«Ναι, είναι φασισμός»
Ένα από τα συνθήματα στα πλακάτ που κρατούν τις τελευταίες τρεις μέρες όσοι διαδηλώνουν στις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ γράφει «Είναι φασισμός!» («It’s fascism!»). Τα πλήθη που γέμισαν τους δρόμους της Μινεάπολης αλλά και της Νέας Υόρκης, του Λος Αντζελες, της Ουάσινγκτον, του Σικάγου και του Πόρτλαντ αντιδρούν στα αλλεπάλληλα πλήγματα κατά της δημοκρατίας από την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ.
Βέβαια η απόσταση ανάμεσα στην «αυταρχική διακυβέρνηση» και το «φασιστικό κράτος» είναι μεγάλη. Εχει πολιτειακά οδόσημα, ιστορικές αναφορές χωρίς μηχανιστικές συγκρίσεις, καθώς και σύγχρονα χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό οι πολιτικοί επιστήμονες, οι διεθνολόγοι και οι ιστορικοί αποφεύγουν να μιλάνε για «φασιστική Αμερική του Τραμπ» - και από επιστημονική σκοπιά ορθώς πράττουν.
Καθώς όμως γιγαντώνονται τα κρούσματα απαξίωσης του διεθνούς δικαίου από τον 79χρονο πρόεδρο («Δεν το χρειάζομαι, το μόνο που μπορεί να σταματήσει την εξουσία μου είναι η δική μου ηθική, το δικό μου μυαλό») και κλιμακώνεται η βία ή η απειλή χρήσης βίας εντός και εκτός συνόρων, η «F-word», η λέξη που αρχίζει από «φι», φτάνει στα στόματα πολλών ανθρώπων.
Ένας από αυτούς είναι ο Αμερικανός δημοσιογράφος, συγγραφέας, ακτιβιστής για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και συνεργάτης του Ινστιτούτου Brookings, Τζόναθαν Ράους. «Ναι, είναι φασισμός» είναι ο τίτλος του τελευταίου άρθρου του Ράους στην έγκυρη πολιτική επιθεώρηση της Ουάσινγκτον «The Atlantic».
Ακολουθούν τα βασικά σημεία του άρθρου του:
Yes, It’s Fascism
Until recently, I thought it a term best avoided. But now, the resemblances are too many and too strong to deny.
«Μέχρι πρόσφατα αντιστεκόμουν στη χρήση της λέξης που αρχίζει από “φ” για να περιγράψω τον πρόεδρο Τραμπ. Κατ’ αρχάς, υπήρχαν πάρα πολλά στοιχεία του κλασικού φασισμού που δεν έμοιαζαν να ταιριάζουν. Επιπλέον, ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί τόσο υπερβολικά ώστε να έχει σχεδόν χάσει κάθε νόημα, ιδίως από αριστερόστροφους κύκλους. Η ιταλική εκδοχή διέφερε από τη γερμανική, η οποία διέφερε από την ισπανική, η οποία με τη σειρά της διέφερε από την ιαπωνική.
Ζωτικός χώρος και βαρβαρότητα
»Αποδέχθηκα τον χαρακτηρισμό του τέως προέδρου Μπάιντεν για το κίνημα MAGA ως “ημι-φασιστικό”, επειδή ορισμένες παραλληλίες ήταν προφανείς. Ο Τραμπ ήταν αυταρχικός και αντιμετώπιζε το κράτος σαν προσωπική ιδιοκτησία και οικογενειακή επιχείρηση του ηγέτη. Αυτό εξακολουθεί να ισχύει. Οπως ο φασισμός είναι ιδεολογικός, επιθετικός και -τουλάχιστον στα αρχικά του στάδια- επαναστατικός. Επιδιώκει να κυριαρχήσει στην πολιτική, να συντρίψει την αντίσταση και να ξαναγράψει το Κοινωνικό Συμβόλαιο. Κατά τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του Τραμπ, αυτό που αρχικά έμοιαζε με προσπάθεια να μετατρέψει την κυβέρνηση σε προσωπικό του παιχνίδι έχει μετατοπιστεί καθαρά προς έναν δογματικό και επιχειρησιακό φασισμό.
»Η όρεξή του για lebensraum (“ζωτικό χώρο” με τη ναζιστική αντίληψη), ο ισχυρισμός του περί απεριόριστης εξουσίας, η στήριξή του στην παγκόσμια Ακροδεξιά, η πολιτικοποίηση του συστήματος απονομής δικαιοσύνης, η χρήση επιδεικτικής βαρβαρότητας, η προκλητική παραβίαση δικαιωμάτων, η δημιουργία μιας εθνικής παραστρατιωτικής αστυνομίας όπως η ICE - όλα αυτά δείχνουν κάτι πολύ πιο σκόπιμο και σκοτεινό από τη συνηθισμένη απληστία ή τον κοινό γκανγκστερισμό. Οταν αλλάζουν τα γεγονότα, αλλάζω γνώμη. Τα πρόσφατα γεγονότα έκαναν το στιλ διακυβέρνησης του Τραμπ πιο ξεκάθαρο. Ο φασισμός είναι πλέον ο καταλληλότερος όρος και η απροθυμία χρήσης του είναι σχεδόν διαστροφική.
«Τίποτα έξω από το κράτος»
»Ο Τραμπ μεταξύ άλλων κατεδαφίζει τους κανόνες συμπεριφοράς, από την άσεμνη χειρονομία σε εργάτη εργοστασίου μέχρι το ότι αποκάλεσε μια δημοσιογράφο “γουρούνα”. Εξυμνεί τη βία και φέρεται δημοσίως σαν νταής, όπως έκανε με τον Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι. Επιβάλλει επιλεκτικά τον νόμο εναντίον του “εχθρού”, του “άλλου”, θέλοντας να κλείσει στη φυλακή από τη Χίλαρι Κλίντον μέχρι τον πρόεδρο της FED. Λατρεύει την απανθρωποποίηση αποκαλώντας “παράσιτα” τους πολιτικούς του αντιπάλους και “σκουπίδια” που “δηλητηριάζουν το αίμα της χώρας μας” τους μετανάστες. Υιοθετεί τακτικές αστυνομικού κράτους, έχοντας μετατρέψει την ICE σε μια τεράστια παραστρατιωτική δύναμη που περιπλανιέται στη χώρα κατά βούληση, ερευνά, συλλαμβάνει και δολοφονεί ανθρώπους χωρίς εντάλματα.
»Παράλληλα υπονομεύει την εκλογική διαδικασία και απορρίπτει τη θεμελιώδη φιλελεύθερη διάκριση μεταξύ κράτους και ιδιωτικού τομέα ακολουθώντας το δόγμα του Μουσολίνι: “Τίποτα έξω από το κράτος”. Και φυσικά επιτίθεται ενάντια στα ΜΜΕ ακολουθώντας το εγχειρίδιο Ορμπαν στην Ουγγαρία αν και ευτυχώς συναντά ακόμη αντιστάσεις στον χώρο του αμερικανικού Τύπου».
Τέλος, όπως επισημαίνει ο Τζόναθαν Ράους, «ο Τραμπ επαινεί και υποστηρίζει αυταρχικούς λαϊκιστές και ανελεύθερους εθνικιστές στη Σερβία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Γερμανία, την Τουρκία, το Ελ Σαλβαδόρ και τη Σλοβακία, μεταξύ άλλων - και δείχνει μια παράξενη υποτέλεια απέναντι στον Ρώσο ισχυρό άνδρα Βλαντίμιρ Πούτιν. Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η de facto ευθυγράμμισή του εναντίον των φιλελεύθερων συμμάχων των ΗΠΑ στην Ευρώπη, τους οποίους περιφρονεί. Ο κατάλογος τελειώνει (;) με τον ναρκισσισμό και την προσωπολατρία παράλληλα με την προβολή του λευκού και χριστιανικού αμερικανικού εθνικισμού».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου