Νέοι συγγραφείς/ Ευθαλία Παπαντώνη: Ο πράσινος ήλιος (οικολογικό διήγημα)

 

ΕΚΚΟΛΑΠΤΟΜΕΝΟΙ/ΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΒΑΛΤΟΣ 

- FROM THE NURSERY OF YOUNG AUTHORS: THE GREEN SWAM-

Ευθαλία Παπαντώνη   Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΒΑΛΤΟΣ  Διήγημα   [Ο «Πράσινος βάλτος» είναι το βραβευμένο διήγημα της Ευθαλίας Παπαντώνη, μαθήτριας της Α' Λυκείου του Γυμνασίου με Λ.Τ. Ραπτοπούλου. Το έργο απέσπασε το πρώτο βραβείο καλύτερου διηγήματος στον 4ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Οικολογικό Διαγωνισμό Αστυνομικού Διηγήματος με θέμα «Πράσινα Εγκλήματα», που διοργάνωσε το Κέντρο Εκπαίδευσης για το Περιβάλλον και την Αειφορία (ΚΠΕ) Ερμούπολης Σύρου.] Υπεύθυνη Καθηγήτρια: Γεωργία Δαδιώτη (Φιλόλογος )]     ΜΕΡΟΣ 1: Ο βάλτος που θυμάται   Ήρθαν εδώ όχι απλώς επειδή τους το ζήτησαν, αλλά επειδή ένιωθαν πως έπρεπε. Υπήρχε κάτι βαθύτερο, σχεδόν μοιραίο, που τους έδεσε ξανά μαζί ύστερα από χρόνια. Ο «πράσινος βάλτος», όπως τον αποκαλούσαν τώρα όλοι, είχε γίνει σύμβολο καταστροφής. Το νερό είχε αλλάξει χρώμα, η ζωή γύρω του πέθαινε σιγά‑σιγά και κανείς δεν έβρισκε μια καθαρή εξήγηση. Επιστημονικά άρθρα, περιβαλλοντικές οργανώσεις, πόλεις που ανησυχούσαν. Όλοι μιλούσαν. Κανείς δεν πλησίαζε. Εκτός από αυτούς τους τέσσερις. Δεν ήταν απλώς ομάδα. Ήταν ιστορία. Ήταν παρελθόν. Ήταν χρόνια μαζί. Ο Νίκος, ο άνθρωπος που προχωρούσε μπροστά, ο ηγετικός, αυτός που έμπαινε μπροστά όταν οι άλλοι δίσταζαν. Η Ελένη, που είχε μάθει να ακούει όσα δεν λέγονται, να βλέπει εκεί που οι άλλοι προσπερνούσαν. Ο Στέφανος, ο ενθουσιώδης, δυναμικός, με λόγια που τραβούσαν τους άλλους κοντά του. Και ο Άρης, ο ήσυχος, ο ψύχραιμος, αυτός που δεν φώναζε ποτέ, αλλά όταν μιλούσε… όλοι άκουγαν. Κάποτε, όταν ήταν σπουδαστές, ήταν σχεδόν αχώριστοι. Τα ίδια όνειρα, τα ίδια σχέδια, μακριές νύχτες με συζητήσεις για το περιβάλλον, για το μέλλον, για το πώς ο άνθρωπος καταστρέφει ό,τι δεν καταλαβαίνει. Μαζί έδωσαν τις πρώτες μάχες τους. Μαζί έκαναν τα πρώτα λάθη. Και μετά… η ζωή τους σκόρπισε. Μέχρι τώρα. Το ταξίδι προς τον βάλτο θύμιζε επιστροφή σε κάτι παλιό, ξεχασμένο, ίσως και επικίνδυνο. Όσο πλησίαζαν, ο αέρας βάραινε. Η υγρασία κολλούσε πάνω τους και μια σιωπή απλωνόταν ανάμεσά τους· όχι άβολη, αλλά γεμάτη σκέψεις. Όταν στάθηκαν απέναντί του, ο βάλτος έμοιαζε να αναπνέει. Ένα σώμα πράσινο και σκοτεινό. Νερό θολό, σχεδόν πηχτό. Χρώματα αρρώστιας. Μυρωδιά παραίτησης. «Δεν έμοιαζε με φυσικό φαινόμενο…» ψιθύρισε η Ελένη, κοιτώντας τον χωρίς να μπορεί να τραβήξει το βλέμμα της. Ο Νίκος στάθηκε δίπλα της. «Θα βρούμε τι συμβαίνει και θα το διορθώσουμε, ό, τι κι αν κοστίσει». Και για λίγα δευτερόλεπτα οι δυο τους έμειναν να κοιτάζονται. Δεν ήταν τυχαίο που είχαν ξαναβρεθεί. Δεν ήταν τυχαίο που πάντα κατέληγαν να στέκονται δίπλα‑δίπλα. Από λίγο πιο πίσω, ο Στέφανος χαμογέλασε όπως παλιά, σαν όλα να ήταν πρόκληση. «Εδώ είμαστε λοιπόν. Το μεγαλύτερο μυστήριο της χρονιάς… και εμείς το κέντρο του». Ο Άρης έσκυψε, ήδη αρχίζοντας να ετοιμάζει τον εξοπλισμό. «Μακάρι να ήταν μόνο ένα μυστήριο…» είπε χαμηλά. «Κάτι εδώ είναι πιο βαθύ από τη ρύπανση». Οι μέρες που ακολούθησαν δεν ήταν απλές. Μετρήσεις, έρευνα, πράγματα που δεν εξηγούνταν. Μηχανήματα χαλούσαν χωρίς λόγο, δεδομένα χάνονταν και τη νύχτα ο αέρας γινόταν βαρύτερος, σαν κάτι γύρω τους να παρακολουθούσε. Και μέσα σε όλα αυτά… ξαναζωντάνευε το παρελθόν τους. Κρυφοκοιτάγματα, σιωπές, νοήματα. Πράγματα που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ο Νίκος και η Ελένη έμοιαζαν να βρίσκουν ξανά έναν παλιό, σιωπηλό ρυθμό ανάμεσά τους. Ο Στέφανος ένιωθε κάτι να σφίγγεται μέσα του κάθε φορά που το παρατηρούσε. Ο Άρης παρακολουθούσε· όχι αδιάφορος, αλλά ήρεμος, όπως πάντα. Ένα βράδυ, στο πολυτελές ξενοδοχείο όπου έμεναν — το αντίθετο ενός πεθαμένου βάλτου — ο καθένας έμεινε για λίγο μόνος με τις σκέψεις του. Ο Νίκος με το βάρος της ευθύνης. Η Ελένη με τον φόβο, αλλά και μια ανεξήγητη έλξη προς αυτό το μέρος. Ο Άρης ανέλυε δεδομένα. Και ο Στέφανος κουβαλούσε κάτι βαρύ, κάτι που δεν ήθελε να παραδεχτεί ούτε στον εαυτό του. Γιατί εδώ δεν θα δοκιμαζόταν μόνο η επιστήμη τους. Θα δοκιμάζονταν και ο χαρακτήρας τους, οι σχέσεις τους, οι αλήθειες τους. Και ο βάλτος… σαν να ήξερε. Σαν να θυμόταν. Γιατί αυτός ο βάλτος δεν ήταν απλά άρρωστος. Ήταν τόπος αδικίας. Τόπος εγκλήματος. Και αυτοί οι τέσσερις δεν ήταν εδώ τυχαία. Ήταν εδώ για να πληρώσουν. Να αποκαλύψουν. Να δοκιμαστούν. Κάτι βαρύ πλησίαζε. Κάτι σκοτεινό ξυπνούσε. Και η ιστορία τους μόλις άρχιζε.   ΜΕΡΟΣ 2: Σκιές στον βάλτο Η επόμενη μέρα τους βρήκε όλους κουρασμένους, αλλά κανένας δεν τολμούσε να το παραδεχτεί. Ο Νίκος ξύπνησε νωρίς, με ένα περίεργο βάρος στο στήθος. Κάθε νύχτα ο βάλτος τους έβλεπε όνειρα· τους φυλάκιζε μέσα στη δική του σιωπηλή ανάσα, λες και δεν τους άφηνε πραγματικά να φύγουν ποτέ από κοντά του. Κατέβηκε στον χώρο του πρωινού και βρήκε ήδη την Ελένη εκεί. Έγραφε σημειώσεις, σοβαρή, συγκεντρωμένη, αλλά με εκείνο το γλυκό βλέμμα που μόνο εκείνη είχε όταν σε έβλεπε. Πήγε κοντά της, αλλά πριν καν μιλήσει, ακούστηκε η φωνή του Στέφανου: «Νίκο, έχουμε δουλειά σήμερα, θυμάσαι; Δεν ήρθαμε για καφεδάκια και χαμόγελα». Η φράση ειπώθηκε χαλαρά, όμως υποκρυπτόταν κάτι άλλο. Κάτι βαρύ. Ο Νίκος τον κοίταξε για λίγο. Ένιωσε εκείνη τη σπίθα ανταγωνισμού που καιρό προσπαθούσε να αγνοήσει. Η Ελένη χαμογέλασε αμήχανα. Ήξερε. Και αυτό ήταν επικίνδυνο. Όσο περνούσαν οι μέρες, το παιχνίδι μεταξύ τους γινόταν ολοένα και πιο έντονο. Κάθε φορά που ο Νίκος πλησίαζε την Ελένη, κάθε φορά που της μιλούσε λίγο πιο ζεστά, που έδειχνε ότι κάτι υπάρχει… ο Στέφανος εμφανιζόταν από το πουθενά. «Ελένη, άσε τα αστεία. Πάμε να δούμε τα στοιχεία». «Νίκο, συγκεντρώσου. Δεν ήρθαμε εδώ για αυτά». Και την ίδια στιγμή, όταν έβρισκε ευκαιρία να μείνει μόνος με την Ελένη, γινόταν ο γλυκός, ο ευαίσθητος. Εκείνος που ζητούσε κατανόηση. Που έδειχνε πως την νοιαζόταν περισσότερο από όλους. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ο βάλτος άλλαζε. Τα δέντρα έγιναν παράξενα, σαν να ήξεραν πως κάτι κακό συμβαίνει. Η ομίχλη πύκνωνε σε συγκεκριμένα σημεία και το νερό έδειχνε σημάδια χημικής αλλοίωσης. Βρήκαν νεκρά ζώα, αποχρωματισμένα φυτά, και όλα έδειχναν ανθρώπινη παρέμβαση. Ένα πράσινο έγκλημα που δεν είχε ακόμη πρόσωπο. Και τότε η υποψία έπεσε ξανά στον Άρη. Ένα παρατημένο παλιό τετράδιο σημειώσεων. Ένα ξεχασμένο αποτύπωμα στο έδαφος. Μερικές ενδείξεις που φαινόταν να συνδέονται με δικές του προηγούμενες έρευνες. Ο Στέφανος ήταν ο πρώτος που μίλησε: «Παιδιά… όλα οδηγούν στον Άρη. Δεν το βλέπετε;» Ο Άρης πάγωσε. Δεν μίλησε. Μόνο χαμήλωσε το βλέμμα του. Ήταν άνθρωπος που δεν μιλούσε πολύ —και αυτό έκανε τα πράγματα χειρότερα. Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει αν ήταν ένοχος ή απλά πληγωμένος που τον υποπτεύονταν. Ο Νίκος αρνήθηκε να το δεχτεί τόσο εύκολα. Κάτι δεν του ταίριαζε. Ήταν σαν τα στοιχεία να ήταν υπερβολικά… τέλεια τοποθετημένα. Η ένταση στην ομάδα αυξανόταν. Οι μέρες γίνονταν βαριές, το μυστήριο πιο πυκνό. Και μέσα σε όλα αυτά, η γη γύρω τους φώναζε. Ο βάλτος δεν ήταν απλά ένα μέρος. Ήταν θύρα. Κάποιος τον βασάνιζε, τον μόλυνε, τον έσπρωχνε αργά προς τον θάνατο. Και ήρθε η στιγμή που όλα θα άλλαζαν. Ένα βράδυ, όταν γύρισαν όλοι στο ξενοδοχείο —κουρασμένοι, ψυχολογικά εξαντλημένοι και γεμάτοι ερωτηματικά— ο Στέφανος κοίταξε την Ελένη με ένα διαφορετικό βλέμμα. Δεν ήταν απλά ζήλια. Ήταν απόφαση. «Ξέρεις… αύριο, πριν ξεκινήσουμε την έρευνα, θέλω να μιλήσουμε οι δυο μας. Μόνοι. Να βγούμε λίγο. Το χρειάζομαι. Και νομίζω το χρειάζεσαι κι εσύ». Και εκείνη, χωρίς να γνωρίζει την καταιγίδα που ερχόταν, απάντησε: «Εντάξει». Το ραντεβού είχε κανονιστεί. Και κανείς δεν φανταζόταν τι επρόκειτο να ακολουθήσει.  ΜΕΡΟΣ 3: Σημάδια σκότους Το ξενοδοχείο εκείνο το βράδυ ήταν παράξενα ήσυχο. Οι διάδρομοι φωτίζονταν από ένα απαλό, σχεδόν ανατριχιαστικό φως, και έξω ο βάλτος θρόιζε πέρα‑δώθε, σαν να παρακολουθούσε κι εκείνος. Ο Στέφανος περίμενε την Ελένη στο μικρό lounge του ξενοδοχείου, ντυμένος πιο προσεγμένα από άλλες φορές. Όχι επίσημα, αλλά με έναν τρόπο που έδειχνε πως είχε δώσει σημασία. Τα μάτια του όμως δεν έμεναν σταθερά· κάτι μέσα του έβραζε. Η Ελένη εμφανίστηκε ήρεμη, αλλά όχι χαλαρή. Ήξερε πως αυτή η συνάντηση δεν ήταν απλό ραντεβού. Ήταν κάτι άλλο. Κάτι βαθύτερο. Κάθισαν αντικριστά. Στην αρχή μίλησαν απλά για την έρευνα, για τον βάλτο, για τα στοιχεία που από το πρωί έμοιαζαν… στημένα. Ο Στέφανος προσπαθούσε να δείχνει χαλαρός, να χαμογελάει, να κάνει πως όλα είναι φυσιολογικά. Δεν άντεξε όμως για πολύ. «Ελένη…» ψιθύρισε τελικά. «Ξέρεις πώς νιώθω, έτσι; Δεν μπορώ να το παίζω ψύχραιμος. Δεν είναι μόνο ζήλια. Είναι φόβος. Φόβος ότι πάλι θα με προσπεράσουν. Ότι πάλι θα είμαι αυτός που θα μείνει πίσω». Η Ελένη τον κοίταξε βαθιά. Δεν τον κορόιδεψε. Δεν τον απομάκρυνε. Δεν έγινε ούτε σκληρή ούτε υπερβολικά γλυκιά. Έγινε ανθρώπινη. «Στέφανε… σε νιώθω. Ξέρω πως πονάς. Αλλά δεν σου χρωστάω να μ’ αγαπάς. Δεν με κερδίζεις επειδή υποφέρεις. Και δεν σου ανήκω επειδή φοβάσαι». Τα λόγια της δεν τον πλήγωσαν· τον λύγισαν. Αλλά με έναν τρόπο αληθινό. Γι’ αυτό την θαύμαζε. Γιατί δεν τρόμαξε. Γιατί δεν έπαιξε ρόλους. Γιατί στάθηκε απέναντί του σαν ίση, χωρίς να τον λυπάται, χωρίς να τον ταπεινώνει. Για πρώτη φορά, ο Στέφανος χαμήλωσε πραγματικά την άμυνά του. Τα μάτια του γυάλισαν. Και τότε κάτι μέσα του έσπασε. Ένα κύμα ζάλης τον τύλιξε. Σηκώθηκε βιαστικά. «Συγγνώμη… ένα λεπτό», είπε, και σχεδόν έτρεξε προς το μπάνιο. Στηρίχτηκε στον νιπτήρα. Κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη. Δεν άντεχε άλλο. Θυμήθηκε τον Νίκο, τον Άρη, τον εαυτό τους παιδιά: να γελάνε, να τρέχουν, να μιλάνε για όνειρα χωρίς εγωισμούς, χωρίς ανταγωνισμό. Θυμήθηκε καλοκαίρια γεμάτα φως και φιλία. Θυμήθηκε πως κάποτε υπήρχε καθαρότητα. Και μετά… θυμήθηκε το σπίτι. Τον πατέρα του. Το βλέμμα εκείνο — σκληρό, βαρύ, σπασμένο από φιλοδοξία. Ένα βλέμμα που δεν έβλεπε γιο, αλλά απόδειξη. Απόδειξη ότι ο γιος του έπρεπε πάντα να αποδεικνύει κάτι. Ότι δεν ήταν ποτέ αρκετός. Θυμήθηκε τις φράσεις που του άφησαν χαρακιές στο μυαλό: «Ο δυνατός αντέχει.»«Ο δυνατός δεν λυγίζει.»«Ο δυνατός πάει μπροστά και δεν πέφτει.» Και κάπου εκεί, η λογική άρχισε να διαστρεβλώνεται μέσα του. Έπεισε τον εαυτό του πως η φύση λειτουργεί το ίδιο. Πως όσο κι αν την πληγώσεις, επιβιώνει. Πως το κακό την κάνει δυνατή. Μα δεν ήταν αλήθεια. Ήταν πληγή. Ήταν αρρώστια. Ήταν ένα άρρωστο αφήγημα που φόρτωσε στον κόσμο για να ξεπλύνει τον δικό του πόνο. Η ανάσα του κόπηκε. Το κεφάλι του γύρισε. Η πόρτα χτύπησε. «Στέφανε;» Η φωνή της Ελένης. Πριν προλάβει να σκεφτεί, πριν προλάβει να φιλτράρει συναίσθημα, ντροπή, λογική, άνοιξε την πόρτα απότομα. Η ματιά του ήταν γεμάτη απελπισμένη ανάγκη. Και τότε έκανε κάτι που δεν θα έκανε ποτέ… αν είχε μείνει ο παλιός Στέφανος. Την άρπαξε. Την τράβηξε κοντά του. Και τη φίλησε. Όχι ρομαντικά. Όχι τρυφερά. Με ένταση. Με φόβο. Με μανία. Με έναν έρωτα που είχε μετατραπεί σε εμμονή. Η Ελένη πάγωσε. Για ένα δευτερόλεπτο. Μετά πάλεψε. Τον έσπρωξε με δύναμη, σχεδόν αγριεμένη. «Στέφανε, σταμάτα!» φώναξε. Η φωνή της έτρεμε, αλλά έμεινε δυνατή. «Αυτό που κάνεις δεν είναι αγάπη. Είναι φόβος. Και εγώ… δεν είμαι λύση για τον πόνο σου». Εκείνος ένιωσε και κατάλαβε — και σαν να μην κατάλαβε τίποτα ταυτόχρονα. Τα χέρια του έτρεμαν. Η ανάσα του κοβόταν. Ο κόσμος στο μυαλό του γκρεμιζόταν. Και τότε η πόρτα του δωματίου άνοιξε με έναν ξερό, μικρό θόρυβο. «Ελένη;» ακούστηκε μια φωνή. Ήταν ο Νίκος. Στο κατώφλι. Παγωμένος. Για μια στιγμή, τα μάτια του έβλεπαν, καταλάβαιναν — και ταυτόχρονα δεν ήθελαν να πιστέψουν. Η ένταση συγκρούστηκε στον αέρα σαν αστραπή. Η στιγμή πριν την καταιγίδα είχε μόλις τελειώσει. ΜΕΡΟΣ 4: Η ρωγμή της αλήθειας Ο χρόνος πάγωσε. Για λίγα λεπτά κανείς δεν μιλούσε. Ο Νίκος μπήκε μέσα σαν καταιγίδα. Η Ελένη ακόμη ανάσαινε βαριά. Ο Στέφανος έμενε παγιδευμένος μέσα στο ίδιο του το μυαλό. Το βλέμμα του Νίκου ήταν φωτιά. «Τι κάνεις; Έχεις τρελαθεί;» φώναξε, πηγαίνοντας απευθείας δίπλα στην Ελένη. Την τράβηξε ελαφρά προς το μέρος του, προστατευτικά. Ο Στέφανος προσπάθησε να μιλήσει, αλλά μόνο   «Δεν… δεν καταλαβαίνετε… δεν ήμουν εγώ…» «Σταμάτα. Τώρα.» Η φωνή του Νίκου δεν είχε μόνο θυμό. Είχε πόνο. Και κάτι σαν προδοσία. Και τότε μπήκε ο Άρης. Δεν χτύπησε την πόρτα. Δεν ρώτησε. Μπήκε και στάθηκε ευθεία, σταθερός, με ένα βλέμμα που σπάνια έβγαζε προς τα έξω. «Άφησέ την, Στέφανε. Φτάνει.» Ήταν μία λέξη — αλλά έμοιαζε με γροθιά. Ο Στέφανος άρχισε να μιλάει χωρίς πλέον να ελέγχει τίποτα. «Όλοι νομίζετε πως είστε οι καλύτεροι! Μιλάτε λες και εγώ είμαι το πρόβλημα! Εγώ είμαι ο μόνος που καταλαβαίνει! Ο μόνος που αντέχει! Εσείς δεν θα αντέχατε ποτέ αυτά που αντέχει η φύση! Εγώ της… εγώ της…» Σταμάτησε απότομα. Η τελευταία φράση έμεινε μισή στον αέρα. Ο Άρης τον τράνταξε ελαφρά. «Στέφανε. Πρόσεχε τι λες.» Για μια στιγμή όλοι σιώπησαν. Η Ελένη ένιωθε ακόμη κόμπο στο στομάχι. Ο Νίκος έβραζε, αλλά κρατιόταν. Ο Στέφανος όμως συνέχισε, με φωνή που έσπαγε: «Δεν ήθελα να κάνω κακό… ήθελα απλώς… να αποδείξω πως αντέχει… πως τίποτα δεν τη λυγίζει… πως ακόμα κι αν…» Η πρόταση κόπηκε σαν μαχαίρι. Ο Άρης τον αγκάλιασε σχεδόν με τη βία, κρατώντας τον ακίνητο. «Φτάνει, Στέφανε. Σταμάτα. Δεν χρειάζεται να πεις άλλο. Σε παρακαλώ.» Τα μάτια του Άρη δεν θύμιζαν άνθρωπο που προστατεύει ένοχο. Θύμιζαν άνθρωπο που προστατεύει φίλο από τον ίδιο του τον εαυτό. Ο Νίκος πήρε την Ελένη απαλά και την οδήγησε έξω. Ο Στέφανος είχε αρχίσει να τρέμει. Ο Άρης τον κρατούσε σαν να συγκρατούσε ολόκληρο γκρεμό από το να καταρρεύσει. «Θα μιλήσουμε μετά», είπε χαμηλά ο Άρης στον Νίκο. Δεν υπήρχε άλλη αντίδραση. Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να φύγουν. Το δωμάτιο του Νίκου εκείνο το βράδυ δεν είχε ύπνο. Η Ελένη καθόταν στην άκρη του κρεβατιού· τα χέρια της έτρεμαν ελαφρά. Είχε φοβηθεί — φαινόταν, όσο κι αν προσπαθούσε να το κρύψει. Ο Νίκος στάθηκε απέναντί της. «Είσαι καλά;» Δεν ήταν ερώτηση. Ήταν κραυγή. Η Ελένη πήρε βαθιά ανάσα. «Ναι… ή μάλλον… θα είμαι. Δεν με πείραξε σωματικά. Αλλά αυτό που είδα στα μάτια του… δεν ήταν ζήλια. Ήταν κάτι πιο σκοτεινό.» Ο Νίκος έσφιξε τα δόντια. «Το είδα κι εγώ. Και τότε… συνέβη και κάτι άλλο.» Η Ελένη τον κοίταξε. «Τι;» Ο Νίκος έριξε ένα βλέμμα στον διάδρομο, σαν να ξαναζούσε τη σκηνή. «Όταν εσύ ήσουν στο ραντεβού… εγώ και ο Άρης δεν μείναμε άπραγοι. Συνεχίσαμε την έρευνα. Και βρήκαμε στοιχεία. Πάλι στοιχεία. Που — για άλλη μια φορά — έδειχναν τον Άρη.» Η Ελένη πάγωσε. «Μόνο που αυτή τη φορά… κάτι δεν ταίριαζε», συνέχισε ο Νίκος. «Ένα αρχείο. Ένα σημείο στον χάρτη. Ένα αντικείμενο σε λάθος θέση. Σε τόσο λάθος θέση… που μόνο ένας άνθρωπος που δεν ξέρει πραγματικά τη δουλειά… θα το είχε τοποθετήσει εκεί.» Σήκωσε το βλέμμα του. «Και ο Άρης… ξέρει τη δουλειά καλύτερα από όλους μας.» Η Ελένη ένιωσε το στομάχι της να δένεται κόμπος. Ο Νίκος πήρε μια ανάσα. «Βρήκαμε και κάτι ακόμα. Κάτι που συνδέει τον Στέφανο… με τον βάλτο.» Η σιωπή έπεσε βαριά. Έξω, ο άνεμος άλεθε τα δέντρα. Ο βάλτος ανέπνεε. Και η αλήθεια πλησίαζε αργά, απόλυτα — όπως η ομίχλη που σκεπάζει τα πάντα πριν την αυγή.  ΜΕΡΟΣ 5: Η αποκάλυψη Το πρωί δεν είχε φως. Ο ουρανός ήταν βαρύς, σαν να κρατούσε την ανάσα του. Ο Νίκος, η Ελένη και ο Άρης βρέθηκαν ξανά στον βάλτο — εκεί όπου όλα είχαν ξεκινήσει. Δεν μιλούσαν. Μόνο περπατούσαν, λες και κάτι τους τραβούσε σιωπηλά. Καταλάβαιναν πως εκεί βρισκόταν η απάντηση σε όλα. Ο βάλτος δεν έμοιαζε πια απλώς πληγωμένος. Έμοιαζε σαν να πεθαίνει. Το νερό ήταν θολό, τα δέντρα έσκυβαν σαν να θρηνούσαν, τα ζώα είχαν εξαφανιστεί. Ήταν ένα σώμα χωρίς ψυχή. Ο Άρης σταμάτησε μπροστά από ένα σημείο που μέχρι τότε έμοιαζε ασήμαντο: ένα παλιό ξύλινο υπόστεγο, σχεδόν καλυμμένο από βρύα. Το είχαν προσπεράσει τόσες φορές, αλλά σήμερα… κάτι τους ανάγκαζε να το ανοίξουν. «Εδώ είναι…» ψιθύρισε ο Νίκος. Έσπρωξε την πόρτα. Το εσωτερικό μύριζε σάπιο μέταλλο και χημικά. Υπολογισμοί στους τοίχους. Σημειώσεις. Φθαρμένα χαρτιά γεμάτα φράσεις. Μπουκάλια με ουσίες. Σημάδια επέμβασης στη γη, στο νερό, στα φυτά. Στο κέντρο, ένα τετράδιο. Με όνομα επάνω. Στέφανος. Η Ελένη το άνοιξε με τρεμάμενα χέρια. Οι σελίδες μιλούσαν. Μαρτυρούσαν. Και τότε κατάλαβαν. Ο Στέφανος δεν ήθελε να καταστρέψει τη φύση. Ήθελε να τη δοκιμάσει. Ήθελε να αποδείξει — στον εαυτό του και στον πατέρα του — ότι η φύση, όπως κι εκείνος, πρέπει να αντέχει τα πάντα. Ότι ο πόνος δυναμώνει. Ότι, ακόμα κι όταν τη χτυπάς, εκείνη επιστρέφει πιο ισχυρή. Ήταν ένας άρρωστος παραλληλισμός. Ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα στη σκληρότητα, προσπαθώντας να δικαιολογήσει το κακό που έζησε και το φόρτωσε στον κόσμο. «Ήθελε να αποδείξει ότι τίποτα δεν σπάει… αν είναι πραγματικά δυνατό», ψέλλισε η Ελένη. «Αλλά η φύση δεν είναι δοκιμασία. Είναι ζωή.» Ο Νίκος έκλεισε το τετράδιο. Δεν υπήρχε θυμός πια. Μόνο μια βαριά, πικρή κατανόηση. «Γι’ αυτό όλα έδειχναν εσένα, Άρη. Για να μας αποπροσανατολίσει. Για να κερδίσει χρόνο. Για να συνεχίσει», είπε. Ο Άρης δεν μίλησε. Μόνο έσφιξε τα χείλη του. Και τότε — ένας ήχος. Μια ανάσα. Κάποιος που είχε ήδη κλάψει. Ο Στέφανος. Στεκόταν λίγο πιο πέρα. Δεν έτρεξε. Δεν φώναξε. Δεν αμύνθηκε. Μόνο τα μάτια του ήταν άδεια. «Ήθελα να αποδείξω… ότι κάτι αντέχει στον κόσμο. Ότι δεν σπάει όπως εγώ…» είπε σπασμένα. «Ήθελα να αποδείξω πως η φύση δεν χρειάζεται λύπηση. Ότι είναι πιο δυνατή από εμάς. Ότι… ακόμα κι αν τη δοκιμάσεις… θα επιστρέψει.» Η Ελένη τον κοίταξε θλιμμένα. «Η φύση δεν χρειάζεται αποδείξεις, Στέφανε. Δεν είναι παιδί μάχης. Είναι καθρέφτης του πόνου σου. Δεν είναι αυτή που μας κρατά ζωντανούς; Κι εσύ της φέρθηκες σαν να ήταν εχθρός.» Και τότε άρχισε να συμβαίνει κάτι απρόσμενο. Μια οργή — όχι ανθρώπινη, αλλά σχεδόν ανεπαίσθητη — πέρασε μέσα από τον αέρα. Το βάρος του χώματος κουνήθηκε ελαφρά. Τα φύλλα έτριξαν σαν να ξυπνούσαν. Το έδαφος άρχισε να μαλακώνει ξανά. Ο βάλτος… αναστέναξε. Σαν να έλεγε: «Πονάω. Αλλά υπάρχω. Και θέλω να ζήσω.» Μικρά σημάδια ζωής φάνηκαν: σπασμένα φύλλα που ανασηκώθηκαν, σπόροι που δεν είχαν χαθεί, ένα μικρό πουλί που στάθηκε στη ρίζα ενός δέντρου και κελάηδησε. Δεν ήταν λιγότερη καταστροφή απ’ όσο νόμιζαν. Ήταν πληγή — αλλά όχι θάνατος. «Η φύση δεν εκδικείται», είπε η Ελένη. «Θυμάται. Υπομένει. Αλλά ζητά σεβασμό.» Ο Στέφανος γονάτισε. Έβαλε τα χέρια του στο χώμα. Σαν να ζητούσε συγγνώμη από μια δύναμη μεγαλύτερη από τον άνθρωπο. «Δεν είμαι δυνατότερος από αυτήν…» ψιθύρισε. «Ήθελα να αποδείξω ότι αντέχει… γιατί δεν άντεχα εγώ.» Η Ελένη πλησίασε. Δεν τον δικαιολόγησε. Δεν τον άφησε ατιμώρητο. Αλλά τον άφησε να νιώσει το βάρος των πράξεών του. «Δύναμη δεν είναι να αντέχεις τον πόνο», είπε. «Δύναμη είναι να μην τον προκαλείς.» Ο άνεμος φύσηξε απαλά. Ο βάλτος συνέχισε να ανασαίνει — ζωντανός, πληγωμένος, αλλά ζωντανός. Και κάπου μέσα του… η ελπίδα φύτρωσε ξανά.  ΜΕΡΟΣ 6: Η σιωπηλή συγγνώμη Λίγες μέρες μετά την αποκάλυψη, ο βάλτος άρχισε σιγά‑σιγά να αναπνέει ξανά. Η φύση πάλευε να ζήσει, να επουλώσει τις πληγές της. Όμως κάποιος άλλος άρχιζε τώρα να καταρρέει. Ο Στέφανος. Το σώμα του αδυνάτιζε. Η αναπνοή του ήταν βαριά. Ο βήχας μόνιμος. Η αιτία ξεκάθαρη: είχε εκτεθεί για πολύ καιρό στις τοξικές ουσίες — τις ίδιες που εκείνος είχε ρίξει πρώτος στη φύση. Ό, τι μολύνεις, σε μολύνει. Ό, τι πληγώνεις, σε πληγώνει. Ήταν ειρωνικό. Ήταν δίκαιο. Ήταν τραγικό. Δεν έφυγε μακριά. Ζήτησε να μείνει κοντά στον βάλτο, όσο μπορούσε, για να βλέπει αν θα ζήσει. Ήθελε η τελευταία του ανάσα να είναι εκεί όπου έκανε το λάθος του. Μια μέρα, ο Νίκος και η Ελένη πήγαν να τον δουν. Εκείνος καθόταν σε ένα ξύλινο παγκάκι — χλωμός, αλλά ήρεμος. Δεν υπήρχε πια θυμός στα μάτια του. Μόνο αποδοχή. Τους κοίταξε και χαμογέλασε αχνά. «Να ξέρεις κάτι, Νίκο…» είπε με σπασμένη φωνή. «Πάντα πίστευα πως δυνατός είναι αυτός που αντέχει. Τώρα ξέρω πως δυνατός είναι αυτός που δεν χρειάζεται να πληγώνει για να το αποδείξει.» Γύρισε προς την Ελένη. «Σου χρωστάω μια συγγνώμη. Όχι επειδή δεν με αγάπησες… αλλά επειδή προσπάθησα να σε κάνω να με αγαπήσεις. Ενώ εσύ… έπρεπε να είσαι ευτυχισμένη με εκείνον.» Η Ελένη δάκρυσε, αλλά έμεινε δυνατή — όπως πάντα. Ο Νίκος άπλωσε το χέρι του. Ο Στέφανος το έπιασε. Δεν υπήρχε ζήλια. Δεν υπήρχε πόλεμος. Υπήρχε μόνο μια συγγνώμη που δεν ειπώθηκε δυνατά, αλλά ακούστηκε. Ο βάλτος πίσω τους άφησε έναν απαλό ήχο νερού. Ένα σημάδι ζωής. Η φύση, παρά τον πόνο, συνέχιζε. Ο Στέφανος χαμήλωσε το βλέμμα. «Αν έμαθα κάτι… είναι πως η φύση δεν είναι άτρωτη. Δεν είναι πεδίο μάχης. Είναι σαν εμάς. Πληγώνεται, αρρωσταίνει… αλλά αν της δώσεις αγάπη, μπορεί να ζήσει ξανά.» Για λίγο, τα μάτια του δεν ήταν πια μάτια ανθρώπου που ήθελε να αποδείξει δύναμη. Ήταν μάτια ανθρώπου που αποδέχτηκε την αδυναμία του. Και αυτό… ήταν η πρώτη του αληθινή νίκη. Ο Νίκος και η Ελένη έμειναν δίπλα του. Δεν τον άφησαν μόνο. Τον αποχαιρέτησαν όχι σαν εχθρό, αλλά σαν φίλο που χάθηκε μέσα στον πόνο του και βρήκε αργά την αλήθεια. Και έτσι ο βάλτος συνέχισε να ζει. Η φύση βρήκε τρόπο να θεραπευτεί. Και κάπου μέσα στον άνεμο ακουγόταν ακόμη μια υπόσχεση: Ό, τι πληγώνεις, σε πληγώνει. Αλλά ό, τι προστατεύεις… σε σώζει. Η νέα απειλή Καθώς ο Νίκος προσπαθούσε να ηρεμήσει την Ελένη, ένα πράσινο λαμπύρισμα τράβηξε την προσοχή του. Το είδε και η Ελένη. Σηκώθηκαν όρθιοι και βγήκαν έξω. Καθώς περπατούσαν βαθύτερα προς τον βάλτο, η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο αποπνικτική. Η μυρωδιά δεν ήταν πια αυτή της υγρής γης, αλλά μια βαριά χημική δυσοσμία που έκαιγε τον λαιμό. Το νερό είχε αποκτήσει ένα σκούρο, σχεδόν μαύρο χρώμα. Στην επιφάνειά του επέπλεαν κομμάτια πλαστικού, αφροί και πετρελαιοειδή κατάλοιπα. Η Ελένη στάθηκε στην άκρη, σκουπίζοντας διακριτικά τα μάτια της, προσπαθώντας να κρύψει τη συναισθηματική της φόρτιση. Ο Νίκος την πλησίασε — αλλά πριν προλάβει να της μιλήσει, ένας από τους ερευνητές φώναξε: «Προσοχή! Οι μετρήσεις δείχνουν επικίνδυνα επίπεδα τοξικών ουσιών!» Τα ψάρια που είχαν πιάσει για δείγμα ήταν παραμορφωμένα. Τα φυτά στις όχθες είχαν ήδη αρχίσει να σαπίζουν. «Δεν είναι φυσικό αυτό…» ψιθύρισε η Ελένη. Ο βάλτος έμοιαζε νεκρός. Σαν να είχε παγιδευτεί μέσα σε ένα πέπλο μόλυνσης που σιγά‑σιγά τον σκότωνε. Μέσα σε αυτό το τοπίο φθοράς, τα συναισθήματα μπλέκονταν με την αγωνία της αποστολής. Η ρύπανση δεν απειλούσε μόνο το οικοσύστημα — αλλά και την ίδια την ομάδα, δοκιμάζοντας τις αντοχές τους, τις σχέσεις τους, τις καρδιές τους.

THE GREEN SWAMP By Efthalia Papantoni Rendered by Vassilis C. Militsis diiphilo.blogspot.com The Green Swamp is the award-winning short story by Eftalia Papantoni, a teenage student of the first grade at the Raptopoulo 1st Senior High School [Lyceum], Greece. The tale won the first prize for the best short story in the 4th Panhellenic Literary Ecological Police Short Story Competition on the topic "Green Crimes", organized by the Center of Education for the Environment and Sustainability (CES) at Ermoupolis, Syros.] Guiding Advisor: Georgia Dadioti (Literature Teacher)    PART 1: The Swamp that Remembers They came here not because merely they had been asked but because they felt they ought to. There was something extremely profound, almost fateful, that brought them together again years later. The Green Swamp, as it was now widely called, had become a symbol of disaster. The water had changed colors, life around it was slowly dying but none could find a reasonable explanation. Scientific research was published, and towns and environmental organizations were gravely concerned, but none dared approach it. Save those four. They were not simply a team – they were history, bygone days. Nikos, the man that walked ahead, a born leader, was the one that would step up when the rest shrank back. Helen was a good listener even to things unsaid and observed what the rest failed to see. Stephanos was enthusiastic, spirited and a competent speaker that lured people to him. And last, but not least, Aris was a quiet and cool fellow, so soft spoken that all liked to listen to him. Fellow students in the past, they were inseparable. They shared the same dreams, the same plans; they spent long nights discussing the wounded environment, the uncertain future and the fact than man destroys what he is unable to understand. Together they fought their first battles. Together they made their first mistakes. And then… life scattered them to the four winds. But so far. As they were trudging along towards the swamp, they recalled something old, forgotten, and perhaps even dangerous. On their approach the air began to grow thick. The ambient moisture clung to them and a queer stillness, not necessarily awkward, but pregnant with reflection spread among them. When they stood against it, the swamp seemed to breathe. It was a green and gloomy entity: murky water, almost viscous. Morbid hues, reeking of abandonment. “It doesn’t seem to be a natural phenomenon…” whispered Helen looking on, unable to turn her gaze away from it. Nikos stood by her. “We’ll find out what’s going on and fix it despite the cost.” For a few moments they both stood looking at each other. It was no accident that they had been reunited. It was no accident that they had always ended up standing by each other. A short distance behind them, Stephanos smiled as he used to do in days of yore as though all had been a challenge. “So here we are; the great mystery of the year… and we’re at its center.” Aris had already stooped to get the equipment ready. “I wish it’d be just a mystery…” he said sotto voce. “Something here is more perilous than contamination.” The days that followed were not easy. Measurements, research, issues that could not be fathomed. Machinery inexplicably broke down; data were deleted and the atmosphere grew dense at night as though they were being watched. And through all of this… their past was coming back to haunt them. Stealthy glances, lapse into silence, cryptic gestures, things remaining unsaid. Nikos and Helen seemed to have found an old, quiet pattern between them again. Stephanos felt something gripping his insides whenever he scrutinized the situation. Aris was watching; not unconcernedly but calmly, as always. One night, in the luxury hotel they had been lodging – the opposite of a dead swamp – each remained absorbed for a while in his own ruminations: Nikos in the burden of responsibility; Helen in apprehension and with an unexplained appeal thereto. Aris was evaluating data and Stephanos was being weighted down by something heavy, which he did not even dare to admit to himself. For herein not only their scientific expertise would be put to the test but also their characters, their relationships and their honesty: as if the swamp… knew; as if it remembered. For this swamp was not merely ill; it was a place of injustice and the scene of a crime. And all four of them had not met here accidently; they were here to pay, to disclose things and run the gauntlet. Something ominous was impending. Something sinister was awakening. And their story was just beginning. PART 2: Shadows in the Swamp The following day found them all drained, but none dared admit it. Nikos rose early with an odd load in his chest. Every night the swamp had dreams of its own; it would imprison them in its own still breath as if it did not allow them to escape from it. He went down to the breakfast serving area and found Helen already there. Serious, self-possessed, but beaming with that sweet countenance, an innate attribute of hers, she was putting down notes. He approached her but no sooner had he spoken than he heard Stephanos’ voice; “Nikos, remember we’ve got work to do today. We aren’t here for coffee, light chat and merry smiles.” The utterance was expressed in jest but something deep was insinuated. Nikos stared at him for a moment. He felt that spark of contention he had striven to ignore for long. Helen smiled self-consciously. She knew and that was dangerous. The more the days went by, the fiercer the game between the two grew. Whenever Nikos approached Helen and spoke to her more warmly than usual, which indicated that something existed between the two, Stephanos emerged from out of the blue. “Helen, cut the crap; we’d better see the details. And you, Nikos, don’t fool around. We aren’t here to dally.” But when he happened to get around to being alone with Helen, he changed into a sweet and sensitive person. The one who demanded accountability and seemed to be more earnest than the rest. But that was not all. The swamp was changing. The trees looked weird as though they knew that something evil was transpiring. The fog was growing thicker at certain points where the water manifested signs of chemical alteration. Dead animals and discolored plants were found, which suggested human intervention. A green crime that had not yet been impersonated. And then again suspicion fell on Aris. A discarded notebook. An overlooked footprint on the ground. Some evidence that seemed to tie in with his previous research. Stephanos was the first to speak: “Kids… all evidence points to Aris; can’t you see?” Aris froze. He did not say a word. All he did was to lower his eyes. He was taciturn, which made things worse. None was able to understand whether he was culpable or merely hurt for being suspected. Nikos refused to accept it so easily. Something must be amiss. It seemed that evidence had been exaggerated… incriminating details perfectly set up. The tension in the team kept increasing. The days grew somber and the mystery more inscrutable than before. And in addition to all this, the earth around them was screaming. The swamp was not merely a place – it was a portal. Someone must be torturing, polluting and pushing it to a slow death. And the moment came when all would change. One evening when all four returned to the hotel – weary, psychologically exhausted and baffled with questions – Stephanos glanced at Helen in a curious way. It was not just jealousy. It was a decision he had made. “You know… tomorrow before we start with our research, I’d like to have a talk with you – only you and me. Shall we meet out for a while? I need it, and so do you, I believe.” Being unaware of the impending storm, she replied: “OK.” The date had been arranged, but none could imagine what was to come.  PART 3: Signs of Darkness That evening the hotel was eerily hushed. The corridors were lit by a soft but almost uncanny light, while outside the swamp was generating a rustling sound all over it as though it was also expecting something. Stephanos was waiting for Helen in the hotel’s small lounge; he was dressed more smartly than at other times; not in his Sunday clothes, but in a way he was showing his interest in her. His regard manifested a sort of anxiety; something was nagging him. Helen showed up calm but not entirely relaxed. She full well knew that meeting was not just a date. It was something different. Something ominous. They took up opposite seats. They started chatting about their research, the swamp and the evidence of the morning that seemed to be rigged. Stephanos was striving to be relaxed, smile and behave in a most natural way. However, he could no longer stand it. “Helen…” he whispered at last. “You know how I feel, don’t you? I can’t play it cool. It’s not only jealousy; it’s fear. I’m afraid that I’ll be outmarched again, and I’ll be the one left behind.” Helen stared at him intently. She did not mock him. She did not discourage him. She grew neither hard on him nor too sweet. She was only humane. “Stephanos... I can understand you. I can feel you’re hurt, but I don’t owe it to you so you can love me. You won’t win me because you suffer. And I don’t belong to you on account of your fear.” He was not hurt by her words; he was only softened, but in a true way. That was why he admired her: she was not frightened. She did not dissemble. She stood as an equal to him, neither pitying nor humiliating him. For the first time in fact Stephanos lowered his defenses. His eyes shone, and then something snapped inside him. He was overwhelmed by a wave of dizziness.  He rose hurriedly. “Excuse me for a minute,” he said and headed almost in a rush to the bathroom. He leaned on the washbasin to steady himself. He looked at his reflection in the mirror. He could not stand it anymore. He remembered Nikos, Aris and himself when they were kids: they laughed, scampered around, talked about their dreams for the future without egoism and rivalry. He recalled summers washed in light and friendship. He recollected that once there was purity. And then he brought to mind… home. His father. Those eyes – cruel, grievous, crushed by ambition. Eyes that saw no son but substantiation. Proof that his son must prove himself that he was always adequate. He thought of his father’s aphorisms: “A strong man endures; he never bows to weakness. The strong man moves on and doesn’t stumble.” And right about then, his logic began to warp. He convinced himself that nature works in the same manner. Hurt her as one can, she always survives. He ended up believing that evil makes her strong. But that was not true. That was a canker, a disease. It was a morbid tale he had assigned to the world in order to wash out his own pain. He grew short of breath. His head was spinning. There was a knock on the door “Stephanos?” it was Helen. No sooner had he had time to think, to filter out his emotions, his shame, his logic than he opened the door abruptly. His eyes were filled with desperate need. And then he did something he would have never done if he had remained the Stephanos of old times. He grabbed her; he dragged her close to him and kissed her. Not affectionately. Not tenderly, but with tension, with dread, with rage; with a passion that had been transformed into obsession. Helen froze for a second. Then she fought. She pushed him away from her forcibly, almost in fury. “Stephanos, stop it!” she yelled. Although her voice trembled, she remained cool. “What you’re doing isn’t love; it’s panic and I can’t be a solution to your pain.” It half dawned on him what he had done. His hands were shaking. He was out of breath. The world was falling apart inside his mind. Right then the door opened with a sharp, slight noise. “Helen?” someone asked. It was Nikos. On the doorstep. He stood there frozen. For a moment he would not believe what he was seeing. The tension clashed in the air like lightening. The time before the storm had just come to an end.  PART 4: The Crevice of Truth Time stood still. None spoke for a few minutes. Nikos stormed in. Helen was panting after the incident. Stephanos remained trapped in his own mind. Nikos glared at him, his eyes blazing. “What are you doing? Are you out of your mind?” he roared and walked directly beside Helen. He drew to him gently and caringly. Stephanos made an attempt to speak but all he could do was to utter half-formed words. “You… don’t understand… that wasn’t me…”  “Cut it out. Now.” Nikos felt more than anger; he felt pain, and something similar to betrayal. And then Aris stepped in. He did not knock. Neither did he ask to be let in. He entered and stood straight and firm, with a countenance he seldom demonstrated. “Let her go, Stephanos. Enough.” That was just a word – but it sounded like a punch. Stephanos started to talk uncontrollably. “You all think you’re the best! You talk as if I am the problem! But I am the one who understands! The one who can endure! You would never stand what nature endures! … I meant no… I meant no…” He stopped abruptly. His last phrase hung in the air. Aris shook him gently. “Stephanos, watch out what you’re saying.” All fell silent for a moment. Helen still felt a knot in her stomach. Nikos was simmering inside but he got a grip on himself. Nonetheless, Stephanos went on talking in a cracked voice: “I meant no harm… I just wanted to prove to her that she can stand out… that nothing can break her… even if…” His sentence was cut off as if by a knife. Aris hugged him almost by force and held him still. “That’s enough, Stephanos. Stop it. You needn’t go on; please.” Aris’ countenance indicated someone who wants to shield a guilty person. His eyes showed a man who protects a friend from his own self. Nikos guided Helen gently outside. Stephanos began to shake all over. Aris held them as if he was struggling to prevent an avalanche. “We’ll talk later,” Aris said to Nikos in a low voice. There was no more reaction. All they could do was leave. Nikos was unable to get a wink of sleep that night in his room. Helen was sitting on the edge of the bed; her hands were slightly trembling. She had been afraid – it was obvious, tried as she might to hide it. Nikos stood facing her. “Are you all right?” he did not merely ask; he screamed. Helen heaved a deep sigh. “Yes… I guess so… I’ll be OK. He didn’t molest me. But what I saw in his eyes… was not jealousy; it was something profoundly dark.” Nikos clenched his teeth. “I saw it, too. And then… something else happened.” Helen looked at him. “What?” Nikos turned his eyes to the corridor as if he was reliving the incident. “When you had gone on your date… Aris and I didn’t stay idle. We went on with the research. We found more evidence, which once more pointed to Aris.” Helen froze. “Only this time… something didn’t fit,” Nikos went on. “An archive. A point on the map. An object in the wrong place – in such a wrong place… that only someone who doesn’t really know our job… would have put it there.” He looked up. “And Aris… knows the job better than all of us.” Helen felt one more knot tied in her stomach. Nikos took a deep breath. “We also found something else. Something that connects Stephanos… with the swamp.” A heavy silence fell in the room. Outside, the wind roared through the trees. The swamp was breathing. And the truth was spreading slowly and thoroughly – as the fog covers everything before the dawn. PART 5: The Revelation It was a gloomy morning. The sky was overcast as if it held its breath. Nikos, Helen and Aris found themselves in the swamp again – where it all began. They were silent. They only walked as if something furtively enticed them to that place. They had realized that the answer to everything could be found there. The swamp did not look merely wounded. It looked as if it was dying. The water was turbid; the trees had bowed down as if in mourning. The animals had disappeared. It resembled a lifeless body. Aris stopped at a spot that had so far seemed insignificant: it was an old wooden shed half hidden in moss. They had often gone past it before but that day… they were intuitively compelled to break in. “It’s here…” whispered Nikos. He forced the door open. The interior gave off an acrid odor of rusty metal and chemicals. Its walls were covered with notes and calculations. Scraps of paper full of writing and bottles containing chemical substances pointed to tampering with the soil, the water and the plants. In the middle of the shack there lay a notebook with a name on it. Stephanos. Helen opened it with shaking hands. Its pages spoke. They testified. And then they understood. Stephanos had not intended to destroy nature; all he did was to test her. He wanted to prove – both to himself and his father – that nature, just like him, must endure everything; that no matter how hard one strikes, she comes back more powerful. That was a gruesome comparison. As a boy, Stephanos was brought up in cruelty struggling to justify the evil he had experienced and pinned it on the world. “He only wanted to prove that nothing breaks… if it’s really strong,” murmured Helen. “But nature is not a test tube; she is life.” Nikos closed the notebook. He was no longer incensed. All he felt was a grave and bitter understanding. “That’s why all pointed to you, Aris. He tried to throw us off track and so buy time to go on with his purpose.” Said Nikos. Aris did not speak. He only pursed his lips. And then there was a sound; something like breathing as if someone had already wept. It was Stephanos. He was standing close by. He did not run out to escape. He did not shout. He did not defend himself. He just looked on with vacant eyes. “I wanted to prove… that there is something in the world that can withstand all tests; that it doesn’t break…” he stammered. “I wanted to prove that nature brooks no pity; she is stronger than we. However you test and hurt her… she always comes back healed.” Helen looked at him sadly. “Nature needs no proof, Stephanos. She isn’t a battlefield. She reflects your pain. Isn’t she the means that keeps us alive? And you treated her as an enemy.” And then something unexpected was occurring. An imperceptible sensation of wrath – not human – penetrated the air. The weight of the soil quivered slightly. The leaves rustled as if they were coming out of a deep slumber. The earth began to grow soft again. The swamp sighed as if to say: “I hurt, but I exist. And I want to live.” Small signs of life appeared: fallen leaves and seeds, which had not died, stirred; A small bird perched at the root of a tree and twittered. It was no less a disaster than they thought. It was an injury – but not death. “Nature does not strike back,” Helen ruled; “She remembers and endures, but commands respect.” Stephanos went down on his knees. He placed his hands on the ground as though he pleaded for forgiveness from a superhuman power. “I’m not stronger than she…” he whispered. “I tried to prove that she could endure… because I couldn’t take it anymore.” Helen walked closer to him. She did not excuse nor did she let him get away with it. She made him feel the consequences of his actions. “Real strength isn’t enduring pain,” she added. “Strength is not provoking it.” The wind blew gently. The swamp kept breathing. It was injured, but alive. And somewhere inside it… hope blossomed again.  PART 6: A Tacit Apology Some days after the disclosure of the events, the swamp began gradually to breathe again. Nature was struggling to survive, to heal her wounds. But someone else was now falling apart. Stephanos. He was physically weakening. His breathing was heavy. He had developed a cough that persisted: he had been exposed for a long time to toxic substances, which he had first used to harm nature with. What you pollute, pollutes you back and what you injure, the injury returns to you. It was ironic, fair and tragic. Stephanos did not go away. He sought to remain by the swamp, as long as he could, in order to find out if he could survive. He wanted to give up his ghost where he had committed his error One day, Nikos and Helen visited him. They found him sitting on a wooden bench; he was pale but calm. There was no more resentment in his eyes, only acceptance. He looked at them with a faint smile. “You’ve got to know something, Nikos…” he said choking. “I’d always believed that a strong person is the one who endures. But now I do know that a strong man needn’t hurt in order to prove it.” He turned to Helen. I owe you an apology; not because you haven’t loved me… but because I attempted to make you love me, whereas you… should have been happy with that man.” Tears welled in Helen’s eyes, but she remained steady, as always. Nikos reached out to him. Stephanos got hold of his hand. There was neither jealousy nor rivalry. There was only an apology that was never uttered but it was felt. The swamp splashed a ripple of water behind them. A sign of life. Despite her pain, Nature was still alive. Stephanos lowered his eyes. “What I’ve learned is… that nature isn’t immune. She isn’t a battlefield, either; she is like us. She is susceptible to injuries, she falls ill… but if you give her love, she can live again.” For a while, his eyes were no longer those of a man who wanted to prove his power. They were eyes of a man who accepted his frailty. And this was… his first real victory.” Nikos and Helen stood by him. They did not let him alone. Eventually, they did not take their leave of a foe but of a friend who had had lost himself in his own suffering before finally finding the truth. And thus the swamp went on living. Nature found a way to recover. And among the gusts of the wind one could still hear the quote: What you hurt hurts you back. But what you protect... saves you  The New Threat.   While Nikos was trying to comfort Helen, a green glimmer caught his eye. Helen saw it, too. They rose and went out. As they walking closer to the swamp, the air grew more and more suffocating. What they smelled was no longer the fragrance of wet earth, but the heavy reek of chemicals that burnt the throat. The water had taken on a dark, almost black hue. Bits of plastic and the foam of oil wastes were floating on the surface. Helen stood at the shore, wiping furtively her eyes and trying to hide her emotional stress. Nikos drew closer, but before he could speak, one of the researchers shouted out to them. “Watch out! The measurements have shown high levels of dangerous toxic wastes!” The fish caught as a specimen were misshapen. The plants along the shore were rotting. “It can’t be natural…” whispered Helen. The swamp appeared dead, as though it had been trapped in a veil of pollution, which was gradually killing it. In this ambience of decay, sentiments were entangled with the anxiety of the mission. The pollution was not only a threat to the ecosystem but to the team itself, as well, testing their endurance, their relations and their feelings.