Μέλος του στόλου για τη Γάζα μιλά στο NEWS 24/7 για τα βασανιστήρια στα χέρια του Ισραήλ
«Με χτύπησαν με γονατιές, μπουνιές, τις κάνες και τα κοντάκια των όπλων. Μου έσπασαν μύτη, σπονδύλους και πλευρά, και δεν ήμουν ο μόνος. Αρκετός κόσμος δέχτηκε taser. Μετά από το σακάτεμα αυτό αντιμετωπίσαμε την σκληρή πραγματικότητα. Ήμασταν στην μέση του πουθενά, αιχμάλωτοι και δαρμένοι, χωρίς να ξέρουμε πού πάμε και χωρίς να ξέρει κανείς πού είμαστε.»
Ο Δημήτρης Μπιτουλάς-Κουρούσης, είναι ένας από τους πιο βαριά τραυματίες από τα 19 μέλη της ελληνικής αποστολής του Global Summud Flotilla. Τα μέλη του στόλου απήγαγε το Ισραήλ σε διεθνή ύδατα, έξω από την Κύπρο, ενώ έπλεαν στα σκάφη τους μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Έκτοτε, υπέστησαν μια σειρά από καλά σχεδιασμένα βασανιστήρια από τις ισραηλινές δυνάμεις, όπως αφηγήθηκαν μετά τον επαναπατρισμό τους στην Ελλάδα την Παρασκευή το βράδυ.
Με τον Δημήτρη, μιλήσαμε το μεσημέρι της Δευτέρας (25/5), όταν πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο. Η προσωπική του εμπειρία από τις ώρες που βρέθηκε στα χέρια των Ισραηλινών δυνάμεων, έχει τον εξής απολογισμό: Τέσσερα σπασμένα αριστερά πλευρά, ένα δεξί, δύο ραγισμένους σπονδύλους, ένα μικρό ράγισμα στην μέση και σπασμένη μύτη.
Μίλησε στο NEWS 24/7 για όσα τούς συνέβησαν, ξεκινώντας από τη στιγμή που η αποστολή δέχθηκε την επίθεση. Του ζητήσαμε αρχικά να μάς περιγράψει τη στιγμή εκείνη.
Η στιγμή που οι ισραηλινοί κομάντος επιτέθηκαν στα πλοία του στόλου
«Γνωρίζαμε από την πειρατεία που έγινε στα ανοιχτά της Κρήτης ότι το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν θα μας βοηθούσε, αλλά μπορεί και να συνέδραμε στην πειρατεία οπότε δεν είχαμε καμιά ελπίδα για βοήθεια. Το ίδιο ισχύει και για την Κύπρο προφανώς και κάθε κράτος που έχει στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ.» είπε αρχικά και περιέγραψε την στιγμή που στρατιώτες των IDF κατέλαβαν τα πλοία τους:
«Δεδομένου αυτού αλλά και της πολιτικής της μη-βίας του στόλου, όταν ήρθαν οι κομάντος υπακούσαμε στις εντολές τους, μας έψαξαν, μας έβαλαν στο φουσκωτό χωρίς τα πράγματα μας και στη συνέχεια κατέστρεψαν το σκάφος. Καταστράφηκε δηλαδή ξένη περιουσία και χάθηκαν τα πράγματα μας στη θάλασσα 200 και βάλε ναυτικά μίλια μακριά από το Ισραήλ.»
«Ποιο νομικό πλαίσιο υπάρχει για να νομιμοποιήσει αυτή την ενέργεια; Ποιος θα μας αποζημιώσει για το σκάφος και τα πράγματα μας και σε ποιον θα απευθυνθούμε νομικά για την απαγωγή μας όταν αυτή γίνεται εκτός κάθε νομικού πλαισίου;» διερωτάται.
Συνέντευξη τύπου των μελών της ελληνικής αποστολής του Global Sumud FlotillaEUROKINISSI
Το χρονικό των βασανιστηρίων
Στη συνέχεια της κουβέντας μας, του ζητήσαμε να μάς περιγράψει τι συνέβη από τη στιγμή που το σκάφος δέχθηκε επίθεση μέχρι την απέλασή τους από το Ισραήλ και για τις μορφές βίας και εκφοβισμού που ασκήθηκαν πάνω τους. Ακολουθεί το χρονικό της παραμονής τους στα χέρια των ισραηλινών αρχών:
«Μετά την πειρατεία μεταφερθήκαμε σε ένα πλοίο φυλακή, μια επόμενη κατάφορη παραβίαση κάθε δικαιώματος. Εκεί μας πέταξαν σε νερά, μας έγδυσαν και στη συνέχεια έκαναν μια απόπειρα νομιμότητας, να μας πάρουν ιατρικό ιστορικό. Για να έχετε εικόνα, το πλοίο είχε δύο πύργους ελέγχου, ανάμεσα σε αυτούς είχε στηθεί ένα παραλληλόγραμο με δύο κοντέινερ στις μεγάλες και ένα στις μικρές πλευρές. Ένα εκ των κοντέινερ είχε δυο πόρτες και λειτουργούσε ως είσοδος. Από αυτή την είσοδο περνώντας ξυλοκοπηθήκαμε όλα τα άτομα πριν μας πετάξουν στον χώρο που δημιουργούσε το παραλληλόγραμο των κοντέινερ.
Με χτύπησαν με γονατιές, μπουνιές, τις κάνες και τα κοντάκια των όπλων. Μου έσπασαν μύτη, σπονδύλους και πλευρά, και δεν ήμουν ο μόνος. Αρκετός κόσμος δέχτηκε taser.
Μετά από το σακάτεμα αυτό αντιμετωπίσαμε την σκληρή πραγματικότητα. Ήμασταν στην μέση του πουθενά, αιχμάλωτοι και δαρμένοι, χωρίς να ξέρουμε πού πάμε και χωρίς να ξέρει κανείς πού είμαστε.
Ο IDF έχει κάνει μέθοδο το βασανιστήριο με όλους τους τρόπους. Θα αναφέρω ενδεικτικά πως όταν αντιλήφθηκαν ότι κοιτάμε τη σημαία του πλοίου για να καταλάβουμε την κατεύθυνση την μάζεψαν ώστε να μην έχουμε αίσθηση προσανατολισμού. Όταν έδερναν κόσμο στο κοντέινερ παράλληλα χτυπούσαν με σφυριά τις λαμαρίνες ώστε οι κραυγές να αναμιγνύωνται με δυνατούς ήχους και να αυξάνεται ο τρόμος. Χρησιμοποιούσαν δηλαδή οπτικά και ακουστικά μέσα για να εντείνουν την αβεβαιότητα, που ήταν κομβικό στοιχείο του βασανιστηρίου. Το ίδιο συνέβη και την τρίτη μέρα στο πλοίο όταν μας έβαλαν τον εθνικό τους ύμνο 42 φορές ενώ καθόμασταν γονυκλινείς.
Το φαγητό, δηλαδή ξεροκόματα, ήταν ελάχιστο, πεταμένο στο πάτωμα και παγωμένο. Το νερό που μας έδιναν στο πλοίο αντιστοιχούσε σε 200ml στον καθένα ενώ έλειπαν βασικά στοιχεία υγιεινής τα οποία ήρθαν μετά από διεκδικήσεις.
Οι μέρες στο πλοίο κυλούσαν σε λούπα. Οι μπάτσοι του IDF έμπαιναν στον χώρο πετώντας βομβίδες κρότου, μας κολλούσαν με πλαστικές ασπίδες στον τοίχο για να κάνουν ελέγχους στα κοντέινερ και για να μας αφήσουν τα ελάχιστα του νερού και φαγητού. Έριχναν πλαστικές σφαίρες για εκφοβισμό, κάποιες εκ των οποίων βρήκαν στόχο. Δεν μας άφηναν να κοιμηθούμε καθώς χτυπούσαν τα κοντέινερ με σφυριά από την έξω πλευρά και έστρεφαν προβολείς και λέιζερ από τα όπλα μέσα στα κοντέινερ. Όλα συνέτειναν στο ότι τα βασανιστήρια αυτά ήταν όλα προβαρισμένα, και ξέρουμε καλά ότι ήταν σε σώματα χιλιάδων Παλαιστινίων.
Μετά από δύο μέρες αυτών των συνθηκών ξεκίνησε ο εξευτελισμός μας με τα βίντεο που είδατε. Εκκίνηση αποτέλεσε ο εθνικός ύμνος που προανέφερα. Στη συνέχεια μεταφέρθηκαμε σε εξωτερικό χώρο στο λιμάνι, σε μια σκηνή στον οποίο καθίσαμε στην ίδια stress position κάποιοι για πάνω από 3 ώρες. Εκεί ήταν που μας επισκέφθηκε ο εγκληματίας Μπεν Γκβιρ. Στο ενδιάμεσο μας έγδυσαν ξανά και μας χτυπησαν ξανά.
Ακολούθησε μια καφκική διαδικασία γραφειοκρατίας και εξευτελισμού στις εγκαταστάσεις του λιμανιού. Οι εκφοβιστικές προσπάθειες τους να υπογράψουμε οικειοθελείς αποχωρήσεις από την χώρα εναλλάσσονταν με σφαλιάρες και διαδικασίες υποβίβασης. Όλη αυτή η διαδικασία κράτησε άλλες 3 ώρες στις οποίες ήμασταν ακόμα δεμένοι και συνεχώς με πιέσεις στο κεφάλι από τους φρουρούς με αποτέλεσμα όταν περπατάμε να προχωράμε σε σχήμα Γ αλλιώς να είμαστε γονυκλινείς στο έδαφος. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό για όσους είχαμε σπασμένα πλευρά…
Μετά από άλλα 3(!) γδυσίματα και φωτογραφήσεις για δήθεν έγγραφα μας μετέφεραν στην φυλακή. Για να μην σας κουράζω, η διαδικασία των εγκαταστάσεων του λιμανιού επαναλήφθηκε στην φυλακή. Αέναη καυκική γραφειοκρατία, μελετημένη ώστε να εξαντλεί και να μην φαίνεται ορίζοντας, stress positions, σφαλιάρες και μπουνιές, και άλλα γδυσίματα και κλοπή των ρούχων μας, στοίβαγμα σε μικρά κελιά και στέρηση νερού.
Μετά από μια δίκη παρωδία που κατηγορηθήκαμε και καταδικαστήκαμε για παράνομη είσοδο στην χώρα, μια είσοδο που δεν έγινε με δικιά μας βούληση καθώς απαχθήκαμε 200 ναυτικά μίλια μακριά απτο Ισραήλ… μας έβαλαν για ύπνο σε ανοιχτά κελιά. Την επόμενη μέρα, μετά από μια μερική συνέχεια της γραφειοκρατικής τρομοκρατίας μας έβαλαν σε κλούβες και μας απέλασαν.»
“Όλα τα μέλη της αποστολής έχουν τραύματα”
Ρωτήσαμε επίσης αν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί και τι συνέβη στην δική του περίπτωση: «Κόσμος τραυματίστηκε σοβαρά ναι. Όλοι είχαν τραύματα. Εγώ υπέφερα από τέσσερα σπασμένα αριστερά πλευρά, ένα δεξί, δύο ραγισμένους σπονδύλους, ένα μικρό ράγισμα στην μέση και σπασμένη μύτη. Ήμουν από τους βαριά τραυματίες, τα ίδια υπέφερε και ένας σύντροφος ακόμη από την ελληνική αποστολή ενώ μια συντρόφισσα αδυνατεί ακόμα να βαδίσει σωστά…» είπε χαρακτηριστικά.
Ντοκουμέντα από τα τραύματα των μελών της ελληνικής αποστολήςEUROKINISSI
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου