Ο Τόμας Μαν, κοινό κτήμα: Όλα τα βιβλία που διαβάζουμε επτά δεκαετίες μετά τον θάνατό του
Λίγα λόγια για τον Τόμας Μαν (1875-1955) και τις νέες εκδόσεις των έργων του με αφορμή την «απελευθέρωση» των συγγραφικών του δικαιωμάτων, μετά τη συμπλήρωση 70 ετών από τον θάνατό του, το 1955.
Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος
bookpress.gr
Μέσα από τα νάματα του μοντερνισμού, στο μεταίχμιο δύο κόσμων που συγκρούστηκαν μεταξύ τους (του παλαιού που είχε γοητευτεί από την ελπίδα του Μεσοπολέμου και του νέου που προέκυψε από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) και της φροϋδικής επανάστασης που διεύρυνε τον χάρτη της ανθρώπινης ψυχής, προέκυψε ένας συγγραφέας που κατάφερε να ενοποιήσει τον στοχασμό με την μυθοπλασία στον υπέρτατο βαθμό.
Υπό αυτή την καίρια σύζευξη, ο Τόμας Μαν δεν μπορεί να νοηθεί ως ένας τυπικός δημιουργός ιστοριών· είναι ένας στοχαστής που χρησιμοποιεί τη λογοτεχνία για να εξερευνήσει τα πιο βαθιά και συχνά αντιφατικά στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης. Στα έργα του, η καθημερινότητα μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή, τη λογική και το πάθος, την υγεία και την αρρώστια. Τίποτα δεν είναι απλό ή μονοδιάστατο· όλα αποκτούν συμβολικό βάρος και οδηγούν τον αναγνώστη σε έναν κόσμο εσωτερικής αναζήτησης.
Οι ήρωές του δεν είναι ποτέ επιφανειακοί. Αντίθετα, μοιάζουν να ζουν σε μια διαρκή ένταση με τον εαυτό τους, παγιδευμένοι ανάμεσα σε επιθυμίες, φόβους και κοινωνικές προσδοκίες. Ο Μαν, επηρεασμένος από τις νέες ψυχολογικές θεωρίες της εποχής του, διεισδύει στον ψυχισμό τους με εντυπωσιακή λεπτότητα, αποκαλύπτοντας όσα συχνά μένουν κρυμμένα.
Η φθορά και οι αξίες
Ταυτόχρονα, πίσω από τις προσωπικές ιστορίες διακρίνεται πάντα η ευρύτερη εικόνα: μια Ευρώπη που αλλάζει, μια κοινωνία που φθείρεται, αξίες που δοκιμάζονται. Η παρακμή στα έργα του δεν παρουσιάζεται απλώς ως τέλος, αλλά και ως μια περίπλοκη διαδικασία μεταμόρφωσης.
Το ύφος του είναι κομψό, ειρωνικό και πολυεπίπεδο, γεμάτο υπόγειες σημασίες και φιλοσοφικούς υπαινιγμούς. Δεν διαβάζεται βιαστικά· απαιτεί σκέψη, προσοχή και συμμετοχή. Ίσως γι’ αυτό το έργο του παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα.
Η απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1929 δεν ήταν απλώς μια τιμή, αλλά η αναγνώριση μιας φωνής που κατάφερε να συλλάβει την πολυπλοκότητα του σύγχρονου ανθρώπου. Ο Τόμας Μαν μάς καλεί όχι μόνο να διαβάσουμε, αλλά και να αναρωτηθούμε: πόσο καλά γνωρίζουμε τελικά τον εαυτό μας;
Η απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1929 δεν ήταν απλώς μια τιμή, αλλά η αναγνώριση μιας φωνής που κατάφερε να συλλάβει την πολυπλοκότητα του σύγχρονου ανθρώπου. Ο Τόμας Μαν μάς καλεί όχι μόνο να διαβάσουμε, αλλά και να αναρωτηθούμε: πόσο καλά γνωρίζουμε τελικά τον εαυτό μας;
Γιατί διαβάζεται στις μέρες μας
Ιδού και μια από τις πολλές εξηγήσεις του γιατί ο Μαν παραμένει σύγχρονος και διαβάζεται με «φανατισμό» στις μέρες. Δεν έγραφε απλώς για την εποχή του, αλλά για προβλήματα που δεν σταματούν ποτέ να μας απασχολούν. Σε όλα τα μείζονα έργα του ασχολείται με την εσωτερική σύγκρουση του ανθρώπου. Οι ήρωές του παλεύουν ανάμεσα σε αυτό που θέλουν και σε αυτό που «πρέπει» να κάνουν, κάτι που εν πολλοίς ισχύει εξίσου και σήμερα. Αυτή η διαρκής ένταση, που θυμίζει τις ιδέες του Σίγκμουντ Φρόιντ, κάνει τα έργα του να μοιάζουν πολύ οικεία ακόμη και σε έναν σύγχρονο αναγνώστη.
Επιπλέον, θίγει κρίσεις που επανέρχονται ξανά και ξανά: κρίση αξιών, ταυτότητας, πολιτισμού. Στο Το Μαγικό Βουνό, για παράδειγμα, η κοινωνία βρίσκεται σε μια κατάσταση αναμονής και αβεβαιότητας, κάτι που θυμίζει έντονα τον σημερινό κόσμο με τις συνεχείς αλλαγές και αναταράξεις.
 |
|
Ο Τόμας Μαν (1875-1955) στα πρώτα χρόνια της συγγραφικής του διαδρομής, ©New York Public
Library Archives |
Ένας άλλος λόγος είναι ότι δεν δίνει εύκολες απαντήσεις. Ο Μαν θέτει ερωτήματα αντί να προσφέρει λύσεις. Αυτό αφήνει χώρο στον αναγνώστη κάθε εποχής να ερμηνεύσει τα έργα του με βάση τη δική του εμπειρία.
Τέλος, η έννοια της «παρακμής» που τον απασχολεί δεν είναι απλώς ιστορική. Είναι κάτι διαχρονικό: κοινωνίες αλλάζουν, αξίες φθείρονται, νέες μορφές ζωής εμφανίζονται. Αυτή η συνεχής μετάβαση είναι και η δική μας πραγματικότητα.
Τα συγγραφικά δικαιώματα
Εσχάτως, μπορεί να βρει κανείς στους πάγκους των ελληνικών βιβλιοπωλείων αρκετές νέες εκδόσεις των έργων του και μάλιστα το ίδιο βιβλίο να έχει εκδοθεί από διαφορετικούς εκδοτικούς οίκους. Η εξήγηση είναι απλή: ο Τόμας Μαν πέθανε το 1955, και σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία, τα πνευματικά δικαιώματα ενός συγγραφέα λήγουν 70 χρόνια μετά τον θάνατό του και μετατρέπονται σε «κοινό κτήμα» (public domain).
Αυτό σημαίνει ότι από το 2025–2026 τα έργα του μπορούν να γίνουν «δημόσια», δίχως οι κατά τόπους εκδότες να χρειάζεται να πληρώνουν δικαιώματα στους κληρονόμους του Μαν για να εκδώσουν τα έργα του. Βέβαια, στην περίπτωση του Γερμανού συγγραφέα, πέραν των «πρακτικών» ζητημάτων, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και ότι το ενδιαφέρον του ελληνικού κοινού για τα έργα του υπήρξε πάντα αδιάπτωτο και ένθερμο.
Το Μαγικό Βουνό
Το μυθιστόρημα Το Μαγικό Βουνό αυτό το βιβλίο-μύθος, αφηγείται την ιστορία του νεαρού Χανς Κάστορπ, ο οποίος ταξιδεύει σε ένα σανατόριο στις ελβετικές Άλπεις για να επισκεφθεί τον άρρωστο ξάδελφό του. Αν και σκοπεύει να μείνει μόνο για λίγες εβδομάδες, τελικά παραμένει εκεί για χρόνια, καθώς η ζωή στο σανατόριο αποκτά έναν παράξενο, σχεδόν αποκομμένο από τον χρόνο ρυθμό.
Στον απομονωμένο αυτό χώρο, ο Χανς έρχεται σε επαφή με διαφορετικές ιδεολογίες και τρόπους σκέψης, μέσα από έντονες συζητήσεις με άλλους ενοίκους. Το σανατόριο λειτουργεί σαν μικρογραφία της ευρωπαϊκής κοινωνίας πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, γεμάτη αντιθέσεις και ιδεολογικές συγκρούσεις.
Καθώς ο χρόνος περνά, ο ήρωας περνά μια βαθιά εσωτερική ωρίμανση, αλλά και σύγχυση. Η ιστορία κορυφώνεται με την αποχώρησή του από το βουνό και την είσοδό του στον κόσμο του πολέμου, αφήνοντας ανοιχτό το ερώτημα για τη μοίρα του και το νόημα της εμπειρίας του. Ωστόσο, αυτή η μικρή παρουσιάσή του πόρρω απέχει από το να καταδείξει πλήρως την ομορφιά και το βάθος του πολυσέλιδου μυθιστορήματος που κατά πολλούς (δικαίως) θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση του Θόδωρου Παρασκευόπουλου.
Ο θάνατος στη Βενετία
Το ολιγοσέλιδο (αλλά πυκνό) μυθιστόρημα του Μαν Ο θάνατος στη Βενετία έγινε ευρύτερα γνωστό λόγω και της ευδόκιμης μεταφοράς του στον κινηματογράφο από τον Λουκίνο Βισκόντι. Εντούτοις, από μόνο του αποτελεί έναν πικρό ύμνο στους απανταχού λάτρεις της ομορφιάς που ποτέ δεν μπορεί κανείς να προσεγγίσει. Το βιβλίο αφηγείται την ιστορία του Γκούσταβ φον Άσενμπαχ, ενός αυστηρού και πειθαρχημένου συγγραφέα που ταξιδεύει στη Βενετία αναζητώντας ξεκούραση και έμπνευση. Εκεί, γοητεύεται βαθιά από την ομορφιά ενός νεαρού αγοριού, του Τάτζιο, το οποίο γίνεται για εκείνον σύμβολο ιδανικής αισθητικής τελειότητας.
Καθώς η εμμονή του μεγαλώνει, ο Άσενμπαχ απομακρύνεται από τη λογική και την αυτοκυριαρχία που χαρακτήριζαν τη ζωή του. Την ίδια στιγμή, η πόλη πλήττεται σιωπηλά από επιδημία χολέρας, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα παρακμής και απειλής. Παρά τον κίνδυνο, εκείνος αρνείται να φύγει.
Η ιστορία κορυφώνεται με την πλήρη εσωτερική και σωματική του κατάρρευση, καθώς η αναζήτηση της ομορφιάς τον οδηγεί στην αυτοκαταστροφή. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη σε μετάφραση του Γιάννη Καλλιφατίδη, από τις εκδόσεις Ψυχογιός σε μετάφραση της Μαρίας Τοπάλη και από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση του Βασίλη Τσαλή.
Οι Μπούντενμπροκ
Το μυθιστόρημα Οι Μπούντενμπροκ, ένα από τα σπουδαιότερα του Μαν, παρακολουθεί την πορεία μιας εύπορης εμπορικής οικογένειας στη βόρεια Γερμανία μέσα από τέσσερις γενιές. Αρχικά, οι Μπούντενμπροκ γνωρίζουν μεγάλη κοινωνική και οικονομική επιτυχία, εκπροσωπώντας τις αξίες της αστικής τάξης: πειθαρχία, εργατικότητα και κοινωνικό κύρος.
Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, η οικογένεια αρχίζει να παρακμάζει. Τα νεότερα μέλη δεν διαθέτουν την ίδια αποφασιστικότητα ή προσαρμοστικότητα των νέων εποχών, ενώ οι προσωπικές αδυναμίες και οι εσωτερικές συγκρούσεις εντείνονται. Ιδιαίτερα ο Χάννο, ο τελευταίος απόγονος, στρέφεται προς τη μουσική και την εσωτερική ζωή, απομακρυνόμενος από τον πρακτικό κόσμο των επιχειρήσεων.
Η σταδιακή πτώση της οικογένειας αντικατοπτρίζει τη γενικότερη κρίση της αστικής τάξης και των αξιών της. Μέσα από αυτή την αφήγηση, ο Μαν αναδεικνύει τη φθορά όχι μόνο μιας οικογένειας, αλλά και ενός ολόκληρου κοινωνικού κόσμου. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση της Έμης Βαϊκούση.
Τόνιο Κραίγκερ[.............................................]
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου