Marais & Forqueray: ο "άγγελος και ο δαίμονας" της Βιόλα ντα Γκάμπα στην αυλή των Βερσαλιών

Παραδόξως, μέσα στην πολύπλοκη και παντοδύναμη γαλλική αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και του Λουδοβίκου ΙΕ΄, η βιόλα ντα γκάμπα βρήκε το ιδανικό σκηνικό για να ακουστεί η λεπτή και εκφραστική φωνή της.

 Οι Μαρίν Μαραί και Αντουάν Φορκερέ ήταν οι αδιαμφισβήτητοι πρωταγωνιστές της. Περιγραφόμενοι απλοϊκά ως "άγγελος και δαίμονας", αντίστοιχα, και οι δύο εργάστηκαν στην αυλή των Βερσαλιών για δεκαετίες, καθιστώντας το όργανό τους ένα από τα χαρακτηριστικά τους.

 

Jean-Henri d'Anglebert (1629-1691)
00:00 Prélude non mesuré

Marin Marais (1656-1728)
03:54 Prélude in D Minor
06:30 Couplets des Folies d'Espagne (Suite No. 1 in D Minor)

Marin Marais (1656-1728)
23:09 Prèlude in C Minor

Antoine Forqueray (1672-1745)
Suite No. 5 in C Minor (selection)
25:10 La Rameau (Majestuesement)
28:20 La Léon - Sarabande (Tendrement)
30:58 Jupiter (Modérément)

Robert de Visée (1652-1730)
35:53 Prélude

Marin Marais (1656-1728)
37:17 Tombeau de Mr. Meliton

Antoine Forqueray (1672-1745)
47:13 La Régente (Suite No. 3 in D Major)

Jean-Baptiste Forqueray (1699-1782)
52:13 La Du Vaucel (Suite No. 3 in D Major by Antoine Forqueray)

Antoine Forqueray (1672-1745)
55:05 La Portugaise (Suite No. 1 in D Minor)

Antoine Forqueray (1672-1745):
58:37 La Ferrand (Rondeau) (Suite No. 3 in D Major)


Paolo Pandolfo, viola da gamba. Amélie Chemin, basso di viola da gamba. María Ferre, theorbo and baroque guitar. Joan Boronat Sanz, harpsichord

Concert “Versailles, Father and Son,” from the series “Versailles vs. Dresden: Baroque Comparisons”
https://www.march.es/es/madrid/concie...

 

Paul Krugman, «Corruption for Make Benefit Glorious Family of Trump»/«Διαφθορά προς όφελος της ένδοξης οικογένειας του Τραμπ»

Corruption for Make Benefit Glorious Family of Trump
The emoluments are the message
Paul Krugman
Jun 28, 2026

 ________________

 ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ

Ελπίζω ότι κάποιοι από τους ακροατές μου είναι αρκετά νέοι ώστε να μη θυμούνται την πρώτη ταινία «Borat». Ήταν όμως ένα ψευδοντοκιμαντέρ, μια σάτιρα, στην οποία ο Σάσα Μπάρον Κόεν υποδυόταν έναν δημοσιογράφο από το Καζακστάν που ερευνούσε και έπαιρνε συνεντεύξεις από Αμερικανούς σχετικά με τα αμερικανικά ήθη και έθιμα. Η ταινία δεν αφορούσε το Καζακστάν, αν και στην πορεία σατίριζε και προσέβαλλε τη χώρα.

Ο λόγος που το σκέφτομαι είναι ότι οι σημερινοί New York Times δημοσιεύουν ένα ερευνητικό ρεπορτάζ για μια τεράστια μεταλλευτική συμφωνία στο Καζακστάν, η οποία — τι έκπληξη — αποδεικνύεται ότι αποτελεί μεγάλη πηγή κερδών για τους γιους του Τραμπ, αλλά και για τους γιους του Χάουαρντ Λάτνικ, του υπουργού Εμπορίου.

Διαβάστε το ερευνητικό ρεπορτάζ για τις λεπτομέρειες, αλλά ουσιαστικά πρόκειται για ακόμη μία υπόθεση, και μάλιστα πολύ μεγάλη.

Αποτελεί μέρος μιας τεράστιας σειράς διεφθαρμένων συμφωνιών, συχνά με πετρελαιοπαραγωγά κράτη — και το Καζακστάν είναι ένα από αυτά — που αποφέρουν οικονομικά οφέλη στον Ντόναλντ Τραμπ, στην οικογένειά του, σε ορισμένους στενούς συνεργάτες του, καθώς και σε μέλη του υπουργικού του συμβουλίου και στις οικογένειές τους. Όλα αυτά συμβαίνουν σε πραγματικά επικές διαστάσεις.

Αυτό είναι ένα μήνυμα που προσπαθώ εδώ και καιρό να περάσω. Δεν πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι κατανοούν ακόμη πόσο μεγάλη απόκλιση από την προηγούμενη αμερικανική ιστορία αποτελεί αυτό που συμβαίνει σήμερα. Εξακολουθώ να βλέπω ανθρώπους να λένε ότι ίσως οδεύουμε προς μια νέα «Επίχρυση  Εποχή»* (Gilded Age). Όμως ο βαθμός συγκέντρωσης του πλούτου στα χέρια λίγων ανθρώπων είναι περίπου τριπλάσιος από εκείνον που υπήρχε στο αποκορύφωμα εκείνης της εποχής. Ζούμε σε μια υπερβολικά επιχρυσωμένη εποχή.

Μερικές φορές ακούω επίσης να λέγεται ότι ίσως επιστρέφουμε σε παλιές μορφές διαφθοράς. Μήπως θα έχουμε ένα νέο σκάνδαλο τύπου Teapot Dome**; Θεέ μου! Το Teapot Dome ήταν ένα σκάνδαλο που αφορούσε δικαιώματα εκμετάλλευσης ορυκτών και δωροδοκίες κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Χάρντινγκ, αν και όχι δωροδοκίες προς την οικογένεια του προέδρου — κάτι που, και πάλι, είναι εντελώς καινούριο. Το ύψος των δωροδοκιών ανερχόταν περίπου σε 500.000 δολάρια· προσαρμοσμένο στον πληθωρισμό, αυτό αντιστοιχεί σήμερα σε περίπου 9 εκατομμύρια δολάρια.

Πόσο λοιπόν έχει πλουτίσει ο Τραμπ από τότε που επέστρεψε στον Λευκό Οίκο πριν από περίπου 500 ημέρες; Η απάντηση είναι σίγουρα πάνω από τέσσερα δισεκατομμύρια δολάρια, σχεδόν βέβαια πάνω από τεσσεράμισι και ίσως ακόμη και πέντε δισεκατομμύρια. Αν διαιρέσουμε αυτό το ποσό με τις 500 ημέρες, προκύπτει ότι κατά μέσο όρο έχουμε κάθε μέρα, υπό τον Τραμπ, ένα σκάνδαλο διαφθοράς μεγέθους Teapot Dome.

Έτσι, ουσιαστικά, μέρα με τη μέρα έχουμε σκάνδαλα εξίσου μεγάλα ή και μεγαλύτερα από το Teapot Dome. Οι διεφθαρμένοι παππούδες και προπάπποι μας μοιάζουν ερασιτέχνες μπροστά σε αυτό, όπως ακριβώς οι βαρόνοι-ληστές της Επιχρυσωμένης Εποχής μοιάζουν μικροί μπροστά στους σύγχρονους μεγιστάνες της τεχνολογίας.

Αυτό προφανώς δεν είναι καλό. Στην πραγματικότητα είναι αρκετά τρομακτικό. Πώς κατρακυλήσαμε τόσο γρήγορα ώστε να γίνουμε μια χώρα μαζικής διαφθοράς, σε επίπεδο που κάποτε θεωρούσαμε ότι χαρακτηρίζει μόνο δικτατορίες-μαριονέτες του Τρίτου Κόσμου; Κι όμως, εδώ βρισκόμαστε.

Αυτό θα έπρεπε να αποτελεί πολιτικό ζήτημα και θα έπρεπε να αποτελεί και νομικό ζήτημα, μόλις η κυβέρνηση βρεθεί ξανά στα χέρια ανθρώπων που παίρνουν πραγματικά στα σοβαρά το κράτος δικαίου. Χωρίς να μπω στις λεπτομέρειες της συμφωνίας, είναι σχεδόν βέβαιο ότι πρόκειται για κάτι παράνομο. Είναι παράνομο βάσει της ρήτρας περί απολαβών από ξένες κυβερνήσεις (Emoluments Clause). Πιθανότατα, επειδή υπάρχουν και Καζάκοι αξιωματούχοι που δωροδοκούνται, παραβιάζεται και ο νόμος περί διεφθαρμένων πρακτικών στο εξωτερικό (Foreign Corrupt Practices Act). Με απλά λόγια, πρόκειται για παρανομία από κάθε άποψη.

Φυσικά, όσο ο Τραμπ βρίσκεται στον Λευκό Οίκο, δεν πρόκειται να ασκηθούν διώξεις. Όμως ας ξεχάσουμε κάθε Δημοκρατικό πολιτικό που δεν υπόσχεται να ερευνήσει αυτή τη μαζική διαφθορά όταν επανέλθει στην εξουσία. Αν δεν το κάνουν, τότε τίποτε από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Θα έπρεπε όμως να αποτελεί κεντρικό στοιχείο του προγράμματος οποιουδήποτε.

Δεν είμαι πολιτικός αναλυτής — μερικές φορές σκέφτομαι ότι ίσως κανείς δεν είναι. Όμως, Θεέ μου, αυτή η διαφθορά είναι τόσο απροκάλυπτη. Και αγγίζει πραγματικά τους ανθρώπους. Είναι απολύτως σαφές ότι η διαφθορά στην κορυφή και η αίσθηση ότι οι απλοί πολίτες πληρώνουν το τίμημα ενώ οι ισχυροί πλουτίζουν, αποτελούν ένα ιδιαίτερα αποτελεσματικό πολιτικό ζήτημα. Αυτό ήταν, στην πραγματικότητα, το θέμα που συνέβαλε στην πτώση του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία, γεγονός που αποτελεί μία από τις ελπιδοφόρες ενδείξεις για όσα μπορεί να συμβούν στις Ηνωμένες Πολιτείες στο μέλλον.

Να λοιπόν πού βρισκόμαστε. Υπενθυμίζω ότι αυτό το σκάνδαλο είναι τεράστιο. Βρίσκεται στην πρώτη σελίδα των New York Times, αλλά κατά κάποιον τρόπο έχει γίνει σχεδόν συνηθισμένο, αφού σκάνδαλα αυτού του μεγέθους εμφανίζονται πλέον κάθε λίγες εβδομάδες.

Μην κάνετε το λάθος να αντιμετωπίζετε όσα συμβαίνουν ως κάτι φυσιολογικό. Πρόκειται για μια εξαιρετικά ανώμαλη κατάσταση, και πιστεύω ότι ο αμερικανικός λαός θα καταλάβει ότι δεν είναι φυσιολογική, ακόμη κι αν οι σχολιαστές κουραστούν να μιλούν για τη διαφθορά.

Γι’ αυτό επιμείνετε στο ζήτημα· ίσως αυτή τη φορά «προς όφελος του αμερικανικού λαού» και όχι της οικογένειας Τραμπ.

_____________ 

Aπόδοση κειμένου στα ελληνικά: Gerontakos 

* 

Επίχρυση εποχή

Εποχή της ιστορίας των ΗΠΑ που χαρακτηρίζεται από την έντονη αντίφαση ανάμεσα στην επιφανειακή λάμψη του πλούτου και τα βαθιά κοινωνικά προβλήματα.

Η προέλευση του όρου οφείλεται στο μυθιστόρημα "The Gilded Age: A Tale of Today" (1873) των Mark Twain και Charles Dudley Warner. Ο Twain χρησιμοποίησε τη λέξη "gilded" (επιχρυσωμένος) και όχι "golden" (χρυσός), θέλοντας να σατιρίσει μια εποχή που φαινόταν λαμπερή, πλούσια και επιτυχημένη εξωτερικά, αλλά από κάτω ήταν «σαθρή», γεμάτη πολιτική διαφθορά, φτώχεια και ακραία ανισότητα. 

Δείτε περισσότερα:

Επίχρυση εποχή/Βικιπαίδεια

**

Το σκάνδαλο Teapot Dome ήταν ένα τεράστιο σκάνδαλο πολιτικής διαφθοράς που συγκλόνισε τις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1920, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Προέδρου Warren G. Harding.

Αφορούσε την παράνομη μίσθωση κυβερνητικών αποθεμάτων πετρελαίου του Πολεμικού Ναυτικού σε ιδιωτικές εταιρείες με αντάλλαγμα τεράστιες δωροδοκίες.

Δείτε περισσότερα:

To σκάνδαλο Teapot Dome και η μίζα σε μετρητά, ομόλογα και ζωντανά...

Διογένης ο κυνικός : ο άνθρωπος που αλάφρωσε το νόημα της ζωής από κάθε ματαιοδοξία (πέντε επιγράμματα)

 

Γυμνώσαντα βίου παντός επισκύνιον

Jacob Jordaens (1593-1687): "Ο Διογένης ψάχνει
τον τίμιο άνθρωπο"

*********************************

ΠΕΝΤΕ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΟΓΕΝΗ ΤΟΝ ΚΥΝΙΚΟ

Διογένης ο Κυνικός/Βικιπαίδεια

(Σινώπη : 412 ή 404 π.Χ- Κόρινθος: 323 π.Χ.)

 1/ ΑΔΕΣΠΟΤΟΝ

Εις Διογένην

Τον κύνα Διογένη, νεκυοστόλε, δέξο με, πορθμεύ,
Γυμνώσαντα βίου παντός επισκύνιον.
1/ ΑΝΩΝΥΜΟ

Για τον Διογένη

Ψυχοπομπέ βαρκάρη, δέξου εμένα, τον σκύλο Διογένη,
που αλάφρωσα τον ανθρώπινο βίο από κάθε ματαιοδοξία.

« Παλατινή Ανθολογία », Επιτύμβια Επιγράμματα,Βιβλίο 7,Νο 63.

************************************************

Ο Διογένης καθισμένος στο πιθάρι του και περιτριγυρισμένος από σκυλιά , 1806. Πίνακας του Jean-Léon Gérôme

 

 

2/ΑΔΗΛΟΝ

Εις τον αυτόν

Ειπέ , κύον, τίνος ανδρός εφεστώς σήμα φυλάσσεις;
«Του Κυνός». Αλλά τις ην ούτος ανήρ ο Κύων;
«Διογένης». Γένος ειπέ. «Σινωπεύς». Ός πίθον ώκει;
«Και μάλα∙ νυν δε θανών αστέρας οίκον έχει.»
2/ ΑΝΩΝΥΜΟ
Για τον ίδιο

-Πες μου, σκύλε (κύον), ποιου ανθρώπου τον τάφο φυλάς στητός;
-Του Κυνικού.
-Και ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος , ο Κυνικός;
- Ο Διογένης.
- Ο τόπος καταγωγής του;
- Η Σινώπη.
- Ποιος, αυτός που έμενε σ΄ ένα πιθάρι;
- Μάλιστα! Τώρα πια έχει πεθάνει κι έχει για σπίτι του τ΄αστέρια.

« Παλατινή Ανθολογία », Επιτύμβια Επιγράμματα, Βιβλίο 7,Νο 64

**********************************************

Ο Διογένης με το φανάρι του,αναζητώντας έναν έντιμο άνθρωπο. Πίνακας του Mattia Preti (1642)

3/ ΑΝΤΙΠΑΤΡΟΥ
Εις τον αυτόν
Διογένευς τόδε σήμα, σοφού κυνός, ός ποτε θυμώ
άρσενι γυμνήτην εξεπόνει βίοτον,
Ω μία τις πήρα, μία διπλοίς, είς άμ΄εφοίτα
σκίπων, αυτάρκους όπλα σαοφροσύνας.
Αλλά τάφου τούδ’ εκτός ίτ, άφρονες, ως ο Σινωπεύς
εχθαίρει φαύλον πάντα και ειν Αίδη.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Για τον ίδιο
Αυτός εδώ είναι ο τάφος του Διογένη, του σοφού κυνικού,
που με αντρίκιο θάρρος περνούσε ζωή γεμάτη στερήσεις.
Συντρόφους είχε ένα δισάκι, μια χλαίνη κι ένα ραβδί,
όπλα μιας σωφροσύνης που δε χρειάζεται τίποτα.
Ανόητοι, μακριά απ΄αυτόν εδώ τον τάφο!
Ο Σινωπέας μισεί τους φαύλους ακόμα και στον Άδη.

« Παλατινή Ανθολογία », Επιτύμβια Επιγράμματα, Βιβλίο 7,Νο 65.

********************

 

Ο Διογένης ζητά ελεημοσύνη, 1767. Πίνακας του Jean-Bernard Restout.

 

4/ ΟΝΕΣΤΟΥ
[ Ονέστης (honestus = τίμιος): απουσιάζουν βιογραφικά του στοιχεία.
Πιθανολογείται ότι έζησε στα χρόνια του Αυγούστου.
Μερικοί μελετητές τού αποδίδουν Κορινθιακή καταγωγή,
ενώ άλλοι τον φαντάζονται ως κάποιον άλλο ομώνυμο
ποιητή από την περιοχή του Βυζαντίου.

 Gerontakos]

Εις τον αυτόν

Βάκτρον και πήρη και διπλόον είμαι σοφοίο
Διογένευς βιότου φόρτος ο κουφότατος.
Πάντα φέρω πορθμήι∙ λέλοιπα γαρ ουδέν υπέρ γης.
Αλλά, κύον, σαίνοις, Κέρβερε, τον μεν κύνα.

 

Διογένης, 1873 . Έργο του Jules Bastien-Lapage.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

4/ Για τον ίδιο

Το ραβδί, το δισάκι και η χλαίνη ήταν
το ελαφρότατο φορτίο ζωής του σοφού Διογένη.
Όλα αυτά τα φέρνω στο βαρκάρη, αφού τίποτα δεν άφησα στη γη.
Κούνα λοιπόν σκύλε (κύον) Κέρβερε την ουρά σου σε μένα τον κυνικό.

« Παλατινή Ανθολογία », Επιτύμβια Επιγράμματα, Βιβλίο 7 , Νο 66.

 

******************************

Ο μύθος του Διογένη, Αναζητώντας με ένα φανάρι έναν καλό άνθρωπο, 1664. Έργο του Giovanni Castiglione.

 

5/ ΛΕΩΝΙΔΟΥ ΤΕΡΕΝΤΙΝΟΥ

 

 

 

Εις τον αυτόν

Αίδεω λυπηρέ διήκονε, τούτ Αχέροντος
ύδωρ ός πλώεις πορθμίδι κυανέη,
Δέξαι μ΄, ει και σοι μέγα βρίθεται οκρυόεσσα
Βάρις αποφθιμένων, τον κύνα Διογένην.
5 όλπη μοι και πήρη εφόλκια και το παλαιόν
έσθος χω φθιμένους ναυστολέων οβολός.
Πάνθ΄όσα κην ζωοίς επεπάμεθα, ταύτα παρ΄Άιδαν
Έρχομ΄έχων∙ λείπω δ΄ουδέν υπ΄ηελίω.
*

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

 

5/ Για τον ίδιο

Θλιβερέ υπηρέτη του Άδη, εσύ που σχίζεις
με το πορθμείο σου τα μαύρα νερά του Αχέροντα ,
δέξου και μένα , τον κυνικό Διογένη,
κι ας είναι το φρικτό πλεούμενό σου γεμάτο νεκρούς.
Ένα παγούρι κι ένα δισάκι οι αποσκευές μου.
Μαζί μ΄ αυτά ένα παλιόρουχο κι ο οβολός
για τους νεκρούς ταξιδιώτες.
Πηγαίνω στον Άδη, κρατώντας όλη αυτήν
την περιουσία που είχα όσο ζούσα.
Υπό τον ήλιο τίποτα δεν αφήνω.

 

« Παλατινή Ανθολογία », Επιτύμβια Επιγράμματα, Βιβλίο 7, Νο 67

 

Mετάφραση: Gerontakos 

Γλυπτή σύνθεση του Διογένη και του Αλεξάνδρου στην Κόρινθο, φτιαγμένη από τον γλύπτη Αχιλλέα Βασιλείου (παραλία Καλάμια, 2011)

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ 

Η επαναστατική φιλοσοφία του Διογένη, του αυθεντικού  κυνικού...

Το 2019 οι συντάξεις ήταν ρυθμισμένες έως το 2060. Η νεοφιλελεύθερη όμως λαίλαπα τις τίναξε στον αέρα μέσα σε εφτά χρόνια!

 

Sakui

Βόμβα έτοιμη να εκραγεί το συνταξιοδοτικό

Δημήτρης Χρήστου

documentonews.gr

 6–8 λεπτά

---

Το έργο της κάθαρσης στη χώρα μας θα είναι ηράκλειος άθλος. Το έχουν καταλάβει;

«Οι δημόσιες συντάξεις από μόνες τους δύσκολα θα μπορούν στο μέλλον να εξασφαλίσουν επαρκή ποσοστά αναπλήρωσης για τους εργαζόμενους» προειδοποίησε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας και για τον λόγο αυτό, όπως είπε, η Ευρωπαϊκή Ενωση επιδιώκει να ενισχύσει τα επαγγελματικά συνταξιοδοτικά σχήματα, ώστε να λειτουργήσουν συμπληρωματικά προς το δημόσιο σύστημα. 

 Διέφυγε όμως από τη μνήμη του κ. Στουρνάρα πόσα χρήματα έχασαν οι Έλληνες συνταξιούχοι των 27 επαγγελματικών ταμείων όταν η χώρα χρεοκόπησε το 2010. Οι συνολικές ζημιές των ταμείων και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) που υποχρεωτικά καταθέτουν τα διαθέσιμά τους στο Κοινό Κεφάλαιο της Τράπεζας της Ελλάδος υπολογίζονται σε περίπου 15 δισ. ευρώ σε σύνολο περιουσίας 23,7 δισ. ευρώ!

Και οι ευθύνες για τις ζημιές που υπέστησαν ασφαλιστικά ταμεία και ΝΠΔΔ, τα οποία υποχρεώθηκαν (!) να συνεχίσουν να καταθέτουν τα διαθέσιμά τους στην Τράπεζα της Ελλάδος ακόμη και όταν ήταν πλέον γνωστό ότι τα ελληνικά ομόλογα επρόκειτο να «κουρευτούν», αφορούσαν τις κυβερνήσεις 2010-2015 και την Τράπεζα της Ελλάδος. Να σημειώσουμε ότι ο κ. Στουρνάρας ήταν υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας καθώς και Οικονομικών την περίοδο 2012-14 όταν είχαμε υπογράψει το δεύτερο μνημόνιο και στη συνέχεια ανέλαβε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος.

Να θυμίσουμε ότι η «σφαγή» των συντάξεων στα δύο πρώτα μνημόνια περιλάμβανε τα εξής: Πριν καν την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, περικόπηκαν το 2010 ο 13ος και ο 14ος μισθός ανά σύνταξη. Ειδικότερα, για κύριες συντάξεις δόθηκε επίδομα 800 ευρώ, ενώ για ποσά άνω των 2.500 ευρώ τα δώρα καταργήθηκαν ολοσχερώς. Επιβλήθηκε το 2010 κλιμακωτή εισφορά από 3% έως 13% σε κύριες συντάξεις που υπερέβαιναν τα 1.400 ευρώ. Θεσπίστηκαν το 2011 νέες μειώσεις σε κύριες και επικουρικές συντάξεις που ξεπερνούσαν τα 300 ευρώ φτάνοντας σε ορισμένες περιπτώσεις έως και το 20-30% για υψηλότερα ποσά. Θεσπίστηκε ανώτατο όριο στο συνολικό ποσό που μπορούσε να λαμβάνει ένας συνταξιούχος. Οι επικουρικές ασφαλίσεις υπέστησαν βαθιές περικοπές (έως και 50%), ενώ επιβλήθηκαν μειώσεις και στα μερίσματα των μετοχικών ταμείων.

Αυτή όμως είναι μόνο μια πλευρά του ζητήματος, διότι η απειλή που προκύπτει από την ταχύτατη συρρίκνωση του πληθυσμού είναι πλέον εντός των πυλών. Τα στοιχεία δείχνουν ότι σήμερα η αναλογία εργαζομένων – συνταξιούχων στην Ελλάδα είναι περίπου 1,65 προς 1! Η αναλογία αυτή μειώνεται διαρκώς, με τις εκτιμήσεις να προβλέπουν επιδείνωση. Μελέτες δείχνουν ότι η αναλογία ασφαλισμένων – συνταξιούχων από 1,65 προς 1 σήμερα θα υποχωρήσει έως το 2030 στο 1,46 προς 1 και στο 1,23 προς 1 έως το 2050. Τι συντάξεις μπορούν να προκύψουν από αυτές τις αναλογίες; Σύμφωνα μάλιστα με τα στοιχεία από την έκθεση «Ηλιος» του Αυγούστου του 2025, η πλειονότητα των κύριων συντάξεων εξακολουθεί να βρίσκεται μεταξύ 500 και 1.000 ευρώ.

Και όπως μας είπε ο δρ Στουρνάρας, δεν μπορείς να αυξάνεις τους μισθούς αν δεν αυξάνεις πρώτα την παραγωγικότητα. Μόνο που η παραγωγικότητα στην Ελλάδα βουλιάζει, η βιομηχανία περιορίζεται και ο πρωτογενής τομέας συρρικνώνεται ταχύτατα. Οι επενδύσεις αφορούν κυρίως εξαγορές υφιστάμενων επιχειρήσεων από ξένα επενδυτικά κεφάλαια που προτιμούν τις εισηγμένες στο χρηματιστήριο επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν κατά κλάδο συγκροτήσει σκληρά καρτέλ που προστατεύονται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Και τα κέρδη διπλά ή τριπλά (και από το χρηματιστήριο) όχι μόνο δεν επενδύονται εδώ, αλλά φεύγουν για το εξωτερικό καθώς τα μερίσματα φορολογούνται μόλις με 5%! Και για του λόγου το αληθές, η κυριαρχία των ξένων θεσμικών επενδυτών στο ελληνικό xρηματιστήριο αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της αγοράς. Ενδεικτικά, σε πρόσφατα placements μεγάλων ελληνικών τραπεζών το 85% των μετοχών κατέληξε σε ξένα χαρτοφυλάκια.

Λίγο μετά ο κ. Στουρνάρας σήμανε συναγερμό για τον κίνδυνο απώλειας κονδυλίων 10 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης, υπογραμμίζοντας ότι αν δεν τηρηθούν οι ασφυκτικές προθεσμίες του έως το τέλος του έτους τα έργα θα πρέπει να εκτελεστούν με κονδύλια του κρατικού προϋπολογισμού, κάτι που θα προκαλέσει έκτακτη και σοβαρή δημοσιονομική επιβάρυνση. Κάνει τέτοια λάθη το επιτελικό κράτος του Μητσοτάκη; Θα αφήσει 10 δισ. ευρώ να τα διαχειριστούν άλλοι;

Δυστυχώς, η Ελλάδα είναι πλέον μια αποικία που οι σύγχρονοι αποικιοκράτες τη ληστεύουν καθώς η δημοκρατία και οι κανόνες δεν λειτουργούν. Και καλά θα κάνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ειδικά ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης να ασχοληθούν, μετά τα δωρεάν εισιτήρια στις αστικές συγκοινωνίες Αθήνας – Θεσσαλονίκης, με σοβαρές προτάσεις, ικανές να αντιμετωπίσουν την «καμένη γη» που θα τους παραδώσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ας μη λησμονούμε ότι είμαστε ο αδύναμος κρίκος στην υπερχρεωμένη και απειλούμενη από την ακριβή ενέργεια Ευρώπη, υπόδουλη στο διεθνές διευθυντήριο που πιέζει για πολεμικές προετοιμασίες. Το έργο της κάθαρσης στη χώρα μας θα είναι ηράκλειος άθλος. Το έχουν καταλάβει;

«Απολύεστε»! Η λέξη που στοιχειώνει τη ζωή χιλιάδων αναπληρωτών εκπαιδευτικών επί πολλά χρόνια

 

«Απολύεστε»! Η λέξη που στοιχειώνει κάθε καλοκαίρι 50.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικούς

Χρήστος Κάτσικας

alfavita.gr

 6–7 λεπτά

---

Η ζωή τους χωρίζεται σε σχολικές χρονιές και οι αναμνήσεις τους σε αλλεπάλληλες μετακινήσεις. Κάθε Σεπτέμβριος σημαίνει μια νέα αρχή και κάθε Ιούνιος έναν ακόμη αποχαιρετισμό.

Για τους περισσότερους εργαζόμενους η τελευταία εργάσιμη ημέρα του Ιουνίου σηματοδοτεί την έναρξη των καλοκαιρινών διακοπών ή μιας περιόδου ξεκούρασης. Για περίπου 50.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, όμως, η ίδια ημέρα συνοδεύεται από ένα έγγραφο που επαναλαμβάνεται με απόλυτη συνέπεια κάθε χρόνο: τη λήξη της σύμβασής τους.  Μαζί με την καταβολή του τελευταίου μισθού, οι άνθρωποι αυτοί καλούνται να διαχειριστούν για ακόμη μία φορά το άγχος της ανεργίας, την αγωνία για την επόμενη πρόσληψη, την οικονομική ανασφάλεια και το αβέβαιο μέλλον των ίδιων και των οικογενειών τους.

Πρόκειται για μια πραγματικότητα που επαναλαμβάνεται σχεδόν τελετουργικά εδώ και πολλά χρόνια. Οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, οι άνθρωποι που επί δέκα μήνες καλύπτουν τις ανάγκες του δημόσιου σχολείου, υπηρετούν σε απομακρυσμένα νησιά, σε ορεινά χωριά, σε σχολεία με μεγάλες ελλείψεις και σε δομές ειδικής αγωγής, βλέπουν κάθε καλοκαίρι την επαγγελματική τους ζωή να επιστρέφει στο μηδέν. Από τη μία ημέρα στην άλλη παύουν να είναι εργαζόμενοι και μετατρέπονται ξανά σε ανέργους, χωρίς να γνωρίζουν αν, πότε και σε ποιο σημείο της χώρας θα εργαστούν τον επόμενο Σεπτέμβριο.

Το πιο δύσκολο χαρτί δεν είναι το απολυτήριο του σχολείου, αλλά το έγγραφο της απόλυσης

Η τελευταία ημέρα στο σχολείο είναι συνήθως γεμάτη συγκίνηση. Οι μαθητές αποχαιρετούν τους δασκάλους και τους καθηγητές τους, ανταλλάσσονται ευχές, γίνονται οι τελευταίες φωτογραφίες και οι εκπαιδευτικοί κλείνουν μια ακόμη σχολική χρονιά έχοντας την ικανοποίηση ότι στάθηκαν δίπλα στα παιδιά τους.

Λίγες ώρες αργότερα, όμως, έρχεται μια διαφορετική πραγματικότητα. Το υπηρεσιακό έγγραφο που γνωστοποιεί τη λήξη της σύμβασης υπενθυμίζει με τον πιο ψυχρό τρόπο ότι η εργασιακή σχέση ολοκληρώθηκε. Ένα ακόμη καλοκαίρι ανεργίας ξεκινά και μαζί του επιστρέφουν όλα εκείνα τα ερωτήματα που βασανίζουν κάθε χρόνο τους ίδιους ανθρώπους.

Για τους περισσότερους πολίτες, οι μήνες του καλοκαιριού συνδέονται με προγραμματισμό, διακοπές και οικογενειακές στιγμές. Για έναν αναπληρωτή εκπαιδευτικό αποτελούν ίσως την πιο δύσκολη περίοδο ολόκληρου του χρόνου.

Η καθημερινότητα γεμίζει με πρακτικά αλλά εξαιρετικά πιεστικά ερωτήματα. Πώς θα πληρωθεί το ενοίκιο μέχρι να υπάρξει νέα πρόσληψη; Πώς θα καλυφθούν οι υποχρεώσεις προς τις τράπεζες, οι λογαριασμοί, τα έξοδα μιας οικογένειας ή ενός παιδιού; Πόσο θα επαρκέσει το επίδομα ανεργίας, όπου αυτό χορηγείται, και πώς θα καλυφθεί το κενό μέχρι την επόμενη σύμβαση;

Για πολλούς αναπληρωτές η απάντηση είναι σκληρή. Επιστρέφουν προσωρινά στο πατρικό τους σπίτι, αναζητούν εποχική εργασία, περιορίζουν ακόμη περισσότερο τις δαπάνες τους ή χρησιμοποιούν τις λιγοστές οικονομίες που κατάφεραν να συγκεντρώσουν μέσα στη σχολική χρονιά. Το καλοκαίρι, αντί να αποτελεί περίοδο ανάπαυσης, μετατρέπεται σε μια περίοδο οικονομικής επιβίωσης.

Η αγωνία δεν είναι μόνο αν θα προσληφθούν, αλλά και πού θα ζήσουν

Η αβεβαιότητα των αναπληρωτών δεν αφορά μόνο το αν θα εργαστούν. Αφορά ολόκληρη τη ζωή τους.

Θα προσληφθούν στην πρώτη φάση ή θα περιμένουν μέχρι τον Οκτώβριο ή ακόμη και τον Νοέμβριο; Θα βρεθούν στο ίδιο νησί όπου υπηρέτησαν φέτος ή θα χρειαστεί να μετακομίσουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά; Θα μπορέσουν να βρουν σπίτι σε μια περιοχή όπου τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί; Θα χρειαστεί να αφήσουν ξανά πίσω την οικογένεια, τον σύντροφο ή τα παιδιά τους;

Πρόκειται για ερωτήματα που δεν απασχολούν περιστασιακά τους αναπληρωτές, αλλά καθορίζουν κάθε σημαντική απόφαση της ζωής τους. Δεν μπορούν να σχεδιάσουν με ασφάλεια ούτε το πού θα κατοικούν σε δύο μήνες, ούτε αν θα μπορούν να παραμείνουν μαζί με τους ανθρώπους τους.

Ζωές μέσα σε βαλίτσες - Όνειρα που αναβάλλονται

Υπάρχουν αναπληρωτές που μέσα σε μία δεκαετία έχουν αλλάξει δεκάδες σπίτια και έχουν υπηρετήσει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Έχουν μάθει να ζουν με λίγα προσωπικά αντικείμενα, να μην κάνουν μακροπρόθεσμα σχέδια και να αποφεύγουν ακόμη και την αγορά βασικού εξοπλισμού για ένα σπίτι, γνωρίζοντας ότι σε λίγους μήνες μπορεί να χρειαστεί να μετακομίσουν ξανά.

Η ζωή τους χωρίζεται σε σχολικές χρονιές και οι αναμνήσεις τους σε αλλεπάλληλες μετακινήσεις. Κάθε Σεπτέμβριος σημαίνει μια νέα αρχή και κάθε Ιούνιος έναν ακόμη αποχαιρετισμό.

Η οικονομική και εργασιακή αβεβαιότητα δεν επηρεάζει μόνο την καθημερινότητα. Επηρεάζει και τον τρόπο με τον οποίο οι νέοι άνθρωποι σχεδιάζουν τη ζωή τους.

Πολλοί αναπληρωτές αναβάλλουν την απόφαση να δημιουργήσουν οικογένεια, να αποκτήσουν παιδιά, να αγοράσουν κατοικία ή ακόμη και να προχωρήσουν σε έναν γάμο, επειδή δεν γνωρίζουν αν τον επόμενο χρόνο θα εργάζονται ή σε ποια περιοχή της χώρας θα βρίσκονται.

Δεν είναι εύκολο να σχεδιάσεις το μέλλον όταν κάθε καλοκαίρι ξεκινάς ξανά από την αρχή, περιμένοντας μια λίστα προσλήψεων που θα καθορίσει όχι μόνο την εργασία σου, αλλά ολόκληρη τη ζωή σου.

Κι όμως, τον Σεπτέμβριο θα επιστρέψουν στις τάξεις

Παρά τις δυσκολίες, παρά την ψυχική κόπωση και την οικονομική πίεση, οι περισσότεροι αναπληρωτές θα κάνουν ξανά το ίδιο ταξίδι.

Θα καταθέσουν νέα αίτηση, θα περιμένουν με αγωνία την ανακοίνωση των προσλήψεων, θα αναζητήσουν για ακόμη μία φορά κατοικία σε μια άγνωστη περιοχή, θα γεμίσουν το αυτοκίνητό τους με βαλίτσες και θα βρεθούν εκεί όπου το δημόσιο σχολείο θα τους χρειαστεί περισσότερο.

Αυτό που εντυπωσιάζει δεν είναι μόνο η αντοχή τους, αλλά και η αφοσίωσή τους. Παρά τις επαναλαμβανόμενες δυσκολίες, συνεχίζουν να υπηρετούν το δημόσιο σχολείο με την ίδια ευσυνειδησία, γνωρίζοντας ότι η επόμενη σύμβασή τους θα έχει και πάλι ημερομηνία λήξης.

Νεοπλουτίστικα γαμοβαφτίσια , σερενάτες και γλέντια στο Γεντί Κουλέ και σε άλλα δημόσια μνημειακά τοπόσημα για την «αριστοκρατία» του αίματος ή του χρήματος

 

Τραπεζώματα και γλέντια στο Γεντί Κουλέ...

Τη δυνατότητα για πριβέ τραπεζώματα με γουρουνοπούλες, λαυράκια και άλλα συναφή και γλέντια σε 21 αρχαιολογικούς χώρους, μεταξύ των οποίων και ο τόπος μαρτυρίου του Γεντί Κουλέ, όπου ακόμη περιμένουν αναγνώριση και δικαίωση οι εκατοντάδες εκτελεσμένοι της κατοχής και του εμφυλίου, δίνει ο Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ) του υπουργείου Πολιτισμού.

Αντί να προχωρήσει το υπουργείο Πολιτισμού στην ανάδειξη των πρώην φυλακών του Γεντί Κουλέ ως χώρου μνήμης και παράδοσης και αντί να διαθέσει ένα τμήμα του Επταπυργίου για τη δημιουργία εκεί Μουσείου της Εθνικής Αντίστασης και των κοινωνικών αγώνων της Θεσσαλονίκης, όπως ζητεί ο δήμος Νεάπολης-Συκεών και φορείς της πόλης, μετατρέπει αυτό τον τόπο μαρτυρίου σε παράρτημα εστιατορίων και χώρους εκδηλώσεων «γαμοβαφτίσεων».

Με την κοινή υπουργική απόφαση 253867/2026 που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 3266/10-6-2026, δίνεται η δυνατότητα, στο όνομα της «αξιοποίησης του πολιτιστικού αποθέματος και της διατροφικής παράδοσης» στον καθένα που θα επικαλείται την «προώθηση των τοπικών γεύσεων» και θα πληρώνει 1.500 ή 1.000 ευρώ, κατά περίπτωση, για  να μετατρέπει μνημεία και αρχαιολογικούς χώρους  σε  κέτερινγκ, με φωτισμούς και μεγαφωνικές εγκαταστάσεις. Και όλα αυτά στο όνομα της «ανάδειξης της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς» της χώρας».

Σημειώνεται ότι με την ίδια υπουργική απόφαση που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 3266/10-6-2026 καθορίστηκε ότι η τιμή εισιτηρίου στον αρχαιολογικό χώρο και το ανάκτορο της Πέλλας θα είναι 15 ευρώ το άτομο, ενώ η είσοδος στο Μουσείο Ευρημάτων Μητροπολιτικού Σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης (πρώην Στρατόπεδο «Παύλος Μελάς» θα έχει τιμή εισιτηρίου 10 ευρώ το άτομο.

Όπως επισημαίνει σε ανακοίνωσή της η «Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση στο ΥΠ.ΠΟ.»:

«Δεν είναι η διαδικασία ή το αντίτιμο που ενοχλεί, είναι η ουσία της επιλογής! Δεν υπάρχουν λόγια να περιγραφεί η αχαρακτήριστη αυτή μεθόδευση που ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στην πλήρη ιδιωτικοποίηση της χρήσης των αρχαιολογικών χώρων και μνημείων (με όλη την ιστορική και αρχαιολογική τους βαρύτητα), στην πλήρη νομιμοποίηση πρακτικών παραχώρησης, όπως το γαμήλιο δειπνο στο Νιόκαστρο της Πύλου! Δεν υπάρχει πάτος για την πολιτική που προωθεί το «Αυτοτελές Τμήμα Παρακολούθησης & Ανάπτυξης Πόρων» σε αγαστή συνεργασία φυσικά με τη διεύθυνση και το ΔΣ του ΟΔΑΠ, που βλέπουν τους αρχαιολογικούς χώρους, τα μνημεία και τα μουσεία όχι ως χώρους πολιτισμού και παιδείας αλλά είτε ως εισπρακτικές μηχανές είτε ως ευκαιρίες για αναθέσεις σε ημετέρους είτε ως χώρους που πρέπει να τους «χαίρεται» η ελίτ του χρήματος. Μετά το εισιτήριο στις τουαλέτες της Ακρόπολης, τις πριβέ ξεναγήσεις πλουσίων που επεκτείνονται, ήρθε η ώρα τα μνημεία να γίνουν και παραρτήματα εστιατορίων;  Ήρθε η ώρα για γάμους βαφτίσεις που θα κρυφτούν πίσω από την ταμπέλα «προβολή τοπικών προϊόντων»; Γιατί βέβαια είναι σαφές ότι κανείς και καμία δεν θα μπορεί να ελέγξει τον πραγματικό σκοπό του όποιου «γεύματος», είτε είναι εταιρικό, είτε γαμοβάφτιση, είτε οποιαδήποτε άλλη εκδήλωση με οποιονδήποτε σκοπό. Και βέβαια μιλάμε για επιβαρυντικές και επικίνδυνες για τους αρχαιολογικούς χώρους χρήσεις, όπως τις είδαμε και στο Νιόκαστρο: φώτα, καζάνια φαγητού, εγκαταστάσεις για ρεύμα, εξέδρες για τραπέζια! Όλα αυτά με την «ταμπέλα» του ΟΔΑΠ.

Ας είμαστε ξεκάθαροι: το νέο δόγμα της Υπουργού κ. Λίνας Μενδώνη (ότι οι χώροι και μουσεία πρέπει να αυτοχρηματοδοτούνται γιατί «τελειώνει το ΤΑΑ» , οπότε ας τρέξουμε να βγάλουμε λεφτά από όπου μπορούμε, με υπέρογκες αυξήσεις εισιτηρίων, εκμίσθωση αναψυκτηρίων, πωλητηρίων, εισιτηρίων, φύλαξης, για να τα δίνουμε σε απευθείας αναθέσεις σε ημέτερους, να προσθέσουμε εμείς), εκτός από ανέφικτο (όπως έχει αποδείξει η διεθνής πρακτική) αποτελεί την ταφόπλακα για όσα γνωρίζαμε ως πολιτική συντήρησης, προστασίας, ανάδειξης και διαχείρισης των μνημείων που έχουν αναδειχθεί με τους κόπους των εργαζόμενων στο ΥΠΠΟ και χρήματα του λαού και πρέπει να το ανατρέψουμε όσο είναι ακόμα καιρός.

Ας είμαστε ξεκάθαροι και ξεκάθαρες και σε κάτι ακόμη: πρώτη η ίδια η Αρχαιολογική Υπηρεσία έχει ανοίξει τους αρχαιολογικούς χώρους με δημόσιες εκδηλώσεις σε όσο το δυνατόν περισσότερες ομάδες κοινού. Στη Ρωμαϊκή Αγορά της Θεσσαλονίκης η ίδια η Υπηρεσία έχει διοργανώσει πικ νίκ σχολείων. Στα κάστρα επιδιώκουμε να γίνονται εκδηλώσεις των Δήμων, να παρουσιάζουν τοπικοί σύλλογοι την δουλειά τους, να εντάσσονται τα μνημεία στη σύγχρονη ζωή. Με μνημεία ανοιχτά σε όλους και όλες.

Η αντίληψη ότι τα μνημεία και ο πολιτισμός ανήκει στην «αριστοκρατία» του αίματος ή του χρήματος δεν είναι ούτε «νέα» ούτε «μανατζεράτη» όπως θέλουν να νομίζουν οι ιθύνοντες του ΟΔΑΠ. Είναι μια παλιά, παμπάλαια αντίληψη που ξεπεράστηκε στον 20ό αιώνα! Δεν θα τους αφήσουμε να μας γυρίσουν εκεί»!

Η λίστα των χώρων που εμπορευματοποιούνται:

1. Ρωμαϊκή Αγορά Αθηνών

2. Αρχαία Κόρινθος

3. Νικόπολη (περιβάλλων χώρος μεταξύ παλαιού μουσείου και Βασιλικής Α’)

4. Δελφοί (προαύλιο αρχαιολογικού μουσείου)

5. Νέο Μουσείο Αιγών (στην περιοχή του εστιατορίου και στους συναφείς προς αυτό ημιυπαίθριους και υπαίθριους χώρους και τμήματα του περιβάλλοντος του μουσείου περιφραγμένου αρχαιολογικού χώρου, στα οποία δεν υπάρχουν αρχαιότητες)

6. Ρωμαϊκή Αγορά Θεσσαλονίκης

7. Μυστράς (πλάτωμα Κάτω Πόλης)

8. Πλατεία Χρυσαφίτισσας Μονεμβασιά

9. Παλάτι Μεγάλου Μαγίστρου Ρόδου (προμαχώνας)

10. Δυτική Τάφρος των Ενετικών Οχυρώσεων εντός της πόλης των Χανίων

11. Νεμέα Κορινθίας

12. Αρχαία Ζώνη Έβρου

13. Ανδρομονάστηρο Μεσσηνίας

14. Νιόκαστρο Πύλου

15. Οχυρό συγκρότημα Τρουπάκηδων – Μούρτζινων Καρδαμύλης Μεσσηνίας

16. Φρούριο Ρίου

17. Αρχοντικό Τσιατσιαπά Καστοριάς (αύλειος χώρος και ισόγειο)

18. Βόρειο τείχος Αμφίπολης Σερρών

19. Γεντί Κουλέ (Επταπύργιο) Θεσσαλονίκης

20. Φρούριο Φραγκοκάστελλο Σφακίων

21. Καζάρμα (Ενετικό Φρούριο) Σητείας

Γαλλική ταξιδιωτική εκπομπή αποθεώνει Νάξο και Ηρακλειά

 

Γαλλική ταξιδιωτική εκπομπή αποθεώνει Νάξο και Ηρακλειά – Βίντεο με το αφιέρωμα

«Οι Κυκλάδες, η πνοή των νησιών» το όνομα του επεισοδίου της γαλλικής εκπομπής για τη Νάξο.

---

Τις ομορφιές της Νάξου και της Ηρακλειάς προβάλει το νέο επεισόδιο της ταξιδιωτικής εκπομπής «Échappées Belles» το οποίο μεταδόθηκε από το France 5 σε ζώνη υψηλής τηλεθέασης.

Στο επεισόδιο με τίτλο «Οι Κυκλάδες, η πνοή των νησιών», η παραγωγή ταξίδεψε στις Κυκλάδες αναζητώντας τον τρόπο με τον οποίο διατηρείται η μοναδικότητά τους πέρα από την υψηλή τουριστική περίοδο.

Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.

Ηρακλειά: Εκεί που ο χρόνος κυλά διαφορετικά

Το αφιέρωμα στο μικρό νησί της Ηρακλειάς αποκαλύπτει έναν αυθεντικό και ανεπιτήδευτο προορισμό που αντιστέκεται στους γρήγορους ρυθμούς του σύγχρονου τουρισμού.

Η εκπομπή περιγράφει την Ηρακλειά ως έναν τόπο όπου «ο χρόνος κυλά διαφορετικά», αναδεικνύοντας την ηρεμία, το φυσικό περιβάλλον και την αίσθηση απομόνωσης που προσφέρει στον επισκέπτη. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα μονοπάτια, στο μικρό μέγεθος του οικιστικού ιστού και στην αυθεντική καθημερινότητα των κατοίκων.

Ξεχωριστή θέση κατέχει το Σπήλαιο του Αγίου Ιωάννη, το οποίο παρουσιάζεται ως ένα από τα σημαντικότερα φυσικά αξιοθέατα των Κυκλάδων, ενώ παράλληλα προβάλλονται οι παραλίες, τα παραδοσιακά καΐκια και η στενή σχέση των κατοίκων με τη θάλασσα.

Η αφήγηση αποδίδει στην Ηρακλειά τον χαρακτηρισμό ενός «κρυμμένου θησαυρού» των Κυκλάδων που προσφέρει μια σπάνια εμπειρία γαλήνης και επαφής με τη φύση.

Νάξος: Αρχαία μνημεία και βενετσιάνικα αρχοντικά

Αντίστοιχα, στο εκτενές τμήμα του επεισοδίου που αφορά τη Νάξο, η εκπομπή αναδεικνύει τον πολυδιάστατο χαρακτήρα του μεγαλύτερου νησιού των Κυκλάδων, παρουσιάζοντάς το ως έναν προορισμό που συνδυάζει ιστορία, πολιτισμό, αγροτική παράδοση και εντυπωσιακά φυσικά τοπία.

Η Νάξος περιγράφεται ως ένα νησί με «αρχαία μνημεία και βενετσιάνικα αρχοντικά», στοιχεία που αποτυπώνουν τη διαχρονική πολιτιστική της κληρονομιά.

Η κάμερα περιηγείται στη Χώρα, στα σοκάκια και σε εμβληματικά ιστορικά σημεία ενδιαφέροντος, ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ενδοχώρα και στα ορεινά χωριά που διατηρούν ζωντανές παραδόσεις αιώνων.

Μέσα από συνεντεύξεις κατοίκων και παραγωγών προβάλλεται η ισχυρή αγροτική ταυτότητα του νησιού, η παραγωγή τοπικών προϊόντων και η σύνδεση της καθημερινής ζωής με τη γη.

Παράλληλα, προβάλλονται οι μεγάλες αμμώδεις παραλίες, οι δραστηριότητες στη φύση και η δυνατότητα του νησιού να προσφέρει διαφορετικές εμπειρίες καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, πέρα από τα στερεότυπα του μαζικού τουρισμού.

 

Ούντι Αλόνι: Γυρνάω την πλάτη μου στον Σιωνιστή Εβραίο 

Βένα Γεωργακοπούλου

 Flix.gr

12–15 λεπτά

---

Μια κινηματογραφική περφόρμανς του «ριζοσπάστη Εβραίου» Ούντι Αλόνι στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, με τίτλο «A Radical Jew: A Self-Portrait of a Remnant», αλλά και η προβολή δυο ταινιών του στη Λαΐδα, πάντα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών (27 και 29 Ιουνίου), έγινε αφορμή για μια πανστρατιά συμμετοχής καλλιτεχνών και ακτιβιστών, ξένων και ελλήνων. Από τον διάσημο Γερμανό ηθοποιό Σεμπάστιαν Κοχ, μέχρι τον Παλαιστίνιο χιπ χόπερ Τάμερ Ναφάρ, τον διασώστη Ιάσονα Αποστολόπουλο, την τραγουδοποιό Φωτεινή Λαμπρίδη και τον «τελευταίο Εβραίο της Αθήνας» Σάββα Μιχαήλ. Ενώ Ελληνες καλλιτέχνες έβαλαν κι ένα χέρι στη δημιουργία της περφόρμανς: ο Γιάννης Σακαρίδης στο βίντεο και το μοντάζ, ο Δημήτρης Κασιμάτης στον σχεδιασμό των φωτισμών.

Ιδιαίτερη περίπτωση προοδευτικού Εβραίου (ζεί αυτοεξόριστος μεταξύ Νέας Υόρκης και Βερολίνου), ο Ούντι Αλόνι (κινηματογραφιστής, εικαστικός και συγγραφέας), είναι με πάθος στο πλευρό των Παλαιστινίων. Eξηγεί τα πάντα για την αθηναϊκή παρουσία του και την πολιτική του στάση, στη συνέντευξη που μας έδωσε.

Επειδή, όμως, οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι για τους Εβραίους, καλλιτέχνες και μη, ακόμα και τους σούπερ ριζοσπάστες. Επειδή είναι πολύ πρόσφατη η περιπέτεια του κορυφαίου Ισραηλινού σκηνοθέτη Ναντάβ Λαπίντ («Συνώνυμα», «Το Γόνατο της Αχεντ», «Η Νηπιαγωγός») στη Γαλλία, όπου ένα άγριο μποϊκοτάζ της νέας του ταινίας «Yes» και του ίδιου βρίσκεται σε εξέλιξη, με πρόσχημα την εν μέρει χρηματοδότησή της από ισραηλινές επιδοτήσεις, αλλά και το ίδιο το θέμα της, που δεν αποφεύγει το τραύμα των συμπατριωτών του μετά την εισβολή της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου 2023, αναγκαστικά έπρεπε να μιλήσουμε και γι’ αυτό με τον Ούντι Αλόνι.

Διότι και ο Λαπίντ κάνει σκληρή κριτική στον εθνικισμό, την ηθική κατρακύλα του Νετανιάχου και την καταστροφή της Γάζα. Και ο Λαπίντ είναι αυτοεξόριστος στο Παρίσι. Γιατί, όμως, ο Ούντι Αλόνι είναι πανηγυρικά καλοδεχούμενος στην Αθήνα και ο Ναντάβ Λαπίντ κυνηγημένος στη Γαλλία και το «Yes» αποκλεισμένο από διανομή και αίθουσες;

Γιατί νιώσατε την ανάγκη να τονίσετε τον προσδιορισμό «ριζοσπάστης» δίπλα στη λέξη «Εβραίος»; Για να ξεχωρίσετε από ποιούς Εβραίους; Για να θυμήσετε ποιούς Εβραίους;

Λατρεύω το νόημα που δημιουργεί ο ελληνικός τίτλος, «Ενας Ριζοσπάστης Εβραίος». Η λέξη «Εβραίος» ανακαλεί τη λέξη Ivri - «Hebrew» στα αγγλικά - περισσότερο από τη λέξη «Jew», πηγαίνοντάς μας, δηλαδή, προς την εβραϊκή γλώσσα παρά προς τη θρησκευτική ταυτότητα. Και Ivri δεν είναι μόνο η γλώσσα - είναι o άνθρωπος, που έρχεται από πέρα, αυτός που διασχίζει ποτάμια, αυτός που είναι μέσα μας και ταυτόχρονα έξω από μας.

Οσο για τη λέξη «Ριζοσπάστης», που βγαίνει από τη «ρίζα» και το «σπάω», φέρει έναν αντίλαλο που τα αγγλικά χάνουν. Ο χωρισμός από τη ρίζα είναι ταυτόχρονα πληγή και πηγή ανάπτυξης. Θυμίζει μια Καμπαλιστική ιδέα ότι το Δέντρο της Ζωής και το Δέντρο της Γνώσης μοιράζονται την ίδια ρίζα. Για μένα, ο ριζοσπάστης δεν είναι κάποιος που αναζητά μια μοναδική απάντηση, αλλά κάποιος που διατηρεί την πίστη του στη ρίζα και στην πληγή της, ενώ παράλληλα αγκαλιάζει την πολλαπλότητα που αναπτύσσεται από αυτήν.

Αυτό ακριβώς είναι το προνόμιο των ανθρώπων σαν αυτόν ή σαν εμένα: λευκοί, προνομιούχοι. Ξέρετε πόσοι Παλαιστίνιοι καλλιτέχνες έχουν μποϊκοταριστεί, φιμωθεί, εξαφανιστεί, χωρίς να γραφτεί ούτε μια λέξη υπεράσπισής τους;»

Και ας μην αποφύγω την ερώτησή σας. Ο Εβραίος στον οποίο γυρίζω την πλάτη μου είναι ο Ιουδαιο-Ισραηλινός, ο σιωνιστής. Επειδή σήμερα είναι σαφές ότι ο σιωνιστής και ο αντισημίτης ανήκουν στην ίδια πλευρά, την πλευρά που είναι ξεκάθαρα αντι-εβραϊκή. Και οι δύο περιορίζουν τον Εβραίο σε ένα σώμα, ένα έθνος, ένα οχυρό, και διαγράφουν τον Ivri που περνά απέναντι.

Πιστεύετε ότι μετά τη Γάζα έχει γίνει ιδιαίτερα δύσκολο για τους Εβραίους να γίνουν αποδεκτοί; Ακόμη και για τους προοδευτικούς καλλιτέχνες; Βλέπουμε ττην αντιμετώπιση του σκηνοθέτη Ναντάβ Λαπίντ στη Γαλλία από φιλοπαλαιστίνιους ακτιβιστές.

Δεν πιστεύω ότι έπρεπε να γίνει μποϊκοτάζ στον Ναντάβ Λαπίντ. Απ' όσο ξέρω, εργαζόταν μέσα στο πλαίσιο του BDS (Κίνημα Μποϊκοτάζ, Aπόσυρσης Επενδύσεων και Κυρώσεων) και όχι εναντίον του. Δέστε, όμως, την ανταπόκριση που είχε - οι New York Times, η Le Monde, κάθε λίγο-πολύ προοδευτική φωνή έσπευσε να υπερασπιστεί τον Λαπίντ. Αυτό ακριβώς είναι το προνόμιο των ανθρώπων σαν αυτόν ή σαν εμένα: λευκοί, προνομιούχοι. Ξέρετε πόσοι Παλαιστίνιοι καλλιτέχνες έχουν μποϊκοταριστεί, φιμωθεί, εξαφανιστεί, χωρίς να γραφτεί ούτε μια λέξη υπεράσπισής τους;

Με τον Τζουλιάνο Μερ-Χαμίς

Και διαφωνείτε με μποικοτάζ του Ναντάβ Λαπίντ και λέτε πώς είναι προνομιούχος, επειδή στηρίζει το δίκιο του ο διεθνής Τύπος και 350 μεγάλες προσωπικότητες του γαλλικού και παγκόσμιου σινεμά, από την Ζιστίν Τριέ και την Κλέρ Ντενί μέχρι τον Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιου και τον Απιτσατπόνγκ Βεερασεθάκουλ.

Πιστεύω ότι το μποϊκοτάζ εναντίον του ήταν πιθανώς ένα λάθος. Αλλά θα ζητούσα από τον Ναντάβ να είναι πιο ταπεινός όσον αφορά τον τρόπο που το διαχειρίστηκε. Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι χωρίς τα ισραηλινά χρήματα, η συγκινητική σκηνή για την εισβολή της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου μπορεί να μην είχε μπει ποτέ στην ταινία - και αυτή η σκηνή λειτούργησε στο κοινό διαφορετικά από τις σκηνές για τη Γάζα. Επομένως, η σχέση με αυτή τη χρηματοδότηση δεν είναι αθώα.

Νιώθετε τυχερός που δεν έχετε αντιμετωπίσει ακόμα τέτοιες απόπειρες μποϊκοτάζ ή ακυρώσεις;

Εχω υποστεί και ο ίδιος μποϊκοτάζ μια φορά, παρόλο που, σε αντίθεση με τον Ναντάβ, επέλεξα να σταθώ στην πλευρά των Παλαιστινίων, και όχι να ασκώ κριτική εκ των έσω. Είναι, πάντως, ένας σημαντικός καλλιτέχνης και μια ειλικρινής φωνή για τη δικαιοσύνη στην Παλαιστίνη. Ας κρατήσουμε, όμως, τις αναλογίες. Ενα φεστιβάλ στη Γαλλία μποϊκοτάρισε τον Ναντάβ. Κανείς δεν δολοφόνησε εκείνον - ή εμένα - με τον τρόπο που δολοφονούνται παιδιά στη Γάζα.

Ας περάσουμε στην αντισυμβατική σας παράσταση, μια συνάντηση κινηματογράφου και ζωντανού θεάτρου. Θα είστε στη σκηνή συνομιλώντας με έναν Ελληνα ηθοποιό. Ποιο είναι το θέμα αυτού του διαλόγου; Υπάρχει γραμμένο κείμενο και αυτοσχεδιασμός μαζί;

Ναι. Είμαι στη σκηνή όλη την ώρα μαζί με τον Ελληνα ηθοποιό Δημήτρη Τσίκλη. Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο ζωντανό θέατρο και μια προϋπάρχουσα ταινία. Η καρδιά της είναι ο διάλογος μεταξύ μας: εκείνος μεταφέρει το σταθερό, γραμμένο κείμενο - αποστηθισμένο με ακρίβεια - ενώ εγώ μιλώ εκ των έσω, με δικά μου λόγια, ανταποκρινόμενος στην παρούσα κατάσταση. Επομένως, υπάρχει σενάριο, αλλά και κάτι που παραμένει ανοιχτό, επειδή το παρόν αλλάζει πιο γρήγορα απ' όσο ένα κείμενο. Θέμα της παράστασης είναι ένας γιος και η μητέρα του, το σιωνιστικό εργαστήριο, μέσα στο οποίο μεγάλωσα, και το ερώτημα αν η εβραϊκή ψυχή μπορεί να θεραπευτεί την ώρα που το παλαιστινιακό σώμα καταστρέφεται.

Ο κινηματογράφος έγινε η κύρια γλώσσα μου, αν και νιώθω πιο ολοκληρωμένος με την υβριδική ζωντανή φόρμα μεταξύ ταινίας και θεάτρου. Αυτό που με ώθησε προς τη δημιουργία ταινιών ήταν η ανάγκη να σκεφτώ με εικόνες για τα πράγματα που δεν μπορούσαν να ειπωθούν άμεσα - για τη μητέρα μου, για το Ισραήλ, για τη συγχώρεση.»

Οι δύο ταινίες σας είναι πειραματικές; Ή ανήκουν στον αφηγηματικό κινηματογράφο;

Το «Machilot» («Συγχώρεση») είναι μια καθαρά αφηγηματική ταινία - ένα είδος σουρεαλιστικής ταινίας για το συλλογικό ασυνείδητο, μια ταινία που επιτυγχάνει μια διείσδυση στο συλλογικό ασυνείδητο, περιτυλιγμένη σε σοκαριστικές, εντυπωσιακές εικόνες. Το «Local Angel» είναι κάτι άλλο: ένα προσωπικό ταξίδι, που το συνεχίζω εδώ και εικοσιπέντε χρόνια.

Και οι δυο συνδέονται άμεσα με την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση. Η πρώτη αναφέρεται σε μια σφαγή του 1948 σε παλαιστινιακό χωριό, ενώ η δεύτερη μοιάζει περισσότερο με δοκιμιακό φιλμ, πολιτικό και προσωπικό. Πώς θα τις συστήνατε στο ελληνικό κοινό;

Τη «Συγχώρεση» θα τη σύστηνα ως μια ιστορία φαντασμάτων: βασίζεται στο παλαιστινιακό χωριό Ντέιρ Γιασίν, όπου περισσότεροι από 100 άνθρωποι δολοφονήθηκαν το 1948, και στο ψυχιατρείο που χτίστηκε αργότερα πάνω στα ερείπια, με πρώτους ασθενείς επιζώντες του Ολοκαυτώματος. Είναι μια ταινία για τη μνήμη, το τραύμα και το κόστος της διαγραφής τους. Το «Local Angel» θα το σύστηνα ως το ακριβώς αντίθετό της όσον αφορά τη φόρμα. Είναι ένα προσωπικό-πολιτικό ταξίδι, θραύσματα, η μητέρα μου, ο άγγελος της ιστορίας, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν. Η πρώτη ταινία στοιχειώνεται από τους νεκρούς κάτω από τη γη. Η δεύτερη κοιτάζει ψηλά στον άγγελο, που παρασύρεται προς το μέλλον.

Δεν γνωρίζω πολλά για εσάς. Πού γεννηθήκατε, πού έχετε ζήσει ,πού σπουδάσατε, πού ζείτε και δημιουργείτε σήμερα, και τι σας ώθησε στον κινηματογράφο;

Γεννήθηκα στο Τελ Αβίβ, τον προηγούμενο αιώνα, σε μια προοδευτική σιωνιστική οικογένεια. Για χρόνια ζούσα μεταξύ Ισραήλ και Νέας Υόρκης. Παραιτήθηκα όμως από το Ισραήλ, και σήμερα ζω μεταξύ Νέας Υόρκης και Βερολίνου - και θέλω να μετακομίσω στην Αθήνα. Είμαι επίσης συγγραφέας και εικαστικός και το βιβλίο που έγραψα στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, What Does a Jew Want? On Binationalism and Other Specters, άνοιξε έναν σημαντικό διάλογο με ποικίλες κοινότητες, ενώ οι ταινίες μου είναι το μέρος όπου δημιουργώ το υβρίδιο μέσα στο οποίο ζω.

Ο κινηματογράφος έγινε η κύρια γλώσσα μου, αν και νιώθω πιο ολοκληρωμένος με την υβριδική ζωντανή φόρμα μεταξύ ταινίας και θεάτρου. Αυτό που με ώθησε προς τη δημιουργία ταινιών ήταν η ανάγκη να σκεφτώ με εικόνες για τα πράγματα που δεν μπορούσαν να ειπωθούν άμεσα - για τη μητέρα μου, για το Ισραήλ, για τη συγχώρεση. Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ και ο Αλέν Μπαντιού δεν είναι απλώς στοχαστές στους οποίους συχνά παραπέμπω, είναι στενοί μου φίλοι, τους πήγα και τους δύο στην Παλαιστίνη. Είναι παρόντες και στο έργο μου.

Αφιερώνετε την παράστασή σας στον Τζουλιάνο Μερ-Χαμίς, έναν διάσημο Παλαιστίνιο καλλιτέχνη, γνωστό και στην Ελλάδα, ο οποίος είχε φρικτό τέλος, δολοφονήθηκε το 2011 στη Δυτική Οχθη κάτω από σκοτεινές συνθήκες. Γιατί επιλέξατε να το κάνετε αυτό;

Επειδή ο Τζουλιάνο ήταν στενός φίλος. Πήγα να ζήσω μαζί του στην Τζενίν και δουλέψαμε πάνω στην «Αντιγόνη» στο Θέατρο Ελευθερίας (The Freedom Theatre) στον προσφυγικό καταυλισμό - μια ταινία που δεν γυρίστηκε ποτέ, επειδή δολοφονήθηκε. Μου λείπει βαθιά. Ηταν όλα όσα αυτό το καθεστώς δεν μπορεί να ανεχτεί, ένας ελεύθερος άνθρωπος, με Εβραία μητέρα και Παλαιστίνιο πατέρα, που έχτισε ένα θέατρο στην Τζενίν και επέμενε ότι η ίδια η τέχνη είναι αντίσταση. Το να του αφιερώσω την παράστασή μου δείχνει ότι αρνούμαι την ιδέα ότι πρέπει να επιλέξεις τη μία πλευρά του ίδιου σου του σώματος. Ο Τζουλιάνο έζησε το «πέρασμα απέναντι» - το Ivri - για το οποίο μιλάει ολόκληρη η ελληνική βραδιά. Και θέλω να σας θυμήσω ότι ένα από τα ελληνικά πλοία για τη Γάζα φέρει το όνομα της ταινίας του, «Τα Παιδιά της Αρνα».

Δεν πιστεύω ότι η λύση έρχεται μέσα από "την περιθωριοποίηση των εξτρεμιστών και στις δύο πλευρές". Αυτή η διατύπωση προϋποθέτει δυο ισοδύναμες πλευρές. Δεν υπάρχουν. Υπάρχει ένα καθεστώς κυριαρχίας και άνθρωποι που ζουν κάτω από αυτό.»

Υπάρχει περίπτωση ο Τζουλιάνο Μερ-Χαμίς να δολοφονήθηκε από Παλαιστίνιους ισλαμιστές εξτρεμιστές, που δεν μπορούσαν να ανεχτούν την ελεύθερη ιδεολογία και τη στάση του, τα έργα που ανέβαζε, τις γυναίκες που προέτρεπε να ανεβούν στη σκηνή. Μήπως, τελικά, η λύση στο παλαιστινιακό ζήτημα θα έρθει μέσα από την περιθωριοποίηση όλων των εξτρεμιστών, και από τις δύο πλευρές;

Με συγχωρείτε, αλλά πρέπει να αρνηθώ την υπόθεση της ερώτησης. Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε ποιος δολοφόνησε τον Τζουλιάνο Μερ-Χαμίς. Μπορώ να πω με πλήρη βεβαιότητα ότι δεν ήταν ισλαμιστές - και δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να τους υπερασπιστώ. Μπορεί να είχε να κάνει περισσότερο με έναν κόσμο εγκλήματος και κυκλωμάτων εκβίασης/προστασίας. Μπορεί να ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας ανθρώπων που εργάζονταν για το Ισραήλ και τοπικών συμφερόντων. Ούτε το Ισραήλ ούτε η Παλαιστινιακή Αρχή ερεύνησαν πραγματικά τη δολοφονία - σκόπιμα, ώστε να μην ξυπνήσουν οι δαίμονες. Πιστέψτε με, αν ήταν ισλαμιστές θα είχαν συλληφθεί αμέσως.

Και σε κάθε περίπτωση, οποιαδήποτε συμμετρία μεταξύ κατακτητή και υπόδουλου είναι για μένα απαράδεκτη. Ανθρωποι δολοφονούνται πολύ συχνά από τους δικους τους: ο Ράμπιν, ο Γκάντι, ο Μάλκολμ Χ, όπου σύμφωνα με τις μαρτυρίες υπήρξε συνεργασία του Εθνους του Ισλαμ με το FBI. Aλλά τίποτα απ' όλα αυτά δεν αλλάζει την βασική συνθήκη: η ίδια η καταπίεση είναι ένοχη για όλα τα υποπροϊόντα της. Επομένως, όχι, δεν πιστεύω ότι η λύση έρχεται μέσα από «την περιθωριοποίηση των εξτρεμιστών και στις δύο πλευρές». Αυτή η διατύπωση προϋποθέτει δυο ισοδύναμες πλευρές. Δεν υπάρχουν. Υπάρχει ένα καθεστώς κυριαρχίας και άνθρωποι που ζουν κάτω από αυτό.

Info: A Radical Jew: A Self Portrait of a Remnant
Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Σάββατο, 27 Ιουνίου
21.00, A Radical Jew Performance, Ταινιοθήκη, Αίθουσα Α.
23.15, Προβολή ταινίας «Forgiveness» (2006, 96’), Ταινιοθήκη Λαϊς (θερινός).
Δευτέρα, 29 Ιουνίου
21.00, A Radical Jew Performance, Ταινιοθήκη, Αίθουσα Α
23:00, Προβολή ταινίας «Local Angel» (2002, 70’), Ταινιοθήκη Λαϊς (θερινός)
Στην παράσταση συμμετέχει ο Σεμπάστιαν Κοχ. Στη συζήτηση μετά την προβολή θα συμμετάσχει ο Παλαιστίνιος ράπερ Τάμερ Ναφάρ
Εισιτήρια: aefestival.gr και more.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: O Ούντι Αλόνι στην «Εφ.Συν.»: «Οι αντισημίτες είναι οι καλύτεροι φίλοι του Ισραήλ»