Κυριακή, Οκτωβρίου 17, 2021

Γιατί όλοι μιλούν για την "μαρξίστρια" μυθιστοριογράφο Sally Rooney ;

 

Sally Rooney: “Το μυθιστόρημα και οι σοσιαλιστικές ιδέες”


 

 

γράφει η Αλεξάνδρα Σαμοθράκη

oanagnostis.gr

Με αφορμή την κυκλοφορία του τρίτου μυθιστορήματος  της Sally Rooney με τίτλο «Όμορφε Κόσμε, πού Είσαι;», η συγγραφέας απαντάει στις ερωτήσεις της δημοσιογράφου Emma Dabiri και του κοινού του πολιτισμικού κέντρου του Λονδίνου, South Bank, για το σοσιαλιστικό μυθιστόρημα, τον Τζόυς,την μετα-αποικιοκρατική λογοτεχνία, την ιρλανδική διάλεκτο, τον καπιταλισμό και το καλό σεξ (πώς γράφεται, όχι πώς γίνεται).

 Sally Rooney Won't Publish Her New Novel in Israel | Kirkus Reviews

Μου φαίνεται πως από τα τρία σας μυθιστορήματα, το «Όμορφε Κόσμε, Πού Είσαι;» είναι το πλέον σοσιαλιστικό. Πώς γράφει κάποιος ένα σοσιαλιστικό μυθιστόρημα;

Χαίρομαι που λέτε κάτι τέτοιο γιατί ελπίζω όντως να είναι έτσι. Νιώθω πως από την αρχή της συγγραφικής μου πορείας, τόσο με τα διηγήματα όσο και με τα μυθιστορήματα, έχω αυτή την απορία- όχι τόσο σχετικά με τις ηθικές αλλά με τις ιδεολογικές αξίες: πώς μπορείς να ενσωματώσεις κάτι τόσο αφηρημένο σε κάτι που είναι τόσο λεπτομερές, προσωπικό και συγκεκριμένο όσο ένα όχι ιδεαλιστικό, αλλά ρεαλιστικό μυθιστόρημα που δεν έχει διδακτικό χαρακτήρα αλλά χαρακτήρα ανοιχτό και συντονισμένο με τη συναισθηματική πραγματικότητα.  Οπότε με ποιο τρόπο μπορείς- ή μάλλον μπορώ- να κάνω ταυτόχρονα αυτές τις δυο διαφορετικές δουλειές; Δίνοντας προσοχή στη συναισθηματική πραγματικότητα των χαρακτήρων και χωρίς να τους εξιδανικεύω ως πρότυπα ενός συστήματος αξιών αλλά συνδέοντας τους με έναν κόσμο σοσιαλιστικών αξιών.  Θεωρώ αυτό σημαντικό κομμάτι του ρόλου μου επειδή είμαι σοσιαλίστρια και επειδή βρισκόμαστε σε περίοδο ιστορικής κρίσης που σχετίζεται με το υπάρχον οικονομικό σύστημα, με την κλιματική αλλαγή, την τρέχουσα προσέγγιση του καπιταλισμού κτλ και δε θα μπορούσα να συγχωρέσω τον εαυτό μου αν στρεφόμουν μακριά από όλα αυτά. Δε διατηρώ την ψευδαίσθηση πως το βιβλίο μου θα αλλάξει τον κόσμο, ούτε γράφω ένα μυθιστόρημα για να πείσω τους αναγνώστες να ασπαστούν τη γνώμη μου,  αλλά απλά για να τους πω πως υπάρχει και άλλος τρόπος για το μυθιστόρημα να συνδιαλλαγεί με αφηρημένες και ιδεαλιστικές έννοιες. Ένα από τα πράγματα που δοκίμασα για να τηρήσω τη δέσμευση του μυθιστορήματος να μην είναι αφηρημένο και ιδεαλιστικό αλλά ρεαλιστικό, ήταν να παρεμβάλω ανάμεσα στα κεφάλαια την ηλεκτρονική αλληλογραφία των δυο πρωταγωνιστριών. Η μια είναι συγγραφέας και η άλλη δουλεύει ως επιμελήτρια σε λογοτεχνικό περιοδικό οπότε μετέχουν στον κόσμο των ιδεών και ανταλλάσσουν απόψεις για τον καπιταλισμό, το περιβάλλον και τη μαρξιστική θεωρία αλλά συνδιαλέγονται και ως φίλες στο προσωπικό επίπεδο. Τους αρέσει να ανταλλάσσουν απόψεις και αγαπούν βαθιά η μια την άλλη, μερικές φορές όμως ενοχλούνται ή αγανακτούν. Με είχε συνεπάρει το τι μπορούσα να κάνω με τη διαλεκτική της προσωπικής και της πνευματικής σχέση τους: πώς τα συναισθήματα τους επηρέαζαν τις ιδέες τους και πώς οι ιδέες τα συναισθήματα που είχαν η μια με την άλλη. Αυτό το «μπρος-πίσω» γίνεται εμφανέστερο στα εδάφια με τα emails αλλά αντηχεί και στην πλοκή του βιβλίου.Sally Rooney releases statement after denying Israeli publisher the rights  to new book | The National

 Όντως τα email έχουν τη δική τους δυναμική και μου φέρνουν κατά νου, τον κατά κοινή ομολογία, χαρακτηρισμό σας ως «μυθιστοριογράφο millennial» αλλά θα σας χαρακτήριζα και «μετα- αποικιοκρατική» συγγραφέα. Συμφωνείτε;

Ναι, είναι ακριβής περιγραφή. Μάλιστα ο μετά-αποικιοκρατικός ακαδημαϊκός Samuel Said έγραψε παθιασμένα για την ιρλανδική λογοτεχνία ως μετα-αποικιοκρατική λογοτεχνία. Αν και η γνώμη του παραμένει αμφιλεγόμενη (όπως τα περισσότερα πράγματα που αφορούν την Ιρλανδία), με είχε επηρεάσει πολύ και ως φοιτήτρια και μετέπειτα. Τα emails στο βιβλίο δεν ήθελα να μοιάζουν με εκθέσεις που έγραψα εγώ- κάτι τέτοιο θα ήταν βαρετό και δεν θα ταίριαζαν καθόλου στην πλοκή, φυσικά όμως επηρεάστηκα από τον Said και άλλους θεωρητικούς της λογοτεχνίας.  Είναι συναρπαστικό πως θα μπορούσε κανείς να πλαισιώσει και να κατανοήσει την ιρλανδική εθνική ταυτότητα –είναι ανοιχτή ερώτηση και διάφοροι θεωρητικοί έχουν κάνει πολλές και αντικρουόμενες απόπειρες. Οπότε ναι, θα συμφωνήσω μαζί σας.Sally Rooney on sex, power and the art of being normal

Χαίρομαι που το ακούω. Δε βρισκόμαστε πλέον στις δεκαετίες του ’60 ή του ’70 και καθώς μας χωρίζουν πια πολλές δεκαετίες από την αποικιοκρατία, πιστεύω πως ένα σύγχρονο μετα-αποικιακό μυθιστόρημα, το 2021, θα πραγματευόταν οπωσδήποτε τον καπιταλισμό επειδή η αποικιοκρατία ήταν που διέσπειρε και κανονικοποίησε τον καπιταλισμό. Μου έρχεται στο μυαλό αυτό που είπε ο James Connelly για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας πώς αυτή η χώρα, εκτός και αν  αποκτήσει σοσιαλιστική οργάνωση, είναι καταδικασμένη να διοικείται από τους Βρετανούς και τους μηχανισμούς που αυτοί εγκατέστησαν, μέσω του καπιταλισμού και των επενδυτών της Μ. Βρετανίας. Δε νομίζω πως αντιλαμβανόμαστε το υπάρχον σύστημα ως μετα-αποικιοκρατικό, παρά μόνο ως δυτικό ή τον τρόπο που είναι τα πράγματα και μια από τις προκλήσεις της εποχής είναι να παλέψουμε με τον καπιταλισμό με τον τρόπο που κάνει το μυθιστόρημά σου.

Ευχαριστώ. Σίγουρα πιστεύω πως η τωρινή μορφή του καπιταλισμού είναι χρηματοοικονομική αποικιοκρατία, η απόλυτη επικράτηση των εύπορων δυτικών κρατών επί των φτωχότερων εθνών. Ακόμη και αν δεν εμπίπτει στον κλασσικό ορισμό της αποικιοκρατίας, η διαφορά στη δύναμη και η ακραία σχέση υποδούλωσης και καταπίεσης είναι υπαρκτή, με τη διαφορά ότι τώρα χρηματοδοτείται από το διεθνές κεφάλαιο. Σε κάποιο σημείο του βιβλίου, μια από τις ηρωίδες αναφέρει πως πηγαίνει σε ένα μίνι μάρκετ κοντά στο σπίτι της και βλέπει πόσα διαθέσιμα καταναλωτικά αγαθά υπάρχουν, όλα σε ξεχωριστές πλαστικές συσκευασίες μιας χρήσης. Το να σε περιτριγυρίζουν όλα αυτά είναι μια εμπειρία που και εγώ έχω συνέχεια: απλά να μπαίνω σε ένα σουπερ μάρκετ και να συνειδητοποιώ πόση παγκόσμια εργασία έχει αφιερωθεί για να δημιουργηθεί αυτή η εμπειρία του σούπερ μάρκετ που συνήθως παίρνω για δεδομένη. Πόσες διεθνείς  εργατοώρες αφιερώνονται στην παραγωγή και διανομή προϊόντων που ούτε μας χρειάζονται στα αλήθεια, ούτε τα θέλουμε ιδιαίτερα αλλά παρόλα αυτά μας είναι διαθέσιμα 24 ώρες την ημέρα. Με αυτά τα πρότυπα έχει ενσωματωθεί η Ιρλανδία στο παγκόσμιο προσκήνιο και προβληματίζομαι και εγώ, όπως τόσοι άλλοι, για τον δυτικό καταναλωτισμό και τον αντίκτυπό του στο περιβάλλον και στο καθημερινό, ανθρώπινο κόστος συντήρησης αυτού του συστήματος: απλά δεν είναι σωστό και οι ηρωίδες του βιβλίου το γνωρίζουν αυτό, τις τρομάζει, τους δημιουργεί υποσυνείδητα αποτροπιασμό. Πώς όμως να ζυμώσω όλα αυτά στη μορφή μυθιστορήματος; Δεν γνωρίζω την απάντηση αλλά σίγουρα αυτά τα ερωτήματα με απασχολούσαν όσο έγραφα και θεωρώ πως απασχολούν και τις ηρωίδες μου εξαιτίας του ποιες είναι και του τρόπου με τον οποίο τις γνωρίζω.

Το σκεφτόμουν και εγώ αυτό από την οπτική των προνομίων των λευκών (white privilege) πως ο καταναλωτισμός και του κόστους που επιφέρει στην κλιματική αλλαγή είναι κάτι  που δεν ικανοποιεί τις ηρωίδες. Στο βιβλίο περιγράφεις ένα εντελώς διαφορετικό Δουβλίνο από το Δουβλίνο της κοινότητας στο οποίο εγώ μεγάλωσα: μοναχικοί άνθρωποι που τρώνε στη δουλειά ατομικά συσκευασμένα γεύματα, σκρολάρουν απομονωμένοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και συγκατοικούν  με αγνώστους.

Ένας τρόπος ορισμού του προνομίου είναι ότι δεν είναι για όλους. Π.χ η εκπαίδευση θα έπρεπε να είναι για όλους, αλλά αυτό είναι δικαίωμα, όχι προνόμιο. Προνόμιο είναι η ακριβή, ιδιωτική εκπαίδευση  και αυτό δεν είναι σωστό.  Ο τωρινός τρόπος ζωής με το μαζικό καταναλωτισμό, τα φτηνά διεθνή ταξίδια, τα πλαστικά μιας χρήσης είναι προνόμια γιατί δεν απευθύνονται σε όλους τους κατοίκους του πλανήτη γιατί απλά αυτό δεν θα μπορούσε να συντηρηθεί ακόμη περισσότερο και, πιστεύω, κανένας δεν θα έπρεπε να ζει έτσι.  Με ενδιαφέρει η πολιτική της από-ανάπτυξης ( de-growth) που πρεσβεύει πως όσα παράγονται είναι επαρκή απλά δε διανέμονται σωστά –  είναι τμήμα της  αντι-αποικιοκρατικής θεωρίας που αποτελεί το υπόβαθρο του βιβλίου όπως και ο διαχωρισμός προνομίων και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ζητήματα όπως η ένδεια, η στεγαστική κρίση, η κλιματική αλλαγή επηρεάζουν την καθημερινή ζωή των χαρακτήρων μου, παρεισφρέουν από μόνα τους στα βιβλία μου.Sally Rooney brought to book over Normal People's publication in China |  News | The Times

Τα βιβλία σου έχουν παγκόσμια απήχηση, αλλά εγώ, που είμαι Δουβλινέζα, εντόπισα τοπικά στοιχεία: π.χ. αποκαλείς τα ντουλάπια «press»  ή χρησιμοποιείς συντακτικό που μόνοι οι Ιρλανδοί θα καταλάβουν.

Μερικά μικρά πράγματα και κάποιες αποχρώσεις των λέξεων λόγω της ιρλανδικής διαλέκτου όντως χάνονται πχ για τον αμερικανό αναγνώστη. Όλοι οι επιμελητές και οι μεταφραστές με ρώτησαν για ένα συγκεκριμένο διάλογο επειδή είχα γράψει «what you be crying about» που είναι δόκιμο μόνο στα ιρλανδικά αλλά όταν τους εξήγησα πως ούτε το είχα καταλάβει ότι το έγραψα γιατί οι χαρακτήρες μου απλά μου μιλάνε και πως δεν θα μπορούσαν να το πουν αλλιώς, όλοι συμφώνησαν πως δεν χρειαζόταν να το διορθώσω. Προσπαθώ να εκπαιδεύω τον εαυτό μου όταν μιλάω, όπως τώρα, να αποφεύγω την ιρλανδική διάλεκτο που έχει τους δικούς της κανόνες, όμως όταν γράφω είναι τελείως άλλη διαδικασία, επειδή αυτό το κομμάτι του εγκεφάλου μου «κλείνει» και απλά δακτυλογραφώ όσα λένε οι χαρακτήρες γιατί στην πραγματικότητα δεν είμαι παρά ο στενογράφος τους.  Ακόμη όμως και αν κάτι χάνεται, νομίζω είναι πολύ σημαντικό να μένουμε πιστοί στη γλώσσα του τόπου όπου διαδραματίζεται η πλοκή είτε είναι η Ιρλανδία, είτε κάποια άλλη χώρα. Ο συγγραφέας υποχρεούται να αποδώσει πιστά τη γλώσσα που μιλιέται στο συγκεκριμένο τόπο, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.  Είναι μια από τις μεγάλες μου απολαύσεις- μου αρέσει να ακούω τους ανθρώπους να μιλάνε και να προσπαθώ να αποδώσω ένα μικρό τμήμα όλου αυτού στη σελίδα. Όσο γράφω ένα βιβλίο, αλλά και αργότερα, οι χαρακτήρες του είναι για μένα αληθινοί άνθρωποι και μιλάνε με το δικό τους τρόπο. Βέβαια δεν είναι όλες οι λεπτομέρειες διαθέσιμες  διαθέσιμες στον αναγνώστη. Τρελαίνομαι πάντως να γράφω διαλόγους.The Sally Rooney effect: How the runaway success of Normal People sparked a  fresh publishing phenomenon - Independent.ie

Το γεγονός ότι η Alice ζει στην οδό Clanbrassil είναι τυχαίο ή αποτελεί φόρο τιμής στο Leopold Bloom;

Περιέργως, τώρα ξαναδιαβάζω τον Οδυσσέα του Joyce. Είναι τόσο ωραίο βιβλίο- και παλιά έλεγα πως το είχα διαβάσει αλλά επειδή εν τω μεταξύ έμεινα στο Δουβλίνο το αντιλαμβάνομαι αλλιώς. Είναι ένα υπέροχο βιβλίο. Δεν τολμώ να πω πως με έχει επηρεάσει ο James Joyce γιατί ξέρω πως θα ακουστεί, αλλά το διάβασμα των έργων του αποτελεί από τις σημαντικότερες αναγνωστικές εμπειρίες της ζωής μου. Αν γράφεις για οποιονδήποτε χαρακτήρα που περπατάει στο Δουβλίνο, η σκιά του Οδυσσέα κρέμεται από πάνω του. Και εγώ η ίδια το νιώθω όταν περπατάω σε αυτή την πόλη. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στον Joyce είναι η ζεστασιά και η συμπόνια που νιώθω στο έργο του για τους ήρωές του: ακόμη και στα χειρότερά τους, όταν είναι τελείως αντιπαθητικοί, συνεχίζεις να τους αγαπάς, με μια αγάπη που ξεπερνά την αντιπάθεια ή την ενσωματώνει. Έχω εντοπίσει αυτή την οικειότητα σε πολλά βιβλία του αλλά και σε διάφορα άλλα αγαπημένα μου βιβλία. Αποτελεί μια πρόκληση που θέτω και εγώ στον εαυτό μου όταν γράφω και είμαι σίγουρη πως μερικές φορές  αποτυγχάνω.  Επίσης , λόγω της καταγωγής μου, λατρεύω και την οικειότητα με το χώρο που εξελίσσονται τα έργα του Joyce- περίπου σα να πετυχαίνεις στο φόντο κάποιας τηλεοπτικής σειράς την καφετέρια όπου συχνάζεις.Inside The Beautiful World Of Sally Rooney | British Vogue

Ο τρόπος που περιγράφεις τις σεξουαλικές σκηνές και τις ερωτικές σχέσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών σου είναι καταπληκτικός. Πώς γράφεται το καλό σεξ;  

Ευχαριστώ! Αυτό δεν είναι ερώτηση αλλά φιλοφρόνηση!  Υπάρχει ένα δοκίμιο της Audre Lorde με τίτλο «Δοκίμιο Περί ‘Ερωτα» που είναι φανταστικό.  Με ενέπνευσε πολύ γιατί μου υπέδειξε πως αυτά που με ενδιαφέρουν όπως η ανθρώπινη σεξουαλικότητα, η αγάπη και η ερωτική εμπειρία που δεν είναι αυστηρά σεξουαλική, διαθέτουν πνευματική βαρύτητα, δεν είναι απλά λαγνεία και ξελίγωμα αλλά ανήκουν στην καρδιά της ανθρώπινης εμπειρίας και μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε τα φύλα και τη δυναμική τους υπό το πρίσμα της πατριαρχίας. Θα ήμουν τυχερή αν έχω καταφέρει να ενσωματώσω κάτι από αυτά στο βιβλίο μου. Όταν διάβασα αυτό το δοκίμιο συγκινήθηκα πολύ και σκέφτηκα «Ναι! Αυτό θέλω να κάνω με τη λογοτεχνία μου! Ακόμη και αν αποτύχω αξίζει να αποτύχω έτσι.»

Μια σεξουαλική σκηνή πρέπει να έχει λόγο να υπάρχει μέσα στο βιβλίο, ακριβώς όπως και κάθε άλλη σκηνή: να είναι ενδεικτική μιας σημαντικής αλλαγής είτε στη δυναμική της πλοκής, είτε στην εσωτερική ζωή του χαρακτήρα. Η αλλαγή μπορεί να είναι ανεπαίσθητη ή κάποια δραματική σύγκρουση, πάντως πρέπει να είναι εκεί: οι χαρακτήρες να εξελίσσονται ή να αποκτούν μεγαλύτερη κατανόηση ο ένας για τον άλλον ή να αλλάζει η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ τους. Τέτοιες ερωτικές σκηνές με συναρπάζουν και να διαβάζω και να γράφω. Βέβαια μετά πρέπει να σκεφτώ ένα τρόπο να τους περιγράψω να κάνουν σεξ που είναι δύσκολο και κάπως ντροπιαστικό. Αλλά αν είναι σημαντικό για το πώς νιώθουν ο ένας για τον άλλον, θα το περιγράψω, διαφορετικά ακούγεται κάλπικο. Νομίζω αυτό είναι το ήθος μου για αυτές τις σκηνές καθώς και η αποφυγή διαφόρων φράσεων και λέξεων που δεν μου αρέσουν καθόλου: αυτό με αφήνει με ένα περιορισμένο λεξιλόγιο και έτσι απορρίπτω όσα δε θέλω να κάνω και μου μένουν τα ελάχιστα μέσα με τα οποία ελπίζω πως πετυχαίνω αυτό που θέλω. Στο συγκεκριμένο βιβλίο ήταν περισσότερο δύσκολο γιατί χρησιμοποιώ μια αποστασιοποιημένη διήγηση στο τρίτο πρόσωπο- δεν διεισδύουμε στο μυαλό του ήρωα για να ακούσουμε τα συναισθήματα του και τις αναμνήσεις του. Περιγράφεται το τι κάνουν και το τι λένε οι ήρωες αλλά είναι πιο αντικειμενική διήγηση, χωρίς πρόσβαση στον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων εκτός από τα emails, γεγονός που στις ερωτικές σκηνές με οδήγησε με μια μηχανιστική περιγραφή των όσων συνέβαιναν που όχι απλά δεν ήθελα να γράψω αλλά ούτε καν να διαβάσω! Ζήτησα από τους επιμελητές να διαγράψουμε τις ερωτικές σκηνές, εκείνοι με ενθάρρυναν όμως γιατί αυτές οι σκηνές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των προσωπικών σχέσεων των χαρακτήρων. Ελπίζω να είστε επιεικείς μαζί μου και με αυτό που αποπειράθηκα να κάνω όταν τις διαβάζετε!Sally Rooney Enters the Activist-Author Debate | Vanity Fair

Τι γνώμη έχετε για τις πρόσφατες προσπάθειες του λογοτεχνικού κόσμου να επεκτείνει το εύρος που αντιπροσωπεύει προωθώντας υποτιθέμενων περιθωριοποιημένων  ή παραμελημένων  φωνών; Είναι αυτό κάτι στα αλήθεια καινούργιο; Θα πρέπει να χαιρόμαστε ή να προβληματιζόμαστε που αυτές οι φωνές εμπορευματοποιούνται επικερδώς χάρη στη δαπάνη της λευκής μεσαίας τάξης;

Ενδιαφέρουσα ερώτηση. Είναι δύσκολο γιατί όταν εμπλέκεται το κέρδος των διεθνών εκδοτικών ομίλων πρέπει πάντα να εφαρμόζουμε κριτική σκέψη. Πάντως δεν μπορώ να καταλάβω πως ένα ευσυνείδητο, σκεπτόμενο άτομο θα θεωρούσε ποτέ πως δεν είναι καλό να γίνονται διαθέσιμες περισσότερες φωνές στους αναγνώστες. Προφανώς η καλή λογοτεχνία μέχρι σήμερα δεν εκπροσωπούσε επαρκώς το γενικό πληθυσμό κάθε χώρας, ούτε φυλετικά, ούτε ταξικά, οπότε αποκλείεται να είναι κακό το να επεκτείνει το εύρος της. Σίγουρα θα πρέπει να διασφαλιστεί η σωστή διαδικασία: αντί να επιτρέπεται στις επιχειρήσεις να καρπώνονται αυτές τις ευκαιρίες μάρκετινγκ, θα πρέπει να υπάρχει μια βαθιά, βιώσιμη εμπλοκή με τη λογοτεχνία που παράγεται από τις έγχρωμες κοινότητες. Αυτή η λογοτεχνία πάντα γραφόταν, απλά παραλειπόταν από ακριβώς τους ίδιους εκδοτικούς ομίλους. Κατανοώ την κριτική «βγάζουν λεφτά» αλλά επικροτώ αυτές τις προσπάθειες αρκεί να είναι βιώσιμες και σοβαρές και να αλληλοεπιδρούν με τις λογοτεχνικές φόρμες των κοινοτήτων που μέχρι τώρα στερούνταν αντιπροσώπευσης, με νέους τρόπους σκέψεις και νέο τρόπο γραφής και δεν είναι προσπάθειες να συντηρήσουν τα πάντα ως έχουν και απλά να τα κάνουν να μοιάζουν διαφορετικά.

 

 

Sally Rooney, “Όμορφε Κόσμε, πού Είσαι;”,Faber & Faber

Βρες το εδώ

 

Σημ: Στα ελληνικά θα κυκλοφορήσει αρχές του 2022 από τις εκδόσεις Πατάκη

Sally Rooney (1991)  - Wikipedia

Η μοναδική νομισματική «οπτική οφθαλμαπάτη» στην αρχαία Ελλάδα

Μοναδικό νόμισμα από ήλεκτρο*,
της Μυτιλήνης,
με «οφθαλμαπάτη»!

Πηγή: arxeion-politismou.gr

Νομισματική έκδοση από ήλεκτρο (κράμα χρυσού και αργύρου) της Μυτιλήνης, 1/6 στατήρα («έκτη»). Αρχές/μέσα 5ου αιώνα π.Χ.

Ο εμπροσθότυπος με την κεφαλή της Αθηνάς είναι αρκετά συνηθισμένος στην αρχαία ελληνική νομισματοκοπία. Όμως, ο οπισθότυπος με τις αντικριστές γυναικείες κεφαλές παρουσιάζει ιδιαίτερα ενδιαφέρον αφού έχουμε μία «οπτική οφθαλμαπάτη».
Η τεχνική ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες, αλλά η μοναδική καταγεγραμμένη χρήση της στη νομισματοκοπία τους είναι αυτή η έκδοση «έκτης» της Μυτιλήνης.



 *ήλεκτρο (Βικιλεξικό)

  1. το κεχριμπάρι
  2. κράμα από χρυσό και ασήμι

Οι τρεις σταθμοί στη ζωή του Λεωνίδα

Οι τρεις σταθμοί στη ζωή του Λεωνίδα

Εργένικη περίοδος


Παντρεμένος

Μετά το διαζύγιο

 

«Ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου. Δεν ήταν ποτέ τόσο απειλούμενος και τόσο διχασμένος»

Οι τρεις «σφαίρες» ενός νέου παγκόσμιου πολέμου 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΨΥΛΟΣ


«Ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου. Δεν ήταν ποτέ τόσο απειλούμενος και τόσο διχασμένος»: Με αυτές τις λέξεις, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες θέλησε να περιγράψει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η παγκόσμια κοινότητα. Μιλώντας στο αμερικανικό πρακτορείο ειδήσεων AP , ο Γκουτέρες προειδοποίησε ότι η Ουάσιγκτον και το Πεκίνο βρίσκονται στα πρόθυρα ενός νέου Ψυχρού Πολέμου. Κάλεσε μάλιστα τις δύο πυρηνικές δυνάμεις να αποκαταστήσουν τις εντελώς διαλυμένες σχέσεις τους.

Ο ΓΓ του ΟΗΕ δεν είναι ο μόνος ,που ανησυχεί. Στο λεξιλόγιο της παγκόσμιας γεωπολιτικής συζήτησης κυριαρχούν πλέον οι λέξεις: αντιπαράθεση, ανταγωνισμός, σύγκρουση, προστατευτισμός. Δεν είμαστε βέβαια ακόμη στον Ψυχρό Πόλεμο Νο2 –αλλά η ατμόσφαιρα φορτίζεται με κύριο πεδίο αντιπαράθεσης τον Ινδο-Ειρηνικό. Το είχε προβλέψει πριν 24 χρόνια ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι –ο μεγάλος θεωρητικός των Δημοκρατικών στη γεωπολιτική ( ο Κίσσιγκερ των Ρεπουμπλικάνων)  στο εξαιρετικό βιβλίο του «η Μεγάλη Σκακιέρα»: Για τις Ηνωμένες Πολιτείες το σημαντικότερο γεωπολιτικό βραβείο είναι η Ευρασία- η μεγαλύτερη ήπειρος της Γης.«Αυτή η τεράστια σκακιέρα, η οποία εκτείνεται από τη Λισαβόνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ, είναι το πεδίο του παιγνιδιού», έγραφε ο Μπρεζίνσκι.

Η έξοδος των Ηνωμένων Πολιτειών από το Αφγανιστάν, δεν σημαίνει φυσικά και αποχώρηση από την περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού. Το αντίθετο μάλιστα. Η Ουάσιγκτον χτίζει νέες συμμαχίες στην περιοχή, όπως δείχνει το νέο σύμφωνο  AUKUS με την Αυστραλία και τη Μεγάλη Βρετανία.

Ο «ελέφαντας» στο δωμάτιο

Ο πρόεδρος Μπάιντεν προσπαθεί να αναβιώσει επίσης την τετραμερή συμμαχία με την Ινδία, την Ιαπωνία και την Αυστραλία που ονομάζεται Quad,που αφορά επίσης την ασφάλεια στον Ινδο-Ειρηνικό. «Και για τα δύο σύμφωνα, ο …ελέφαντας στο δωμάτιο είναι η Κίνα», γράφει το αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy .Το Πεκίνο συγκροτεί ήδη τις δικές του συμμαχίες με τη Ρωσία και το Ιράν, αν και ο  ρόλος της Τεχεράνης είναι ακόμη ασαφής.

Η Κίνα επίσης, προσπαθεί να διαιρέσει τους δυτικούς συμμάχους , καθώς φοβάται  μια αντι-κινεζική συμμαχία μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης. Παρ ‘όλα αυτά, η Κίνα νιώθει περικυκλωμένη από αυτές τις συμμαχίες. «Ο Πρόεδρος Μπάιντεν έχει καταστήσει τη δημιουργία διεθνών συνασπισμών την πιο σημαντική πρωτοβουλία εξωτερικής πολιτικής», γράφει ο Τσενγκ Λι, διευθυντής στο τμήμα για την Κίνα, στο Brookings Institution.

Το Πεκίνο αισθάνεται όμως όλο και περισσότερο περικυκλωμένο και πολύ συχνά ενεργεί ψυχρά και ασυμβίβαστα. Για την Κίνα, η εξουσία θεωρείται η κινητήρια δύναμη της γεωπολιτικής Στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας,  για παράδειγμα, το Πεκίνο ενεργεί σαν απόλυτος αφέντης, μετατρέποντας αμφισβητούμενες  ατόλες σε στρατιωτικά οχυρωμένα νησιά.

Σε κάθε περίπτωση ,η νέα γεωπολιτική αντίληψη κάνει λόγο για δύο σφαίρες επιρροής- η μία γύρω από τις Ηνωμένες Πολιτείες και η δεύτερη γύρω από την Κίνα .Ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο γεωγραφικών  σφαιρών ακολουθεί μια λογική που εν μέρει είναι και στρατιωτική.

Το ψηφιακό «Αγιο Δισκοπότηρο»

Μόνο που στην αντιπαράθεση αυτή έχει εισβάλει πλέον και μια τρίτη σφαίρα: Το «Metaverse» (Μετα-σύμπαν σε ελεύθερη μετάφραση). Μια σφαίρα που επινοήθηκε το 1992 (πριν από την έκρηξη του Διαδικτύου) από τον αμερικανό συγγραφέα Νιλ Στίβενσον στο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας «Snow Crash». Αναφέρεται  στη σύγκλιση μεταξύ φυσικής  και εικονικής πραγματικότητας, με μπόλικη δόση τεχνητής νοημοσύνης. Πρόκειται για τον ψηφιακό κόσμο, ο οποίος διοικείται από πολλούς και με αποκεντρωμένο τρόπο. Το αφεντικό του Facebook, Μάρκ Ζάκεμπεργκ λέει ότι το «Metaverse» είναι «το Άγιο Δισκοπότηρο των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων». Οι χρήστες πρέπει να μπορούν να μεταφέρουν τα περιουσιακά τους στοιχεία από το ένα μέρος του Metaverse στο άλλο, χωρίς να έχει σημασία ποιος ελέγχει ποιο, συγκεκριμένο μέρος.

Πρόκειται για μια εν πολλοίς «άναρχη» σφαίρα, γύρω από την οποία γυρίζει η ψηφιακή οικονομία, ανεξέλεγκτη , σε πολλές περιπτώσεις, από τις μεγάλες κρατικές δυνάμεις. Μια «σφαίρα», που ούτε καν το κινεζικό καθεστώς, με όλους τους μοχλούς εξουσίας που διαθέτει, δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να ελέγξει.  Η διαπάλη για τον έλεγχο και την κυριαρχία επί αυτής της σφαίρας,έχει έντονο συγκρουσιακό χαρακτήρα. Αυτή η αντιπαράθεση εξελίσσεται τόσο από μέσα – από τις μεγάλες εταιρείες εναντίον της πολιτικής εξουσίας, αλλά και από έξω, στη μεγάλη αντιπαλότητα μεταξύ των υπερδυνάμεων ή των πολιτισμών.

Ο γκουρού της τεχνητής νοημοσύνης, Μαρκ Στέιλμαν, πρόεδρος  του Center for the Study of Digital Life, (CSDL), λέει μάλιστα ότι δεν είμαστε «πολίτες του κόσμου» τόσο πολύ, όσο κάτοικοι  των  τριών σφαιρών, που βρίσκονται σε πιθανή , παγκόσμια σύγκρουση. Αυτό είναι κάτι εντελώς νέο στην ιστορία της ανθρωπότητας, επειδή οι διάφοροι πολιτισμοί δεν θα πρέπει μόνο να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλον, αλλά και την ψηφιακή σφαίρα, που έχει διεισδύσει  στις άλλες δύο και προσπαθεί να τις ελέγξει. Αυτές οι σφαίρες είναι και θα παραμείνουν φυσικά, αλληλοεξαρτώμενες  από οικονομική και χρηματοοικονομική άποψη.  Οι τρεις σφαίρες οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια σε ένα νέο είδος πολέμου. Μιας αναμέτρησης αρκετά διαφορετικής από τον κλασικό πόλεμο και τον λεγόμενο Ψυχρό μεταξύ Δύσης και Σοβιετικής Ένωσης.

Πρώτη δημοσίευση ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

 

Κάνιστρο εκλεκτής Ποίησης

File:The Roses of Heliogabalus.jpg Alma-Tadema, Τα ρόδα του Ηλιογάβαλου

Παλλαδάς*
(4ος αιώνας)
Τοῦτο βίος, τοῦτ᾽ αὐτό· τρυφὴ βίος. ἔρρετ᾽ ἀνῖαι·
ζωῆς ἀνθρώποις ὀλίγος χρόνος. ἄρτι Λύαιος,
ἄρτι χοροί, στέφανοί τε φιλανθέες, ἄρτι γυναῖκες·
σήμερον ἐσθλὰ πάθω· τὸ γὰρ αὔριον οὐδενὶ δῆλον.

(Greek Anthology 5.72)

Αυτός είναι ο βίος μας και τίποτε άλλο΄ η ζωή είναι ωραία΄
στο διάολο οι στενοχώριες! Λίγα τα χρόνια των ανθρώπων.
Για τώρα είναι οι ανέμελες σκέψεις, οι χοροί,
τα
λουλουδάτα στεφάνια και οι γυναίκες'
για σήμερα είναι τα ωραία' γιατί κανένας δεν ξέρει τι του ξημερώνει το αύριο.

Απόδοση : Gerontakos

*Παλλαδάς: Αλεξανδρινός επιγραμματοποιός, ένας από
τους τελευταίους Εθνικούς συγγραφείς του αρχαίου κόσμου.
Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται 150 επιγράμματά του,
ερωτικού, συμποτικού, σκωπτικού κλπ. περιεχομένου.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΡΗΣΗ ΕΝΟΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ...ΔΥΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΗΜΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ



«Ποιοι είναι εκείνοι που θα τολμήσουν να διαχωρίσουν την Εκκλησία από το Εθνος; Ποιος θα τολμήσει να τιμωρήσει την Εκκλησία η οποία έχει περγαμηνές όμοιες των οποίων κανένας άλλος δεν έχει; Εδώ δεν είναι Γαλλία, όπου ο διαχωρισμός Εκκλησίας - Κράτους αποδείχθηκε μεγάλο λάθος».
Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, 1939-2008.

 
( από  κήρυγμά του στο Βόλο)



Δύο φωτογραφικές περγαμηνές του αλήστου μνήμης Αρχιεπισκόπου επί Χούντας,

εποχή που, όπως ισχυριζόταν,
δεν είχε καιρό για την πολιτική , επειδή διάβαζε τα μαθήματά του,
όμως
συναγελάζονταν ,
λέμε εμείς, με τους δικτάτορες
και ευλογούσε τα έργα τους.

Οι φωτ. περιέχονται στο βιβλίο του Μ. Βασιλάκη Η μάστιγα του Θεού, Εκδ. Γνώσεις


 

 

 

 


ΔΥΟ  ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΗΜΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ  

 

1. Η καταδίκη της Χάρτας* του Ρήγα Φεραίου
και η κατάσχεση των αντιτύπων της


Γρηγόριος ελέω Θεού Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως
Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης

Ιερώτατε μητροπολίτα Σμύρνης, υπέρτιμε και έξαρχε Ασίας
εν αγίω πνεύματι αγαπητέ αδελφέ
και συλλειτουργέ της ημών μετριότητος, κυρ Άνθιμε,
χάρις είη τη αρχιερωσύνη σου και ειρήνη Θεού!

Διά της παρούσης ημετέρας πατριαρχικής επιστολής
δηλοποιούμεν τη αρχιερωσύνη σου ότι συνέπεσεν
εις χείρας ημών εν σύνταγμα εις μίαν κόλλαν χαρτί ολόκληρον,
μεγάλην, εις απλήν φράσιν ρωμαϊκήν, επιγραφόμενον
"νέα πολιτική διοίκησις των κατοίκων της Ρούμελης,
των μικρών εν τη μεσογείω νήσων και της Βλαχομπογδανίας"
και ανεμνήσθημεν του ποιμαντικού χρέους.
Και διά τούτο γράφομεν τη αρχιερωσύνη σου να επαγρυπνης
εις όλα τα μέρη της επαρχίας σου, με ακριβείς ερεύνας
και εξετάσεις, όταν εμφανισθή τοιούτον σύνταγμα,
ως άνωθεν, εις τύπον ή χειρόγραφον, να συνάξης
άπαντα τα διασπειρόμενα, και να τα εξαποστέλλης
εις ημάς εν τάχει, μη επιμένων τα πλείστα, αλλ' αμέσως
όσα αν εμπίπτωσι κατά μικρόν να εξαποστέλλης.
Και πρόσεχε, αδελφέ, ίνα μη φανής παραμελών εις
τοιαύτην ποιμαντικήν και άγρυπνόν σου ταύτην
αρχιερατικήν επιστασίαν, και εκ της επαρχίας σου
εμφανισθή τοιούτον σύνταγμα διασπειρόμενον και δεν
το φανερώσης προς ημάς και εξαποστείλης τα τοιαύτα,
αλλά δι' άλλου τινός ή σταλθή ενταύθα ή ακουσθή
ότι αποδεικνύεις σε αυτόν ανίκανον, και του ποιμαντικού
χρέους ελλειπέστατον και αγρήγορον'
και εκ τούτου υποπίπτεις εις ανυποληψίαν και ποιμήν παρά
Θεού και της εκκλησίας εξ αποφάσεως.
Όθεν εντελλόμεθά σοι σφοδρώς να εγρηγορής όλαις δυνάμεσιν,
εν πάσι ταις μέρεσι της επαρχίας σου, και κώμαις και χωρίοις
παραλίοις και μεσογείοις, να μη παρεμπέση τοιούτον σύνταγμα
εις ανάγνωσιν τω χριστιανικών εμπιστευθέντι σοι λαώ,
όπερ να μη εμφανισθή πρώτον τη αρχιερωσύνη σου΄
ότι πλήρες υπάρχει σαθρότητος εκ των θολερών αυτού εννοιών,
τοις δόγμασι της ορθοδόξου ημών πίστεως εναντιούμενον.
Ούτω ποίησα και μη άλλως, εξ αποφάσεως , ίνα και
του Θεού χάρις είη μετά της αρχιερωσύνης σου!

1797 Δεκεμβρίου α΄.
+Κωνσταντινουπόλεως εν Χριστώ αδελφός

2. ΚΑΤΑΔΙΚΗ  ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
ΚΑΙ ΔΗΛΩΣΗ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΣΟΥΛΤΑΝΟ  ΑΠΌ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΑΝΘΙΜΟ (1717 / 1718 -  1808)

"[...]Αδελφοί μην πλανηθήτε εκ της προς σωτηρίαν οδού,
αλλά , καθώς πάντοτες με γενναιότητα και σταθερότητα
κατεπατήσατε τας μηχανάς του διαβόλου, ούτω και νυν
ότε εγγύτερον ημίν η σωτηρία κλείσατε τα αυτία σας,
και μην δώσετε καμμίαν ακρόασιν εις ταύτας τας
νεοφανείς ελπίδας της ελευθερίας΄ [....]
Παντού το φαντασιώδες της ελευθερίας αυτό σύστημα
του πονηρού επροξένησε πτωχείαν, φόνους, ζημίας, αρπαγάς,
ασέβειαν τελείαν, ψυχικήν απώλειαν και ανωφελή μεταμέλειαν.
Απατηλαί είναι, αδελφοί χριστιανοί, αι διδασκαλίαι
των νέων αυτών ελευθέρων΄και προσέχετε, φυλάξατε
στερεάν την πατροπαράδοτόν σας πίστιν, και ως οπαδοί
του Ιησού Χριστού
απαρασάλευτον την υποταγήν εις την πολιτικήν διοίκησιν,
όπου σας χαρίζει όσα αναγκαία μόνον εις την παρούσαν ζωήν,
και το τιμιώτερον από όλα, οπού δεν προξενεί
κανένα εμπόδιον ή βλάβην εις την ψυχικήν σας σωτηρίαν..."

 

Απόσπασμα από  το βιβλίο  "Πατρική διδασκαλία",
κείμενο του 1798, συγγραφέας του οποίου είναι ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων 'Ανθιμος

 


*Χάρτα του Ρήγα - ΒικιπαίδειαΗ «Χάρτα» του Ρήγα Φεραίου και το καταφύγιο του Αλέξανδρου Υψηλάντη —  Agrinio24.gr

**«Πατρική Διδασκαλία» και η Ορθόδοξη τουρκόδουλη αντεπαναστατική εποποποιΐα...

Δύο άρθρα για το ακροδεξιό φαινόμενο Ερίκ Νεμούρ, που υποσκελίζει τη Λεπέν


1. Eρίκ Ζεμούρ: Η ανάλυση του Economist για τον επίδοξο «Τραμπ της Γαλλίας», που απειλεί να ανατρέψει το προεκλογικό σκηνικό

ΤΡΥΦΩΝΑΣ ΚΑΪΣΕΡΛΙΔΗΣ

Μετά τη Λεπέν τα χειρότερα: Ο Ερίκ Ζεμούρ και η άνοδος του γαλλικού «Fox  News»

O Γάλλος ακροδεξιός τηλεσχολιαστής Ερίκ Ζεμούρ / Φωτογραφία: Bertrand Guay, Pool Photo via AP

Ως κομήτης στο γαλλικό πολιτικό στερέωμα ο ακροδεξιός τηλεαστέρας Ερίκ Ζεμούρ βλέπει το τελευταίο διάστημα τις προεδρικές του φιλοδοξίες να ενισχύονται και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που πολλά διεθνή ΜΜΕ τον αποκαλούν «Γάλλο Τραμπ».

Η άνοδος του Ζεμούρ – πρόσφατη δημοσκόπηση  τον έφερε μπροστά από την Μαρίν Λεπέν, να περνά στον β΄γύρο των προεδρικών εκλογών της ερχόμενης άνοιξης απέναντι στον Εμμανουέλ Μακρόν – έχει αιφνιδιάσει τα παραδοσιακά κόμματα στη Γαλλία μεταμορφώνοντάς τον – όπως σχολιάζει ο Economist – από σχολιαστή με εξωφρενικές απόψεις σε φρενήρη talk show στο αντικείμενο της συζήτησής τους, εκεί ακριβώς που θέλει να βρίσκεται ο καταδικασμένος για υποκίνηση φυλετικού μίσους ακραίος εθνικιστής. Τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, όμως, δείχνουν και κάτι άλλο για τον Ζεμούρ, που δεν έχει ακόμη επιβεβαιώσει ότι θα κατεβεί υποψήφιος: ότι δηλαδή μπορεί να ανατρέψει τις προεδρικές φιλοδοξίες αντιπάλων του στην άκρα δεξιά, αλλά και την αριστερά.

«Ο 63χρονος Ζεμούρ αποτελεί αμφιλεγόμενη προσωπικότητα εδώ και περίπου 25 χρόνια στη Γαλλία. Βιβλία του με τίτλους όπως “Γαλλική Μελαγχολία” και “Γαλλική Αυτοκτονία” προβλέπουν την κατάρρευση του γαλλικού πολιτισμού. Πρόσφατα συγκέντρωσε πάνω του την προσοχή ως προβοκάτορας στο καλωδιακό δίκτυο Cnews, που ορισμένοι συγκρίνουν με το αμερικανικό Fox News. Αφίσες με συνθήματα “Πρόεδρος Ζεμούρ” φιγουράρουν σε στύλους ηλεκτρικού ρεύματος και τείχους. Τον περασμένο μήνα αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το νυχτερινό τηλεοπτικό του σόου βάσει της γαλλικής νομοθεσίας που απαιτεί δίκαιη κατανομή του τηλεοπτικού χρόνου σε πιθανούς υποψηφίους για την προεδρική κούρσα, με το ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο να κρίνει ότι ο Ζεμούρ είναι περισσότερο πολιτικός παρά δημοσιογράφος, άρα έτσι θα έπρεπε να λογαριαστούν οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις», αναφέρει το άρθρο του Economist.

Σε αντίθεση με την Μαρίν Λεπέν, που προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί από το ευρωσκεπτιστικό, ξενοφοβικό, ρατσιστικό παρελθόν του κόμματός της, ο «αντιφεμινιστής», αντι-μουσουλμάνος Ζεμούρ κάνει το ακριβώς αντίθετο προβοκάροντας και οδηγώντας την κουβέντα εκεί ακριβώς που θέλει. Γόνος εβραϊκής οικογένειας αλγερινής καταγωγής έχει δηλώσει ότι το καθεστώς του Βισύ στην πραγματικότητα προστάτεψε τους Γαλλοεβραίους, ότι τα ξένα ονόματα θα πρέπει να απαγορευτούν στη Γαλλία κι ότι το Ισλάμ είναι ασύμβατο με τη χώρα. Οι θέσεις του βρίσκουν απήχηση – όπως αποτυπώνεται και στις σφυγμομετρήσεις – στην ακροδεξιά με τον Ζαν Μαρί Λεπέν να ομολογεί ότι ο Ζεμούρ λέει «πράγματα που ουδείς τολμούσε να πει εκτός από μένα».

Η υψηλή δημοτικότητα του Ζεμούρ μπορεί να αποδειχθεί παροδική, αλλά ο ίδιος φαίνεται πώς έχει βρει κάποια ισορροπία ανάμεσα στον ωμό λαϊκισμό και μια πιο εκλεπτυσμένη, διανοουμενίστικη εικόνα – σε σύγκριση π. χ. με τον Τραμπ – με τρόπο που συνδέει την ψήφο των συντηρητικών Καθολικών αστών με εκείνη του εκλογικού σώματος της εργατικής τάξης. Την ίδια ώρα το άστρο της Μαρίν Λεπέν – που απέτυχε να κερδίσει έστω και μία περιφέρεια στις πρόσφατες τοπικές εκλογές – ξεθωριάζει και οι δύο τους διεκδικούν την ίδια μερίδα της δεξαμενής των απογοητευμένων ψηφοφόρων της ακροδεξιάς, με τον Ζεμούρ να απειλεί να την πετάξει έξω από τη μάχη του δεύτερου γύρου.

«Η κατάκτηση της προεδρίας, ωστόσο», σχολιάζει ο Economist, «είναι διαφορετική υπόθεση. Καμία δημοσκόπηση δεν αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να τα καταφέρει ο Ζεμούρ και ίσως μάλιστα βοηθήσει τον Μακρόν διασπάζοντας την ακροδεξιά ψήφο και αποδυναμώνοντας την Δεξιά. “Προσελκύει πάνω του την προσοχή ως ο περίεργος υποψήφιος” λέει ο Εμανουέλ Ριβιέρ του δημοσκοπικού ινστιτούτου Kantar. “Είναι όμως πολύ πιο δύσκολο να διεξάγεις μια πραγματική προεκλογική εκστρατεία από το να εμφανίζεσαι στην τηλεόραση ή να υπογράφεις βιβλία”. Αλλά ακόμη κι έτσι κι ενώ απομένουν έξι μήνες μέχρι τις εκλογές ο Ζεμούρ φαίνεται έτοιμος να προκαλέσει αναταράξεις στη γαλλική πολιτική σκηνή και να συμβάλει σε μια διχαστική προεκλογική εκστρατεία». 

iefimerida.gr

****************************

 

2. Μετά τη Λεπέν τα χειρότερα: Ο Ερίκ Ζεμούρ και η άνοδος του γαλλικού «Fox News»

 Ο Γάλλος ακροδεξιός πολιτικός Eric Zemmour στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας στην πόλη Asnieres, που βρίσκεται κοντά στο Παρίσι. EPA, CHRISTOPHE PETIT TESSON

 

Η υποψήφια του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού (RN) στις προεδρικές εκλογές, Μαρίν Λε Πεν, πέφτει στις δημοσκοπήσεις. Θα μπορούσε να ήταν ένα καλό νέο.

Στην τελευταία δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε την Τετάρτη, ο ακροδεξιός τηλεοπτικός σχολιαστής και συγγραφέας Ερίκ Ζεμούρ έρχεται δεύτερος στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές με ποσοστό 17%, αφήνοντας πίσω την Λεπέν με 15%.

Υπενθυμίζεται ότι πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών θα πραγματοποιηθεί στις 10 Απριλίου και ο δεύτερος λίγες εβδομάδες μετά, στις 24 Απριλίου.

Σύμφωνα με το Euractiv, το περιοδικό Challenges χαρακτήρισε ως «σεισμό» την δημοσκόπηση της Harris Interactive, καθώς ο Ζεμούρ φαίνεται να είναι ο αγαπημένος των Γάλλων ακροδεξιών ψηφοφόρων χωρίς να έχει καν ανακοινώσει επίσημα την υποψηφιότητά του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν λίγες μέρες ακόμη και ο πατέρας της Λεπέν έχει δηλώσει ότι θα τον υποστηρίξει τον Έρικ Ζεμούρ αν είναι ο καλύτερος υποψήφιος για το εθνικό στρατόπεδο.

Στην πρώτη θέση, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, παραμένει ο Εμανουέλ Μακρόν με ποσοστό 24%. Ο δεύτερος γύρος, ωστόσο, προκαλεί σοβαρές ανησυχίες στο κόμμα του καθώς υπάρχουν φόβοι πως οι ακροδεξιοί ψηφοφόροι θα ενωθούν.

Ποιος είναι ο Ζεμούρ

Η υποστήριξη στον Ζεμούρ, ο οποίος έχει καταδικαστεί δύο φορές για μηνύματα φυλετικού και θρησκευτικού μίσους, διπλασιάστηκε μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα. Έχει επίσης υποστηρίξει τη «θεωρία της μεγάλης αντικατάστασης» που υποδηλώνει ότι οι μουσουλμάνοι μετανάστες θα κατακλύσουν τους γηγενείς κατοίκους της Ευρώπης και έχει μια τάση για πολεμική, αντι-φυλετική, αντι-πράσινη, αντι-μεταναστευτική υπερβολή που πολλοί ψηφοφόροι βρίσκουν ελκυστική.

«Καμία μικρή πόλη, κανένα μικρό χωριό στη Γαλλία δεν είναι ασφαλές από μια άγρια ​​ομάδα Τσετσένων , Κοσοβάρων, Αφρικανών ή από το Μαγκρέμπ που κλέβουν, βιάζουν, λεηλατούν, βασανίζουν και σκοτώνουν», γράφει στο νέο του βιβλίο.

Σε προηγούμενα γραπτά του, ο σχολιαστής έχει επίσης κατακρίνει τις υποτιθέμενες αρνητικές επιπτώσεις του φεμινισμού στην κοινωνία, και στο βιβλίο του «The French Suicide»  αναφέρει με νοσταλγία τις μέρες που ένας άντρας μπορούσε να παρενοχλήσει μια γυναίκα χωρίς να βρεθεί αντιμέτωπος με καταγγελία σεξουαλικής παρενόχλησης.

Ο Ζεμούρ ήρθε από το πουθενά τον περασμένο μήνα για να γίνει ένας από τους πιο δημοφιλείς υποψήφιους για τις προεδρικές εκλογές. «Είναι η σειρά μου», έγραψε στο νέο του βιβλίο, «Η Γαλλία δεν είπε την τελευταία της λέξη». 

Το κανάλι που του δίνει βήμα και ο δισεκατομμυριούχος Μπολορέ

Η άνοδός του αποτελεί ένα σημάδι της αυξανόμενης επιρροής του CNews, του τηλεοπτικού καναλιού του συντηρητικού δισεκατομμυριούχου Βενσάν Μπολορέ το οποίο αρκετοί παραλληλίζουν με το Fox News του Ρούπερτ Μέρντοχ στις ΗΠΑ. Το Fox News έχει σταθεί δίπλα στον πρώην πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και τον δεξιό λόγο.

Όπως αναφέρουν οι Financial Times, το CNews ανήκει στον όμιλο μέσων ενημέρωσης Vivendi, και μέσα σε τέσσερα χρόνια έχει διπλασιάσει το μερίδιο κοινού του φτάνοντας στη δεύτερη θέση μεταξύ των τεσσάρων 24ωρων ειδησεογραφικών καναλιών της Γαλλίας.

 Το επιχειρηματικό της μοντέλο συνδυάζει μια ειδησεογραφική επιχείρηση χαμηλού κόστους με έντονες συζητήσεις για θέματα ποικίλης ύλης, από βίαια εγκλήματα μέχρι τις δόξες του Ναπολέοντα. Το CNews δεν είναι ακόμη τόσο επιδραστικό όσο το Fox στις ΗΠΑ, διευκρινίζουν οι FT, προσθέτοντας ότι ούτε ο Ζεμούρ είναι τόσο δημοφιλής όσο ο Τραμπ.

Αυτό που φαίνεται να κάνει καλά, ωστόσο, και για το οποίο διαμαρτύρονται οι αντίπαλοι πολιτικοί είναι ο τρόπος που το κανάλι θέτει τους όρους της εθνικής συζήτησης και βαθαίνει τα ρήγματα σε μια ήδη διχασμένη κοινωνία.

Το φαινόμενο CNews εξέπληξε πολλούς στη γαλλική βιομηχανία ενημέρωσης οι οποίοι πίστευαν ότι οι αυστηροί κανόνες μετάδοσης θα καθιστούσαν αδύνατη τη δημιουργία ενός καναλιού γνώμης. Το Conseil supérieur de l’audiovisuel (CSA) απαιτεί τα κανάλια να παρουσιάζουν μια σειρά απόψεων και να δίνουν αμερόληπτο χρόνο στους πολιτικούς, ειδικά κατά τη διάρκεια εκστρατειών.

Πώς γεννήθηκε το κανάλι

Το CNews, όπως και οι πολιτικές φιλοδοξίες του Ζεμούρ, είναι ένα σχετικά πρόσφατο φαινόμενο. Γεννήθηκε μετά από την απεργία διάρκειας ενός μήνα στην τηλεοπτική λειτουργία της Vivendi το 2016.

Εκείνη την εποχή το κανάλι ονομαζόταν i-Télé, και ήταν ένα συμβατικό 24ωρο ειδησεογραφικό κανάλι χωρίς ιδιαίτερη πολιτική κλίση. Ο Ζεμούρ είχε τη δική του εκπομπή στο κανάλι μέχρι το 2014, όταν απολύθηκε για τις δηλώσεις του για το ρόλο της Γαλλίας στο Ολοκαύτωμα.

Τη σπίθα για την απεργία άναψε η αμφιλεγόμενη πρόσληψη ενός παρουσιαστή, αλλά σύντομα εξελίχθηκε σε μια ευρύτερη διαμαρτυρία εναντίον του νέου αφεντικού της Vivendi, του Μπολορέ, ο οποίος είχε γίνει πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου με ποσοστό περίπου 15%.

Ο Μπολορέ είχε αρχίσει να παρεμβαίνει στη λειτουργία των μέσων του και υποστήριζε συντηρητικούς πολιτικούς όπως ο Νικολά Σαρκοζί. Οι δημοσιογράφοι της i-Télé με την απεργία ήθελαν επομένως διαβεβαιώσεις ότι η λειτουργία τους θα παραμείνει ανεξάρτητη. Όμως η απεργία οδήγησε στο άκρως αντίθετο αποτέλεσμα καθώς ο Βρετανός δισεκατομμυριούχος είδε την απεργία ως μια ευκαιρία να «ξεκαθαρίσει» την αίθουσα σύνταξης για να μειώσει το κόστος, όπως αναφέρει πρώην υπάλληλος του ομίλου. Στο τέλος, σχεδόν το ένα τρίτο της αίθουσας σύνταξης των 120 είχε εγκαταλείψει.

Και μετά γεννήθηκε το CNews.

Άνθρωποι από τον κύκλο του Μπολορέ υποστηρίζουν ότι ο ίδιος πίστευε ότι τα γαλλικά ΜΜΕ ήταν πολύ αριστερά και είδε το CNews ως απαραίτητη εναλλακτική λύση για την υπεράσπιση των φιλελεύθερων οικονομικών ιδεών και την κάλυψη θεμάτων που άλλα ΜΜΕ αγνοούσαν. Ο μεγιστάνας, λένε, ανησυχούσε ιδιαίτερα για την ασφάλεια και τη μετανάστευση και είδε τον Ζεμούρ ως μια βασική φωνή για να θέσει αυτά τα θέματα.

Κάνοντας κάποιες εύστοχες επιλογές το κανάλι κατάφερε να ανεβάσει τα νούμερά του παρά τις κριτικές που το ήθελαν να στέκεται πολύ δεξιά.  «Ο Μπολορέ πέρασε μια κόκκινη γραμμή παραδίδοντας ένα μέσο στην ακροδεξιά», σχολιάζει στους FT ένας εξέχων σύμβουλος στελεχών και πολιτικών. «Ένα ταμπού έχει σπάσει. Αυτό είναι που ανησυχεί τόσο πολύ κόσμο», λέει χαρακτηριστικά.

Η επιστροφή του Ζεμούρ στο CNews το 2019 βοήθησε σημαντικά τα νούμερα. Τον περασμένο Μάιο, το CNews εκθρόνισε για λίγο το BFM ως το κορυφαίο 24ωρο ειδησεογραφικό κανάλι, προκαλώντας πανηγυρισμούς στον όμιλο Vivendi. Ωστόσο, ακόμη και οι πιο δημοφιλείς του εκπομπές προσελκύουν 600.000 έως 800.000 θεατές, αριθμός πολύ μικρός συγκριτικά με  τα περίπου 6 εκατ.  που παρακολουθούν τις παραδοσιακές νυχτερινές ειδήσεις στο TF1.

Επιμέλεια: Βαρδαλαχάκη Ιωάννα

 

Οριστικά τον Φεβρουάριο το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

 

Αλέξης Τσίπρας: Η κακοποίηση της 18χρονης δεν είναι μεμονωμένο συμβάν, αλλά  συλλογικό τραύμα | in.gr

Οριστικά τον Φεβρουάριο το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ - Την Πέμπτη ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζει την πρότασή του για τους νέους

Βασίλης Σκουρής

Συνέδρια στις 13 Περιφέρειες και περιοδείες του προέδρου του κόμματος. Τρίμηνο εγγραφής νέων μελών. Τη Δευτέρα Πολιτικό Συμβούλιο, το Σαββατοκύριακο συνεδρίαση της ΚΠΕ

Στην ευθεία για την τελική αντεπίθεση ενόψει των εκλογών, όποτε και αν αυτές γίνουν, βρίσκεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με αφετηρία το Συνέδριό του, που πραγματοποιείται οριστικά τον προσεχή Φεβρουάριο.

Το θέμα συζητήθηκε την Παρασκευή το μεσημέρι στο Πολιτικό Κέντρο του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, με εισήγηση του Αλέξη Τσίπρα, ενώ οι λεπτομέρειες θα συζητηθούν σε συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου την προσεχή Δευτέρα, όπου και θα επισημοποιηθούν οι σχετικές αποφάσεις. Το προσεχές Σαββατοκύριακο, μάλιστα, θα συνεδριάσει για το θέμα η Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης, που θα καθορίσει τον οδικό χάρτη και το πλαίσιο του Συνεδρίου.

Ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται διατεθειμένος το Συνέδριο να αποτελέσει ένα εξωστρεφές γεγονός και για το λόγο αυτό προγραμματίζει ένα τετράμηνο δράσης στην κοινωνία. Μεταξύ άλλων:

-Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πραγματοποιήσει αναπτυξιακά Συνέδρια σε κάθε μια από τις 13 Περιφέρειες της χώρας, με συμμετοχή και περιοδείες του ιδίου, αλλά και με την παρουσία όλων των φορέων της κάθε περιοχής.

-Θα υπάρξει τρίμηνο εγγραφής νέων μελών στο κόμμα.

Την προσεχή Πέμπτη, επίσης, ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζει την πρότασή του για τους νέους, σε μεγάλη εκδήλωση της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ. Αξίζει να σημειωθεί πως παρά τη σχετική στασιμότητα που εμφανίζει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στις μικρότερες ηλικίες είναι πρώτο κόμμα στην πρόθεση ψήφου, ενώ παρά τις συνεχείς προσπάθειές του με διαρροές περί «πακέτου μέτρων» ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κατορθώνει να πλησιάσει τη νέα γενιά.

Όπως έγραψε το iEidiseis το προηγούμενο Σάββατο, από τις 21 έως τις 24 Οκτωβρίου θα διεξαχθεί το Συνέδριο της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ. Στο Συνέδριο αναμένεται να αποχωρήσει από τη θέση του Γραμματέα ο Σωτήρης Αλεξίου, Σωτήρης Αλεξίου Archives - Κατιούσαπου θα κάνει το διδακτορικό του, ενώ ως φαβορί για τη θέση εμφανίζεται ο Κωνσταντίνος Βλαχάκης, διδάκτωρ πολιτικός μηχανικός. Η νέα γενιά εν όψει των εθνικών εκλογών | Εφημερίδα η ΕποχήΣύμφωνα δε πληροφορίες, θα υπάρχει μεγάλη ανανέωση, αλλά και διεύρυνση του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας.

Σφηνάκια

 

1. ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ : "ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Η ΜΑΣΑ" 


ΠΑΡΑΣΥΝΘΗΜΑ:
Ή Ταν...
ή
επί Τας κεμπάπ,
Σις κεμπάπ,
Γιαουρτλού κεμπάπ...


2. ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΡΗΣΗ ΕΝΟΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΛΟΓΟΥ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΠΟΛΥ
«Αν υπήρχε τηλεόραση το '21, αυτοί που σήμερα υμνούν τον ηρωισμό των προγόνων μας θα τάσσονταν αναφανδόν κατά της Επανάστασης.
Καθίστε ήσυχοι , θα έλεγαν, η βία γεννάει βία, η μόνη λύση είναι οι προωθητικές μεταρρυθμίσεις. Μην πολεμάτε, γιατί θα πέσει το χρηματιστήριο, θα ανέβει το έλλειμμα, θα πληγεί ο τουρισμός. Και αυτός ο Κολοκοτρώνης πώς θέλει να μας εκπροσωπήσει με τέτοιο επίθετο; Ας το κάνει τουλάχιστον "Θεόδωρος Οπισθιόλιθος »
Γ. Ανανδρανιστάκης, Αυγή,25/3/07


Θεόδωρος Οπισθιόλιθος
ή (αν το προτιμάτε λαϊκά):
Θοδωρής Πισωπέτρας
και αγγλιστί
Teo Backstone

Σάββατο, Οκτωβρίου 16, 2021


Σφηνάκι: Θυμάσαι , Έλληνα;

 

Θυμάσαι , Έλληνα; 


" Η Κυβέρνηση και εγώ προσωπικά εργαζόμαστε, ώστε οι ασφαλιστικοί οργανισμοί, τράπεζες και χρηματιστηριακές να εργάζονται με απόλυτη διαφάνεια και με αυστηρούς κανόνες. Εργαζόμαστε ώστε σε όλο αυτό το σύστημα να υπάρχει απόλυτος και αποτελεσματικός έλεγχος..."

Αυτά και άλλα παρόμοια σαχλά ψέματα έλεγε , το Μάρτιο του 2007, ο Σάββας Τσιτουρίδης,  πρωτοπαλίκαρο του Κωστάκη του πιτόγυρου (που τώρα μας βγάζει και νουθετικούς λόγους ο αθεόφοβος... ), προσπαθώντας να μας πείσει ότι όλα έβαιναν καλώς στην οικονομία, ενώ η παράταξή του  προετοίμαζε επιμελώς  την καταστροφή της.

Αυτο το κόμμα στηρίζουν σήμερα με πάθος οι εκατό οικογένειες που διαφεντεύουν τον τόπο και το σιχαμερό  σκυλολόι των σφουγγοκωλάριων διανοουμένων , πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων, καλλιτεχνών κλπ, που έχουν αναλάβει με το αζημίωτο να μας ποτίζουν με το νερό της λησμονιάς και να ρίχνουν το ανάθεμα όλων των δεινών του τόπου στον ΣΥΡΙΖΑ για τα πέντε χρόνια νοικοκυρέματος των δημόσιων οικονομικών της χώρας .

Έτσι απλά και κυνικά, χωρίς καμία απολύτως ντροπή για το ρόλο που έπαιζαν αυτοί στα χρόνια της ρεμούλας ως τσανακογλείφτες της διεφθαρμένης Εξουσίας , που έριξε το καράβι της Ελλάδας στα βράχια της Χρεοκοπίας.

Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν...

Πινελιές καθημερινότητας

 

- Σβετλάνα, της λέω, γιατί χαραμίζεις τη ζωή σου σ' αυτό το μπουρδέλο; Αντί να σου πιάνει τον κώλο ο κάθε βλάχος, έλα σε μένα να σε κάνω κυρία, να σου δώσω ένα ελληνικό όνομα , να περνάς ζωή και κότα.
  - Και τι σου απάντησε; 
 - Είπε ότι θα το σκεφτεί. Πρώτα όμως θέλει να δει το ετήσιο τσεκάπ μου. Γιατί, άραγε;
- Για να δει τι ελπίδες έχει να  σε κληρονομήσει σύντομα...
 
 ****************
 
 
Ο Μάκης με τον πατέρα του στο φεστιβάλ
των πρώην ανορεκτικών.
____________________

Μαθηματικά και Σύγχρονη Επιστημονική Σκέψη

Την Τετάρτη 13 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε η 4η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ , με τίτλο ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ.

 Ο Γεώργιος Δάσιος, Ομότιμος Καθηγητής των Εφαρμοσμένων Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Πατρών και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, συνομιλεί με δύο επίσης εξέχοντες ομιλητές: τον Ιωάννη Εμμανουήλ, Κοσμήτορα της Σχολής Θετικών Επιστημών ΕΚΠΑ και Πρόεδρο της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας, και τον Ευστράτιο Γαλλόπουλο, Καθηγητή στο Τμήμα Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

Ραούλ Ντιφί, Ζωγράφος της ευδαιμονίας

 Raoul Dufy - Wikipedia Ραούλ Ντιφί, Ζωγράφος της ευδαιμονίας

 

Ένας κόσμος ονειρικός, φωτεινός, χρωματιστός, που προβάλλει την έξαρση και τη γιορτή αναδύεται μέσα από το έργο του Ραούλ Ντιφί, Γάλλου ζωγράφου που βρήκε μεγάλη αναγνώριση έξω από τα σύνορα της Γαλλίας.
Η ζωγραφική του αντιμετωπίστηκε σαν «εύκολη» και «ψυχαγωγική» στη χώρα του. Ορισμένοι κριτικοί σύγχρονης τέχνης εκτίμησαν ότι ήταν «πολύ ανάλαφρος» και παραμερίστηκε από τη γαλλική εικαστική «ελίτ». Σήμερα όμως το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού αποκαθιστά τον Ντιφί με την έκθεση «Ραούλ Ντιφί, η αγαλλίαση». Μια φράση της αμερικανίδας πρωτοποριακής συγγραφέως Γερτρούδης Στάιν, η οποία έγραφε το 1946 πως «ο Ραούλ Ντιφί είναι συνώνυμος με την ευχαρίστηση».
Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης περιλαμβάνει στις συλλογές του πολλά έργα του καλλιτέχνη. Στην είσοδό του άλλωστε έχει μόνιμα το μνημειώδες έργο ζωγραφικής 600 τ.μ. που δημιούργησε ο Ντιφί για τη διεθνή έκθεση του 1937. Η έκθεση συγκεντρώνει 120 έργα ζωγραφικής, 90 σχέδια, γκραβούρες, βιβλία και εικονογραφήσεις, 25 κεραμικά, 30 υφάσματα και ορισμένα κοστούμια.
Ο ζωγράφος γεννήθηκε στη Χάβρη και η αγάπη του για τη θάλασσα, για τα ταξίδια, για τις ναυτικές γιορτές, διαπνέει όλο του το έργο. Στην αρχή συνδέθηκε με την παρισινή πρωτοπορία και ιδιαίτερα με τον φοβισμό, τον κυβισμό. Στη συνέχεια παίρνει αποστάσεις και ζωγραφίζει μια σειρά από έργα που τον διαχωρίζουν από το κίνημα. Πολύ σύντομα οι καλλιτεχνικές αναζητήσεις του επικεντρώνονται στο θέμα χρώμα-φως. Στα 1908-1912 ενδιαφέρεται πολύ για τον Σεζάν και αναπροσαρμόζει τη χρωματική του γκάμα και το στιλ του. Ζωγραφίζει τη θάλασσα, παραλίες, λιμάνια, τοπία, τη θέα από το ανοιχτό παράθυρο. Τον θέλγει ο εξπρεσιονισμός αλλά δημιουργεί μια δική του, αυθεντική, έκφραση. Απεικονίζει ωραίες φιγούρες, έναν κόσμο που βρίσκεται στον αντίποδα των μεγάλων κοινωνικών κινημάτων ή των πολέμων που σημάδεψαν την εποχή του.
Κάποτε συνεργάζεται με τον διάσημο μετρ της γαλλικής ραπτικής Πολ Πουαρέ. Συμμετέχει στην art deco του 1920. Ανάμεσα στους δύο μεγάλους πολέμους σχεδιάζει μοτίβα για υφάσματα, βάζα, παραβάν, ντεκόρ για εκατομμυριούχους που ανακαλύπτουν τις ομορφιές της Κυανής Ακτής. Η τέχνη του είναι συνώνυμη με το γαλλικό σικ.
Τα τελευταία είκοσι χρόνια, ενώ η ζωή του πλησιάζει προς το τέλος της, ζωγραφίζει και πάλι τη θάλασσα, αλλά με ένα σύννεφο στο κέντρο του πίνακα, μέσα από το οποίο αναδύεται ένα πλοίο φάντασμα. Απεικονίζει συμβολικά το σκοτάδι που κυριαρχεί στο μυαλό του, με μαύρες κηλίδες, σκοτεινές οπτασίες. Αυτή η σκοτεινή πλευρά του έργου του δείχνει τον προβληματισμό ενός ανθρώπου που θέλησε σε όλη του τη ζωή να ενσαρκώσει την ευδαιμονία να γίνει ο ζωγράφος της. Και πέτυχε να περάσει αυτό το μήνυμα χαράς, όπως δείχνει η συρροή του κοινού στη δημοφιλή αναδρομική έκθεση έργων του στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης.

Ντιφί, Ραούλ - Dictionary of Greek

Γιατί όλοι μιλούν για την "μαρξίστρια" μυθιστοριογράφο Sally Rooney ;

  Sally Rooney: “Το μυθιστόρημα και οι σοσιαλιστικές ιδέες”     γ...