Ο Κρίστιαν Λίντμπεργκ παίζει με την ΚΟΑ
Η ΚΟΑ υπό τον Αλκη Μπαλτά συνοδεύει τον Λίντμπεργκ στο “Golden Eagle Concerto” | Photo: Μαργαρίτα Γιόκο Νικητάκη
Ο Κρίστιαν Λίντμπεργκ παίζει με την ΚΟΑ
Ακόμα και η απάνθρωπα απαιτητική παρτιτούρα του λαμπερού, γεμάτου εκπλήξεις αλλά κουραστικά φλύαρου, υπερδεξιοτεχνικού «Golden Eagle Concerto», που είχε συνθέσει ο διάσημος Σουηδός τρομπονίστας για τον εαυτό του, ερμηνεύτηκε από τον ίδιο με επιδεικτική αυτοπεποίθηση.
Στις 6/2/2026, η ΚΟΑ υπό τον Αλκη Μπαλτά έδωσε στο κρατικό Μέγαρο Μουσικής μια συναυλία στην οποία συμμετείχε ως σολίστας ο Κρίστιαν Λίντμπεργκ. Ο 67χρονος Σουηδός θεωρείται σήμερα ένας από τους καλύτερους και διασημότερους τρομπονίστες στον κόσμο. Από το 1984, που πρωτοεμφανίστηκε ως ερμηνευτής κοντσέρτου ερμηνεύοντας το απαιτητικά δεξιοτεχνικό «Κοντσέρτο για τρομπόνι» του Γάλλου Ανρί Τομαζί, μέχρι το 2017 ο Λίντμπεργκ είχε ήδη παρουσιάσει 100 κοντσέρτα που γράφτηκαν γι’ αυτόν από σύγχρονους συνθέτες, επεκτείνοντας και εμπλουτίζοντας σημαντικά το ρεπερτόριο του οργάνου. Μέχρι σήμερα, επίσης, έχει ηχογραφήσει ως σολίστ δεκάδες δίσκους, τους περισσότερους εξ αυτών για τη σουηδική BIS.
Στην Αθήνα παρουσίασε δύο κοντσέρτα: το «Κοντσερτίνο για τρομπόνι και ορχήστρα» του Γερμανού Φερντινάντ Νταβίντ και το «Κοντσέρτο του Χρυσαετού για τρομπόνι και (τεράστια!) ορχήστρα» που συνέθεσε ο ίδιος το 2013, κατά παραγγελία της Συμφωνικής Ορχήστρας της Ταϊπέι. Περιζήτητος βιρτουόζος βιολιστής, σύγχρονος και συνεργάτης του Μέντελσον στη Λιψία, ο Νταβίντ συνέθεσε το α λα Μέντελσον κοντσερτίνο για τρομπόνι το 1837.
Σήμερα αυτό παραμένει το συχνότερα παρουσιαζόμενο έργο του: ωραία γραμμένο για το όργανο, δεξιοτεχνικό, με ισορροπημένα ζυγιασμένη διαλεκτική σολίστα και ορχήστρας, ανεπιτήδευτη, προφανή μελωδική ρητορική και με μια υποβλητικά ατμοσφαιρική καντέντσα! Συνοδευόμενος από την άρτια προετοιμασμένη ΚΟΑ, ο Λίντμπεργκ χάρισε μιαν ανεπιφύλακτα απολαυστική ερμηνεία στην οποία απολαύσαμε το τρομπόνι στο φυσικό, ιστορικό του περιβάλλον της αφαιρετικής ρομαντικής δραματουργίας.
Ακολούθησε το λαμπερό, γεμάτο εκπλήξεις αλλά κουραστικά φλύαρο και επιδεικτικά υπερδεξιοτεχνικό «Golden Eagle Concerto». Στη γεμάτη ευφορία γραφή και στον αχαλίνωτο πολυστιλισμό του τέταρτου κοντσέρτου που συνέθεσε ο Λίντμπεργκ για τον εαυτό του παρέλασαν αναφορές σε οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί -ή να συλλάβει- κανείς: γλυκερός απωανατολίτικος οριενταλισμός (φόρος τιμής στους παραγγελιοδότες Ταϊβανέζους), θύλακες τζαζίστικης λυρικής ανάπαυλας α λα Τζον Ανταμς, εδάφια παλλόμενα από λατινογενή ρυθμική έξαψη α λα Μπέρσταϊν, καλειδοσκοπικά πολύχρωμες εμπρεσιονιστικές ατμόσφαιρες, στριγκά, εκρηκτικά μοντερνιστικά clusters, εκτενείς παράγραφοι μινιμαλιστικής εμμονής, φλύαρες δεξιοτεχνικές πολυλογίες κ.λπ. Μπαλτάς και ΚΟΑ συνόδεψαν με προσήλωση, ακρίβεια και ζήλο, στηρίζοντας τον σολίστα και τη μουσική του. Με σχεδόν ροκάδικης αισθητικής παρουσία, ο ίδιος ο Λίντμπεργκ ερμήνευσε την απάνθρωπα απαιτητική παρτιτούρα με επιδεικτική αυτοπεποίθηση, άνεση, ακρίβεια αλλά και βιρτουοζίστικη θεατρικότητα. Εννοείται ότι το ακροατήριο κατενθουσιάστηκε και ο Λίντμπεργκ αντιπρόσφερε εκτός προγράμματος ένα λαμπερό σόλο!
Η συναυλία υπό τον αριστοτέχνη Αλκη Μπαλτά ξεκίνησε με τη σύντομη «Βυζαντινή Μελωδία για ορχήστρα εγχόρδων» (1936) του Αντίοχου Ευαγγελάτου που παίχτηκε καθαρά, λιτά, με συγκρατημένα λυγμικό ξετύλιγμα της φραστικής. Στο δεύτερο μισό της βραδιάς ακούσαμε δύο καταφανώς ελάσσονα έργα: τη σκηνική μουσική που συνέθεσε το 1898 ο Γάλλος Γκαμπριέλ Φορέ για το θεατρικό έργο «Πελλέας και Μελισσάνθη» (1892) του Βέλγου συμβολιστή Μορίς Μετερλένκ και τη σουίτα μπαλέτου από την όπερα «Le Cid» του Μασνέ (1885).
Η γαλλική όπερα βασίζεται στην ομώνυμη τραγικωμωδία του Κορνέιγ (1636), που, με τη σειρά της, μεταπλάθει μυθικά διαμεσολαβημένα γεγονότα από τον έπος εκδίωξης των Μαυριτανών από την Καστίλη (11ος αι.)˙ κάποιοι ίσως θυμούνται και τη διάσημη κινηματογραφική μεταφορά με πρωταγωνιστές τον Τσάρλτον Ιστον και τη Σοφία Λόρεν (1961)… Η σύντομη τετραμερής σουίτα του Φορέ είναι μουσική πολύ ειδικών ερμηνευτικών απαιτήσεων: ευαίσθητα ατμοσφαιρική, χαμηλόφωνου, θλιμμένου λυρισμού. Στα χέρια του έμπειρου Μπαλτά αποδόθηκε κατά πώς της ταιριάζει, με αέρινη φινέτσα, καλοζυγιασμένες, λεπταίσθητες αποσβέσεις της φραστικής, υπόκωφο συναίσθημα.
Η συναυλία ολοκληρώθηκε με τη «σπανιόλικη» σουίτα μπαλέτου του Μασνέ, παρτιτούρα διαμετρικά διαφορετική από την προηγούμενη: εξωστρεφή, έκδηλα χορευτικού οίστρου, επιτηδευμένα διαμεσολαβημένου φολκλορισμού, πλούσια ενορχηστρωμένη με αιχμές από συμβατικά «εξωτικές» πινελιές. Εδώ ο Μπαλτάς οδήγησε την ΚΟΑ σε άριστα συντεταγμένες εκτελέσεις, πρωτίστως ρυθμικά ακριβείς αλλά ουδέποτε εντυπωσιοθηρικά βιασμένες, αναδεικνύοντας με φροντίδα τους ενορχηστρωτικούς γλυκασμούς της γραφής σε ξύλινα και χάλκινα πνευστά, χτίζοντας ωραίες, συναρπαστικές κορυφώσεις. Παρά το περίεργα ετερόκλητο ρεπερτόριο, σε κάθε περίπτωση, η έκπληξη της βραδιάς ήρθε από την τελειοθηρικά φροντισμένη, βαθιά καλλιεργημένη μουσική διεύθυνση του 77χρονου Αλκη Μπαλτά.
ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΟΝΤΣΕΡΤΙΝΟ ΓΙΑ ΤΡΟΜΠΟΝΙ ΤΟΥ Φ. ΝΤΑΒΙΝΤ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου