Ένα ασημένιο λυχνάρι παίρνει τον λόγο
και απευθύνεται στενοχωρημένο στον απατημένο εραστή, καθώς είναι αναγκασμένο να
φωτίζει τις περιπτύξεις της πρώην ερωμένης με τους νέους
αγαπητικούς της .
Στατύλλιος Φλάκκος(1ος αιώνας)
Anthologia Geaeca
(V, 5)
ἀργύρεον νυχίων με συνίστορα πιστὸν ἐρώτων
οὐ πιστῇ λύχνον Φλάκκος ἔδωκε Νάπῃ,
ἧς παρὰ νῦν λεχέεσσι μαραίνομαι, εἰς ἐπιόρκου
παντοπαθῆ κούρης αἴσχεα δερκόμενος.Φλάκκε, σὲ δ᾽ ἄγρυπνον χαλεπαὶ τείρουσι μέριμναι:
ἄμφω δ᾽ ἀλλήλων ἄνδιχα καιόμεθα.
Μετάφραση
[Gerontakos]
Το ασημένιο λυχνάρι είμαι εγώ,
που δώρισε ο Φλάκκος στην αγαπημένη του Νάπη .
Αξιόπιστος είμαι μάρτυρας των νέων ερώτων της επίορκης Νάπης.
Τώρα μαραζώνω δίπλα από το κρεβάτι της μια και αναγκαστικά
βλέπω τα ακόλαστα πάθη της επίορκης κόρης.
Φίλε Φλάκκε, σε κρατούν άγρυπνο και σε ταλαιπωρούν
σκοτούρες που σε κάνουν να πονάς . Καιγόμαστε κι οι δυο
χωρίς να βρισκόμαστε αντάμα .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου