Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Χρήστος Θεοδωρίδης (Σκηνοθέτης)
Ο σημαντικός , νέος σε ηλικία και Θεσσαλονικιός στην καταγωγή, σκηνοθέτης Χρήστος Θεοδωρίδης, στη συνέντευξη που αναρτούμε, εκφράζει τις ανησυχίες του για τη γενική κρίση και την παρακμή των αξιών που απειλούν τη Δημοκρατία του καιρού μας.
Θεωρεί πως η τέχνη είναι το "τελευταίο πεδίο ελευθερίας" και ανάχωμα λογικής σε έναν κόσμο που βρίσκεται "στο τελευταίο σκαλοπάτι πριν το φασισμό" , σε μια κοινωνία που τραβάει όλο και πιο πολύ προς τον αυταρχισμό και την καταπίεση.Το θέατρο , επομένως, είναι μια ασφαλής ζώνη λογικής και φαντασίας ενάντια στην παράνοια του έξω κόσμου.
Μιλάει επίσης για την παρακμή των ιδεών στην εποχή μας , την κατάρρευση των αξιών και την επελαύνουσα εξουσία του ισχυρού : όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποστηρίζουν αυταρχικές εξουσίες, που αντιστρατεύονται τα δικά τους συμφέροντα, δείγμα γενικότερης σύγχυσης και κοινωνικής αποδιοργάνωσης.
Εκφράζει βαθιά ανησυχία για το πολιτικό μέλλον, θεωρώντας πιθανή την επιδείνωση των πραγμάτων, αλλά αντί να παραιτηθεί, επενδύει στην τέχνη ως αντίσταση. Αυτή η ανησυχία οδηγεί στην προσπάθεια επανεξέτασης του ανθρώπου, στην ανημπόρια και τους τρόπους υπέρβασής της, ως μια
απάντηση σε αυτό το ιδεολογικό κενό.
Διατηρεί μια «ρομαντική» σχέση με το θέατρο, αρνούμενος να προσαρμοστεί σε βιομηχανικά ρυθμούς. ("δύο και τρεις παραστάσεις το χρόνο"), γιατί "μολύνουν" τη σχέση με το θέατρο, και επιλέγοντας μόνο έργα που" ερωτεύεται" .
Η
εργασία του βασίζεται σε μη παραδοσιακούς χρόνους δημιουργίας, αφού η
διαδικασία των προβών καθορίζει την τελική μορφή της παράστασης. Απορρίπτει
το μοντέλο της γρήγορης, μαζικής παραγωγής θεατρικών έργων (δύο και
τρεις παραστάσεις το χρόνο)
Gerontakos
Χρήστος Θεοδωρίδης: Οι Τέχνες δέχονται επίθεση ως τελευταίο πεδίο ελευθερίας
Στέλλα Χαραμή
Ένα σκούρο μωβ κασκόλ είναι τυλιγμένο πάνω από το γιακά του πράσινου παλτό του. Γιατί παρά την ηλιόλουστη μέρα το κρύο είναι τσουχτερό. Βέβαια, ο Χρήστος Θεοδωρίδης έχει γεννηθεί, μεγαλώσει και σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη, οπότε τα αντανακλαστικά του στις πιο χαμηλές θερμοκρασίες είναι σίγουρα καλύτερα από τα αθηναϊκά.
Στην Αθήνα ζει από το 2009 – οπότε και με τη συμφοιτήτρια του και χορογράφο Ξένια Θέμελη, ίδρυσαν την Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων. Ο Θεοδωρίδης ήξερε από παιδί ότι ήθελε να κάνει θέατρο και αυτός ήταν ο λόγος που η Αθήνα έγινε μόνιμος τόπος κατοικίας.
Έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια – με εκκίνηση τον σαιξπηρικό «Άμλετ» του 2014 – που οι σκηνοθεσίες του συζητιούνται από τη θεατρική κοινότητα και είναι αναγνωρίσιμες από το κοινό. Και μετά από ένα ξέσπασμα μεγάλης αποδοχής που έφεραν διαδοχικά τα έργα «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου», «Σ’ εσάς που με ακούτε» και «Το συνέδριο στο Ιράν», ο Χρήστος Θεοδωρίδης κάνει επιτέλους το ντεμπούτο του στο Εθνικό Θέατρο με την πρωτοεμφανιζόμενη «Ιεροτελεστία» του Γκικιώμ Πουά: μια πολυφωνική αφήγηση που, ορμώμενη από το φαινόμενο της καραντίνας και της πανδημίας, προσεγγίζει την πραγματικότητα της αναπάντεχης απώλειας.
Η «Ιεροτελεστία» ήταν μια ευτυχής συγκυρία – αφού προϋπόθεση για τον σκηνοθέτη να βρεθεί στο Εθνικό (αλλά και όπου αλλού) είναι να συναντήσει μια ιστορία επείγουσα να ειπωθεί. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης δηλώνει κυνικός, αλλά τουλάχιστον στο θέατρο υιοθετεί ένα ρομαντικό βλέμμα. Αδυνατεί να προσαρμοστεί στα δεδομένα της αγοράς – δηλαδή να σκηνοθετεί δύο και τρεις παραστάσεις το χρόνο – θέλει να συντηρήσει με το θέατρο μια σχέση ερωτική που δεν θα μολυνθεί από τη συνήθεια και στο βάθος του χρόνου ονειρεύεται ένα χώρο για να στεγάσει τις παραστάσεις, την ομάδα και τους ανθρώπους της σε μια εργαστηριακή συνθήκη. Κι όλα αυτά γιατί πιστεύει πως η τέχνη είναι το τελευταίο ανάχωμα λογικής και ευαισθησίας σε έναν αναποδογυρισμένο κόσμο.
Ο Χρήστος Θεοδωρίδης κάνει το ντεμπούτο του στο Εθνικό Θέατρο με το έργο “Ιεροτελεστία”.
Γιατί στρέφεσαι σε παραστάσεις πολυφωνικές, πολυπρόσωπες; Είναι ένα δημοκρατικό αντανακλαστικό; Ή έχει να κάνει με την αρχετυπική ιδέα πως όλοι είμαστε ένας;
Η αλήθεια είναι πως δεν το έχω σκεφτεί τόσο διεξοδικά. Σίγουρα, με ενδιαφέρει, αυτό που ονομάζω, «ανθρωπίλα». Με ενδιαφέρει η ανθρώπινη ανικανότητα, η ανημπόρια και η επιτυχία όταν ο άνθρωπος καταφέρει να ξεπεράσει την ανημπόρια. Με ενδιαφέρουν ο άνθρωπος και οι ποιότητες του – γι’ αυτό επιλέγω έργα που προσφέρουν πολλές τέτοιες οπτικές. Μου αρέσει να μελετάω πως ο άνθρωπος μπορεί να διαχειριστεί τη ζωή του και, όπως φαίνεται, υπάρχουν άπειροι τρόποι γι’ αυτό.
Είναι το ενδιαφέρον σου για την ανθρώπινη κατάσταση που σε έφερε στο θέατρο;
Από μικρός ήθελα να γίνω ηθοποιός· ανήκω στις περιπτώσεις που ως παιδί είχα κατασταλάξει στο τι με ενδιαφέρει να κάνω. Συνεπώς, έχω την αίσθηση ότι η επιλογή μου καθορίστηκε από τον προσωπικό μου ναρκισσισμό. Αργότερα, μπαίνοντας στην Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης είχα μια άλλου τύπου έπαρση, του τύπου «ορίστε, ήρθα». Ευτυχώς, αυτό κράτησε λίγο, γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα απολύτως τίποτα και ότι χρειαζόταν απίστευτη δουλειά και μελέτη προκειμένου να μπορέσω να εξελίξω τη σκέψη μου. Αυτό έκανα: ρίχτηκα στη δουλειά και μέσα στο θέατρο αντιλήφθηκα την ανθρώπινη μικροκοινότητα στην οποία μπορώ να υπολογίζω. Με τον καιρό, οδηγήθηκα σε μια ιδεολογία για την σκηνοθετική προσέγγιση μου.
Από μικρός ήθελα να γίνω ηθοποιός· ανήκω στις περιπτώσεις που ως παιδί είχα κατασταλάξει στο τι με ενδιαφέρει να κάνω. Συνεπώς, έχω την αίσθηση ότι η επιλογή μου καθορίστηκε από τον προσωπικό μου ναρκισσισμό
Από την εφηβική σου σχέση με την τέχνη, μέχρι σήμερα τι θα έλεγες πως έχει μετακινηθεί;
Κάπως, είμαι διαφορετικός άνθρωπος, έχοντας κρατήσει ανέπαφο τον πυρήνα μου. Έχω κρατήσει την αίσθηση της δύναμης που μου προσέφερε αυτός ο ναρκισσισμός – δηλαδή, θέλω τα πράγματα να συμβαίνουν όπως τα έχω ανάγκη. Ωστόσο, όχι οδηγημένος από εγωϊσμό, αλλά επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Για παράδειγμα, δεν μπορώ να δουλέψω σε θέατρα που δεν θέλω, δεν μπορώ να δεχθώ αναθέσεις αν δεν μου λέει κάτι το έργο ή δεν μπορώ να δουλέψω σε προαποφασισμένους χρόνους αν δεν μου επαρκούν. Προσπαθώ να διεκδικήσω τα πράγματα με τον τρόπο που πιστεύω ότι πρέπει και μπορώ, εφόσον καταλαβαίνω τι θέλω να κάνω από τη στιγμή που θα μπούμε στην πρόβα.
Και νωρίτερα τι γεννιέται;
Από πριν έχω μια ιδέα, μια επιθυμία, ένα φίλτρο για το έργο, αλλά όταν μπω στην πρόβα έρχονται όλα όσα χρειάζομαι. Ομολογώ πως αρχικά χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο, διερωτώμενος γιατί διάλεξα το εκάστοτε έργο, σύντομα απαντώ σε αυτό βρίσκοντας το λόγο που με συγκινεί και στη συνέχεια, κοντά στους ηθοποιούς, συνειδητοποιώ που πάμε και τι θέλω να κάνω. Αυτό υπαγορεύει χρόνους μη παραδοσιακούς. Για να καταλήξω, λοιπόν, σε μια απάντηση εκείνο που έχει μείνει κάπως άθικτο είναι να είμαι πιστός στον τρόπο με τον οποίο θέλω να συμβαίνουν τα πράγματα.
Και ποιο είναι το τίμημα; Γιατί σίγουρα υπάρχει.
Προφανώς και υπάρχει. Έχω αρνηθεί πολλές αναθέσεις γιατί απλώς δεν μπορώ: αν δεν ερωτευτώ ένα έργο, δεν έχει νόημα να μπω σε μια πρόβα. Νιώθω ότι θα βαριέμαι· και από τη στιγμή που θα βαριέμαι προτιμώ να μην το κάνω. Πρέπει να συνδεθώ με ένα κείμενο.
Σχολιάζοντας την κατάρρευση ιδεών και αξιών: “είναι πολύ πιο δύσκολο να διαχειριστείς τις υπαρξιακές σου αγωνίες σε έναν κόσμο όπου δεν επιβιώνει καμιά αξία, καμία ηθική και ιδέα, επικρατεί ο νόμος του ισχυρού και το δίκιο της ακραίας εξουσίας”.
Υπό αυτήν την έννοια, πως επέλεξες την «Ιεροτελεστία»;
Ο συγγραφέας Γκιγιώμ Πουά ήταν μια πρόταση της Αργυρώς Χιώτη οπότε άρχισα να διαβάζω τα έργα του. Ευτυχώς, κόλλησα με την «Ιεροτελεστία».[.................................]
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου