Ένα τραγούδι για μια γενιά που μεγάλωσε με υπομονή, μέχρι που η υπομονή έγινε παράλυση. Άνθρωποι με πτυχία στοιβαγμένοι δίπλα σε απλήρωτους λογαριασμούς.
Φίλοι παγιδευμένοι σε ατελείωτο scrolling, προσωρινές δουλειές και σιωπηλά διαμερίσματα.
Γονείς μετρούν κέρματα κάτω από τα φθορίζοντα φώτα της κουζίνας.
Ολόκληρες γειτονιές συναισθηματικά εξαντλημένες, που εξακολουθούν να λειτουργούν μηχανικά κάθε πρωί.
ΣΤΙΧΟΙ
Στις στάσεις περιμένουν άνθρωποι σκυφτοί
Με φωτισμένα πρόσωπα από οθόνες και βροχή
Η πόλη μοιάζει με λερωμένο εργοτάξιο
Και η ζωή μας βαρετή λες και παίζει κατενάτσιο
Ο Χρήστος λέει “κάνε λίγο υπομονή”
Όμως οι μέρες δεν είναι μαραθώνιος, αλλά κούρσα τελική
[Verse 1]
Στα τριάντα γερασμένοι σ' ένα παιδικό δωμάτιο
Με στοίβα τα διπλώματα πτυχίου
Δίπλα στη φωτογραφία του νηπιαγωγείου
Και απλήρωτους λογαριασμούς χρεολυσίου
Ο Γιώργος έχει δυο δουλειές και πάλι χάνει
Όλη μέρα να σκρολάρει το ίδιο κάνει
Του λέω κάτσε και κοίτα το ταβάνι
Και άμα δεν σ' αρέσει η δουλειά, άλλαξε ντιβάνι
Στις δημόσιες υπηρεσίες ανταλλάζουμε αριθμούς
Εξαργυρώνουμε ζωή για λίγους γρήγορους καιρούς
Και τα γερόντια έξω καπνίζουν τα λεπτά τους
Για την προτεραιότητα στα τελευταία γηρατειά τους
[Pre-Refrain]
Μας μάθανε να περιμένουμε πολύ
Αλλα ξεχάσαμε πώς γίνεται να ζούμε την στιγμή
[Refrain]
Κι όλο ρωτάμε αν κάτι θα αλλάξει
Μα οι μέρες πέφτουν πάνω μας σαν τους σοφάδες μες στην τάξη
Η πόλη ροκανίζει όλα μας τα χρόνια
Και 'μεις στεκόμαστε ακίνητοι σαν τα βουνά στα χιόνια
[Verse 2]
Κορίτσια στα μπαλκόνια κολλούν τσιγάρα τα μεσάνυχτα
Και οι γείτονες κοιτούν με μάτια όλο ορθάνοιχτα
Ένας πατέρας μετρά ψιλά απ' τα μεροκάματα
Και μια μάνα ψάχνει εκπτώσεις στα πεντάλεπτα
Στη διάβαση τα πρόσωπα ανέκφραστα
Λες και αν μιλήσουν θα σπάσουν το καλούπι
Ο νυχτοφύλακας πίνει καφέ πριν το δικό του λούκι
Και ο άνεργος κοιτά το επίδομα ποιοί είναι οι δικαιούχοι
Κάποτε λέγαμε “θα φύγουμε στα ξένα”
Τώρα πια λέμε “το μήνα βγάλαμε με αίμα”
Αυτό είναι το βίωμα ετούτης της γενιάς
Και δεν θ' αλλάξει αν δεν γυρίσει τούμπα ο ντουνιάς
[Final Refrain]
Κι όλο ρωτάμε αν κάτι θα αλλάξει
Μα οι μέρες πέφτουν πάνω μας σαν τους σοφάδες μες στην τάξη
Η πόλη ροκανίζει όλα μας τα χρόνια
Και 'μεις στεκόμαστε ακίνητοι σαν τα βουνά στα χιόνια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου