Εγώ τον ποιητήν Γεώργιον τον εκτιμώ πολύ,
τι τα ΄ψελνε στους Έλληνες
και από την ανάποδη και από την καλή!
Γεώργιος Σουρής - 19 Ποιήματα
***********************************
Εγώ αυτόν τον Βούδδα τον εκτιμώ πολύ...
τι άνθρωπος τωόντι και ποία κεφαλή!
Αν κι ήτο Βασιλέως κραταιοτάτου θρέμμα,
εμούντζωσε τον θρόνον, εμούντζωσε το στέμμα,
και τα βουνά επήρε με ιεράν μανίαν
κι εδίδασκε τον κόσμον αγάπην αιωνίαν.
Κι εμόναζε ρεμβάζων αυτός ο Ηγεμών
πότε παρά τον Γάγγην ή άλλον ποταμόν
και πότε εις χειμάρρους κι υπό συκής,
ακούων αρμονίας αγνώστου μουσικής,
κι εφούντωναν ως δάσος τα μαύρα του μαλλιά
κι εφώλιαζαν επάνω λογής λογής πουλιά.
Τροφή του ήσαν μόνη τα χόρτα κι οι οπώραι
και προς τα ύψη καθ' εαυτόν ελάλει,
κι εφάνησαν εμπρός του της Ηδονής αι κόραι
παγίδας να του στήνουν με τα γυμνά των κάλλη,
και των σαρκών το σφρίγος πολύ τον εσκανδάλιζε.
Όμως ο μέγας Βούδδας, κατανικών τα πάθη,
στους δόλους της μαγείας ατρόμητος εστάθη,
και πριν στον δόλον φθάσουν της Ηδονής τον ένατον
και είδαν πως εκείνος δεν χάνει τα πασχάλια του,
μ' αφρούς θυμούς και λύσσης επήραν τα βρεμμένα των
και άφησαν τον Βούδδα να κάθεται στα χάλια του.
Εγώ αυτόν τον Βούδδα τον εκτιμώ πολύ...
τι άνθρωπος τωόντι και ποία κεφαλή!
Ν' ανθέξ' εις τόσα κάλλη την ράχη να γυρίσει;
να μη του φέρει ρίγος και της σαρκός το χνούδι;
δόξα πολλή στον Βούδδα , μα να με συγχωρήσει
αν του ειπώ με σέβας πως είναι λίγο βούδι.
*****************
τι άνθρωπος τωόντι και ποία κεφαλή!
Αν κι ήτο Βασιλέως κραταιοτάτου θρέμμα,
εμούντζωσε τον θρόνον, εμούντζωσε το στέμμα,
και τα βουνά επήρε με ιεράν μανίαν
κι εδίδασκε τον κόσμον αγάπην αιωνίαν.
Κι εμόναζε ρεμβάζων αυτός ο Ηγεμών
πότε παρά τον Γάγγην ή άλλον ποταμόν
και πότε εις χειμάρρους κι υπό συκής,
ακούων αρμονίας αγνώστου μουσικής,
κι εφούντωναν ως δάσος τα μαύρα του μαλλιά
κι εφώλιαζαν επάνω λογής λογής πουλιά.
Τροφή του ήσαν μόνη τα χόρτα κι οι οπώραι
και προς τα ύψη καθ' εαυτόν ελάλει,
κι εφάνησαν εμπρός του της Ηδονής αι κόραι
παγίδας να του στήνουν με τα γυμνά των κάλλη,
και των σαρκών το σφρίγος πολύ τον εσκανδάλιζε.
Όμως ο μέγας Βούδδας, κατανικών τα πάθη,
στους δόλους της μαγείας ατρόμητος εστάθη,
και πριν στον δόλον φθάσουν της Ηδονής τον ένατον
και είδαν πως εκείνος δεν χάνει τα πασχάλια του,
μ' αφρούς θυμούς και λύσσης επήραν τα βρεμμένα των
και άφησαν τον Βούδδα να κάθεται στα χάλια του.
Εγώ αυτόν τον Βούδδα τον εκτιμώ πολύ...
τι άνθρωπος τωόντι και ποία κεφαλή!
Ν' ανθέξ' εις τόσα κάλλη την ράχη να γυρίσει;
να μη του φέρει ρίγος και της σαρκός το χνούδι;
δόξα πολλή στον Βούδδα , μα να με συγχωρήσει
αν του ειπώ με σέβας πως είναι λίγο βούδι.
Γεωργίου Σουρή, Ο Φασουλής φιλόσοφος, 27.
Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα
δεν κάνει ό,τι λέγει δεν λέγει ό,τι κάνει.
Αν έλεγε καθένας τι κρύπτει κατά βάθος
χωρίς κανένα φόβον, χωρίς κανένα πάθος,
θα βλέπαμε αμέσως το παν ν' ανατραπεί,
θα βλέπαμε αμέσως το παν μορφήν ν' αλλάξει,
μα σήμερα κι ο κλέπτης θ' ακούσεις να σου πει:
"εγώ ποτέ να κλέψω;...πα ! πα! Θεός φυλάξοι!"
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα
δεν κάνει ό,τι λέγει δεν λέγει ό,τι κάνει.
Αν έλεγε καθένας τι κρύπτει κατά βάθος
χωρίς κανένα φόβον, χωρίς κανένα πάθος,
θα βλέπαμε αμέσως το παν ν' ανατραπεί,
θα βλέπαμε αμέσως το παν μορφήν ν' αλλάξει,
μα σήμερα κι ο κλέπτης θ' ακούσεις να σου πει:
"εγώ ποτέ να κλέψω;...πα ! πα! Θεός φυλάξοι!"
Γεωργίου Σουρή, Ο Φασουλής φιλόσοφος, 17.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου