Κάθε πόλεμος είναι παρανοϊκός και παράλογος. Είναι μια κρεατομηχανή που αλέθει σάρκες και στο όνομα – ποιανού άραγε ιδανικού – αφαιρεί τις ζωές των απλών ανθρώπων. Που δεν είναι εφτάψυχοι όπως οι γάτες.

Μια φορά θα ζήσουν και μετά θα εξαφανιστούν. Κι αυτοί που αποφασίζουν για τον πόλεμο – κατά κανόνα επιβιώνουν και μετά τον πόλεμο – και συνεχίζουν τη ζωή τους κανονικά.

Και σερβίρουν το παραμύθι – στα κορόιδα που σκοτώνονται – περί πατρίδας, θρησκείας, ελευθερίας και άλλων μπαχαρικών που τους κάνουν πιο νόστιμο τον θάνατο τους.

Ο πόλεμος Ισραήλ – ΗΠΑ εναντίον του Ιράν είναι ένας ακόμα αδιανόητος πόλεμος. Είναι ένας παρανοϊκός πόλεμος που τον διέταξε ένας παρανοϊκός άνθρωπος.

Είναι ένας πόλεμος που μπλέκεται η τεχνητή νοημοσύνη με την πραγματικότητα, που η  προπαγάνδα – όπως σε όλους τους πολέμους – κυριαρχεί και είναι ένας πόλεμος που με το πάτημα ενός κουμπιού ηγέτες «άτρωτοι» εξαϋλώνονται.

Είναι ένας παρανοϊκός πόλεμος που απέναντι στα πανάκριβα πυραυλικά συστήματα υπάρχουν τα drones των φτωχών που κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους. Και τρυπάνε και τους «απρόσβλητους» αμυντικούς θόλους. Που ο Δένδιας φαντασιώνεται να τους εγκαταστήσει στο Αιγαίο…

Τούτος ο  πόλεμος είναι ο πόλεμος των χαμένων αρχηγών. Ζει ο Χαμενεΐ – νούμερο δύο – ο  junior;

Γιατί είναι εξαφανισμένος και δεν έχει δώσει σημεία ζωής μετά την εκλογή του; Αυτό γίνεται για λόγους ασφάλειας ή οι Ιρανοί – για συμβολικούς λόγους – εξέλεξαν έναν ήδη νεκρό;

Γιατί και αυτό ακούγεται. Ακούγεται ότι είναι βαριά τραυματισμένος, ότι είναι παραμορφωμένος, ότι είναι νεκρός. Υπάρχει άραγε καμία λογική – οι Ιρανοί – να εξέλεξαν ένα ήδη πτώμα για λόγους συμβολικούς;


Ζει ακόμα – άραγε – ο Νετανιάχου; Γιατί κι αυτό κυκλοφορεί. Ότι δεν ζει. Όλες του οι τελευταίες εμφανίσεις είναι προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης. Έτσι λέει η παραφιλολογία και οι φήμες στο διαδίκτυο…

Αυτός που σίγουρα ζει και βασιλεύει είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Ένας οριακός – με όρους ψυχιατρικής – τύπος ο οποίος αυτοσχεδιάζει κατά το πώς γουστάρει και μέχρι πρότινος κανένας δεν τολμούσε να του πει και τίποτα.

Οι υπουργοί του πιο παράλογοι από εκείνον φυσικά και δεν μιλούσαν. Οι ξένοι ηγέτες κατάπιναν τις προσβολές του – στον βωμό του σαβουάρ βιβρ – που ίσχυε μόνον γι’αυτούς κι όχι για εκείνον. Και μέχρι τώρα δεν βρέθηκε ένα μικρό παιδί να φωνάξει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός…

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ειδική περίπτωση ατόμου. Ειδική προσωπικότητα. Συνεχώς αναιρεί αυτά που λέει, λέει διαρκώς ψέματα και αντιμετωπίζει τα κράτη και τους λαούς σαν να είναι μέρος ενός επιτραπέζιου παιχνιδιού που του αρέσει παίζει.

Αφού ξεπέρασε εύκολα την πρώτη πίστα – του παιχνιδιού – που λεγόταν Βενεζουέλα, τώρα βρίσκεται στην πίστα του Ιράν. Όμως αυτή η πίστα είναι ζόρικη και κινδυνεύει να τον καταπιεί. Ειδικά που ξεκίνησε το παιχνίδι χωρίς να ξέρει που σκοπεύει να καταλήξει. Άλλωστε αυτό καμιά σημασία δεν έχει γι’ αυτόν. Το παιχνίδι είναι καθαρά θέμα απόλαυσης, επιβεβαίωσης και ναρκισσισμού.

Η κατάσταση σήμερα είναι μοναδική. Από αυτές που – αργότερα – η ιστορία τις περιποιείται ιδιαίτερα. Η κυριότερη υπερδύναμη έχει για πρόεδρο της μια ελλειμματική προσωπικότητα. Ήδη ακόμα και οι εξίσου παράλογοι – έως τώρα – συνεργάτες του αρχίζουν και αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά. Και κάποιοι παραιτούνται.

Μόνο οι ίδιοι οι Αμερικανοί μπορούν να τον σταματήσουν. Η Washington Post – του δισεκατομμυριούχου Τζεφ Μπέζος – του λέει πες ότι νίκησες και φύγε από το Ιράν. Το αμερικάνικο κατεστημένο έχει μια λογική επιβίωσης.

Τούτος ο πόλεμος ξεπερνά τον παραλογισμό κάθε πολέμου. Δεν έχει καμία λογική δικαιολογία και είναι το παιχνίδι ενός παρανοϊκού ανθρώπου που κάνει τις φαντασιώσεις του πραγματικότητα.

Κάπως έτσι ένιωθε κι ο Νέρων όταν έκαιγε τη Ρώμη…