Σάββατο, Ιουλίου 25, 2026

Το Επταπύργιο από τη λίστα της Ιστορίας...στη λίστα της Γαστρονομίας!

 


Σ.Φ.Ε.Α. κατά Μενδώνη για το Επταπύργιο: “Από τη λίστα της Ιστορίας… στη λίστα της Γαστρονομίας”


Φωτογραφία: Intime


Μετωπική επίθεση εξαπολύει ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (Σ.Φ.Ε.Α. 1967-1974) κατά του Υπουργείου Πολιτισμού και της Υπουργού Λίνας Μενδώνη, με αφορμή το νέο νομοσχέδιο που παραδίδει αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία προς ιδιωτική και εμπορική εκμετάλλευση.

Σε αυστηρή ανακοίνωσή του, ο Σ.Φ.Ε.Α. καταγγέλλει την συμπερίληψη του Επταπυργίου (Γεντί Κουλέ) στη «λίστα γαστρονομίας» του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ), γεγονός που επιτρέπει τη διάθεση του ιστορικού χώρου για πριβέ δείπνα, εταιρικές εκδηλώσεις, γάμους και βαφτίσεις.

«Χώρος που στάζει αίμα και δάκρυ»

Ο Σύνδεσμος στηλιτεύει τις δηλώσεις της Υπουργού Πολιτισμού στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή, κάνοντας λόγο για «ανιστόρητες και απαράδεκτες» τοποθετήσεις που προκαλούν τη γενική κατακραυγή.

Όπως επισημαίνεται στο δελτίο τύπου, έως τώρα στο Γεντί Κουλέ πραγματοποιούνταν μόνο ανοιχτές πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες. Με τη νέα νομοθετική ρύθμιση, ένας τόπος με βαθύ ιστορικό φορτίο κινδυνεύει να μετατραπεί σε χώρο δεξιώσεων catering, χωρίς κανέναν σεβασμό στη «Βαστίλη της Θεσσαλονίκης».

«Το Επταπύργιο δεν είναι απλώς αρχαιολογικό μνημείο, αλλά τόπος μαρτυρίου και εκτελέσεων εκατοντάδων αγωνιστών την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου, αλλά και εγκλεισμού εκατοντάδων πολιτικών καταδίκων την περίοδο της Χούντας», υπογραμμίζει με νόημα ο Σ.Φ.Ε.Α.

Τα αιτήματα των αντιστασιακών

Αντί της εμπορευματοποίησης και της «αγοραίας χρήσης» του μνημείου, ο Σύνδεσμος επαναφέρει το πάγιο αίτημα των φορέων της Θεσσαλονίκης για την ανάδειξη του Επταπυργίου σε Χώρο Ιστορικής Μνήμης και Μουσείο της Εθνικής και Δημοκρατικής Αντίστασης.

Παράλληλα, ο Σ.Φ.Ε.Α. απαιτεί άμεσα:

  • Τη διαγραφή του Επταπυργίου από τη «λίστα γαστρονομίας» του ΟΔΑΠ.
  • Την απόσυρση του νομοσχεδίου που εμπορευματοποιεί την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας.

    ναλυτικά η ανακοίνωση

    Επταπύργιο: Από τη λίστα της Ιστορίας...στη λίστα της Γαστρονομίας!

    “Την περίοδο που χρησιμοποιήθηκε το Επταπύργιο ως φυλακή πολιτικών κρατουμένων δεν την χαρίζουμε σε κανέναν. Η αντίσταση, όποτε χρειάστηκε, ήταν του ελληνικού λαού και όχι της Αριστεράς. Επομένως, ας μην καπηλευόμαστε αυτή την αντίσταση...Η, δε, γαστρονομία, αν δείτε προσεκτικά και το νόμο και την υπουργική απόφαση, θα δείτε ότι πρόκειται για προβολή τοπικών παραδόσεων, γαστρονομικών παραδόσεων. Αυτή, λοιπόν, είναι η περίφημη ντροπιαστική λίστα του ΟΔΑΠ. Ας προσέχουμε λίγο και τις λέξεις που χρησιμοποιούμε.”

    Τη γνωστή λαϊκή ρήση «η ντροπή ντροπή δεν έχει και χαρά σ’ όποιον την έχει» θύμισε με τα όσα επιεικώς ανιστόρητα και απαράδεκτα είπε η κ. Μενδώνη στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή επεξεργασίας του νομοσχεδίου του Υπουργείου Πολιτισμού, το οποίο παραδίδει στην ιδιωτική εκμετάλλευση τους αρχαιολογικούς χώρους και την πολιτιστική μας κληρονομιά, προκαλώντας τη γενική κατακραυγή.

    Έως τώρα στο χώρο των πρώην φυλακών του Γεντί Κουλέ γίνονταν ανοιχτές εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, και ποτέ ιδιωτικά γεύματα. Με το υπό επεξεργασία – ψήφιση νομοσχέδιο του Υπουργείου Πολιτισμού, ένας χώρος που στάζει αίμα και δάκρυ, θα νοικιάζεται σε κέτεριγκ για πριβέ δείπνα, σε γάμους, σε βαφτίσεις, σε εταιρικά δείπνα, χωρίς τον παραμικρό σεβασμό στη ΄Βαστίλη της Θεσσαλονίκης΄.

    Το Επταπύργιο δεν είναι απλώς αρχαιολογικό μνημείο, αλλά τόπος μαρτυρίου και εκτελέσεων εκατοντάδων αγωνιστών την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου, αλλά και εγκλεισμού εκατοντάδων πολιτικών καταδίκων την περίοδο της Χούντας.

    Αντί της ανάδειξής του σε χώρο ιστορικής μνήμης και σε Μουσείο της Εθνικής και της Δημοκρατικής Αντίστασης – όπως πάγια διεκδικούν ο Σύνδεσμός μας, οι αντιστασιακές οργανώσεις και οι φορείς της Θεσσαλονίκης – η κυβέρνηση, χωρίς αιδώ χωρίς ντροπή, νομοθετεί την αγοραία χρήση του.

    Απαιτούμε:

  • Να διαγραφεί το Επταπύργιο από τη ‘λίστα γαστρονομίας΄ του ΟΔΑΠ
  • Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο που εμπορευματοποιεί την πολιτιστική μας κληρονομιά

    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

    Η Αυγή:Έλενα Ακρίτα / Άμεση αφαίρεση του Επταπυργίου από τη λίστα εμπορευματοποίησης μνημείων

    Η Καθημερινή: «Μιλούν» οι τάφοι του Γεντί Κουλέ

Jean-Philippe Rameau (1683-1764) Intégrale Des Œuvres Pour Clavecin Au Château D'Assas [Scott Ross]

PREMIER LIVRE (1706)
0:00 Prélude
2:28 Allemande
6:01 Deuxième Allemande
8:29 Courante
10:37 Première Et Deuxième Sarabande
13:55 Gigue
16:35 Vénitienne
18:13 Gavotte
19:55 Menuet

PIÈCES DE CLAVECIN (1724)
20:55 Allemande
25:31 Courante
27:23 Gigue En Rondeau
28:57 Deuxième Gigue En Rondeau
31:11 Le Rappel Des Oiseaux
34:15 Premier Et Deuxième Rigaudon, Double
35:27 Musette En Rondeau
37:53 Tambourin
39:00 La Villageoise (Rondeau)
41:51 Les Tendres Plaintes (Rondeau)
45:00 Les Niais De Sologne
47:31 Premier Double Des Niais
49:17 Deuxième Double Des Niais

 

Το τελευταίο του κείμενο του Αλέξη Σταμάτη

 

Αλέξης Σταμάτης – Το τελευταίο του κείμενο στο «Θεωρείο» του Βήματος

Αλέξης Σταμάτης – Το τελευταίο του κείμενο στο «Θεωρείο» του Βήματος

Εικόνα Αλέξης Σταμάτης: συνέντευξη στην Τίνα ΠανώριουΑλέξης Σταμάτης


Κάθε φορά που ακούω τη φράση, ειπωμένη με το στυλάκι ανθρώπου που μόλις υπέγραψε τη διαθήκη του πολιτισμού, ότι «η νέα γενιά δεν ξέρει Ιστορία», μου γεννιέται η υποψία πως το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη νέα γενιά, ούτε καν στην Ιστορία, αλλά στο «ξέρει», λες και η Ιστορία είναι ένας πίνακας πολλαπλασιασμού ή μια συνταγή για γεμιστά, κάτι που το μαθαίνεις, το αποθηκεύεις σε ένα συρτάρι του εγκεφάλου και το ανασύρεις όταν είναι να σε εξετάσει κάποιος.

Η ζωή θυμάται πολύ πριν αποκτήσει ο άνθρωπος την επιθυμία να γράψει. Το αίμα θυμάται, τα κύτταρα θυμούνται, το ανοσοποιητικό σύστημα φυλάσσει φακέλους παλιών εισβολών, το DNA μεταφέρει μια ατελείωτη βιβλιοθήκη από δοκιμές, λάθη και σωτηρίες, και έτσι ο άνθρωπος γεννιέται ήδη γεμάτος από μνήμες που ποτέ δεν έζησε, ώσπου κάποια στιγμή, σε μια από τις σπανιότερες εξάρσεις της φαντασίας του, αποφασίζει πως ούτε αυτό του αρκεί και επινοεί μια δεύτερη μνήμη, όχι βιολογική αλλά αφηγηματική, την Ιστορία, για να μπορεί να δανείζεται εμπειρίες από ανθρώπους που δεν γνώρισε ποτέ, να συγκινείται από ήττες που δεν υπέστη, να ντρέπεται για εγκλήματα που δεν διέπραξε και να γίνεται κληρονόμος βιωμάτων που δεν έζησε…

Εμείς, που κατηγορούμε τους νέους για αδιαφορία απέναντι στο παρελθόν, φροντίσαμε πρώτοι να τους το παρουσιάσουμε σαν αποστειρωμένη προθήκη, σαν μουσείο όπου όλα λάμπουν αλλά τίποτε δεν αναπνέει, ενώ την ίδια ώρα ξοδεύουμε αφειδώς τη λέξη «ιστορικό» για καθετί που επιθυμούμε να πουλήσουμε, ιστορική μεταγραφή, ιστορική συναυλία, ιστορική προσφορά, ιστορική έκπτωση, ώσπου η λέξη να καταντήσει ένα νόμισμα τόσο φθαρμένο ώστε να μην αναγνωρίζεται πια η μορφή που κάποτε έφερε.

Οι νέοι δεν αρνούνται την Ιστορία. Αρνούνται το σκηνικό που στήσαμε γύρω της, γιατί αισθάνονται, και συχνά δικαιολογημένα, ότι κάτω από τα μεγάλα λόγια λείπει ο άνθρωπος, λείπει η αμφιβολία, λείπει εκείνη η μικρή καθημερινή ήττα που κάνει έναν άγνωστο στρατιώτη, μια ανώνυμη γυναίκα, έναν εργάτη, έναν πρόσφυγα ή έναν δάσκαλο πιο κοντινούς μας από όλους τους έφιππους ανδριάντες μαζί.

Η Ιστορία αρχίζει μόνο όταν αντιλαμβάνεσαι πως οι σκέψεις σου έχουν προγόνους, πως ακόμη και η πιο τολμηρή ιδέα σου είναι ένας κρίκος σε μια αλυσίδα που ξεκίνησε πολύ πριν από εσένα και θα συνεχιστεί χωρίς εσένα, πως κάθε άνθρωπος φέρει μέσα του ένα πλήθος αόρατων συνομιλητών και πως η πραγματική νεότητα δεν είναι να ξεκινάς από το μηδέν αλλά να  έχεις το θάρρος να συνεχίζεις έναν διάλογο αιώνων χωρίς να πιστεύεις ότι εσύ τον εφηύρες.

Ολα τα κείμενα στο «Θεωρείο» το βήματος από τον αλησμόνητο  συγγραφέα:=>Αλέξης Σταμάτης

ΕΛΟΝ ΜΑΣΚ : κορυφαίο σύμβολο της επιρροής των δισεκατομμυριούχων που απειλούν ανοιχτά τη Δημοκρατία

 


Elon Musk, the New Hero of Populism 

Paul Krugman's avatarsubstack.com

 

Η ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

 Έλον Μασκ, ο νέος ήρωας του λαϊκισμού

Ο χρήσιμος ναρκισσισμός της νέας τάξης των ολιγαρχών
του Πολ Κρούγκμαν 

(Καθηγητής, CUNY Grad Center, βραβευμένος με Νόμπελ και πρώην αρθρογράφος στους NY Times. Επίσης, σύμφωνα με τον Ντόναλντ Τραμπ, ένας «Διαταραγμένος ΑΛΗΤΗΣ»)
 

Πηγή: paulkrugman.substack.com

23 Ιουλίου 2026

Οι Ρεπουμπλικανοί έχουν πλέον καταλήξει στο βασικό τους επιχείρημα για τις ενδιάμεσες εκλογές: οι Δημοκρατικοί είναι όλοι «κομουνιστές». Ως εκλογική στρατηγική, αυτό είναι τόσο αδύναμο όσο και γελοίο. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη νέα δεξιά αντικομουνιστική ρητορική κρύβεται ένας μικρός πυρήνας πολιτικής πραγματικότητας: η εμφάνιση μιας ευρείας λαϊκής αντίδρασης απέναντι στην ακραία συγκέντρωση πλούτου στα χέρια των δισεκατομμυριούχων.

Η αντίδραση αυτή καταγράφεται σε πολλές δημοσκοπήσεις. Σύμφωνα με την Έρευνα της Harris για τους Δισεκατομμυριούχους, το 73% των Αμερικανών πιστεύει ότι η ανισότητα στον πλούτο αποτελεί σοβαρό εθνικό πρόβλημα, έναντι 66% το 2022. Μια δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης στο Άμχερστ έδειξε ότι το 58% των Αμερικανών θεωρεί πως οι δισεκατομμυριούχοι αποτελούν απειλή για τη δημοκρατία, ενώ το 45% πιστεύει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πλέον μια ολιγαρχία, δηλαδή «μια μορφή διακυβέρνησης στην οποία μια μικρή ομάδα ασκεί τον έλεγχο κυρίως για διεφθαρμένους και ιδιοτελείς σκοπούς». Μόλις το 28% διαφωνούσε.

Και, όπως ανέφερα την περασμένη εβδομάδα, επικαλούμενος έρευνα του πολιτικού επιστήμονα Άντριου Χολ, η χρηματοδότηση των Δημοκρατικών βασίζεται πλέον σε μεγάλο βαθμό στην καταγγελία της υπερβολικής επιρροής των δισεκατομμυριούχων.

Επομένως, αν χαρακτηρίζει κανείς «κομμουνιστή» όποιον εκφράζει ανησυχία για τον πλούτο και την πολιτική ισχύ των δισεκατομμυριούχων, τότε ουσιαστικά χαρακτηρίζει κομμουνιστές την πλειονότητα των Αμερικανών.

Γιατί όμως αυτή η λαϊκή αντίδραση απέναντι στους δισεκατομμυριούχους εξαπλώνεται τώρα με τόσο μεγάλη ταχύτητα; Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον ερώτημα, αφού τόσο η συγκέντρωση του πλούτου στην κορυφή όσο και οι πολιτικές δαπάνες των δισεκατομμυριούχων αυξάνονται εδώ και δεκαετίες.

Για παράδειγμα, οι αδελφοί Κοχ χρηματοδοτούν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 τη Federalist Society, το δίκτυο δεξιών νομικών παραγόντων που συνέβαλε στη διαμόρφωση του Ανώτατου Δικαστηρίου υπό τον Τζον Ρόμπερτς. Τα συμφέροντα της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων διαδίδουν παραπληροφόρηση για την κλιματική αλλαγή ήδη από τότε που η υπερθέρμανση του πλανήτη άρχισε να αποτυπώνεται στα επιστημονικά δεδομένα. Οι πολιτικές δαπάνες των δισεκατομμυριούχων είναι τεράστιες εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία, αν και κορυφώθηκαν για να βοηθήσουν τον Ντόναλντ Τραμπ να κερδίσει την προεδρία και τους Ρεπουμπλικανούς να κατακτήσουν έδρες στο Κογκρέσο στις εκλογές του 2024.

Γιατί λοιπόν χρειάστηκε τόσος χρόνος ώστε η λαϊκή αντίδραση απέναντι στους δισεκατομμυριούχους να φτάσει σε κρίσιμο σημείο;

Μία απάντηση είναι ότι ο Τραμπ έφερε την αμερικανική ολιγαρχία από τις σκιές στο προσκήνιο. Όπως έγραψα την περασμένη εβδομάδα, το θέαμα της «παρέλασης των δουλοπρεπών τεχνολογικών αδελφών ("tech bros") στην ορκωμοσία του Τραμπ» λειτούργησε ως ένα ισχυρό καμπανάκι αφύπνισης.

Θα υποστήριζα όμως ότι αυτή η επίδειξη υποταγής των δισεκατομμυριούχων στον Τραμπ αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης δυναμικής, κατά την οποία η νέα γενιά των Αμερικανών ολιγαρχών επέλεξε να μετατραπεί η ίδια σε δημόσια πρόσωπα — και, κατ' επέκταση, σε δημόσιους στόχους.

Η αλήθεια είναι ότι οι δισεκατομμυριούχοι ασκούσαν τεράστια πολιτική επιρροή εδώ και δεκαετίες. Όμως την ασκούσαν από το παρασκήνιο, καλύπτοντας τις παρεμβάσεις τους πίσω από πατριωτικά ονόματα δεξιών επιτροπών πολιτικής δράσης (PACs) και δεξαμενών σκέψης. Μόνο όσοι παρακολουθούσαν στενά την πολιτική γνώριζαν τι πραγματικά συνέβαινε.

Σήμερα, αντίθετα, η νέα γενιά των υπερπλουσίων βρίσκεται διαρκώς μπροστά στα μάτια όλων, επιδεικνύοντας την επιρροή της αντί να την αποκρύπτει. Και το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της αλλαγής είναι φυσικά ο Έλον Μασκ.

Για να κατανοήσει κανείς τη σημασία αυτής της μεταβολής στη συμπεριφορά των υπερπλουσίων, αρκεί να συγκρίνει τους καταλόγους των μεγαλύτερων ατομικών δωρητών που έχει καταρτίσει η OpenSecrets για τις εκλογές του 2016 και του 2024.

Το 2016 οι εκατό μεγαλύτεροι δωρητές μοίρασαν σχεδόν ισόποσα τις εισφορές τους ανάμεσα σε Ρεπουμπλικανούς και Δημοκρατικούς, ενώ εννέα από τους είκοσι μεγαλύτερους υποστήριζαν ένθερμα τους Δημοκρατικούς. Αυτό ήταν ασυνήθιστο και πιθανότατα αντανακλούσε το γεγονός ότι αρκετοί παραδοσιακοί Ρεπουμπλικανοί χρηματοδότες αποστρέφονταν τον Ντόναλντ Τραμπ.

Μέχρι το 2024 όμως, όταν ο Τραμπ ήταν και πάλι ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών, οι περισσότεροι από αυτούς τους ενδοιασμούς είχαν εξαφανιστεί. Οι εκατό μεγαλύτεροι δωρητές δαπάνησαν πάνω από τρεις φορές περισσότερα χρήματα υπέρ των Ρεπουμπλικανών απ' ό,τι υπέρ των Δημοκρατικών, ενώ μόλις πέντε από τους είκοσι μεγαλύτερους υποστήριζαν τους Δημοκρατικούς. Και αυτό συνέβη ενώ ο αυταρχισμός και η διαφθορά του Τραμπ είχαν πλέον γίνει ολοφάνερα.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το ποιοι ήταν οι μεγαλύτεροι δωρητές των Ρεπουμπλικανών το 2016. Όσοι παρακολουθούν στενά την πολιτική γνώριζαν ήδη τον σημαντικό ρόλο προσωπικοτήτων όπως οι Σέλντον και Μίριαμ Άντελσον (τυχερά παιχνίδια), ο Πολ Σίνγκερ (επενδυτικά κεφάλαια), ο Ρόμπερτ Μέρσερ (πρώην επιστήμονας υπολογιστών και διαχειριστής hedge fund) και ο Ρίτσαρντ Ουίλεϊν (ναυτιλία και συσκευασία). Κανείς όμως από αυτούς δεν επιδίωκε τη δημοσιότητα ούτε τη λάμψη της διασημότητας, και ήταν πάντοτε δύσκολο να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για την επιζήμια πολιτική επιρροή τους.

Ο κατάλογος του 2024 εξακολουθεί να περιλαμβάνει πολλούς από αυτούς τους παραδοσιακά διακριτικούς ολιγάρχες. Περιλαμβάνει όμως και μια νέα κατηγορία δεξιών δισεκατομμυριούχων, οι οποίοι λατρεύουν να βρίσκονται στο επίκεντρο της δημοσιότητας και να εκφράζουν άποψη για τα πάντα: από τη δημοσιονομική πολιτική μέχρι τα πολιτισμικά ζητήματα. Ανάμεσά τους είναι ο Κεν Γκρίφιν, ο Μαρκ Αντρίσεν και ο Στίβεν Σβάρτσμαν.

Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται φυσικά ο Μασκ.

Πέρυσι πέρασε μεγάλο μέρος της χρονιάς ασκώντας, στην πράξη, διοίκηση σε σημαντικά τμήματα της αμερικανικής κυβέρνησης, περικόπτοντας δαπάνες με τρόπους που όχι μόνο δεν εξοικονόμησαν χρήματα στους φορολογουμένους, αλλά προκάλεσαν σοβαρή υποβάθμιση της λειτουργίας του κράτους και έχουν ήδη οδηγήσει, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, σε εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους.

Επιπλέον, ο ναρκισσισμός του —όπως και του Ντόναλντ Τραμπ— τον ωθεί να μετατρέπει τον εαυτό του σε κεντρικό πρόσωπο των συνεντεύξεων Τύπου που δίνονται στο Οβάλ Γραφείο. Και, όπως και ο Τραμπ, δεν φαίνεται να διδάσκεται από τα λάθη του. Σήμερα παρεμβαίνει θορυβωδώς όχι μόνο στην πολιτική, στην υποτιθέμενη «τυραννία της woke κουλτούρας» ή στη μετανάστευση μη λευκών πληθυσμών, αλλά ακόμη και στην Οδύσσεια. Δήλωσε ότι τη μίσησε και προέβλεψε —λανθασμένα— ότι η κινηματογραφική της μεταφορά θα αποτύγχανε στο ταμείο.

Το γενικότερο συμπέρασμα είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν περάσει από μια εποχή όπου η ολιγαρχική εξουσία ασκούνταν κυρίως στο παρασκήνιο σε μια εποχή θεαματικών και ακραίων επιδείξεων της επιρροής των δισεκατομμυριούχων.

Τι προκάλεσε αυτή την αλλαγή;

Ένα μέρος της εξήγησης βρίσκεται στη μεταβολή της προέλευσης του μεγάλου πλούτου: από τα ορυκτά καύσιμα και τις παραδοσιακές βιομηχανίες —όπως στην περίπτωση των αδελφών Κοχ— στη νέα «τεχνολογική αδελφότητα» των δισεκατομμυριούχων.

Όπως υποστηρίζει ο Χένρι Φάρελ, πολλοί δισεκατομμυριούχοι της τεχνολογίας έχουν παγιδευτεί στη λατρεία του «ιδρυτή» (founder), πιστεύοντας ότι αποτελούν ανώτερα όντα, τα οποία δικαιούνται ιδιαίτερα προνόμια και καθολική αναγνώριση. Και αυτό σημαίνει ότι επιδιώκουν να βρίσκονται συνεχώς στο δημόσιο προσκήνιο.

Θα πρόσθετα ότι ο κλάδος της τεχνολογίας έχει υποστεί κατακόρυφη πτώση στη δημόσια εικόνα του σε σχέση με την περίοδο της μεγάλης ακμής του γύρω στο 2015. Οι δουλοπρεπείς «tech bros» που εμφανίστηκαν στην ορκωμοσία του Τραμπ ήταν σε μεγάλο βαθμό πρώην πολιτισμικά είδωλα, τα οποία επιθυμούν να ξαναζήσουν τις ημέρες της δόξας τους.

Επομένως, δεν προκαλεί έκπληξη ότι σήμερα η πλειονότητα των Αμερικανών πιστεύει πως η δημοκρατία υπονομεύεται και ότι οι δισεκατομμυριούχοι κυβερνούν τη χώρα. Οι ίδιοι οι δισεκατομμυριούχοι βγαίνουν δημόσια και καυχώνται για την επιρροή τους.

Και αυτή ακριβώς η θρασύτητά τους κάνει, τελικά, μια υπηρεσία στους υπόλοιπους από εμάς. Ήταν δύσκολο να κινητοποιηθεί η κοινωνία απέναντι στην ολιγαρχική απειλή όταν οι ολιγάρχες δρούσαν στο σκοτάδι. Είναι πολύ ευκολότερο τώρα που ορισμένοι από αυτούς βρίσκονται απροκάλυπτα στο προσκήνιο.

Ο Έλον Μασκ αποτελεί έναν μάλλον απίθανο ήρωα του λαϊκισμού. Ωστόσο, ο αποκρουστικός και ανεξέλεγκτος ναρκισσισμός του ίσως αποδειχθεί ένας από τους παράγοντες που θα συμβάλουν στη διάσωση της αμερικανικής δημοκρατίας.

«Σύλβια»: συναρμολογώντας το παζλ μιας μυστηριώδους περσόνας σε ένα καλογραμμένο αστυνομικό νουάρ και σε μια εμβληματική νουάρ ταινία

 


"Σύλβια", όχι μόνο νουάρ αλλά  και καλή λογοτεχνία 



Εικόνα Γιάννης Μπασκόζοςτου Γιάννη Ν.Μπασκόζου

Περιοδικό  

Ο Αναγνώστης/ oanagnostis.gr

Όταν μιλάμε για αστυνομικό μυθιστόρημα που να είναι ταυτόχρονα και πολύ καλή λογοτεχνία αναφέρουμε συχνά την Πατρίτσια Χάισμιθ, τον Ζωρζ Σιμενόν (συνήθως στην εκτός Μαιγκρέ περίοδο), τον κατασκοπικό Γκράχαμ Γκρην, τον Τζέημς Ελρόυ και κάποιους, λίγους ακόμα συγγραφείς. Σε αυτή την μικρή ομάδα συγγραφέων που είναι πρώτα λογοτέχνες και μετά συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων ανήκει ο Χάουαρτντ Φαστ με το μυθιστόρημά του Σύλβια.

Ο Φαστ ακολουθεί πιστά θα έλεγα το κλασικό μοντέλο του νουάρ μυθιστορήματος: ντετέκτιβ ανύπαντρος, γυναικάς, πότης, παραιτημένος από τη δυνατότητα μιας «κανονικής» ζωής, απένταρος που ζει αναλαμβάνοντας μικροϋποθέσεις απατημένων συζύγων. Ο Φαστ στήνει το μυθιστόρημά του με την τεχνική της σταδιακής, επαγωγικής μεθόδου. Συσσωρεύει τα δομικά στοιχεία στην αναζήτηση ενός μυστηριώδους προσώπου, μέχρι που η ποσότητα τους να μπορεί να σκιαγραφήσει μια πλήρη εικόνα του.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο Λος Άντζελες του 1958. Ένας πάμπλουτος επενδυτής, ο Φρέντρικ Σάμερς, αναθέτει στον ιδιωτικό ντετέκτιβ Άλαν Μάκλιν να ερευνήσει το παρελθόν της Σύλβιας Γουέστ, την οποία σκοπεύει να παντρευτεί. Η Σύλβια κατέχει ένα στρέμμα γης στο Κόλντγουοτερ Κάνιον, καλλιεργεί τριαντάφυλλα τα οποία στέλνει σε τοπικούς διαγωνισμούς, είναι ανεξάρτητη, πλούσια και μιλάει άπταιστα γαλλικά, ισπανικά και κινέζικα. Η ιστορία του παρελθόντος της δεν επαληθεύεται, οπότε ο Σάμερς προσλαμβάνει τον Μάκλιν για να ανακαλύψει την αλήθεια. Θέλει να μάθει το παρελθόν της καθώς υποπτεύεται ότι χρησιμοποιεί ψευδώνυμο. Ο Μάκλιν αν και σιχαίνεται να εργάζεται για ανθρώπους σαν τον Σάμερς, οι οποίοι με τον πλούτο τους αγοράζουν τα πάντα, δέχεται να αναλάβει την υπόθεση, το δέλεαρ είναι η μεγάλη αμοιβή.

Ο Μάκλιν ξεκινάει στα σκοτεινά. Έχει μόνον μια φωτογραφία της Σύλβιας και την απαγόρευση να τη συναντήσει. Θα προσπαθήσει να βρει μια άκρη λαδώνοντας αστυνομικούς για να ψάξει στα αρχεία τους. Μια συλλογή ποιημάτων της Σύλβιας θα τον οδηγήσει στον πανεπιστημιακό καθηγητή Μάλεν, ο οποίος ερμηνεύοντας τα ποιήματά της θα του δώσει κάποια στοιχεία του χαρακτήρα της. Το ταξίδι του Μάκλιν αρχίζει από το Πίτσμπουργκ, όπου και τα παιδικά χρόνια της Σύλβιας. Μια βιβλιοθηκονόμος θα του δώσει στοιχεία για την Σύλβια και παράλληλα θα αναπτυχθεί μια ερωτική σχέση μεταξύ των δύο, σύντομη, αδιέξοδη, όπως αρμόζει σε ανθρώπους χωρίς μέλλον. Η Σύλβια αποδεικνύεται ότι ήταν ένα κακοποιημένο παιδί που ζούσε κυριολεκτικά στο δρόμο, πουλώντας από την τρυφερή ηλικία το κορμί της. Η επόμενη στάση του ταξιδιού του Μάκλιν είναι το Ελ Πάσο, όπου η Σύλβια θα βρει συμπαράσταση από έναν ιδιόμορφο πάστορα. Αυτός θα δώσει στον Μάκλιν τον μίτο να συνεχίσει το ταξίδι του στη Νέα Υόρκη ακολουθώντας τα βήματα της έφηβης πια Σύλβιας. Εκεί μια επιστήθια φίλη της Σύλβιας θα του ανοίξει τα μάτια για το ποια είναι η πραγματική φύση της Σύλβιας: «Η Σύλβια ήθελε να ξεφύγει από τον εαυτό της, ήθελε να τον καταστρέψει, να τον εξαφανίσει και να τον καταστρέψει, γιατί μονάχα έτσι θα ένοιωθε πραγματικά ελεύθερη.»

Ο Μάκλιν συνειδητοποιεί ότι έχει καταλάβει ποια είναι η Σύλβια, μισεί τον μελλοντικό της σύζυγο γιατί ξέρει ότι αυτός την «αγοράζει» κι αυτή «πουλιέται» για να ξεφύγει από τον παλιό της εαυτό. Το ταξίδι αναζήτησης του προσώπου και του παρελθόντος της Σύλβιας καταλήγει σε μια δική του αναζήτηση, του ποιος είναι αυτός και τι είναι η ζωή που ζει. Είναι ερωτευμένος με την Σύλβια, ένα ίνδαλμα; Όχι, νιώθει συναισθηματικά κοντά με ένα θύμα μιας ζωής που και ο ίδιος αισθάνεται θύμα της.  Η Σύλβια εξελίσσεται όχι μόνον ως μια ιστορία μυστηρίου και αποκάλυψης αλλά και ως ένα υπαρξιακό δράμα πάνω στον έρωτα, τη μοναξιά, τη ζωή που υπομένεις αλλά δεν την θέλεις. Το αστυνομικό μοντέλο θα συνεχιστεί μέχρι το αμφίσημο «ευτυχισμένο» τέλος των δύο κεντρικών προσώπων, της Σύλβιας και του Μάκλιν.

Ο Χάουαρντ Φαστ ήταν αριστερός, κομμουνιστής για μια περίοδο της ζωής του, βραβευμένος με Βραβείο Στάλιν και κυνηγημένος από τον μακαρθισμό, Το βιβλίο του αυτό, όπως και άλλα κυκλοφόρησε  με το ψευδώνυμο E.V.Cunningham. Ήταν φυσικό γι’ αυτόν να υπονομεύσει το κλασικό νουάρ μοντέλο με τις κοινωνικές απόψεις του. H Σύλβια είναι κι ένα μυθιστόρημα φιλοσοφίας της ζωής και της τέχνης αλλά και μια υπαρξιακή αναζήτηση σε μια Αμερική που ανοίγει συνεχώς πληγές. Συχνά οι ήρωες σχολιάζουν ζητήματα που έχουν να κάνουν με τους συγγραφείς, την ποίηση αλλά και την τεράστια απόσταση που χωρίζει τους φτωχούς με τους πλούσιους. Ο καθηγητής του UCLA Μάλινπου θα αποδομήσει την δύσκολη ποιητική της Σύλβιας σχολιάζοντας τη σχέση ασάφειας και αλήθειας λέγοντας ότι οι «ψευτοποιητές γράφουν επίτηδες δυσνόητα πράγματα , η ασάφεια προέρχεται από την αδυναμία να εξωτερικεύσει κανείς αυτό που νιώθει» από την άλλη «η Σύλβια χρησιμοποιεί περίπλοκα σύμβολα  για να δείξει στους ενηλίκους αυτά που έβλεπε ως παιδί». Για τον ίδιο «ο ποιητής κουβαλάει τη ρετσινιά της εκκεντρικότητας αλλά και της φτώχειας, που στην Αμερική είναι θανάσιμο αμάρτημα, και το μόνο που του έχει απομείνει είναι να παίζει το μικρό του φλάουτο, πασχίζοντας με τις αδύναμες νότες του να απεικονίσει τον απέραντο , παράλογο και μπερδεμένο κόσμο που κάποτε αποθέωνε τη φωνή και το τραγούδι του».

Οι κοινωνικές και κριτικές απόψεις που περιέχονται στο μυθιστόρημα «ξίνισαν» λίγο κάποιους κριτικούς (Λος Άντζελες Τάιμς) αλλά αυτό δεν εμπόδισε το βιβλίο να αγαπηθεί από το αναγνωστικό κοινό. Ο εκδότης του το έβγαλε σε δημοπρασία με το ψευδώνυμο E.V.Cunnigham και δέχτηκε μια προκαταβολή 12.000 δολαρίων από την Doubleday, μια πολύ σημαντική προκαταβολή για εκείνα τα χρόνια. Τα δικαιώματα του βιβλίου πουλήθηκαν στην Paramount Pictures ενώ την ταινία σκηνοθέτησε ο Γκόρντον Ντάγκλας σε σενάριο του Σίντνεϊ Μποέμ και πρωταγωνιστούσαν η Κάρολ Μπέικερ στο ρόλο της Σύλβιας, ο Τζορτζ Μαχάρις στο ρόλο του Σάμερς και ο Πήτερ Λώφορντ στο ρόλο του Μάκλιν.

Howard Fast, Σύλβια, μτφρ. Χρήστος Οικονόμου, Πόλις

 ************************************

 ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ

Sylvia (1965 film)/WIKIPEDIA

Σημείωση : η ταινία που αναρτούμε δεν είναι υποτιτλισμένη.


Φιλολογικές Σχολές: δεν είναι ελκυστικέςπλέον , γιατί δε... δίνουν εργασία

 

Βάσεις 2026: Συνεχίζεται η κατακόρυφη πτώση για τις Φιλολογικές Σχολές – Ελπιδοφόρα εξαίρεση σε τμήμα του ΑΠΘ

Οι Φιλολογικές Σχολές συνέχισαν και το 2026 να κινούνται σε πτωτική τροχιά, επιβεβαιώνοντας τη μειωμένη ζήτηση που καταγράφεται τα τελευταία χρόνια στις ανθρωπιστικές σπουδές. Η πλειονότητα των τμημάτων εμφάνισε απώλειες στις βάσεις εισαγωγής, με ορισμένες μάλιστα να ξεπερνούν τα 1.000 μόρια, ενώ μόλις λίγες σχολές κατάφεραν να κινηθούν ανοδικά.

Η μεγαλύτερη θετική έκπληξη προήλθε από το Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το οποίο κατέγραψε άνοδο 1.160 μορίων, ανεβάζοντας τη βάση εισαγωγής από τα 11.127 στα 12.287 μόρια και καταγράφοντας τη μεγαλύτερη αύξηση σε ολόκληρο τον κλάδο ΠΕ02.

Στον αντίποδα, τη μεγαλύτερη πτώση σημείωσε το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, το οποίο έχασε 1.200 μόρια, υποχωρώντας από τα 12.425 στα 11.225 μόρια. Αρνητικές μεταβολές εμφάνισαν επίσης η Φιλολογία Πατρών (-270 μόρια), η Φιλοσοφία και Παιδαγωγική ΑΠΘ (-240), η Φιλοσοφία Κρήτης (-235), η Φιλολογία ΕΚΠΑ (-144) και αρκετά ακόμη τμήματα, επιβεβαιώνοντας τη γενικότερη κάμψη των φιλολογικών σπουδών.

Ελάχιστες ήταν οι εξαιρέσεις στην πτωτική εικόνα. Εκτός από τη Φιλολογία ΑΠΘ, άνοδο κατέγραψαν το Ιστορίας – Αρχαιολογίας Πατρών (+425 μόρια) και το Παιδαγωγικό Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του ΕΚΠΑ (+45 μόρια), ενώ τα περισσότερα υπόλοιπα τμήματα κινήθηκαν με μικρές απώλειες.

Η εικόνα των φετινών Βάσεων αποτυπώνει τη μετατόπιση των προτιμήσεων των υποψηφίων προς σχολές που συνδέονται περισσότερο με την αγορά εργασίας και τις επαγγελματικές προοπτικές. Οι φιλολογικές και γενικότερα οι ανθρωπιστικές σχολές εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν μειωμένη ζήτηση, με τις περισσότερες βάσεις να διαμορφώνονται πλέον κάτω από τις 10.000-11.000 μονάδες, αφήνοντας ως μοναδική μεγάλη εξαίρεση τη θεαματική άνοδο της Φιλολογίας του ΑΠΘ.

Screenshot

Πηγή – dnews.gr

Σχετικά Αρθρα

H «Εφημερίδα των Συντακτών» δεν είναι οποιαδήποτε ιδιωτική επιχείρηση , κύριε Μελισσανίδη!

 


Η ΕΣΗΕΑ στο πλευρό των απολυμένων συναδέλφων της Εφημερίδας των Συντακτών | ΕΣΗΕΑ«Εφημερίδα των Συντακτών» / Έκκληση εξωτερικών συνεργατών για πάγωμα των απολύσεων και εργασιακή ασφάλεια


Πάγωμα των απολύσεων και την αποκατάσταση ενός περιβάλλοντος «εργασιακής ειρήνης και ασφάλειας» ζητούν με κείμενό τους οι εξωτερικοί συνεργάτες της «Εφημερίδας των Συντακτών», με αφορμή την απόλυση του Γιάννη Κιμπουρόπουλου Για την απόλυση του Γιάννη Κιμπουρόπουλου – του Θανάση Σκαμνάκη - KOMMONαπό την εφημερίδα και την γενικότερη κατάσταση που επικρατεί τους τελευταίους μήνες, μετά τη μεταβίβαση του 51% της ιδιοκτησίας της στον όμιλο επιχειρήσεων του κ. Μελισσανίδη


Στο κείμενο που εστάλη στη Διεύθυνση της εφημερίδας αλλά και στην ΕΣΗΕΑ, οι εξωτερικοί συνεργάτες της εφημερίδας καταγγέλλουν απολύσεις δημοσιογράφων και εργαζομένων, άσκηση λογοκρισίας και κλίμα εκφοβισμού, κάνοντας έκκληση για «αποκατάσταση της τραυματισμένης τιμής της ελληνικής δημοσιογραφίας».


«Έχουμε επίγνωση ότι η χρυσή εποχή των εφημερίδων έχει παρέλθει – και στην Ελλάδα και διεθνώς. Ωστόσο, η ανάγκη για ανεξάρτητη δημοσιογραφία παραμένει επιτακτική. Αυτός είναι και ο λόγος που ζητάμε το πάγωμα των απολύσεων και την αποκατάσταση περιβάλλοντος εργασιακής ειρήνης και ασφάλειας, αλλά και δημιουργικότητας και ελευθερίας», σημειώνουν μεταξύ άλλων.


Αναλυτικά το κείμενο

Με λύπη και ανησυχία παρακολουθούμε τις εξελίξεις στην Εφημερίδα των Συντακτών μετά τη μεταβίβαση του 51% της ιδιοκτησίας της στον όμιλο επιχειρήσεων του κ. Μελισσανίδη: απολύσεις δημοσιογράφων και εργαζομένων, άσκηση λογοκρισίας, κλίμα εκφοβισμού. Οι συνεργάτες/-τριες της εφημερίδας που υπογράφουμε αυτή την έκκληση απευθυνόμαστε στη διοίκηση και στους εργαζόμενους της ΕφΣυν, καθώς και στις αρμόδιες συνδικαλιστικές ενώσεις τους, ζητώντας να συμβάλουν, με όποια μέσα θεωρήσουν αναγκαία, στην αποκατάσταση της τραυματισμένης τιμής της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Ads

Οι περισσότεροι/-ες από εμάς συνεργαζόμαστε επί χρόνια κι εξακολουθούμε να συνεργαζόμαστε με την ΕφΣυν χωρίς αμοιβή, θέλοντας να ενισχύσουμε ένα πολλά υποσχόμενο συνεταιριστικό εγχείρημα. Η προσφορά μας ήταν και είναι έκφραση της εμπιστοσύνης και της εκτίμησής μας σε δημοσιογράφους όπως στους απολυθέντες (με τελευταίο τον Γιάννη Κιμπουρόπουλο) και πολλούς άλλους, αποχωρήσαντες ή παραμένοντες, που με τα κείμενά τους υπηρετούν τις αρχές που πρέσβευε η εφημερίδα: την ανεξαρτησία απέναντι στις κυβερνητικές εξουσίες και τις επιχειρηματικές σκοπιμότητες, την προάσπιση της δημοκρατίας, των πολιτικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, την καταπολέμηση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, των ποικίλων μορφών βίας και αυταρχισμού, την καταγγελία της λεηλασίας του περιβάλλοντος και των άδικων πολέμων.

Έχουμε επίγνωση ότι η χρυσή εποχή των εφημερίδων έχει παρέλθει – και στην Ελλάδα και διεθνώς. Ωστόσο, η ανάγκη για ανεξάρτητη δημοσιογραφία παραμένει επιτακτική. Αυτός είναι και ο λόγος που ζητάμε το πάγωμα των απολύσεων και την αποκατάσταση περιβάλλοντος εργασιακής ειρήνης και ασφάλειας, αλλά και δημιουργικότητας και ελευθερίας.

Στα 14 χρόνια της ύπαρξής της, η ΕφΣυν καλλιέργησε μια παράδοση ανεξαρτησίας. Η ΕφΣυν έχει δώσει, κι εξακολουθεί να δίνει, δείγματα αδέσμευτης, θαρραλέας δημοσιογραφίας. Τιμούμε τους δημοσιογράφους της που με τα ρεπορτάζ και τις απόψεις τους συνεχίζουν αυτή την παράδοση κι ευχόμαστε να τους δίνεται η δυνατότητα να εργάζονται σε συνθήκες εργοδοτικού, διευθυντικού και συναδελφικού σεβασμού της ανεξαρτησίας και της αξιοπρέπειάς τους.

Απευθυνόμαστε και στους αναγνώστες που συνέβαλαν στην εδραίωση  της φυσιογνωμίας της ΕφΣυν, ζητώντας τους να δείξουν την αλληλεγγύη τους προς τους ανθρώπους που με συνέπεια και αυταπάρνηση έχτισαν αυτή την εφημερίδα και σήμερα έχουν απομακρυνθεί, καθώς και προς εκείνους που εξακολουθούν να μάχονται με ευθύνη και σοβαρότητα. Δεν θέλουμε και άλλοι εργαζόμενοι της εφημερίδας να βρεθούν στην ανεργία, δεν θέλουμε η ΕφΣυν να φυλλορροήσει κυκλοφοριακά, να βουλιάξει μες στην ανυποληψία. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα ήταν βαρύ πλήγμα για την ελευθερία του Τύπου.

Προασπίζοντας την αξιοπρέπεια των δημοσιογράφων της ΕφΣυν προασπίζουμε τη δημοσιογραφία, όσο μπορούμε.

Ολύμπιος Δαφέρμος, μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος μηχανικός

Δημήτρης Καλτσώνης, καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Ελένη Καρασαββίδου, ΕΔΙΠ ΠΤΔΕ Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Χρήστος Λάσκος, εκπαιδευτικός

Γιώργος Λιερός, συγγραφέας

Βασίλης Λιόσης, εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Τάκης Μαστρογιαννόπουλος, συνταξιούχος

Γιάννης Μαυρής, πολιτικός επιστήμονας

Νίκος Ξυδάκης, δημοσιογράφος

Τάσης Παπαϊωάννου, αρχιτέκτων, ομ. καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ

Μανώλης Πιμπλής, δημοσιογράφος

Πέπη Ρηγοπούλου, ομ. καθηγήτρια ΕΚΠΑ

Μαριάννα Τζιαντζή, συγγραφέας-δημοσιογράφος

Θωμάς Τσαλαπάτης, συγγραφέας-αρθρογράφος

Reporters United

Παρασκευή, Ιουλίου 24, 2026

“Refugees” των Van der Graaf Generator: το θρυλικό τραγούδι για την κάθε είδους προσφυγιά


Είναι το “Refugees” των Van der Graaf Generator το ωραιότερο τραγούδι για τους πρόσφυγες, που έχει ακουστεί ποτέ;

Είναι το “Refugees” των Van der Graaf Generator το ωραιότερο τραγούδι για τους πρόσφυγες, που έχει ακουστεί ποτέ;
Οι Van der Graaf Generator είναι –υπάρχουν και σήμερα– ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα του βρετανικού progressive rock... Φωτό: Ian Dickson 

Οι Van der Graaf Generator είναι –υπάρχουν και σήμερα– ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα του βρετανικού progressive rock. Οι δίσκοι τους από τη δεκαετία του ’70 έχουν γράψει ιστορία, και κομμάτια όπως τα “Darkness (11/11)”, “White hammer”, “Killer, “Theme one”, “Man-erg”, “Pilgrims” κ.λπ. εξακολουθούν και τώρα να συναρπάζουν.

Το ίδιο εξαιρετικοί ήταν οι Βρετανοί και στη φάση της επανασύνδεσής τους, το 2005, μετά από 27 ολόκληρα χρόνια απουσίας! Το “Present”, που σηματοδότησε το τότε comeback, ήταν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της καριέρας τους και tracks όπως τα “Every bloody emperor” και “Nutter alert” ανήκουν, και αυτά, στη διαχρονική χρυσή προσφορά τους. Τυχεροί όσοι τους είχαν δει εκείνο το καλοκαίρι (2005) στο Λυκαβηττό…

Ίσως το ωραιότερο τραγούδι που ηχογράφησαν ποτέ οι Van der Graaf Generator να είναι το “Refugees”, σε μουσική και στίχους του Peter Hammill, που ακούγεται στο LP τους “The Least We Can Do Is Wave to Each Other” [Charisma, 1970].

Είναι το “Refugees” των Van der Graaf Generator το ωραιότερο τραγούδι για τους πρόσφυγες, που έχει ακουστεί ποτέ;Peter Hammill
Είναι το “Refugees” των Van der Graaf Generator το ωραιότερο τραγούδι για τους πρόσφυγες, που έχει ακουστεί ποτέ;Φαίνεται πως κάποια στιγμή η παρέα έσπασε (ξενιτεύτηκαν ο Mike και η Susan;), με τον Hammill να αποτυπώνει τις σκέψεις και τα συναισθήματα τής στιγμής σ’ ένα ανεπανάληπτο τραγούδι...

Στο τραγούδι αυτό ο Hammill χτυπάει κορυφή και στις τρεις διαστάσεις. Και σαν μελωδός, και σαν στιχουργός, και σαν ερμηνευτής. Το “Refugees” είναι ένα θαύμα, με όλο το συγκρότημα να δίνει τον καλύτερο εαυτό του. Πιο συγκεκριμένα ακούγονται οι: Hugh Banton όργανο, φωνητικά, Peter Hammill πιάνο, φωνή, Nic Potter μπάσο, ηλεκτρική κιθάρα, Guy Evans ντραμς, David Jackson σαξόφωνα, φλάουτο, φωνητικά και Mike Hurwitz τσέλο (ως guest).

Η μελωδία είναι σταλμένη. Το φλάουτο και το τσέλο ζωγραφίζουν, με το όργανο (που περνάει από τις νότες τού “A whiter shade of pale” των Procol Harum) να κάνει φανταστική δουλειά. Πάνω απ’ όλα όμως είναι η φωνή του Peter Hammill. Στο δίσκο μπορεί να μην αντιλαμβάνεσαι 100% τη φόρτιση που νοιώθει και τα vibes που βγάζει, καθώς τραγουδάει αυτούς τους πολύ προσωπικούς στίχους, αν όμως τον δεις σ’ εκείνο το κακής ποιότητας promo βίντεο από το 1970 θα πάθεις. Πολύ μεγάλος ερμηνευτής. Ένας από τους ελάχιστους, σ’ αυτή την κλάση, που ανέδειξε το british rock.

Είναι το “Refugees” των Van der Graaf Generator το ωραιότερο τραγούδι για τους πρόσφυγες, που έχει ακουστεί ποτέ;Peter Hammill

Το τραγούδι γράφτηκε περί το 1968, όταν ο Hammill συγκατοικούσε στο Λονδίνο με τους φίλους του – τον Mike McLean 90s TV Presenters: Can You Remember These Icons? | TikTokκαι την Susan Penhaligon (γνωστή αργότερα βρετανίδα ηθοποιός). Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.Φαίνεται πως κάποια στιγμή η παρέα έσπασε (ξενιτεύτηκαν ο Mike και η Susan;), με τον Hammill να αποτυπώνει τις σκέψεις και τα συναισθήματα τής στιγμής σ’ ένα ανεπανάληπτο τραγούδι.

null

 

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

 

Ο Βορράς ήταν κάπου αλλού πριν χρόνια και ψυχρός…

πάγος κλείδωσε τις καρδιές των ανθρώπων, κάνοντάς τους γέρους·

στο Νότο μπορεί οι τόποι να ήταν ωραίοι, αλλά ήταν ξεροί·

περπάτησα στα βάθη των νερών και κόλλησε το μυαλό μου…

 

Η Ανατολή ήταν η αυγή, που ερχόταν γεμάτη ζωντάνια μέσα στον ολόχρυσο ήλιο…

οι άνεμοι φύσηξαν ήσυχα, και τα κεφάλια μας έγιναν ένα ΤΟ καλοκαίρι,

κι ας χλεύαζαν οι εκδρομείς του Αυγούστου·

Είχαμε ειρήνη και χαιρόμασταν…

 

Περπατούσαμε μαζί, κάποιες φορές χέρι με χέρι

ανάμεσα στις λεπτές γραμμές που σημάδευαν θάλασσα και άμμο,

χαμογελώντας εν ειρήνη·


 

Έγκλημα στο Κολωνάκι:το μυθιστόρημα που έθεσε τις βάσεις του ελληνικού νουάρ το 1953 και μετουσιώθηκε σε εμβληματική ταινία


Γιάννης Μαρής. Η ζωή του σαν σινερομάντσο

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ (ψευδ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΗΣ) γεννήθηκε το 1916 στη Σκόπελο. Ο πατέρας του ήταν δικαστικός. Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στη Λαμία. Σπούδασε νομικά στη Θεσσαλονίκη. Προπολεμικά εργάστηκε στην Αγροτική Τράπεζα ως διευθυντής υποκαταστήματος στην Αρναία Χαλκιδικής. Το 1943 βγήκε στο βουνό και εντάχθηκε στο ΕΑΜ. Ανήκε στη σοσιαλιστική αριστερά και στην ΕΛΔ (Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας), το κόμμα του Αλέξανδρου Σβώλου και του ξαδέλφου του Ηλία Τσιριμώκου. Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Αρχικά στη Μάχη και στον Προοδευτικό Φιλελεύθερο και αργότερα στο συγκρότημα Μπότση (Ακρόπολις, Απογευματινή) και το περιοδικό Πρώτο.
Ως συγγραφέας εμφανίστηκε το 1953 στο βραχύβιο περιοδικό Οικογένεια, δημοσιεύοντας με το πραγματικό του όνομα σε συνέχειες το αστυνομικό μυθιστόρημα Έγκλημα στο Κολωνάκι. Υπήρξε πολυγραφότατος. Θα ακολουθήσουν, πάντα σε συνέχειες, περισσότερα από εξήντα αστυνομικά μυθιστορήματα και νουβέλες, ενώ το σύνολο των αφηγημάτων του στον ημερήσιο τύπο, ιστορικών και αισθηματικών, ξεπερνάει τα εκατό. Τα υπογράφει ως Γιάννης Μαρής και έτσι πλέον θα μείνει γνωστός. Τα μυθιστορήματά του εκδίδονταν συχνά και σε πολλές άλλες εφημερίδες σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού (ελληνόφωνο Τύπο της Αυστραλίας, Κύπρου, Λονδίνου, Κωνσταντινουπόλεως, Ν. Αφρικής κ.α.).
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 τα αστυνομικά του μυθιστορήματα εκδίδονται και σε βιβλία από τις Εκδόσεις Ατλαντίδα-Πεχλιβανίδη και Περγαμηνή, κατά κανόνα με διαφορετικό τίτλο από τον αρχικό των εφημερίδων. Μέχρι το 1978 εκδόθηκαν σαράντα εννέα. Από το 2012 οι Εκδόσεις Άγρα εξέδωσαν οκτώ από τα αδημοσίευτα σε βιβλίο μυθιστορήματά του και δύο που είχαν κυκλοφορήσει βραχύβια από τις Εκδόσεις Περγαμηνή.
Ο Γιάννης Μαρής ανανέωσε το αθηναϊκό ανάγνωσμα της εποχής συνδυάζοντας την ποιότητα με τη συναρπαστική πλοκή και έγινε ο θεμελιωτής του ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος. Υπήρξε ένας από τους δημοφιλέστερους Έλληνες συγγραφείς των δεκαετιών 1950, 1960 και 1970.
Ο Γιάννης Μαρής έγραψε επιπλέον το σενάριο είκοσι κινηματογραφικών ταινιών και ανέβασε δύο θεατρικά έργα.
Το συγγραφικό έργο του Γιάννη Μαρή ήταν πάντα ενταγμένο στη δημοσιογραφική του δουλειά, που περιλάμβανε κινηματογραφική κριτική, έρευνες, συνεντεύξεις, ανταποκρίσεις και αποστολές στο εξωτερικό.
Τελευταία του μυθιστορήματα είναι Η εξαφάνιση του Τζων Αυλακιώτη (1976) και Η απαγωγή (1978).
Πέθανε στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 1979 λίγο μετά τη συνταξιοδότησή του.

ΤΟ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΑΡΗ



ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΗΣ


ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ



ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ


Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Δεκέμβριος 2021
Αριθμός σελίδων : 320 , Τιμή : 14,00 Ευρώ
ISBN: 978-960-505-535-6




Όχι, ο αστυνόμος Μπέκας δεν είχε πει τίποτα. Ή τουλάχιστον δεν είχε πει δυνατά αυτό που σκεφτόταν. Ναι, ήταν πολύ, πάρα πολύ απλά τα πράγματα. Αλλά αυτή ακριβώς η απλότητα τον ανησυχούσε. Υπήρχε κάτι μέσα του, δεν ήξερε ούτε ο ίδιος τί, που τού έλεγε ότι όλη αυτή η απλή ιστορία δεν ήταν ίσως και τόσο απλή. Τί όμως ; Πώς να το προσδιορίσει ; Ίσως η αντιπάθειά του για κείνη την κούκλα πολυτελείας, τη Ζανέτ, να του δημιουργούσε αυτή την ψυχολογία. Ίσως το τίμιο πρόσωπο του Φλωρά, καθώς τον είχε δει να στέκεται ωχρός και αξύριστος στην πόρτα του δωματίου. Ίσως η έκπληξη του χρηματιστή, όταν ο Μπέκας του μίλησε για τη δολοφονία του Καρνέζη. Μπορούσε να είναι τόσο υποκριτής ο Φλωράς;

Το 1953 αρχίζει η δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Οικογένεια του μυθιστορήματος που έθεσε τις βάσεις του ελληνικού νουάρ : Το εμβληματικό Έγκλημα στο Κολωνάκι. Το περιοδικό κλείνει σύντομα, το μυθιστόρημα μένει ημιτελές και αφήνει το κοινό σε αγωνία. Εκεί υπογράφει το μυθιστόρημα ο δημοσιογράφος Γιάννης Τσιριμώκος. Λίγο μετά, το 1954, το μυθιστόρημα εκδίδεται στις ιστορικές εκδόσεις «Ατλαντίς» και ο συγγραφέας υπογράφει πλέον με το ψευδώνυμο Γιάννης Μαρής, που θα γίνει διάσημο και θα το κρατήσει σε όλη την πολύχρονη και πλούσια καριέρα του και σοδειά.

Η υπόθεση έχει ως εξής : Μια νύχτα βρίσκεται δολοφονημένος στο διαμέρισμά του στην οδό Σκουφά στο Κολωνάκι ο επιτυχημένος και ευκατάστατος ζωγράφος Νάσος Καρνέζης. Βασικός και αυτονόητος ύποπτος ο Φλωράς, ο σύζυγος της μοιραίας ερωμένης του ζωγράφου. Κι όμως, η επιμονή του γιου Φλωρά, με τη συνδρομή του δημοσιογράφου Μακρή και του αστυνόμου Μπέκα, που κάνει την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία, θα πολλαπλασιάσουν τις εκδοχές του πιθανού ενόχου. Η υπόθεση αποκτά πολλά πλοκάμια, καθώς οι φόνοι συνεχίζονται και ένας μυστηριώδης άγνωστος πλανάται απειλητικά σε όλο το μυθιστόρημα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ=>ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΗΣ - ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ.pdf

********************************
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ
 
Το βιβλίο γυρίστηκε σε κλασική πλέον ατμοσφαιρική νουάρ ταινία του 1959 , σε παραγωγή της Τζαλ Φιλμ και σκηνοθεσία του Τζανή Αλιφέρη, με τους Μιχάλης Νικολινάκο, Μάρω Κοντού, Χρήστο Τσαγανέα, Ανδρέα Μπάρκουλη κ.ά. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε από τον ίδιο τον Γιάννη Μαρή.

Έγκλημα στο Κολωνάκι (1960) ηθοποιοί, υπόθεση, τρέιλερ & παραλειπόμεναWIKIPEDIA=>Έγκλημα στο Κολωνάκι (ταινία)Έγκλημα στο Κολωνάκι (1960) ηθοποιοί, υπόθεση, τρέιλερ & παραλειπόμεναvivlioaromata: ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΤΑΙΝΙΑΈγκλημα στο Κολωνάκι (1960) ηθοποιοί, υπόθεση, τρέιλερ & παραλειπόμενα

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ 
 
 


https://www.filmy.gr/wp-content/uploads/2020/11/Murder-in-Kolonaki-1.jpg
Σκηνοθεσία
Αλιφερης Τζανης

Σενάριο
Μαρης Γιαννης

Ηθοποιοί
Στρατηγος Στεφανος

Μαυροπουλου Γκελυ

Αγγελιδης Ραλλης

Τσαγανεας Χρηστος

Παπαγιαννοπουλος Διονυσης

Γκατση Νανα

Ξεπαπαδακος Νικος

Μπαρκουλης Ανδρεας

Μαυροπουλος Αγγελος

Κοντου Μαρω

Μπερτος Γιαννης

Ρωης Γιωργος

Γαλανη Ρενα

Κεδρακας Νασος

Νικολινακος Μιχαλης

Καλαντζης Σαββας

Χατζηαργυρη Ελενη

Παρασκευας Νικος


APPLE (iPod/iTunes/iPhone) ΚΑΙ GOOGLE (Facebook): οι ναυαρχίδες του κατασκοπευτικού καπιταλισμού που ελέγχουν καθημερινά τη ζωή μας

 


«Η εποχή του κατασκοπευτικού καπιταλισμού» της Σοσάνα Ζούμποφ – Η κρυφή αγορά της ανθρώπινης συμπεριφοράς



Για το βιβλίο της Σοσάνα Ζούμποφ (Shoshana Zuboff) «Η εποχή του κατασκοπευτικού καπιταλισμού – Ο αγώνας για ένα ανθρώπινο μέλλον στο μεταίχμιο της Νέας Εξουσίας» (μτφρ. Γιώργος Μπέτσος, εκδ. Καστανιώτη). 

Γράφει ο Γιώργος Σιακαντάρης 

Εικόνα ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ – Εκδόσεις Αλεξάνδρειαbookpress.gr

«Η Google εφηύρε και τελειοποίησε τον κατασκοπευτικό καπιταλισμό εν πολλοίς με τον ίδιο τρόπο που πριν ένα αιώνα η General Motors εφηύρε και τελειοποίησε τον διευθυντικό καπιταλισμό» (σ. 21). Έτσι ξεκινά το βιβλίο Η εποχή του κατασκοπευτικού καπιταλισμού που, από τότε που εκδόθηκε, το 2019, ανησύχησε τόσο πολύ τους προβληματιζόμενους με την εξέλιξη των τεχνολογιών πολίτες και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ενός κινήματος αμφισβήτησης των πέντε μεγάλων εταιρειών στο χώρο της πληροφορικής: Google, Facebook, Apple, Amazon, Microsoft.

Έκτοτε, αυτό που η ίδια η συγγραφέας ονόμασε «κατασκοπευτικό καπιταλισμό» βρίσκεται σταθερά στη συζήτηση για τον ρόλο των νέων τεχνολογιών στην αλλαγή των τρόπων ζωής μας. Αυτός ο καπιταλισμός εγείρει πρωτοφανείς αξιώσεις στον σύγχρονο άνθρωπο, οι οποίες και γίνονται ασμένως ή λιγότερο ασμένως δεκτές από αυτόν. Η πανεπιστήμονας (ψυχολόγος, κοινωνιολόγος, αναλύτρια δεδομένων, πολιτειολόγος, οικονομολόγος και πολλά άλλα), ομότιμη καθηγήτρια του Χάρβαρντ Σοσάνα Ζούμποφ εξετάζει την ιστορία γέννησης, καθιέρωσης και επικράτησης ενός άγνωστου μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα εμπορικού μοντέλου, το οποίο εμφανίζεται ως μια παροχή ψηφιακών υπηρεσιών χωρίς ανταλλάγματα. Κι όμως, το αντάλλαγμα είναι η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση, η ίδια η ανθρώπινη φύση, η οποία οικειοθελώς παραδόθηκε σ’ αυτό το πρωτόγνωρο εμπορικό μοντέλο. «Η άτεγκτη βούληση για αναγωγή και οικονομική αξιοποίηση της ζωής σου κρύβεται πίσω από το πέπλο της «εξυπηρέτησης» και εξωραΐζεται από τον ειδυλλιακό λόγο της «εξατομίκευσης» (σ. 344). 


Η συγγραφέας υποστηρίζει πως αυτό που αλλάζει με αυτό το μοντέλο είναι πως τα μέσα παραγωγής μετατρέπονται σ’ ένα όλο και πιο περίπλοκο και ολοκληρωμένο σύνολο «μέσων συμπεριφορικής τροποποίησης». Οι άνθρωποι στον κατασκοπευτικό καπιταλισμό δεν εργάζονται με μέσα παραγωγής που δεν κατέχουν αυτοί, αλλά γίνονται οι ίδιοι μέσα παραγωγής ή «φυσικοί πόροι» στα χέρια των επιχειρηματιών κατόχων των νέων τεχνολογιών. Δεν πρόκειται για ακόμη έναν καπιταλισμό σαν αυτούς που έχουμε γνωρίσει μέχρι σήμερα, αλλά για μια απόλυτη ανατροπή όλων όσων γνωρίζαμε για τον καπιταλισμό. Και επειδή αυτός ο καπιταλισμός είναι πρωτόγνωρος, είναι δύσκολο και να περιγραφεί και να ανατραπεί. 

Η τεχνολογία, όπως έχει καταδείξει ο Βέμπερ, αλλά και ο Μαρξ πριν από αυτόν, είναι πάντα μέσο επίτευξης οικονομικών στόχων, όχι αυτοσκοπός. Αυτό που γίνεται, όμως, σήμερα με αυτήν ξεπερνά κάθε παλαιοκαπιταλιστική λογική.

Οι άνθρωποι μετατρέπονται όχι απλά σε όργανα των μέσων παραγωγής, αλλά σε πηγή των πλεονασμάτων του καπιταλισμού. Και τι συνθέτουν αυτά τα πλεονάσματα; Μα τα δεδομένα της συμπεριφοράς μας, τα οποία δήθεν μας παρέχουν δωρεάν οι παραπάνω πέντε εταιρείες με μοναδικό αντάλλαγμα να γίνουμε το πειραματόζωο ενός μεγάλου πειράματος. Του πειράματος που σχετίζεται όχι απλά με την απώλεια της αυτοτέλειάς μας ως ανθρώπινου είδους, αλλά και μας μετατρέπει σε αντικείμενο μιας τεχνολογικά προηγμένης εξόρυξης πρώτων υλών για λογαριασμό αυτού που η Ζούμποφ αποκαλεί ο «Μεγάλος Αλλότριος», ο οποίος είναι όλα τα μέσα στα οποία παραδίδουμε, εκόντες άκοντες, όχι απλά τα δεδομένα μας, αλλά τη ζωή μας. Την παραδίδουμε σε μια εργαλειοθηρική εξουσία που είναι πολύ χειρότερη απ’ αυτή των ολοκληρωτισμών του 20ού αιώνα. Ο κατασκοπευτικός καπιταλισμός έχει να κάνει με μια φιλοσοφία που διαπερνά εγκάρσια τη χρήση των τεχνολογιών για να μετασχηματίσει προς το χειρότερο την ανθρώπινη βούληση και να εκμηδενίσει την ανθρώπινη ελευθερία των επιλογών.

Η τεχνολογία, όπως έχει καταδείξει ο Βέμπερ, αλλά και ο Μαρξ πριν από αυτόν, είναι πάντα μέσο επίτευξης οικονομικών στόχων, όχι αυτοσκοπός. Αυτό που γίνεται, όμως, σήμερα με αυτήν ξεπερνά κάθε παλαιοκαπιταλιστική λογική. Σήμερα, αυτή η τεχνολογία σκοπεύει να εξορύσσει συμπεριφορές. «Η ανακάλυψη του συμπεριφορικού πλεονάσματος σηματοδότησε ένα κρίσιμο σημείο καμπής όχι μόνο στο ιστορικό της Google, αλλά και στην ιστορία του καπιταλισμού» (σ. 127).

Τα θεμέλια του κατασκοπευτικού καπιταλισμού

Τα θεμέλια αυτού του καπιταλισμού τέθηκαν με την εισβολή της Apple στον κόσμο της μουσικής. Όταν η εταιρεία δημιούργησε τα iPod/iTunes/iPhone, τα κέρδη της εκτοξεύτηκαν χάρη στις πωλήσεις αυτών των προϊόντων. Μια καινοτομία ανάλογη αυτής που ο Φορντ εφάρμοσε με το νέο μοντέλο του της μαζικής παραγωγής και κατανάλωσης. Η Apple αξιοποίησε μια νέα πηγή ζήτησης. Αξιοποίησε τα άτομα που επιζητούσαν μια εξατομικευμένη και όχι μια μαζική κατανάλωση. Η λειτουργία της εταιρείας και των άλλων τεχνολογικών κολοσσών που την ακολούθησαν και την ξεπέρασαν έδινε την υπόσχεση μιας νέας αγοράς πολύ διαφορετικής από τις αγορές που γνωρίζαμε. Μιλάμε τώρα για την ψηφιακή αγορά. Η προοπτική του μύθου της «ζωής όπως τη θέλω εγώ και σε προσιτή για εμένα τιμή» κυριάρχησε παντού: «από τα  iPhone έως τις απλουστευτικές ψηφιακές αγορές, από τον τεράστιο διαδικτυακό πλούτο έως τις κατά παραγγελία υπηρεσίες, από τις εκατοντάδες χιλιάδες διαδικτυακές επιχειρήσεις έως τις αναρίθμητες εφαρμογές και συσκευές» (σ. 69).

Και από εκεί έως την Google της παρακράτησης των δεδομένων και το Facebook ως αγέλη ανθρώπων, όπως την αποκαλεί η συγγραφέας, ο δρόμος ήταν πολύ σύντομος. Η αποστολή της Google να συγκεντρώσει την παγκόσμια πληροφορία και να την κάνει προσβάσιμη και ωφέλιμη σ’ όλες και όλους μοιάζει σαν μια σύγχρονη ιεραποστολή. Οι ιθαγενείς είναι οι χρήστες των υπηρεσιών της. Οι σκοποί της είναι ο έλεγχος της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Παρά τις προσπάθειες των ευρωπαϊκών θεσμών, όπως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, να ελέγξουν και να περιορίσουν την αδηφαγία αυτού του κατασκοπευτικού παμφάγου καπιταλισμού, οι τεχνολογικοί κολοσσοί βρίσκουν τον τρόπο να «ξεφεύγουν» και να περιφρονούν τις δημοκρατίες.

Οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι αργόσυρτες. Θέλουν χρόνο. Ο κόσμος του διαδικτύου, οι επενδυτές του, οι μεριδιούχοι ούτε είχαν, ούτε έχουν διάθεση να τον διαθέσουν.

Αυτές οι εταιρείες, οι επικεφαλής τους επιχειρηματίες και τα μεγαλοστελέχη τους βιάζονται να εφαρμόσουν κάθε καινοτομία, βλέποντας με εχθρότητα τους δημοκρατικούς θεσμούς. Οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι αργόσυρτες. Θέλουν χρόνο. Ο κόσμος του διαδικτύου, οι επενδυτές του, οι μεριδιούχοι ούτε είχαν, ούτε έχουν διάθεση να τον διαθέσουν. Γι’ αυτό και καλύτερα να μην υπάρχουν αυτές οι μακρόχρονες δημοκρατικές διαδικασίες. Και δεν φτάνει αυτό. Ο κυνισμός των υποστηρικτών της ιδέας πως οι δημοκρατίες περιορίζουν την τεχνολογική εξέλιξη είναι εμφανής στο λόγο αυτών των επιχειρηματιών και των στελεχών τους. Τα άφθονα αποσπάσματα από ομιλίες και άρθρα αυτών των επιχειρηματιών και των στελεχών τους που παραθέτει η συγγραφέας δείχνουν τον απύθμενο κυνισμό αυτού του καπιταλισμού. Όσο πρωτοφανή είναι αυτά τα φαινόμενα, τόσο πρωτοφανής είναι και ο κυνισμός των στελεχών τους.

Οι υποστηρικτές του κατασκοπευτικού καπιταλισμού

Αλλά να μην αυταπατώμεθα, όλοι αυτοί έχουν και τους υποστηρικτές τους και στην επιστημονική και στη συγγραφική κοινότητα. Αυτούς που γράφουν τις διακηρύξεις και τα μανιφέστα του κατασκοπευτικού καπιταλισμού. Η Ζούμποφ τούς καταγγέλλει έναν έναν και μία μία. Από τον θεμελιωτή του συμπεριφορισμού, τον ψυχολόγο Μπάρους Φρέντερικ Σκίνερ, έως τον επιστήμονα Άλεξ Πέντλαντ και τα θλιβερά «κοινωνιόμετρά» του, και πολλά άλλα μεγαλοστελέχη των εταιρειών, όπως ο κυνικότερος των κυνικών, ο διευθύνων σύμβουλος της Microsoft Σάτια Μαντέλα, ο διευθύνων σύμβουλος της Google Σάνταρ Πιτσάι και ο Ερικ Σμιντ, που υποστήριζε πως η τεχνολογία είναι έτοιμη να μας πάει «σε μια μαγική εποχή», γιατί λύνει προβλήματα που οι άνθρωποι δεν μπορούν να λύσουν.

 Ο αυτόνομος άνθρωπος παραχωρεί τη θέση του στον ετερόνομο, ο Διαφωτισμός στο βαθύ και σκοτεινό διαδίκτυο. 

Η ανακάλυψη από την Google του συμπεριφορικού πλεονάσματος είναι το βαθύτερο θεμέλιο του κατασκοπευτικού καπιταλισμού. «Η Google είναι για τον κατασκοπευτικό καπιταλισμό ό,τι ήταν η Ford Motor Company και η General Motors για τον διευθυντικό καπιταλισμό της μαζικής παραγωγής» (σ. 91). Η συγγραφέας αποκαλύπτει τις τεχνολογικές κινήσεις της εταιρείας που οδηγούν στην εξόρυξη των συμπεριφορών μας, αλλά και στις πολιτικές κινήσεις της που οδηγούν σε ποδηγετούμενες και κολοβές δημοκρατίες. Με τον όρο «εξόρυξη» περιγράφονται οι κοινωνικοί συσχετισμοί και η υλική υποδομή με την οποία η εταιρεία αξιώνει την κυριότητα των πρώτων υλών της, των ανθρώπων δηλαδή και των συμπεριφορών τους. Τι τρώω, τι διαβάζω, πού συχνάζω, με ποιους, πού και κυρίως γιατί κάνω όλα αυτά που κάνω. Αυτά είναι τα συμπεριφορικά δεδομένα, που αποσκοπούν στη στοχευμένη διαφήμιση, τα οποία συλλέγουν αυτές ο εταιρείες αρχικά με τη μηχανική νοημοσύνη και τώρα και με την τεχνητή.

Οι χρήστες αυτών των υπηρεσιών δεν είναι προϊόντα, όπως κακώς θεωρούνται: είναι οι πηγές παροχής πρώτης ύλης. Ο αυτόνομος άνθρωπος παραχωρεί τη θέση του στον ετερόνομο, ο Διαφωτισμός στο βαθύ και σκοτεινό διαδίκτυο. Οι «πληροφορίες προφίλ χρήστη» (UPI) επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό της συγγραφέως πως είμαστε πρώτη ύλη και όχι χρήστες. Η αρχική παλιά Google ήταν πιο μετριοπαθής στις απαιτήσεις της, η νέα «περιφρονούσε τις αξιώσεις αυτοκαθορισμού και δεν αναγνώριζε a priori περιορισμούς στο τι θα μπορούσε να βρει και να οικειοποιηθεί» (σ. 115). «Η επανεπένδυση στη βελτίωση των υπηρεσιών της μετατράπηκε σε στρατηγική συσσώρευσης στρατηγικού πλεονάσματος και οι χρήστες έγιναν ακούσιοι προμηθευτές πρώτης ύλης για ένα ευρύτερο κύκλο παραγωγής εσόδων» (σ. 123).[................................] 

ΚΡΙΤΙΚΕΣ
«Η εποχή του κατασκοπευτικού καπιταλισμού» της Σοσάνα Ζούμποφ – Η κρυφή αγορά της ανθρώπινης συμπεριφοράς

 ************************

Η εποχή του κατασκοπευτικού καπιταλισμού : «Νομίζαμε ότι ψάχναμε στην Google, αλλά η Google έψαχνε εμάς»!/Συνέντευξη με τη συγγραφέα