Φίλες και φίλοι, επιτέλους! Μετά από τόσους μήνες αναμονής, πληροφοριών, φημών, πολιτισμένων ή μη συζητήσεων, και προσμονής, η Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν έκανε πρεμιέρα στη χώρα μας εχθές 16 Ιουλίου και πήγα να τη δω!
Άξιζε τελικά όλη αυτή η προσμονή; Κατάφερε ο Νόλαν να μεταφέρει την ουσία του έπους; Τι κράτησε από την Οδύσσεια; Τι ανέδειξε, τι άλλαξε, τι πρόσθεσε και τι έχασε; Ποιες είναι οι δυνάμεις και ποιες οι αδυναμίες αυτής της ταινίας;
Έγινε δίκαια όλα αυτή η συζήτηση για το casting; Τι μας διδάσκει όλη αυτή η ιστορία για τον Όμηρο σήμερα, αλλά και για τους ίδιους μας τους εαυτούς;
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός στη ρωμαϊκή ιστορία για να αναγνωρίσει (στον Τραμπ) τα χαρακτηριστικά του Καλιγούλα: την απόλυτη αυθαιρεσία μιας εξουσίας που δεν περιορίζεται από τον νόμο, τον ακραίο ναρκισσισμό και την αυτοπροβολή, τη διεφθαρμένη επιδειξιομανία και την αλλοπρόσαλλη φύση της ισχύος, την ταπείνωση των αντιπάλων, την προσωπολατρία. Όλα αυτά μου θυμίζουν τον Ρωμαίο αυτοκράτορα. ”…Φραντσέσκα Αλμπανέζε
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου