Ένας καλός λόγος
Κώστας Παρζιάλης*Έχει εδραιωθεί για τα καλά η εποχή των τεράτων, των εγκλημάτων, της διαφθοράς και της ακαταλόγιστης εξουσίας.
Ζούμε μια δυστοπική πραγματικότητα και ψάχνουμε έναν καλό λόγο για την αιτία όλων αυτών.
Μερικές σκέψεις τις χρωστάμε στον εαυτό μας, γιατί μέχρι τώρα η κοινωνία τιμωρείται από τις ίδιες της τις επιλογές.
Σκάνδαλα διαφθοράς. Οικονομικά εγκλήματα που συνδέονται με εγκλήματα σε βάρος της ίδιας της ανθρώπινης ζωής. Απαξίωση της δημόσιας υγείας και της εκπαίδευσης. Αναθέσεις εκατομμυρίων. Απάτες. Εξαθλίωση μέσω της αποστράγγισης από την ακρίβεια και τα μονοπώλια. Δολοφονία της οικονομίας. Μεθοδεύσεις. Τρομοκρατία μέσω της επιβολής προστίμων. Στεγαστικό πρόβλημα. Απαξίωση της ζωής των πολιτών. Απαγορεύσεις συναθροίσεων σε δημόσιους χώρους μετά από διεκδικήσεις. Εμπλοκή πολιτικών προσώπων σε παρανομίες. Κόκκινα δάνεια. Υποθέσεις καρτέλ. Offshore. Κομματικά χρέη. Συγκαλύψεις. Αλλοιώσεις δεδομένων. Λοιδορήσεις προσωπικοτήτων απλών πολιτών. Απειλές. Εκβιασμοί δημοσιογράφων και απλών πολιτών. Ανεξέλεγκτη ατιμωρησία και απουσία απόδοσης δικαιοσύνης. Υποκλοπές. Παρακολουθήσεις…
Και μιας και κλείσαμε με τις παρακολουθήσεις, είναι να απορεί κανείς αν η ατιμωρησία και η αδράνεια συνδέονται με αυτές.
Μπορεί κάποιος να συμμετέχει σε κόμματα ή στη διοίκηση όταν παρακολουθείται και ενδέχεται να είναι εκβιαζόμενο πρόσωπο, χωρίς να έχει κάνει τίποτα για να το αντιμετωπίσει;
Μπορεί να πάρει πραγματικά θέση για όλα αυτά τα εγκλήματα, όταν ενδέχεται να είναι εκβιαζόμενο πρόσωπο;
Τι σημαίνει όταν κάποιος κινείται ή απειλεί ότι θα κινηθεί νομικά απέναντι σε δημοσιογράφους και πολίτες, αλλά δεν κινείται νομικά για κακουργήματα όπως αυτό της κατασκοπίας;
Ας βρούμε έναν καλό λόγο.
Είναι η στήριξη της σήψης, της δυσωδίας και της βίας ένας καλός λόγος όταν κάποιος είναι παρακολουθούμενο πρόσωπο;
Όλα αυτά είναι ενδεδυμένα με τη νομιμότητα του πολιτικού μανδύα.
Μέσα σε όλα αυτά, βρίσκουμε έναν λόγο για να πέσει μια διεφθαρμένη κυβέρνηση;
Και αν ναι, γιατί δεν πραγματοποιείται;
Έχουμε καταδικάσει όλες αυτές τις πράξεις διαφθοράς, παρανομίας και τρομοκρατίας;
Μήπως τελικά αυτή η πραγματικότητα αρχίζει να θυμίζει σε πολλούς κάτι που πλησιάζει τα χαρακτηριστικά ενός καθεστώτος;
Αν αύριο ο επόμενος παράφρων ξεκινούσε να βομβαρδίζει τη χώρα στην οποία ζούμε, με την αιτιολογία ότι θέλει να μας απελευθερώσει από το δικό μας καθεστώς, θα είχαμε άραγε έναν καλό λόγο για να καταδικάσουμε αυτή την πράξη;
Μέχρι τώρα λοιπόν, η κοινωνία τιμωρείται από τις επιλογές της, από τη μέχρι τώρα συμμετοχή της αλλά και από την αποχή της.
Επειδή, η ελπίδα δεν γεννιέται από την απόσταση, αλλά από την παρουσία, ίσως λοιπόν μπορούμε να βρούμε τουλάχιστον έναν καλό λόγο, για να ανοίξει η συζήτηση για τη σημασία της συμμετοχής.
Της συμμετοχής μέσω της ψήφου, ως συνέχεια της παρουσίας.
Φυσικά και όχι με όρους κομματικούς, αλλά με όρους ευθύνης.
Σε μια εποχή που μας διδάσκει διεθνώς τι σημαίνουν οι επικίνδυνες επιλογές, ίσως αυτός να είναι τελικά ένας καλός λόγος να δηλώσουμε την παρουσία μας όταν έρθει η ώρα της ψήφου.
Μερικές σκέψεις τις χρωστάμε στον εαυτό μας, τις επιλογές προσώπων, τις χρωστάμε στα παιδιά μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου