Οίδ' ολίγης δαιτός ελευθερίην

(Φαγιούμ)
ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ
(1ος αιώνας)

Αρκεί μοι χλαίνης λιτόν σκέπας, ουδέ τραπέζαις
δουλεύσω, Μουσέων άνθεα βοσκόμενος.
μισώ πλούτον άνουν, κολάκων τροφόν, ουδέ παρ'
οφρύν
στήσομαι' οίδ' ολίγης δαιτός ελευθερίην.

Παλατινή Βιβλιοθήκη, 43.

***

Μου φτάνει το λιτό σκέπασμα του μανδύα μου, κι ούτε
θα γίνω δούλος των τραπεζιών, εγώ που τρέφομαι με
τα άνθη των Μουσών.
Μισώ τον ανόητο πλούτο, που τρέφει του κόλακες, και
δε θα υψώσω από έπαρση το φρύδι μου, γιατί γνωρίζω
την ελευθερία της ζωής που αρκείται στα λίγα.