Ασχολούμαι ερευνητικά με τη μαφία χρόνια. Τρομοκρατήθηκα με όσα άκουσα στη συνέντευξη Δημητριάδη
Εδώ και δύο μέρες αισθάνομαι παγωμένος και τρομοκρατημένος. Όσα είδα εγώ κι η υπόλοιπη Ελλάδα στο βίντεο του Δημητριάδη είναι καταιγιστικά και είναι κάτι που ποτέ δεν είδα στην Ιταλία από το 2005-6 που παρακολουθώ τις εξελίξεις εκεί στο μαφιακό ζήτημα.
Πολλοί έγραψαν ότι όσα ο εν λόγω λέει θυμίζουν την Καμόρρα ή την Κόζα Νόστρα. Θα πω ότι ισχύουν και τα δύο, η σημειολογία των δύο οργανισμών συμπίπτει στα λόγια του. Θα προσέθετα ότι στα λόγια του άνδρα παρακολουθούμε μια λατρεία της σιωπής και μια σχεδόν τελετουργική ιεροποίηση της παρασιώπησης που γίνεται με έναν τρόπο αντρικής επιτέλεσης που πράγματι θυμίζει τους καμορρίστι.
Όμως αυτό που είναι ανατριχιαστικό, και πραγματικά ολοκληρώνει την εικόνα του Δημητριάδη ως μια επιτελεστική μαφιακότητα που στην Ιταλία θα ήταν εντελώς εκτός τόπου και χρόνου, και θυμίζει περισσότερο την έκφραση καρτέλ του Μεξικού ή των συμμοριών στην Κεντρική Αμερική (το σημειώνω αυτό χωρίς να είμαι ειδικός στο εκεί οργανωμένο έγκλημα, παραπάνω σαν αίσθηση), είναι ο Άλλος της συνέντευξης. Ο Λάλας. Ο οποίος ακούει πράγματα αδιανόητα και δεν λέει κουβέντα. Χαριεντίζεται, σιγοντάρει, αλλά δεν κρίνει, και δεν κλείνει εκεί και τότε την συνέντευξη γιατί αυτά τα πράγματα είναι δηλητηριώδη για τον δημόσιο λόγο, για την δημοκρατία. Και δίπλα στον Λάλα, όλο το μηντιακό κατεστημένο που απλά αναφέρεται σε όσα ειπώθηκαν σαν αυτά που ειπώθηκαν να είναι πράγματα νορμάλ, λογικά, και αναμενόμενα – κι όχι μια αδιανόητη, ανοιχτή διασάλευση της δημοκρατικής τάξης. Και βέβαια, ο πραγματικός πρωταγωνιστής της συνέντευξης και της μαφιακότητας είναι ο Μεγάλος Άλλος: ο εισαγγελέας και η Δικαιοσύνη, ένας θεσμός που απαξιώνεται δημόσια, στους δέκτες όλων μας, από ένα άτομο που, όπως άκουσα από έναν φίλο “τον Μαρινάκη δεν φοβήθηκε, τον εισαγγελέα θα φοβηθεί;”
Σε αυτή την φράση συμπυκνώνεται η μαφιακότητα της δημόσιας ζωής αυτής της χώρας. Η μακαρίτισσα Rita Borsellino, αδερφή του δολοφονημένου από την Κόζα Νόστρα Paolo Borsellino και ηγετική μορφή της αντιμαφίας στην Ιταλία, μού είχε πει την ωραία φράση “η μαφία δεν είναι πρόβλημα νομιμότητας, είναι πρόβλημα δημοκρατίας”. Γνώμη μου είναι ότι αν δεν μπει χειρόφρενο τώρα αμέσως σε αυτή την ασυδοσία που είδαμε, με αφορμή τις υποκλοπές και την επιτελεστική επίδειξη δύναμης του κάθε Δημητριάδη, μπαίνουμε σε τέτοια θεσμική εκτροπή που σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει λόγος να ονομάζουμε αυτή την χώρα δημοκρατική.
*Αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πανεπιστήμιο Όσλο
Πηγή: Facebook
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου