ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Η ανατρεπτική δυναμική του αστάθμητου

Εισήγηση στο Συνέδριο της ΕΜΙΑΝ με θέμα: «Η Νεολαία της ΕΔΑ (Ν.ΕΔΑ). Η συμβολή της στην ανάπτυξη του νεολαιίστικου κινήματος και ο ρόλος της στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις» (Αθήνα, 9-11 Δεκεμβρίου 2016

Νίκος Θεοτοκάς

Τα τελευταία –πολλά πλέον– χρόνια όλο και χάνονται, νομίζω, οι συνέχειες με τους καιρούς στους οποίους αναφέρθηκαν οι ομιλητές του συνεδρίου ιστορίας της Νεολαίας της ΕΔΑ. Φράσεις όπως «ο ρόλος της αριστερής νεολαίας» συνεχίζουν να παραπέμπουν σε σημασίες που, σε μας τους παλιούς και τους παλιότερους, φαίνονται αυτονόητες. Παραπέμπουν δηλαδή σε μια αυστηρά ιστορική έννοια της νεολαίας, σε συλλογικότητες, σε προτάγματα συνδεδεμένα με την αλλαγή, στη διεύρυνση και εμβάθυνση της δημοκρατίας, στη ρήξη με τους αρχαϊσμούς, στα δικαιώματα και στην προκοπή των ανθρώπων, στην προοπτική του σοσιαλισμού.
Φοβάμαι ότι, σήμερα, όλα τούτα δεν αποτελούν παρά κελύφη σημασιών, το περιεχόμενο των οποίων έπαψε να νοηματοδοτείται από τους ανοικτούς ορίζοντες κοινωνικών προσδοκιών. Το «αύριο» μοιάζει κλειστό, σκοτεινό, απρόσιτο. Και οι ιδεολογίες δεν ζωογονούνται από το μέλλον· επιβιώνουν και αναπαράγονται με υλικά και νοήματα ενός παρελθόντος που, όλο και περισσότερο, θολώνει στις εικόνες της αφαίρεσης και χάνει τις συνδέσεις του με την εμπειρία. Είναι το τέλος των ιδεολογιών ή το ξεκίνημα της ανανέωσης; Θα θυμηθώ μόνο τις αφηγήσεις φίλων που δεν είναι πια ανάμεσά μας, του Άγγελου Ελεφάντη ή του Φίλιππου Ηλιού για τον Μίμη Δεσποτίδη. «Το κόμμα –οι συλλογικότητες της Αριστεράς, θα μετέγραφα– είναι εκείνος ο ένας που θα ψάξει, θα βρει, θα πείσει και θα φέρει στον αγώνα άλλον έναν». Λόγια που πολλές και πολλοί κρατούν ως βίωμα.
Οι κληρονομημένοι αυτοματισμοί της σημερινής νεολαίας που επιμένει να κρατά αριστερό προσανατολισμό, σε όλο της το εύρος, στρέφονται προς τη διαμαρτυρία και τον κινηματισμό. Η οργάνωση, οι χώροι της συλλογικής σκέψης και δράσης δίνουν τη θέση τους σε απεικάσματα συλλογικότητας με αναφορά τη δράση. Με καταμερισμούς, αλληλεγγυότητες και οργανωτικές δομές, ασφαλώς. Με αναζήτηση ταυτοτήτων και αντιθέσεων. Δίχως όμως την αγωνία σύνδεσης της κινηματικής ριζοσπαστικής δυστροπίας με μια εναλλακτική προοπτική. Έξω και πέρα από την πολιτική, δηλαδή. Με εξαίρεση το ΚΚΕ.
Αναφερόμενος στο ΚΚΕ, σκέφτομαι ποιοι χώροι της Αριστεράς διατηρούν ακόμη στις μέρες μας κάτι που θυμίζει εκείνο που στο λεξιλόγιό μας ονοματίζεται «συλλογικότητα». Είναι βαρύ αυτό που σκέφτομαι αλλά θα το πω: Πρόκειται για τους –μετρημένους πια– οργανωμένους χώρους που αναφέρονται στην Αριστερά, που χτίζουν την ιδεολογική τους ταυτότητα με αναφορά σε ιδιόμορφους –και αντιτιθέμενους– πολιτικούς χιλιασμούς. Με εμμονή στη διεκδίκηση των χαμένων παραδείσων, στην προσμονή της ανάστασης και της χιλιόχρονης βασιλείας του Σωτήρος και στη διαρκή υπόμνηση και καταδίκη της αμαρτίας που επέφερε την έκπτωση. Η εικόνα του αύριο είναι άδεια. Τη θέση της καταλαμβάνουν ξόανα στολισμένα με ψηφίδες από ιδεολογικές προβολές του παρελθόντος. Εδώ, οι επαγγελίες αναβίωσης των χαμένων παραδείσων γεμίζουν με θόρυβο τον ορίζοντα των προσδοκιών. Για μια ακόμα φορά βλέπουμε τους πεθαμένους να οδηγούν τους ζωντανούς. Κι όσοι μισούν και τους ζωντανούς και τους πεθαμένους, πασχίζουν για την καταστροφή του παρόντος που τους κουβαλάει, μαζί με δεινά και απελπισία. Αρχαίες διανοητικές δομές που φωλιάζουν στις νοοτροπίες και γεμίζουν τα μπουκάλια με βενζίνη. Ο κόσμος κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού γίνεται ο κόσμος του Αντίχριστου που έχει λησμονηθεί το όνομά του.
Μέσα στη θεωρητική μας ένδεια, λοιπόν, οι ιδεολογίες ανασκαλεύουν το χθες, απ’ όπου αρδεύεται ο λόγος των πολιτικών, κοινωνικών και πολιτισμικών διακυβεύσεων. Η διόρθωση του παρελθόντος, η λαθολογία, οι δικανικοί αναχρονισμοί, όλα αυτά αφαιρούν λίγο λίγο από τις συλλογικές παραστάσεις κάθε πεδίο αναφοράς στον ορθολογισμό. Κι αυτό δεν αφορά το ΚΚΕ ή μόνο το ΚΚΕ. Διατρέχει όλο το φάσμα της αυτοοριζόμενης «επαναστατικής Αριστεράς», διαπερνά τις κληρονομιές της κομμουνιστικής ανανέωσης, συνοδεύει κάθε απόπειρα αναστοχασμού στο πλαίσιο της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Η κοινωνία, σε πείσμα των αφορισμών του νεαρού Μαρξ το 1844, γίνεται και πάλι αντιληπτή «ως αφαίρεση έναντι του ατόμου». Και μια τέτοια αφαίρεση δεν μπορεί να είναι διαπραγματεύσιμη.
Η θεωρητική αμηχανία που σφραγίζει την ιδιώτευση, τις πολιτικές μετατοπίσεις ή τη σιωπή των διανοούμενων είναι κι αυτή ένα σύμπτωμα του κόσμου που ζούμε. Ενός κόσμου ο οποίος κλυδωνίζεται από αλλαγές που μας τυφλώνουν, παίζοντας με την αδυναμία μας να τις αντιληφθούμε, πόσο μάλλον να τις κατανοήσουμε και να δράσουμε συλλογικά.
Ζούμε ξανά σε μια εποχή τεράτων και, πολύ καινούριο αυτό, βρισκόμαστε σε συνθήκες απερήμωσης των χώρων της συλλογικής δράσης. Ο καθένας μοναχός του. Σήμερα, η απαξίωση της οργανωμένης συλλογικότητας, με όλες τις αμαρτίες που κουβαλά και με τους σκελετούς που γεμίζουν τα ντουλάπια της, καταστρέφει, δίχως να τους αναπληρώνει, τους τόπους αναστοχασμού που τροφοδοτεί η κινηματική εμπειρία. Και για όσες κι όσους ασπρίσαν τα μαλλιά μας, αυτή η βαρυχειμωνιά πρέπει να μας τρομάζει. Οι συνταγές που ξέρουμε από το παρελθόν εξορίστηκαν από το μαγειρείο του μέλλοντος που ζούμε. Δίχως να πετάξουμε τίποτα, ούτε τους σκελετούς που εμείς βρήκαμε το κουράγιο να βγάλουμε στο φως, σε τι μας υποχρεώνει η διαρκώς παρούσα και διαρκώς ακυρούμενη επαγγελία της Ανανέωσης; Να ξανασκεφούμε, στοχαζόμενοι την ιστορία της Αριστεράς, πάνω στις αρχές των νέων ταυτοτήτων, των νέων αντιθέσεων και της εναλλακτικής πρότασης για τον κόσμο μας. Και να μην λησμονούμε ότι υπάρχει πάντα, στις δικές μας αποσκευές τουλάχιστον, το δύσκολο ερώτημα «τι να κάνουμε;»
Από ποια στόφα μπορεί να φτιάχνεται σήμερα το κίνητρο να οργανώσουμε και να οργανωθούμε; Τι σημαίνουν όλα αυτά που ειπώθηκαν για τις κινητοποιήσεις των νέων στη μεταπολεμική περίοδο, για τους σημερινούς μαθητές, τα παιδιά που τέλειωσαν ή που τελειώνουν το σχολείο, για τους εργαζόμενους νέους, τους άνεργους ή τους φοιτητές, για τη ζωή τους και για το αύριο; Μέχρι να βρούμε ή να βρεθεί το νέο όραμα για την αλλαγή του κόσμου, ας πασχίσουμε για μια μεταρρύθμιση που τους επιστρέφει κάτι από τη ζωή τους.
Αξίζει όμως να επιμείνουμε. Δοκιμάζοντας να καταστήσουμε τους νέους συμμέτοχους στις δημιουργίες διακυβεύσεων για το αύριο κι αναλογιζόμενοι τι πάει να πει σήμερα εκείνο το «να οργανώσουμε και να οργανωθούμε». Το πιθανότερο είναι ότι εμείς, οι παλιοί και οι παλαιότεροι, θα μείνουμε με τις εμμονές μας και η πραγματικότητα θα μας ξεπεράσει. Παρόλα όσα είπα, παραδόξως, αισθάνομαι αισιόδοξος. Είμαι πεισμένος, θέλω να πω, για τη δυναμική του αστάθμητου, που ανατρέπει τις προσμονές και ανοίγει απρόβλεπτα το μέλλον.

(πρώτη δημοσίευση: περιοδικό ΧΡΟΝΟΣ, 17 Δεκεμβρίου 2016)

Έγκλημα και κρίση

                                
Του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου.

Διεθνές συνέδριο με θέμα «Έγκλημα και κρίση: γραφές και μεταγραφές της σύγχρονης αστυνομικής λογοτεχνίας» πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή και το Σάββατο 2 και 3 Δεκεμβρίου στο Τελλόγλειο ‘Ιδρυμα Τεχνών της Θεσσαλονίκης με οργανωτική ευθύνη του Τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΑΠΘ (η πρωτοβουλία ήταν της αναπληρώτριας καθηγήτριας, κριτικού λογοτεχνίας και μεταφράστριας Τιτίκας Δημητρούλια). Στο συνέδριο έλαβαν μέρος συγγραφείς, πανεπιστημιακοί ερευνητές, μεταφραστές και κριτικοί λογοτεχνίας από την Ελλάδα, τη Σερβία και τη Γαλλία. Ένα από τα βασικά θέματα (ως και εκ του τίτλου της διοργάνωσης) που απασχόλησαν τους συνέδρους ήταν η σχέση του ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος με την κρίση – το πώς η λογοτεχνία βλέπει την οικονομική κρίση (Γιάννης Πανούσης) ή το πώς κατανοεί και ερμηνεύει τις κοινωνικές της συνέπειες (Loic Marcou). Συζητήθηκαν ακόμα η πορεία της αστυνομικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα από το 1974 μέχρι και τις ημέρες μας, ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζονται οι αστυνομικοί συγγραφείς από την υπερανάπτυξη του καπιταλισμού και την παγκοσμιοποίηση (Dominique Manotti) και το μέλλον της μυθοπλασίας του νουάρ (Patrick Raynal).
Τους συνέδρους απασχόλησε επίσης η διαδρομή που έχει χαράξει η αστυνομική λογοτεχνία κινούμενη ανάμεσα στην παράδοση και τον μοντερνισμό (Πέτρος Μαρτινίδης), καθώς και τα προβλήματα τα οποία καλούνται να επιλύσουν οι μεταφραστές της (Σίμος Γραμμενίδης, Τ. Δημητρούλια). Υπήρξαν επιπροσθέτως εισηγήσεις για το αστυνομικό μυθιστόρημα στη Μεσόγειο (Ανθή Βηδενμάιερ), στην Αφρική (Véronique Bonnet), στην Ιταλία (Ζώζη Ζωγραφίδου), στη Σερβία (Adrijana Marcetic) και στην Τουρκία (Timour Muhidine), όπως και για τους δεσμούς του αστυνομικού μυθιστορήματος με τα μαθηματικά (Τεύκρος Μιχαηλίδης) και τη λαϊκότητα (Ουρανία Πολυκανδριώτη). Εισηγήσεις, τέλος, για καθιερωμένα έργα της αστυνομικής λογοτεχνίας σε διεθνές επίπεδο έκαναν οι Vesna Elez και Γκρατσιέλα Καστελλάνου.
Το συνέδριο συμπληρώθηκε με δύο συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης. Η πρώτη δοκίμασε να εξετάσει το αν η αστυνομική λογοτεχνία εκπροσωπεί ένα παγκόσμιο λαϊκό είδος (D.  Manotti, P. Raynal, Maurice Attias,  Τ.  Μιχαηλίδης και Π. Μαρτινίδης), αλλά, ατυχώς, επικεντρώθηκε περισσότερο σε εσωτερικά θέματα της γαλλικής πολιτικής σκηνής. Η δεύτερη είχε  θέμα «Έγκλημα και κρίση» (Βασίλης Δανέλλης, Γιάννης Ράγκος, Σέργιος Γκάκας, Ανδρέας Αποστολίδης και Μαρλένα Πολιτοπούλου) και απέδειξε πως οι έλληνες συγγραφείς μπορούν, όταν το θέλουν, να συζητήσουν επί της ουσίας και εις βάθος όχι μόνο για το αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά γενικότερα για τη λογοτεχνία και τα ερωτήματα στα οποία καλείται να απαντήσει σε μιαν ιδιαιτέρως πιεστική και ταυτοχρόνως προκλητική εποχή.
Παραμένω με την εντύπωση ότι ορισμένοι από τους γάλλους συνέδρους δεν προσήλθαν επαρκώς προετοιμασμένοι (με αποκορύφωμα το παράδειγμα του M. Attias, ο οποίος διάβασε αντί για την προγραμματισμένη εισήγησή του ένα διήγημα) ενώ κάποιοι άλλοι δυσκολεύτηκαν να ξεπεράσουν την περιγραφικότητα και την περιπτωσιολογία. Παρόλα αυτά, το συνέδριο μόνο αδιάφορο δεν υπήρξε. Είναι η πρώτη φορά που επιχειρήθηκε στα καθ’ ημάς μια συστηματική και πολυκριτική προσέγγιση της αστυνομικής λογοτεχνίας (από την Ελλάδα και την Ευρώπη μέχρι τη Βόρεια Αφρική και την Τουρκία), αλλά και που η αστυνομική λογοτεχνία ξέφυγε από τον στενό κύκλο των αφοσιωμένων υποστηρικτών της, για να αποδείξει όχι μόνο ότι αποτελεί ζωτικό μέρος της διεθνούς λογοτεχνικής παραγωγής, αλλά και ότι έχει την ικανότητα να ανταποκριθεί με ενάργεια στα μείζονα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα του 21^ου αιώνα..
ΠΗΓΗ:oanagnostis.gr

ΑΝΤΙΟ, ΝΤΕΜΠΙ!

Πέθανε η ηθοποιός Ντέμπι Ρέινολντς

Η μεγάλη ηθοποιός του Χόλιγουντ, Ντέμπι Ρέινολντς, έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2016, σε ηλικία 84 ετών, μετά από εγκεφαλικό που υπέστη, όπως ανακοίνωσε ο γιoς της.

Η Ντέμπι Ρέινολντς πέθανε μια ημέρα μετά το θάνατο της κόρης της, της ηθοποιού Κάρι Φίσερ, η οποία έφυγε από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 60 ετών.

H Mary Frances "Debbie" Reynolds (1932 – 2016) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια, επιχειρηματίας, ιστορικός κινηματογράφου και ανθρωπίστρια.

Ο πρώτος της μεγάλος ρόλος ήταν η Helen Kane στο φιλμ του 1950, Three Little Words, για το οποίο υπήρξε υποψήφια για Όσκαρ . Ωστόσο, ο πρώτος της πρωταγωνιστικός ρόλος που την έκανε διάσημη ήταν η Kathy Selden, την οποία υποδύθηκε το 1952 σε ηλικία 19 ετών στο μιούζικαλ Singin' in the Rain. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50 ήταν ήδη ένα μεγάλο αστέρι. Άλλες επιτυχίες της: The Affairs of Dobie Gillis (1953), Susan Slept Here (1954), Bundle of Joy (1956 Golden Globe nomination), The Catered Affair (1956 National Board of Review Best Supporting Actress Winner), και Tammy and the Bachelor (1957), στο οποίο η ερμηνεία της στο τραγούδι "Tammy" το εκτόξευσε στο νούμερο ένα των μουσικών charts. Το 1959 κυκλοφόρησε το πρώτο της pop άλμπουμ, με τίτλο Debbie.

Παντρεύτηκε τον τραγουδιστή Eddie Fisher το 1955, με τον οποίο χώρισε, αλλά απέκτησε δύο παιδιά, την ηθοποιό Κάρι Φίσερ και τον Τοντ Φίσερ. Η Ντέμπι Ρέινολντς συνέχιζε μέχρι τα 80 της να εμφανίζεται επιτυχώς στη σκηνή , την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Το 2016 κυκλοφόρησε ένα ντοκιμαντερ για τη ζωή της με τίτλο Bright Lights: Starring Carrie Fisher and Debbie Reynolds.

Μαθηματικό χιούμορ

 ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΩΡΑ, ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ...

Ένα από τα μελλοντικά τεστ ευφυίας για προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ

Καλοτάξιδος!

Γιώργος Κουμεντάκης νέος Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Λυρικής Σκηνής

Διαδέχεται τον Μύρωνα Μιχαηλίδη

Νέος καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής αναλαμβάνει από τις 3 Φεβρουαρίου, οπότε και λήγει η θητεία του απερχόμενου καλλιτεχνικού διευθυντή, Μύρωνα Μιχαηλίδη, ο διεθνούς φήμης συνθέτης και μέχρι τώρα υπεύθυνος Καλλιτεχνικού Προγραμματισμού της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ, Γιώργος Κουμεντάκης, σύμφωνα με σημερινή (Πέμπτη) απόφαση της υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού, Λυδίας Κονιόρδου.

Όπως ενημερώνει το υπουργείο, η κ. Κονιόρδου ευχαρίστησε τον κ. Μιχαηλίδη για τις δύο διαδοχικές θητείες του στο τιμόνι του κορυφαίου στη χώρα μας λυρικού θεάτρου. Τόσο η απόφαση, όσο και η αναγγελία της τη δεδομένη χρονική στιγμή κρίθηκαν απαραίτητες προκειμένου να υπάρχει το απαραίτητο χρονικό διάστημα για την παράδοση, την ενημέρωση και την προετοιμασία του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή.

Ο Γιώργος Κουμεντάκης γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1959 και ανήκει στους πιο προικισμένους και πολυδιάστατους Έλληνες συνθέτες. Εκτός από τα πολυάριθμα έργα συμφωνικής μουσικής και μουσικής δωματίου, μεγάλο κομμάτι της καλλιτεχνικής πορείας του έχει αφιερωθεί στη σύνθεση μουσικής για τις παραστατικές τέχνες (θέατρο, κινηματογράφος, χορός, όπερα, installations)
Οι σημαντικές διακρίσεις του ξεκινούν από το 1985, όταν ο György Ligeti τον επιλέγει και του αναθέτει τη σύνθεση του έργου Σύμμολπα 5, ενώ λίγους μήνες αργότερα συμμετέχει στη Biennale της Βενετίας. Το 1987, συνεργάζεται για πρώτη φορά με το περίφημο γαλλικό συγκρότημα σύγχρονης μουσικής Ensemble InterContemporain και αρχίζει μία ανοδική πορεία διεθνούς αναγνώρισης, που οδηγεί, το 1992, στην τιμητική υποτροφία Prix de Rome, η οποία συνοδεύεται από έναν χρόνο παραμονής και δημιουργίας στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης (Villa Medici). Την ίδια χρονιά ξεκινά τη μακρά συνεργασία του με τον χορογράφο-σκηνοθέτη Δημήτρη Παπαϊωάννου και την Ομάδα Εδάφους, η οποία κορυφώνεται το 2004, με τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, όπου διετέλεσε μουσικός διευθυντής, συνθέτης και δημιουργός του μουσικού σεναρίου. Συνεργάστηκε με σπουδαίους καλλιτέχνες του θεάτρου, της όπερας, του χορού, όπως, μεταξύ άλλων, ο Κάρολος Κουν, ο Στέφανος Λαζαρίδης, ο Γιάννης Χουβαρδάς, η Ρούλα Πατεράκη, η Ραλλού Μάνου κ.ά.

Έχει διατελέσει καλλιτεχνικός διευθυντής του μουσικού συνόλου «Νίκος Σκαλκώτας», του Kyklos Ensemble, του Αναγεννησιακού Φεστιβάλ Ρεθύμνου, καθώς και υπεύθυνος καλλιτεχνικού προγραμματισμού στο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού. Από το 2015 εργάζεται ως υπεύθυνος καλλιτεχνικού προγραμματισμού της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ, όπου σχεδιάζει καινοτόμα προγράμματα και παραγωγές πάνω σε καλλιτεχνικούς, εκπαιδευτικούς και κοινωνικούς άξονες.

Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε όλον τον κόσμο, σε σημαντικές αίθουσες συναυλιών και λυρικά θέατρα. Μία από τις πιο πρόσφατες σημαντικές δουλειές του αποτελεί η δίπρακτη όπερα Η φόνισσα (2014, σε ποιητικό κείμενο Γιάννη Σβώλου, βασισμένο στο ομώνυμο «κοινωνικό μυθιστόρημα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη), που γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας από την Εθνική Λυρική Σκηνή και η οποία συνδυάζει την ελληνική μουσική παράδοση με τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ταυτότητα του είδους.

Πηγή: http://www.skai.gr/news/culture

Πού είναι οι τουαλέτες , παρακαλώ;

Όταν η ευρηματικότητα και το χιούμορ χαρακτηρίζουν τη σημειολογία του αποχωρητηρίου...

Ο φωτογράφος που αναδημιουργεί φωτογραφίες ανθρώπων που φωτογράφισε πριν από ..δεκαετίες!

Ο "φωτογράφος δρόμου" Chris Porsz πέρασε πολλές ώρες στους δρόμους  τις δεκαετίες του 1970, 1980 και 1990 , φωτογραφίζοντας τυχαίους ανθρώπους που συναντούσε στους δρόμους του Πίτερμπρο στην Αγγλία. Προσφάτως αποφάσισε να δημιουργήσει ένα πραγματικά εξαιρετικό φωτογραφικό προτζεκτ., που το ονόμασε Reunions (Ξανασμίξιμο) και το τύπωσε  σε ένα βιβλίο.

Ο Chris είχε τη φαεινή ιδέα να ψάξει και να εντοπίσει (όσο ήταν δυνατό) τους ίδιους ανθρώπους που είχε φωτογραφήσει στο παρελθόν και  να τους βάλει να ξαναποζάρουν όπως τους είχε απαθανατίσει πριν από δεκαετίες για πρώτη φορά.

Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό, διότι δείχνει την επίδραση του χρόνου στο σώμα και τη μορφή των ανθρώπων.
Δείτε πολλές από αυτές τις φωτογραφίες στο blog Αντικλείδι

 ή , 

αν σας αρέσει η παρακολούθηση φωτογραφιών σε  slides , απολαύστε το βίντεο που αναρτούμε.

Για περισσότερες πληροφορίες, σχετικά με  το έργο του ευφάνταστου καλλιτέχνη, επισκεφθείτε την προσωπική του  ιστοσελίδα :

Chris porsz – street photographer - Home

BOΗΘΕΙΑ, Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ!

 

Ο Στουρνάρας, ο  Βερέμης, ο  Βενιζέλος κι ο θρασύς ο Μητσοτάκης,

ο μπαινάκης, κι ο βγαινάκης, δηλαδή,   ο  λεχρίτης και  ο κουτσαβάκης,

εκφραστές όλων των αχρείων που  μας άφησαν  βρόμικη μπουγάδα,

καταγγέλλουν τους "φασίστες" Συριζαίους πως δεσπόζουν στην Ελλάδα.

 

"Κινδυνεύουν" , κρώζουν  εν κλαυθμώ,  "οι δημοκρατικοί θεσμοί",

"Ευρώπη βόηθα!" , ολοφύρονται των   τρωκτικών τους  οι εσμοί.

Φωνάξανε ευθύς τα Μου Μου Ε και στήσανε ένα αρχαίο δράμα,

για να βάλουν χέρι οι "γνήσιοι  δημοκράτες" , να γενεί το μέγα θάμα.

 

Το ψέμα πέφτει σύννεφο , συνηθισμένα τα βουνά τους  απ΄τα χιόνια,

τα φαγοπότια λιγουρεύονται ξανά  όσοι κρατούσαν  την κουτάλα επί χρόνια. 

Λες και δεν ξέραμε ποιοι καταστρέψαν εν ψυχρώ το δύσμοιρό μας  τόπο

λες κι απευθύνονται  σε χαζούς ιθαγενείς  , ο κλέφτης με το φαύλο δημοκόπο...

  Gerontakos

*Eπίθεση των FT στην ελληνική κυβέρνηση: Τα επεισόδια με Στουρνάρα και η σύγκριση με ακροδεξιούς.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΘΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΤΖΟΓΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΝΕΟΙ

Δευτέρα - Ηλίας Αναστασιάδης

Από τις εκδόσεις Key Books κυκλοφορεί το βιβλίο, Δευτέρα. Μια αληθινή ιστορία του Ηλία Αναστασιάδη.

Δύσκολα θα καταλάβαινες αν τον έβλεπες έξω ή στη δουλειά του, ή αν μιλούσες μαζί του για λίγο, ότι ήταν από μικρός εθισμένος στον τζόγο. Αδειάζοντας στα κρυφά πολλές πιστωτικές του πατέρα του και το ταμείο στο μαγαζί του αδερφού του, και έχοντας χάσει μια περιουσία μέχρι τα τριάντα του, μπήκε σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Το πρώτο που έμαθε στις ομαδικές συνεδρίες της Δευτέρας ήταν να συστήνεται ως εξαρτημένος τζογαδόρος.
Ύστερα από μια υποτροπή που θα τον γυρίσει πολλά βήματα πίσω, αποφασίζει να δώσει μια τελευταία ευκαιρία στο πρόγραμμα – και στον εαυτό του. Δίπλα του –με αμέτρητα τηλεφωνήματα και ολονύκτιες συζητήσεις– βρίσκονται οι τρεις φίλοι του από την ομάδα και προσπαθούν να του δείξουν ότι υπάρχει ζωή μακριά από τον τζόγο.
Καθώς πληθαίνουν οι μέρες της αποχής του, όμως, η ζωή του γεμίζει με ασυνήθιστα γυναικεία ονόματα, ευκαιριακές σχέσεις και σεξ χωρίς κανένα συναίσθημα. Σύντομα θα πέσει στο κενό της μοναξιάς· και λίγο μετά θα νιώσει όπως οι πρωταγωνιστές των θρίλερ , που κολυμπούν τρομαγμένοι κοιτώντας διαρκώς πίσω τους. Στο τέλος θα κρατήσει την αναπνοή του και θα βυθιστεί.
Θα ξαναβγεί ποτέ στην επιφάνεια;
Με μοντέρνα, γρήγορη και αφοπλιστική γραφή, ο Ηλίας Αναστασιάδης καταθέτει σε πρώτο πρόσωπο μια αληθινή, εθιστική ιστορία μέσα από τις πιο σημαντικές Δευτέρες της ζωής του.

Από τα δεκαεφτά μέχρι τα τριάντα μου έχασα μια περιουσία στον τζόγο. Το να παίζεις με τον τρόπο που το έκανα εγώ μπορώ να το παρομοιάσω μόνο με το να βρίσκεσαι σε ελεύθερη πτώση. Τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει την πορεία σου προς το κενό· και, δυστυχώς, δεν είσαι στο γνωστό όνειρο όπου νιώθεις ότι πέφτεις αλλά τελικά ξυπνάς και πετάγεσαι απ’ το κρεβάτι δευτερόλεπτα προτού γίνεις χαλκομανία. Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την πτώση σου.

Έκανα μια συμφωνία με τον εαυτό μου: κάθε φορά που θα θέλω να παίξω σαν τρελός, θα κάθομαι στο γραφείο ή στο κρεβάτι και θα γράφω. Να, τώρα, για παράδειγμα, θέλω σαν τρελός να παίξω ένα πενηντάρικο. Ό,τι βρω μπροστά μου, έτσι κάνω πάντα – ή τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια που η κατάστασή μου πάει απ’ το κακό στο χειρότερο.

Παίζω συστηματικά τζόγο από τα δεκαεφτά. Όταν λέω συστηματικά, εννοώ πως το 90% του ελεύθερου χρόνου μου από τα δεκαεφτά μέχρι τα τριάντα μου το περνούσα παίζοντας. Στοίχημα, πόκερ, καζίνο. Όλα στο ίντερνετ.

Η ιστορία μου είναι μακρά και δαιδαλώδης, αλλά αυτό δεν με διαφοροποιεί από κανέναν. Καμία ιστορία δεν είναι απλή. Απλώς κάποιες είναι πιο περίπλοκες από τις άλλες. Η δική μου έχει λίγες κορυφώσεις χαράς και άπειρες λύπης. Ό,τι συμβαίνει δηλαδή και με την ίδια τη ζωή.

Αυτή είναι η ιστορία μου.

Ο Ηλίας Αναστασιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983 και σπούδασε Επικοινωνία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 2005 αρθρογραφεί σε περιοδικά και στο διαδίκτυο. Η Δευτέρα είναι το πρώτο του βιβλίο.

Οι εσωτερικοί Γκαιμπελίσκοι και τα ψέματά τους

Η υπερηφάνεια των Ελλήνων

Πάντως τα περί υπερηφάνειας του ελληνικού λαού είναι μια μεγάλη κουβέντα με πολλά επεισόδια | ΕUROKINISSI/ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

.efsyn./28.12.2016

Συντάκτης: 

Τάσος Παππάς

«Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να στείλει ταπεινωτική επιστολή, ορκιζόμενη ότι δεν θα το ξανακάνει σαν παιδί του Δημοτικού και η ενέργειά της αυτή πλήττει την υπερηφάνεια κάθε Ελληνα». Η δήλωση ανήκει στον αντιπρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Αδωνι Γεωργιάδη.
Τελικώς δεν έχω καταλάβει, τι είναι αυτή η κυβέρνηση; Μια πολιτική συμμορία η οποία έχει ως μοναδικό στόχο την παραμονή της στην εξουσία και κάνει πως διαπραγματεύεται αλλά επί της ουσίας τα δίνει όλα στους δανειστές, υποθηκεύοντας το μέλλον της χώρας, όπως υποστηρίζουν πρωτοκλασάτα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας;
Ή μήπως πρόκειται για μια ομάδα «αριστεριστών που πίνουν τον καφέ τους και ονειρεύονται την επανάσταση», όπως είπε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κ. Μητσοτάκης στη «Washington Post» (13-4-2016); Και τα δύο δεν γίνεται να είναι. Πάντως τα περί υπερηφάνειας του ελληνικού λαού είναι μια μεγάλη κουβέντα με πολλά επεισόδια. Αλήθεια, η υπερηφάνεια και η αξιοπρέπεια του Ελληνα δεν επλήγησαν όταν:
■ Η χώρα μπήκε στα μνημόνια και μετατράπηκε με την ευθύνη των κομμάτων που την κυβέρνησαν από το 1974 σε αποικία, για να περάσουμε έτσι από την «ισχυρή Ελλάδα» στην Ελλάδα σε καθεστώς βαριάς επιτροπείας;
■ Οι υπουργοί των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας χόρευαν όπως τους βάραγαν οι δανειστές και άφηναν να κυκλοφορούν αναπάντητες οι προσβολές των ξένων για τους «τεμπέληδες και διεφθαρμένους Ελληνες» οι οποίοι ζουν εις βάρος των συνετών Ευρωπαίων;
■ Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ξεφτιλίστηκε από τους Σαρκοζί - Μέρκελ επειδή είχε την πρόθεση να κάνει δημοψήφισμα και υποχρεώθηκε να παραιτηθεί γιατί τον άδειασαν οι υπουργοί του σε συνεργασία με τον Μπαρόζο και τη Νέα Δημοκρατία του Αντ. Σαμαρά;
■ Ο πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς, παρουσία της Μέρκελ, ζήτησε συγγνώμη («mea culpa» ήταν η φράση του) για την περίοδο που έψαχνε μέσω Ζαππείων την άλλη, τη σωστή δοσολογία για τα μνημόνια;
■ Ο Β. Σόιμπλε δήλωσε ότι λυπάται τους Ελληνες για την κυβέρνηση που εξέλεξαν τον Ιανουάριο του 2015 και τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να του πουν ότι «δεν σας αφορά, είναι δική μας υπόθεση»;
■ Οι ξένες κυβερνήσεις και οι επικεφαλής των θεσμών πίεζαν τους Ελληνες να ψηφίσουν «ναι» στο δημοψήφισμα, εκβιάζοντάς τους πως αν επέλεγαν το «όχι», η χώρα θα έφευγε από την ευρωζώνη και τα κόμματα της αντιπολίτευσης τους σιγοντάριζαν αντί να τους ζητήσουν να μην παρεμβαίνουν;
■ Η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς υποχρεώθηκε μετά τη βοερή πανωλεθρία των αυταπατών της σε συμβιβασμό (τρίτο μνημόνιο) στον οποίο την καλούσαν (εκλιπαρούσαν είναι η σωστή λέξη) να προχωρήσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης και στη συνέχεια ξεκίνησαν τις μαγκιές εκ του ασφαλούς;
■ Οι πολίτες βλέπουν τη Νέα Δημοκρατία να αλλάζει θέση μέσα σε 24 ώρες και από το «ναι» στο βοήθημα Τσίπρα να πηγαίνει στο «παρών» για να μη χαλάσει την καρδιά του Σόιμπλε;

Ανάγωγα

«Πλήρης εξευτελισμός», «επιστολή μετάνοιας», «επιστολή ντροπής», «ταπεινωτική πράξη». Αυτές τις φράσεις χρησιμοποίησαν η Νέα Δημοκρατία και η Δημοκρατική Συμπαράταξη για να επιτεθούν στην κυβέρνηση. Πρόκειται για τα ίδια κόμματα που μέχρι προχθές κατηγορούσαν τον Τσίπρα ότι εγκληματεί καθυστερώντας την αξιολόγηση.
Ομως και γρήγορα και αξιοπρεπώς δεν γίνονται τα πράγματα σε μια χώρα που βρίσκεται σε καθεστώς επιτροπείας. Κάτι πρέπει να ξέρουν τα συγκεκριμένα κόμματα από την περίοδο που... αντιστέκονταν σθεναρά στις απαιτήσεις των δανειστών.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

«Οι ηγεσίες της ΝΔ & του Ποταμιού πάνε στη Βουλή μόνο για την "ατάκα"»

Ξυλιτόλη: από απόλυτα αθώα έγινε επικίνδυνη για την καρδιά

Γνωστό γλυκαντικό(ξυλιτόλη) ενδέχεται να αυξάνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού και εμφράγματος

parallaximag.gr

 

5–6 λεπτά

---

Ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο γλυκαντικό που περιέχεται σε προϊόντα όπως τσίχλες, οδοντόκρεμες, μαρμελάδες, γιαούρτια και παγωτά, συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, εμφράγματος και θανάτου, σύμφωνα με τη μεγαλύτερη μελέτη του είδους της.

Η ξυλιτόλη είναι μια αλκοόλη σακχάρου που απαντάται σε ορισμένα φυσικά τρόφιμα σε πολύ μικρές ποσότητες. Προστίθεται επίσης — συχνά σε ποσότητες έως και 1.000 φορές μεγαλύτερες — σε τρόφιμα, ποτά και προϊόντα στοματικής υγιεινής ως τεχνητό γλυκαντικό. Παρά την ολοένα και ευρύτερη χρήση της, οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της ξυλιτόλης στην υγεία δεν έχουν μελετηθεί εκτενώς.

Η ερευνητική ομάδα στη Γερμανία που διεξήγαγε τη μελέτη διαπίστωσε ότι τα υψηλά επίπεδα ξυλιτόλης στο αίμα συνδέονταν με αυξημένο κίνδυνο σοβαρών καρδιαγγειακών επεισοδίων. Τα ευρήματα παρουσιάστηκαν στο Μόναχο, στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας (ESC), του μεγαλύτερου συνεδρίου καρδιολογίας στον κόσμο.

Οι ερευνητές εξέτασαν δεδομένα από 17.710 ανθρώπους και συνέκριναν το 25% των ατόμων με τα υψηλότερα επίπεδα ξυλιτόλης στο αίμα με το 25% που παρουσίαζε τα χαμηλότερα επίπεδα. Τα άτομα με τις υψηλότερες συγκεντρώσεις ξυλιτόλης είχαν 57% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν ή να υποστούν έμφραγμα ή εγκεφαλικό μέσα σε διάστημα έξι ετών, σε σχέση με εκείνους που είχαν χαμηλότερα επίπεδα. Ακόμη και έπειτα από 30 χρόνια, ο κίνδυνος να έχουν υποστεί ένα από αυτά τα καρδιαγγειακά συμβάντα παρέμενε αυξημένος κατά 18%.

Η ανάλυση των δεδομένων από τις ενδιάμεσες ομάδες έδειξε ότι όσο υψηλότερα ήταν τα επίπεδα ξυλιτόλης στο αίμα, τόσο υψηλότερο ήταν το ποσοστό των καρδιαγγειακών επεισοδίων.  Επιπλέον, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η αύξηση των καρδιαγγειακών συμβάντων που συνδέονταν με την ξυλιτόλη ήταν σταθερή, ανεξάρτητα από βασικά χαρακτηριστικά, όπως η ηλικία και το φύλο.

Η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε επίσης ότι η συγκεκριμένη συσχέτιση ήταν ανεξάρτητη από παράγοντες όπως ο δείκτης μάζας σώματος, η υπέρταση, ο διαβήτης και τα επίπεδα λιπιδίων στο αίμα — παράγοντες που ενδέχεται να ωθούν ορισμένους ανθρώπους στην επιλογή προϊόντων με λίγες θερμίδες.

Προβληματισμός για τη μακροχρόνια ασφάλεια της ξυλιτόλης Ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Δρ. Μάρκο Βιτκόφσκι από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Charité του Βερολίνου, δήλωσε ότι τα νέα ευρήματα έρχονται να προστεθούν σε προηγούμενες έρευνες που είχαν προκαλέσει ανησυχίες για την ξυλιτόλη.

«Σε προηγούμενες μελέτες, δείξαμε ότι η ξυλιτόλη μπορεί να ενισχύσει την ικανότητα των αιμοπεταλίων να σχηματίζουν θρόμβους», ανέφερε. Ο Βιτκόφσκι και οι συνεργάτες του είχαν επίσης διαπιστώσει ότι τα υψηλά επίπεδα ξυλιτόλης στο αίμα συνδέονταν με ανεπιθύμητα καρδιακά συμβάντα σε άτομα υψηλού κινδύνου μέσα σε διάστημα τριών ετών.

«Οι άνθρωποι καταναλώνουν τεχνητές γλυκαντικές ουσίες γιατί πιστεύουν ότι είναι πιο υγιεινές από τη ζάχαρη και γενικά θεωρούνται ασφαλείς από τις ρυθμιστικές αρχές», είπε.

«Τα μακροπρόθεσμα ευρήματά μας στον γενικό πληθυσμό αναδεικνύουν πόσο λίγα γνωρίζουμε για την καρδιαγγειακή ασφάλεια της ξυλιτόλης και δείχνουν ότι απαιτούνται περαιτέρω μελέτες, ιδιαίτερα καθώς η ποσότητα του συγκεκριμένου γλυκαντικού στα προϊόντα συνεχίζει να αυξάνεται».

Ο καθηγητής Νταν Ατάρ, μέλος της επιτροπής επικοινωνίας της ESC, ο οποίος δεν συμμετείχε στην έρευνα, δήλωσε: «Οι τεχνητές γλυκαντικές ουσίες έχουν γίνει ευρέως αποδεκτές από τη σύγχρονη κοινωνία και οι αξιολογήσεις ασφάλειάς τους ήταν θετικές και είχαν εγκριθεί από τις αρμόδιες ρυθμιστικές αρχές. Ωστόσο, σε αυτή την παρατηρησιακή μελέτη φαίνεται ότι η ξυλιτόλη έχει αρνητική μακροπρόθεσμη επίδραση στα καρδιαγγειακά συμβάντα στον γενικό πληθυσμό. Όπως συμβαίνει με όλες τις παρατηρησιακές μελέτες, είναι δύσκολο να εξαχθούν συμπεράσματα για σχέση αιτίου-αποτελέσματος, όμως η συγκεκριμένη έρευνα δείχνει ότι απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για ένα ζήτημα σημαντικό για την κοινωνία».

Η Ντελ Στάνφορντ, ανώτερη διαιτολόγος στο Βρετανικό Ίδρυμα Καρδιάς, επισήμανε ότι οι κίνδυνοι για την καρδιακή υγεία συσσωρεύονται με την πάροδο του χρόνου και ότι είναι σημαντικό να διασφαλίζεται πως τα συστατικά που προστίθενται στα τρόφιμα δεν επιβαρύνουν την υγεία.

«Η μελέτη αυτή μας υπενθυμίζει ότι όλοι πρέπει να περιορίσουμε την κατανάλωση επεξεργασμένων τροφίμων και ποτών, τα οποία συχνά περιέχουν μεγάλες ποσότητες ζάχαρης, αλατιού ή γλυκαντικών ουσιών, και να επικεντρωθούμε σε μια ισορροπημένη διατροφή που συμβάλλει στην προστασία της καρδιάς», κατέληξε η Στάνφορντ.

Πηγή: Guardian

*Sweetener used in chewing gum and jam linked to strokes ...

**Xylitol may increase the risk of cardiovascular events

Ένας διακεκριμένος Σύρος ποιητής και ακτιβιστής της Ελευθερίας στην Ελλάδα!

Ο σπουδαίος αραβόφωνος ποιητής Άδωνις έρχεται στη Στέγη

HuffPost Greece  |  Newsroom

Με Βραβείο Goethe, διεκδικητής επί χρόνια του Νόμπελ Λογοτεχνίας, αυτοεξόριστος από τη Συρία και ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές του Αραβικού Κόσμου, ο Άδωνις έρχεται στη Στέγη.
Ο Άδωνις, ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές του Αραβικού Κόσμου, έρχεται στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση στις 10 Ιανουαρίου για μια συζήτηση με τον Γιώργο Αρχιμανδρίτη για την αραβόφωνη ποίηση σήμερα, για τον ρόλο της ποίησης στην εποχή μας, για γεωπολιτικά θέματα, όπως τον πόλεμο στη Συρία, για το προσφυγικό, το Ισλάμ, τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και την τρομοκρατία.
Ο Άδωνις έχει τιμηθεί με το Βραβείο Goethe, μια από τις πιο σημαντικές διακρίσεις πολιτισμού στον κόσμο, «για το διεθνή χαρακτήρα του έργου του και για την προσφορά του στον παγκόσμιο πολιτισμό» (όπως πριν από αυτόν ο Thomas Mann, ο Hermann Hesse, η Pina Bausch ή ο Ingmar Bergman), ενώ συγκαταλέγεται εδώ και αρκετά χρόνια ανάμεσα στους διεκδικητές του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Ο Άδωνις γεννήθηκε το 1930 στη Συρία ως Ali Ahmed Saïd Esber, αλλά ήδη από την εφηβική του ηλικία υιοθέτησε το μυθολογικό ψευδώνυμο Άδωνις με το οποίο γρήγορα έγινε γνωστός, θεωρώντας πως η απέκδυση του μουσουλμανικού του ονόματος δίνει συμβολικά πρόσβαση στην οικουμενικότητα και την πράξη της δημιουργίας. Καταδικασμένος σε φυλάκιση στην πατρίδα του λόγω των προοδευτικών πολιτικών του πεποιθήσεων, ο Άδωνις αυτο-εξορίστηκε στον Λίβανο και στη συνέχεια στο Παρίσι όπου ζει μέχρι σήμερα.

Στο τέλος της εκδήλωσης, ο Άδωνις θα υπογράψει βιβλία. Θα διατίθενται βιβλία του προς πώληση στο φουαγιέ ισογείου της Στέγης από εκδοτικούς οίκους.

10 Ιανουαρίου 2017 | 19:00
Μικρή Σκηνή
Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Συγγρού 107
Πληροφορίες: 210 900 5 800
Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις του Κύκλου «Λέξεις & Σκέψεις» είναι δωρεάν και τηρείται σειρά προτεραιότητας.
Η διανομή των δελτίων εισόδου ξεκινά 1 ώρα πριν από κάθε εκδήλωση.
Για τις ομιλίες των ξένων προσκεκλημένων υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία.
Οι συζητήσεις των κύκλων Λέξεις & Σκέψεις αναμεταδίδονται και με live streaming μέσω του sgt.gr.

______________________________________

Άδωνις, “Ο Χρόνος” 

(μετφρ. από τα αραβικά: Μάρκελλος Πιράρ)

Πηγή: poiein.gr
Κατηγορία: Μεταφραστικό Εργαστήρι, καταχώρηση από: Σπύρος Αραβανής

᾿Αγκαλιάζω τὸ στάχυ τοῦ χρόνου, τὸ κεφάλι μου πύργος φωτιᾶς·
     Ποιό, τὸ αἷμα ποὺ τὴν ἄμμο αὐλακίζει, καὶ ποιά, τούτη ἡ δύση;
     Πές μας, φλόγα τοῦ παρόντος, τί θὰ λέμε;
Στὸ λάρυγγα μέσα, τῆς ῾Ιστορίας τὰ συντρίμμια
Καὶ στὸ πρόσωπο, τὰ σημάδια τοῦ θύματος
Πόσο πικρή ᾿ναι ἡ γλώσσα τώρα, πόσο στενὴ ἡ πύλη τοῦ ἀλφάβητου
᾿Αγκαλιάζω τὸ στάχυ τοῦ χρόνου, τὸ κεφάλι μου πύργος φωτιᾶς·
     … δήμιος κατάντησε ἕνας φίλος; Μήπως
     εἶπε γείτονας· Πόσο ἀργεῖ ὁ Χουλακοῦ*; Ποιός χτυπᾶ τὴν πόρτα;
                         ῞ Ενας εἰσπράκτορας τοῦ φόρου;
     Δῶσ᾿ του τὸν φόρο … Σχήματα γυναικῶν
     κι ἀντρῶν … εἰκόνες βαδίζουνε/γνέψαμε,
     κρυφομιλήσαμε, - τὰ βήματά μας,
     ἕνα νῆμα φόνων/
     Λὲς νἆναι ὁ φόνος σου ἀπ᾿ τὸν θεό;
     Λὲς νἆναι ὁ θεὸς ἀπ᾿ τὸν φόνο σου;

- Σάστησε μὲ τὸ αἴνιγμα,
λίγησε σὰν τόξο τρόμου πάνω στὶς κυρτές του ἡμέρες.
- ῾Ο ἀδερφός μου χάθηκε, ὁ πατέρας τρελλός, τὰ παιδιά μου νεκρά
Ποιός θὰ δεχθεῖ τὶς ἱκεσίες μου; Τὴν πόρτα ν᾿ ἀγκαλιάσω; ῍Η
 μήπως
                      νὰ πῶ τὸ παράπονό μου στὸ χαλάκι τῆς προσευχῆς;
- Ζαλίστηκε. Φέρε τὰ φάρμακα
καὶ μὲ τῶν σοφῶν τὰ φίλτρα γιάτρεψέ τον.
Πτώματα ποὺ ὁ φονιὰς διαβάζει σὰν ἀνέκδοτα/στοῖβες κόκκαλα,
   κεφάλι παιδιοῦ αὐτὸς ὁ σωρὸς ἢ κομμάτι κάρβουνο;
   Σῶμα, ἐκεῖνο ποὺ διακρίνω ἢ σκελετὸς ἀπὸ πηλό;
   Σκύβω, διορθώνω δυὸ μάτια, μπαλώνω ἕνα πλευρό,
  ῎ Ισως μὲ βοηθήσει ἡ λογικὴ καὶ μὲ ὁδηγήσει ἡ λάμψη τῆς μνήμης;
   ᾿Αλλὰ μάταια ψηλαφῶ τὰ λεπτὰ νήματα,
   μάταια συνδέω ἕνα κεφάλι, δυὸ χέρια καὶ δυὸ πόδια,
                     νὰ φανερωθεῖ τὸ σκοτωμένο πρόσωπο
- Ποιός διδάσκεται ἀπὸ τὸ μερμήγκι;
Γιατί ἡ ἔκπληξη;           Εἶναι ποίηση
             νὰ σμίγεται ἡ τραγικὴ σπίθα μὲ τὸ μάτι; Μήπως ἔκσταση
                νὰ βλέπεις τὸ σπίτι σου νὰ τινάζεται
                             συντρίμμια στὸν θεό;
Τοῦ μάντη ἡ κουκουβάγια ἔκρωξε σὲ μιναρὲ ἀπάνω,
Μὲ τὴν κραυγή της ἔπλεξε οὐράνιο τόξο
Κι ἔκλαψε πνιγμένη ἀπ’ τὴ χαρά της
᾿Αγκαλιάζω τὸ στάχυ τοῦ χρόνου, τὸ κεφάλι μου πύργος φωτιᾶς·
…/Τὰ μυστικά του φανέρωσε ὁ γελωτοποιός -
   Χρυσοχοεῖο αὐτὸς ὁ ἀνυπόταχτος χρόνος,
  Τέλμα γεμάτο προφῆτες.
Τὰ μυστικά του φανέρωσε ὁ γελωτοποιός -
    Θάνατος ἡ ἀλήθεια θἆναι
   ῾Ο θάνατος, ψωμὶ γιὰ τοὺς ποιητές
    Κι ἐκεῖνο ποὺ ὀνομάστηκε ἢ ἔγινε πατρίδα·
    Κάποια ἐποχὴ ποὺ πλέει στὸ πρόσωπο τοῦ χρόνου.
Τὰ μυστικά του φανέρωσε ὁ γελωτοποιός -
    Ποῦ’ ναι τὸ κλειδί σου, περίλαμπρο κύμα; Πλημμύρισέ με,
σὲ ἱκετεύω,
    καὶ πάρε τὶς τελευταῖες μου ὄχθες, πάρε με
    μὲ μάγεψε μιὰ φλεγόμενη ἄβυσσος,
    μὲ μάγεψε ἕνα ἄχυρο ποὺ καίγεται,
    μὲ μάγεψαν δρόμοι ποὺ τρομάζουν τοὺς δρόμους
᾿Αγκαλιάζω τὸ στάχυ τοῦ χρόνου, τὸ κεφάλι μου πύργος φωτιᾶς·
    Λησμόνησε ἡ ψυχή μου τὶς ἀγάπες της
    Λησμόνησε τὴν κρυμμένη κληρονομιά της στὸ σπίτι τῶν εἰκόνων
    Πιὰ δὲν ἀναπολεῖ ὅ,τι λέν᾿ οἱ βροχές, ὅ,τι γράφει τῶν δέντρων
                                                 τὸ μελάνι
Δὲν ζωγραφίζει παρὰ
          κάποιο γλάρο ποὺ τὸ κύμα στὰ καραβόσκοινα ἐκτοξεύει
Δὲν ἀκούει παρὰ
         τὴν κραυγὴ κάποιου μετάλλου· ἰδοὺ τῆς πολιτείας ἡ καρδιά·
                        φεγγάρι ποὺ κόβεται στὰ δυό, δεμένο μὲ τὸν ἀφαλὸ
                                         ἑνὸς πύρινου τέρατος
Δέν ξέρει πιὰ πὼς ὁ θεὸς κι ὁ ποιητὴς εἶναι δυὸ παιδιὰ
                         ποὺ κοιμοῦνται πάνω στῆς πέτρας τὸ μάγουλο.
Λησμόνησε ἡ ψυχή μου τὶς ἀγάπες της
Γι᾿ αὐτὸ μὲ τρομάζει τὸ σκοτάδι - τὸ προμελετημένο αὔριο
Γι᾿ αὐτὸ μὲ κυριεύει ἡ ἀμφιβολία, μοῦ ἀντιστέκεται τ᾿ ὄνειρο
Δέσμιος τρέχω ἀπὸ φωτιὰ σὲ φωτιά
         Μ᾿ ἔπνιξε ὁ ἱδρώτας ποὺ στάζει ἀπ᾿ τὸ κορμί μου
         καὶ μὲ τοὺς τοίχους μοιράστηκα
         τὴν ἀϋπνία τῆς νύχτας / (τὰ βήματα τῆς νύχτας, ἀγρίμια …)
          Συχνὰ εἶπα τῆς ποίησης ποὺ καταστάλαξε στὴ μνήμη μου
          Ποιό εἶναι τὸ πριόνι πάνω στὸν τράχηλο
          ποὺ μοῦ ὁρίζει τὸ σῆμα τῆς σιωπῆς;
         Σὲ ποιὸν τὴ στάχτη μου ν᾿ ἀφηγηθῶ;
᾿        Εγὼ ποὺ τὸν παλμό μου ἀγνοῶ πῶς νὰ τὸν ξεριζώσω
                                          καὶ σ᾿ ἕνα τραπέζι νὰ τόνε ρίξω,
᾿        Εγὼ ποὺ ἀρνιέμαι νὰ κάνω τὸν καημό μου τύμπανο γιὰ τὸν
οὐρανό
῍         Ας πῶ τότε· ἦταν ἡ ζωή μου οἶκος φαντασμάτων κι ἀνεμόμυλος
᾿Αγκαλιάζω τὸ στάχυ τοῦ χρόνου, τὸ κεφάλι μου πύργος φωτιᾶς·
         Τὰ δέντρα τῆς ἀγάπης στὸ Κασάμπιν* γίναν ἀδέρφια
         μὲ τὰ δέντρα τοῦ θανάτου στὴ Βηρυττό, κι ἐδῶ
         τὸ δάσος τῆς μυρτιᾶς παρηγορεῖ
         τῆς ἐξορίας τὸ δάσος - ῞Οπως εἰσέρχεται τὸ Κασάμπιν στοῦ
χορταριοῦ
        τὸν χάρτη καὶ διυλίζει τῶν λιβαδιῶν τὰ ἔγκατα
       εἰσῆλθε ἡ Βηρυττὸς στὸν χάρτι τοῦ θανάτου / οἱ τάφοι
       σὰν κῆποι, καὶ χωράφια τὰ λείψανα
Τί εἶν᾿ ἐκεῖνο ποὺ ξεχύνει τὸ Κασάμπιν στὴν Τύρο καὶ Σιδόνα,
                                              καθὼς ἡ Βηρυττὸς ξεχύνεται;
Ποιό, τὸ ἀπόμακρο πράγμα ποὺ πλησιάζει;
Τί εἶν᾿ ἐκεῖνο ποὺ στὸν χάρτη μου ἀναδεύει αὐτὰ τὰ αἵματα;
     … Στέγνωσε τὸ καλοκαίρι καὶ τὸ φθινόπωρο δὲν ἦρθε
     Μὲς στὴ μνήμη τῆς γῆς ἡ ἄνοιξη μελάνιασε / ὁ χειμώνας,
     ὅπως τὸν ζωγραφίζει ὁ θάνατος· ψυχορράγημα ἢ αἱμορραγία
    ᾿Εποχὴ ποὺ βγαίνει ἀπ᾿ τὴ φιάλη τοῦ προορισμοῦ
                                           καὶ τὴν παλάμη τοῦ πεπρωμένου
᾿    Εποχὴ περιπλάνησης ποὺ τὸν χρόνο αὐτοσχεδιάζει
                                          καὶ τὸν ἀγέρα ἀναμασάει,
     Πῶς, ποῦθε θὰ τὸν ἀναγνωρίσετε;
     Φονιὰς δίχως πρόσωπο/ντυμένος ὅλα τὰ πρόσωπα …
᾿Αγκαλιάζω τὸ στάχυ τοῦ χρόνου, τὸ κεφάλι μου πύργος φωτιᾶς·
᾿     Εξαντλημένος ἔγειρα τὴν κεφαλὴ κι ἀγναντεύω τὰ πέρατα -
         Ποιά τὰ κουρέλια; Χρονικά; Χῶρες; Λάβαρα στὴν ἀκτὴ
                                           τοῦ σούρουπου κρεμασμένα;
᾿  Ιδού, μέσα σὲ μιὰ στιγμὴ διαβάζω γενεές, καὶ σ᾿ ἕνα πτῶμα
                                                               μύρια πτώματα
᾿Ιδού, μὲ κατακλύζει ἡ ἄβυσσος τῆς ἀνοησίας,
Τὸ σῶμα μου ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν ἐξουσία μου
Τὸ πρόσωπό μου δὲν φαίνεται πιὰ στὸν καθρέφτη του
Τὸ αἷμα μου δραπετεύει ἀπὸ τὶς φλέφες του …
Μήπως διότι βλέπω τὸ φῶς ποὺ τοῦ πηγαίνει τὰ ὄνειρά μου;
Μήπως διότι εἶμαι ἡ ἄκρη τοῦ σύμπαντος ποὺ οἱ ἄλλοι εὐλογοῦν
                                                   κι ἐγὼ ἀναθεματίζω;
Τί εἶν᾿ ἐκεῖνο ποὺ ξεριζώνει τὰ κατάβαθά μου καὶ φεύγει
ἀνάμεσα σὲ θάμνους ἀπὸ ἐπιθυμίες, σὲ χῶρες-ὠκεανοὺς ἀπὸ
δάκρυα
                                 καὶ φυλὲς ἀπὸ σύμβολα;
ἀνάμεσα σὲ ἔθνη καὶ γένη - ἐποχὲς καὶ λαούς;
Τί εἶν᾿ ἐκεῖνο ποὺ κόβει στὰ δυὸ τὴν ψυχή μου;
                      Τί εἶν᾿ ἐκεῖνο ποὺ μὲ καταστρέφει;
Μήπως εἶμαι σταυροδρόμι;
Μήπως ἔπαψε ὁ δρόμος μου, σὲ στιγμὴ ἀποκάλυψης, νἆναι
                                                                   ὁ δικός μου;
Μήπως πολλαπλασιάστηκα, μήπως εἶν᾿ ἄβυσσος ἡ ᾿Ιστορία μου
                  καὶ μοῖρα ἡ πυρπόληση;
Τί εἶν᾿ ἐκεῖνο ποὺ ἀναδύεται, μ᾿ ἕναν καγχασμό, ἀπ᾿ τὰ πνιγμένα
μέλη μου;
Μήπως πολλαπλασιάστηκα, ὁ ἕνας ρωτώντας τὸν ἄλλον·
         Ποιός εἶσαι καὶ ἀπὸ ποῦ ἔρχεσαι;
Μήπως εἶναι τὰ μέλη μου δάση μαχῶν
          … μέσα στὸ αἷμα ποὺ ἔγινε ἄνεμος, μέσα στὸ σῶμα
                                        ποὺ ἔγινε φύλλο;
Τρελλάθηκα; Ποιός εἶμαι σ᾿ἐκεῖνο τὸ σκοτάδι; Δίδαξέ με, τρέλλα,
                                                          κι ὁδήγησέ με
Ποιός εἶμαι, φίλοι μου, ὁραματιστὲς καὶ διωγμένοι;
Νὰ μποροῦσα ἀπ᾿ τὸ πετσί μου νὰ βγῶ, δίχως νὰ ξέρω ποιὸς ἤμουν
                                                καὶ ποιὸς θὰ εἶμαι
ἕνα ὄνομα ψάχνω καὶ κάτι νὰ ὀνοματίσω,
                                     τίποτα ὅμως δὲν ὀνομάζεται
                 ἐποχὴ τυφλὴ καὶ ῾Ιστορία τυφλωμένη
                 ἐποχὴ λασπωμένη καὶ ῾Ιστορία συντριμμένη
Δαμασμένος ὁ ἄρχοντας, σκοτάδι δόξα σοι
᾿Αγκαλιάζω τὸ στάχυ τοῦ χρόνου, τὸ κεφάλι μου πύργος φωτιᾶς·
῾              Ο σημίτης πρόγονός μου ἐξεπλάγη ἀπ᾿ ὅ,τι γέννησε
                                                                    Τὸ τυφλὸ πεπρωμένο,
                          Παπαγάλος; ῍Η προφήτης ποὺ κατάντησε μούμια;
῏Ω πρόγονε ποὺ τὸν δρόμο σου τώρα ἐγκαταλείπω
Καλῶς, ἐσὺ ποὺ κατοικεῖς τὸ μόριο τοῦ νεροῦ καὶ τὰ στρώματα
τοῦ οὐρανοῦ
Εἶναι λογικὸ νὰ ὁδεύεις, καθὼς ὁδεύεις, ὑπερήφανος, πρὸς τὰ ὀπίσω
᾿  Εσὺ τὸ μυστήριο καὶ τὸ πλούσιο ἀπὸ προφητεῖες βασίλειο -
᾿Εγὼ ὁ ἀνύμπορος νὰ σὲ ἀντιληφθῶ, ὁ ἀπολωλὸς
                      στὴν πλάνη του, ἐσὺ τὸ θαῦμα.
῏Ω πρόγονε τώρα σὲ ἀπορρίπτω, ἀγάπησα ὅμως τὴν πλάση
μὲς στὸ δημιουργικό σου εἶναι, δὲν θὰ μὲ ἀναγνωρίζεις πιὰ
                           καὶ τίποτα δὲν θὰ μᾶς συνδέει
παρὰ ἐκεῖνο τὸ ἐρείπιο ποὺ καταστάλαξε στὴν ψυχή μου - κλαίει
                                  καὶ μὲ κάνει νὰ σὲ κλαίω.
᾿Αγκαλιάζω τὸ στάχυ τοῦ χρόνου, τὸ κεφάλι μου πύργος φωτιᾶς·
      Τὸ τέλος τῆς ἐποχῆς ποὺ ἔβρεχε ἀργιλάσβεστο ἀνταμώνει
      τὴν ἀρχὴ τῆς ἐποχῆς ποὺ βρέχει πετρέλαιο
     ῾Ο θεὸς τῆς φοινικιᾶς σκύβει
     σὲ κάποιον σιδερένιο θεό,
     κι ἐγὼ ἀνάμεσά τους, αἷμα ἐκχεόμενο καὶ καραβάνι ποὺ
ὀπισθοδρομεῖ
   ᾿Εμβαθύνω στὴν σβησμένη μου φωτιὰ
    καὶ κοιτάζω πῶς νὰ καλοπιάσω
    τὸν δύστροπο μὲς στὴν ἔρημό του θάνατό μου,
    καὶ λέω· τὸ σύμπαν τὸ ὑφαίνει τ᾿ ὄνειρό μου …/Τὰ νήματα
                                    ξηλώνονται
    Βλέπω τὸν ἑαυτό μου σὲ μιὰν ἄβυσσο κι ἀφήνομαι στῆς
πτώσεως
                                                                     τὴ νύχτα
    Βλέπω τὰ πράγματα· κύκλος καπνοῦ
    Βλέπω τὸν κόσμο· κυνήγι,
              τὸ τραπέζι στρωμένο, - ἀρτύματα τὰ σώματα
                      καὶ δοχεῖα τὰ κεφάλια
      ὁ θεὸς κάθεται στὸ τραπέζι, ψωμὰς ἦταν
         ἕνα ζαρκάδι καὶ στρατιώτης μιὰ σαύρα/ἕνας θεὸς
    τρώει τὸ θήραμα, ἢ τὸ θήραμα τὸν θεό;
Ψεύτης ὁ δρόμος καὶ ἡ ὄχθη προδότης
Πῶς νὰ μὴ σὲ κεραυνοβολήσει τώρα ἡ τρέλλα;
῎Ετσι αὐτὸν ποὺ τρώγει ἀπαρνιέμαι καὶ τὴν τροφή
Καὶ ἡ καθεμιὰ μ᾿ ἀνακουφίζει περιπλάνηση
Παρηγοριά μου· νὰ εἰσελαύνω στ᾿ ὄνειρό μου, - περιπλανιέμαι,
κυμαίνομαι,
τραγουδάω τὸν πόθο γι᾿ ἄρνηση καὶ παραληρῶ -
        Κρίκος τῶν ἡμερῶν μου, τὸ ἄστρο τῆς ᾿Αφροδίτης, καὶ βραχιόλι
                                                               ὁ Αἰγόκερως,
       Λέω· οἱ ἀνθοὶ μὲς στοὺς κάλυκές τους
       ἀνοίγουν σὰν ἐξῶστες …
Παρηγοριά μου· νὰ εἶμαι ἀντάρτης - ἐπιστρατεύω τῆς ἀνταρσίας
τὰ ρήματα
Σ᾿ ἐκείνους τοὺς δύστροπους ἀνέμους βάλτε χαλινάρι
Σφαγμένη ἡ ῾Ιστορία καὶ ἴσα ποὺ ἀρχινάει ἡ σφαγή
᾿Αφῆστε τὸν φονιά, τὸ θύμα καὶ τὴ σφαγὴ μάρτυρες
Μὲ τ᾿ ἀπομεινάρια σκεπᾶστε με καὶ ζωγραφίστε με
᾿Ερείπειο ἀνάμεσα στὰ ἐρείπεια.
῎Ετσι τὴ σοφία θ᾿ ἀντλήσω ἀπὸ τὴν πηγή της
Κραυγάζοντας· καλῶς ἤρθατε ἀπομεινάρια μου, σὲ καλωσορίζω παρακμή.
Αὔριο θὰ μὲ σβήσει ὁ θάνατος μὰ δὲν θὰ σβήσω
Αὔριο θὰ πηγαίνω ἀπὸ ἕνα φῶς σὲ ἄλλο,
᾿Αλήθεια, πιὸ ἀδύνατος ἀπὸ μιὰ κλωστὴ
μὰ καὶ πιὸ ἔξοχος ἀπ᾿ ὅποιον θεό
῎Ετσι ἀρχινάω
᾿Αγκαλιάζω τὴ γῆ μου καὶ τοὺς μυστικούς της πόθους -
       ᾿Αγαπάει τῆς θάλασσας τὸ σῶμα, μιὰ ἀγάπη ποὺ ἔχει τὸν ἥλιο
                                                                           γιὰ χέρια
       Σῶμα - ἀποθήκη τῆς βροντῆς κι ἄγκυρα τῆς τρυφεράδας
       Σῶμα - ὑπόσχεση ὅπου ἐγὼ λείπω
       ἐγὼ ὁ ἀναδυόμενος ἀπ᾿αὐτὴ τὴν πρόκληση
       Σῶμα/σκεπᾶστε μὲ τὸ φῶς τῆς ἐρωτευμένης βροχῆς
                                           τὸ πρόσωπο τῆς μαργαρίτας,
Γένοιτο …
     ἀγκαλιάζω τὴν ἐρχόμενη ἐποχὴ κι ὁδοιπορῶ
     δύστροπος, μὲ καπετάνιου ὕφος, τὴν χώρα μου σημαδεύω, -
     ἀνηφορίστε στὶς πιὸ ψηλές της κορφές,
     κατεβεῖτε στὰ κατάβαθά της
     τρόμο δὲν θὰ βρεῖτε μήτε ἁλυσίδες - σὰν νὰ ἦταν τὸ πουλὶ
κλαδί,
     ἡ γῆ παιδὶ καὶ τὰ παραμύθια γυναῖκες
     ῎ Ονειρο;
     ᾿Αφήνω στὶς ἑπόμενες γενιές μου αὐτὸ τὸ διάστημα νὰ κατακτήσουν
Τὸ δέρμα μου δὲν εἶναι κάλυβα στοχασμῶν, μήτε
τὸ πάθος μου ξυλόκοπος τῆς μνήμης, -
       ἄρνηση τὸ γένος μου, κι ὁ γάμος μου γονιμοποίηση
       ἀνάμεσα σὲ δυὸ πόλους, δική μου τούτη ἡ ἐποχή,
       δικοί μου ὁ νεκρὸς θεὸς καὶ ἡ νεκρὴ μηχανή - ᾿Εποχή μου
      νὰ κατοικῶ τῶν ἐπιθυμιῶν τὴ δεξαμενή,
      νὰ εἶναι τ᾿ ἀπομεινάρια μου τ᾿ ἄνθη μου, κι ἐγὼ
      τὸ ἄλφα τοῦ νεροῦ καὶ τὸ ὠμέγα τῆς φωτιᾶς - ὁ τρελλὸς τῆς
ζωῆς.
Φανερώνοντας στὸν χρόνο τὰ μυστικὰ τοῦ πάθους του,
  ῎Ετσι ὁμολογεῖ·
Εἶναι ὁ ἀπολωλός, ὁ ἀντάρτης, ὁ διάφορος.


(Βηρυττός, 4 ᾿Ιουνίου - 25 ᾿Οκτωβρίου 1982)
———
* Χουλακοῦ· Αὐτοκράτορας τῆς Μογγολίας - Πολιόρκησε τὴν Βαγδάτη τὸ 1258, τερματίζοντας τὴν ἐποχὴ τοῦ Καλιφάτου.
* Κασάμπιν · Χωριὸ τῆς Συρίας - Γενέτειρα τοῦ ῎Αδωνι.
_____________________

Η νύχτα είναι παγερή και μ΄έστησες-με γέλασες , με γέρασες...

ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

 

 

 

 

Γιαννης Λοβερδος ‏@YiannisLoverdos

Ο χρήστης Γιαννης Λοβερδος έκανε Retweet Athens Voice

Μα καλα βρε συντροφοι. Αυτη δεν ηταν μια ταλαίπωρη καθαρίστρια που υπέφερε? που βρήκε καταθέσεις στο εξωτερικό?

Ο χρήστης Γιαννης Λοβερδος πρόσθεσε,

Athens Voice @AthensVoice

Πόθεν έσχες: Πάνω από 340.000 ευρώ οι καταθέσεις της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Σε τράπεζες του εξωτερικού...http://www.athensvoice.gr/politiki/pothen-eshes-pano-apo-340000-eyro-oi-katatheseis …

ΑΜΕΣΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΕΥΠΑΘΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΟ ΚΕΕΛΠΝΟ

Συναγερμός για εισβολή γρίπης από τα Βαλκάνια

Στα όρια επιδημίας η «γρίπη του Χονγκ Κονγκ» (στέλεχος ιού Η3Ν2), που «χτύπησε» πρώιμα τις γειτονικές χώρες, ενώ αναμένεται και στην Ελλάδα από την ερχόμενη εβδομάδα.

• Πηγή: ΕΘΝΟΣ

Νωρίτερα από άλλες χρονιές χτύπησε η γρίπη τα Βαλκάνια, όπως δήλωσε στο «Εθνος» ο λοιμωξιολόγος του ΚΕΕΛΠΝΟ Σωτήρης Τσιόδρας

Η Βουλγαρία έχει καταγεγραμμένους 220 ασθενείς σε κάθε 10.000 άτομα, στην ΠΓΔΜ καταγράφηκαν 7.800 άτομα από τις αρχές του μήνα και στην Αλβανία νόσησαν 14.000 άτομα σε μία μόνο εβδομάδα, ενώ στη Γαλλία το υπουργείο Υγείας βρίσκεται σε συναγερμό λόγω των αυξημένων κρουσμάτων γρίπης σε 13 περιφέρειες της χώρας.
Το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ) έχει τεθεί σε επιφυλακή και η εκτίμηση των ειδικών είναι πως μετά από 2 χρόνια η χώρα μας θα έχει κρούσματα γρίπης τύπου Α, Η3Ν2 -πέρυσι είχαμε τον Η1Ν1, τη γνωστή γρίπη των χοίρων που έπληξε το 2009- ενώ συνιστούν άμεσο εμβολιασμό για όλα τα άτομα που ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου, καθώς το εμβόλιο έχει στελέχη του Η3Ν2 και προσφέρει κάλυψη και προστασία 50-60%.
«Εκτιμούμε ότι φέτος θα "επιστρέψει" η γρίπη τύπου Α, Η3Ν2, την οποία γνωρίζουμε από το παρελθόν και μπορούμε να αντιμετωπίσουμε», δήλωσε στο «Εθνος» ο αναπληρωτής καθηγητής Λοιμώξεων της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και λοιμωξιολόγος στο ΚΕΕΛΠΝΟ, Σωτήρης Τσιόδρας.
Σχολιάζοντας την επέλαση της γρίπης στις γειτονικές χώρες και μάλιστα πρωιμότερα από άλλες χρονιές, ο κ. Τσιόδρας ανέφερε ότι «πάντα η γρίπη έχει πορεία από τα δυτικά προς τα ανατολικά και φέτος ήρθε νωρίτερα στις χώρες αυτές, λόγω της έλευσης του χειμώνα πιο νωρίς και με πιο έντονα φαινόμενα».
«Για την επίτευξη ανοσολογικής απάντησης στο εμβόλιο απαιτούνται περίπου δύο εβδομάδες, αλλά δεν είναι αργά. Τις επόμενες μέρες αναμένεται να έχουμε τα πρώτα κρούσματα και η κορύφωση της γρίπης θα είναι στα μέσα Φεβρουαρίου. Στις βόρειες χώρες και στη Βρετανία, όπου οι πολίτες εμβολιάζονται, τα κρούσματα είναι πάρα πολύ λίγα», μας είπε.

Ελάχιστα είναι μέχρι σήμερα τα κρούσματα στην Ελλάδα, καταγράφηκαν μόνο 6 σοβαρά περιστατικά και από αυτά μόνο ένα κατέληξε -επρόκειτο για ηλικιωμένο άντρα που νοσηλευόταν σε μονάδα εντατικής θεραπείας νοσοκομείου της Θεσσαλονίκης και αντιμετώπιζε υποκείμενα νοσήματα. Το επιδημικό κύμα ξεκινά σχεδόν πάντα στις αρχές Ιανουαρίου και κορυφώνεται στα μέσα Φεβρουαρίου και μέχρι το τέλος Μαρτίου.
Οι γιατροί συνιστούν στους πολίτες να τηρούν τα μέτρα υγιεινής, να πλένουν σχολαστικά τα χέρια τους, να αερίζουν τακτικά τον χώρο όπου ζουν ή εργάζονται και να συμβουλεύονται άμεσα στον γιατρό τους, όταν διαπιστώσουν ότι τα συμπτώματα του κρυολογήματος δεν υποχωρούν.
Αυξημένα κρούσματα
Στη γειτονική Αλβανία οι Αρχές προβληματίζονται για τον αυξημένο αριθμό κρουσμάτων, καθώς καταγράφηκαν 14.000 ασθενείς μέσα σε μία μόνο εβδομάδα. Αλλά και στη Σόφια, ο επικεφαλής Επιθεωρητών Υγείας της Βουλγαρίας, Αγγελος Κούντσεφ, τόνισε ότι ο ιός «Χονγκ Κονγκ» έφτασε απροσδόκητα νωρίς, όχι μόνο στην EE, αλλά και στη γειτονική χώρα και ανέφερε ότι σε ορισμένες περιοχές της Νότιας Βουλγαρίας κοντά στην Ελλάδα έχει φτάσει σχεδόν σε επίπεδα επιδημίας, με περισσότερα από 200-220 κρούσματα στα 10.000 άτομα. Εξέφρασε δε την εκτίμηση ότι μέσα στις επόμενες 1-2 εβδομάδες, η επιδημία θα αναπτύσσεται δυναμικά.
Στην ΠΓΔΜ καταγράφηκαν πάνω από 7.800 κρούσματα γρίπης από την αρχή του μήνα και η Επιτροπή Υγείας αποφάσισε την απολύμανση όλων των παιδικών σταθμών και των σχολείων στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Πρότεινε μάλιστα την τακτική απολύμανση -δύο φορές τον μήνα- όλων των σχολικών κτιρίων όπου συγκεντρώνονται πολλά παιδιά.
ΝΕΕΣ ΔΟΣΕΙΣ ΕΜΒΟΛΙΩΝ
Ελλείψεις αντιγριπικών εμβολίων παρατηρούνται από τα μέσα Νοεμβρίου, σύμφωνα με τους φαρμακοποιούς. Από το υπουργείο Υγείας ανακοινώθηκε ότι φέτος εισήχθησαν 1,74 εκατομμύρια δόσεις και γίνεται εισαγωγή επιπλέον 27.500 δόσεων για τα φαρμακεία και 10.000 για τους πρόσφυγες.
ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ
ethnos.gr

Κι από Γενάρη… άνοιξη(;) για το κλείσιμο της αξιολόγησης

Γιατί η κυβέρνηση θεωρεί καθοριστικό για τις εξελίξεις το πρώτο τρίμηνο του νέου έτους. Ο «άγνωστος x» της εξίσωσης, η επιμονή του Βερολίνου και η αντοχή της οικονομίας. Το «παράθυρο συμβιβασμού» που δείχνει η Αθήνα με το βλέμμα στους «ακραίους».

 

Για ένα «πολύ δύσκολο τρίμηνο» ετοιμάζεται η κυβέρνηση παρότι τα στελέχη της εκφράζουν δημοσίως αισιοδοξία (έστω και συγκρατημένη) ότι η μεγάλη εκκρεμότητα της δεύτερης αξιολόγησης θα κλείσει μέσα στον Ιανουάριο.
Οι απαισιόδοξες προβλέψεις φτάνουν μέχρι… και τον Μάρτιο, αλλά κι αυτές υπό την προϋπόθεση ότι οι «ακραίοι κύκλοι» (βλέπε Σόιμπλε) έχουν παραιτηθεί από σχέδια για «νέα ευρωζώνη» στην οποία δεν θα χωρά ο Νότος.
«Στη μεγάλη εικόνα, η χώρα έχει εκπληρώσει τους στόχους και η οικονομία μπαίνει σε θετικούς ρυθμούς. Αν ανατραπεί με προσκόμματα και προσχήματα σημαίνει ότι ‘κάποιοι’ προκρίνουν το Grexit μέσα στον ιταλικό, ισπανικό και ίσως πορτογαλικό κουρνιαχτό», αναφέρει κορυφαίος κυβερνητικός παράγοντας.
Με την επισήμανση ότι οι πρώτοι μήνες του νέου έτους θα δώσουν το στίγμα των επερχομένων καθώς από τη μια ανοίγει ο εκλογικός κύκλος σε ευρωπαϊκές χώρες (Ολλανδία, Γαλλία και ενδεχομένως Ιταλία) και από την άλλη θα δώσει δείγμα γραφής ο νέος Αμερικανός πρόεδρος Ντ. Τραμπ.
Σε ό,τι αφορά στην ‘τύχη’ της αξιολόγησης, ο ίδιος παράγοντας επιμένει: “Μην εστιάζετε στα τεχνικά ζητήματα της διαπραγμάτευσης και σε προαπαιτούμενα όπως πχ το εργασιακό. Ο άγνωστος ‘x’ είναι ο ρόλος του ΔΝΤ. Αν βρεθεί, θα λυθεί και η εξίσωση”.
Τα δεδομένα που προβάλλουν κυβερνητικά στελέχη στις συζητήσεις είναι:

Το Βερολίνο θέλει ΔΝΤ

* Το Βερολίνο ξεκαθάρισε ότι «θέλει το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα» (σ.σ. με χρηματοδότηση, έστω και συμβολική).
Το μετέφερε η Αγκελα Μέρκελ στον Αλέξη Τσίπρα, κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στη γερμανική πρωτεύουσα, ενώ κατά τις πληροφορίες την ίδια θέση ανέπτυξε στον πρωθυπουργό και ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε.
Και οι δύο απέδωσαν το «θέλω» τους στη δέσμευση (για συμμετοχή του Ταμείου) ενώπιον των Κοινοβουλίων τους το καλοκαίρι του 2015, προκειμένου να εγκριθεί το νέο δανειακό πρόγραμμα στην Ελλάδα.
Ο εκλογικός κύκλος στις χώρες τους δεν επιτρέπει παλινδρομήσεις, με τον κ. Ρούτε να πιέζεται χρονικά καθώς οι κάλπες στη χώρα του θα στηθούν τον Μάρτιο.

Παράθυρο στον «κόφτη»

* Το ΔΝΤ θέτει δύο προϋποθέσεις για ένταξη στο ελληνικό πρόγραμμα: συνολική ρύθμιση του χρέους και νέα μέτρα ύψους 4,2 δισ. ευρώ μετά το 2018 (που λήγει το πρόγραμμα). Η πρώτη συναντά την γερμανική άρνηση ενώ η Αθήνα «και οι σύμμαχοί της στην Ευρώπη» (σ.σ. Κομισιόν και Γαλλία) αντιδρούν στη δεύτερη.
Υπάρχει περιθώριο για χρυσή τομή; Κυβερνητική πηγή αφήνει μόνο ένα «παράθυρο» ελληνικής υποχώρησης: την επέκταση του «κόφτη» για τη διετία 2019-2020, αλλά «χωρίς προσδιορισμό των μέτρων». Τυχόν επιμονή στα 4,2 δισ. ευρώ «θα είναι casus belli”, τονίζει και δείχνει… ρήξη.
Στο... καλό σενάριο της επέκτασης του «κόφτη» δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να ζητήσουν οι δανειστές ψήφισή της με ενισχυμένη πλειοψηφία (180 ψήφους) από την Βουλή, με το επιχείρημα ότι η θητεία της κυβέρνησης λήγει το 2019. «Εμείς δεν πρόκειται να ζητήσουμε ενισχυμένη πλειοψηφία, εάν το ζητήσουν οι δανειστές θα δούμε», απαντούν.

Το «άλλοθι» (και) της Eurostat

* Ενα επιπλέον επιχείρημα που «ίσως προβάλλουν ΔΝΤ-Βερολίνο» για να περάσουν τις καθυστερήσεις στο κλείσιμο της αξιολόγησης, είναι η επικύρωση των δημοσιονομικών στοιχείων του 2016 από τη Eurostat – η οποία λαμβάνει χώρα στο πρώτο δεκαήμερο του Απριλίου.
Επ΄αυτού η κυβέρνηση δεν διακατέχεται από... ανασφάλειες διότι θεωρεί δεδομένο ότι έχει ήδη καλυφθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 0,50% του ΑΕΠ. Αυτή η βεβαιότητα άλλωστε την ώθησε να δώσει το περίφημο χριστουγεννιάτικο δώρο στους χαμηλοσυνταξιούχους και να δεσμευτεί στους εταίρους (δια της επιστολής Τσακαλώτου) ότι θα επεκτείνει τον «κόφτη» στις συντάξεις εάν δεν πιαστεί το πρωτογενές πλεόνασμα.
Το πραγματικό πρόβλημα, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα αφορά την κατάσταση της οικονομίας, αφού και οι πλέον αισιόδοξοι συμφωνούν στην εκτίμηση ότι τα (όποια...) θετικά στοιχεία θα υποχωρούν όσο παρατείνεται η εκκρεμότητα «και παραμένει σκοτεινό το τούνελ».
Οπερ, ένα αρνητικό, δημοσιονομικά, πρώτο τρίμηνο του 2017 (σ.σ. άλλωστε μετά την Πρωτοχρονιά μπαίνουν σε εφαρμογή οι επώδυνες αλλαγές σε φορολογικό-ασφαλιστικό) θα έχει την ανάλογη επίδραση στη διαπραγμάτευση.

«Ενα σημείο ισορροπίας και συμβιβασμού»

Στο επίσημο επίπεδο, η κυβέρνηση θεωρεί εφικτό το κλείσιμο της αξιολόγησης εντός Ιανουαρίου και τις «δοκιμαστικές εξόδους στις αγορές μέσα στο πρώτο τρίμηνο», όπως είπε χθες στην Κόρινθο ο υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος.

Με τη σειρά του, απέδωσε τις καθυστερήσεις στις παράλογες απαιτήσεις του ΔΝΤ, τις οποίες δεν μπορεί να κάνει αποδεκτές η κυβέρνηση.
“Θεωρώ ότι όπως τα καταφέραμε την περίοδο της πρώτης αξιολόγησης να βρούμε μια χρυσή τομή, ένα σημείο ισορροπίας και συμβιβασμού μεταξύ όλων των εμπλεκομένων, έτσι θα κλείσουμε και αυτή την αξιολόγηση χωρίς τη νομοθέτηση νέων μέτρων», κατέληξε.

Μαρίνα Μάνη m.mani@euro2day.gr
Πηγή:euro2day.gr