La più bella serata della mia vita (1972)
Ενώ ακολουθεί με το πολυτελές αυτοκίνητό του μια μυστηριώδη μοτοσικλετίστρια καλλονή, ένας Ιταλός πωλητής, που
ξεφεύγει από τη φορολογία κουβαλώντας μια τσάντα με λαθραία χρήματα, καταλήγει σε ένα απομονωμένο κάστρο της Ελβετίας , του οποίου ο
ιδιοκτήτης τον προσκαλεί να συμμετάσχει σε μια παρωδία δίκης, όπου
κατηγορείται για φόνο. 
Director Ettore Scola
Writers Friedrich Dürrenmatt / Ettore Scola / Sergio Amidei
Stars Alberto Sordi Michel Simon Charles Vanel
Η ταινία του Έττορε Σκόλα είναι ένα σπάνιο, υβριδικό διαμάντι που
ισορροπεί ανάμεσα σε αστυνομικό θρίλερ, φιλοσοφικό παραμύθι και μαύρη
κωμωδία. Βασισμένη στο μυθιστόρημα «Η υπόσχεση»
του Ελβετού συγγραφέα Φρίντριχ Ντύρενματ, η ταινία παίρνει το
αστυνομικό υλικό και το μεταπλάθει σε μια αλληγορία για την ενοχή, τη
δικαιοσύνη και την προσωπική ευθύνη.Η πλοκή ξεκινά σχεδόν σαν φάρσα: ο Ιταλός πωλητής (Αλμπέρτο Σόρντι), με τη βαλίτσα με τα λαθραία χρήματα, ακολουθεί μια μυστηριώδη μοτοσικλετίστρια και καταλήγει σε ένα απομονωμένο ελβετικό κάστρο. Εκεί, τρεις ηλικιωμένοι και εκκεντρικοί δικαστές (Μισέλ Σιμόν, Σαρλ Βανέλ και άλλοι) τον υποχρεώνουν να συμμετάσχει σε μια παρωδία δίκης, όχι για τη φοροδιαφυγή, αλλά για φόνο.
Η ταινία γρήγορα απογειώνεται από το ρεαλιστικό και εισέρχεται στο υπαρξιακό. Το κάστρο γίνεται ένα μεταφορικό δωμάτιο συνείδησης, όπου η κατηγορία είναι ασαφής και η υπεράσπιση αδύνατη. Οι δικαστές δεν ενδιαφέρονται για γεγονότα αλλά για την ηθική κατάσταση του κατηγορουμένου.
Ο Αλμπέρτο Σόρντι, μακριά από τις κωμικές του φαρσοκωμωδίες, εδώ δίνει μια από τις πιο ώριμες και ανήσυχες ερμηνείες του. Ο ήρωάς του είναι ένας μικροαστός καιροσκόπος, που προσπαθεί να ξεγλιστρήσει από τον νόμο, αλλά βρίσκεται παγιδευμένος σε έναν ψυχολογικό λαβύρινθο. Το παιχνίδι του Σόρντι είναι γεμάτο απορία, πανικό και τελικά μια συγκινητική παραίτηση. Η μεταμόρφωσή του από φοβισμένο διαφυγόντα σε άνθρωπο που αναλογίζεται την αξία της ζωής του είναι η ραχοκοκαλιά της ταινίας.
Η επιλογή της Ελβετίας, με τα χιονισμένα τοπία και τα
πέτρινα κάστρα, δεν είναι τυχαία. Η χώρα, σύμβολο ουδετερότητας και
τραπεζικής ασφάλειας, γίνεται το ιδανικό φόντο για μια δίκη όπου τίποτα
δεν είναι αυτό που φαίνεται. Το κάστρο, αποκομμένο από τον έξω κόσμο,
λειτουργεί σαν μπουντρούμι της συνείδησης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου