του Βίκτωρα Ισαάκ Ελιέζερ
[26.8.2026]
Βίντεο
που δημοσιεύτηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φαίνεται να δείχνει ένα
τζαμί να καίγεται μαζί με γκράφιτι που ζητούν εκδίκηση στο χωριό Κούσρα,
νότια της Ναμπλούς, στη Δυτική Όχθη, μετά από μια φερόμενη επίθεση
εποίκων, στις 26 Ιουλίου 2026. Στιγμιότυπο οθόνης μέσω X.
Τα
τελευταία σχεδόν τρία χρόνια, λίγες μόνο μέρες μετά το Μαύρο Σάββατο της
7ης Οκτωβρίου 2023, το κύμα μίσους εναντίον των Εβραίων και του Ισραήλ
έχει αυξηθεί ραγδαία και έχει οδηγήσει σε δολοφονική βία εναντίον
Εβραίων στην Ευρώπη, στην Αμερική και στην Αυστραλία.
Ταυτόχρονα όμως αναπτύσσεται ένα κύμα εβραϊκής εθνικιστικής βίας
που εκδηλώνεται στα εδάφη της Δυτικής Όχθης του Ιορδάνη, με αποκορύφωμα
μια δήθεν βόλτα Ισραηλινών εποίκων την Πέμπτη 23 Ιουλίου που προκάλεσε
τον θάνατο 2 Εβραίων και 4 Παλαιστινίων.
Κι αν για το μίσος
εναντίον των Εβραίων και του Ισραήλ, αρκούν πλεκτάνες, συνωμοσίες και
ψευδείς ειδήσεις, η δράση Ισραηλινών Εβραίων εθνικιστών ρίχνει λάδι στη
φωτιά του μίσους. Δεν χρειάζεται άλλωστε να είσαι «προοδευτικός»
αριστερός για να απεχθάνεσαι τον Ισραηλινό εθνικιστή που κακοποιεί
Παλαιστίνιους ή βανδαλίζει τζαμιά. Η μεγάλη πλειονότητα των Ισραηλινών
πολιτών αποκηρύσσει αυτούς τους τύπους που δεν απέχουν πολύ από τους
κοινούς τρομοκράτες.
Η βία Ισραηλινών εθνικιστών υπήρχε και στο
παρελθόν. Το Ισραήλ άλλωστε είναι μια χώρα δυτικού τύπου και, όπως
ακριβώς σε ολόκληρη τη Δύση, υπάρχουν και φασίστες. Η διαφορά όμως, από
το παρελθόν είναι ότι όσοι ασκούσαν βία συλλαμβάνονταν και η Ισραηλινή
Δικαιοσύνη επέβαλλε τις προβλεπόμενες ποινές. Η κυβέρνηση, ο στρατός, η
αστυνομία λειτουργούσαν για να περιορίσουν την εθνικιστική βία. Σήμερα
όμως, το πρόβλημα επιδεινώνεται, επειδή αυτή η μερίδα των Εθνικιστών
Εποίκων (διότι υπάρχουν και πολλοί Εβραίοι έποικοι στη Ζώνη C, όπως
διαμορφώθηκε στις συμφωνίες του Όσλο, που συμβιώνουν αρμονικά με τους
Παλαιστίνιους κατοίκους) εκμεταλλεύονται την ανοχή της κυβέρνησης και
την υποστήριξη που λαμβάνουν από ορισμένους υπουργούς της, παρά τις
συστάσεις της στρατιωτικής διοίκησης για την αυστηροποίηση των μέτρων
εναντίον τους προκειμένου να αποφεύγονται εντάσεις με τον παλαιστινιακό
πληθυσμό.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο, αναδεικνύεται το πνεύμα της
ισραηλινής Ακροδεξιάς που ουδεμία σχέση έχει με τη σιωνιστική ιδέα, όπως
διατυπώθηκε από τον Θεόδωρο Έρτσελ και τους σκαπανείς
του εβραϊκού κράτους. Η ηγεσία του σιωνιστικού κινήματος αποδέχθηκε
πλήρως την απόφαση του ΟΗΕ του 1947 για τη δημιουργία του εβραϊκού
κράτους στα προκαθορισμένα σύνορα, δίπλα σε ένα αραβικό κράτος. Το
σιωνιστικό κίνημα έκτιζε κάθε σπιθαμή γης του νεοσύστατου κράτους και
καλλιεργούσε την έρημο για να τη μετατρέψει σε μια εύφορη κοιλάδα. Ούτε
το 1948, ούτε το 1956, ούτε το 1967, ούτε το 1972 επιτέθηκαν οι
Ισραηλινοί εναντίον των αραβικών κρατών, γιατί ακριβώς οι Ισραηλινοί δεν
είχαν εδαφικές διεκδικήσεις έναντι κανενός. Το 1979, με την υπογραφή
της συνθήκης ειρήνης με την Αίγυπτο, οι Ισραηλινοί –με πρωθυπουργό τον Μεναχέμ Μπέγκιν, ηγέτη και ιδρυτή του κόμματος Λικούντ του οποίου σήμερα ηγείται ο Μπενιαμίν Νετανιάχου–
αποχώρησαν από την Έρημο του Σινά που είχαν καταλάβει το 1967,
διαλύοντας ακόμα και τους οικισμούς που είχαν κτίσει. Το 2005 οι
Ισραηλινοί –υπό την πρωθυπουργία του γνωστού «γερακιού» Αριέλ Σαρόν–
αποχώρησαν από τη Λωρίδα της Γάζας και παρέδωσαν τα κλειδιά της πόλης
στην Παλαιστινιακή Αρχή, η οποία βέβαια το 2007 εξοστρακίστηκε από τη
Χαμάς. Και το 2006 το Ισραήλ αποχώρησε από τον Λίβανο με βάση την
απόφαση 1701 που προέβλεπε το τέλος του πολέμου. Το 2023 η Χαμάς προέβη
στη μεγαλύτερη σφαγή Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα και η Χεζμπολάχ
επιτέθηκε ξανά πλήττοντας στόχους στη καρδιά ισραηλινών πόλεων. Ουδέποτε
λοιπόν οι Ισραηλινοί διεκήρυσσαν ότι επιδιώκουν τον εκτοπισμό η την
εξόντωση γειτονικών λαών. Αντιθέτως, επέδειξαν ετοιμότητα και αποχώρησαν
από εδάφη που είχαν κατακτήσει μετά από πολέμους που τους επιβλήθηκαν,
προκειμένου να επιτευχθεί κάποιου είδους ηρεμία. Επέδειξαν όμως και
αποφασιστικότητα για να προστατεύσουν τη ζωή και την ασφάλεια των
Ισραηλινών πολιτών.
Εξαιρείται αυτής της πορείας η Ισραηλινή
Εθνικιστική Δεξιά η οποία σήμερα επιχειρεί να προσδώσει στον σιωνισμό
μορφή εδαφικού επεκτατισμού, εκτοπισμού πληθυσμών και κατάργηση του
δημοκρατικού χαρακτήρα του κράτους του Ισραήλ για την εκπλήρωση μιας
θεοκρατικής αντίληψης, σύμφωνα με την οποία οι Εβραίοι δικαιούνται να
εγκαθίστανται σε όλα εκείνα τα εδάφη όπου σύμφωνα με τις γραφές υπήρχε
εβραϊκή παρουσία. Σε αγαστή συνεργασία με την Ακροδεξιά και τα
θρησκευτικά κόμματα, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός δεν δίστασε να
νομοθετήσει διά της κυβερνητικής πλειοψηφίας νόμο που εξαιρεί τους
φοιτητές των θρησκευτικών σχολών από τη στρατιωτική θητεία και να
παραβιάσει τη θεμελιώδη αρχή της ισονομίας σε ένα κράτος Δικαίου.
Αυτή όμως είναι η μορφή του σιωνισμού που η μεγάλη πλειονότητα των Ισραηλινών και των Εβραίων της Διασποράς
αποκηρύσσει, διότι το επιθυμητό είναι η περιφρούρηση των αρχών της
Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας του κράτους του Ισραήλ, που διατυπώνει την
απόφαση του εβραϊκού λαού για ένα εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος στη γη
του Ισραήλ, στη Σιών, στο οποίο θα απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα όλοι οι
πολίτες του, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής η θρησκεύματος, και τον διακαή
πόθο του να επιτευχθεί η ειρήνη με τους γειτονικούς λαούς.
Το
περιεχόμενο που αποδίδει στον σιωνισμό η Ισραηλινή Ακροδεξιά ταυτίζεται
με εκείνο που διατυπώνει η Ευρωπαϊκή Αντισιωνιστική Αριστερά προκειμένου
να τεκμηριώσει την ιδεοληψία της εναντίον του κράτους του Ισραήλ, τη
δαιμονοποίησή του στη παγκόσμια κοινή γνώμη και τελικά την απομόνωσή του
από τη διεθνή κοινότητα. Είναι το σημείο συνάντησης της ισραηλινής
Ακροδεξιάς με την Ευρωπαϊκή Αντισιωνιστική Αριστερά. Οι μεν ενθαρρύνουν
τις ιδεοληψίες των δε. Ο αντιαραβικός φανατισμός του ακροδεξιού ηγέτη Μπεν Γκβιρ και των οπαδών του τροφοδοτεί τον αντισιωνιστικό φανατισμό της
Ευρωπαϊκής
Εβραιοφοβικής Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που δεν διστάζει να στοχοποιεί
κάθε Ισραηλινό πολίτη ως «εγκληματία πολέμου», και να στρέφει το βλέμμα
της αλλού, όταν Χαμάς και Χεζμπολάχ σφάζουν και τρομοκρατούν Ισραηλινούς
πολίτες, μόνο και μόνο επειδή ο φανατισμός τους αποσκοπεί στην
καταστροφή του κράτους του Ισραήλ. Και όπως εύστοχα επεσήμανε η Fania Oz-Salzberger σε πρόσφατη ομιλία της στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης («Defending Liberal Zionism: Pro-Israel, Pro-Palestine, Pro-Peace»),
Το
κράτος του Ισραήλ υπάρχει. Και αν η ίδια η ύπαρξή του δεν
αμφισβητούνταν, δεν θα υπήρχε λόγος ύπαρξης του σιωνισμού ως ιδεολογίας.
Κανένα άλλο εθνικό κράτος δεν διαθέτει σήμερα μια ενεργό ιδεολογία που
να υπερασπίζεται την ίδια του την ύπαρξη. Για τον απλό λόγο ότι η ύπαρξή
του δεν αμφισβητείται…
Το Ισραήλ σήμερα έχει
να αντιμετωπίσει έναν αγώνα σε δύο μέτωπα… Αγώνα ενάντια στην εκστρατεία
μίσους και στις συνωμοσίες εναντίον του Ισραήλ· και αγώνα ενάντια στην
ισραηλινή Ακροδεξιά, η οποία είναι ο πιο σημαντικός σύμμαχος της
αντισιωνιστικής Αριστεράς.
Και ένα επίκαιρο σχόλιο:
Στις
εκλογές της 27ης Οκτωβρίου, οι Ισραηλινοί πολίτες καλούνται να
αποφασίσουν για τη μορφή του κράτους του Ισραήλ ανάμεσα σε δύο
συγκρουόμενες κοσμοθεωρίες: τη φιλελεύθερη που προασπίζει τον
δημοκρατικό και πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της ισραηλινής κοινωνίας η τη
θεοκρατική που θα οδηγήσει την ισραηλινή κοινωνία στο σκοτάδι του
διχασμού και του φανατισμού.
[Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο booksjournal.gr στις 6.8.2026 και αναδημοσιεύεται εδώ με την άδεια του συγγραφέα]
παρακολουθεί έναν αγώνα πυγμαχίας με τον μαθητή του, Λι Τσαν (Keye Luke), ο οποίος, όπως αποκαλύπτεται, είναι ο "Νούμερο 1 Γιος" του διάσημου ντετέκτιβ Τσάρλι Τσαν .
Δημήτρης Ψαρράς