντιο του Χόλιγουντ, καθώς και μια σειρά από τηλεοπτικά δίκτυα, βιβλιοθήκες streaming και ειδησεογραφικές δραστηριότητες.

Αυτό σημαίνει ότι το HBO Max και το CNN της Warner θα βρεθούν κάτω από την ίδια εταιρική στέγη με το CBS της Paramount και την υπηρεσία streaming Paramount+.

Εάν η συγχώνευση δεν ολοκληρωθεί έως τις 30 Σεπτεμβρίου, η Paramount Skydance ενδέχεται να επιβαρυνθεί με περίπου 7 εκατ. δολάρια την ημέρα σε τέλη που έχει συμφωνήσει να καταβάλλει στους μετόχους της Warner Bros. σε περίπτωση καθυστέρησης.

Οστεοπόρωση: ο σιωπηλός εχθρός

 

Η οστεοπόρωση ξεκινά νωρίτερα από όσο νομίζουμε-Πώς να θωρακίσουμε τα οστά μας

libre.gr

 7–9 λεπτά

---

💡 AI Summary by Libre

✨Η οστική πυκνότητα αρχίζει να μειώνεται νωρίτερα από ό,τι πιστεύουμε, αλλά η σωστή διατροφή μπορεί να ενισχύσει τον σκελετό.

✨Η οστεοπόρωση αποτελεί παγκόσμιο πρόβλημα που απαιτεί προσοχή στην πρόσληψη θρεπτικών συστατικών για την πρόληψη και τη διατήρηση της οστικής υγείας.

✨Πηγές ασβεστίου όπως η σόγια, οι σπόροι chia, τα αποξηραμένα φρούτα και τα κονσερβοποιημένα ψάρια προτείνονται ως εναλλακτικές για τη στήριξη των οστών.

✨Η καλύτερη στρατηγική για υγιή οστά είναι μια ισορροπημένη διατροφή σε συνδυασμό με τακτική άσκηση που ενισχύει την οστική μάζα.

Η οστική πυκνότητα αρχίζει να μειώνεται νωρίτερα απ’ όσο φανταζόμαστε. Ωστόσο, μια διατροφή πλούσια σε συγκεκριμένα θρεπτικά συστατικά μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση ενός ισχυρού σκελετού.

Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε με τη συμβουλή ότι το γάλα ενισχύει τα οστά. Από μικροί, μας ενθάρρυναν να πίνουμε το γάλα μας, με την υπόσχεση πως το ασβέστιο θα χτίσει έναν γερό και υγιή σκελετό. Αυτό που συχνά δεν συζητείται, είναι πόσο συχνή είναι η οστεοπόρωση αργότερα στη ζωή και πως η πρόληψη ξεκινά από νεαρή ηλικία.

Ευτυχώς, ανεξαρτήτως ηλικίας, μπορούμε να ενισχύσουμε τα οστά μας με σωστή διατροφή και σωματική δραστηριότητα – και δεν αφορά μόνο την κατανάλωση γάλακτος. Η υγεία των οστών διαμορφώνεται δεκαετίες πριν εμφανιστούν συμπτώματα ευθραυστότητας.

Όπως εξηγεί στο bbc η Kate Ward, καθηγήτρια μυοσκελετικής υγείας στο Πανεπιστήμιο του Southampton, η οστική «δεξαμενή» χτίζεται στην παιδική και εφηβική ηλικία, φτάνοντας στο μέγιστο στην πρώιμη ενηλικίωση. Στη συνέχεια, η οστική πυκνότητα αρχίζει σταδιακά να μειώνεται.

Οστεοπόρωση: Ένα παγκόσμιο φαινόμενο

Περίπου 500 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από οστεοπόρωση – μια ασθένεια που καθιστά τα οστά λεπτότερα και πιο εύθραυστα. Συχνά, τόσο η οστεοπενία όσο και η οστεοπόρωση δεν δίνουν συμπτώματα έως ότου προκύψει κάποιο κάταγμα, τονίζει η Julie Thompson από τη Βασιλική Εταιρεία Οστεοπόρωσης του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ιδιαίτερα ανησυχητικά είναι τα κατάγματα ισχίου: κάθε χρόνο σημειώνονται πάνω από 10 εκατομμύρια τέτοια περιστατικά παγκοσμίως σε άτομα άνω των 55 ετών. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν πνευμονία ή καρδιακά επεισόδια, ενώ περίπου το 30% των ασθενών άνω των 60 ετών πεθαίνουν εντός ενός έτους από το κάταγμα – αν και εμπλέκονται κι άλλοι παράγοντες όπως η ηλικία ή προϋπάρχουσες ασθένειες.

Οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες στην απώλεια οστικής μάζας μετά την εμμηνόπαυση, αλλά και οι άνδρες κινδυνεύουν. Όπως λέει η Bess Dawson-Hughes, καθηγήτρια ιατρικής στο Tufts University, «παλαιότερα θεωρούσαμε την οστεοπόρωση γυναικεία νόσο επειδή οι άνδρες πέθαιναν νεότεροι από καρδιοπάθειες. Τώρα όμως ζουν αρκετά ώστε να εμφανίσουν και αυτοί οστεοπόρωση».

Τι πρέπει να τρώμε για δυνατά οστά;

Ασβέστιο, βιταμίνη D και πρωτεΐνες αποτελούν τους βασικούς παράγοντες για γερά οστά, ενώ θρεπτικά συστατικά όπως βιταμίνη Κ, μαγνήσιο, ψευδάργυρος και φώσφορος συμβάλλουν στη διατήρηση της υγείας του σκελετού.

Τα γαλακτοκομικά τρόφιμα είναι ιδιαίτερα πλούσια σε ασβέστιο – ένα ποτήρι γάλα 200ml παρέχει περίπου 260mg. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα σε 7.195 ηλικιωμένους, όσοι κατανάλωναν περισσότερα γαλακτοκομικά είχαν κατά 11% μικρότερο κίνδυνο πτώσεων και κατά 46% μικρότερο κίνδυνο κατάγματος ισχίου σε δύο χρόνια. Ο συνδυασμός ασβεστίου και πρωτεΐνης φαίνεται ότι προσφέρει το μεγαλύτερο όφελος.

Οι συστάσεις για πρόσληψη ασβεστίου διαφέρουν ανά χώρα. Στο Ηνωμένο Βασίλειο συνιστώνται περίπου 700mg ημερησίως για ενήλικες, ενώ όσοι έχουν αυξημένο κίνδυνο ή γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση χρειάζονται 1.000-1.200mg. Στις ΗΠΑ προτείνονται 1.000-1.200mg ανάλογα με φύλο και ηλικία.

Εναλλακτικές πηγές ασβεστίου: Σόγια & σπόροι chia

Υπάρχουν πολλές μη γαλακτοκομικές πηγές ασβεστίου. Η σόγια – όπως το τόφου ή τα φασόλια edamame – προσφέρει σημαντικές ποσότητες (100g τόφου παρέχουν περίπου 200mg). Εμφανίζονται ολοένα περισσότερα στοιχεία ότι τρόφιμα σόγιας μειώνουν τον κίνδυνο καταγμάτων, χάρη στις ισοφλαβόνες που μιμούνται τα οιστρογόνα.

Μελέτη σε πάνω από 9.000 γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση έδειξε μικρές βελτιώσεις στην οστική πυκνότητα με συμπληρώματα ισοφλαβονών σόγιας – κυρίως όταν λαμβάνονταν σε υψηλή δόση για τουλάχιστον ένα έτος. Το tempeh (ζυμωμένη σόγια) προσφέρει ακόμα καλύτερη απορρόφηση ασβεστίου λόγω της διαδικασίας ζύμωσης.

Οι σπόροι chia αποτελούν εξαιρετική πηγή ασβεστίου, μαγνησίου και φωσφόρου – μία κουταλιά της σούπας περιέχει περίπου 95mg ασβεστίου. Είναι επίσης πλούσιοι σε ωμέγα-3 λιπαρά που συμβάλλουν στη μείωση της φλεγμονής – σημαντικό καθώς η χρόνια φλεγμονή αυξάνει τον κίνδυνο απώλειας οστικής μάζας.

Aποξηραμένα φρούτα & κονσερβοποιημένα ψάρια

Τα αποξηραμένα φρούτα όπως σύκα και βερίκοκα είναι καλές πηγές ασβεστίου (δύο αποξηραμένα σύκα παρέχουν περίπου 100mg), ενώ τα φρέσκα φρούτα όπως το πορτοκάλι δίνουν περίπου 50mg το καθένα. Τα σύκα και τα βερίκοκα περιέχουν επίσης μαγνήσιο που συμβάλλει στη δομή των οστών, ενώ τα πολυφαινόλες τους έχουν αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες.

Έρευνα έδειξε ότι γυναίκες που κατανάλωναν 50g δαμάσκηνα ημερησίως για ένα χρόνο είχαν μικρότερη απώλεια οστικής μάζας σε σχέση με όσες δεν έτρωγαν δαμάσκηνα. Συνολικά, υψηλότερη κατανάλωση φρούτων και λαχανικών σχετίζεται με καλύτερη υγεία των οστών.

Σαρδέλες, σολομός κονσέρβας αλλά και άλλα ψάρια με κόκαλα προσφέρουν σημαντικές ποσότητες ασβεστίου – ένα μικρό κουτί (60g) παρέχει έως και το 30% των ημερήσιων αναγκών (περίπου 240mg). Τα λιπαρά ψάρια είναι επίσης πλούσια σε βιταμίνη D που βοηθά στην απορρόφηση του ασβεστίου.

Συμπληρώματα: Χρειάζονται πραγματικά;

Η αποτελεσματικότητα των συμπληρωμάτων για την υγεία των οστών παραμένει αντικείμενο συζήτησης μεταξύ επιστημόνων, σύμφωνα με την Amelia Moore, ερευνήτρια στο Νοσοκομείο Guy’s του Λονδίνου. Η δράση τους εξαρτάται από τον πληθυσμό που τα λαμβάνει.

Τα συμπληρώματα βιταμίνης D πιθανόν δεν μειώνουν τον κίνδυνο καταγμάτων στους υγιείς ενήλικες, αν και κάποια στοιχεία δείχνουν όφελος στους ηλικιωμένους όσον αφορά στις πτώσεις. Υπερβολική λήψη (>100 μικρογραμμάρια) μπορεί μάλιστα να αυξήσει τον κίνδυνο πτώσεων αντί να προστατεύσει.

Γενικά, οι ειδικοί συνιστούν συμπληρώματα βιταμίνης D μόνο σε άτομα μεγάλης ηλικίας ή όσους έχουν περιορισμένη έκθεση στον ήλιο – αφού παγκοσμίως περίπου το 15% έχει ανεπάρκεια, ιδίως το χειμώνα. Τα συμπληρώματα ασβεστίου προτείνονται μόνο εάν δεν καλύπτονται οι ανάγκες μέσω διατροφής.

Sagen Zac-Varghese, ειδικός στο BBC podcast What’s Up Docs, σημειώνει: «Όποιος έχει διατροφή με γαλακτοκομικά, πρωτεΐνες, πράσινα φυλλώδη λαχανικά και ψάρια ή κρέας καλύπτει τις ανάγκες του – αλλά όσοι δεν καταναλώνουν αυτά ίσως χρειαστούν συμπληρώματα».

Υπάρχουν βέβαια πολλές vegan επιλογές όπως πράσινα λαχανικά, σουσάμι ή όσπρια – ωστόσο οι έρευνες δείχνουν πως οι vegans τείνουν να προσλαμβάνουν λιγότερο ασβέστιο από τους παμφάγους ή χορτοφάγους κι ίσως χρειάζονται εμπλουτισμένες τροφές ή συμπληρώματα.

Συνοψίζοντας, όπως επισημαίνει η Moore, «η καλύτερη στρατηγική για υγιή οστά είναι μια ισορροπημένη ποικίλη διατροφή» σε συνδυασμό πάντα με αρκετή άσκηση που φορτίζει τα οστά.

Γιατί οι άνθρωποι κινητοποιούνται απέναντι στην αδικία;

 

Δεν είναι παράλογο οι άνθρωποι να θέλουν έναν πιο δίκαιο κόσμο

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

in.gr

 

 ~4 λεπτά

---

Εάν υπάρχει ένα ζήτημα στο οποίο η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει υπάρξει όντως ιδεολογικά συνεπής είναι ότι ποτέ δεν υποκρίθηκε ότι επιδιώκει να κάνει την ελληνική κοινωνία πιο δίκαιη.

Δεν αμφισβητώ όλες τις διακηρύξεις για κοινωνική προστασία ή τα μέτρα με «κοινωνικό πρόσωπο» ή την αναμέτρηση με κοινωνικά προβλήματα – όχι πάντα επιτυχημένη.

Αναφέρομαι σε κάτι πολύ συγκεκριμένο: το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση είναι συνεπής ως προς τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της, που βασική πλευρά έχει ότι δεν πρέπει οι κυβερνήσεις να επιδιώκουν την κοινωνική δικαιοσύνη.

Σύμφωνα με αυτή την ιδεολογία δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα εάν μια κοινωνία, ή ο κόσμος συνολικά, γίνεται πιο άνισος και η απόσταση ανάμεσα στον πλούτο και τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ολοένα και μεγαλώνει. Για την ακρίβεια θεωρεί ότι η δυνατότητα να μεγαλώνει ο πλούτος στη μία πλευρά, είναι κίνητρο για επενδύσεις, που στο τέλος βελτιώνουν και τη θέση όσων δεν ανήκουν στη μειοψηφία του πλούτου.

Η θεωρία ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με την υπερσυσσώρευση πλούτου σε μια απειροελάχιστη μειοψηφία, γιατί στο τέλος και η κοινωνία θα απολαύσει τα αγαθά της ανάπτυξης στην πραγματικότητα δεν στέκει.

Η υπερσυσσώρευση πλούτου στα χέρια μιας μικρής μειοψηφίας σημαίνει ταυτόχρονα ότι αυτός ο πλούτος – που τις περισσότερες φορές είναι «παρκαρισμένος» σε κάθε λογής φορολογικούς παραδείσους – δεν αξιοποιείται για την ικανοποίηση κοινωνικών αναγκών. Συχνά δεν επαναπενδύεται καν. Απλώς σωρεύεται, την ώρα που τα κράτη αναγκάζονται να εφαρμόζουν το ένα κύμα λιτότητας μετά το άλλο

Ακόμη χειρότερα, αυτός ο πλούτος σημαίνει δύναμη, σημαίνει εξουσία, και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε με το πώς άνθρωποι σαν τον Έλον Μασκ θεωρούν ότι μπορούν να υπαγορεύσουν και πολιτικές, ακόμη και εάν αυτές είναι εξόφθαλμα ακροδεξιές.

Την ίδια στιγμή υπάρχει και κάτι άλλο. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία πιστεύει ότι οι άνθρωποι κατά βάση είναι εγωιστές και ανταγωνιστικοί και δεν ενδιαφέρονται για τη δικαιοσύνη. Μόνο που αυτό δεν ισχύει για τους περισσότερους ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι δεν θέλουν να ασχολούνται απλώς με «τα δικά τους». Νοιάζονται για τους ανθρώπους γύρω τους. Τους απασχολεί σε τι κόσμο θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Θέλουν ένα μέλλον με λιγότερες συγκρούσεις. Συγκλονίζονται ηθικά όταν συνειδητοποιούν πόση φτώχεια και εξαθλίωση υπάρχει ακόμη στον πλανήτη.

Και βέβαια οι άνθρωποι κινητοποιούνται απέναντι στην αδικία. Γιατί αισθάνονται ότι δεν μπορούν απλώς να ζήσουν τη ζωή τους, όταν άλλοι άνθρωποι υποφέρουν. Και αυτό δεν είναι απλώς ένα «συναισθηματικό» αντανακλαστικό. Είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει προοδεύσει η ανθρωπότητα. Είναι ο δρόμος που οδήγησε στο να έχουμε κοινωνικό κράτος. Είναι το κίνητρο για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Είναι αυτό που στρατεύει ανθρώπους σε προοδευτικές ιδεολογίες.

Και όσο και εάν προσπαθούν να μας πείσουν ότι ζούμε σε μια εποχή γενικευμένου κυνισμού και άμετρου ατομισμού ο αγώνας ενάντια στην αδικία παραμένει πραγματικό αίτημα στην εποχή μας. Και υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που έχουν κουραστεί από αυτό τον κυνισμό και θέλουν να στρατευτούν στη διεκδίκηση δικαιοσύνης. Και αυτή η στράτευση μπορεί να είναι παράγοντας που θα διαμορφώσει διαφορετικό πολιτικό σχηματισμό.

Γιατί αυτό που υποτιμούν οι επικοινωνιολόγοι είναι η αποτελεσματικότητα που μπορεί να έχουν άνθρωποι που κινητοποιούνται όχι από συμφέρον, αλλά από την επιθυμία τους να κάνουν τον κόσμο καλύτερο.

Η Οδύσσεια στις εικαστικές τέχνες: ποιοι καλλιτέχνες γοητεύτηκαν από το ομηρικό αριστούργημα

Τι σημαίνει η Οδύσσεια στην τέχνη;

Η Οδύσσεια στην τέχνη είναι μια εικαστική παράδοση άνω των 2.500 ετών, εμπνευσμένη από το ομηρικό έπος για τον αγώνα του Οδυσσέα να επιστρέψει στην Ιθάκη μετά τον Τρωικό Πόλεμο. Εκτείνεται από την αρχαία ελληνική αγγειογραφία έως την αφηγηματική ζωγραφική της Αναγέννησης, τα ρομαντικά τοπία, τη βικτωριανή μυθολογική τέχνη και τις σύγχρονες ερμηνείες της εξορίας, της ταυτότητας και της επιστροφής.

Με λίγα λόγια: Η Οδύσσεια στην τέχνη περιλαμβάνει περισσότερα από 2.500 χρόνια εικόνων — από αρχαία ελληνικά αγγεία με τον Οδυσσέα, την Κίρκη και τις Σειρήνες έως σημαντικά έργα του Τέρνερ, του Γουότερχαουζ, του Έτι, του Μπέκλιν και του Ντρέιπερ. Κάθε εποχή άλλαξε το εικαστικό νόημα του έπους αντί να επαναλαμβάνει απλώς την ίδια ιστορία.

Οι αρχαίοι Έλληνες αγγειογράφοι εστίαζαν σε σαφώς αναγνωρίσιμα επεισόδια όπως οι Σειρήνες, η Κίρκη και ο Πολύφημος. Αργότερα οι Ευρωπαίοι καλλιτέχνες μετέτρεψαν το ποίημα σε αφηγηματικούς κύκλους της Αναγέννησης, ρομαντικά τοπία, βικτωριανές μελέτες πειρασμού και εξουσίας και σύγχρονες στοχαστικές προσεγγίσεις για τη μετανάστευση και την επιστροφή.

Οι πιο διάσημες εικόνες εμπνευσμένες από την Οδύσσεια περιλαμβάνουν το ερυθρόμορφο Αγγείο των Σειρήνων του Βρετανικού Μουσείου περίπου 480–470 π.Χ., τον πίνακα Ο Οδυσσέας χλευάζει τον Πολύφημο του Τζόζεφ Μάλορντ Γουίλιαμ Τέρνερ, τους πίνακες Ο Οδυσσέας και οι Σειρήνες και Η Κίρκη προσφέρει το κύπελλο στον Οδυσσέα του Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ, τον πίνακα Οι Σειρήνες και ο Οδυσσέας του Γουίλιαμ Έτι, τους πίνακες του Άρνολντ Μπέκλιν για τον Οδυσσέα και την επανερμηνεία των Σειρήνων από τον Χέρμπερτ Τζέιμς Ντρέιπερ.

Ερευνητική βάση: αυτός ο οδηγός διακρίνει τα τεκμηριωμένα από μουσεία αντικείμενα από την ερμηνεία και ελέγχει τις ομηρικές σκηνές με την Οδύσσεια, τις οβιδιανές σκηνές με τις Μεταμορφώσεις και τα δεδομένα έργων τέχνης με τα αρχεία συλλογών ιδρυμάτων.

Ποια είναι μία από τις παλαιότερες σημαντικές επιζώσες εικόνες της Οδύσσειας; Το αττικό ερυθρόμορφο Αγγείο των Σειρήνων του Βρετανικού Μουσείου, κατασκευασμένο περίπου το 480–470 π.Χ., είναι ανάμεσα στις πιο σημαντικές πρώιμες επιζώσες απεικονίσεις του Οδυσσέα και των Σειρήνων.[......................................]

1. Η Οδύσσεια στην τέχνη: πίνακες και καλλιτέχνες

 

2. Homer's Odyssey: The Epic Voyages of Odysseus in 16 Artworks

TheCollector

 3.Πίνακες ζωγραφικής βασισμένοι στην Οδύσσεια

Πηγή:en.wikipedia.org

A

• The Apotheosis of Homer (Ingres)

C

• Circe Offering the Cup to Ulysses

F

• The Farewell of Telemachus and Eucharis

J

• Jar (pelike) with Odysseus and Elpenor

N

• Nausicaa (Leighton)

O

• Odysseus and Polyphemus (Böcklin)
• Odysseus at the Court of Alcinous
• Odysseus on the Island of the Phaecians
• The Odyssey (painting)

P

• Penelope at Her Loom

S

• The Sirens and Ulysses
• The Sorrow of Telemachus

T

• Telemachus and the Nymphs of Calypso

U

• Ulysses and the Sirens (Draper)
• Ulysses and the Sirens (Waterhouse)
• Ulysses Deriding Polyphemus

Μπορίς Παστερνάκ: ένα "αγκάθι" στο σώμα των σοβιετικών διανοουμένων

.

 

Σχεδιάσματα μνήμης και λήθης

Βασίλης Τσιμπούκης

efsyn.gr

 4–6 λεπτά

---

Οι αναμνήσεις δεν έθελγαν τον Μπορίς Παστερνάκ. Γεννούσαν την προοπτική του αύριο. Υπόσχονταν τη δυναμική των καιρών που εγκυμονούσε η Ιστορία στα υποκείμενα της

«Δεν μου αρέσει το παρελθόν, ειδικά το δικό μου. Το μέλλον μου είναι αμέτρητα μεγαλύτερο» έγραφε ο Μπορίς Παστερνάκ. (AP Photo)

Στη ζωή είναι πιο σημαντικό να χάνει κανείς παρά να κερδίζει. Αν δεν πεθάνει ο σπόρος, δεν γεννάει ζωή. Πρέπει κανείς να ζει τη ζωή του χωρίς να σταματάει, να κοιτάζει μπροστά και να τρέφεται από τα ζωντανά αποθέματα που μαζί με τη μνήμη παράγει η λήθη».

 Οι περισσότερες αυτοβιογραφίες ανθρώπων της δράσης, της τέχνης και της γνώσης αναστοχάζονται το παρελθόν με το βλέμμα του συγγραφέα να εκτείνεται και στο παρόν. Οι αναμνήσεις δεν έθελγαν τον Μπορίς Παστερνάκ. Γεννούσαν την προοπτική του αύριο. Υπόσχονταν τη δυναμική των καιρών που εγκυμονούσε η Ιστορία στα υποκείμενά της. Μία δυναμική ασύλληπτη, συναρπαστική, δραματική, ενίοτε τραγική, ειδικά αν σκεφτεί κανείς τα χρόνια που έζησε στη Ρωσία ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές και συγγραφέας ενός και μοναδικού μυθιστορήματος που του χάρισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1958. Όπως γράφει σε μια από τις Επιστολές στους Γεωργιανούς Φίλους: «Οι αναμνήσεις δεν μου αρέσουν. Δεν μου αρέσει το παρελθόν, ειδικά το δικό μου. Το μέλλον μου είναι αμέτρητα μεγαλύτερο».

Το μυθιστόρημα ήταν ο Δόκτωρ Ζιβάγκο για το οποίο ο Παστερνάκ δεν κάνει την παραμικρή αναφορά σε τούτο το σύντομο κείμενο που δεν ξεπερνά τις 150 σελίδες με ιδιαίτερη υφολογική πύκνωση, υψηλή αισθητική λόγου και λεπταίσθητη εσωτερική παρατήρηση. Αυτή η διαφοροποιημένη ματιά στο παρελθόν σαν αναπόσπαστο κομμάτι του μέλλοντος χαρακτηρίζει στο σύνολό της την Αυτοβιογραφία του. Ουσιαστικά πρόκειται για το δεύτερο αυτοβιογραφικό του κείμενο. Το πρώτο, γραμμένο στη δεκαετία του 1930, αναφέρεται κυρίως στην περιπέτεια της συγγραφής.

Το ανά χείρας δημοσιευμένο του γραπτό κυκλοφόρησε πρώτα στην Ιταλία το 1959, ένα χρόνο πριν από τον θάνατό του με τίτλο Θυμάμαι και υπότιτλο Σχεδίασμα μιας Αυτοβιογραφίας. Σε αυτήν λείπουν οι περιγραφές των γεγονότων, οι πληροφορίες για την ιδιωτική σφαίρα της ζωής του. Κυριαρχεί ο αντίκτυπος, η σημασία και το βάρος που φέρουν για τον ψυχισμό και τη διαμόρφωση της αυτογνωσίας του ως δημιουργού.

Μπορίς Παστερνάκ, Αυτοβιογραφία | Μετάφραση: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου
| Σελ. 152 | Πατάκης, 2026

Από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο, η Αυτοβιογραφία περιλαμβάνει συναρπαστικά πορτρέτα καλλιτεχνών, βαθιά προσωπικές απόψεις για την Τέχνη και μια εξαιρετικά διαφωτιστική απεικόνιση της ρωσικής λογοτεχνικής σκηνής αναδεικνύοντας τον Παστερνάκ σύμβολο ηθικής ακεραιότητας και αντίστασης στον πολιτικό κομφορμισμό.

Στα παιδικά του χρόνια, η μορφή που δεσπόζει είναι ο πατέρας του, Λεονίντ Παστερνάκ, διαπρεπής ζωγράφος και καθηγητής στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής στη Μόσχα. Ο Λ. Παστερνάκ εικονογράφησε την Ανάσταση του Λεφ Τολστόι γνωρίζοντας προσωπικά τον μεγάλο Ρώσο συγγραφέα. Ο απόηχος αυτής της γνωριμίας σημαδεύει τον Μπορίς, που σε ηλικία 20 ετών συνοδεύει τον πατέρα του την ημέρα του θανάτου του Τολστόι σε μια ερημική τοποθεσία, έναν απομακρυσμένο εμπορικό σταθμό. Η περιγραφή της σκηνής είναι από τις πιο αξιομνημόνευτες στην Αυτοβιογραφία. Η επιρροή του συγγραφέα τού Πόλεμος και Ειρήνη θα διαφανεί στην ηθικής τάξης σχέση του Παστερνάκ με τη φύση και την ιστορία. Ενα άλλο επιδραστικό πορτρέτο είναι εκείνο του μουσικοσυνθέτη Αλεξάντερ Σκριάμπιν. Κυριολεκτικά μαγνητίζει τον νεαρό Παστερνάκ, γίνεται το είδωλό του. Εφηβος πια αποφασίζει να στραφεί στη μουσική δημιουργία. Ενώ τα καταφέρνει περίφημα με τη σύνθεση, η χαμηλή επίδοσή του στα μουσικά όργανα τον αποθαρρύνει ώσπου στρέφεται στην ποίηση που θα υπηρετήσει μέχρι το τέλος της ζωής του. Εκεί θα φανερωθεί η μουσική ευαισθησία του και η εκπληκτική αίσθηση ρυθμού.

Θα γοητευτεί από τους ποιητές Ράινερ Μαρία Ρίλκε και Αλεξάντερ Μπλοκ. Θα συναναστραφεί με τους Φουτουριστές. Θα αμφισβητήσει την εμμονή του Μαγιακόφσκι στην κομμουνιστική προπαγάνδα. Θα υμνήσει το έργο της Μαρίνας Τσβετάγεβα που η τραγική προσωπική της ιστορία αντανακλά την τραγωδία και το ψυχικό σθένος των Ρώσων διανοουμένων. 
Αυτό που συντροφεύει τον αναγνώστη της Αυτοβιογραφίας του Παστερνάκ είναι το πάθος της δημιουργικής παρατήρησης. Ο τρόμος και ο ενθουσιασμός μιας ζωής που βρήκε την έκφρασή της στην τέχνη που ακολούθησε πιστά.

ΔΙΑΒΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 

 

1Μπορίς Παστερνάκ/Βικιπαίδεια

PASTERNAK BORIS (NOBEL 1958): Βιβλία & Βιογραφία

3. In.gr

Βαγγέλης Στεργιόπουλος:

Μπόρις Πάστερνακ: Αγώνας κατά του σύγχρονου Λεβιάθαν