Η νέα εποχή των δολοφόνων ― ένα πολυπόστ του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου
Στάθης Τσαγκαρουσιάνος
ΠΟΤΕ ΑΛΛΟΤΕ, όσα χρόνια ζω, δεν είδα στους θώκους των μεγάλων δυνάμεων, ταυτόχρονα, τόσους δικτάτορες και δολοφόνους. Οιονεί και καθαρόαιμους. Και ποτέ πριν δεν είχα την αίσθηση ότι ο πλανήτης έχει καταληφθεί από μια ορμή θανάτου. Να στουκάρει πάνω στο αδιανόητο και να τελειώνει.
Πώς το Ισραήλ που έχει υποστεί στο πετσί του το μεγαλύτερο έγκλημα της ανθρωπότητας, διαπράττει τέτοιες φρικαλεότητες στην Παλαιστίνη, επαναλαμβάνοντας το άγος της Σάμπρα και Σατίλα;
Πώς η Ευρώπη, μετά από τόση Τέχνη, φιλοσοφία και τραύματα, ουσιαστικά νίπτει τα χείρας της, και εξακολουθεί να κάνει εμπόριο με τους εγκληματίες, παρά τις συμπονετικές θεατρικότητές της;
Πώς η χώρα που γέννησε το «Μόμπι Ντικ» και το «Αποκάλυψη Τώρα», κυβερνάται από έναν ημιπαράφρονα και γελοίο τυχοδιώκτη;
Πώς η Ρωσία του Ντοστογιέφσκι και του Ταρκόφσκι είναι παιδική χαρά για πράκτορες και δολοφόνους;
Έστω, να δεχτούμε, ότι ο Άραβας πρίγκιψ που πριονίζει και διαλύει σε οξύ τον δημοσιογράφο που τον έκρινε, πιθανότατα δεν έχει ανοίξει βιβλίο και προέρχεται από μια χώρα χωρίς πνευματική παράδοση. Αλλά όλη η Δύση, με τον Διαφωτισμό της και την Αναγέννηση, τους αρχαίους και τον Σαίξπηρ της, και κυρίως το ζοφώδες δίδαγμα του Άουσβιτς, που υποτίθεται την έφερε στα συγκαλά της δια παντός, μαθαίνοντάς της ότι ένας δυνάμει δολοφόνος λαγοκοιμάται στη φύση των ανθρώπων ― η Δύση, πώς κάνει τα στραβά μάτια στα συστατικά του DNA της, στις αξίες που η ίδια γέννησε;
Το ερώτημα δεν είναι καινούριο. Από τον Πρίμο Λέβι και τον Αντόρνο, μέχρι τον Κίφερ και τη «Ζώνη Ενδιαφέροντος», κάθε μη αποκτηνωμένος άνθρωπος προσπαθεί να καταλάβει πώς μπορείς να παίζεις μια σονάτα του Μπετόβεν, πριν βγεις να κάνεις την επόμενη Σελεξιόν για τους φούρνους του Άουσβιτς.
Λίγοι όμως διανοούμενοι έχουν θίξει το ζήτημα με την απλότητα και αμεσότητα του (Εβραίου) Τζόρτζ Στάινερ. Το είχε κάνει, μεταξύ άλλων, στο εξαιρετικό βιβλίο του «Ένα μακρύ Σάββατο» (που είχαμε παρουσιάσει εδώ, εκδ. Δώμα), το έκανε στη «Βαρβαρότητα της άγνοιας» εκδ. Scripta, το κάνει ξανά σε μια συνέντευξη στο The Paris Review, απ’ όπου μεταφράζεται σήμερα το σχετικό απόσπασμα.
Ζούμε μια πολύ ειδική ιστορική συγκυρία όπου η κακότητα θεωρητικοποιείται και εκλογικεύεται, η βαρβαρότητα μπαναλοποιείται στα reels των social και κατά κάποιον τρόπο νομίζεται αναπόφευκτη, επιβεβλημένη ή ακόμη πρόταγμα της δημοκρατίας· οπότε επείγει να υπενθυμίζουμε, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, ότι αυτό που γίνεται στην Παλαιστίνη είναι γενοκτονία· ότι πρόσωπα σαν τον Νετανιάχου, τον Τραμπ και τον Πούτιν δεν είναι πολιτικοί, είναι εγκληματίες· κι ότι η Δύση έχει ηθικά χρεοκοπήσει, όσο αναλύεται σε υποκριτικούς θρήνους ενώ από πίσω συναλάσσεται με το βούρκο της γης.
Όλο αυτό επίσης δείχνει ότι το σύστημα της δημοκρατίας είναι ένα ανέκδοτο και δεν λειτουργεί, εφόσον μπορεί τόσο εύκολα να χακαριστεί και να στείλει στην εξουσία πρόσωπα επικίνδυνα, παρανοϊκά. Μη ξεχνάμε, ακόμη και ο Χίλτερ «δημοκρατικά» εξελέγη. Οι δολοφόνοι κάνουν το γύρο του θριάμβου πάνω σε κλεμμένο άρμα. Η δημοκρατία δεν λειτουργεί για λαούς που πάνε να ψηφίσουν κάποιον επειδή τούς συνεπήρε ένα reel στο ίνσταγκραμ, επειδή κάποιος γκαρίζει στη Βουλή, επειδή αφήνει περιστέρια απ΄τα λευκά του χέρια, ή χειρίζεται χαριτωμένα το TikTok.
Aλλά αυτό, είναι μια άλλη συζήτηση[......................................]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου