« Και Α και ΟΥ….Διαφθορά παντού!…».
Άδεται σε ρυθμό πηδηχτό υπουργικό...
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 27, 2019
Ο Τελευταίος Σταθμός
Director: Vittorio De Sica.
Writers: Truman Capote (dialogue), Luigi Chiarini.
Stars: Jennifer Jones, Montgomery Clift, Gino Cervi
Μια Αμερικανίδα νοικοκυρά η Μαίρη Φορμπς (Τζένιφερ Τζόουνς), που κάνει
διακοπές στην Ιταλία γνωρίζει και ερωτεύεται έναν Ιταλό ακαδημαϊκό
τον Τζιοβάνι Ντόρια (Μοντγκόμερι Κλιφτ). Η Μαίρη ,που είναι ήδη
παντρεμένη (αλλά ο γάμος της περνάει κρίση) και έχει και ένα παιδί, θα προσπαθήσει να ξεφύγει από το πάθος
που την κρατά δεμένη με τον Τζοβάννι, επιστρέφοντας στην Αμερική. Ο
Τζιοβάνι όμως θα την προλάβει στο σταθμό Τέρμινι της Ρώμης πριν φύγει
και θα την παρακαλέσει να μείνει για πάντα κοντά του. Η Μαίρη τότε
μπαίνει σε ηθικό δίλημμα. Καλοστημένο κοινωνικό δράμα, με λαμπρό επιτελείο ηθοποιών, που ατύχησε στην εποχή του λόγω των παρεμβάσεων του παραγωγού στο έργο του διάσημου σκηνοθέτη και ηθοποιού Βιτόριο ντε Σίκα.
Παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Μαρκέτου «Ψυχολογία του Φασισμού» την 1η Μαρτίου
Το βιβλίο του Νίκου Μαρκέτου "Ψυχολογία
του Φασισμού" παρουσιάζεται σε εκδήλωση που διοργανώνει η δημοτική
κίνηση "το Λιμάνι της Αγωνίας" την Παρασκευή 1η Μαρτίου 2019 και ώρα
19:30 στο Στέκι του ΛτΑ (Πραξιτέλους 78 & Βενιζέλου - Πειραιάς).
Για το βιβλίο θα μιλήσουν
- Παναγιώτης Βουτυράκος│Παιδοψυχίατρος, Διευθυντής Ε.ΚΕ.Ψ.Υ.Ε-Πειραιά
- Βασιλική Κατριβάνου│Πρώην Βουλευτής, Ψυχοθεραπεύτρια
- Κώστας Κοροντζής│Εκδότης
- Χρήστος Μαντάς│Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ, Ψυχίατρος, Πανεπιστημιακός
Την εκδήλωση θα χαιρετίσει
ο Νίκος Μπελαβίλας│Υποψήφιος Δήμαρχος Πειραιά
Ο Μητσοτάκης πήγε να κάνει ένα δώρο τις ασφαλιστικές, αλλά το έκανε στη κυβέρνηση, με τον Καιάδα που σχεδιάζει
Πηγή: anoixtoparathyro.gr
Ή
δεν ξέρει τι λέει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή θέλει να κάνει και το
ασφαλιστικό σύστημα κεραμιδαριό. Πήγε στην Ένωση Ασφαλιστών και τους
υποσχέθηκε ότι θα τους πάει όλους τους ασφαλισμένους ως πρόβατα επί
σφαγή. Θεός
φυλάξοι. Για τρακάρισμα μπλέκει με κάποιες ασφαλιστικές ο πολίτης και
ταλαιπωρείται. Φανταστείτε τι έχει να γίνει με τη σύνταξη του. Αν
βγάλουμε τις φιοριτούρες και τον ασυγκρότητο λαϊκισμό -του
αντιλαϊκιστή- αυτό που προτείνει ο Μητσοτάκης στην ασφάλιση δίνει »
πρωταγωνιστικό ρόλο» στον ιδιωτικό τομέα. Πρω-τα-γω-νιστι-κό. Ο ίδιος το είπε. Δηλαδή τα δίνει όλα και ιδού πώς: Δίνει
…κίνητρα από την πολιτεία ώστε να καταστεί πιο ελκυστική η επιλογή
συμπληρωματικών προγραμμάτων ιδιωτικής ασφάλισης. Με άλλα λόγια το
κράτος θα σπονσοράρει τους ιδιώτες από τα λεφτά των φορολογουμένων για
να βρίσκουν πελάτες. Για ξεκάρφωμα έβαλε ότι θα υπάρχει και «μεγαλύτερη ανταποδοτικότητα».
Κοροϊδία. Ρωτήστε ένα ασφαλιστή ποιο θα ήταν το ασφάλιστρο για τις
παροχές που δίνει σήμερα το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα και τα λέμε. Μετά
είπε ότι το σημερινό σύστημα είναι… άδικο γιατί πριμοδοτεί
συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες, ενώ αφήνει εκτεθειμένες άλλες.
Εννοεί ότι πριμοδοτεί τους φτωχότερους και όχι τους πλουσιότερους. Αυτό
θέλει να αντιστρέψει για λόγους …κοινωνικής δικαιοσύνης. Τρίτο θα
είναι υποχρεωτική η ασφάλιση στον δημόσιο τομέα αλλά θα
δίνεται μόνο «εθνική σύνταξη με βάση τις αντοχές της οικονομίας».
Δηλαδή από το 2010 που φαλίρισε η οικονομία η σύνταξη θα ήταν μηδέν.
Μηδέν. Λόγω μη αντοχών της οικονομίας. Εκεί πέταξε
και την γνωστή μπαρούφα ότι οι νέοι προτιμούν να δουλεύουν ανασφάλιστοι
γιατί δεν ξέρουν αν θα πάρουν σύνταξη. Έχει μιλήσει λέει με
νέα παιδιά και του το είπαν . Απλώς κρύβει ότι οι εργοδότες είναι
αυτοί που τους αφήνουν ανασφάλιστους. Με
απλά λόγια ο Μητσοτάκης πήγε στους ασφαλιστές με σκοπό να τους
κάνει δώρο του ασφαλισμένους. Μόνο που αυτό που τους περιέγραψε είναι
κανονικός Καιάδας. Όποιος πληρώνει
θα παίρνει όποια σύνταξη θέλει να του δώσει η ασφαλιστική, αν δεν έχει
φαλιρίσει, μέχρι να βγει τη σύνταξη. Οι άλλοι θα πληρώνουν, αλλά θα
παίρνουν ό,τι αντέχει η οικονομία. Το
δώρο είναι τελικά θηλιά που πέρασε ο ίδιος στο λαιμό του. Ήτοι δώρο την
κυβέρνηση. Αν έχει πέντε ανθρώπους να βγουν και να εξηγήσουν τι
σχεδιάζει η… Ξαφά και ανακοινώνει ο Κυριάκος.
Τρίτη, Φεβρουαρίου 26, 2019
Το φετινό φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου ανεβάζει τον καλλιτεχνικό πήχη (Όλο το πρόγραμμα)
Οι διεθνείς συνεργασίες, η ελληνική δημιουργία και η διαφορετικότητα στο επίκεντρο των έργων ξένων και Ελλήνων καλλιτεχνών
Πηγή: http://www.thetoc.gr
«Στο τέλος Απριλίου συμπληρώνονται τρία χρόνια από τη
στιγμή που ανέλαβα την καλλιτεχνική διεύθυνση του Φεστιβάλ Αθηνών
& Επιδαύρου και ολοκληρώνεται η θητεία μου. Δέχτηκα αυτή τη
θέση με την πεποίθηση ότι ένας τέτοιος θεσμός μπορεί και πρέπει
να συμβάλει με τη δική του δημιουργική πρόταση σε μια εποχή κρίσης
σαν τη δική μας". "Τρία
χρόνια αργότερα, μετά από μια γοητευτική αλλά και περιπετειώδη
διαδρομή και παρά τις αντίξοες συνθήκες του ελληνικού δημοσίου και
τις αγκυλώσεις της γραφειοκρατίας −που δυστυχώς ταλαιπωρεί και το
Φεστιβάλ−, χάρη στην επιμονή, την πίστη και τη σκληρή δουλειά − τη
δική μου και της ομάδας των συνεργατών που ήταν από την αρχή
δίπλα μου – μπορώ να καταθέσω με ικανοποίηση ότι, πράγματι, οι
βασικοί στόχοι μας έχουν αρχίσει να γίνονται πραγματικότητα με
ορατά αποτελέσματα και σταδιακά με μεγάλη αποδοχή από το κοινό,
τους κριτικούς και τους δημοσιογράφους». Με αυτά τα λόγια
ξεκίνησε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Ελληνικού φεστιβάλ Βαγγέλης
Θεοδωρόπουλος την ομιλία του στην παρουσίαση του προγράμματος του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2019.
Το
φεστιβάλ δίνει ώθηση στην ελληνική δημιουργία, ενισχύει την
διαφορετικότητα και υποστηρίζει τις νέες ιδέες και εκτείνεται σε χώρους
ολόκληρης της Αθήνα και του Πειραιά:
Οι διεθνείς συνεργασίες
Ανάμεσα σε άλλα θα δούμε: Φέτος η Κομεντί Φρανσαίζ
θα κάνει την πρώτη κάθοδό της στο αργολικό θέατρο της Επιδαύρου με την
Ηλέκτρα. Ο Ορέστης του πρωτοπόρου και διεθνώς αναγνωρισμένου Ίβο βαν Χόβε, μια συνεργασία που «χτίστηκε» σε βάθος χρόνου. Στην Επίδαυρο θα κατέβει για πρώτη φορά και ο Μπομπ Γουίλσον
με τον Οιδίποδά του, ενώ τρίτη πρωτιά για φέτος, στον Προμηθέα Δεσμώτη,
μια συμπαραγωγή του Φεστιβάλ με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, όπου τον ομώνυμο ρόλο
θα παίξει, και μάλιστα στα ελληνικά, μια από τις σημαντικότερες
ηθοποιούς της αγγλικής σκηνής, η Ελληνίδα Κάθρην Χάντερ. Στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα του 2020, υπάρχει ήδη για την Επίδαυρο ο Κριστόφ Βαρλικόφσκι.
Το Ηρώδειο
Στο Ηρώδειο, φέτος, θα δούμε περίφημες ξένες ορχήστρες όπως η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λουξεμβούργου με την διάσημη σολίστα της Γιούτζα Γουάνγκ, η Συμφωνική Ορχήστρα της Βιέννης με μαέστρο και σολίστα τον Λεωνίδα Καβάκο, η ορχήστρα των νέων Λουίτζι Κερουμπίνι του Φεστιβάλ της Ραβέννας με μαέστρο τον Ρικάρντο Μούτι,
η Εθνική Ορχήστρα της Κίνας αλλά και κορυφαίοι σολίστες σαν τον Γιο-Γιο
Μα που ερμηνεύει τις Σουίτες για τσέλο του Μπαχ συνυπάρχουν με την
Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και τον Μαξίμ Βενγκέροφ υπό τη διεύθυνση του Στέφανου Τσιαλή, την
Αλτσίνα του Χαίντελ με τους Μουσικούς της Καμεράτας και τον Γιώργο
Πέτρου με τη σπουδαία μας σοπράνο Μυρτώ Παπαθανασίου, αλλά και την
Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ που στο πλαίσιο του έτους Σκαλκώτα θα
ερμηνεύσει το έργο Η θάλασσα του σημαντικότατου συνθέτη. Να σημειώσω εδώ
ότι η Εθνική Λυρική Σκηνή συμμετέχει στο φεστιβάλ με δυο καινούριες
παραγωγές, τη Νόρμα σε μουσική διεύθυνση Γιώργου Μπαλατσινού και σκηνοθεσία Κάρλους Παντρίσα των Φούρα ντελς Μπάους και την Τραβιάτα σε
μουσική διεύθυνση Λουκά Καρυτινού και σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου.Και
διεθνείς καλλιτέχνες της σύγχρονης μουσικής σκηνής, όπως οι Τζέθρο
Ταλ (Jethro Tull), οι Ντεντ καν ντανς (Dead can Dance), η Λωρίνα
Μακένιτ (Loreena Mc Kennit) και οι Tίντερστικς (Tindersticks), συνυπάρχουν με κορυφαίους έλληνες συνθέτες και ερμηνευτές όπως η Ελένη Καραΐνδρου, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, η Μαρία Φαραντούρη, ο Γιώργος Νταλάρας. Σημαντικότατη
βέβαια στιγμή του φετινού προγράμματος του Ηρωδείου είναι μια παράσταση
χορού, από την κορυφαία ερμηνεύτρια και χορογράφο, Αν Τερέζα ντε Κεερσμάκερ
και την περίφημη ομάδα της Rosas, που έρχεται για πρώτη φορά στο
Ηρώδειο με τη δική της εκδοχή στις 6 Σουίτες για τσέλο του Μπαχ.
Στην Πειραιώς 260
Το
φετινό πρόγραμμά ασχολείται περισσότερο από ποτέ, με το ζήτημα της
διαφορετικότητας να αναπτύσσεται σχεδόν σε όλες του τις πτυχές – και
λέγοντας «διαφορετικότητα» όχι αποκλειστικά σε ζητήματα φύλου, αλλά και
σε κάθε είδους μειοψηφικές ή περιθωριακές κουλτούρες. Από τη Γιαννούλα την κουλουρού του Γιώργου Παπαγεωργίου και τις Ξένες πόρτες, ένα ανέκδοτο κείμενο που ο πρόσφατα χαμένος Μάνος Ελευθερίου είχε εμπιστευτεί στη Νένα Μεντή και σκηνοθετεί ο Μάνος Καρατζογιάννης, ως το Χίμμελβεγκ του σύγχρονου ισπανού συγγραφέα Χουάν Μαγιόργκα που σκηνοθετεί η Έλενα Καρακούλη ή τα Ερωτευμένα άλογα της Ελένης Ευθυμίου,
τα έργα που θα δούμε στο σύγχρονο ελληνικό πρόγραμμα στην Πειραιώς 260
θέτουν στο μικροσκόπιο περιπτώσεις ατόμων ή ολόκληρων ομάδων στις
παρυφές του κοινωνικού συνόλου και στοχάζονται πάνω στην αντιμετώπιση
που τους επιφυλάσσει η κοινωνία. Είτε πρόκειται για τη σκληρότητα και
την κοινωνική αδικία της επαρχίας απέναντι στον κάθε είδους διαφορετικό
όπως στη Γιαννούλα ή στο Ξένες πόρτες, είτε πρόκειται για μια ολόκληρη
φυλή που εξοντώνεται, όπως οι Εβραίοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην
Πράγα, όπου τοποθετεί το έργο του ο Μαγιόργκα, ή για μια κατηγορία
συνανθρώπων μας σήμερα που διεκδικούν το μη αυτονόητο, στα μάτια των
πολλών, δικαίωμά τους στον έρωτα, δηλαδή στη ζωή, ζητούμενο είναι να
στοχαστούμε πάνω στο διαφορετικό και στις συνέπειες της άρνησής του.
Γνώμονας
συγκρότησης του προγράμματος είναι πάνω απ’ όλα οι ίδιοι οι δημιουργοί.
Ήταν καιρός να παρουσιάσουμε έργο του αιρετικού Δημήτρη Δημητριάδη, και ο Χρύσιππος,
που ανεβαίνει για πρώτη φορά, σε σκηνοθεσία Θάνου Σαμαρά, δίνει
αντίστροφη έμφαση στη διαφορά: προσωποποιώντας το απόλυτο κάλλος,
σκιαγραφεί μια φιγούρα μοιραίου ήρωα για τους άλλους. Είναι ο ήρωας που
διαλύει το περιβάλλον του, όχι το περιβάλλον που τον καταστρέφει.
Αντίστοιχη, όπως γνωρίζουμε, είναι και η περίπτωση του Ριχάρδου Γ’ από τη δυναμική Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων
και τον Χρήστο Θεοδωρίδη οι οποίοι πρωτοπαρουσιάστηκαν στο πρόγραμμά
μας πάλι μ’ ένα ελισαβετιανό δράμα το 2016. Κι εδώ το κοινωνικό
περιβάλλον καταστρέφεται από αυτόν το δαιμόνιο διαφορετικό, που
εκπροσωπεί το απόλυτο κακό. Εστιάζοντας λοιπόν στη διαφορά, καθόλου δεν
επιδιώκουμε μια εύκολη καταγγελία, αλλά μας ενδιαφέρει το θέμα σφαιρικά.
Το πρόγραμμα του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου στην Πειραιώς
συμπληρώνεται από δυο παραστάσεις που εστιάζουν με χιούμορ κι
αυτοσαρκασμό στη μοναξιά και στην απομόνωση του σύγχρονου ανθρώπου και
στη μάταιη επίκληση μιας πραγματικής διεξόδου. Πρόκειται για το
Κόντρα στην ελευθερία του Καταλανού Εστέβα Σολέρ, που σκηνοθετεί ο
Βασίλης Μαυρογεωργίου, και τα Καλοκαιρινά μπάνια του Κώστα Κουτσολέλου
και της Βάσως Καμαράτου, που εξελίσσονται σε μπεκετικές
φιγούρες της ελληνικής σκηνής. Φέτος για πρώτη φορά εντάσσουμε λοιπόν
στο πρόγραμμα της Πειραιώς 260 και καλλιτεχνικές δράσεις για παιδιά, με
στόχο να ενθαρρύνουμε τη δημιουργικότητά και την ενεργητική συμμετοχή
τους. Συγκεκριμένα, το Προαύλιο της Πειραιώς θα ζωντανέψει από δράσεις
γεμάτες χρώματα, κίνηση και θεατρικό παιχνίδι. Κατ’ αρχάς, ο διεθνής
εικαστικός καλλιτέχνης Μαρκ Χατζηπατέρας − δημιουργός
site-specific εγκαταστάσεων σε γκαλερί, μουσεία και δημόσιους χώρους σε
Ευρώπη και Αμερική (όπως το μετρό της Νέας Υόρκης και η Νέα Παραλία
Θεσσαλονίκης) − εγκαθιστά από τις 30 Μαΐου ως τις 30 Ιουνίου στο
Προαύλιο της Πειραιώς ένα διαδραστικό έργο τέχνης και ταυτόχρονα, ένα
μεγάλο παιχνίδι που τα παιδιά καλούνται να συναρμολογήσουν, χτίζοντας
πολιτείες, κτίρια, γέφυρες και κάθε είδους περιβάλλοντα.
Δράσεις στην πόλη
Η
έννοια του διαφορετικού αγγίζει όμως και την «ξενότητα» και το
κατά πόσον μπορούμε να αφομοιώσουμε στην καρδιά της κάθε
γειτονιάς πρόσφυγες και μετανάστες. Αυτό είναι το θέμα της
παράστασης του Παντελή Φλατσούση, που, με κύριο όχημα τις
αφηγήσεις παιδιών διαφόρων εθνικοτήτων που μεγαλώνουν στην Kυψέλη,
επιχειρεί να δώσει μια διαφορετική οπτική της εκεί
καθημερινότητας. Στο « Άνοιγμα » το φεστιβάλ
παραμένει πιστό και στη θεματική της ποίησης και της λογοτεχνίας, που
ξεκλειδώνει την προσωπική σχέση του καθενός με την πόλη,
φιλοξενώντας τρεις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες προτάσεις: Τη Σινε- παρμένη του Ερνάν Ριβέρα Λετελιέρ (Hernán Rivera Letelier),
μια ιστορία που συνδέει το σινεμά με τη δίψα της αφήγησης, την
οποία σκηνοθετεί ο Θανάσης Χαλκιάς σε αγαπημένα θερινά σινεμά της
Αθήνας· το Amica mea, μια σκηνική σύνθεση ερωτικών επιστολών του Oβιδίου για το πάθος και την απώλεια, από τους Lotus eaters και τον υποσχόμενο σκηνοθέτη από τη Θεσσαλονίκη Πάνο Δεληνικόπουλο, στο χώρο του Κεραμικού· και μια σύνθεση από τα άπαντα του σημαντικού πεζογράφου και ποιητή Μάριου Χάκκα, που η Ζωή Ξανθοπούλου,
με παρουσία στην Ελλάδα και το εξωτερικό, θα παρουσιάσει γύρω από
το σπίτι του στην Καισαριανή με τη συμμετοχή κατοίκων της
γειτονιάς. Eπίσης
συνεχίζονται οι πολύ επιτυχημένες συνεργασίες με το Ωδείο Αθηνών,
την Ταινιοθήκη της Ελλάδας, την Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος
και Πολιτισμού με τις δημοφιλείς ξεναγήσεις του Μανώλη Κορρέ και
φυσικά, με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, που προτείνει για το φετινό
πρόγραμμα την πολύ ενδιαφέρουσα σειρά δράσεων Ανθρωπότητες, με
ποιητικό περικείμενο την Αγία Γραφή σε συνεργασία με κοινωνικές
δομές του Πειραιά. Μπορείτε να δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα του φεστιβάλ εδώ
Αρισταίνετος μετάφραση: Βασίλειος Π. Βερτουδάκης επιμέλεια: Βασίλειος Π. Βερτουδάκης Gutenberg - Γιώργος & Κώστας Δαρδανός, 2018 403 σελ. ISBN 978-960-01-1966-4, [Κυκλοφορεί]
Με το όνομα του Αρισταίνετου μας παραδίδεται μια συλλογή από 50
μυθοπλαστικές επιστολές, που περιλαμβάνουν θελκτικές ερωτικές ιστορίες.
Ένας άγνωστός μας ελληνόφωνος λόγιος της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας,
κοντά στο λυκόφως του αρχαίου κόσμου, όταν ο χριστιανισμός έχει
εγκαθιδρυθεί, γράφει επιστολική λογοτεχνία, ακολουθώντας παλαιά μανιέρα
και γλώσσα, με θεματικό άξονα τον έρωτα· και μάλιστα σε μια ποικιλία
εκδοχών που ευρίσκονται επί το πλείστον στο εκτός γάμου και μονογαμίας
πεδίο. Πραγματεύεται δηλαδή έναν από τους σκληρούς πυρήνες που
διαφοροποιούν ιδεολογικά τον ελληνικό κόσμο από εκείνον του
χριστιανισμού. Σε μια εποχή κατά την οποία η θρησκεία ανάγεται σε
καθοριστικό παράγοντα συγκρότησης της ταυτότητας, ο Αρισταίνετος,
τολμηρός και ελευθεριάζων, επιστρέφει στο ελληνικό παρελθόν· προβάλλει
τον έρωτα ως τον μεγάλο εξουσιαστή του ανθρώπινου βίου. Αποκλείει,
ωστόσο, από τη μυθοπλασία του τον "παιδικό" και τον ομοφυλόφιλο εν γένει
έρωτα· σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης όμως, τον υπαινίσσεται συνεχώς.
Οι επιστολές του αποτελούν μια μαρτυρία για τη λογοτεχνική αισθητική
και την ερωτική ηθική της ύστερης αρχαιότητας· εποχής που υπήρξε
καθοριστική για τη διαμόρφωση της δυτικής σεξουαλικότητας.
Το ανά χείρας βιβλίο αποτελεί την πρώτη σχολιασμένη έκδοση των επιστολών του Αρισταίνετου στην ελληνική βιβλιογραφία.
Όσον καιρό ερευνούσα και έγραφα για τον Αρισταίνετο και τις
ερωτικές του επιστολές, ήταν πολλές οι φορές που προσπαθούσα να εικάσω
τι είδους άνθρωπος ήταν αυτός ο άγνωστος. Κανείς μεταγενέστερος δεν τον
ξέρει, κανένα μεσαιωνικό λεξικό δεν αναφέρει έναν ερωτογράφο
Αρισταίνετο! Ακόμη και το όνομά του είναι αβέβαιο. Πραγματικό ή
λογοτεχνικό ψευδώνυμο; Ίσα ίσα από ένα χειρόγραφο τον ξέρουμε. Βρέθηκε
στην Ιταλία τη χρονιά που έγινε η ανακάλυψη της Αμερικής!
Απ’ όσα μπορούμε να καταλάβουμε μέσα από το έργο του, πρέπει να έζησε
τον 5ο μεταχριστιανικό αιώνα, κάπου στην Ανατολική Ρωμαϊκή
Αυτοκρατορία, δεν αποκλείεται στην πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη. Ένα
είναι σίγουρο, ότι είχε γερή μόρφωση, έπαιζε την ελληνική λογοτεχνία στα
δάχτυλα. Και η καρδιά του χτυπούσε ελληνικά, όχι χριστιανικά! Αν και
αυτό πια πρέπει να ήταν η εξαίρεση, καθώς η Αυτοκρατορία είχε
εκχριστιανιστεί ραγδαία. Μάλλον θα ήταν ένας ελληνοτραφής ρήτορας της
εποχής, ένας «πεπαιδευμένος», όπως τους έλεγαν. Είχε διαβάσει Όμηρο,
Σαπφώ και Ευριπίδη. Αγαπούσε πολύ τον Πλάτωνα, είχε ξεκοκαλίσει κυρίως
το Συμπόσιο, τον Φαίδρο και την Πολιτεία.
Καταλαβαίνουμε μάλιστα ότι ήθελε να λογαριάζει τον εαυτό του για
φιλοπλάτωνα· σ’ ένα από τα alter ego του δίνει το όνομα «Φιλοπλάτανος»
για να παίξει με την παρήχηση και να υπαινιχθεί τα πλατάνια του Ιλισσού
και της πλατωνικής Ακαδημίας. Ξέρει όμως κι άλλους πολλούς συγγραφείς,
τον Ιπποκράτη, τον Μένανδρο απέξω κι ανακατωτά, τον Καλλίμαχο, τον
Λουκιανό, τους επιστολογράφους της Δεύτερης Σοφιστικής, τα αρχαία
ερωτικά μυθιστορήματα. Θα είχε πλούσια βιβλιοθήκη και καλό θυμητικό!
Ένας λογοτεχνικός υπερμνήμων, όπως θα έλεγε ο Μπόρχες. Συνθέτει τα
κείμενά του από άλλα κείμενα, φτιάχνει το βιβλίο του από άλλα βιβλία.
Για να τον φέρουμε πιο κοντά μας, σκεφτείτε έναν συγκαιρινό μας
λογοτέχνη που γράφει ερωτικά διηγήματα και τσιμπολογάει μοτίβα και
φράσεις αυτολεξεί από τον Ερωτόκριτο, τον Σολωμό, τον
Παπαδιαμάντη, τον Γρηγόριο Ξενόπουλο, τον Καβάφη, τον Καραγάτση, τον
Σεφέρη, τον Εμπειρίκο και τον Ελύτη. Αλλά και από τον Καπετανάκη και από
τον Σαραντάρη. Άντε τώρα να ταυτοποιήσεις ένα ένα τα χωρία και να βρεις
επακριβώς τις παραπομπές!
Στην πραγματικότητα, αυτός ο άγνωστός μας Αρισταίνετος
γράφει λαχταριστές ερωτικές νουβέλες, που τις ντύνει με ένα ένδυμα
επιστολής.
Τα βιβλία πολλές φορές διαμορφώνουν τον κόσμο μας. Στις αρχές της
δεκαετίας του ’90, βρέθηκα στη Γερμανία για μεταπτυχιακές σπουδές στην
Κλασική Φιλολογία. Ένα βιβλίο είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στην επιθυμία
μου αυτή. Είχα διαβάσει, πρωτοετής φοιτητής στην Αθήνα, την Αγαπημένη μου Χαϊδελβέργη
του παλιού καθηγητή της Φιλοσοφίας Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλου. Είχα
σαγηνευτεί. Δεν είχα διλήμματα για το ποιο πανεπιστήμιο θα επέλεγα:
Χαϊδελβέργη, στις όχθες του Νέκαρ, που τόσο τον είχε τραγουδήσει ο
Χαίλντερλιν! Όταν έψαχνα εκεί θέμα για τη διατριβή μου, μια δύναμη
–φόβος, πες– με έσπρωχνε πέρα από τους μείζονες κλασικούς. Τι καινούργιο
να πει ένας νέος φιλόλογος με όχι μεγάλη αυτοπεποίθηση για τους
τραγικούς, τον Θουκυδίδη ή τον Πλάτωνα; Με τράβηξαν οι ελάσσονες και οι
μετακλασικοί. Εντέλει, στα επόμενα χρόνια θα έγραφα δύο βιβλία σχετικά
με το ελληνικό επίγραμμα, την πιο σύντομη και πυκνή ποιητική φόρμα: Epigrammata Cretica (2000) και Το Όγδοο Βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας (2011).
Από το επίγραμμα βρέθηκα τώρα στην επιστολογραφία, στην ερωτική
επιστολογραφία. Στην πραγματικότητα, αυτός ο άγνωστός μας Αρισταίνετος
γράφει λαχταριστές ερωτικές νουβέλες, που τις ντύνει με ένα ένδυμα
επιστολής. Οι ιστορίες του είναι τολμηρές: έρωτες περιπαθείς, ίντριγκες,
μοιχείες, φιλήδονες εταίρες, παλλακίδες, άνδρες γυναικοκατακτητές,
ερωτικά τρίγωνα. Όλα τα έχει, εκτός από ομοφυλοφιλία. Οι καιροί έχουν
αλλάξει! Μόνο λογοτεχνικούς υπαινιγμούς –ευφυείς, πάντως!– για το θέμα
αυτό κάνει. Κατά τα άλλα, αναπαριστά πάσης φύσεως έρωτες: της μοιχαλίδας
προς τον εραστή της, της κυρίας για τον δούλο της, του γιου για την
παλλακίδα του πατέρα, της θεραπαινίδας για τον αγαπητικό της κυρίας, της
εταίρας προς τον αψίκορο εραστή, του γαμπρού για την πεθερά, της χήρας
για τον σύζυγο της φίλης. Δραματοποιεί σπαρταριστές καταστάσεις, όπου ο
ερωτισμός είναι διάχυτος ή λανθάνων: του ψαρά που αποθαυμάζει μια γυμνή
κοπέλα στη θάλασσα, της υπηρέτριας που μεσολαβεί στις ερωτοδουλειές της
κυρίας της, της νεαρής γυναίκας που φλερτάρει ασύστολα με τον εραστή της
αδελφής της, του συνεσταλμένου κοριτσιού που αποδιώχνει την παρθενική
αιδημοσύνη, της νιόπαντρης που παραμελείται σεξουαλικά από τον
πολυάσχολο άνδρα της, του απατημένου συζύγου που συλλαμβάνει επ’
αυτοφώρω το μοιχό ζευγάρι. Ο Αρισταίνετος αγνοεί τη χριστιανική ηθική
και επιστρέφει στα νάματα του ελληνικού βίου. Ο Έρωτας αναδεικνύεται ως
παντοδύναμος θεός, ως κινητήρια δύναμη της ζωής.
Αυτόν τον συγγραφέα θέλω να παρουσιάσω με το βιβλίο μου στο ελληνικό
κοινό. Κανείς δεν τον έχει μεταφράσει στη σημερινή μας γλώσσα, κανείς
δεν τον έχει σχολιάσει ως τώρα. Πρόγονος είναι κι αυτός! Έλλην
λογίζεται! Μόνο που δεν έρχεται από το κλέος της κλασικής περιόδου, αλλά
από το λυκόφως της αρχαιότητας. Έχει τη γοητεία ενός κόσμου που
χάνεται.
-Και η Εστέρ; -Τώρα έρχεται ... η δύστυχη... ALBERTO SAVINIO Ο Λορέντζος Μαβίλης
σαν ξαναεπιστρέψω
στην Θεσσαλονίκη
από τη Κόλαση
δεν θε ν'αφήσω τους αγαπητούς μου
τους Οβραίους πάλι να με ζουρλάνουνε
με τα
"είδες Σολομωνίκο - τάδε σύνταγμα-
είδες Μωυσή -στον τάδε λόχο
τάδε διμοιρία- ή
ίσως να εσυνάντησες τον Αβραμίκο πουθενά;..."
και άλλα...
Θα τους αρπάξω από τα μούτρα
Τους αγαθούς τους πονεμένους ανθρώπους
Και με φωνές και με σκουξίματα
Θα επιμείνω να μου πουν
Αν συναντήσαν πουθενά
Την Εστερίκα
Τη Ρίκα
Το αστέρι το λαμπρό
στα πρώτα ερωτικά μου χρόνια τα νεανικά
τα μικράτα μου!
Ω! το κελεπούρι του μεγάλου παρισινού βιβλιοπωλείου!
Η χαριτωμένη γαλλιδούλα!
(με βαθιές ρίζες –όμως-
Εις γην Χαναάν)
ώ! η υπέροχη μαγνόλια!
η κατάλευκη γαρδένια
Τ' άσπρο μου γιασεμί
με τα μαύρα βελούδινα
σπανιόλικα της
μάτια
ώ! ο ποιητικό απόηχος
των γιοφυριών πάνω στο Σηκουάνα
η φουντωτή ανθισμένη καστανιά
των μακρυών λεωφόρων
η μαγευτική γλυσίνα
των ανακτορικών πάρκων
η άκρως δονούμενη
θεσπέσια άρπα του Δαυίδ!
μά πώς την έχασα
την άφατη την ευτυχία
απ' τα χέρια μου!
Οι δίνες της ζωής υπάρξαν οι αιτία...
παντού και πάντα την αναπολώ
πάντα την σκέφτομαι
κι ο νους μου τώρα και πάντα είναι
κοντά της
Μήπως να μετανάστεψε –ως ποθούσε-
Στο «Ερέτζ Ισραήλ»;
Μήπως μου την εκάμαν
Λουλουδάκι
Οι απαίσιοι Νατσήδες;
Ή μήπως τώρα να ‘ναι κάπου να μαραίνεται
Και να μη
Με θυμάται;
*Συλλογή "Στην κοιλάδα με τους ροδώνες", εκδ. Ίκαρος 1992
"A Salonique/ Στη Θεσσαλονίκη" του 1918 Ένα τραγούδι που απηχεί το πνεύμα της πολυεθνικής , και με τη βοήθεια των συμμαχικών στρατευμάτων, Θεσσαλονίκης του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Μια πόλη όπου ο αγοραίος έρωτας που παρέχουν οι ψειριασμένες πόρνες έναντι είκοσι φράγκων ανακουφίζει χιλιάδες στερημένους από τη γυναίκα φαντάρους, το αλκοόλ ρέει άφθονο και τα ναρκωτικά (όπιο και χασίσι) διώχνουν πρόσκαιρα το φάσμα του θανάτου που πλανιέται στο Μακεδονικό Μέτωπο....
http://labulledemarielibellule.eklablog.com/le 13 Septembre 2016
Cette fois-ci, une chanson de corps de garde, dont le texte n'est pas à mettre entre toutes les mains!
Mais à l'époque d'internet, où l'on peut voir et lire des choses 100 fois pires, cette chanson peut paraître bien innocente!
Salonique, ville grecque, fut le centre des batailles qui se
déroulèrent en Grèce pendant la guerre de 14-18. L'armée française
d'Orient était massée dans cette région entre 1915 et 1918.
A Salonique
1er couplet
Un petit marsouin de l'armée d'Orient
Après un combat qui fut des plus brillants
Partait maintenant loin de la ligne de feu
Afin de pouvoir se reposer un peu
Il se disait "quelle bonne aubaine
Ou qu'c'est qu'on m'emmène
C'est Salonique que j'aperçois
Voilà plus de dix mois
Que j'l'ai quittée ma foi
Et le soir même le p'tit marsouin
Partit pour s'amuser un brin
1er refrain
A Salonique, nique, nique, nique, nique
On voit des femmes helleniques niques niques
Il en vit une qui lui dit "P'tit Français
Viens donc chez moi près du grand minaret"
Ses tous p'tits pieds dans ses babouches bouches bouches
Et le sourire sur sa bouche bouche bouche
Elle lui offrit pour un billet de 20 francs
Un bon dodo avec elle dedans
2e couplet
Le Français charmé se dit c'est épatant
Et prenant le bras de la charmante enfant
Il la conduisit jusque dans son logis
Une seule pièce ornée de grands tapis
Dans sa chambre originale
Son orientale
Etait idéale
On y fleurait le patchouli
L'opium, le hatchi (hashisch?)
Et l'amour aussi
Et pendant qu'elle se déshabillait
La marsouin ravi murmurait
2e refrain
A Salonique nique nique nique nique
On n'fait pas l'amour platonique nique nique
Soudain voyant deux seins rebondissants
Il s'écria "Y a du monde aux Balkans"
Sur sa peau lisse lisse lisse lisse
Il égara avec malice lice lice
Une main dans les cheveux puis dans le cou
Et perdit l'autre ma foi je ne sais où
3e couplet
Mais après l'amour comme il allait partir
Elle lui dit "laiss'moi un p'tit souvenir
Que j'garderai de toi, mon p'tit français chéri
J'suis Venizeliste et j'aime ton pays"
Alors le marsouin plein d'adresse
Dis à sa maîtresse
"Aimer mon pays, c'est beau
Tu vas aussitôt
Lui faire un cadeau
Les vingt francs que je t'avais promis
J'les garde pour lui, au r'voir et merci"
3e refrain
A Salonique nique nique nique nique
Quand on veut faire nique nique nique nique
Faut suivre l'exemple de ce p'tit marsouin
Montrant aux grecs qu'il était un malin
Lorsque leurs femmes se diront francophiles
Vous penserez : elles m'enfilent filent filent
Méfiez vous de leurs salamaleks
Ne vous laissez pas enfiler par les Grecs.
Chanson très franchouillarde et plutôt raciste, mais c'était une autre époque!
Et puis elle est rigolote...
Merci au site www.delcampe.net où j'ai trouvé la plupart des photos.
Un grand merci à Marie-Paule qui a retrouvé cette chanson, chantée par Mayol.
En cliquant sur le lien, vous pourrez l'entendre!
Le texte est quasiment le même que celui de mon cahier.
«Δεν
υπάρχουν επαρκείς εξηγήσεις για αυτές τις κακοποιήσεις ανήλικων
παιδιών. Ταπεινά και θαρραλέα πρέπει να παραδεχτούμε ότι βρισκόμαστε
αντιμέτωποι με το κακό» είπε μεταξύ άλλων ο Πάπας Φραγκίσκος στην τετραήμερη ιστορική Σύνοδο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στο Βατικανό, με θέμα τη σεξoυαλική κακoπoiηση αvηλίκωv, που ολοκληρώθηκε την Κυριακή.
Τα
δεκάδες σκάνδαλα που αποκαλύφθηκαν σε πολλές χώρες, τα χιλιάδες -κανείς
δεν ξέρει πόσα- θύματα οδήγησαν την Καθολική Εκκλησία σε αυτήν την
πρώτη στην ιστορία της, Σύνοδο-ομολογία για το σκοτεινό μυστικό, για την
παιδεραστία και τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, που επιμελώς
συγκαλύφθηκε συστηματικά επί δεκαετίες τώρα. Η ομερτά έσπασε αλλά λογική εξήγηση επίσημα δεν δόθηκε, ούτε το κακό νικήθηκε.
Πολλοί νέοι έφτασαν στην Ρώμη από διάφορες ιταλικές πόλεις για να
διηγηθούν την ιστορία τους, αλλά οι οργανώσεις των θυμάτων δεν
ικανοποιήθηκαν από τις υποσχέσεις του Πάπα Φραγκίσκου, χαρακτηρίζοντας
το αποτέλεσμα, λόγια του αέρα. Διαβάστε Επίσης: Με τη χάρη του Θεού... Συστημικό το πρόβλημα Οι κατηγορίες, οι καταγγελίες και οι έρευνες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών από Καθολικούς ιερείς άρχισαν να εμφανίζονται στα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Πολλές από αυτές αφορούσαν υποθέσεις στις οποίες κάποιος ιερέας,
μοναχός ή αξιωματούχος της Εκκλησίας κατηγορήθηκε για κατάχρηση για
δεκαετίες. Οι εν λόγω ισχυρισμοί προέρχονταν συνήθως από ενήλικες ή
μεγαλύτερους νέους, αρκετά χρόνια μετά την κακοποίηση που συνέβη. Η
ηγεσία της Καθολικής Εκκλησίας αρκετές φορές κάλυψε τα γεγονότα και
μετακίνησε τους ιερείς που είχαν κακοποιήσει ανηλίκους σε άλλες ενορίες,
όπου και συνέχισαν την κακοποίηση. Την δεκαετία του 1990, οι περιπτώσεις άρχισαν να εμφανίζονται στο φως της δημοσιότητας σε χώρες όπως την Ιρλανδία, τον Καναδά, την Αυστραλία, και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μια σειρά τηλεοπτικών ντοκιμαντέρ της δεκαετίας του 1990, συνέβαλε στο
ξετύλιγμα του μαύρου κουβαριού και από το 2010 αυτό έφτασε στην Ευρώπη και την Αυστραλία. Από
το 2001 έως το 2010, η Αγία Έδρα, το κεντρικό διοικητικό όργανο της
Καθολικής Εκκλησίας, εξέτασε καταγγελίες σχετικές με παιδική σεξουαλική
παρενόχληση που αφορούν περίπου 3.000 ιερείς. Οι
περιπτώσεις αυτές αποτυπώνουν ένα παγκόσμιο μοτίβο μακροχρόνιας
σεξουαλικής κακοποίησης, δύσκολο να μετρηθεί. «Σεξουαλική κακοποίηση
υπάρχει παντού όπου η Καθολική Εκκλησία διαθέτει οργανωμένες δομές»,
λέει στη Deutsche Welle ο ιερέας Χανς Τσόλνερ, γερμανός θεολόγος,
ψυχολόγος και πρόεδρος του Κέντρου Παιδικής Προστασίας στο παπικό
Πανεπιστήμιο Γκρεγκοριάνα της Ρώμης. «Δεν πρόκειται δυστυχώς μόνο για μερικά κρούσματα, αλλά για ένα συστημικό πρόβλημα,
που απαιτεί διαφορετική στάση της Εκκλησίας απέναντι στους παθόντες και
στις απαιτήσεις τους για βοήθεια και καταβολή αποζημιώσεων. Στη
συνάντηση θα γίνουν και συζητήσεις για νομικές συνέπειες, ακόμη και στο
Εκκλησιαστικό Δίκαιο» υποστηρίζει ο Ματίας Κατς υπήρξε ο ίδιος θύμα
σεξουαλικής κακοποίησης από ιερωμένο στη Σχολή Ιησουιτών Canisius, στο
Βερολίνο. Σήμερα είναι εκπρόσωπος των θυμάτων του σχολείου. To «Μυστήριο του κακού» Στην
ομιλία του προς τους σχεδόν 200 ηγέτες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
που είχαν συγκεντρωθεί στη Ρώμη, ο Ποντίφικας χαρακτήρισε «τερατώδες» και «μυστήριο του κακού»
το φαινόμενο των παιδόφιλων ιερέων, παραδέχτηκε ότι «προστατέψαμε
παιδεραστές κληρικούς», υποστήριξε πως «ένας ιερέας ο οποίος ευθύνεται
για σεξουαλικές παρενοχλήσεις είναι όργανο του Σατανά», ξεκαθάρισε ότι
«στο μέλλον δεν πρόκειται να υπάρξει ανοχή για καμία απολύτως κακοποίηση
των ανηλίκων» και έκανε έκκληση για μια συνολική μάχη ενάντια σε ένα
έγκλημα που πρέπει να «σβηστεί από το πρόσωπο της γης». Η Ρωμαιοθολική Εκκλησία κατέστρεψε φακέλους για τους δράστες σεξουαλικών κακοποιήσεων στις τάξεις της, παραδέχθηκε ο Γερμανός καρδινάλιος Ράινχαρντ Μαρξ, στενός σύμβουλος του Πάπα Φραγκίσκου. «Η
διοίκηση δεν συνέβαλε στην εκπλήρωση της αποστολής της Εκκλησίας αλλά,
αντίθετα, την κατέπνιξε, τη δυσφήμισε και την κατέστησε αδύνατη. Φάκελοι
που θα μπορούσαν να είχαν τεκμηριώσει αυτές τις τρομερές πράξεις και να
δηλώσουν τα ονόματα των υπευθύνων καταστράφηκαν ή δεν σχηματίστηκαν
καν», δήλωσε ο πρόεδρος της γερμανικής επισκοπικής συνέλευσης. «Οι
σεξουαλικές κακοποιήσεις παιδιών και νέων οφείλονται, σε έναν όχι
αμελητέο βαθμό, στην κατάχρηση εξουσίας στο πλαίσιο της
διοίκησης», είπε ο Γερμανός καρδινάλιος και τόνισε την ανάγκη η
Εκκλησία να έχει μια διοίκηση που να μπορεί να αντιμετωπίσει τα
σεξουαλικά σκάνδαλα που αμαύρωσαν την εικόνα της. «Δικονομίες και
διαδικασίες που εγκαθιδρύθηκαν για τη δίωξη των αδικημάτων εκ προθέσεως
δεν τηρήθηκαν, μάλλον διαγράφτηκαν και αγνοήθηκαν. Τα δικαιώματα των
θυμάτων, στην πραγματικότητα, ποδοπατήθηκαν και αφέθηκαν στα προσωπικά
καπρίτσια κάποιων ατόμων», υπογράμμισε ο καρδινάλιος Μαρξ και επισήμανε
πως «η αρχιερατική εχεμύθεια» που προβαλλόταν συχνά από
την Εκκλησία δεν δικαιολογείτο απέναντι στις περιπτώσεις σεξουαλικών
κακοποιήσεων που διέπραξαν μέλη της. Σύμφωνα μάλιστα με τον Γερμανό
καρδινάλιο, ο αριθμός των περιπτώσεων που έχουν εξεταστεί από τα
δικαστήρια της Εκκλησίας και οι λεπτομέρειες αυτών των περιπτώσεων
πρέπει να δημοσιοποιηθούν το ταχύτερο δυνατό. «Μετά από αυτή τη Σύνοδο κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε. Πλέον όλοι πρέπει να δράσουν» τόνισε ο αρχιεπίσκοπος του Λουξεμβούργου, Ζαν Κλοντ Ολερίχ. Ολοκληρώνοντας,
η Σύνοδος αποφάσισε να δημιουργηθούν νέες επιτροπές ελέγχου κατά της
παιδεραστίας με την συμμετοχή ιερέων, αλλά και λαϊκών, στις χώρες όπου
υπάρχει ουσιαστική παρουσία καθολικού κλήρου και πιστών, να ενισχυθούν
οι κατευθυντήριες γραμμές για την πρόληψη και την τιμωρία της
σεξουαλικής κακοποίησης και να αναθεωρηθεί προς τα πάνω η ηλικία του
ανήλικου, που σήμερα είναι τα 14 έτη. Μηδενική ανοχή στις κακοποιήσεις.
Αυτό είναι θεωρητικά το συμπέρασμα της Συνόδου. «Τα θύματα ήταν στο
επίκεντρο αυτής της συνάντησης. Γι αυτούς συγκεντρωθήκαμε όλοι εδώ. Η
μηδενική ανοχή είναι το μέλλον της Εκκλησίας» λέει ο Τόμας Ροζίκα, σύμβουλος επικοινωνίας του Βατικανού.
Η «κραυγή, όσων ζητούν δικαιοσύνη» «Η
Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία θα ακούσει την κραυγή, όσων ζητούν δικαιοσύνη»,
είπε ο Πάπας Φραγκίσκος, αλλά ως φαίνεται ούτε οι κραυγές υποχώρησαν,
ούτε δικαιοσύνη αποδόθηκε. Τα θύματα λένε πως περίμεναν πολύ πιο ξεκάθαρα μέτρα για την καταπολέμηση του φαινομένου και όχι λόγια του αέρα.
«Δεν μπορείς απλά να αλλάξεις μια νοοτροπία λέγοντας πως πρέπει να
γίνει συζήτηση. Οι κανόνες που πρέπει να εφαρμόσει η εκκλησία είναι
απλοί. Και τους λέμε εδώ και χρόνια. Όπως τους λέει και ο Πάπας αλλά δεν
κάνει τίποτα για αυτό» λέει ο Πίτερ Σόντερς, μέλος της
ECA, οργάνωσης για τα θύματα κακοποιήσεων από την Εκκλησία, την ίδια
ώρα που θύματα παιδεραστών ιερέων διαδήλωναν στους δρόμους της Ρώμης,
καταγγέλλοντας ότι τα αποτελέσματα της Συνόδου αυτής είναι ανεπαρκή. Μάλιστα, προειδοποίησαν ότι πρόκειται για ένα ολοένα και αυξανόμενο φαινόμενο
και ζήτησαν, έστω και στο μέλλον, να μπορέσουν να συναντηθούν με τον
ποντίφικα και τους στενότερους συνεργάτες του, για να του ζητήσουν να
αποκλείσει από την εκκλησιαστική κοινότητα τους παιδόφιλους, αλλά και
όλους όσους, επί τόσες δεκαετίες, τους βοήθησαν και τους πρόσφεραν
συγκάλυψη. Κάποιες από τις οργανώσεις θυμάτων χαρακτήρισαν τη
Σύνοδο ως ένα παιχνίδι δημοσίων σχέσεων με στόχο τον εξαγνισμό της
εικόνας την Καθολικής Εκκλησίας που αριθμεί 1,3 δισεκατομμύρια πιστούς
παγκοσμίως και η οποία έχει αμαυρωθεί από τα σεξουαλικά σκάνδαλα που
ανατρέχουν σε τουλάχιστον τρεις δεκαετίες πριν. Ο Πίτερ Ίσλεϊ,
εκπρόσωπος της οργάνωσης «Ending Clergy Abuse», η οποία συγκεντρώνει
κάτω από την ομπρέλα της ακτιβιστές από διαφορετικές χώρες, διαμήνυσε
ότι η οργάνωση θα απαιτήσει από τον Πάπα Φραγκίσκο να υιοθετήσει μια
στάση μηδενικής ανοχής λαμβάνοντας αυστηρά μέτρα κατά των παιδόφιλων.
Ανάμεσα στα αιτήματα των θυμάτων είναι η δημιουργία μιας «Επιτροπής Αληθείας» του Βατικανού, ή άρση της αγαμίας των κληρικών, η δημοσιοποίηση των αρχείων της Εκκλησίας για τις υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης ανά τον κόσμο, ο εκδιωγμός ιερέων
που εμπλέκονται σε σεξουαλικά σκάνδαλα αλλά και όσων τους συγκαλύπτουν
και η προώθηση των υποθέσεων που αποκαλύπτονται στις κατά τόπους αρχές,
ώστε οι υπαίτιοι να βρίσκονται αντιμέτωποι με τη Δικαιοσύνη και να μην τους επιβάλλεται «αιώνια μεταμέλεια και προσευχή», ως είθισται.
Υπάρχουν διαιτητές που στήνουν παιχνίδια; Προφανώς και δεν
ζούμε σε ένα αγγελικό κόσμο και ο ίδιος ο Τίμ Ντόναγκι, πρώην διαιτητής
του NBA που έχει παραδεχτεί τη συμμετοχή του σε κύκλωμα παράνομου στοιχηματισμού, μπορεί να το επιβεβαιώσει. "Η μεγάλη ερώτηση στο μυαλό όλων ήταν μια: Έστησε
παιχνίδια ο Τιμ Ντόναγκι; Η απάντηση είναι όχι. Δεν χρειάστηκε ποτέ να
στήσω παιχνίδι. Συνήθως ήταν πολύ εύκολο να προβλέψω το νικητή, με βάση
τον ορισμό των διαιτητών και τις σχέσεις τους με τους παίκτες και τις
ομάδες που έπαιζαν σε κάθε αγώνα".
Ήταν το 2009 και ο καταδικασμένος σε 15 μήνες φυλάκιση Τιμ
Ντόναγκι, έγραφε στο βιβλίο του με τίτλο 'Personal Foul' πώς ένα
ολόκληρο κύκλωμα παράνομου στοιχηματισμού είχε δημιουργηθεί με βάση τα
παιχνίδια που ο ίδιος διαιτήτευε.
Η ξέφρενη πορεία του παράνομου στοιχηματισμού ξεκίνησε το
2003, όταν ο Ντόναγκι παίζοντας ρουλέτα και γκολφ σε ένα κλαμπ στην
περιοχή του Γουέστ Τσέστερ της Πενσυλβάνια γνωρίζει τον Τζάκ Κονκάνον
και τον Πήτ 'Ρινόκερο' Ρουτζιέρι και δημιουργούν μια εύθυμη στοιχηματική
παρέα, που ποντάρει σε παίκτες και ομάδες του NFL. Η ομάδα
συγκεντρώνεται στον επόμενο της στόχο, που μοιάζει ακόμα πιο ελκυστικός:
γιατί να μένεις στο NFL, όταν υπάρχει το NBA, με τους 82 αγώνες του και
τα αμέτρητα σημεία πονταρίσματος που δίνει;
Η απόφαση ήταν ειλημμένη, θα στοιχημάτιζαν σε αγώνες όπου ο Ντόναγκι θα διαιτήτευε.
Στην αρχή όλα γίνονταν διακριτικά, λίγα πονταρίσματα σε
αγώνες μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού. Όμως ο Ντόναγκι είχε
καλό σερί και η ροή χρήματος θύμιζε τα 'τούβλα' μετρητών που κέρδιζε ο
Γουόλτερ Γουάιτ από την κρυσταλική μεθαδόνη στο 'Breaking Bad'. Η σύντροφος του Τιμ, Κιμ Ντόναγκι, δεν έπρεπε να μάθει τίποτα.
Τα χρόνια πέρασαν, φτάσαμε στο 2006 και ο Τζέιμς Μπατίστα,
παιδικός φίλος του Ντόναγκι και ξακουστός 'μεσολαβητής' ανάμεσα σε
στοιχηματίες με παχύ πορτοφόλι και άτομα υψηλού ενδιαφέροντος για την
έκβαση ενός στοιχήματος, αποφασίζει να κάνει ένα σωστό reunion με τον
κολλητό του για δουλειές. Πρότείνει στον διαιτητή το ποσό το 2.000
δολαρίων ανά παιχνίδι, εάν η ομάδα στην οποία είχε πονταριστεί η νίκη,
κατάφερνε να πάρει το ροζ φίλο αγώνα. "Αν θέλεις να πληρώνεσαι, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μας καλύπτεις", έλεγε ο Μπατίστα στον Ντόναγκι. Λέξεις όπως 'στήσιμο αγώνα' δεν ειπώθηκαν ποτέ μεταξύ τους. Αυτονόητα πράγματα. "Αν μπορώ να πω με σιγουριά ότι έστηνε παιχνίδια ο
Ντόναγκι; Ναι, μπορώ. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία πια. (Ο Ντόναγκι) ήταν
μια καλή πηγή πληροφοριών για εμάς. Από το 2003 ως το 2007, καταφέραμε
να κερδίσουμε κάθε στοίχημα. Σε κάθε παιχνίδι που σφύριζε, ξέραμε ότι
έπρεπε να ποντάρουμε", λέει στον ESPN, μέλος του στοιχηματικού κυκλώματος που συνεργάστηκε με τον Ντόναγκι.
Ένα από τα πρώτα παιχνίδια που σφύριξε ο Ντόναγκι μέσα από
το καθεστώς αυτής της νέας συνεργασίας ήταν το Δεκέμβριο του 2006,
ανάμεσα στους Σίξερς και του Σέλτικς. Τα πονταρίσματα στη νίκη των
Σέλτικς εκτόξευσαν την απόδοση από το 1.5 στο 4 και ξανά στο 2.5 και το
τελικό αποτέλεσμα απέφερε στον Μπατίστα και τους συνεργάτες του συνολικά
κέρδη που ξεπέρασαν τα 500.000 δολάρια. Ο Ντόναγκι πήρε τα
προβλεπόμενα 2.000 δολάρια του σε μια τσάντα γεμάτη χαρτονομίσματα των
100 δολαρίων, που περιείχε και ένα μπόνους 3.000 δολαρίων, για να τον
'γλυκάνει'.
Ο μηχανισμός είχε ήδη στηθεί: Ο Ντόναγκι οριζόταν να
σφυρίξει κάποιο παιχνίδι, στη συνέχεια επέλεγε ποιος θα είναι ο νικητής,
μετέφερε την επιλογή του στον Μπατίστα και εκείνος με τη σειρά του
επέκτεινε τη ροή της πληροφορίας σε όλη την παράνομη στοιχηματική αγορά
ανά τον κόσμο. Η έκβαση του κάθε παιχνιδιού καθοριζόταν με απλές,
χειρουργικές κινήσεις: ο νικητής πάντα θα δεχόταν αρκετά λιγότερα
σφυρίγματα φάουλ σε σύγκριση με εκείνον που έπρεπε να χάσει.
Ο Φιλ Σκάλια, με περισσότερα από 30 χρόνια προϋπηρεσίας στο
FBI, έμοιαζε πάρα πολύ με εκείνους τους αστυνομικού από το 'The Wire',
που είναι τόσο απορροφημένοι σε επαφές με 'καρφιά' και λαμόγια του
υποκόσμου, και καταλήγουν στο τέλος να γίνονται ένα με αυτό που
κυνηγούν. Ο Σκάλια ήξερε πως γίνεται παράνομος στοιχηματισμός στο NBA
και είχε στρατοπεδεύσει με την ομάδα του σε ένα ανήλιαγο κτήριο χωρίς
ταμπέλα στη Νέα Υόρκη.
Δεν άργησε να φανεί ο πρώτος ρουφιάνος, ο άνθρωπος που 'έδωσε' τον Ντόναγκι και τον Μπατίστα. "Shiiite",
θα μπορούσε να ήταν η πρώτη ατάκα του Ντόναγκι όταν το καλοκαίρι του
2007 δέχτηκε τηλεφώνημα από το FBI που τον ειδοποιούσε για την έρευνα
που διεξαγόταν στο πρόσωπο του. Η Κιμ Ντόναγκι, με νωπές τις αναμνήσεις
από τα πακέτα με 100δόλαρα που έκρυβε ο σύντροφος της μέσα από τη στολή
του διαιτητή, εξαφανιζόταν με συνοπτικές διαδικασίες από τη ζωή του.
Η κίνηση του Σκάλια να ζητήσει τη συνδρομή του Ντέιβιντ
Στέρν και την επέκταση της έρευνας εντός των οργάνων του NBA,
περισσότερο μπέρδεψε την κατάσταση παρά βοήθησε στη διαλεύκανση του
εγκλήματος. "Δεν μπορείς να στήσεις αγώνα στο NBA, θα γίνει αμέσως αντιληπτό",
έλεγαν πηγές μέσα από τη Λίγκα. Επίσης οι ψίθυροι και οι καταγγελίες
προς το FBI, έκαναν λόγο για ένα ακόμα μεγαλύτερο 'Κεφάλι' στο κύκλωμα
στοιχήματος, έναν Spiro 'Athanas', που συνέχιζε να κινεί τα νήματα.
Ο Ντόναγκι πάντως βρέθηκε στη φυλακή για 15 μήνες και το
NBA πέρασε σε μια νέα εποχή, όπου η γραμματεία και το replay των φάσεων
απέκτησαν μεγαλύτερη δύναμη στο παιχνίδι, ενώ οι αρχές της Λίγκας
επικοινωνιακά προτίμησαν να σφυρίζουν αδιάφορα για την περίπτωση
Ντόναγκι. Παράλληλα, περάσαμε και στην εποχή όπου το NBA αναγνώρισε το
νόμιμο στοιχηματισμό σε εταιρείες όπως η MGM.
Βγαίνοντας από τη φυλακή, ένας γνωστός τζογαδόρος συνάντησε τον Ντόναγκι και τον ρώτησε πώς το έκανε: "Σφύριζε συνήθως φάουλ στο σέντερ της ομάδας που έπρεπε να χάσει. Αρκούσε στο τέλος μια διαφορά 6 πόντων".
Το σώμα του Γάλλου προξένου αμέσως μετά το λιντσάρισμα
Το λιντσάρισμα των προξένων από τον μαινόμενο Τουρκικό όχλο σε γκραβούρα Γαλλικού περιοδικού
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ ΤΗΣ ΤΑΡΑΓΜΕΝΗΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ
Ήταν Σάββατο 6 Μαΐου του 1876, όταν όχλος μουσουλμάνων κατέσφαξε στο Σαατλί τζαμί της Θεσσαλονίκης τον επίτιμο πρόξενο της Πρωσίας Ερρίκο Άμποτ και το Γάλλο πρόξενο Jules Moulin. Αφορμή στάθηκε η απαγωγή μιας νεαρής χριστιανής σλαβομακεδόνισσας, της Στεφάνας, από το σιδηροδρομικό σταθμό Θεσσαλονίκης την προηγούμενη μέρα, πιθανότατα από ομάδα Ελλήνων που ήθελαν να αποτρέψουν τον εξισλαμισμό της. Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων είχε ο Emin εφέντης, μέλος του Μεγάλου Συμβουλίου του βιλαετίου Θεσσαλονίκης, ο οποίος θέλησε να εντάξει την κοπέλα στο χαρέμι του. Αντιδρώντας στην απαγωγή της, ξεσήκωσε τους φανατικούς μουσουλμάνους με αποτέλεσμα τα όσα συνέβησαν στο Σαατλί τζαμί. Η σφαγή αυτή συντάραξε τη Θεσσαλονίκη και την Ευρώπη, ενώ παράλληλα επέδρασε πολύ αρνητικά στις σχέσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής. Η εξιστόρηση των συμβάντων γίνεται σε χρονολογική σειρά και κινείται σε τρεις βασικούς άξονες. Καλύπτει όσα προηγούνται της απαγωγής καθώς και τα της απαγωγής, ακολουθούν τα γεγονότα της 6ης Μαΐου και τέλος αναφέρονται τα γεγονότα που έλαβαν χώρα από την 7η Μαΐου έως την 21η Αυγούστου (συλλήψεις, ανακρίσεις, τιμωρίες), οπότε και επιβλήθηκαν οι ποινές στους εμπλεκόμενους Οθωμανούς αξιωματούχους. Τα περισσότερα στοιχεία προέρχονται από προξενικές εκθέσεις, ανακρίσεις και εφημερίδες της εποχής (ελληνόγλωσσες και ξενόγλωσσες). Το βιβλίο αφορμάται από τη σφαγή της 6ης Μαΐου, αλλά εξετάζει και το ιστορικό υποβάθρο που επικρατούσε στα Βαλκάνια την εποχή εκείνη, καθώς και τις επιπτώσεις των όσων συνέβησαν.
*****************************************
Ο Γιάννης Μέγας γεννήθηκε το 1945 στη Θεσσαλονίκη, όπου μεγάλωσε και
σπούδασε πολιτικός μηχανικός. Εργάστηκε ως μηχανικός στην Αγγλία, τη
Νιγηρία και την Αθήνα και το 2000 επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη. Εδώ και 30
χρόνια συλλέγει υλικό με θέμα τη Θεσσαλονίκη για την περίοδο 1850-1950,
που αποτελείται από οτιδήποτε έχει ως βάση το χαρτί, δηλαδή καρτ-ποστάλ,
φωτογραφίες, γκραβούρες, βιβλία, περιοδικά, χάρτες, μετοχές,
διαφημιστικά έντυπα, προγράμματα θεάτρου και κινηματογράφου,
επιστολόχαρτα κ.ά. Έχει συγγράψει ένδεκα βιβλία με θέματα πάντοτε σε
σχέση με την ιστορία της Θεσσαλονίκης, χρησιμοποιώντας εικονογράφηση από
το υλικό της συλλογής του.