Μορφές και .."μορφές".
Της Ατιμίας και του Οβολού.
Η ιστορία, άτεγκτη κριτής, υψώνει το δάχτυλο πάνω από τα ερείπια του δημόσιου ήθους, φωτίζοντας δύο μορφές που στέκονται σε αντίθετες όχθες του Χρέους.
Στη μία πλευρά, ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης, του οποίου η σκιά πέφτει βαριά πάνω στη σύγχρονη πολιτική σκηνή, σαν αιώνια μομφή.
Στην άλλη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο σύγχρονος Πρωθυπουργός, του οποίου η πράξη της είσπραξης του «αγροτικού» οβολού, ενώπιον της εσχάτης πενίας, καθίσταται σύμβολο μιας εποχής που ξέχασε την έννοια της θυσίας.
Η Σκιά του Κυβερνήτη.
Ο Καποδίστριας, με ψυχή που φλεγόταν από την αγάπη για το νεογέννητο έθνος, αρνήθηκε τον μισθό του, μετατρέποντας την προσωπική του περιουσία σε θεμέλιο του κράτους. Η δήλωση του αντηχεί ακόμη, ως ιερό κείμενο πολιτικής ηθικής:
«Εφόσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερημιών και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».
Αυτή η πράξη, η άρνηση του δημόσιου χρήματος εν μέσω εθνικής καταστροφής, ήταν η υψίστη πράξη ηγεσίας. Ήταν η υπόσχεση ότι ο ηγέτης θα πεινάσει πριν από τον τελευταίο πολίτη. Ήταν η ηθική πυξίδα που έδειχνε προς την αρετή και την ανιδιοτέλεια.
Ο «Αγρότης» του Πλούτου.
Και έρχεται ο άλλος, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας του χρέους, ο γόνος της πολιτικής δυναστείας, ο ιδιοκτήτης εκτάσεων που του εξασφαλίζουν τον τίτλο του «ενεργού αγρότη». Ενώ ο λαός βυθίζεται σε νέα ερείπια χρέους και ακρίβειας, εκείνος καταδέχεται να εισπράττει από το 2014, επί οκτώ συναπτά έτη, περίπου 30.000 ευρώ σε αγροτικές επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Δεν είναι το ποσό, όσο η συμβολική πράξη που προκαλεί την απαξίωση. Ο πλούσιος που απλώνει το χέρι στο ταμείο των φτωχών. Ο πολιτικός που, ενώ διακηρύσσει την πάταξη των «επιτήδειων» και την ανάγκη για διαφάνεια, ο ίδιος εκμεταλλεύεται ένα σύστημα «ιστορικών δικαιωμάτων» που θα μπορούσε να είχε παραχωρήσει στο εθνικό απόθεμα, προς όφελος των πραγματικών γεωργών. Η επιλογή του να μην παραιτηθεί του δικαιώματος, αλλά να το διεκδικήσει με αίτηση, αποτελεί ένα μνημείο μικροπρέπειας και πολιτικής κυνικότητας.
Η Λύπη του Σκανδάλου.
Η ατομική αυτή πράξη εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου η διαφθορά και η πολιτική παρέμβαση έχουν μετατρέψει τις ευρωπαϊκές ενισχύσεις από εργαλείο ανάπτυξης σε μηχανισμό αδιαφάνειας. Η περίπτωση του πρώην Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, Λευτέρη Αυγενάκη, ο οποίος φέρεται να ενεπλάκη σε μεθοδεύσεις και πιέσεις για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων, ιδίως στην Κρήτη, ολοκληρώνει την εικόνα της κατάπτωσης.
Εκεί όπου ο Καποδίστριας έβλεπε χρέος και θυσία, οι σύγχρονοι πολιτικοί βλέπουν ευκαιρία και προσωπικό όφελος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβάλλει πρόστιμα για την κακοδιαχείριση, οι αγρότες διαμαρτύρονται για τις καθυστερήσεις και τις αδικίες, και ο Πρωθυπουργός, αντί να γίνει το παράδειγμα της ακεραιότητας, γίνεται το σύμβολο της νομιμοποιημένης απληστίας.
Κράτος Δικαίου σε αποσύνθεση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου