«Η Ευρώπη ξέχασε τι σημαίνει ντροπή»
Στα 82 του χρόνια ο Μάσιμο Κατσιάρι* παραμένει μία από τις πιο ελεύθερες και ασυμβίβαστες φωνές της ιταλικής πολιτικής και πολιτιστικής πραγματικότητας. Νεοπλατωνικός φιλόσοφος, δύο φορές δήμαρχος της Βενετίας, πρώην βουλευτής και ευρωβουλευτής, θεωρείται από πολλούς ο Νέστορας της ιταλικής Αριστεράς. Ανέκαθεν προοδευτικός, αλλά χωρίς παρωπίδες, στη συνέντευξή του στην «Εφ.Συν.» ζητά από όλες τις δυνάμεις του δημοκρατικού χώρου της Ευρώπης να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να αναγνωρίσουν με ειλικρίνεια τα λάθη του παρελθόντος, για να μπορέσουν να ξεκινήσουν μια ουσιαστική νέα πορεία. Χωρίς περιστροφές και μισόλογα, ο βετεράνος Ιταλός διανοούμενος και πολιτικός μιλά για τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, την αμερικανική ηγεμονία και την πολιτική ανυπαρξία της Ευρώπης.
● Κύριε καθηγητά, στη σχεδόν πρωτοφανή δραματική κατάσταση που ζούμε η Ευρώπη έχει χάσει κάθε βάρος και ελπίδα επιρροής στις εξελίξεις;
Το ότι ο ρόλος της είναι περιθωριακός είναι απόλυτα σαφές. Δεν είναι η γνώμη μου, το λένε οι πρωταγωνιστές των σημερινών τραγωδιών. Κανείς τους δεν θεωρεί ότι η Ευρώπη μπορεί να παίξει κάποιο σημαντικό ρόλο για να συμβάλει στην επίλυσή τους. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι κάποια στιγμή η κατάσταση δεν θα μπορούσε να αλλάξει. Δεν είναι γραμμένο πουθενά ότι η Ευρώπη πρέπει να παραμείνει αιωνίως ένας πολιτικός νάνος.
● Πώς φτάσαμε σε μια τέτοια κατάσταση, στην τεράστια αυτή έλλειψη επιρροής και ισχύος;
Είναι μια μακρά ιστορία με θλιβερό τέλος. Μια ιστορία που ξεκίνησε πριν από 20, ίσως και 25 χρόνια. Όταν μετά τη Νομισματική Ένωση δεν εφαρμόστηκαν οι πολιτικές σύγκλισης στον κοινωνικό τομέα, στον φορολογικό, στην άμυνα και στην εξωτερική πολιτική. Ολα όσα θα έπρεπε να γίνουν μετά το ευρώ έμειναν στα χαρτιά. Αμέσως μετά ήρθαν οι οικονομικές κρίσεις, η κατάρρευση κάθε αρχής αλληλεγγύης. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ήταν η Ελλάδα, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η χώρα σας στα χρόνια της κρίσης…
● Μπορεί ακόμη να γίνει ένα ουσιαστικό βήμα προς την πολιτική ενοποίηση ή πρόκειται για ουτοπία;
Από ποιόν; Ξύπνησαν όλα τα εθνικιστικά και υπερεθνικιστικά κινήματα της υφηλίου. Κάθε χώρα προσπαθεί να τα βγάλει πέρα μόνη της και να σώσει ό,τι μπορεί να σωθεί διαπραγματευόμενη αυτόνομα με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η κρίση με τη Ρωσία δεν λύνεται και αυτό δημιουργεί τεράστια προβλήματα στην ενεργειακή πολιτική μας. Είναι σαφές ότι πρόκειται για τον πυρήνα κάθε βιομηχανικής στρατηγικής, αλλά όσο δεν καταφέρνουμε να κάνουμε παρελθόν τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο τα εμπόδια θα είναι αξεπέραστα.
«Ο Πέδρο Σάντσεθ απέδειξε ότι είναι σοβαρός πολιτικός. Αλλά τι μπορεί να κάνει -μόνη της- η Ισπανία;»
● Η ευρωπαϊκή πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ τόσο προβληματική.
Η Ευρώπη μετά τη διεύρυνση παραμένει εντελώς διχασμένη. Από τη μία οι παλαιότερες χώρες-μέλη αντιμετωπίζουν οικονομική, κοινωνική και βιομηχανική κρίση. Από την άλλη έχουν ενταχθεί κράτη στα οποία κυριαρχούν εθνικιστικές και υπερεθνικές τάσεις, αντίθετες με μια πραγματικά ενωτική ευρωπαϊκή πολιτική. Το πολιτικό κλίμα στο μεταξύ κλίνει όλο και εντονότερα προς τα δεξιά. Τα ευρωπαϊκά σοσιαλιστικά κόμματα καταρρέουν, τα χριστιανοδημοκρατικά έχουν μετατοπιστεί παντού δεξιότερα. Φτάνει να δούμε τη δραματική πτώση της Γερμανίας, όπου η πολιτική της Ανγκελα Μέρκελ έχει εγκαταλειφθεί, και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία διευθύνεται από την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, μια σαφέστατα δεξιά πoλιτικό. Η δε Ιταλία προς το παρόν κυβερνάται σταθερά από πολιτικές δυνάμεις οι οποίες μέχρι πρόσφατα είχαν αντιευρωπαϊκή κατεύθυνση.
● Η Ισπανία όμως αντέδρασε στον πόλεμο των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν τη θεωρείτε μια σημαντική διαφοροποίηση;
Ο Πέδρο Σάντσεθ απέδειξε ότι είναι σοβαρός πολιτικός. Αλλά τι μπορεί να κάνει -μόνη της- η Ισπανία; Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι ο Σάντσεθ είναι πολιτικά αδύναμος, διότι αν αύριο στη χώρα του γίνουν εκλογές, είναι πολύ πιθανόν να τις χάσει.
● Και όσοι δεν ταυτίζονται με τις πολιτικές αυτές τι μπορούν να κάνουν;[...................]
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου