Στη νέα ταινία του
που παρακολουθήσαμε στη δημοσιογραφική προβολή του 67oυ Διεθνούς Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ένα νεαρό ζευγάρι ερωτεύεται και την ίδια νύχτα τους χωρίζει ο θάνατος. Για την ακρίβεια, στην ταινία ένας έρωτας άρχισε εκεί ακριβώς που τελείωσε η ζωή.
Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Ορέστης Ανδρεαδάκης, υποδέχθηκε θερμά τον Φατίχ Ακίν για την προβολή της ταινίας.
Στο Ghost Song (Το Τελευταίο μας Τραγούδι), η Φαράσα, (την οποία ερμηνεύει εκπληκτικά Μαριάμ Νταούντ) μια νεαρή γυναίκα από οικογένεια Σύρων μεταναστών στο Αμβούργο, γνωρίζει τον τουρκικής καταγωγής Φάρις (Έρεν Μ. Γκιουβερτσίν) σε μια γιορτή αποφοίτησης. Η συνάντησή τους μοιάζει με εκείνες τις σπάνιες στιγμές όπου η ζωή αποφασίζει να συμπυκνώσει σε λίγες ώρες μια ολόκληρη υπόσχεση ευτυχίας. Χορεύουν, ερωτεύονται, ανακαλύπτουν πως τους συνδέει η μετανάστευση και η απουσία του πατέρα, δίνουν ραντεβού για την επόμενη μέρα, ο Φαρίς αναλαμβάνει να μεταφέρει τα παιδιά της παρέας στα σπίτια τους.
Στην επόμενη σκηνή, ο Φαρίς ξυπνά στο νοσοκομείο και μαθαίνει πως η κοπέλα που μόλις ερωτεύτηκε είναι νεκρή. Οι δυο τους μπαίνουν σε μία μεταφυσική σχέση μέσα σε ένα ονειροτοπίο εμπνευσμένο όπως έχει παραδεχθεί ο ίδιος ο σκηνοθέτης από την παράδοση του άνιμε.
Στο ασπρόμαυρο υπαρξιακό δράμα το σενάριο του οποίου συνυπογράφει με την Ρουτ Τόμα, ο Φατίχ Ακίν αποδεικνύει για άλλη μια φορά, πως είναι από τους λίγους κινηματογραφιστές της γενιάς του που μπορεί να διαπραγματεύεται ταυτόχρονα πολλά υπαρξιακά ζητήματα μέσα από μία φαινομενικά απλή – αν όχι απλοϊκή- ιστορία, να διατηρεί το σασπένς, την υψηλού επιπέδου εικόνα, τη μαγεία και τη συγκίνηση αμείωτα καθόλη τη διάρκεια και να αναγκάζει τον θεατή να κουβαλά την ιστορία μέσα του για καιρό.
Ο Φατίχ Ακίν παίρνει ένα παραμύθι -εμπνευσμένο από μια ιδέα των παιδιών του που τον παρακίνησαν να μιλήσει για μια σχέση ενός παιδιού με ένα φάντασμα- και το μετατρέπει σε μια πολυεπίπεδη κινηματογραφική αναζήτηση γύρω από τον θάνατο, το πένθος, την ενοχή και την αγωνία να υπάρξουμε μετά θάνατο μέσα από τη μνήμη των αγαπημένων μας.
Η νεκρή Φαράσα παρακολουθεί την κηδεία της δίπλα στον επίσης νεκρό πατέρα της. «Μέχρι πότε θα μπορώ να τον βλέπω;» τον ρωτάει δείχνοντας τον αγαπημένο της. «Μέχρι να σε ξεχάσει» της απαντά. «Κι αν δεν με ξεχάσει;» επιμένει. «Τότε θα τρελαθεί».
Ο Ακίν περνά μέσα από την ονειρική σχέση των δύο, που μοιάζει να συντελείται ταυτόχρονα και στους δύο κόσμους (των ζωντανών και των νεκρών), όλο το φάσμα της οδύνης του πένθους, που δεν αφορά μόνο τους ζωντανούς αλλά και τους νεκρούς οι οποίοι διαπραγματεύονται τρόπους να αφήσουν τους ζωντανούς να συνεχίσουν τη ζωή τους. Περνά από την ανάγκη της επανεγγραφής της τραυματικής ιστορίας (ο Φαρίς ονειρεύεται κάθε βράδυ πως την σώζει τελικά και δεν πνίγεται), στην απόπειρα αυτοκτονίας κι από εκεί στην ανάγκη να κρατηθεί στη ζωή προσφέροντας ζωή σε άλλους. Ο Ακίν, δεν χάνει ευκαιρία να κάνει τα πολιτισμικά του σχόλια πάνω στη σχέση της Δύσης με το πένθος. «Δεν είμαι άρρωστος, λυπημένος είμαι» λέει ο πενθών στη μητέρα του αναζητώντας επίμονα χώρο για εσωτερικότητα, σιωπή και μελαγχολία, στοιχεία δομικά της ίδιας της ταινίας.[................................................................]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου