Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Μια αυτοανθολογία
Δημήτρης Δασκαλόπουλος (6.12.1939 – 30.5.2026)
~.~
Όταν το 2019 προσκαλέσαμε στις Νύχτες του Ιουλίου στα Χανιά τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο για να παρουσιάσουμε την αυτοβιογραφία του «Τα χρόνια μου και τα χαρτιά μου», ο Μιχάλης Βιρβιδάκης και εγώ του ζητήσαμε να μας στείλει μερικά ποιήματά του που ο ίδιος τα θεωρεί αντιπροσωπευτικά του έργου του, ώστε να διαβαστούν κατά την εκδήλωση. Τα εννέα ποιήματα που ακολουθούν είναι εκείνα που μας έστειλε τότε. Ταξινομημένα κατά χρονολογική σειρά καλύπτουν πάνω από μισόν αιώνα γραφής. Το ΝΠ τα αναρτά τώρα στη μνήμη του. — ΚΚ
neoplanodion.gr
~.~
«ΜΝΗΜΗ» VI.
Είχες φυτέψει στην αυλή μας λουλούδια.
Ο σπόρος που κύλησε από τ’ άγια σου χέρια
κράτησε καιρό μέσα του τη δύναμη της ζωής.
Προχτές ανοίχτηκε στο φως ένα τριαντάφυλλο
και είπε πως είναι η Ομορφιά
που δεν πεθαίνει με τον θάνατο.
(Απόπλους, 1963, από την ενότητα «Ξανθίππη»)
***
Κράτησα χρόνια τούτο το προσωπείο.
Περπάτησε μαζί μου πείνασε κρύωσε δοκιμάστηκε.
Στις νύχτες του φεγγαριού τραγουδούσε
ανάβοντας ένα ένα τ’ αστέρια.
Το φόρεσα με χώρεσε γινήκαμε ένα.
Ρίζωσε μέσα μου και βλάστησε. Τώρα
αρνούμαι να το παραδώσω στους αργυραμοιβούς.
(Και τα δύο, Αλφαβητάρι, 1976)
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Έχει μετέλθει πολλά επαγγέλματα.
Σε δύσκολες ώρες ιδιώτευσε
ως μεσίτης πόθων και ως προξενητής
ανεκπλήρωτων ονείρων. Επιδόθηκε
στην εκμάθηση ξένων γλωσσών: της σιωπής,
των χρωμάτων, της αφής, της μουσικής,
των ψιθύρων. Με ιδιαίτερη ευχέρεια
χειρίζεται τη διάλεκτο του μαύρου, ιδίως
όπως ομιλείται μεσουρανούντος του ήλιου.
Προσφάτως παρακολουθεί ιδίαις δαπάναις
μαθήματα αποχρώσεων και υπεκφυγών.
Στον ελεύθερο χρόνο του
προτιμά να διαβάζει ολιγοσέλιδα βιβλία
κυρίως για τα ίχνη αίματος
που αφήνουν στα δάχτυλα
καθώς τα ξεφυλλίζεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου