«Το Στάλκερ αποτελεί την αποθέωση του ποιητικού κινηματογράφου, όπου οι εικόνες απομακρύνονται από το απτό και το συγκεκριμένο.
Σε ένα σύμπαν που λειτουργεί με κανόνες που ξεφεύγουν από την ανθρώπινη λογική και κατανόηση, η παρατήρηση του κόσμου, η έννοια της πίστης και η προσωπική ενδοσκόπηση του Ταρκόφσκι βρίσκουν έκφραση στο σμίλευμα του χρόνου (η αποκορύφωση του καλλιτεχνικού οράματος του Ταρκόφσκι, όπως μαρτυρά και το διάσημο βιβλίο του, Σμιλεύοντας τον χρόνο). Στάλκερ ονομάζεται ο ξεναγός ο οποίος υποδεικνύει το δρόμο προς την απαγορευμένη περιοχή, τη Ζώνη.
Όταν βρίσκεται εκεί, ο ανώνυμος αυτός άνδρας καθοδηγεί τους περιπλανώμενους για να γλιτώσουν από αόρατες παγίδες και να διασχίσουν τον δικό τους ψυχικό λαβύρινθο μέχρι το κατώφλι του Δωματίου: μόλις το διαβούν, εκείνο θα τους προσφέρει απλόχερα τις πιο κρυφές τους επιθυμίες.
Ποιος τολμάει όμως να έρθει αντιμέτωπος με τις πιο μύχιες επιθυμίες του;»
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
- Σκηνοθεσία: Andrei Tarkovsky
- Σενάριο: Boris Strugatskiy, Arkadiy Strugatskiy
- Διεύθυνση φωτογραφίας: Aleksandr Knyazhinskiy, Georgi Rerberg
- Μοντάζ: Lyudmila Feyginova
- Μουσική: Eduard Artemyev
- Ηθοποιοί: Alisa Freyndlikh, Aleksandr Kaydanovskiy, Anatoliy Solonitsyn
- Κοστούμια: Nelli Fomina
filmfestival.gr
1. Στάλκερ (ταινία)/Βικιπαίδεια
2. (Κριτική)All time classics: «Stalker» (1979) - film planet - WordPress.com
3.Stalker: Οι απίστευτες ιστορίες πίσω από τη δημιουργία μιας από τις σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών
Δείτε την ταινία (Αγγλικοί υπότιτλοι-Δυνατότητα αυτόματης μετάφρασης στα ελληνικά)
*****************
ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ «ΣΤΑΛΚΕΡ ΤΟΥ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ»
ΖΟΝΑΈνας συγγραφέας χρησιμοποιεί την ταινία Στάλκερ για να μιλήσει για τον εαυτό του και την ανθρώπινη επιθυμία.
Ο Geoff Dyer είχε δει το Stalker πριν από περίπου τριάντα χρόνια και «στοιχειώθηκε» από αυτό. Έγραψε λοιπόν ένα βιβλίο , προσπαθώντας να «ξεκλειδώσει» αυτή την ταινία, που τον απασχολούσε για μισή ζωή.
Η γραφή είναι εξαιρετικά προσωπική, επειδή αναμειγνύει την αυτοβιογραφία, την κριτική, το λυρικό στοχασμό και τη μελαγχολία, διανθίζοντάς την με ένα ελαφρώς «άτακτο» χιούμορ. Δεν ακολουθεί ακαδημαϊκή δομή, αλλά επιλέγει περισσότερο το ύφος της «περιπλάνησης» στην ταινία.
Επιφανειακά μιλάει για το Stalker, αλλά κατά βάθος εξερευνά την επιθυμία—ειδικά εκείνες τις επιθυμίες που δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να παραδεχτούμε.
Το «Δωμάτιο» στην ταινία γίνεται καθρέφτης, που αντανακλά την εσωτερική πραγματικότητα του θεατή.
Ο δημοσιογράφος Killian Fox έγραψε για το βιβλίο χαρακτηριστικά:
Geoff Dyer/Wikipedia
«Στο Ζόνα, ο Τζεφ Ντάιερ
επιχειρεί να ξεδιαλύνει τα μυστήρια μιας ταινίας που τον στοιχειώνει από τότε που την πρωτοείδε, πριν από περίπου τρεις δεκαετίες: το Στάλκερ του Αντρέι Ταρκόφσκι, κατά γενική ομολογία μία από τις σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών.
«Κάθε καρέ της ταινίας», λέει η Κέιτ Μπλάνσετ, «έχει χαραχτεί στον αμφιβληστροειδή μου». Και είναι αυτή ακριβώς η διαδικασία, μιας σχεδόν υποσυνείδητης εγγραφής, την οποία επιχειρεί στο ανά χείρας βιβλίο να επεξεργαστεί ο Ντάιερ μετερχόμενος το χαρακτηριστικό ψηφιδωτό της συγγραφικής του τέχνης: αυτοβιογραφία, κριτική, θραυσματικός στοχασμός, λυρισμός, εμβριθής παρατήρηση, μελαγχολία, όλα συνυφαίνονται σε ένα οργανικό σύνολο, στα θεμέλια του οποίου θα ’λεγε κανείς πως αντηχεί διαρκώς ο παλμός ενός βέβηλου —κι εντούτοις ανυποχώρητου— χιούμορ.
Πρόκειται, ίσως, για ένα από τα πιο ασυνήθιστα βιβλία που έχουν γραφτεί για τον κινηματογράφο. Και ενδεχομένως δεν θα απείχε πολύ από την αλήθεια όποιος υποστήριζε πως το πραγματικό του θέμα, ο πιο μύχιος πυρήνας του, είναι η επιθυμία· ιδίως εκείνη την οποία δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να ομολογήσουμε.»
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου