ΤΟ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΙΟ, ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ, ΧΑΛΑ ΤΟ ΙΣΙΟ

ΛΟΥΚΙΛΛΙΟΣ , Ο ΔΕΙΝΟΣ ΣΑΤΙΡΙΣΤΗΣ

 O Λουκίλλιος ήταν επιγραμματοποιός του 1ου αιώνα μ.Χ., που έζησε στη Ρώμη ως ευνοούμενος  μάλλον του Νέρωνα.
 Το έργο του σώζεται αποκλειστικά στην Παλατινή Ανθολογία, με πάνω από 100 επιγράμματα.
    Κύριο χαρακτηριστικό της ποίησής του  η σκωπτική και δηκτική σάτιρα, που  εστιάζεται στις αδυναμίες, τα πάθη  και τα ευτράπελα της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του λατινικού σατιρικού επιγράμματος, λειτουργώντας ως κύριο πρότυπο για τον μεταγενέστερο και πιο γνωστό Μαρτιάλη.
 Τα επιγράμματά του χαρακτηρίζονται από εκφραστική ακρίβεια και μετρική τελειότητα.
Η κληρονομιά του, επομένως, δεν είναι μόνο η ίδια η σάτιρά του, αλλά και ο βαθύς αντίκτυπος που είχε στην εξέλιξη  του είδους.

 

Λουκίλλιος(59-139)/Βικιπαίδεια

 ΠΑ 11, 408

τὴν κεφαλὴν βάπτεις, τὸ δὲ γῆρας οὔποτε βάψεις,
οὐδὲ παρειάων ἐκτανύσεις ῥυτίδας.
μὴ τοίνυν τὸ πρόσωπον ἅπαν ψιμύθῳ* κατάπλαττε,
ὥστε προσωπεῖον κοὐχὶ πρόσωπον ἔχειν.
5 οὐδὲν γὰρ πλέον ἔστι. τί μαίνεαι; οὔποτε φῦκος
καὶ ψίμυθος τεύξει τὴν Ἑκάβην Ἑλένην.

Mary Lacy, ‘Large Portrait I’, Dishes, Grout, & Cement on Board-18.75” x 15”  ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ [Gerontakos]  Βάφεις τα  μαλλιά σου , όμως τα γηρατειά  ποτέ δε θα τα βάψεις, αδύνατο είναι να τσιτώσεις από τα μάγουλά σου τις ρυτίδες. Μην μπλαστρώνεσαι  λοιπόν με ψιμύθιο* και , αντί για πρόσωπο,  να έχεις μια προσωπίδα . Τι όφελος προσδοκάς  ; Είσαι με τα καλά σου; Ποτέ το κοκκινάδι κι η βαφή δεν θα κάνουν την Εκάβη  Ελένη.   Πορτρέτο ηλικιωμένης κυρίας με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης  ΨΙΜΥΘΙΟ :ΤΟ ΤΟΞΙΚΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΕΒΑΖΑΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΑΝ  ΑΦΕΙΔΩΣ ΟΙ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΕΣ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ     * ψιμύθιον ή ψιμμύθιον: σκόνη ανθρακικού μολύβδου, (Κερουσίτης)  την οποία χρησιμοποιούσαν ως καλλυντικό για να λευκαίνουν τα πρόσωπά τους  οι γυναίκες από τα πανάρχαια χρόνια  , χωρίς να γνωρίζουν ότι  η πομάδα που έβαζαν ήταν εξαιρετικά τοξική. Η αγάπη της Βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ για το τοξικό μακιγιάζ της με βάση τον μόλυβδο και το βενετσιάνικο κεραμίδι, οδήγησε σε σοβαρή βλάβη του δέρματος, κάνοντας το πρόσωπό της να φαίνεται σαν φάντασμα με δέρμα  σκασμένο. Όταν  πέθανε, το πρόσωπό της ήταν τόσο αποχρωματισμένο και γεμάτο ουλές από το μόλυβδο,  που περιγράφηκε ότι είχε ένα παχύ, λευκό, σαν μάσκα στρώμα μακιγιάζ δυόμισι εκατοστών (!),που κάλυπτε τα χαρακτηριστικά της,.   Τα αγάλματα που βλέπουμε σε μουσεία και σε ιστορικούς χώρους ήταν αρχικά ζωγραφισμένα — και αυτό συχνά περιλάμβανε το δηλητηριώδες λευκό του μολύβδου. Οι γκέισες στην Ιαπωνία εξακολουθούν να φορούν ακόμα και σήμερα ένα έντονο λευκό μακιγιάζ ως ένα είδος μάσκας.