Για την πρεμιέρα της Μ. Καρυστιανού: Νοηματική αφασία, απονευρωμένη διακήρυξη και υποψία ακροδεξιάς
Ο Αμερικανός συγγραφέας Γκορ Βιντάλ έλεγε: «Σήμερα οι πολιτικοί δεν μπορούν να γράψουν μόνοι τους τις ομιλίες τους – μερικοί δεν μπορούν ούτε να τις διαβάσουν…».
Είναι η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού – κατά την απαγγελία της «Ιδρυτικής Διακήρυξης» του κόμματός της, στο «Ολύμπιον» της Θεσσαλονίκης. Προφανώς ότι τη συγκεκριμένη ομιλία, δεν ήταν σε θέση να τη διαβάσει, ούτε αυτός που την… έγραψε!
Ένα παιδαριώδες κείμενο, σε διόλου καλά ελληνικά, ελλειμματικό, με ακατανόητα εδάφια, κοινοτυπίες, αντιφάσεις, απλοϊκές προσεγγίσεις, αφάνταστα «φιλολαϊκό». Κακόπεσε και στα χέρια της, με αποτέλεσμα αμοιβαία απογοητευτικό.
Αν στην πολιτική «εν αρχή ην ο λόγος», ο λόγος, εν προκειμένω ήταν το πρώτο πρόβλημα. Το περιεχόμενό του παρέσυρε προς τα κάτω την ομιλήτρια και η ομιλήτρια το περιεχόμενο.
Στην πρώτη εμφάνισή της ως «φιγούρα της πολιτικής σκηνής, η γυναίκα που για μια περίοδο είχε σχεδόν αγιοποιηθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο, έδειξε ότι «δεν το έχει».
Παρότι στο προοίμιο της «Διακήρυξης», τα Τέμπη στένεψαν για να χωράει μόνο η ίδια:
– «Κύρια έμπνευσή μας υπήρξε ο γενναίος αγώνας μιας απλής μητέρας για απόδοση δικαιοσύνης στην Ελλάδα και την Ευρώπη, μετά τον μαρτυρικό θάνατο της κόρης της».
Ολόκληρο το πακέτο της παρουσίασης έπασχε. Τα πλήθη την έστησαν στο ραντεβού, η σκηνοθεσία ήταν προπολεμική, τα σύμβολα πολυφορεμένα, η στελέχωση με «προσωπικότητες» απλώς δεν υπήρχε και η πρωταγωνίστρια έχανε τις ατάκες…
Σημειολογία και ρητορικά κλισέ
Το λογότυπο «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού – Ανεξάρτητο κίνημα πολιτών» έχει την αρχιτεκτονική πρωτοσέλιδου του παλαιού ελληνικού Τύπου: Κύριος τίτλος – «καπέλο» – και «πλάγιος». Διαλέγετε σε ποιο από τα τρία θα μπουν τα «ξύλινα» γράμματα.
Ένα υποτιθέμενο πολιτικό «μανιφέστο», ορίζει ως «βασικό στόχο» του «να βιώσουν οι πολίτες την αλλαγή, να φανεί άμεσα ότι ύψιστη προτεραιότητά μας είναι η Ελλάδα…». Θέτοντας τη «στήριξη της κοινωνίας», ως «άμεσο και στρατηγικό στόχο». Άμεσο, ή στρατηγικό;
Ο λογογράφος δανειζόταν κλισέ ξεπερασμένης πολιτικής ρητορικής και η ομιλήτρια το ζούσε σαν ιστορική στιγμή: «Υπάρχει μια στιγμή στην ιστορία κάθε έθνους, κάθε λαού, όπου η σιωπή γίνεται φωνή – και πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή έφτασε για την Ελλάδα».
Φραστική «βαρβαρότητα», νοηματική αφασία, ρηχή πρόζα που αναζητά δάνεια στη λογοτεχνία, και αμήχανη σκηνική παρουσία. «Διακήρυξη» σκοπίμως απονευρωμένη από διατυπώσεις με υποψία ακροδεξιάς απόχρωσης.
Για μην επαναληφθεί η κατακραυγή που προκάλεσε δηλώσεις της Καρυστιανού, μόνο η πεποίθηση των «πολιτών που αγαπούν τη Ελλάδα» ότι «είναι βαθιά προδομένη» πέρασε.
Δεν υπήρχαν αναφορές στην Εκκλησία, ή στη Θρησκεία, αλλά ούτε και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πλην του πλην του αντιευρωπαϊκού ότι η χώρα «δεν λειτουργεί ως ακολούθημα κανενός ξένου εταίρου».
Υποσχέσεις και η εικόνα της «πρεμιέρας»
Το «Κίνημα» έπιασε δουλειά ως επί θύραις κυβέρνηση και μοιράζει υποσχέσεις, αποκαθιστά δυσλειτουργίες από καταβολής του ελληνικού κράτους και ρίχνει που δύσκολα θα μπορούσε να σκεφθεί άλλος.
Π.χ ο «έλεγχος όλων των δημόσιων συμβάσεων, κατά προτεραιότητα των μνημονιακών, ο έλεγχος της διαχείρισης των εγχώριων και ευρωπαϊκών κονδυλίων και της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος».
Ας το δεχθούμε. Αλλά η «ανάκτηση και η διάθεση των οικονομικών πόρων στους νόμιμους δικαιούχους τους» πώς ακριβώς θα γίνει; Το πότε το ξέρουμε: όταν έλθει στα πράγματα το «Κίνημα».
Μόνο που στην πρεμιέρα του έδειχνε μάλλον ακινησία, με κενά ανάμεσα στα καθίσματα. Αρέα – αρέα, να φαινόμαστε καμία σαρανταρέα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου