Τι σημαίνει: Σπασμένη φλέβα
Ο Θωμάς είναι ένα γνήσιο λαμόγιο, περασμένο με ένα κοσμικό, γυαλιστερό λούστρο, με το ακριβό του αυτοκίνητο και το παραθαλάσ-σιο ρετιρέ, που θα καταλήξει στα χέρια του καρχαρία εάν δεν βρει τα λεφτά.
«Εκεί
που τ’ όνειρο πεθαίνει / Ζουν οι κυνηγημένοι /Πίσω τους λυτοί δεμένοι
Κλέφτες κι εξαρτημένοι /Κάτω από τον νεροχύτη έχουν μια τσάντα κρυμμένη/
Και στο μέτωπό τους πάντα μια φλέβα σπασμένη», λέει ο Λεξ στη «Σπασμένη φλέβα», τη νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Η σπασμένη φλέβα στο μέτωπο είναι ένα σήμα κατατεθέν...
Ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας, ο Θωμάς, είναι ένας επιχειρηματίας που τα ασυλλόγιστα ανοίγματά του τον έχουν βυθίσει στα χρέη, με αποτέλεσμα να καταφύγει σε ένα από τα ανώτερα αρπακτικά της τροφικής αλυσίδας, έναν τοκογλύφο, που κινείται σαν καρχαρίας μέσα στα θολά νερά της αγοράς. Αυτός του προσφέρει μια σανίδα σωτηρίας, που όμως είναι σαν εκείνη τη σανίδα πάνω από την κουπαστή, όπου οι πειρατές ανάγκαζαν τα θύματά τους να κάνουν τα τελευταία τους βήματα σιδηροδέσμια, πριν πέσουν στη θάλασσα. Η προθεσμία αποπληρωμής του χρέους του Θωμά λήγει σε μερικές μέρες, αλλά ο τοκογλύφος απαιτεί την πλήρη εξόφληση του εξαψήφιου ποσού που του οφείλει ο ήρωας, χωρίς να του κάνει σκόντο ούτε ένα ευρώ. Ετσι, ο επιχειρηματίας προσπαθεί εναγωνίως να βρει τα λεφτά που του λείπουν. Ομως, όλες και όλοι θυμούνται τις παλιές του αμαρτίες, τη σκληρότητα και την αφερέγγυότητά του, την αλαζονική συμπεριφορά του όταν ήταν καβάλα στ’ άλογο. Τώρα, του λένε «εσύ φταις για ό,τι σου συμβαίνει, ας πρόσεχες».
Ο Θωμάς είναι ένα γνήσιο λαμόγιο, περασμένο με ένα κοσμικό, γυαλιστερό λούστρο, με το ακριβό του αυτοκίνητο και το παραθαλάσσιο ρετιρέ, που θα καταλήξει στα χέρια του καρχαρία εάν δεν βρει τα λεφτά. Είναι απ’ αυτούς τους χυδαίους, επηρμένους ανθρώπους που θεωρούν ότι το Σύμπαν γυρίζει γύρω από τους ίδιους, που πιστεύουν πως δικαιούνται τα πάντα και δεν χρωστάνε τίποτα σε κανέναν, που πατούν επί πτωμάτων. Ο Θωμάς είναι ένας ημιεξημερωμένος, παπουτσωμένος αγριόγατος, που κάποιοι πιο ισχυροί, πιο αδίστακτοι, πιο πλούσιοι και πιο σάπιοι και απ’ αυτόν τον έχουν στριμώξει στη γωνία. Πιστεύω πως η «Σπασμένη φλέβα» είναι η πιο ώριμη, η πιο κατασταλαγμένη ταινία του Γιάννη Οικονομίδη: σενάριο κέντημα, ρυθμός καλπάζων, χιούμορ λιγοστό, αλλά μαύρο και ξεκαρδιστικό, λόγος ρέων και αφτιασίδωτος, ερμηνείες ψυχωμένες κι ένα εντελώς απροσδόκητο αποκορύφωμα της πλοκής – τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια κοινωνική ταινία;
Ο σκηνοθέτης διαθέτει μια αλάνθαστη πυξίδα για να βρίσκει τον δρόμο του στη σκοτεινή πλευρά της ελληνικής νοοτροπίας, εντοπίζοντας τα θηρία που εγκαταβιούν εκεί. Θα ήταν λάθος να χρεώσει κάποιος στην κοινωνία την ύπαρξη τύπων σαν τον Θωμά ή τον τοκογλύφο. Φυσικά, ζούμε όλοι εντός του ληστρικού και αλλοτριωτικού καπιταλιστικού συστήματος, όμως ο ήρωας είναι απολύτως υπεύθυνος για τα δεινά του, και το ότι πληρώνουν κι άλλοι τη μεγαλομανία και τον άμετρο εγωισμό του είναι απολύτως δική του ευθύνη. Ναι μεν δεν φταίει η κοινωνία για τον Θωμά, όμως αυτός προσωποποιεί μια ολόκληρη συνομοταξία λούμπεν μεγαλοαστών, που τους βλέπουμε στις ειδήσεις, συνηθέστερα να γυαλίζουν από επιτυχία, με ένα ρολόι εκατό χιλιάδων στον καρπό, και σπανιότερα να απολογούνται ενώπιον μιας εξεταστικής επιτροπής... Ο Οικονομίδης ανέδειξε τόσο την ανθρώπινη όσο και την αληθινά τραγική, με την αρχαία έννοια, πλευρά που έχουν όλα αυτά τα άπτερα, δίποδα, έλλογα παμφάγα ζώα, τα πιο επικίνδυνα αρπακτικά της φύσης, με τη σπασμένη φλέβα στο μέτωπό τους ως σήμα κατατεθέν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου