Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης έχει κάνει από το 1962 μέχρι σήμερα 107 ατομικές εκθέσεις. Αυτήν τη φορά, παρουσιάζει στο Μουσείο Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή στην Αθήνα ένα ιδιωτικό σώμα εργασίας που τιτλοφορείται «Γιάννης Ψυχοπαίδης: Τοπία της Μνήμης. Αυτά που κράτησα». Πρόκειται για έργα που δεν έφυγαν από το ατελιέ του και θα εκτίθενται έως τις 4 Οκτωβρίου 2026.
Αυτά τα 70 έργα χαρτογραφούν την καλλιτεχνική του πορεία που είναι χωρισμένη σε είκοσι κεφάλαια και διαμορφώθηκαν σύμφωνα με τις αφηγήσεις και τις επεξηγήσεις του.
Στη συνάντησή μας στον χώρο της έκθεσης παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο συνδέονται όλα αυτά τα έργα με κύκλους δημιουργίας και κεφάλαια φαινομενικά ξένα μεταξύ τους και μας καλεί να αναζητήσουμε το νήμα που ενώνει τις εποχές στις οποίες αποτυπώνεται το κλίμα των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων.
Τα έργα μάς προσφέρουν μια σπάνια, εσωτερική ματιά στο έργο και στις επιλογές του καλλιτέχνη, στις αναφορές σε μεγάλους καλλιτέχνες, στις εμπειρίες του απ’ όταν ζούσε στο εξωτερικό και στον τρόπο με τον οποίο ο τόπος και τα πρόσωπα καθόρισαν το έργο του.
Από το «Μάθημα Ανατομίας» που ξετυλίγει την έντονη σχέση του καλλιτέχνη με την ανατομία, η οποία ξεκινά από τα φοιτητικά του χρόνια, μέχρι το εμβληματικό του έργο ο «Χρησμός», που ξεχωρίζει για τη σύνθετη και πολυεπίπεδη μορφή του με μια εξαιρετικά ευρεία θεματική, καλύπτοντας τον σύγχρονο και τον αρχαίο πολιτισμό, ο Γιάννης Ψυχοπαίδης δεν σταματά να εξερευνά τη σχέση μεταξύ ζωντανού παρόντος και ενός κλασικού κόσμου που λειτουργεί ως σημείο αναφοράς.
Ο καλλιτέχνης έκανε την εμφάνισή του στο εικαστικό προσκήνιο μέσα στο κλίμα φιλελευθερισμού της δεκαετίας του 1960, ως εξέχον μέλος της Ομάδας Τέχνης Α, της ομάδας των Νέων Ελλήνων Ρεαλιστών, καθώς και του Κέντρου Εικαστικών Τεχνών. Ήδη από το ξεκίνημά του, τα έργα του αποτελούν απτά δείγματα μιας νεοπαραστατικής στροφής που γινόταν αισθητή σε παγκόσμια κλίμακα και αναπόφευκτα είχε φτάσει και στην Ελλάδα. Η γονιμότητα και η παραγωγικότητά του στον νεοπαγή νεορεαλιστικό χώρο οφείλεται, εν μέρει ίσως, στη σύζευξη δυο κόσμων, της ελληνοπρεπούς και της δυτικότροπης εικαστικής παιδείας, που, χωρίς να συγχέονται, του επέτρεψαν γόνιμες διαδραστικές καλλιτεχνικές ανταλλαγές, ενισχύοντας την προσπάθειά του να αντισταθεί στα φαινόμενα του βίαιου εκβιομηχανισμού και της χωρίς μέτρο κατανάλωσης.
Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει ο Κυριάκος Κουτσομάλλης, γενικός διευθυντής του Ιδρύματος B&E Γουλανδρή.
Αυτά τα 70 έργα χαρτογραφούν την καλλιτεχνική του πορεία που είναι χωρισμένη σε είκοσι κεφάλαια και διαμορφώθηκαν σύμφωνα με τις αφηγήσεις και τις επεξηγήσεις του.
Στη συνάντησή μας στον χώρο της έκθεσης παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο συνδέονται όλα αυτά τα έργα με κύκλους δημιουργίας και κεφάλαια φαινομενικά ξένα μεταξύ τους και μας καλεί να αναζητήσουμε το νήμα που ενώνει τις εποχές στις οποίες αποτυπώνεται το κλίμα των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων.
Τα έργα μάς προσφέρουν μια σπάνια, εσωτερική ματιά στο έργο και στις επιλογές του καλλιτέχνη, στις αναφορές σε μεγάλους καλλιτέχνες, στις εμπειρίες του απ’ όταν ζούσε στο εξωτερικό και στον τρόπο με τον οποίο ο τόπος και τα πρόσωπα καθόρισαν το έργο του.
Από το «Μάθημα Ανατομίας» που ξετυλίγει την έντονη σχέση του καλλιτέχνη με την ανατομία, η οποία ξεκινά από τα φοιτητικά του χρόνια, μέχρι το εμβληματικό του έργο ο «Χρησμός», που ξεχωρίζει για τη σύνθετη και πολυεπίπεδη μορφή του με μια εξαιρετικά ευρεία θεματική, καλύπτοντας τον σύγχρονο και τον αρχαίο πολιτισμό, ο Γιάννης Ψυχοπαίδης δεν σταματά να εξερευνά τη σχέση μεταξύ ζωντανού παρόντος και ενός κλασικού κόσμου που λειτουργεί ως σημείο αναφοράς.
Ο καλλιτέχνης έκανε την εμφάνισή του στο εικαστικό προσκήνιο μέσα στο κλίμα φιλελευθερισμού της δεκαετίας του 1960, ως εξέχον μέλος της Ομάδας Τέχνης Α, της ομάδας των Νέων Ελλήνων Ρεαλιστών, καθώς και του Κέντρου Εικαστικών Τεχνών. Ήδη από το ξεκίνημά του, τα έργα του αποτελούν απτά δείγματα μιας νεοπαραστατικής στροφής που γινόταν αισθητή σε παγκόσμια κλίμακα και αναπόφευκτα είχε φτάσει και στην Ελλάδα. Η γονιμότητα και η παραγωγικότητά του στον νεοπαγή νεορεαλιστικό χώρο οφείλεται, εν μέρει ίσως, στη σύζευξη δυο κόσμων, της ελληνοπρεπούς και της δυτικότροπης εικαστικής παιδείας, που, χωρίς να συγχέονται, του επέτρεψαν γόνιμες διαδραστικές καλλιτεχνικές ανταλλαγές, ενισχύοντας την προσπάθειά του να αντισταθεί στα φαινόμενα του βίαιου εκβιομηχανισμού και της χωρίς μέτρο κατανάλωσης.
Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει ο Κυριάκος Κουτσομάλλης, γενικός διευθυντής του Ιδρύματος B&E Γουλανδρή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου