ΕΦΙΑΛΤΗΣ : μικροδιήγημα σε καιρό καύσωνα

 

ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Μικροδιήγημα σε καιρό καύσωνα

 

Το φως της σελήνης μπαίνει από τη μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα .Το ξύλινο πάτωμα στίλβει κατά τόπους . Ένα δροσερό αεράκι ανεμίζει ελαφρά τις δαντελένιες κουρτίνες που κρέμονται από τα μεγάλα παράθυρα . Ίσως η αίθουσα χορού κάποιου παλατιού . Δεν υπάρχουν έπιπλα , μόνο καρέκλες τοποθετημένες ολόγυρα στους τοίχους. Στο κέντρο της αίθουσας ένα ακαθόριστο αντικείμενο, κάτω ακριβώς από έναν σβηστό πολυέλαιο. Πλησιάζω με τα χέρια προτεταμένα. Στέκομαι μπροστά του και τον ψηλαφίζω. Έχω την εντύπωση ότι πιάνω κάτι ζωικό. Αίφνης μία δέσμη φωτός λούζει το αντικείμενο που ψηλαφώ. Οπισθοχωρώ έκπληκτος. Εν πρώτοις βρίσκομαι μπροστά σε κάτι που μοιάζει με ποδήλατο . Παρατηρώ καλύτερα και φρίττω. Ένα… σώμα που έχει πάρει το σχήμα του ποδηλάτου ! Ο κορμός, αφύσικα επιμήκης, σε οριζόντια στάση. Τα πόδια και τα χέρια πατάνε αντεστραμμένα στο πάτωμα. Μέσα από τα ορθάνοιχτα σκέλια προβάλλει η πισινή ρόδα του ποδηλάτου, αλλά , άλλη φρίκη, στη θέση των ακτίνων μία πλάκα από ένα πελώριο μισολιωμένο ρολόι, σαν αυτά του Νταλί! Η ώρα δείχνει 12.06΄.Από την άκρη του λεπτοδείκτη στάζει πηχτό αίμα.. Κοιτάζω το μπροστινό μέρος και συγκλονίζομαι. Ανάμεσα στα αντεστραμμένα χέρια ένα αντίστοιχο ρολόι χρησιμεύει ως μπροστινός τροχός και από πάνω του , στη θέση του φαναριού, ξεπροβάλλει ένα ανθρώπινο κεφάλι. «Θεέ μου , αυτός είμαι εγώ !», αναφωνώ με αποτροπιασμό. «Μα τι , στο διάβολο, συμβαίνει εδώ πέρα; Πρέπει να φωνάξω τον Hausmeister …». Κραυγάζω Bitte helfen Sie mir! Rufen Sie die Polizei!. . Κάνω να φύγω αλλά δεν μπορώ . Τα πόδια δεν υπακούνε. Τότε ξαφνικά  σβήνει το φως. Ο βαθύς ήχος ενός βιολοντσέλου πλημμυρίζει το χώρο. Ανατριχίλα κυριεύει βαθμιαία το κορμί μου και οι φωσφορίζοντες λεπτοδείκτες αρχίζουν να περιστρέφονται αργά . Μια αγγελική μορφή περνάει από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα και κατευθύνεται προς το ποδήλατο-κορμί μου. Σηκώνει το αριστερό πόδι , κάθεται απαλά επάνω του και πατάει τα πεντάλ . Οι τροχοί-ρολόγια τώρα κινούνται γύρω από τον άξονά τους, χωρίς όμως το ποδήλατο να προχωρεί. Σκύβω και προσπαθώ να δω το πρόσωπό της . «Μη μου το κάνεις αυτό , αγάπη μου! Άφησέ με στην ησυχία μου!», αγκομαχεί . Απλώνει το χέρι της και μου δείχνει προς τη γωνία  . Παγώνω από τον τρόμο βλέποντας ένα στεφάνι με άσπρα τριαντάφυλλα καρφωμένο σε  ένα τρίποδα . Μια μεγάλη κορδέλα: «Στο λατρευτό μας Σύζυγο και Πατέρα». Πνίγομαι . Έξαλλος προσπαθώ να ξεφύγω , ορμώ προς την ανοιχτή πόρτα. Βγαίνω στο μπαλκόνι , που βλέπει σ’ ένα μεγάλο κήπο. Πατώ στο στηθαίο και απογειώνομαι Πετώ στον αέρα . Κάτω ο κήπος και δίπλα του λαμπυρίζουν τα ασημένια νερά ενός φιδίσιου ποταμού . Προσγειώνομαι ανάλαφρα στην όχθη του και χώνομαι στο παρακείμενο δάσος. Παραμερίζω τα πυκνά κλαδιά . Προχωρώ με δυσκολία . Φτάνω σ’ ένα ξέφωτο και βλέπω, λουσμένο στο φως της σελήνης, το αυτοκίνητό μου. Κάθομαι στο τιμόνι και γυρίζω το κλειδί. Η μίζα όμως δεν αντιδρά. Ανησυχώ. Ακούω το θόρυβο μοτοσικλέτας που πλησιάζει . Με πιάνει τρόμος και στρίβω με όση δύναμη διαθέτω το κλειδί της μίζας. Το αυτοκίνητο ευτυχώς παίρνει μπρος και χιμάει μπροστά σαν βολίδα . Βγαίνω από το δάσος κάνοντας εκπληκτικά ζιγκ - ζαγκ ανάμεσα στα δέντρα . Τώρα τρέχω στην εξοχή με κατεύθυνση τις Άλπεις . Ανηφορίζω σε στενούς δρόμους με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τοπίο απειλητικό, όλο βουνά χιονισμένα και γκρεμοί . Τα λάστιχα περνούν ξυστά από το κράσπεδο του δρόμου, πέτρες κατρακυλούν στα χιονισμένα  χάη. Πατώ συνεχώς την κόρνα, αλλά ο ήχος που βγάζει μοιάζει με κουδούνισμα ποδηλάτου. Βλέπω μια επιγραφή : Ευτυχισμένοι όσοι ήρθατε στον Παράδεισο! Μπροστά μου προβάλλει ο χιονισμένος αυχένας ενός  πελώριου βουνού, που ολοένα και πλησιάζει. Πατώ αποφασιστικά το γκάζι. Το αυτοκίνητο απογειώνεται , περνά ξυστά πάνω από την κορυφή και μετά αρχίζει την κάθοδο . Προσγειώνεται σε ένα δρόμο που τον γνωρίζω πολύ καλά. Δεν έχω κάνει λάθος. Βρίσκομαι σε ελληνικό έδαφος. Κατεβαίνω την Κατάρα προς τη μεριά της Καλαμπάκας! Ανασαίνω . Τώρα παίζω στο δικό μου γήπεδο. Ένας περίεργος θόρυβος πίσω μου με κάνει να γυρίσω το κεφάλι. Ριγώ. Στο πίσω κάθισμα κλυδωνίζεται μια νεκρόκασα χωρίς καπάκι! Μέσα σε λουλούδια , πολλά κόκκινα λουλούδια, χαμογελά η... αφεντιά μου! Ιδρώτας μουσκεύει το μέτωπό μου. "Μα πώς γίνεται αυτό", σκέφτομαι .Το χειρότερο , από το καθρεφτάκι του αμαξιού βλέπω ότι με καταδιώκει μια μοτοσικλέτα. Ο αναβάτης της διακρίνεται πολύ καθαρά. Φορά κόκκινο κράνος και οδηγεί με το αριστερό χέρι. Κερδίζει ολοένα έδαφος . Τρέχει τώρα παράλληλα με μένα . Σηκώνει το δεξί του χέρι και με πυροβολεί στο πρόσωπο. «Μάνα μου!», προλαβαίνω να πω πριν εκτιναχτώ στον γκρεμό. Αρχίζω να πέφτω. Κάτω ο θεσσαλικός κάμπος και οι βράχοι των Μετεώρων πλησιάζουν γοργά.Ανοίγω τα μάτια κάθιδρος.Κυριακή, 16 του Ιούλη . Το ρολόι στις 4 το πρωί . Θερμοκρασία δωματίου : 32 βαθμοί. Καύσωνας.Σκέφτομαι τις αφόρητες συνθήκες που θα επικρατούν στο Αναστάσεως.Στην  κηδεία του Αργύρη.Του καλύτερου φίλου μας...

Gerontakos

Ιούλης του 26 

Pour l'amour du violoncelle | 12 violoncelles sur scène

David Popper (1843-1913)
Polonaise de concert en ré mineur opus 14 pour 4 violoncelles
Concert Polonaise in D minor, Op. 14 (arr. for 4 cellos)

Antonio Vivaldi (1678-1741)
Les Quatre Saisons “L’Été” - Concerto en sol mineur no 2 opus 8, RV 315 (arr pour 4 violoncelles) | The Four Seasons “Summer” - Concerto No. 2 in G minor, Op. 8, RV 315 (arr. for 4 cellos)
Allegro non molto
Adagio e piano – Presto e forte
Presto

Richard Wagner (1813-1883)
Feierliches Stück de « Lohengrin », WWV 75 (arr. pour 4 violoncelles – arr. for 4 cellos)

Gioachino Rossini (1792-1868)
Une Larme, de « Péchés de vieillesse » (arr.pour 4 violoncelles) | Une Larme, from « Sins of Old Age »  (arr. for 4 cellos) 

The Galvin Cello Quartet
Sihao He, Haddon Kay, Sydney Lee, et Luiz Fernando Venturelli, violoncelles - cellos

Heitor Villa-Lobos (1887-1959)
Bachianas Brasileiras no 5, W389-391 pour 8 violoncelles et soprano (arr. pour 12 violoncelles) Aria (cantilena)| Bachianas Brasileiras No. 5, W389-391 for 8 cellos and soprano (arr. for 12 cellos)
Aria (cantilena)
 
Aline Kutan, soprano
Galvin Cello Quartet (première canadienne – Canadian premiere)
Leland Ko, Chloé Dominguez, Cameron Crozman, Mariève Bock, violoncelles – cellos 

Astor Piazzolla (1921-1992)
Les quatre saisons de Buenos Aires « Primavera Porteña » (arr. pour 8 violoncelles) | The Four Seasons of Buenos Aires “Primavera Porteña’’ (arr. for 12 cellos)

Galvin Cello Quartet (première canadienne – Canadian premiere)
Leland Ko, Chloé Dominguez, Cameron Crozman, Mariève Bock, violoncelles – cellos 

Julius Klengel (1859-1933)
Hymnus pour 12 violoncelles 

Heitor Villa-Lobos (1887-1959)
Bachianas Brasileiras no 1 W246 pour 8 violoncelles (arr. pour 12 violoncelles) Bachianas Brasileiras no 1 W246 pour 8 violoncelles (arr. pour 12 violoncelles)
Introduction Embolada
Prelúdio (Modinha)
Fugue Conversa

Galvin Cello Quartet (première canadienne)
Mariève Bock, Pierre-Alain Bouvrette, Cameron Crozman, Chloé Dominguez, Leland Ko, Levon Markosyan, Braden McConnell et Bruno Tobon, violoncelles