ΜΑΡΙΕΣ (μικροδιήγημα)

 ΜΑΡΙΕΣ

(Μικροδιήγημα) 

Bγήκαν από το αμφιθέατρο της Σχολής και πήρανε το δρόμο για τη στάση,
σφιγμένος  αυτός και σιωπηλός, δίπλα του η εύχυμος   Μαρία, η φιλενάδα  του Μανόλη.
Όσο ρητόρευε  η κοπελιά για  Προυστ , για Annales  και για Φουκό,αυτός ξέθαβε Μαρίες από την Ιστορία.

Σκεφτότανε  ν΄ανοίξει την κουβέντα γύρω από το όνομά της, να κάνει λογοπαίγνια , να πάει στα πιο προσωπικά.

Πρώτη  ενεφανίσθη η αειπάρθενος , αλλά  φρόντισε διακριτικά να την  ξαποστείλει στα επουράνια.

Έπειτα  η ανυπότακτη  Πενταγιώτισσα, που έστειλε στον Άδη χωρίς

 να το θέλει τον αδελφό της. 

Τρίτη του ήρθε στο μυαλό η συμπαθής Μαρία Σελ απ΄ τ΄αλησμόνητο
Ταξίδι των καταραμένων, αλλά μάλλον αυτό 

θα φαινόταν φτηνή επίδειξη.

Ίσως θα έπρεπε να μιλήσουν για την Ντίβα , τη θεϊκή Μαρία ,μα ήταν  κομμάτι παρακινδυνευμένο.Ποιον νέο άνθρωπο θα  ενδιέφερε  ένα θέμα για την όπερα, όπου μαζεύονται μόνο γερόντια και πλούσιοι για να ακούσουν αστείους λαρυγγισμούς;

Ενδιαφέρον παρουσίαζε η αμαρτωλή Μαρία, που έπλυνε τα πόδια του Χριστού,όμως ο  κίνδυνος ήταν   προφανής,  να νομίσει πως της την έπεφτε χοντρά.
Απόδιωξε ακόμα κι άλλες πολλές Μαρίες, ανάμεσά τους την αποστειρωμένη μαντάμ Κιουρί, που εθυσιάσθη για το ανόητο γένος των ανθρώπων και τελευταία τη Μαρία Μοντεσόρι, καθότι η νέα γενιά δε γούσταρε οικογένειες και παιδαγωγικά οράματα.

Αποφάσισε να εγκαταλείψει παντελώς το θέμα.

Ξεπερνώντας   τη συστολή του ,  την κάλεσε στο σπίτι του , να φάνε λουκάνικα μ΄αβγά, να πιουν καμιά μπιρίτσα , να ακούσουν το νέο δίσκο της Μπαέζ, να της διαβάσει κάποια φρέσκα ποιήματά του.
Καθώς αυτή μετά χαράς εδέχθη την πρόκλησή του , στο νου του έπαιξε αίφνης η  σκηνή με την Ζαν Μορό να τραγουδά το "Le Tourbillon", στο Ζιλ και Τζιμ , που μόλις είχε δει στο Θυμέλη.  

Κι αν του έλεγε στην πορεία «Σοβαρά τώρα , μήπως θέλεις να παίξω την Κάθριν ανάμεσα σε σένα και τον Μανόλη, να ζήσουμε οι τρεις έναν  amour fou αλα γκρέκα;».

Πάγωσε .

«Γιατί δε μιλάς;», τον ρώτησε ξαφνικά αυτή.«Μήπως έχεις κάτι;»

Σάστισε. Δεν ήξερε τι να της πει.

Ματαίωσε την πρόσκληση για κάποια άλλη μέρα, βρίσκοντας μια φτηνή δικαιολογία.

Γύρισε στο  δώμα του νεοκλασικού που το ΄παιζε  φοιτητικό δωμάτιο.

Έπεσε με τα ρούχα στο μονοντίβανο. Έκλεισε τα μάτια. 

«Καλά έκανα που δεν την έφερα σ΄αυτό το αχούρι  . Άσε που θα ΄χα χοντρά  μπλεξίματα με τον Μανόλη, αν το έπαιρνε χαμπάρι»...

 Gerontakos

Θεσσαλονίκη,  11/3/26 .