επιτυχημένη ολοκλήρωση των εργασιών του 12ου Διεθνούς Θερινού Πανεπιστημίου «Ελληνική γλώσσα, πολιτισμός και ΜΜΕ» στο Σίδνεϊ έφερε στο προσκήνιο ένα ζήτημα που υπερβαίνει τα όρια μιας επιστημονικής διοργάνωσης: ποιο μπορεί να είναι το μέλλον της ελληνικής γλώσσας στην Αυστραλία, όταν η ελληνική παρουσία εισέρχεται πλέον σε μια ώριμη πολυγενεακή φάση; Με ειδικότερο τίτλο «Η ελληνική γλώσσα στην Αυστραλία: από τη μνήμη στο μέλλον», η διοργάνωση στο University of New South Wales συγκέντρωσε εκατοντάδες πανεπιστημιακούς, ερευνητές, εκπαιδευτικούς, δημοσιογράφους, συγγραφείς, καλλιτέχνες και εκπροσώπους της ελληνικής ομογένειας. Ιδιαίτερη θεσμική σημασία είχε η αιγίδα της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας, κ. Κωνσταντίνου Αν. Τασούλα, καθώς και η στήριξη της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού και Δημόσιας Διπλωματίας του υπ. Εξωτερικών. Η θεσμική αυτή αναγνώριση ανέδειξε πως η διατήρηση και ανανέωση της ελληνικής γλώσσας στη διασπορά είναι ζήτημα που υπερβαίνει τα όρια μιας εκπαιδευτικής ή πολιτιστικής πρωτοβουλίας.
Το βασικό ερώτημα που διέτρεξε τις εργασίες του προγράμματος ήταν: Τι σημαίνει και πώς θα καταστεί εφικτό να μαθαίνει ελληνικά ένα παιδί τέταρτης ή πέμπτης γενιάς στην πολυπολιτισμική Αυστραλία; Για την πρώτη γενιά μεταναστών η ελληνική γλώσσα ήταν αυτονόητα η γλώσσα της ζωής. Για τη δεύτερη γενιά παρέμεινε σε σημαντικό βαθμό η γλώσσα της οικογένειας. Για την τρίτη γενιά η σχέση με τα ελληνικά μετασχηματίζεται πιθανόν σε περισσότερο συνειδητή επιλογή. Στην τέταρτη και την πέμπτη γενιά, η εκμάθηση της ελληνικής δεν μπορεί πλέον να στηρίζεται αποκλειστικά στην οικογενειακή μεταβίβαση. Η ανανέωση και ο εμπλουτισμός ενός νέου κοινωνικού, εκπαιδευτικού και πολιτισμικού αφηγήματος θεωρούνται απαραίτητα.
Ένα παιδί τέταρτης ή πέμπτης γενιάς σε μια πολυπολιτισμική και ανταγωνιστική κοινότητα χρειάζεται να μαθαίνει ελληνικά, επειδή η ελληνική αποτελεί ένα σημαντικό μορφωτικό και πολιτισμικό κεφάλαιο. Η γλώσσα τού δίνει πρόσβαση σε μια μακραίωνη γραμματεία, σε μια ιδιαίτερα σημαντική παράδοση σκέψης και τέχνης, αλλά και στη σύγχρονη Ελλάδα, στον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό, σε ένα ευρύτερο διεθνές δίκτυο ανθρώπων και θεσμών.
Η μεγάλη και διαρκής πρόκληση για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση είναι να περάσει από τη λογική της διατήρησης στη λογική της ανανέωσης. Η τρίτη, η τέταρτη και η πέμπτη γενιά χρειάζονται ανανεωμένες παιδαγωγικές προσεγγίσεις, σύγχρονο εκπαιδευτικό υλικό, ψηφιακά εργαλεία, υβριδικές μορφές μάθησης και περιβάλλοντα στα οποία η ελληνική θα αποτελεί πραγματικό μέσο επικοινωνίας και δημιουργίας. Στο σημείο αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία η σχέση της γλώσσας με τα μέσα ενημέρωσης. Η ελληνόγλωσση δημοσιογραφία στην Αυστραλία λειτουργεί σήμερα ως κρίσιμος μηχανισμός γλωσσικής συνέχειας. Η παραγωγή ψηφιακού περιεχομένου, podcasts, βίντεο, εκπαιδευτικών εφαρμογών και περιεχομένου προσαρμοσμένου στις γλωσσικές ανάγκες των νεότερων γενεών μπορεί να δημιουργήσει νέους χώρους χρήσης της ελληνικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου