Τετάρτη, Ιουνίου 30, 2021

Βασικός μάρτυρας κατηγορίας στην υπόθεση Ασάνζ ομολογεί ότι ψευδομαρτύρησε , για να διευκολύνει τους Αμερικανούς !

https://stundin.is/media/uploads/images/thumbs/78YiSNxKFL0y_1080x2099_iek7_wgl.jpgSigurdur Ingi Thordarson

Ο ψευδομάρτυρας εναντίον του Ασάνζ αποκαλύπτει τις στημένες κατηγορίες

Του Ανδρέα Κοσιάρη

info-war.gr

 

Ένας βασικός μάρτυρας κατηγορίας στην υπόθεση της αίτησης του αμερικανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης για την έκδοση του Τζούλιαν Ασάνζ στις ΗΠΑ, παραδέχτηκε σε συνέντευξή του ότι είπε ψέμματα για τον φυλακισμένο δημοσιογράφο, με αντάλλαγμα ασυλία για διώξεις από τις αμερικανικές αρχές.

Πρόκειται για τον Σίγκουρντουρ Ίνγκι Θόρνταρσον, «Σίγκι» όπως είναι το παρατσούκλι του, ή «Έφηβος», όπως αναφέρεται στα δικαστικά έγγραφα της υπόθεσης Ασάνζ, με το τελευταίο ψευδώνυμο να μην είναι αναφορά στην ηλικία του (είναι 28 χρονών), αλλά στο νεανικό του παρουσιαστικό. Στα ίδια έγγραφα, η χώρα καταγωγής του Θόρνταρσον, Ισλανδία, αναφέρεται ως «Χώρα του ΝΑΤΟ 1».

Η αποκάλυψη του Θόρνταρσον πως ουσιαστικά ψευδόρκησε εναντίον του Ασάνζ με αντάλλαγμα τη μη δίωξή του από τις αρχές των ΗΠΑ, έγινε στη δισεβδομαδιαία Ισλανδική εφημερίδα Stundin.

Στη συνέντευξή του, ο Θόρνταρσον καταρρίπτει τις βασικότερες κατηγορίες κατά του Ασάνζ, που περιέχονται στο αναθεωρημένο κατηγορητήριο το οποίο κατέθεσαν εκπρόσωποι του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ στις βρετανικές δικαστικές αρχές τον Ιούνιο του 2020.

Σύμφωνα με αυτό το κατηγορητήριο, ο Ασάνζ έδωσε εντολές στον «Έφηβο» Θόρνταρσον να διενεργήσει ηλεκτρονική πειρατεία για λογαριασμό του, «εισβάλλοντας» στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές μελών του κοινοβουλίου της «Χώρας του ΝΑΤΟ 1» Ισλανδίας.

Η προσθήκη αυτή, που έγινε μήνες αφότου είχε αρχίσει η δίκη για την έκδοση του Ασάνζ, έγινε για να «υποστηριχθούν» οι κατηγορίες πως ο Ασάνζ μαζί με την πληροφοριοδότρια δημοσίου συμφέροντος Τσέλσι Μάνινγκ «χάκαραν» υπολογιστικά συστήματα στις ΗΠΑ για να αποκτήσουν τις πληροφορίες που αργότερα δημοσίευσε ο ιστότοπος Wikileaks.

Η «λογική» των αμερικανικών διωκτικών αρχών ήταν πως, αν ο Ασάνζ αποδεικνυόταν ότι έδινε εντολές για «χακάρισμα» σε άσχετη υπόθεση, θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί πως δεν είναι δημοσιογράφος ή εκδότης, αλλά ένας απλός «εγκληματίας χάκερ». Έτσι, θα έπρεπε να θεωρηθεί πιθανό ότι οι διαβαθμισμένες πληροφορίες που ήρθαν στην κατοχή του Ασάνζ ήταν αποτέλεσμα μιας τέτοιας εγκληματικής ενέργειας, κάτι που οι ΗΠΑ δεν έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής να στοιχειοθετήσουν, αν και αποτελεί το βασικό τους «όπλο» στην επιθυμητή εφαρμογή του Νόμου περί Κατασκοπείας εναντίον του.

Οι υποτιθέμενες εγκληματικές πράξεις του Ασάνζ και του Θόρνταρσον, ξεκίνησαν σύμφωνα με το κατηγορητήριο το καλοκαίρι του 2010, όταν ο Ασάνζ όντως βρισκόταν στην Ισλανδία, συνεργαζόμενος με τοπικούς δημοσιογράφους.

Ο Θόρνταρσον παρουσιάζεται από τις ΗΠΑ ως μέλος των Wikileaks, κάτι που ο οργανισμός αρνείται και που ο ίδιος ο Θόρνταρσον λέει τώρα ότι είναι αναληθές. Αποτελούσε, στην καλύτερη, «εξωτερικό συνεργάτη» του οργανισμού, καθώς είχε εθελοντικά αναλάβει ένα τμήμα των πωλήσεων εμπορευμάτων του ιστότοπου, από τις οποίες μάλιστα εν τέλει καταχράστηκε περίπου 50.000 δολάρια.

Σύμφωνα πάλι με το κατηγορητήριο:
– ο Ασάνζ ζήτησε από τον Θόρνταρσον να υποκλέψει πληροφορίες και ηχητικά από μέλη του Ισλανδικού κοινοβουλίου | ο Θόρνταρσον σήμερα λέει πως δεν υπήρξε καμία τέτοια επικοινωνία, πως το υλικό του δόθηκε από τρίτη άσχετη με τα Wikileaks πηγή και πως ο ίδιος πρότεινε να το δείξει στον Ασάνζ χωρίς να γνωρίζει τι περιέχει.
– οι δυο τους απέτυχαν να αποκρυπτογραφήσουν υλικό υποκλαπέν από Ισλανδική τράπεζα | σύμφωνα με τον Θόρνταρσον πρόκειται για κρυπτογραφημένα αρχεία που σχετίζονται με την κατάρρευση της Ισλανδικής Landbanski το 2008, τα οποία κυκλοφορούσαν ευρέως στο διαδίκτυο, έπειτα από διαρροή από άγνωστη πηγή. Δεν υπάρχει κάποια ένδειξη ότι είναι κάπως αναμεμειγμένος ο Ασάνζ.
– ο Ασάνζ «εισέβαλε» σε κρατικό ιστότοπο της Ισλανδίας μέσω του οποίου μπορούσε να παρακολουθήσει αστυνομικά οχήματα | ο Θόρνταρσον λέει πως είχε πρόσβαση σε αυτόν τον ιστότοπο ως εθελοντής σε ένα πρόγραμμα αναζήτησης και διάσωσης, και πως ο Ασάνζ δεν ζήτησε ποτέ να έχει πρόσβαση σε αυτόν.
– ο Ασάνζ επίβλεψε και ενέκρινε το 2011 τις επαφές του Θόρνταρσον με τον Χέκτορ Ξαβιέρ Μοντσεγκούρ, επικεφαλής του Lulzsec, μιας οργάνωσης χάκερ, με σκοπό κυβερνο-επιθέσεις κατά της Ισλανδίας | σύμφωνα με έγγραφα που παρείχε ο Θόρνταρσον στους συντάκτες της Stundin, δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι ο Ασάνζ ή άλλο μέλος των Wikileaks είχε γνώση για αυτήν την επικοινωνία.

Ο Θόρνταρσον επικοινώνησε για πρώτη φορά με το FBI τον Αύγουστο του 2011, όταν πλέον μέλη των Wikileaks τον αναζητούσαν, για εκείνα τα 50.000 δολάρια που είχε καταχραστεί.

Όταν όμως το 2013 και το 2014, ο Θόρνταρσον καταδικάστηκε επανειλημμένα για υπεξαίρεση (από τα Wikileaks και άλλους), για πλαστοπροσωπία (υπέγραφε σε έγγραφα με το όνομα του Ασάνζ), αλλά και για σεξουαλικές επιθέσεις σε ανήλικα αγόρια, οι αμερικανικές αρχές φαινομενικά διέκοψαν τη συνεργασία τους μαζί του.

Τον ξαναπροσέγγισαν το 2019, αφότου είχαν πλέον ενορχηστρώσει την «έξωση» του Ασάνζ από την πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο και τη σύλληψή του από τις βρετανικές αρχές. Το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης σύναψε συμφωνία με τον Θόρνταρσον, υποσχόμενο ασυλία από οποιαδήποτε δίωξη στις ΗΠΑ, αλλά και υποσχόμενο να μην αποκαλύψει τη δράση του σε άλλες κυβερνήσεις και διωκτικές αρχές, ακόμα και αν αυτή θα ήταν επιζήμια για την εθνική τους ασφάλεια. Το μόνο τίμημα ήταν να καταθέσει τα ψεύδη του για τον Ασάνζ.

Ο Θόρνταρσον αμέσως εκμεταλλεύτηκε τη συμφωνία, διαπράττοντας σειρά εγκλημάτων σχετιζόμενων με κλοπές μεγάλων ποσών, πλαστογραφία και οικονομική απάτη. Σήμερα, για τους δικούς του λόγους, αποκαλύπτει στους δημοσιογράφους της Stundin την απάτη πάνω στην οποία έχει βασιστεί η δίωξη του Ασάνζ ως «εγκληματία» και η συνεχιζόμενη κράτησή του στη Μ. Βρετανία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Δικαστής Βανέσα Μπαράιτσερ, που αποφάσισε πρωτόδικα τη μη έκδοση του Ασάνζ στις ΗΠΑ, το έπραξε για «ανθρωπιστικούς λόγους» σχετιζόμενους με την υγεία του και όχι επειδή δεν πείστηκε από το ψευδές κατηγορητήριο. Αντίθετα, οι κατηγορίες που σχετίζονταν με τις καταθέσεις του Θόρνταρσον χρησιμοποιήθηκαν από τη Μπαράιτσερ για ταχθεί με το μέρος των αμερικανικών διωκτικών αρχών.

Μια γυφτοπούλα στα βήματα ενός μεγάλου ρεμπέτη

 

 

Gypsy Girl


Gypsy girl in the hammam
I’m payin’ for all in cash
So that you enjoy your bath
so I don’t drop dead and pass

tsibi ribi, yallah

When you put on your scarf
flower behind your ear
cigarette in your hand
cruising the street bars

Blessed be your beauty
your dress hanging long
your heels rising high
as you walk the earth shakes along

My gypsy girl so sweet
my heart lies underneath your feet
you made me lose my mind
'cause I love you my light

Blessed be your beauty
your pinafore of gold
you walk around barefoot
beloved gypsy girl

I can’t quite figure out
if you’re Turkish or Greek
if you’re English or French
your beauty's so unique

When you wear your fez
its bobble made of gold
the whole sky shakes and falls
with the stars falling along

 

«Το ’21 των Συλλεκτών»: Η ιστορία όπως την αφηγούνται τα αντικείμενα στο Μουσείο Μπενάκη

Με ένα αφιέρωμα στη συλλεκτική δραστηριότητα, μέσα από τέσσερις συλλέκτες και τις συλλογές τους, το Μουσείο Μπενάκη ολοκληρώνει το επετειακό εκθεσιακό του πρόγραμμα, προσφέροντας μια πανοραμική εικόνα της φιλελληνικής προπαγάνδας κατά τον 19ο αιώνα.


Κοσμηματοθήκη. Γαλλία ή Ιταλία, β’ μισό 19ου αιώνα.
Επιχρυσωμένος μπρούντζος
Κοσμηματοθήκη. Γαλλία ή Ιταλία, β’ μισό 19ου αιώνα. Επιχρυσωμένος μπρούντζος
author-image Σπύρος Κακουριώτης
Πηγή :monopoli.gr

Πώς μπορείς να αφηγηθείς την ιστορία μέσα από τα αντικείμενά της; Ποια ακριβώς ιστορία μπορείς να αφηγηθείς και μέσα από ποια αντικείμενα; Ποιος επιλέγει τα αντικείμενα και την αφήγηση, δηλαδή την ιστορία;

Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που τίθενται μέσα από την έκθεση «Το ’21 των Συλλεκτών», που φιλοξενείται στον τρίτο όροφο του Μουσείου Μπενάκη, εκεί όπου συνήθως εκτίθενται κειμήλια από την ιστορία του νεότερου ελληνισμού.

Δίσκος σερβιρίσματος με παράσταση «Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος καταλαμβάνει ένα ύψωμα». Γαλλία, δεκαετία 1820

Φιλελληνικά αντικείμενα

Πάνω από 300 πολυτελή αλλά και χρηστικά αντικείμενα που συνδέονται με την Επανάσταση του 1821 και με το κίνημα του Φιλελληνισμού σε Ευρώπη και Αμερική παρουσιάζονται στην έκθεση. Πιστόλες και γιαταγάνια, ρολόγια, βάζα και τσαγιέρες, βεντάλιες, αλλά και αρχειακό υλικό, πίνακες, χαρακτικά, όλα με παραστάσεις ηρώων και σκηνών του Αγώνα, προερχόμενα από τέσσερις σημαντικές συλλογές, των Νικήτα και Ευαγγελίας Σταυρινάκη, Πέτρου Βέργου, Απόστολου Αργυριάδη και Stéphan Adler.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑΤέχνη στα νησιά: Ένας εικαστικός περίπλους

Το πρώτο πράγμα που κάνει εντύπωση στον αμύητο επισκέπτη είναι η αίσθηση της γαλήνιας λαμπρότητας και της ολύμπιας ηρεμίας που εκπέμπουν όλες οι εικονιζόμενες μορφές. Η εικόνα του «μαχόμενου Έλληνα» που οι ευρωπαίοι καλλιτέχνες προσέφεραν στο μεγάλο κοινό ήταν κατεξοχήν ωραιοποιημένη και εύπεπτη –με αποτέλεσμα, όπως γνωρίζουμε, η συνάντηση με τους πραγματικούς μαχόμενους επαναστάτες να αποβεί τραυματική για τους περισσότερους από τους ευρωπαίους εθελοντές που βρέθηκαν στον Μοριά ή τη Ρούμελη.

Ρόζα Μπότσαρη, Βερολίνο, μέσα 19ου αιώνα. Πορσελάνη Königliche Porzellan – Manufaktur

Σπάνια και μοναδικά εκθέματα

Συνήθως ένας συλλέκτης θα επιστήσει την προσοχή των επισκεπτών στα «σπάνια», τα «μοναδικά» κομμάτια –και είναι αλήθεια πως υπάρχουν αρκετά τέτοια στην έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη, όπως, π.χ., ένα εκπληκτικό διόραμα με 16 μικροσκοπικές φιγούρες κλεφτών, το οποίο αποτέλεσε τη μακέτα για ένα ταμπλώ βιβάν που παραστάθηκε το 1828.

Όμως εκείνα τα κομμάτια που «φτιάχνουν» την ιστορία, που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς που διαμόρφωναν και τις νοοτροπίες που χαρακτήριζαν τις κοινωνίες του παρελθόντος, είναι όσα επαναλαμβάνονται, όσα μας παρουσιάζονται σε μεγάλους αριθμούς, τα «πολλαπλά».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: Το ’21 μέσα από οκτώ εκθέσεις τέχνης και τεκμηρίων

Για παράδειγμα, τα δεκάδες φτηνά πιάτα από φαγιέντσα με σκηνές από την Ελληνική Επανάσταση μας δείχνουν την διαταξική απεύθυνση του φιλελληνικού κινήματος, καθώς αυτά μπορούσαν εύκολα να τα προμηθευτούν οικογένειες των κατώτερων τάξεων.

Εφοδιαστικό έγγραφο γραμμένο σε κώδικα (μυστική ταυτότητα), του εμπόρου Νικολάου Ελευθερίου, με το οποίο αναγνωρίζεται ως μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Ύδρα, 21 Μαρτίου 1827. Χειρόγραφο, κρυπτογραφία

Εξευγενισμένοι εικονογραφικοί τύποι

Από την άλλη, στην έκθεση παρουσιάζεται το χαρακτικό «La defaite» (Η ήττα), όπου παρουσιάζεται ο νικητής Έλληνας να πατά το πτώμα του νικημένου Τούρκου, έτοιμος να του κόψει το κεφάλι, κρατώντας με το άλλο χέρι τα χαλινάρια του αλόγου του. Δίπλα στο χαρακτικό εκτίθεται η «εξευγενισμένη» γλυπτική απεικόνιση της ίδιας σκηνής, όπου ο νεκρός απουσιάζει, προκειμένου να προσαρμόζεται καλύτερα στις ευαισθησίες της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης της εποχής.

Βεντάλια διακοσμημένη με φιλελληνικές παραστάσεις (εικονίζονται οι Madame de Staël, François-René de Chateaubriand και ένας Έλληνας). Γαλλία, περ. 1830. Χαρτί

Ο θεατής έχει την ευκαιρία να διακρίνει, μέσα από την πολλαπλότητα των εκθεμάτων και των υλικών φορέων τους, τους κοινούς εικονογραφικούς τύπους που «ταξίδευαν» από έργο σε έργο κι από το ένα υλικό στο άλλο, αλλά και από την υψηλή στην δημοφιλή τέχνη της εποχής.

Η έκθεση «Το ’21 των Συλλεκτών» προσφέρει μια έκκεντρη αλλά ιδιαίτερα ουσιαστική ματιά στην ιστορία της Επανάστασης και στα υλικά κατάλοιπά της, παρουσιάζοντας το βλέμμα των «άλλων» έτσι όπως αποτυπώθηκε όχι σε μοναδικά έργα τέχνης αλλά σε τέχνεργα που παράγονταν «μαζικά» (για τα μέτρα της εποχής) και απευθύνονταν στο μεγάλο κοινό…

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

1821 Πριν και Μετά - Μουσείο Μπενάκη

Η Ιστοσελίδα : www.benaki.org

Σωτήρης Χρηστίδης (1858 – 1940), Κατσαντώνης, έργο σε τέσσερις εικόνες, τέλη 19ου αιώνα. Έγχρωμη λιθογραφία

 

 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Δείτε επίσης την έκθεση : 1821 Πριν και Μετά - Μουσείο Μπενάκη

Αν χαιρετίζω μια φορά (συνωμοτικά και με τη γροθιά μου) τους «ανέκαθεν ΣΥΡΙΖΑ», βγάζω το καπέλο μου δυο φορές κι υποκλίνομαι ταπεινά σε αυτούς τους ανθρώπους. Έζησαν -και εξακολουθούν να βιώνουν - μια συναρπαστική περιπέτεια: Πώς δένει τ’ ατσάλι και πώς περνάνε μέρες πολλές μέσα σε λίγη ώρα. Έβαλαν τα γυαλιά στους «συνεπείς» κι έκαναν (ήδη) καλό στην κοινωνία και στον τόπο.

Αλέξης Τσίπρας από Λιπάσματα: Κατώτατος στα 800 ευρώ και 35ωρο χωρίς μείωση  μισθού | Εφημερίδα Κοινωνική | Νέα Πειραιάς

Εργασία, έργο, έργα γάμοιο*



Καιρός ήτανε.

Ακουστήκαν πολλά και καλά στη Δραπετσώνα. Με κορυφαία το 35ωρο, τη θέσπιση πλαισίου για την κατάργηση της εικονικής εργολαβίας, τη διεύρυνση των  συλλογικών συμβάσεων, τον ΟΑΕΔ, την Επιθεώρηση Εργασίας, την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 800 ευρώ, την προσαύξηση του νόμιμου ωρομισθίου ως αντικίνητρο στη μερική απασχόληση, τη μείωση του ορίου των υπερωριών και την κατάργηση της υπερεργασίας.

Επιτέλους. Μιλάει το Broca της Αριστεράς. Όχι η μηχανική κούκλα Belinda που τραγουδάει χωρίς να της το ζητήσει κανείς «χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ».

Στο μεταξύ κοντέψαμε να τρελαθούμε. «Οι μάχες κερδίζονται στο Κέντρο», έλεγαν μερικοί. Χωρίς να προσδιορίζουν από ποιους κερδίζονται και με ποιο τίμημα. «Το 2015 ήταν μια μοναδική -και ανεπανάληπτη- συγκυρία», έλεγαν άλλοι. Λες και δεν είναι ειδική συνθήκη μια πανδημία, ένας τυχοδιωκτισμός στο Αιγαίο ή η επιστροφή σε μνημονιακού τύπου ρήτρες μόλις δοθεί το σύνθημα, αφού το χρέος είναι εκεί και δείχνει τα δόντια του.

Αλλά έτσι είναι αυτά τα πράγματα με τα ώριμα φρούτα. Όταν επιταχύνεται ο χρόνος, δεν προλαβαίνεις να κόψεις ώριμο τον καρπό, με μια ωραία ρόδινη απόχρωση στα μάγουλά του. Από πράσινο και στυφό το φρούτο γίνεται κατ’ ευθείαν μαύρο. Γιατί σαπίζει.

«Σας επιστρέφουμε τη συνδρομή σας με έγκυρη ενημέρωση και διεισδυτικό σχολιασμό»


Είπε μετά τις εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την υποχρέωση να αλλάξει. Προς το καλύτερο υποθέτω. Δηλαδή να γειώσει την πολιτική του και να καταστήσει κοινωνούς των προγραμματικών του διεργασιών όλους εκείνους που του έδωσαν το 32%. Αντί για αυτό ζήσαμε μια αντιφατική κατάσταση. Ορισμένοι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ (αλλά μην το ξεχνάμε και από τους ΑΝΕΛ) έβαλαν κάτω το κεφάλι και στρώθηκαν στη δουλειά.

Αν χαιρετίζω μια φορά (συνωμοτικά και με τη γροθιά μου) τους «ανέκαθεν ΣΥΡΙΖΑ», βγάζω το καπέλο μου δυο φορές κι υποκλίνομαι ταπεινά σε αυτούς τους ανθρώπους. Έζησαν -και εξακολουθούν να βιώνουν - μια συναρπαστική περιπέτεια: Πώς δένει τ’ ατσάλι και πώς περνάνε μέρες πολλές μέσα σε λίγη ώρα. Έβαλαν τα γυαλιά στους «συνεπείς» κι έκαναν (ήδη) καλό στην κοινωνία και στον τόπο. Δεν θα το μετανιώσουν και θα έχουν κάτι να λένε μεθαύριο στα εγγόνια τους: Ήμουν κι εγώ εκεί, όχι στις νίκες και στα αξιώματα, αλλά στα δικά μας «πέτρινα χρόνια».

Αλλά υπάρχουν και οι αφ΄ υψηλού προσχωρήσαντες. Λόγω Πρεσπών, λόγω αρχών ή λόγω επικειμένου πολιτικού τους τέλους. Εδώ με μερικούς τα χαλάμε. Γιατί άμα έχεις στο ενεργητικό σου όσα έχεις στο ενεργητικό σου, που έχουν παρεμπιπτόντως γραφτεί ανεξίτηλα στο χαρτί και στις πλάτες του καμπούρη, να είσαι σεμνός. Και εργατικός. Και γενναιόδωρος. Και πάντως όχι προκλητικός. Και να λες που και που και καμιά κουβέντα μεστή, αντί για παραγγέλματα σ’ αυτούς που ακούραστα κωπηλατούν.

Διότι αλλιώς δεν σε παίρνει κανένας στα σοβαρά. Και δεν με νοιάζει για σένα, γιατί το αξίζεις. Με νοιάζει για τον κόσμο, που αρχίζει να χάνει τις ελπίδες του στο μόνο ανάχωμα που έχει μείνει απέναντι στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα.

Πέρα όμως από τα ηρωϊκά, πέρα από τις άμεσες ανάγκες και τις ιστορικές αναγκαιότητες, ας βάλουμε στα υπ’ όψιν και κάτι άλλο: Θα γίνει κόκκινη, γιατί έτσι πρέπει να γίνει, κι έτσι θα γίνει. Όμως θα κινδυνέψουμε στο μεταξύ από τον πολιτισμικό μεσαίωνα που ζούμε, τα χύμα και τα χύδην. Αυτό είναι ένα άλλης τάξεως πρόβλημα.

Δεν υπάρχει χειρότερη γεύση χυδαιότητας, από εκείνη που εκκρίνουν οι αδένες της ματσίλας, του ξερολισμού, της αλαζονείας ή καλύτερα του ναρκισσισμού, όπως λέμε στο δικό μου συνάφι. Η κυρίαρχη κουλτούρα δεν ξέρει τι είναι Αγάπη. Δεν ξέρει τη χαρά που πλημμυρίζει την ψυχή όταν μειώνεις το «εγώ» σου στο μηδέν και δίνεις περιθώριο, δικαίωμα, προτεραιότητα στον διπλανό σου. Νομίζουνε ότι αυτά τα κάνουν τα κορόιδα και οι εκ γενετής losers. Οι χριστιανοί και οι μάρτυρες του Ιεχωβά, οι παλαιοημερολογίτες. Που να σου εξηγώ, που είπε κι ο Μπιθικώτσης. Μπορεί ποτέ να καταλάβει ο τύπος με το ποπ-κορν, που βλέπει με το σώβρακο το ματς κι αλληθωρίζει κοιτώντας την κουνιάδα του που κάθεται δίπλα τι ήτανε και τι δεν ήτανε η μικτή Μακρονήσου; Εγώ κι αυτός σ’ ένα νησί, που λένε, φίλοι δεν πρόκειται να γίνουμε.

_________________________ 


*«οὔ τοι, τέκνον ἐμόν, δέδοται πολεμήϊα ἔργα,
ἀλλὰ σύ γ᾽ ἱμερόεντα μετέρχεο ἔργα γάμοιο,
430 ταῦτα δ᾽ Ἄρηϊ θοῷ καὶ Ἀθήνῃ πάντα μελήσει.»

Ἰλιάς (Ε.375-5.459)

 

«Τα έργα τα πολεμικά, παιδί μου, δεν σου ανήκουν·
στου γάμου συ τες ζηλευτές φροντίδες καταγίνου
430και τ᾽ άλλα έχ᾽ η Αθηνά και ο μανιωμένος Άρης».

Μετάφραση: Ιωάννης Πολυλάς

΄Αγρια Νιάτα (1961): η εγκληματικά ρατσιστική συμπεριφορά των νέων στα χρόνια μιας εξιδανικευμένης κοινωνίας με ανύπαρκτη αθωότητα

The Young Savages/Άγρια νιάτα

Amélie - La Noyée | La Valse | La Dispute

 


Οδύσσεια, α! Τα παθήματα, μαθήματα: δεν μαθαίνεις αν δεν πάθεις

Κ.Ν.Μ.Καζαμιάκης. 1*

Οδύσσεια, α! Τα παθήματα, μαθήματα: δεν μαθαίνεις αν δεν πάθεις

© Musée du Louvre, dist.RMN-GP/T. Olivier

Οδύσσεια, α! Τα παθήματα, μαθήματα: δεν μαθαίνεις αν δεν πάθεις


- Ο άνδρας ο πολύτροπος.

-Ο άνδρας «παθός- μαθός».

-Θεϊκή επιφάνεια. Η φανέρωση της Θεάς Αθηνάς στον Τηλέμαχο.

Περίληψη ραψωδίας α:

Η Οδύσσεια  ξεκινά με επίκληση του ποιητή στην Μούσα : ἄνδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ / πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν· πολλών δ` ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω.

Ω! Μούσα, τραγούδησε μου  τον άντρα τον πολύτροπο που τόσο περιπλανήθηκε, μετά την πτώση της ιερής Τροίας, αυτόν που τόσα έμαθε για τις πόλεις και τις σκέψεις των ανθρώπων.

Οι θεοί μαζεύονται και κάνουν συμβούλιο στον Όλυμπο. Η θεά Αθηνά, προστάτιδα των Ελλήνων στον Τρωικό πόλεμο και  θαλασσομαχούσα για χάρη του Οδυσσέα, ανοίγει τη συζήτηση ρωτώντας τον πατέρα της Δία, γιατί η Καλυψώ κρατά αιχμάλωτο τον Οδυσσέα στην Ωρυγία, στο μακρινό νησί της. Η απάντηση του Δία είναι αυτονόητη: Ο Οδυσσέας τύφλωσε το γιο του Ποσειδώνα, τον Πολύφημο και ο θεός της θάλασσας του επέβαλλε την τιμωρία της μη επιστροφής.  H Αθηνά πείθει τον Δία να επιτρέψει την επάνοδο του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Η Αθηνά, με μορφή θνητού, πάει στο παλάτι του Οδυσσέα  για να δασκαλέψει τον Τηλέμαχο, τι να κάνει με την αναζήτηση του πατέρα του αλλά και πώς να αντιμετωπίσει τους θρασείς μνηστήρες που ξοδεύουν την περιουσία του Οδυσσέα ενώ παράλληλα παρενοχλούν την πιστή Πηνελόπη. Τον παρακινεί να πάει στο βασιλιά της Πύλου Νέστορα και στο βασιλιά της Σπάρτης Μενέλαο, να ρωτήσει και να μάθει για τον πατέρα του.

Στην Πύλο πρώτα πήγαινε στον Νέστορα τον θείο/ στη Σπάρτη πήγαινε μετά και τον ξανθό  Μενέλαο ρώτα. α,284-285.

Ο Τηλέμαχος παίρνει θάρρος και δύναμη όταν  η Αθηνά παρουσιάζεται με την πραγματική θεϊκή μορφή της. Ο θεόπνευστος, θεοδίδακτος, αυτοδίδακτος μουσικός Φήμιος τραγουδά  την επάνοδο των Ελλήνων από την Τροία. Ο Τηλέμαχος μιλά με θάρρος και αποφασιστικότητα στους μνηστήρες ζητώντας τους να φύγουν από το παλάτι. Τους λέει ότι θα συγκαλέσει γενική συνέλευση  των κατοίκων της Ιθάκης για να μάθουν όλοι για την συμπεριφορά των μνηστήρων και ν` αποφασίσουν τι θα γίνει. Ο Τηλέμαχος περνά το βράδυ ξάγρυπνος με τη σκέψη του στις υποδείξεις της Αθηνάς.

Σχόλια.

-Τι έγραψε ο Αριστοτέλης για την Οδύσσεια:  της γαρ Οδυσσείας ου μακρός ο λόγος εστίν,  αποδημούντος τινός έτη πολλά και παραφυλαττομένου υπό του Ποσειδώνος και μόνου όντος, έτι δε των οίκοι ούτως εχόντων ώστε τα χρήματα υπό μνηστήρων αναλίσκεσθαι και τον υιόν επιβουλεύεσθαι, αυτός δε αφικνείται χειμασθείς, και αναγνωρίσας τινάς επιθέμενος αυτός μεν εσώθη τους δ`εχθρούς διέφθειρε. το μεν ουν ίδιον τούτο, τα δ` άλλα επεισόδια.

 Ερμηνευτική, αναλυτική μετάφραση: Ο λόγος της Οδύσσειας δεν είναι μακρύς. Για πολλά χρόνια κάποιος (ο Οδυσσέας) δεν καταφέρνει να φτάσει στην χώρα του γιατί τον έχει τιμωρήσει ο Ποσειδώνας που τον ελέγχει συνεχώς. Ο Οδυσσέας παλεύει μόνος ενώ στο παλάτι του πλήθος μνηστήρων σπαταλούν την περιουσία του και επιβουλεύονται τον γιο του Τηλέμαχο. Χειμαζόμενος ο Οδυσσέας φτάνει επιτέλους στην Ιθάκη και αναγνωρίζεται από κάποιους. Επιτέθηκε και σκότωσε τους εχθρούς του ενώ ο ίδιος σώθηκε. Αυτό είναι το ίδιον( η ουσία, ο πυρήνας) της Οδύσσειας ενώ όλα τα` άλλα είναι επεισόδια. Αριστοτέλης, Ποιητική, 1455b.

-Η Οδύσσεια  είναι πρώτη λογοτεχνική συνιστώσα για τη διαμόρφωση του κόσμου.

-Αφιέρωμα του BBC τοποθετεί στην πρώτη θέση των κειμένων που διαμόρφωσαν τον κόσμο την Οδύσσεια του Ομήρου. Το ηρωικό έπος του Ομήρου κατέχει την πρώτη θέση στη λίστα του BBC με τα δέκα κορυφαία έργα που επηρέασαν σημαντικά τους αναγνώστες τους και οριοθέτησαν την χωροταξία του κόσμου. Τη διαλογή και κατάταξη των έργων επιμελήθηκαν συγγραφείς, κριτικοί και ακαδημαϊκοί.  Ενυπάρχει δε η Δημοκρατία, στο λίκνο της, αφού προκειμένου ν` αποφασίσουν οι θεοί για την τύχη του Οδυσσέα πραγματοποιούν γενική συνέλευση. Δεν μένουν στην παντοδυναμία του αρχηγού Δία ούτε στην επιμονή του μέγιστου θεού Ποσειδώνα. Η Αθηνά κομίζει δημοκρατικές διαδικασίες στον Όλυμπο. Στην ίδια ραψωδία ο Τηλέμαχος ζητά γενική συνέλευση  των κατοίκων της Ιθάκης για να μάθουν όλοι για την συμπεριφορά των μνηστήρων και ν` αποφασίσουν τι θα γίνει. Η Δημοκρατία κτίζει τα θεμέλια στο έδαφος του μύθου, του θρύλου και των κειμένων.

-Η δεκαετής περιπλάνηση του πολύτροπου Οδυσσέα μετά τον Τρωικό Πόλεμο, η πιστή σύζυγος Πηνελόπη που τον περίμενε και ο γιος του, Τηλέμαχος, ο οποίος τον αναζητούσε, έχουν χαράξει βαθιά την πολιτιστική και κοινωνική συνείδηση του κόσμου. Το ιδανικό περίγραμμα μιας οικογένειας. Η οικογένεια προεξάρχει στον τρόπο ζωής των ανθρώπων, ο τρόπος ζωής γεννά τον πολιτισμό, αφού πολιτισμός είναι αυτό ακριβώς: ο τρόπος ζωής των ανθρώπων.

-12.110 στίχοι. Από το πλέον διαβασμένα κείμενα, με τεράστια  επίδραση στη λογοτεχνία, στην ποίηση, στην τέχνη, στην κοινωνία, στην ψυχολογία.

-Έχουν περάσει δέκα χρόνια από την άλωση της Τροίας, κι ενώ  οι περισσότεροι Αχαιοί βρίσκονται ήδη στους τόπους τους ο Οδυσσέας βρίσκεται στην Ωγυγία, στο νησί της θεάς Καλυψώς, που τον θέλει για πάντα κοντά της.

-Στους πρώτους-πρώτους στίχους της Οδύσσειας  ο ποιητής ζητά από την Μούσα να της τραγουδήσει για τον Οδυσσέα που τόσα έμαθε για τις πόλεις και τις σκέψεις των ανθρώπων. Εδώ είναι φανερή η φιλοσοφική και γνωσιολογική ανάγκη του Ομήρου να μάθει τι γίνεται στον κόσμο, να έχει γνώση και να μάθει το αντικείμενο αυτής της γνώσης αλλά και την πηγή της γνώσης και τις δυνατότητες της. Πρωταγωνιστής ο  άνδρας που στην αναγκαστική του περιπλάνηση σ` όλον τον κόσμο, τιμωρημένος να μην φτάσει στην Ιθάκη,   μαθαίνει μέσα στις μαρτυρικές του περιπλανήσεις και γνωρίζει-σπουδάζει τις πόλεις κράτη αλλά και τα επιτεύγματα των ξένων πολιτισμών.

Φανερή στο έργο η αγάπη του ελληνικού πολιτισμού για γνώση και μάθηση. Αυτή η ανάγκη δείχνει τη συνάφεια και την αλληλεπίδραση των πολιτισμών της εποχής εκείνης. Την ανάγκη αυτή την κάλυψε εν μέρει το Μαντείο των Δελφών και αργότερα οι φιλόσοφοι με την πολυμάθεια τους, κυρίως ο Αριστοτέλης αλλά και πολλοί άλλοι.

-Στον στίχο 9 ο ποιητής αναφέρεται στην πολυπόθητη μέρα της επιστροφής, ημέρα του νόστου, της επιστροφής στα πάτρια εδάφη, ημέρα της παλιννόστησης. (νόστιμον ήμαρ).

-Ο Οδυσσέας έχει ριζωμένη μέσα του την σκέψη: Μοναδική μου πεθυμιά να δω καπνό να βγαίνει, από την Ιθάκη  και ας πεθάνω έπειτα. (α 58). Καπνός , φωτιά , ζωή, πολιτισμός. Η φωτιά είναι το δώρο ζωής του Προμηθέα στους ανθρώπους. Ο Οδυσσέας με μια αρχετυπική αναφορά στον καπνὸν ἀποθρῴσκοντα λέει: Να δω τα τζάκια να καπνίζουν, να νιώσω ότι η Ιθάκη ζει, κι ας πεθάνω.

Κωστής Ν. Μ. Καζαμιάκης - Future20201* Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.

2* Αφιερωμένο στον φίλο  πολυταξιδεμένο ποιητή Γιώργο Βέη που πολλών δ` ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω.


Το ολοκληρωτικό καθεστώς του Ερντογάν , ο απεκδυτικισμός της Τουρκικής κοινωνίας και ο πολεμοχαρής χαρακτήρας της Τουρκίας

 ΕΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ

Τουρκικός «απο-εκδυτικισμός»

https://www.politeianet.gr/components/com_virtuemart/shop_image/product/F2FFB2DFBD4FD9AE43FAB612EB12C4C6.jpg
Του Ηλία Κολοβού*

ΤΖΕΝΓΚΙΖ ΑΚΤΑΡ, Το τουρκικό άχθος, μτφρ.: Τίνα Πλυτά, εκδόσεις Επίμετρο, σελ. 95

Φεύγουμε κυνηγημένοι από την Τουρκία όπως οι μη-Μουσουλμάνοι πριν 100  χρόνια» | Inside Story
Ο Τζενγκίζ Ακτάρ είναι ένας σημαντικός Τούρκος πολιτικός επιστήμονας, που έχει εργαστεί στο παρελθόν για τον ΟΗΕ και την Ε.Ε. και αρθρογραφεί στους Financial Times, στον Monde και τη Libération. Τα τελευταία χρόνια, υπό διωγμό από την κυβέρνηση του Ερντογάν στην Τουρκία, επέλεξε να ζήσει στην Ελλάδα, μεταξύ Αθήνας και Λέρου. «Φεύγουμε κυνηγημένοι από την Τουρκία όπως οι μη μουσουλμάνοι πριν 100 χρόνια», έχει δηλώσει σε μια παλαιότερη συνέντευξή του. Σε μια σειρά συζητήσεων που είχαμε οργανώσει σε συνεργασία με το ΕΑΠ και τα ΑΣΚΙ, το 2019, με τίτλο «Tο τσαντίρι του Πλάτωνα», επιχειρώντας να φέρουμε μαζί Τούρκους, Κούρδους, Αρμένιους, Ρωμιούς της Πόλης κ.ά., που ζούσαν στην Αθήνα, ο Τζενγκίζ Ακτάρ μας είχε μιλήσει για το νέο του βιβλίο, το οποίο μόλις δημοσιεύτηκε στα ελληνικά, με τον τίτλο Το τουρκικό άχθος.
Σε ένα ευσύνοπτο δοκίμιο 95 σελίδων, ο Ακτάρ διατρέχει την ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της σύγχρονης Τουρκίας για να μελετήσει τη μεταβαλλόμενη σχέση της με τη δυτική Ευρώπη. Σε αντίθεση με την εργαλειακή χρήση του οθωμανικού παρελθόντος από το πολιτικό Ισλάμ, ο Ακτάρ επισημαίνει ότι οι σουλτάνοι δημιούργησαν μια αυτοκρατορία τοποθετώντας τη θρησκεία σε δεύτερο πλάνο. Ο Μεχμέτ ο Πορθητής, «ένας κατακτητής συνεπαρμένος από την κατάκτησή του», που έβαζε να του διαβάζουν τη μετάφραση του Αρριανού για τις κατακτήσεις του Μ. Αλεξάνδρου και είχε παραγγείλει στον Μπελλίνι να φιλοτεχνήσει το πορτρέτο του στην αναγεννησιακή Βενετία (παρά την ισλαμική απαγόρευση των αναπαραστάσεων), κυβέρνησε με μια ετερογένεια αντίστοιχη της πρώην Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, εγκαθιστώντας στην Κωνσταντινούπολη Πατριάρχες για τους Ελληνορθοδόξους και τους Αρμενίους. Την ίδια στιγμή, η δυτική Ευρώπη ξεκινούσε, στο πλαίσιο του οριενταλισμού, να εξορίζει από την επιστημονική εξέλιξη τη συμβολή των Αράβων, του Ισλάμ και των Εβραίων, οι οποίοι μάλιστα εκδιώχθηκαν συστηματικά από την Ευρώπη και βρήκαν καταφύγιο στις μεγάλες οθωμανικές πόλεις, με πρώτη τη Θεσσαλονίκη.
Ο Ακτάρ τοποθετεί τη μεγάλη τομή στην ιστορία της Αυτοκρατορίας στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν μετά από την αποτυχία έξω από τα τείχη της Βιέννης το 1683, η οθωμανική ελίτ, που μέχρι τότε περιφρονούσε τους Δυτικοευρωπαίους, αναγκάζεται να στραφεί οικειοθελώς στον εκδυτικισμό. Κομβικό σημείο αποτελούν οι Μεταρρυθμίσεις (Τανζιμάτ) που εξαγγέλθηκαν το 1839, για τις οποίες ο φιλόσοφος του θετικισμού Ωγκύστ Κοντ είπε: «Ορίστε που έφτασε επιτέλους στη γη του Ισλάμ η θετική θρησκεία». Για τις οθωμανικές ελίτ το Ισλάμ θεωρήθηκε η πηγή των κακών που εξασθένιζαν το κράτος. Σε συνέχεια, ο Κεμάλ Ατατούρκ θα θέσει στο περιθώριο, στη σύγχρονη πλέον Τουρκία, τη θρησκεία, όπου αυτή εκδηλωνόταν, με πιο χαρακτηριστική την αντικατάσταση του ιερού αραβικού αλφαβήτου με το λατινικό.
Μετά τη δημιουργία της Τουρκικής Δημοκρατίας, το 1923, η ισλαμική θρησκεία παρέμεινε εντούτοις ως ο μόνος πραγματικός συνεκτικός ιστός για το νέο τουρκικό έθνος που επιβλήθηκε «με το ζόρι» στα δεκατρία εκατομμύρια μουσουλμάνων κατοίκων της, με ποικίλη εθνοτική προέλευση. Για τον λόγο αυτό, μότο της Τουρκικής Δημοκρατίας έγινε η φράση «Ευτυχής όποιος αποκαλεί τον εαυτό του Τούρκο!» (αν υπήρχε η βεβαιότητα της τουρκικής ταυτότητας, δεν θα υπήρχε η ανάγκη να αναγράφεται παντού αυτή τη φράση). Ο αποκλεισμός των μη μουσουλμάνων, που αποτελούσαν συστατικό στοιχείο της πληθυντικής οθωμανικής κοινωνίας, από το σώμα του νέου τουρκικού έθνους, εκτελέστηκε με το μεγάλο έγκλημα της γενοκτονίας των Αρμενίων και μιας σειράς εθνοτικο-θρησκευτικών εκκαθαρίσεων όλων των μη μουσουλμάνων από το 1894 έως το 1924. Για τον Ακτάρ, ο οποίος είχε τολμήσει παλαιότερα μια δημόσια εκστρατεία στην Τουρκία για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων, η γενοκτονία και οι εκκαθαρίσεις αποτελούν «ένα από τα κρυμμένα στίγματα» της τουρκικής ψυχής, που δηλητηριάζουν την τουρκική κοινωνία μέχρι σήμερα. «Ίσως», γράφει, «είναι το ανάθεμα των γυναικών και των ανδρών που στερήθηκαν την ταφή και την προσευχή, εκείνων των άοπλων Αρμενίων που χάθηκαν στη γη μας».
Για τους προοδευτικούς Τούρκους διανοούμενους, όπως ο Ακτάρ, η υποψηφιότητα της Τουρκίας για ένταξη στην Ε.Ε. αποτελούσε μια ελπίδα για να διαρραγεί ο μονολιθικός τουρκικός εθνικισμός και η επιτήρηση της πολιτικής από τον στρατό, «με τη μύηση στη δημοκρατία μέσω της παιδαγωγικής της υποψηφιότητας για την Ένωση». Η διαδικασία αυτή κατέρρευσε. Το AKP του Ερντογάν απέστρεψε τελικά το βλέμμα του από την Ε.Ε., κατευθύνοντάς το προς έναν μάλλον φαντασιακό μουσουλμανικό/τουρκικό και «νεο-οθωμανικό» κόσμο, ίσως, θα προσέθετα, και υπό τον φόβο ακριβώς ότι η «μύηση στη δημοκρατία» θα αμφισβητούσε τη νομή της εξουσίας των ελίτ. Για τον Ακτάρ, και εδώ βρίσκεται μια από τις σημαντικότερες θέσεις του βιβλίου, η ευθύνη μοιράζεται και στην Ε.Ε., και ιδιαίτερα στην σταυροφορία του συντηρητικού Γάλλου πρώην προέδρου Νικολά Σαρκοζί εναντίον της τουρκικής υποψηφιότητας. Σύμφωνα με τον Ακτάρ, «εάν η Ευρώπη είχε κατορθώσει να κατανικήσει τις προγονικές της επιφυλάξεις απέναντι σε μια ευρωπαϊκή Τουρκία και είχε αποφασίσει να περάσει από το 2002 στην τελική φάση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, δεν υπάρχει αμφιβολία πως η Τουρκία δεν θα βρισκόταν εδώ που βρίσκεται σήμερα, κάτω από τον ζυγό ενός αχαλίνωτου πολιτικού Ισλάμ».
Οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου είναι αφιερωμένες στη σημερινή Τουρκία, σε μια διαδικασία που ο Ακτάρ ονομάζει «αποεκδυτικισμό» και είναι εξαιρετικά αξιοσημείωτες, αν σκεφτεί κανείς ότι γράφονται από έναν Τούρκο πολιτικό επιστήμονα που καταγγέλλει το καθεστώς του Ερντογάν ως «ολοκληρωτικό». Ο Ακτάρ απαριθμεί έναν μακρύ κατάλογο ενεργειών του καθεστώτος, κυρίως μετά από το «εξαιρετικά σκοτεινό» πραξικόπημα που επιχειρήθηκε το 2016: αντικατάσταση του κοινοβουλευτικού συστήματος από ένα υπερ-προεδρικό, έλεγχος της δικαιοσύνης, αδιαφάνεια στα οικονομικά, ισλαμοποίηση της εκπαίδευσης με την εισαγωγή θεωριών δημιουργισμού, κατάργηση της αυτονομίας των πανεπιστημίων, «κυνήγι μαγισσών», 300.000 φυλακισμένοι, αλλά και «αγάπη για το μπετόν» και κυριολεκτικός εξοπλισμός της κοινωνίας: «Η τουρκική κοινωνία είναι οπλισμένη ώς τα δόντια, με δύο στους τρεις ενήλικους άνδρες να έχουν ένα πυροβόλο όπλο, πολύ συχνά χωρίς άδεια». Η στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας της Τουρκίας έχει εμπεδωθεί εξάλλου από το 1984, με τον πόλεμο εναντίον των Κούρδων ανταρτών.
Θα πρέπει στην Ελλάδα να αξιολογήσουμε αυτή την πολεμοχαρή Τουρκία, που εξαπλώνεται από το εσωτερικό στο εξωτερικό, κυρίως στη βόρεια Συρία, με τη χρήση και μισθοφόρων τζιχαντιστών, εναντίον των Κούρδων. Ο Ακτάρ δεν είναι αισιόδοξος. Φέτος εμείς γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση και σε δύο χρόνια η Τουρκία θα γιορτάσει τα 100 χρόνια από την ίδρυσή της, μετά από έναν πόλεμο με τους Έλληνες. Οι δύο εορτασμοί θα μπορούσαν να είναι μια αφορμή για να αναστοχαστούμε και στις δύο πλευρές του Αιγαίου για το παρελθόν, με κριτική διάθεση, ίσως και να το αφήσουμε πίσω μας για χάρη ενός καλύτερου παρόντος. Με συνομιλητές από την Τουρκία όπως ο Ακτάρ, μια τέτοια προοπτική θα μπορούσε να είναι εφικτή. Ας ελπίσουμε, στη ζοφερή κατάσταση που βρίσκεται η Τουρκία σήμερα, και η οποία προκαλεί, όπως έδειξε και το πρόσφατο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, «δυσφορία» στην Ευρώπη (ίσως αυτή θα ήταν μια πιο εύληπτη μεταφραστική επιλογή για τον τίτλο, αντί της λέξης «άχθος»), οι εορτασμοί να μην εξωκείλουν σε εθνικιστικά παραληρήματα ή, πολύ χειρότερα, σε άλλες περιπέτειες.

* Ο Ηλίας Κολοβός διδάσκει Οθωμανική ιστορία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης
_______________________________________
 

ΜΑΡΙΑ ΚΥΡΤΖΑΚΗ : Πα­τρί­δα εί­ναι ό,τι νο­σταλ­γείς!

Έλληνες Σαν Έλληνες που ξέμειναν σε άλλης γης πατρίδα. Χάθηκε αυτή στα βάθη της Ασίας σε παραλίες φιλοσόφων βούλιαξε και στα νησ...