Ο Δίας τρελάθηκε
Μανώλης Πιμπλής*
AP PHOTO
Το φαινόμενο Τραμπ, αν αποκτήσει διάρκεια, αν ας πούμε έχει και συνέχεια μέσω των διαδόχων του, θα αποτελέσει ένα απρόβλεπτων συνεπειών ψυχολογικό σοκ για την Ευρώπη. Πρόκειται για την πλήρη ανατροπή όλων των αναφορών, βεβαιοτήτων και σταθερών των τελευταίων ογδόντα χρόνων, τις οποίες είχαμε συνηθίσει και θεωρούσαμε αδιατάρακτες. Ξέραμε ότι η Γερμανία γέννησε τον ναζισμό και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, έστω με φριχτά εγκλήματα στον δρόμο, αποτέλεσαν τον προστάτη των φιλελεύθερων ιδεών. Μέχρι και αυτό μοιάζει να αντιστρέφεται. Αυτοί που νίκησαν τους ναζί γίνονται οι ίδιοι φασίστες και αυτοί που υπήρξαν ναζί καλούνται να σώσουν τον φιλελευθερισμό. Οι ιδρυτικοί μύθοι της καθ’ ημάς Δύσης γίνονται αίφνης σμπαράλια. Είναι, τρόπον τινά, σαν ένας πατέρας που τον ξέρουμε μια ζωή αυστηρό, κάποτε και τρυφερό, προστατευτικό, καλό επαγγελματία, σε γενικές γραμμές ώριμο και μετρημένο, ξαφνικά να χάνει τα λογικά του, να αφήνει τις κλασικές του απασχολήσεις και να μετατρέπεται σε αλλοπρόσαλλο χρυσοθήρα που, με μάτι που γυαλίζει, σκοτώνει όποιον βρει μπροστά του στον δρόμο για το χρυσό.
Αν η λεγόμενη Δύση ήταν μια παραδοσιακή οικογένεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ήταν ο πατέρας, ένας πατέρας που είχε αναλάβει τον ρόλο του κυνηγού αλλά και του πολυτεχνίτη, που μαστόρευε και έβρισκε πατέντες, που όλο και κάτι επινοούσε και επισκεύαζε. Που έφερνε δώρα στα παιδιά από μακρινά μέρη. Η Ευρώπη σε ρόλο μητέρας, οπωσδήποτε πολύ πιο μορφωμένης και πιο συνετής, είχε αυτοπεριοριστεί σε οικιακά καθήκοντα, διευθετώντας μόνο τα του οίκου της και περιμένοντας όλα τα υπόλοιπα από τον σύζυγο. Κοινή τους κλίνη ήταν ο Ατλαντικός Ωκεανός, στα παράλια του οποίου κάποιος γερο-Ατλαντας κρατούσε, κουρασμένος κι αυτός, τον θόλο των κοινών τους αξιών και ονείρων.
Οι μικρές χώρες οι ευρωπαϊκές αυτούς τους δύο ήξεραν για γονείς, τους αγαπούσαν και τους μισούσαν ταυτόχρονα, η Ευρώπη είναι μια μητρική αγκάλη, σε αυτή μένουν πιο κοντά, τον πατέρα τον θαύμαζαν, τον φοβούνταν, έβλεπαν παντού τη φωτογραφία του αλλά διά ζώσης τον έβλεπαν σπανιότερα. Και ξαφνικά ο πατέρας αλλάζει πρόσωπο, φεύγει από τη συζυγική κλίνη, πυροβολεί κάτι χαμίνια δίπλα του και πάει να απαγάγει κάτι μακρινά μυξιάρικα που θεωρεί μπάσταρδα της γυναίκας του, όπως τη Γριλανδία, και να τα βάλει στη δούλεψή του. Ταυτόχρονα ξεκινάει διάφορες εξωσυζυγικές σχέσεις, όπως με τη Ρωσία, έρωτες ασταθείς, και απειλεί τη σύζυγο ότι αν δεν το βουλώσει θα το πληρώσει ακριβά. Η σύζυγος, προδομένη, ταπεινωμένη, απατημένη και κακοποιημένη, καλείται να αποφασίσει αν θα προσπαθήσει να του βάλει ηρεμιστικά στον καφέ ή αν θα ζητήσει κατευθείαν διαζύγιο, αναρωτώμενη επίσης πόσα από τα παιδιά της θα καταφέρει να κρατήσει κοντά της και πόσα απ’ αυτά θα επιλέξουν τον άγριο μπαμπά.
Η απόφαση είναι δύσκολη γιατί από όμορφη κόρη της Φοινίκης, θα πρέπει να γίνει Αμαζόνα της Σκυθίας, να πολεμάει πάλι στα Ουράλια. Ο Δίας, πάλι, απλώς τρελάθηκε. Εγινε ξανά ταύρος αλλά… σε υαλοπωλείο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου