7 Αστυνομικά Μυθιστορήματα για το Φθινόπωρο
Από τον Πάνο Ιωαννίδη(*)
Ο καιρός άλλαξε, νέα βιβλία ήρθαν στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και μαζί τους μια νέα σοδειά αστυνομικών μυθιστορημάτων. Εδώ μια επιλογή από επτά πολύ διαφορετικά αστυνομικά μυθιστορήματα.
Αντόνιο Μαντσίνι- Όλες οι λεπτομέρειες (Πατάκη, Φωτεινή Ζερβού,)
Ο Κάρλο Καππάι, είναι ένας μοναχικός αρχειοθέτης που μοιράζει τη μέρα του, ανάμεσα στο πατρικό του διαμέρισμα που θυμίζει μαυσωλείο και στην εργασία του στα γενικά αρχεία των δικαστηρίων της Μπολόνια. Έχει περάσει τα πενήντα, ζει μια μονότονη ζωή που χρωματίζεται μόνο από τη μελέτη παλιών υποθέσεων αρχείου, που στοιβάζονται στο υπόγειο του δικαστηρίου. Για τον πολύ κόσμο ο Κάρλο είναι μια απόκοσμη και αποσυνάγωγη φιγούρα, που σώζεται μόνο λόγω καταγωγής: είναι γιος ανώτατου δικαστικού και μιας φαινομενικά αξιοσέβαστης οικογένειας της πόλης.
Όμως ο Κάρλο Καππάι, πέρα από το να μελετά τα εγκλήματα των άλλων, γνωρίζει πολλά και από ένα έγκλημα που έγινε στο παρελθόν. Και αυτό τον στοιχειώνει, ενισχύοντας την περί αδίκου αντίληψη που έχει για τον κόσμο. Ο Αντόνιο Μαντσίνι, δημιουργός του φοβερού και τρομερού αστυνόμο Ρόκο Σκιαβόνε, επανέρχεται με ένα ωραίο αστυνομικό μυθιστόρημα, για τη μνήμη, τη νέμεση, τη δικαιοσύνη θυμίζοντας μας πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και πως εκεί έξω υπάρχουν άπειρες ιστορίες που περιμένουν να γραφούν.
Χόρχε Ροντρίκες Γκόμες- Η θάλασσα που μου χάρισες (Τόπος, Νάννα Παπανικολάου)
Έχω γράψει και έχω υποστηρίξει, ότι το σύγχρονο αστυνομικό ή νουάρ μυθιστόρημα είναι ένα πολύ καλό μέσο, για να μαθαίνουμε τι συμβαίνει στις κοινωνίες. Εδώ βρισκόμαστε στη Βενεζουέλα, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, λίγο καιρό μετά τις ταραχές κατά της πολιτικής λιτότητας του διεφθαρμένου προέδρου Κάρλος Περές που επέφεραν τη δολοφονία 277 ανθρώπων. Η αφήγηση του λατινικού νουάρ μυθιστορήματος ξεκινά με την απαγωγή ενός γκρίνγκο, του Αμερικάνου Πολ Γουάιτ, ανώτατου στελέχους φαρμακευτικής εταιρίας, από μια παρέα απόκληρων της βενεζουελανικής κοινωνίας.
Η απαγωγή προκαλεί μια σειρά από αλυσιδωτές αντιδράσεις σε πολιτικό, κοινωνικό αλλά και ερωτικό επίπεδο. Ο Χόρχε Ροντρίγκεζ Γκόμες, σημαίνον στέλεχος της διακυβέρνησης Τσάβες, ο οποίος χρημάτισε μέχρι και δήμαρχος του Καράκας, μας δίνει ένα άκρως ενδιαφέρον δείγμα της συγγραφικής του καλλιτεχνίας. Η Βενεζουέλα πρωταγωνιστεί, τόσο στη φωτεινή, όσο και στην σκοτεινή πλευρά της, ενώ οι χαρακτήρες είναι στην πλειονότητα τους, καλοί και κακοί και αυτό είναι ίσως το στοιχείο που με κέρδισε σε αυτό το ωραίο μυθιστόρημα.
Λεονάρντο Σάσα- Στον καθένα αυτό που αξίζει (Διόπτρα, Δήμητρα Δότση)
Για πολλούς, μεταξύ των οποίων και ο Αντρέα Καμιλλέρι, ο Λεονάρντο Σάσα, θεωρείται από τους πατέρες του μεσογειακού νουάρ μυθιστορήματος. Είναι ίσως ο πρώτος, που ένταξε στην πρόζα μυστηρίου, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, πριν ακόμα την εδραίωση του γαλλικού μυθιστορήματος πολάρ. Σε αυτό το διαμαντάκι, που εκδόθηκε στα 1966, και επανεκδίδεται στη χώρα μας, σε μια καλαίσθητη έκδοση, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα όσα συμβαίνουν στον τόπο καταγωγής του Λεονάρντο Σάσα, που δεν είναι άλλος από την Σικελία.
Ο φαρμακοποιός Μάνο που ζει σε μια μικρή πόλη της Σικελίας, λαμβάνει ένα απειλητικό μήνυμα το οποίο τον προειδοποιεί, απειλώντας τον ότι θα πεθάνει για αυτό που έκανε. Λίγες μέρες αργότερα, σε μια εξόρμηση του για κυνήγι, με τον γιατρό Ρόσο, δολοφονούνται αμφότεροι. Οι αρχές αποδίδουν το στυγερό έγκλημα σε ερωτική αντιζηλία, και για να κλείσουν την υπόθεση και να καταλαγιάσει η αναταραχή στη μικρή επαρχιακή πόλη. Όμως κάποιοι ανήσυχοι πολίτες δεν δέχονται αυτή την εκδοχή και αρχίζουν να ερευνούν κάτω από το δέρμα της φαινομενικής κοινωνικής ισορροπίας. Ο Λεονάρντο Σάσα μας προσφέρει ένα στυλάτο αριστούργημα κοινωνικής κριτικής, ανοίγοντας τον δρόμο σε όσους και όσες ακολούθησαν.[...................................]
Η ταινία Όλιβερ Τουίστ (αγγλ. Oliver Twist) είναι δράμα παραγωγής 1948 σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λιν. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κάρολου Ντίκενς, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη ο ίδιος ο Λιν σε συνεργασία με το Στάνλεϊ Χέινς. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Άλεκ Γκίνες στο ρόλο του Φέιγκιν, Ρόμπερτ Νιούτον στο ρόλο του Μπιλ Σάικς, Κέι Γουολς στο ρόλο της Νανσι, Άντονι Νιούλι στο ρόλο του Ντοντζ και ο Τζον Χάουαρντ Ντέιβις στο ρόλο του Όλιβερ. Διευθυντής Φωτογραφίας ήταν ο Γκάι Γκριν και η παραγωγή έγινε από το Ρόναλντ Νίμι[3]. Η ταινία ακολούθησε την επιτυχημένη μεταφορά του μυθιστορήματος του Ντίκενς Μεγάλες Προσδοκίες, το οποίο ο Λιν σκηνοθέτησε το 1946.
Άλεκ Γκίνες(1914-2000) - Βικιπαίδεια
δήλωσε δημόσια ότι έβαλε τα κλάματα μόλις έμαθε το νέο. Και, εννοείται, όχι από χαρά. Και 25 συνολικά αντίστοιχοι «νομπελίστες» απ’ όλο τον κόσμο συνυπέγραψαν κοινό άρθρο. Τι συνέβη όμως;
