LACRIMOSA
de morte transire ad vitam
Μόλις που πέρασε το φεγγίτη
Ανερμήνευτη
Σιωπηλή
Βαλσαμωμένη με δάκρυα
Να είχε κιόλας αισθανθεί
Το ανελέητο ψύχος;
Το φως των ματιών της
Ως άνθος
Να φυλορροεί;
(Έβρεχε αδιάκοπα
Τη στερνή τούτη μέρα
Και το νερό αιχμάλωτο
Να σχεδιάζει
Επιτάφιους λύχνους
Επάνω στο μεγάλο
Υαλοστάσιο της αυγής
Κι εκείνη απρόσιτη
Σαν άστρο μακρινή)
Μα πώς την ανασαίνει τώρα
Ο ουρανός
Πώς αναβλύζει ολόφωτη
Μέσ΄απ΄το πένθος των αγαλμάτων
Τάκης Βαρβιτσιώτης, "Η Μεταμόρφωση", 1965-1971.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου