Τι να πω κι εγώ , που μ΄έκαναν πρόβατο λευκό

Περιμένεις όλη μέρα ξαπλωμένος στο κρεβάτι
Να σου έρθει μια ιδέα που τελικά δε θα ‘ναι απάτη
Που τα λόγια σου θα πράξει και τον κόσμο σου θα αλλάξει
Τη μαυρίλα αυτής της χώρας στο τέλος θα ξεβάψει

Έχεις λυπηθεί, το ξέρω αυτό, το βλέπω
Κι εγώ εδώ ζω, νιώθω και υπομένω
Όμως μαζί μπορούμε να τα αλλάξουμε αυτά
Και να κάνουμε το μέλλον να θυμίζει ζωγραφιά

Τι να πουν κι αυτοί που φεύγουνε
Τι να πουν κι αυτοί
Όμως μια ζωή την έχουμε που κυλά

Εγώ κι εσύ μαζί στον κόσμο των μεγάλων
Θα φτιάξουμε και φράγματα από όμορφα τραγούδια
Η τέχνη εισιτήριο και λόγος της καρδιάς μας
Ασπίδα ριζωμένη για τα μεγάλα όνειρά μας

Θα μείνω λίγο εδώ, θα μείνω λίγο ακόμα
Μα βαρέθηκα να ζω εδώ στο άδικο το χώμα
Που έχει παιδιά έξυπνα γεμάτα από ιδέες
Που φεύγουνε και χάνονται και γίνονται σκιές

Θα μείνω λίγο εδώ, θα μείνω λίγο ακόμα
Στο χρώμα μου θα ζω και θα φωνάζω με το στόμα
Πως αν θέλω να αλλάξω γη και ουρανό
παιδί θα μείνω αιώνιο στον κόσμο αυτόν εδώ

Τι να πω κι εγώ, που με έκαναν πρόβατο λευκό
Ένα είναι αληθινό, πως ότι και να πω δε θα ακουστώ

Και σηκώνεσαι εντέλει και το στρώνεις το κρεβάτι
Και βλέπεις τελικά πως, ναι, δεν είναι κάτι
Και αλλάζεις τη ζωή σου λίγο – λίγο κάθε μέρα
Και το βλέπεις πως το πράγμα από εκεί μάλλον πηγάζει