«Συμβαίνουν αυτά. Και θα συμβούν πολύ χειρότερα, από τη στιγμή που η κατάλυση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου και ο αποκεφαλισμός ηγετών που δε γουστάρουμε με συνοπτικές διαδικασίες είναι η νέα κανονικότητα.»
Δημήτρης Πολιτάκης ,Δημοσιογράφος
00:00 (Unreleased) Sergei Rachmaninoff - Bach (arr. Rach), Prelude from BWV 1006 (this unpublished recording is probably from 1935 and differs from the 1942 recording)
07:28 Alfredo Casella - Bach/Casella, Trio from The Musical Offering (1936)
12:03 Donald Tovey - Bach/Tovey, Contrapunctus XVI from The Art of Fugue BWV 1080, completed by Tovey (1935)
15:35 Dmitri Shostakovich - Bach, Alla Siciliana from 3 Piano Concerto BWV 1063 (1950, Live performance in Leipzig St. Thomas Church to mark the 200th anniversary of Bach's death) with Pavel Serebriakov (Piano), Isaiah Braudo (Piano), Karl Eliasberg (Conductor)
21:19 Bela Bartok - Bach, Allegro [fragment] from Piano Concerto No. 4 BWV 1055 (1939? live) with Ernő Dohnànyi (Conductor)
24:42 Erno Dohnanyi - Bach, Mov. II from Italian Concerto (1955 Live)
** Violin
28:56 George Enescu - Bach, Fugue & Chaconne (excerpts) from BWV 1004 (This is a different recording from Enescu's officially released recordings; it consists of short excerpts he played in Gavoty's 1952 interviews.)
30:40 Joseph Joachim - Bach, Bourree from BWV 1002 (1903)
32:34 Pablo de Sarasate - Bach, Prelude from BWV 1006 (1904)
35:18 Jeno Hubay - Bach, Air from BWV 1068 (1929), arr. Hubay
39:12 Fritz Kreisler - Bach, Largo ma non tanto from BWV 1043 with Efrem Zimbalist (Violin) (1915)
** Flute
44:13 Philippe Gaubert - Bach, Badinerie from BWV 1067 (1919)
** Organ
45:37 Louis Vierne - Bach, Fantasia BMW 542 (1928)
Γαλλία: Πάνω από 100 συγγραφείς εγκαταλείπουν ιστορικό εκδοτικό οίκο λόγω του ακροδεξιού ιδιοκτήτη
Στην
πρωτοφανή αυτή μαζική αποχώρηση συμμετέχουν δεκάδες γνωστοί συγγραφείς,
μεταξύ των οποίων ο φιλόσοφος Bernard-Henri Lévy και η φεμινίστρια
συγγραφέας Virginie Despentes
The LiFO team
Ο
φιλόσοφος Bernard-Henri Lévy και η φεμινίστρια συγγραφέας Virginie
Despentes και ο φιλόσοφος Bernard-Henri / Φωτ.: Marc Roussel - Wikimedia
/ EPA, αρχείου
Περισσότεροι από 100 συγγραφείς αποχώρησαν από τον ιστορικό γαλλικό εκδοτικό
οίκο Éditions Grasset, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον ιδιοκτήτη του,
τον δισεκατομμυριούχο Vincent Bolloré, τον οποίο κατηγορούν ότι προωθεί
συντηρητικές και ακροδεξιές ιδέες μέσω της μιντιακής αυτοκρατορίας του.
Στην
πρωτοφανή αυτή μαζική αποχώρηση συμμετέχουν δεκάδες γνωστοί συγγραφείς,
μεταξύ των οποίων η φεμινίστρια συγγραφέας Virginie Despentes και ο
φιλόσοφος Bernard-Henri Lévy, οι οποίοι υπέγραψαν ανοιχτή επιστολή κατά
του Bolloré.
«Αρνούμαστε να είμαστε όμηροι σε έναν
ιδεολογικό πόλεμο που επιχειρεί να επιβάλει αυταρχισμό παντού στον
πολιτισμό και τα μέσα ενημέρωσης», αναφέρουν. «Δεν θέλουμε οι ιδέες μας και το έργο μας να αποτελούν ιδιοκτησία του».
Μεταξύ
των υπογραφόντων είναι επίσης η Vanessa Springora και ο συγγραφέας
Laurent Binet. Οι συγγραφείς δηλώνουν ότι προτίθενται να κινηθούν νομικά
για να ανακτήσουν τα δικαιώματα των έργων τους.
Αφορμή για την κινητοποίηση αποτέλεσε η αποχώρηση του εκδότη Olivier Nora, ο
οποίος ηγούνταν του εκδοτικού οίκου για 26 χρόνια και θεωρούνταν από
πολλούς συγγραφείς ως το τελευταίο «ανάχωμα» απέναντι σε ιδεολογικές
παρεμβάσεις. Η αποχώρησή του φέρεται να ήταν εξαναγκαστική.
Ο
δημοσιογράφος και συγγραφέας David Dufresne κατήγγειλε δημόσια την
κατάσταση, σκίζοντας το συμβόλαιό του σε τηλεοπτική εκπομπή και
δηλώνοντας: «Ο Bolloré κάνει εμπόριο και ιδεολογία, όχι λογοτεχνία ή
δοκίμιο».
Η κρίση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ανησυχίας για
την αυξανόμενη επιρροή του Vincent Bolloré στον γαλλικό μιντιακό και
εκδοτικό χώρο. Ο όμιλός του, Vivendi, εξαγόρασε το 2023 τον
εκδοτικό κολοσσό Hachette Livre, τον μεγαλύτερο εκδότη και διανομέα
βιβλίων στη Γαλλία.
Ο Bolloré είναι ευρύτερα γνωστός για
τον έλεγχο του τηλεοπτικού δικτύου CNews, το οποίο ήταν πέρυσι το πιο
δημοφιλές ειδησεογραφικό κανάλι στη χώρα. Πολιτικές δυνάμεις της
Αριστεράς κατηγορούν το κανάλι ότι δίνει βήμα σε «αντιδραστικές» φωνές
που, όπως υποστηρίζουν, έχουν συμβάλει στην ενίσχυση της ακροδεξιάς.
O δισεκατομμυριούχος Vincent Bolloré / Φωτ.: EPA, αρχείου
«Δεν μπορούμε να αφήσουμε όλους τους εκδοτικούς οίκους του ομίλου να γίνουν ακροδεξιοί»
Μάλιστα, η εισαγγελία του Παρισιού άνοιξε αυτόν τον μήνα έρευνα για ρατσιστικά σχόλια που μεταδόθηκαν από το κανάλι
σε βάρος του δημάρχου του Σεν-Ντενί, Bally Bagayoko, με το CNews να
απορρίπτει τις κατηγορίες. Ο Bolloré έχει στο παρελθόν χαρακτηριστεί από
τον πρώην υπουργό Παιδείας Pap Ndiaye ως «πολύ κοντά στην πιο
ριζοσπαστική ακροδεξιά», ενώ ο ίδιος αρνείται ότι παρεμβαίνει
ιδεολογικά, υποστηρίζοντας ότι οι επενδύσεις του στα μέσα ενημέρωσης
έχουν καθαρά οικονομικά κίνητρα.
Ωστόσο, η επέκτασή του στον χώρο
των εκδόσεων έχει εντείνει τις ανησυχίες. Συγγραφείς και ανεξάρτητοι
βιβλιοπώλες προειδοποιούν ότι είναι επικίνδυνο για τη δημοκρατία ένας
και μόνο όμιλος να συγκεντρώνει τόσο μεγάλη επιρροή στην παραγωγή
πολιτιστικού περιεχομένου.
Ο Hachette Livre διαθέτει δεκάδες εκδοτικούς οίκους
και εκδίδει από τα δημοφιλή κόμικς «Asterix» μέχρι λογοτεχνία, πολιτικά
βιβλία, manga και σχολικά εγχειρίδια, ενώ διαχειρίζεται και τα
βιβλιοπωλεία Relay σε σιδηροδρομικούς σταθμούς. Συνολικά, έχει
περισσότερα από 200 εκδοτικά «imprints» παγκοσμίως, αποτελώντας έναν από
τους μεγαλύτερους εκδοτικούς ομίλους διεθνώς.
Την ίδια ώρα, άλλος
ιστορικός εκδοτικός οίκος που ανήκει πλέον στην αυτοκρατορία Bolloré, ο
Fayard, έχει στραφεί σε συγγραφείς της ακροδεξιάς, όπως ο Jordan
Bardella και ο Philippe de Villiers.
Η συγγραφέας Colombe Schneck,
που συνέβαλε στη διοργάνωση της ανοιχτής επιστολής, τόνισε ότι στην
κινητοποίηση συμμετέχουν δημιουργοί από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους:
«Δεν μπορούμε να αφήσουμε όλους τους εκδοτικούς οίκους του ομίλου
Hachette να γίνουν ακροδεξιοί».
Την Παρασκευή, 17 Απριλίου στις 17:30 η Αλυσίδα Πολιτισμού IANOS και οι εκδόσεις Ροτόντα διοργανώνουν παρουσίαση του νέου βιβλίου της Ειρήνης Μουμούρη με τίτλο: «Τρέξε Έρχεται Περιστατικό: Ιστορίες Εφημερίας».
Για το βιβλίο μιλούν τώρα οι: Ειρήνη Μαρούπα, Ποινικολόγος
Ευγένιος Μπαιραμιδης, Ταξίαρχος (ΕΑ) Γενικός Χειρουργός MSc με εξειδίκευση στην Ογκολογική Χειρουργική και την Χειρουργική Ήπατος Χοληφόρων Παγκρέατος
Ειρήνη Μουμουρη, Msc Φαρμακοποιός- Ελεγκτής 6ης Υ.Π.Ε., η συγγραφέας του βιβλίου
Λίγα λόγια για το βιβλίο: Ένα βιβλίο με ιστορίες, που δεν γράφονται σε ιατρικούς φακέλους. Το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών γίνεται η καθημερινή απόδειξη ότι η ανθρωπιά με την παλιανθρωπιά είναι τα μόνα δίδυμα αδέρφια, που δεν χωρίζουν ποτέ ούτε με νυστέρι! Στα Επείγοντα μαθαίνεις με κάθε αφορμή ότι το μόνο φάρμακο χωρίς παρενέργειες είναι η αγάπη! Στα Επείγοντα μαθαίνεις ότι η ανθρωπιά σου πάντα πρέπει να εφημερεύει!
Η παράσταση "Κι εγώ υπάλληλος είμαι" του Χριστόφορου Ζαραλίκου , σε συνεργασία με τον γνωστό blogger «Πιτσιρίκο», είναι ένα κωμικό – σατιρικό σόου, το οποίο ανέβηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2024 .
Πρόκειται για μια κωμωδία που πραγματεύεται το θέμα της εργασίας και της υπαλληλικής ζωής. Μέσα από το χιούμορ του, ο Ζαραλίκος εξετάζει ερωτήματα όπως:
Η εργασία απελευθερώνει ή μας φυλακίζει;
Γεννηθήκαμε για να δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε;
Υπάρχει δουλειά μετά τον θάνατο;
Στην παράσταση συμμετέχουν (πάντα υπό το πρίσμα της σάτιρας) "όλοι οι υπάλληλοι της Ιστορίας", από τον Θεό, τον Εφιάλτη και τον Ιούδα, μέχρι την Κοκκινοσκουφίτσα και τον Κακό Λύκο .
Στη Θεσσαλονίκη: Πραγματοποιήθηκε μια παράσταση τη Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2024, στο Θέατρο Αριστοτέλειον .
Αυτό που έκανε την παράσταση ιδιαίτερα γνωστή ήταν οι έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε, κυρίως από παραθρησκευτικές ομάδες. Τον Μάρτιο του 2025, σημειώθηκαν διαμαρτυρίες και επεισόδια έξω από το θέατρο Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη, με αποτέλσμα να επέμβει η Αστυνομία .
Η αιτία ήταν η αφίσα της παράστασης, που απεικόνιζε τον Χριστόφορο Ζαραλίκο να φοράει ακάνθινο στεφάνι και κόκκινο χιτώνα, κρατώντας χρήματα. Αυτή η εικόνα θεωρήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία και ακροδεξιές ομάδες ως βλάσφημη και χλευαστική προς τον Χριστό .
Οι διαμαρτυρίες είχαν ως αποτέλεσμα την ακύρωση κάποιων παραστάσεων σε άλλες πόλεις (π.χ. Αγρίνιο, Τρίκαλα) , σιγά σιγά όμως ο θόρυβος κόπασε και η παράσταση συνέχισε με επιτυχία το δρόμο της.
Όσοι Γερμανοί έχουν περιέργεια να μάθουν τι έκαναν οι πρόγονοί
τους την περίοδο των ναζί μπορούν πλέον να μάθουν τα πάντα από τα Εθνικά
Αρχεία των ΗΠΑ...
Σε έρευνα του Πανεπιστημίου
Μπίλεφελντ, οι μισοί ερωτηθέντες δήλωσαν ότι θεωρούν πως τα μέλη της
οικογένειάς τους δεν ανήκαν στους «συνοδοιπόρους» του ναζιστικού
καθεστώτος. Ωστόσο, συναφής μελέτη δείχνει ότι, ειδικά για όσους
συνεργάστηκαν ενεργά με το καθεστώς, μεταβιβάστηκαν ελάχιστες
πληροφορίες μέσα στις οικογένειές τους.
Μια νέα
αποκάλυψη ωστόσο, φέρνει τώρα στο φως περισσότερες λεπτομέρειες. Τα
Εθνικά Αρχεία των ΗΠΑ ανήρτησαν στο διαδίκτυο εκατομμύρια αιτήσεις
εγγραφής στο ναζιστικό κόμμα NSDAP (Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό
Εργατικό Κόμμα, γνωστό ευρύτερα ως Ναζιστικό Κόμμα) ή σε ανάλογους
συλλόγους. Η περιήγηση στο αρχείο είναι δωρεάν και επιτρέπει την
αναζήτηση, ανάμεσα στις καρτέλες, για τα μέλη των οικογενειών.
Σύμφωνα
με τη μελέτη MEMO, τα εγγόνια δείχνουν ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον
να διερευνήσουν τον ρόλο των παππούδων και γιαγιάδων τους, καθώς
υπάρχει μεγαλύτερη συναισθηματική απόσταση. Όποιος θέλει να μάθει την
οικογενειακή του ιστορία μπορεί να βρει στα αμερικανικά αρχεία ονόματα,
ημερομηνίες γέννησης, αριθμούς μητρώου, ημερομηνίες εγγραφής και, σε
ορισμένες περιπτώσεις, πορτρέτα μελών του NSDAP.
Το
αρχείο των μελών δεν είναι μεν πλήρες, ωστόσο τα εκατομμύρια εγγραφές
προσφέρουν έναν εκτενή κατάλογο Γερμανών που έως το 1945 στέκονταν,
τουλάχιστον στα χαρτιά, στο πλευρό των ναζί.
Γιατί τα δεδομένα έρχονται από τις ΗΠΑ;
Το
αρχείο περιλαμβάνει περίπου 6,6 εκατομμύρια δελτία μελών για μεμονωμένα
μέλη του NSDAP, αναφέρεται στην περιγραφή της καρτέλας στην ιστοσελίδα (πηγή στα Γερμανικά)
των Εθνικών Αρχείων των ΗΠΑ. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο, η ιστοσελίδα
είναι αυτή την περίοδο συχνά δύσκολα προσβάσιμη λόγω του μεγάλου αριθμού
αιτημάτων. Συνολικά, το NSDAP αριθμούσε έως το 1945 8,5 εκατομμύρια
μέλη. Περίπου το ένα πέμπτο των δεδομένων, επομένως, δεν είναι
προσβάσιμο.
Το ότι το υπόλοιπο υλικό σώζεται μέχρι
σήμερα οφείλεται στον διευθυντή χαρτοποιίας στο Μόναχο, τον Χανς
Χούμπερ. Λίγο πριν από το τέλος του πολέμου, αγνόησε την εντολή του
κόμματος και έκρυψε χιλιάδες καρτέλες σε ανακυκλώσιμα χαρτιά αντί να τις
καταστρέψει.
Μετά τον πόλεμο κατασχέθηκαν από τον
αμερικανικό στρατό και μεταφέρθηκαν στο Berlin Document Center. Η ειδική
αυτή υπηρεσία χρησίμευσε, μεταξύ άλλων, στην αποναζιστικοποίηση της
Γερμανίας από τις συμμαχικές δυνάμεις. Από τη δεκαετία του 1990 τα
έγγραφα ανήκουν και πάλι στη γερμανική κυβέρνηση και φυλάσσονται στο
Ομοσπονδιακό Αρχείο (Bundesarchiv), αντίγραφα σε μικροφίλμ όμως
παρέμειναν και στις ΗΠΑ.
Στο Ομοσπονδιακό Αρχείο,
προς το παρόν, η παροχή πληροφοριών είναι δυνατή μόνο κατόπιν αίτησης.
Ισχύουν ακόμη προθεσμίες προστασίας προσωπικών δεδομένων. Στο
Bundesarchiv αυτές λήγουν μόνον δέκα χρόνια μετά τον θάνατο ενός
προσώπου ή 100 χρόνια μετά τη γέννησή του.
«Στόχος
του Bundesarchiv είναι να αναρτήσει συνολικά τις καρτέλες των μελών στο
διαδίκτυο, όταν οι προθεσμίες λήξουν τα επόμενα χρόνια», αναφέρεται
πάντως σε δελτίο Τύπου του αρχείου για το μητρώο μελών.
Τα
νεότερα μέλη του NSDAP γεννήθηκαν το 1928, ώστε μέχρι το 1945 να έχουν
ενηλικιωθεί και να μπορούν να ενταχθούν στο κόμμα – άρα αυτή η προθεσμία
θα μπορούσε να λήξει το 2028. Η δημοσιοποίηση φακέλων από τα
αμερικανικά αρχεία θεωρείται ιστορικής σημασίας, ιδίως σε μια στιγμή που
οι ζωντανοί μάρτυρες λιγοστεύουν όλο και περισσότερο.
Ο φάκελος του Αδόλφου Χίτλερ διατίθεται πλέον διαδικτυακά
Οι
καταγραφές τεκμηριώνουν κυρίως τρεις βασικές κατηγορίες πληροφοριών,
όπως περιγράφονται στα Εθνικά Αρχεία των ΗΠΑ. Σε αυτές περιλαμβάνονται η
ιδιότητα μέλους στο NSDAP, η συμμετοχή σε ορισμένες επαγγελματικές
ενώσεις που υποστηρίζονταν ή συνδέονταν με το NSDAP, καθώς και οι
δραστηριότητες του ναζιστικού δικαστικού συστήματος.
Δημόσια
προσβάσιμοι είναι πλέον και φάκελοι για εξέχουσες προσωπικότητες του
ναζιστικού καθεστώτος, με πρώτο τον Αδόλφο Χίτλερ, αλλά και τον Χάινριχ
Χίμλερ και τον Ρούντολφ Ες. Τα στοιχεία εγγραφής στο κόμμα που
αναφέρονται στις καρτέλες κυμαίνονται μεταξύ 1929 και 1943, όμως στην
πλειονότητά τους προέρχονται από την περίοδο 1931–1937.
Η υπόθεση της ταινίας διαδραματίζεται στο φανταστικό χωριό Πιανέτα της επαρχίας Αβελίνο,
όπου διορίζεται ο Φραντσέσκο, ένας νεαρός γιατρός που με την έλευση του
βρίσκεται αμέσως σε ανταγωνισμό με τον Δον Αντόνιο, τον αποκαλούμενο
«θεραπευτή». Πρωταγωνιστούν οι Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, Βιττόριο ντε Σίκα, Αλμπέρτο Σόρντι και Μαρίσα Μερλίνι.
ΠΛΟΚΗ
Ο νεαρός Δρ. Μαρτσέτι μετακομίζει σε ένα μικρό ορεινό χωριό
στην επαρχία της νότιας Ιταλίας. Γρήγορα αντιμετωπίζει προβλήματα με
τον Δον Αντόνιο Λοκορατόλο, έναν ντόπιο «θεραπευτή» που συνταγογραφεί
αμφίβολες θεραπείες και φίλτρα στον αφελή και δεισιδαίμονα πληθυσμό. Ο
Δον Αντόνιο γνωρίζει ότι οι μέθοδοί του είναι ψεύτικοι και βλέπει τον
Δρ. Μαρτσέτι ως απειλή για τα προς το ζην. Ο Δον Αντόνιο πείθει τον
τοπικό πληθυσμό να μην εμβολιαστεί κατά του τυφοειδούς πυρετού.[....................................]ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Όταν δύο νεαροί Αμερικανοεβραίοι που μεγάλωσαν για να υποστηρίξουν άνευ όρων το Ισραήλ γίνονται μάρτυρες του τρόπου με τον οποίο το Ισραήλ αντιμετωπίζει τους Παλαιστίνιους, αυτό αλλάζει τη ζωή τους. Συμμετέχουν σε ένα κίνημα νεαρών Αμερικανοεβρίων που αγωνίζεται για τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του Ιουδαϊσμού με το Ισραήλ και αποκαλύπτουν ένα βαθύτερο γενεαλογικό χάσμα σχετικά με τη σύγχρονη εβραϊκή ταυτότητα. Ο ισραηλισμός πυροδότησε τεράστια συζήτηση στις αμερικανικές πανεπιστημιουπόλεις ακόμη και πριν από τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023.
Παρακολουθούμε την Simone Zimmerman, η οποία επισκέφθηκε το Ισραήλ ως έφηβη, και τον Eitan, ο οποίος κατατάχθηκε στον ισραηλινό στρατό μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο, καθώς ανακαλύπτουν την πραγματικότητα για τους Παλαιστίνιους και αναθεωρούν ριζικά τις απόψεις τους.
Το βίντεο περιλαμβάνει συνεντεύξεις με ακαδημαϊκούς και πολιτικούς ακτιβιστές, συμπεριλαμβανομένων των Noam Chomsky, Cornel West, Lara Friedman και ενός πρώην διευθυντή της Ένωσης κατά της Δυσφήμισης, Abe Foxman.
Οι συντάκτες υποστηρίζουν ότι οι νεαροί Αμερικανοί Εβραίοι τρέφονται σχεδόν εξ ολοκλήρου με την την ιδέα της εξαφάνισης της ύπαρξης των Παλαιστινίων , μέσω της εκπαίδευσης και της ενεργούς προώθησης αυτής της ιδέας , μερικές φορές με τη συμμετοχή ομάδων που οργανώνουν δωρεάν ταξίδια στο Ισραήλ, τα οποία χρηματοδοτούνται εν μέρει από την ισραηλινή κυβέρνηση.
Αυτή η ταινία περιγράφει πόσο επιρροή έχει αυτή η αφήγηση στη διαμόρφωση των στάσεων απέναντι στο Ισραήλ, όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά σε όλο τον κόσμο.
ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ
Το ντοκιμαντέρ Israelism (παραγωγής 2023, σε σκηνοθεσία Erin Axelman και Sam Eilertsen) και το σχετικό εκτενές αφιέρωμα από το Al Jazeera English με τίτλο "The awakening of young American Jews" εξετάζουν ένα βαθύ ρήγμα στη σύγχρονη εβραϊκή ταυτότητα των ΗΠΑ.
Το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί δύο νεαρούς Αμερικανοεβραίους, τον Simone Zimmerman και τον Eitan,
οι οποίοι μεγάλωσαν σε σιωνιστικά περιβάλλοντα (κατασκηνώσεις, σχολεία,
συναγωγές) όπου το Ισραήλ παρουσιαζόταν ως "ένα έθνος χωρίς δικό του
τόπο, ειρηνικό και ηθικό".
Μέσα από ταξίδια στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη
και τη Γάζα, έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα της κατοχής, του
εποικισμού και της διάκρισης σε βάρος των Παλαιστινίων.
Το φιλμ
καταγράφει την ψυχολογική και πολιτική τους "αφύπνιση" (awakening) και
τις συνέπειες που έχει αυτή η αλλαγή οπτικής στη σχέση τους με την
οικογένεια, την κοινότητα και την εβραϊκή τους ταυτότητα.
ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ
Η "Κληρονομική" Σιωνιστική Αγωγή (Zionist education)
Το ντοκιμαντέρ δείχνει πώς γενιές Εβραίων στις ΗΠΑ μεγάλωσαν με ένα εξιδανικευμένο αφήγημα για το Ισραήλ:
Το Ισραήλ ως "καταφύγιο": Μετά το Ολοκαύτωμα, το Ισραήλ παρουσιάζεται ως η εγγύηση ότι "ποτέ ξανά" δεν θα διωχθούν οι Εβραίοι.
Αποκλεισμός της παλαιστινιακής αφήγησης: Στα εβραϊκά σχολεία και στις νεανικές αποστολές (π.χ. Birthright), οι Παλαιστίνιοι απουσιάζουν ή εμφανίζονται ως τρομοκράτες.
Στρατός και ηρωισμός: Ο ισραηλινός στρατός παρουσιάζεται ως ο πιο ηθικός στρατός του κόσμου (IDF).Αποσιωπούνται παντελώς τα φρικτά εγκλήματά του κατά πάντων, ιδιαίτερα του άμαχου πληθυσμού.
Η "Αφύπνιση" (The Awakening)
Ο όρος αναφέρεται στη στιγμή που οι νεαροί Εβραίοι αντικρίζουν την πραγματικότητα:
Βλέποντας το Τείχος Αποχωρισμού, τα checkpoints, τους εποικισμούς.
Μαθαίνοντας για τη Νάκμπα (1948) – τη μαζική εκτόπιση Παλαιστινίων, ένα γεγονός που αποσιωπάται στην παραδοσιακή εβραϊκή εκπαίδευση.
Συνειδητοποιώντας ότι "υπάρχουν δύο αφηγήσεις" και ότι η δική τους ήταν μονόπλευρη.
Χαρακτηριστική σκηνή: Ο Eitan λέει ότι ένιωσε προδομένος, γιατί "μου έλεγαν ψέματα επί 20 χρόνια".
Η Ρήξη με την Οικογένεια και την Κοινότητα
Ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του φιλμ είναι το προσωπικό κόστος:
Οι γονείς των πρωταγωνιστών νιώθουν θυμό, απογοήτευση και φόβο. Φοβούνται μήπως τα παιδιά τους Εβραίοι που μισούν τον εαυτό τους (self-hating Jews).
Υπάρχει έντονη διάσταση ανάμεσα στην αγάπη για την οικογένεια/παράδοση και στην ηθική υποχρέωση απέναντι στην αδικία.
Ο Ρόλος Οργανώσεων όπως το IfNotNow και η Jewish Voice for Peace
Το ντοκιμαντέρ δείχνει πώς οι νέοι αυτοί δεν απορρίπτουν την εβραϊκότητά τους, αλλά επαναπροσδιορίζουν την πίστη τους:
Ιδρύουν ή συμμετέχουν σε εβραϊκές αντι-κατοχικές ομάδες.
Χρησιμοποιούν εβραϊκές τελετουργίες (π.χ. το Σάββατο, προσευχές) για να διαμαρτυρηθούν κατά του Ισραήλ.
Υιοθετούν τον όρο "αντι-Σιωνισμός" (anti-Zionism) ως εβραϊκή θέση, όχι ως αντισημιτισμό.
Η Κριτική στο Ισραήλ ως "Απάρτχαιντ" και "Εθνοκάθαρση"
Το φιλμ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει φορτισμένους λεκτικά όρους :
Παρουσιάζει
αναφορές ανθρωπίνων δικαιωμάτων (π.χ. B'Tselem, Amnesty International)
που χαρακτηρίζουν το Ισραήλ ως καθεστώς απαρτχάιντ.
Δείχνει κατεδαφίσεις σπιτιών, βία εποίκων, και την καθημερινή ταπείνωση Παλαιστινίων.
ΜΕΡΙΚΑ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΣΧΟΛΙΑ
Πολλοί Εβραίοι θεωρούν ότι τέτοια φιλμ τροφοδοτούν το μίσος κατά των Εβραίων συνολικά και όχι μόνο κατά της ισραηλινής κυβέρνησης.Αυτό το επιχείρημα προβάλλουν και οι περισσότερες κυβερνήσεις της Δύσης, γι΄αυτό έχουν ψηφίσει δρακόντειους νόμους εναντίον εκείνων που περιγράφουν με μελανά χρώματα τη σημερινή τραγική κατάσταση στην Παλαιστίνη, απαγορεύοντας , λογοκρίνοντας ή συλλαμβάνοντας όλους εκείνους που αντιδρούν απέναντι στη γενοκτονία , με το βασικό επιχείρημα ότι είναι... αντισημίτες .
Το
Al Jazeera English έχει φυσικά ιστορικό συμπάθειας προς την
παλαιστινιακή υπόθεση. Το να φιλοξενεί όμως ένα ντοκιμαντέρ που δείχνει
Εβραίους να ασκούν κριτική στο Ισραήλ του προσδίδει κύρος, δείχνοντας ότι δεν είναι απροκάλυπτη "Αραβική προπαγάνδα", αλλά εσωτερική εβραϊκή κριτική, αφού:
Αμφισβητεί το μόνιμο επιχείρημα του Ισραήλ περί αντισημιτισμού σε όσους του ασκούν κριτική, μια και δείχνει ότι η σύνδεση Εβραίος = Σιωνιστής δεν είναι απόλυτη.
Αποκαλύπτει ότι πολλοί νέοι Εβραίοι της διασποράς , ειδικά μετά την έναρξη του πολέμου στη Γάζα και τις
θηριωδίες των Ισραηλινών στρέφονται μαζικά εναντίον της ισραηλινής
πολιτικής.
Το Israelism είναι ένα σημαντικό ντοκιμαντέρ , που δείχνει μια γενιά Εβραίων της Διασποράς να απογαλακτίζεται
από το ασφυκτικό σιωνιστικό δόγμα. Δε ζητά την καταστροφή του Ισραήλ,
αλλά την ίση μεταχείριση Παλαιστινίων και Εβραίων. Το Al Jazeera το
προβάλλει ως παράδειγμα του πώς η νεολαία διεθνώς, ακόμα και μέσα στην
εβραϊκή κοινότητα, απαιτεί λογοδοσία για την κατοχή.
Για έναν Έλληνα θεατή, το ντοκιμαντέρ είναι χρήσιμο για να καταλάβει ότι η κριτική στο Ισραήλ δεν είναι μονοπώλιο της Αριστεράς ή των Αράβων – είναι πλέον και μια ισχυρή εσωτερική εβραϊκή υπόθεση .
Πράγματι, μια πρόσφατη δημοσκόπηση της Washington Post (Οκτώβριος 2025) έδειξε ότι:
Το 68% των Εβραίων Αμερικανών βλέπει αρνητικά την κυβέρνηση Netanyahu.
Το 61% πιστεύει ότι το Ισραήλ διαπράττει εγκλήματα πολέμου στη Γάζα.
Περίπου 40% κάνει λόγο για γενοκτονία.
Τα συντριπτικά αυτά ποσοστά καταρρίπτουν τον μύθο της μονολιθικής υποστήριξης των Εβραίων της Διασποράς προς το Ισραήλ. Μόνο το 36% των Εβραίων ηλικίας 18-34 ετών δηλώνει συναισθηματική σύνδεση με το Ισραήλ, έναντι 68% των άνω των 65.
Οι μισοί (50%) νέοι Εβραίοι (18-34) στις ΗΠΑ αλλά και αλλού πιστεύουν ότι το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία. Πολλοί δεν αρκούνται σε αποδοκιμασίες κυρίως από το διαδίκτυο αλλά και κινητοποιούνται στους Δρόμους. Οργανώσεις όπως η Jewish Voice for Peace είναι στην πρώτη γραμμή.
Μόλις προχθες (15 Απριλίου 2026) , σε διαδήλωση στη Νέα Υόρκη κατά των πωλήσεων όπλων στο Ισραήλ, περίπου 100 άτομα συνελήφθησαν, με την Jewish Voice for Peace να ανακοινώνει ότι 90 εξ αυτών ήταν μέλη της. Ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν και η γνωστή Chelsea Manning.
Αυτό δείχνει μια οργανωμένη, ριζοσπαστική και μαχητική τάση στην εβραϊκή κοινότητα των ΗΠΑ, που δεν διστάζει να πει το "Ναι"στη μη-βίαιη πολιτική ανυπακοή.
Μπορεί στο Ισραήλ, η κοινωνία να έχει μετακινηθεί ραγδαία προς την άκρα δεξιά, επηρεασμένη από το τραύμα της 7ης Οκτωβρίου και την προπαγάνδα, και η φωνή της δημοκρατικής πλευράς να είναι μειοψηφική ( Levy και εφημερίδα Haaretz) , απομονωμένη και συχνά χαρακτηριζόμενη ως προδοτική, όμως στις ΗΠΑ η πλειοψηφία των Εβραίων (ειδικά οι νέοι) όχι μόνο καταδικάζει τη βία, αλλά έχει αποστασιοποιηθεί συναισθηματικά από το Ισραήλ. Η κριτική τους δεν είναι περιθωριακή, αλλά εκφράζεται με μαζικές κινητοποιήσεις.
Αυτή η απόκλιση μεταξύ του σιωνιστικού Ισραήλ και της προοδευτικής, "ανοιχτόμυαλης" και ανθρωπιστικής εβραϊκής Διασποράς είναι η μεγαλύτερη στην ιστορία του Σιωνισμού και προμηνύει μια βαθιά ρήξη στο μέλλον.
Το ντοκιμαντέρ Israelism αποτυπώνει προφητικά ακριβώς την αφύπνιση αυτής της νέας γενιάς των Εβραίων της Αμερικής, που αρνούνται να ταυτιστούν με τα εγκλήματα του ισραηλινού κράτους.
Δείτε τον ιστορικό και σύμβουλο της κυβέρνησης Σάντσεθ, Κωστή Κορνέτη να εξηγεί τι γίνεται με τον πόλεμο και τον ρόλο της Ευρώπης και στο site 👉https://bit.ly/41nkB6A
Ο Κωστής Κορνέτης, επίκουρος καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης και σύμβουλος της ισπανικής κυβέρνησης σε θέματα ιστορικής μνήμης, αναλύει τι συμβαίνει αυτήν τη στιγμή με την αμήχανη στάση της Ευρώπης στον πόλεμο με το Ιράν και τη φαινομενική εκεχειρία. Εξηγεί γιατί οι κύριοι εκπρόσωποι της Ευρώπης αδυνατούν να χαράξουν σαφείς διαχωριστικές γραμμές με την πολιτική Τραμπ, σε αντίθεση με τον πρωθυπουργό της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, που έχει πιο καθαρή στρατηγική.
Ανησυχεί σοβαρά για τις άμεσες επιπτώσεις των δηλώσεων Ευρωπαίων αξιωματούχων ότι δεν χρειάζεται η Ευρώπη να λειτουργεί πλέον ως θεματοφύλακας των αξιών της Ευρώπης και θεωρεί επιβεβλημένο ένα κοινό μέτωπο, όπως είχε πολύ σωστά χαραχθεί στην περίπτωση της Ουκρανίας.
Τέλος, ως μελετητής των μεταβάσεων στις δημοκρατίες του ευρωπαϊκού Νότου κατά τη δεκαετία του 1970 (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία) –το βιβλίο του «Συλλογική βιογραφία του εκδημοκρατισμού της Νοτίου Ευρώπης: Η Εποχή των Μεταβάσεων» κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Oxford University Press– όσο και των μεταπολεμικών κινημάτων όπως αυτό του Πολυτεχνείου αναλύει τη σχέση των Ελλήνων με την Ιστορία και τη συλλογική μνήμη, και τον λόγο που προκλήθηκε τόση συγκίνηση και μαζική κινητοποίηση με την πρόσφατη δημοσίευση των φωτογραφιών από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Τέλος, εξηγεί τι ακριβώς προωθεί η ισπανική κυβέρνηση, με την οποία συνεργάζεται, όσον αφορά την κινητοποίηση των νέων αναφορικά με τη Δημοκρατία.
_______________________
Ο Κωστής Κορνέτης σπούδασε ιστορία και
πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Ludwig Maximilian’s του Μονάχου και
War Studies και Modern Greek Studies στο Πανεπιστήμιο King’s College
του Λονδίνου. Έκανε το μάστερ του πάνω στη σύγχρονη ιστορία στο
University College του Λονδίνου και εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή
στο τμήμα Ιστορίας και Πολιτισμού του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού
Ινστιτούτου της Φλωρεντίας, με θέμα το φοιτητικό κίνημα κατά τη διάρκεια
της δικτατορίας των συνταγματαρχών (υπό έκδοση, Berghahn Books). Έχει
διατελέσει υπότροφος της ισπανικής κυβέρνησης στη Μαδρίτη, επισκέπτης
ερευνητής στη Σορβόννη και Visiting Global Scholar στο New York
University, όπου παρακολούθησε μαθήματα Film Studies με έμφαση στο
ντοκιμαντέρ. Έχει διδάξει ιστορία ως επισκέπτης καθηγητής στο τμήμα
Ιστορίας του Πανεπιστημίου Brown, καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Νέας
Υόρκης. Τα ενδιαφέροντά του στρέφονται στη σύγχρονη κοινωνική και
πολιτισμική ιστορία. Εργάζεται ως ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Carlos III
της Μαδρίτης. Άρθρα του σχετικά με τη σύγχρονη κοινωνική και πολιτισμική
ιστορία έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικά περιοδικά της Ελλάδας και του
εξωτερικού. Είναι τακτικός συνεργάτης του ένθετου “Βιβλιοδρόμιο” της
εφημερίδας “Τα Νέα”.
Skincare προϊόντα: Η ομορφιά βρίσκεται πλέον στα συστατικά
Δεν
κοιτάζουμε πια μόνο το brand ή την υφή τους, στο παιχνίδι έχουν μπει
δυναμικά και τα συστατικά τους: κάποια παραμένουν σταθερά και άλλα
επανέρχονται με πιο εξελιγμένες μορφές.
Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗΣ αλλάζει. Εκεί που κάποτε κυριαρχούσαν τα ονόματα των brands και
οι υποσχέσεις που έδιναν για την υφή, σήμερα το ενδιαφέρον
μετατοπίζεται στα συστατικά. Διαβάζουμε τις ετικέτες πιο προσεκτικά, οι
όροι αποκτούν συγκεκριμένο νόημα και η επιλογή ενός προϊόντος συνδέεται
όλο και περισσότερο με τη σύνθεσή του.
Η αλλαγή αυτή δεν
προκύπτει τυχαία. Η πρόσβαση στη γνώση, η παρουσία των ειδικών στα
ψηφιακά μέσα και η εξέλιξη της ίδιας της κοσμητολογίας διαμορφώνουν ένα
κοινό που ζητά περισσότερη σαφήνεια. Η περιποίηση γίνεται πιο
στοχευμένη, πιο συνειδητή, με έμφαση στο πώς λειτουργεί ένα προϊόν και
όχι μόνο στο πώς παρουσιάζεται. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η συζήτηση γύρω
από τα συστατικά εντείνεται. Κάποια παραμένουν σταθερά στο προσκήνιο,
επιβεβαιώνοντας τη θέση τους μέσα από χρόνια χρήσης και έρευνας. Άλλα
επανέρχονται με πιο εξελιγμένες μορφές, προσαρμοσμένα στις νέες ανάγκες
της επιδερμίδας. Παράλληλα, νέες προσθήκες εμφανίζονται δυναμικά, συχνά
με έντονη προβολή, δημιουργώντας ερωτήματα για το τι αποτελεί πραγματική
καινοτομία και τι κινείται περισσότερο στη σφαίρα του ενδιαφέροντος που
γεννά κάθε νέα τάση.
Η
συζήτηση γύρω από την περιποίηση της επιδερμίδας μετατοπίζεται σταθερά
προς τα δραστικά συστατικά, τα οποία καθορίζουν πλέον τον τρόπο με τον
οποίο επιλέγεται και αξιολογείται ένα προϊόν.
Ανάμεσα
σε αυτά τα δύο –την επιστημονική εξέλιξη και την έντονη προβολή–
διαμορφώνεται το τοπίο της σύγχρονης περιποίησης, το οποίο δεν βασίζεται
σε μία μόνο κατεύθυνση αλλά σε μια συνεχή εναλλαγή μεταξύ όσων ήδη
γνωρίζουμε καλά και όσων μόλις αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε.
Τα συστατικά στο επίκεντρο
Η
συζήτηση γύρω από την περιποίηση της επιδερμίδας μετατοπίζεται σταθερά
προς τα δραστικά συστατικά, τα οποία καθορίζουν πλέον τον τρόπο με τον
οποίο επιλέγεται και αξιολογείται ένα προϊόν. Η σύνθεση δεν διαβάζεται
επιφανειακά, αλλά αποτελεί τον βασικό άξονα που αποκαλύπτει τη
λειτουργία και τη στόχευση κάθε φόρμουλας. Έτσι διαμορφώνεται ένα τοπίο
όπου συνυπάρχουν διαφορετικές κατηγορίες: συστατικά με αποδεδειγμένη
παρουσία που παραμένουν σταθερά στο προσκήνιο και νέες προσθήκες που
εμφανίζονται δυναμικά, αναδεικνύοντας τη συνεχή εξέλιξη της
κοσμητολογίας και τον τρόπο με τον οποίο αυτή αντανακλάται στη σύγχρονη
περιποίηση.
Πεπτίδια: Η νέα γλώσσα της επιδερμίδας
Τα
πεπτίδια ανήκουν στα πιο μελετημένα και ταυτόχρονα πιο εξελισσόμενα
συστατικά της περιποίησης. Πρόκειται για μικρές αλυσίδες αμινοξέων που
λειτουργούν ως «αγγελιοφόροι», στέλνοντας σήματα στην επιδερμίδα να
ενεργοποιήσει διαδικασίες όπως η παραγωγή κολλαγόνου και η ενίσχυση της
ελαστικότητας. Αυτό που τα διαφοροποιεί είναι ο τρόπος δράσης τους. Δεν
δουλεύουν επιφανειακά, ούτε υπόσχονται άμεση, εντυπωσιακή αλλαγή.
Αντίθετα, ενισχύουν τους φυσικούς μηχανισμούς της επιδερμίδας,
δημιουργώντας τις συνθήκες για μια πιο σταθερή και ισορροπημένη εικόνα
με την πάροδο του χρόνου. Σήμερα συναντώνται σε ολοένα και πιο
εξελιγμένες φόρμουλες –από serums μέχρι κρέμες–, συχνά σε συνδυασμό με
υαλουρονικό οξύ, αντιοξειδωτικά ή βιταμίνες, που ενισχύουν τη δράση τους
και κάνουν την εφαρμογή τους πιο στοχευμένη. Η παρουσία τους δεν αφορά
μόνο την αντιγήρανση αλλά μια συνολική προσέγγιση που εστιάζει στην
ποιότητα της επιδερμίδας και στη διατήρηση της ισορροπίας της.[........................................]
Τips ομορφιάς για κάθε ηλικία με την Έφη Ανέστη! Beauty Podcast by Glow Era
Η καταξιωμένη Beauty Editor Έφη Ανέστη δίνει συμβουλές γύρω από την ομορφιά και το skincare σε κάθε ηλικία! Όπως της αρέσει να λέει, η ομορφιά είναι συναίσθημα και χρόνια δεν κοιτά!
00:02:49 ένα skincare που η Έφη θεωρεί θαυματουργό 00:05:04 must-have προϊόντα 00:06:56 Έφη, ποια η γνώμη σου για τα φυτικά προϊόντα; 00:09:54 πώς θα βρεις το κατάλληλο προϊόν για το δέρμα σου 00:19:39 συμβουλές ανά ηλικία
Rachel Naomi Kudo — Piano Live in Milan | Tutto Chopin (Full Recital) Recorded April 1, 2026
Μια βραδιά αφιερωμένη στον Σοπέν—μουσική που ζει μαζί μου εδώ και
χρόνια, αποκαλύπτοντας τον εαυτό της διαφορετικά κάθε φορά που επιστρέφω
σε αυτήν.
Από τις ρέουσες γραμμές της Βαρκαρόλας μέχρι την εκτενή φύση της Τρίτης
Σονάτας, αυτό το πρόγραμμα χαράζει ένα βαθιά προσωπικό ταξίδι μέσα από
μερικά από τα πιο βαθιά έργα του.
Program / Timestamps
22:30 — Chopin: Sonata No. 3 in B minor, Op. 58 I. Allegro maestoso — 22:30 II. Scherzo. Molto vivace – Trio — 33:22 III. Largo — 36:11 IV. Finale. Presto non tanto — 47:20
53:26 — Encore: Schumann–Liszt: Widmung
Live concert recording in Milan, Italy.
Directed by Michele Sartor Piano Technician: Fabio Albertini
Αρχές
του 18ου αιώνα. Το Ospedale della Pietà είναι το μεγαλύτερο
ορφανοτροφείο της Βενετίας, αλλά και το μέρος όπου τα πιο ταλαντούχα από
τα ορφανά κορίτσια που ζουν εκεί μυούνται...
Η σχέση μεταξύ πολέμου,
προπαγάνδας και κινουμένων σχεδίων είναι παλιά αλλά πάντα επίκαιρη. Τα
κινούμενα σχέδια αποτελούν το τέλειο εργαλείο πειθούς, καθώς μπορούν να
απλουστεύσουν σύνθετες πολιτικές έννοιες, να δημιουργήσουν έντονα
συναισθήματα και να απευθυνθούν σε ένα τεράστιο κοινό. Η «Explosive
Media» -όνομα και πράγμα- με τα «εκρηκτικά» βίντεό της σε στυλ Lego και
την φιλοϊρανική προπαγάνδα βρέθηκε στο προσκήνιο με το YouTube να
λαμβάνει μέτρα εναντίον της.
Τα meme videos για τον Τραμπ που δεν άρεσαν στις ΗΠΑ
Η απόφαση του YouTube
να προχωρήσει σε απαγορεύσεις καταδικάστηκε από το Ιράν ενώ η
«Explosive Media» ανέφερε στο «X» ότι αναστάλθηκε ο λογαριασμός της στη
δημοφιλή πλατφόρμα λόγω «βίαιου περιεχομένου», ενώ οι υπόλοιποι
διαδικτυακοί λογαριασμοί της ομάδας δεν φαίνεται να επηρεάστηκαν.
«Σοβαρά τώρα! Είναι πραγματικά βίαια τα κινούμενα σχέδια μας σε στυλ LEGO;» ρώτησε η «EM» σε ανάρτησή της.
Η δική τους… αλήθεια
Ο
εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαΐλ Μπαγαεΐ, δήλωσε ότι η
απαγόρευση αποτελεί μια προσπάθεια να κατασταλεί «η αλήθεια» σχετικά με
τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν.
«Σε μια χώρα που
φιλοξενεί με υπερηφάνεια τις εταιρείες Pixar, DreamWorks Animation και
The Walt Disney Company, ένα ανεξάρτητο κανάλι κινουμένων σχεδίων στο
YouTube – το οποίο είχε αναπτυχθεί οργανικά παρουσιάζοντας την
επιθετικότητα και τον πολεμοκαπηλία των ΗΠΑ και είχε συγκεντρώσει
εκατομμύρια θεατές – έκλεισε ξαφνικά!! Γιατί;!» αναρωτήθηκε ρητορικά στο
«X».
Και απάντησε μόνος του: «Απλώς για να καταστείλουν την
αλήθεια σχετικά με τον «παράνομο πόλεμο» εναντίον του Ιράν και να
προστατεύσουν το ψευδές αφήγημα της αμερικανικής κυβέρνησης».
Lego… πόλεμος
Η
«Explosive Media», μια ομάδα δημιουργών που υποστηρίζει το Ιράν και
αυτοχαρακτηρίζεται ως ανεξάρτητη, αλλά για την οποία υπάρχουν ευρέως
διαδεδομένες υποψίες ότι διατηρεί δεσμούς με την ιρανική κυβέρνηση,
σύμφωνα με το aljazeera, έχει δημιουργήσει μια σειρά από τέτοια βίντεο
που έχουν συγκεντρώσει εκατομμύρια προβολές κατά τη διάρκεια της
σύγκρουσης.
Το βίντεο που όπως όλα δείχνουν ξεπέρασε τα όρια του
YouTube συνοδευόταν από την λεζάντα: «Ο τρόπος για να συντριβεί ο
ιμπεριαλισμός έχει φανερωθεί στον κόσμο. Ο Τραμπ παραδόθηκε. ΤΟ ΙΡΑΝ
ΝΙΚΗΣΕ», μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας εκεχειρίας διάρκειας δύο
εβδομάδων στις 7 Απριλίου.
Η Explosive Media, τα βίντεο της οποίας
συχνά αντλούν στοιχεία από την αμερικανική λαϊκή κουλτούρα, παρουσιάζει
τον Τραμπ ως έναν ηλικιωμένο, απομονωμένο άνθρωπο, επιρρεπή σε παιδικά
ξεσπάσματα, που φαίνεται να έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα.
The way to crush imperialism has been shown to the world.
Την Παρασκευή, 17 Απριλίου στις 17:30 η Αλυσίδα Πολιτισμού IANOS και οι εκδόσεις Ροτόντα διοργανώνουν παρουσίαση του νέου βιβλίου της Ειρήνης Μουμούρη με τίτλο: «Τρέξε Έρχεται Περιστατικό: Ιστορίες Εφημερίας».
Ο
Δον Αντόνιο γνωρίζει ότι οι μέθοδοί του είναι ψεύτικοι και βλέπει τον
Δρ. Μαρτσέτι ως απειλή για τα προς το ζην. Ο Δον Αντόνιο πείθει τον
τοπικό πληθυσμό να μην εμβολιαστεί κατά του τυφοειδούς πυρετού.[....................................]ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Ο τυχοδιώκτης της πεντάρας/Βικιπαίδεια
Gerontakos/Απρίλης του 26
Τέλος, ως μελετητής των μεταβάσεων στις δημοκρατίες του ευρωπαϊκού Νότου κατά τη δεκαετία του 1970 (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία) –το βιβλίο του «Συλλογική βιογραφία του εκδημοκρατισμού της Νοτίου Ευρώπης: Η Εποχή των Μεταβάσεων» κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Oxford University Press– όσο και των μεταπολεμικών κινημάτων όπως αυτό του Πολυτεχνείου αναλύει τη σχέση των Ελλήνων με την Ιστορία και τη συλλογική μνήμη, και τον λόγο που προκλήθηκε τόση συγκίνηση και μαζική κινητοποίηση με την πρόσφατη δημοσίευση των φωτογραφιών από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Τέλος, εξηγεί τι ακριβώς προωθεί η ισπανική κυβέρνηση, με την οποία συνεργάζεται, όσον αφορά την κινητοποίηση των νέων αναφορικά με τη Δημοκρατία.
