Μη γίνουμε και σοβιετία
Γιώργος ΦλωράτοςΟι κυβερνώντες δεν είναι αναίσθητοι, απλώς υποκριτές και ταξικά προσανατολισμένοι. Γι’ αυτό, η εταιρεία παίρνει 100 και ο εργαζόμενος 1.
Να, λοιπόν, που γεμίσαμε «κρατιστές» με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Από αυτούς που επικροτούν θερμά την κρατική παρέμβαση όταν ωφελεί τις εισηγμένες, τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και τα καρτέλ, όταν μεγαλώνει τα κέρδη τους με νόμους και αποφάσεις. Οι οποίοι μετατρέπονται αυτομάτως, μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, σε φανατικούς νεοφιλελεύθερους αντικρατιστές όταν πρόκειται να νομοθετήσουν για την πλειοψηφία της κοινωνίας και τον κόσμο της εργασίας. Τότε «λεφτόδεντρα» δεν υπάρχουν. Ο Κυρ. Μητσοτάκης το τόνισε στο συνέδριο της Ν.Δ.: «Η παράταξη αυτή δεν πρόκειται να ενδώσει στον πειρασμό της παροχολογίας πέρα από τις δυνατότητες του Προϋπολογισμού, οι οποίες είναι σημαντικές αλλά δεν είναι ατελείωτες».
Στην πράξη, αυτό σημαίνει: 5% φορολογικός συντελεστής για τα μερίσματα των επιχειρήσεων στην Ελλάδα, από 15% έως και 30% σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Χώρες επίσης φιλικές προς την οικονομία της αγοράς, όχι τίποτα «σοβιετίες», όπως απολαμβάνουν να λένε τα κυβερνητικά στελέχη. Θα πει κανείς: «Μα η οικονομία μας θέλει μεγαλύτερη στήριξη από εκείνη άλλων χωρών για να αναπτυχθεί και να προσφέρει και στους εργαζόμενους». Θα μπορούσε να ισχύει αυτό, εάν πράγματι τα κέρδη των επιχειρήσεων συμβάδιζαν με τα κέρδη της κοινωνίας. Ωστόσο, και το 2025, σύμφωνα με τη Eurostat, η Ελλάδα βρέθηκε στον «πάτο» της αγοραστικής δύναμης της ΕΕ, προτελευταία, όταν τα μερίσματα έφτασαν στα 6,1 δισ. ευρώ, τα υψηλότερα στην Ελλάδα από το 2007!!! (Ιωάννα Λιούτα, avgi.gr, 12.5.26)
Για να πούμε την αλήθεια, οι κυβερνώντες δεν είναι αναίσθητοι, απλώς υποκριτές και ταξικά προσανατολισμένοι. Γι’ αυτό και, όταν έρχεται η ώρα της διανομής των επιτευγμάτων της οικονομίας, η εταιρεία μπορεί να παίρνει 100, αλλά και ο εργαζόμενος παίρνει 1. Όλοι να πάρουν από κάτι, όχι μόνο οι πλούσιοι.
Όλο αυτό, όμως, πρέπει να σταθεί με κάποιο τρόπο. Πλέον, η κυβερνητική προπαγάνδα επιδιώκει να ακουμπά σε ψήγματα αλήθειας, καθώς υπάρχει και η εμπειρία του παρελθόντος. Τότε που τα επίσης πολυπληθή φιλικά προς τις κυβερνήσεις της Ν.Δ. ΜΜΕ έκαναν το μαύρο άσπρο, περιγράφοντας μια κατάσταση ξένη προς την πραγματικότητα των πολιτών. Το αποτέλεσμα ήταν η πλήρης απαξίωσή τους στα μάτια της κοινωνίας και η απώλεια κάθε αξιοπιστίας. Τότε απέτυχαν.
Τα τελευταία χρόνια έμαθαν και τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση, η οποία προσέλαβε ξένους ειδικούς, όπως ο κ. Γκρίνμπεργκ, και έβαλε και το χέρι στην τσέπη -ας αφήσουμε καλύτερα σε ποια τσέπη- για να καπαρώνει διαφημιστικούς χρόνους και να κάνει νέες φιλίες στα ΜΜΕ. Σκέψου να μη χρώσταγε και μισό δισ. η Ν.Δ.!
Έτσι, στη βάση
της νέας τακτικής, έχουμε νέα εικόνα. Δίνει η κυβέρνηση fuel pass. Άρα,
στη δύσκολη ώρα δεν μένει αμέτοχη. Επιδοτεί για τους αγρότες τα
λιπάσματα. Άρα στηρίζει και την αγροτιά. Μοιράζει ένα 150άρι στις
οικογένειες με παιδί, που μάλιστα αυξάνεται ανάλογα με τον αριθμό των
παιδιών. Ορίστε και η στήριξη της οικογένειας. Υπογράφτηκε κλαδική
Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που προβλέπει 20% αύξηση, μετά -και λόγω- της
συμφωνίας της κυβέρνησης για τις συμβάσεις. Ορίστε το έμπρακτο
φιλεργατικό πρόσωπό της. Αύξησε τον βασικό μισθό. Ορίστε και η
επιπρόσθετη προσπάθεια.
Πάμε τώρα να δούμε κάποια από αυτά στην
πράξη: Με δική της ευθύνη, και σε αντίθεση με την πρακτική άλλων
ευρωπαϊκών χωρών αλλά και με όσα επιτρέπονται από την ΕΕ, οι τιμές των
υγρών καυσίμων έφτασαν εδώ που είναι. Μπορεί οι πιέσεις να είναι
εξωγενείς, αλλά τα μέτρα άμυνας είναι εγχώρια και γι’ αυτά η κυβέρνηση
υποχρεούται να απολογηθεί.
Η κυβέρνηση αρνείται να μειώσει τους συντελεστές φορολόγησης επειδή, με τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης Καυσίμων και τον ΦΠΑ, πετυχαίνει υπερπλεονάσματα, τα οποία χρησιμοποιεί όπως θέλει. Στα δύσκολα επιστρέφει και ένα κλάσμα από αυτά στην κοινωνία και αξιώνει να της αναγνωριστεί η υλοποίηση φιλολαϊκής πολιτικής. Ταυτόχρονα, προστατεύει τις υψηλές τιμές, καθώς αρνείται να αγγίξει τους μηχανισμούς διαμόρφωσής τους. Αρνείται επίσης να φορολογήσει τα υπερκέρδη των ενεργειακών εταιρειών, ενώ στην περίπτωση της ΔΕΗ κάνει «τέρατα».
Ο αγροτικός κόσμος δέχτηκε πολλά χτυπήματα τα τελευταία χρόνια: ακραία καιρικά φαινόμενα, μεσάζοντες που πιέζουν τις τιμές, μέσα σε ένα γενικότερο περιβάλλον που ευνοεί την αισχροκέρδεια, μεγάλες αυξήσεις στα κόστη, υπό ανεπαρκή κρατική στήριξη. Και φυσικά το γαλάζιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, σκάνδαλο εκμαυλισμού συνειδήσεων και τεράστιας στέρησης πόρων από τους τίμιους αγρότες. Κι έρχεται, στα δύσκολα, ενώ ακόμη εκκρεμούν αποζημιώσεις και ενισχύσεις, να δώσει κάτι ψίχουλα για τα λιπάσματα. Δεν έχει σχέδιο στήριξης των μικρών αγροτών. Δεν θέλει να έχει.
Θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για στήριξη των οικογενειών με τους σημερινούς μισθούς και τις σημερινές αυξήσεις, ακόμη και με τις φορολογικές ελαφρύνσεις; Όταν οι ονομαστικές αυξήσεις του βασικού μισθού δεν κατορθώνουν να ξεκολλήσουν την αγοραστική δύναμη από τον πάτο, είναι φανερό ότι πρόκειται για ανεπιτυχείς παρεμβάσεις. Όταν το κόστος στέγασης και ζωής δεν επιτρέπει στα νέα ζευγάρια να βρουν σπίτι και να κάνουν παιδιά, πού είδε η κυβέρνηση τη στήριξη της οικογένειας στην πράξη και όχι στα λόγια ή στη θεωρία;
Αν, λοιπόν, θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά, η κυβέρνηση της Ν.Δ. και του Κυρ. Μητσοτάκη έχει αποτύχει πλήρως να ανορθώσει την κοινωνική πλειοψηφία στη θέση όπου θα έπρεπε να βρίσκεται μετά τη ρύθμιση του χρέους, την έξοδο από τα μνημόνια, τις μεγάλες κοινοτικές χρηματοδοτήσεις της περιόδου της πανδημίας και, αργότερα, το Ταμείο Ανάκαμψης. Αντιθέτως, πούλησε ή υπονόμευσε περιουσία και λειτουργίες του Δημοσίου, που θα μπορούσαν να στηρίξουν ουσιαστικά τον ελληνικό λαό, και ασχολήθηκε μόνο με το 25%-30% του πληθυσμού, που κατορθώνει, άμεσα ή έμμεσα, να ωφελείται από τη λειτουργία του κράτους, τις ρεμούλες, τις απευθείας αναθέσεις, την εύνοια ημετέρων και τα γαλάζια σκάνδαλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου