Ο πόλεμος όπου κερδίζει το Ισραήλ και χάνει ο Τραμπ και όλοι οι άλλοι
Όσο προχωρά χρονικά και αυξάνεται σε ωμότητα κι ένταση η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, όλο κι αποκαλύπτεται πως όχι μόνον η Ουάσιγκτον, αλλά κι ολάκερη η ανθρωπότητα έχουν παγιδευτεί στα στρατηγικά σχέδια του Τελ Αβίβ που εκμεταλλεύθηκε τον πολιτικό αναλφαβητισμό του Τραμπ.
Τα αποτελέσματα αυτού του ολέθριου μείγματος αφροσύνης και στυγνού, απάνθρωπου, υπολογισμού κινδυνεύει να φέρει όλον τον κόσμο σε κατάρρευση, μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθούν οι αποβλέψεις του Νετανιάχου και η (αστήρικτη) μεγαλαυχία του Τραμπ. Το ερώτημα πλέον είναι εάν η Ευρώπη θα αφεθεί να εξαφανισθεί τελείως από τον γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό χάρτη, ως ένα απλό συμπλήρωμα της εκάστοτε πολιτικής του Ισραήλ και των ΗΠΑ, χωρίς αυτόνομη πολιτική, πράγμα που θα την καταστήσει ανύπαρκτη στη νέα παγκόσμια πολιτική σκακιέρα και τις συμμαχίες που τα νέα δεδομένα χαράσσουν.
Το αδιέξοδο του Τραμπ
Το πρώτο δεδομένο της προοιωνιζόμενης αποτυχίας του Τραμπ είναι η ασύμμετρη σκοπιμότητα που χαρακτηρίζει τη συμμαχία Ηνωμένων Πολιτειών-Ισραήλ. Οι δύο χώρες σε αυτόν τον πόλεμο δεν έχουν ούτε την ίδια αντίληψη, ούτε τα ίδια συμφέροντα, ούτε καν την ίδια ισχύ. Γιατί ενώ για το Ισραήλ το ισλαμκό Ιράν πάγια αποτελεί μία «υπαρξιακή απειλή» (μολονότι επί περιόδου Σάχη ήταν ο καλύτερος σύμμαχός του απέναντι στους σουνίτες Άραβες) και συνεπώς η καταστροφή και ‘βαλκανοποίησή’ του είναι -όπως και για την υπόλοιπη Μέση Ανατολή- αναγκαία, για τις ΗΠΑ, αυτός ο πόλεμος δεν είναι πόλεμος ανάγκης, αλλά επιλογής -γιατί αφορά την ανάγκη ενός συμμάχου.
Οι διαφορετικές αποβλέψεις Τελ Αβίβ-Ουάσιγκτον
Αυτή η διαφορά καθορίζει και τις διαφορετικές απαιτήσεις των δύο «συμμάχων», ακόμη και στο πεδίο της μάχης, αλλά κυρίως καθιστά πολύ πιο κρίσιμο τον παράγοντα «χρόνο», τη διάρκεια του πολέμου. Ιδίως για τις ΗΠΑ, που μόνο τους συμφέρον είναι να διαρκέσουν οι επιθέσεις το συντομότερο δυνατόν, με ελάχιστες απώλειες και χωρίς υπέρογκες δαπάνες. Μόνο που γι’ αυτό απαιτείται ένας σαφής στρατηγικός στόχος, που όπως αποδείχθηκε σαφέστατα η Ουάσιγκτον δεν διαθέτει: πλήττει εική και ως έτυχε (βλέπε το σχολείο κορασίδων, οι απώλειες που είχε κι οι επιθέσεις που δέχονται οι βάσεις τους, η αμφίβολη αποδυνάμωση της βαλλιστικής ικανότητας του Ιράν κ.ο.κ). Από την πλευρά του, το Ισραήλ -που παρέσυρε τον ανίδεο Τραμπ, πείθοντάς τον πως θα κάνει… περίπατο- έχει συμφέρον να διαρκέσει το περισσότερο πιθανό ο πόλεμος, γιατί το εξυπηρετεί -μιας κι οι αμερικανικές δυνάμεις θα απασχολούν το Ιράν- να εξοντώνει πληθυσμούς σε γειτονικά κράτη, να υφαρπάζει εδάφη (βλέπε εισβολή στον Λίβανο) και να διαιρεί όλο και περισσότερο τους γείτονες και τις εθνότητες που συνθέτουν αυτά τα κράτη, ώστε να τα βάζει στο χέρι. Παράλληλα το Ισραήλ, βομβαρδίζοντας κι αυτό το Ιράν, φροντίζει να αναβαθμίζεται όλο και περισσότερο η σύρραξη, διότι όσο πιο ισχυρή είναι η ιρανική αντίδραση, τόσο λιγότερο μπορούν οι Αμερικανοί να επιτρέψουν στον εαυτό τους να εγκαταλείψουν το πεδίο και τον σύμμαχο.
Ο Τραμπ ουσιαστικά έχει παγιδευτεί σε έναν πόλεμο που ο ίδιος δεν χρειαζόταν να ξεκινήσει (εμφανώς γιατί, όσο και να ψευδολογεί, το ιρανικό πρόγραμμα και οι πύραυλοί του δεν τον απειλούσαν), αλλά τον οποίον δεν μπορεί πλέον να ελέγξει. Ακριβώς όπως συνέβη και στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Γερμανία του Κάιζερ -μόλο που είχε ανοικτές διαφορές με τους αντιπάλους της (Αγγλία, Γαλλία)–αναγκάσθηκε να εμπλακεί σε μία σύγκρουση που δεν ήθελε (τουλάχιστον εκείνη τη στιγμή), λόγω της συμμαχίας με την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. στις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, καταλήγοντας να παρασυρθεί σε μια σύγκρουση που δεν ήθελε.
Οι στόχοι του σεναρίου που το Ισραήλ «πούλησε» στον Τραμπ (εξουδετέρωση της ιρανικής ηγεσίας, διάλυση του στρατού -ιδιαίτερα του ναυτικού και των βάσεων εκτόξευσης πυραύλων-, εσωτερική εξέγερση, αλλαγή καθεστώτος, παραίτηση από την κατασκευή πυρηνικού όπλου) αποδείχθηκε «επιστημονική φαντασία» και πήγε στραβά. Οι «έξυπνοι» βομβαρδισμοί αποδείχθηκε πάλι -μετά τη Λιβύη, τη Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν- πως δεν αρκούν ούτε για να ρίξουν ένα καθεστώς, ούτε για να διαλύσουν ένα πυρηνικό πρόγραμμα, ούτε για να το αντικαταστήσουν με φιλικά προσκείμενες κυβερνήσεις.
Δεύτερον, το Ιράν γεωγραφικά και πληθυσμιακά δεν είναι Ιράκ. Είναι μια ορεινή χώρα, όπου εδώ και τριάντα χρόνια ο στρατός σκάβει τούνελ και κρύβει όπλα και εργοστάσια. Τρίτο σημείο, η πρώην Περσία έχει 90 εκατομμύρια κατοίκους, όχι λίγες δεκάδες όπως το Ιράκ (όπου ακόμα υπάρχουν σιιτικές πολιτοφυλακές) και το Αφγανιστάν (που ούτως ή άλλως είδε τους Ταλιμπάν να επιστρέφουν στην εξουσία).Επιπλέον, είναι μια χώρα που έχει κάνει την πρώτη θρησκευτική επανάσταση στην ιστορία του μουσουλμανικού κόσμου, όπου ακόμα οι αγιατολάχ έχουν μια αξιοσημείωτη βάση συναίνεσης, τουλάχιστον στο 50% της χώρας, συμπεριλαμβανομένων όλων των δομών εξουσίας με κεντρικό πυλώνα τους Φρουρούς της Επανάστασης (Pasdaran).
Και το χειρότερο; Οι Ιρανοί ξέρουν να πολεμούν. Πολέμησαν για οκτώ χρόνια εναντίον του Ιράκ σε έναν τρομερό πόλεμο, έχτισαν σταθερές συμμαχίες με πληρεξουσίους (proxies) από τον Λίβανο και τον Κόλπο μέχρι το Ιράκ, αξιοποίησαν τα διδάγματα από τους αμερικανικούς πολέμους στη Μέση Ανατολή, γνωρίζουν τον εχθρό (τόσο τον ισραηλινό όσο και τον αμερικανικό) και τον μελετούν εδώ και σαράντα χρόνια. Μάλιστα, έχουν οργανώσει τον στρατό σε στεγανά διαμερίσματα· κάθε περιοχή έχει τον δικό της διοικητή που ενεργεί αυτόνομα από το κέντρο και για να αποφασίσει στόχους δεν χρειάζεται να λάβει οδηγίες από το γενικό επιτελείο. Επιπλέον, η περιφερειακή αλυσίδα διοίκησης δεν έχει έναν μόνο διοικητή, ο οποίος άλλωστε μπορεί να αντικατασταθεί.
Αλλά τα σενάρια δεν σταματούν εδώ. Ο κίνδυνος είναι η σύρραξη αυτή να μετατραπεί σε μια καταστροφή: αρχικά περιφερειακή στη συνέχεια πιθανόν παγκόσμια. Το Ιράν διαθέτει τρία όπλα: το πρώτο είναι το πετρέλαιο και τη δυνατότητα να κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ, μια κίνηση ικανή να βυθίσει σε κρίση τις οικονομίες του μισού κόσμου. Από την άλλη, μπορεί κάλλιστα να στοχεύσει και να καταστρέψει τις πολύτιμες μονάδες αφαλάτωσης νερού στον άνυδρο Κόλπο, μια ενέργεια που θα γονάτιζε ολόκληρη την περιοχή. Τέλος, το πιο τρομακτικό: κανείς δεν ξέρει πραγματικά σε ποιο σημείο βρίσκεται η κατασκευή ενός πυρηνικού όπλου ή μιας “βρώμικης βόμβας”! Αν συνέβαινε αυτό, τότε κανείς δεν θα μπορούσε να γνωρίζει τις συνέπειες.
Η πολιτική παγίδα για τον Τραμπ[.........................................]
Ο πόλεμος όπου κερδίζει το Ισραήλ και χάνει ο Τραμπ και ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου