Χασάν Πάικερ: ένας «μαρξιστής» ινφλουένσερ που απειλεί την MAGA παντοκρατορία στα social media
Ενας αριστερός σχολιαστής και streamer, o Χασάν Πάικερ, απειλεί την παντοκρατορία της MAGA Αμερικής στα social media. Εδώ και μερικές εβδομάδες, όμως, συνειδητοποίησε ότι ο πραγματικός του εχθρός είναι το ακραίο κέντρο των Δημοκρατικών
Χαρισματικός στην κάμερα, ευφυής και (ίσως)
υπερβολικά γυμνασμένος, ο
Χασάν Πάικερ έχει κλέψει τους τελευταίους
μήνες τις καρδιές τουλάχιστον πέντε εκατομμυρίων χρηστών του Twitch και
άλλων μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ενώ όμως οι περισσότεροι
«ανταγωνιστές» του είναι ακροδεξιοί σχολιαστές, ο ίδιος βρίσκεται στην
πρώτη γραμμή της μάχης για τη σοσιαλιστική και αντιιμπεριαλιστική ψυχή
των ΗΠΑ.
Στο πρώτο άκουσμα, ο λόγος του θυμίζει τα χιλιάδες live βιντεάκια με τις ατέρμονες αερολογίες, από τα οποία οι ινφλουένσερ απομονώνουν αποσπάσματα μερικών δευτερολέπτων με την ελπίδα να γίνουν viral. Πολλές φορές σχολιάζει σε πραγματικό χρόνο πολιτικά γεγονότα που βλέπει στην τηλεόραση ή απλώς συνομιλεί για ώρες με ακροατές, ενώ παίζει κάποιο video game. Η online παρουσία του (που μπορεί να συγκριθεί σε διάρκεια μόνο με τις δημόσιες ομιλίες του Φιντέλ Κάστρο) ξεπερνά σε ριζοσπαστισμό και τα πιο προοδευτικά στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος.
Όταν η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ και ο Μπέρνι Σάντερς αισθάνονται την «υποχρέωση» να χαρακτηρίσουν τον Μαδούρο «βάναυσο δικτάτορα», πριν καταγγείλουν την απαγωγή του από τις ΗΠΑ, ο Πάικερ ξεκινά τις τοποθετήσεις του με επίθεση και όχι με δημόσια απολογία. Εδώ και μήνες λόγου χάρη εξοργίζει το ισραηλινό λόμπι, δηλώνοντας ότι η Χαμάς είναι «χίλιες φορές καλύτερη» από το κράτος του Ισραήλ και πως η επίθεση της 7ης Οκτωβρίου ήταν «άμεση συνέπεια» των πράξεων της ισραηλινής κυβέρνησης. Και ύστερα ο ίδιος σήκωσε συμβολικά το μεσαίο δάχτυλο στον υπουργό Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, συμμετέχοντας στη διεθνή ανθρωπιστική αποστολή για την Κούβα.
Αυτό που πραγματικά προκαλεί τρόμο στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο είναι ότι τις ίδιες θέσεις εκφράζει πλέον στις ΗΠΑ τουλάχιστον το 60% της λεγόμενης Γενιάς Ζ
Από τη Θεσσαλονίκη στο Νιου Τζέρσεϊ
Με καταγωγή –από την πλευρά του πατέρα του– από τουρκική οικογένεια της Θεσσαλονίκης, ο Πάικερ μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη σε ένα πολιτικά συντηρητικό περιβάλλον.
Ο πατέρας του ήταν αντιπρόεδρος του τραπεζικού κολοσσού Sabanci Holding και ιδρυτικό μέλος του Κόμματος του Μέλλοντος του Νταβούτογλου. Η οικονομική ευμάρεια της οικογένειάς του και το γεγονός ότι το σπίτι του στο Νιου Τζέρσεϊ κοστίζει πάνω από 2,5 εκατ. δολάρια του έδωσαν από νωρίς τον τίτλο του «σοσιαλιστή της σαμπάνιας». Ο ίδιος πάντως φαίνεται πως θήτευσε πολιτικά δίπλα στον θείο του, Τσενκ Ουιγκούρ, συν-δημιουργό της αριστερής δημοσιογραφικής πλατφόρμας Young Turks.
Θεωρητικά, με αυτή τη σταδιοδρομία ο Πάικερ θα μπορούσε να μετατραπεί στο χρυσό παιδί των Δημοκρατικών, οι οποίοι εδώ και χρόνια αναζητούν αναχώματα απέναντι στη σαρωτική επέλαση των δεξιών και ακροδεξιών σχολιαστών στα social media. Ολες τους οι προσπάθειες όμως ήταν μάταιες. Στηριζόμενοι σε ορδές τεχνοκρατών επικοινωνιολόγων νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να προσελκύσουν τις νέες γενιές αντιγράφοντας τον ρυθμό των ακροδεξιών ινφλουένσερ. Το αποτέλεσμα ήταν μια απολίτικη, άνοστη σούπα, την οποία προσπαθούσαν να νοστιμίσουν με καρυκεύματα από identity politics – ακόμα χειρότερα, θύμιζε εκείνο τον ενοχλητικό θείο που στο γιορτινό τραπέζι λέει «Εγώ θα κάτσω με τη νεολαία».
Ο Πάρκερ φάνταζε σαν την απόλυτη λύση σε αυτό το αδιέξοδο. Στην πραγματικότητα ήταν η μεγαλύτερη απειλή για τη συνοχή του Δημοκρατικού Κόμματος. Κάθε επαφή μαζί του αναδείκνυε το νεοαντιδραστικό μοντέλο στο οποίο έχει οικοδομηθεί το κόμμα της Κλίντον, του Μπάιντεν και της Χάρις αλλά και τους δεσμούς αίματος με τις οικονομικές ελίτ. Οταν μάλιστα ο νεαρός ινφλουένσερ άρχισε να κατεβαίνει σε πολιτικές συγκεντρώσεις προσφέροντας τη δημόσια στήριξή του στα αριστερά αουτσάιντερ του κόμματος, όπως τον υποψήφιο γερουσιαστή του Μίτσιγκαν Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ, στην Ουάσινγκτον σήμανε συναγερμός.
Δεν ήταν λοιπόν παράδοξο ότι η πρώτη προσπάθεια δολοφονίας χαρακτήρα εναντίον του Πάικερ δεν ήρθε από τη σκοτεινή MAGA, αλλά από την καρδιά της παράταξης των Δημοκρατικών. Τις τελευταίες εβδομάδες, το φιλελεύθερο περιοδικό Atlantic (ο αρχισυντάκτης του οποίου ταξίδεψε στο Ισραήλ για να γίνει εθελοντής δεσμοφύλακας σε κρατητήρια όπου βασανίζονταν Παλαιστίνιοι) έγραφε σχεδόν ένα άρθρο την ημέρα, προειδοποιώντας το δημοκρατικό ποίμνιο για την απειλή του Πάικερ. Το αυτοαποκαλούμενο κεντροαριστερό think tank «Third Way» τον αποκαλούσε «εχθρό των Εβραίων», ενώ στους διαδρόμους της Ουάσινγκτον κυκλοφορούσε η σιωπηρή εντολή για μποϊκοτάζ των εκπομπών του.
Ευτυχώς γι’ αυτόν, το αριστερό, εβραϊκό περιοδικό Jewish Currents τον παρουσίασε ως πρωτεργάτη στην ιδεολογική μάχη απέναντι στον αντισημιτισμό, επιβεβαιώνοντας ότι οι εναντίον του κατηγορίες συχνά έρχονται απευθείας από το ισραηλινό λόμπι.
Αν και δηλώνει μαρξιστής ο Πάικερ, δεν είναι –ούτε προσπαθεί να εμφανιστεί– σαν τον Φιντέλ Κάστρο ή τη Ρόζα Λούξεμπουργκ των ΗΠΑ. Η παρουσία του, όμως, αναδεικνύει το τεράστιο ρήγμα στο εσωτερικό των Δημοκρατικών και υπενθυμίζει τη σταδιακή αλλά βαθιά ριζοσπαστικοποίηση που συντελείται σε ένα σημαντικό τμήμα της αμερικανικής κοινωνίας και απειλεί να σαρώσει το πολιτικό κέντρο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου