The Big Combo (1955) / Αριστοκράτες του εγκλήματος.
Ο ντετέκτιβ Ντάιαμοντ, ένας έντιμος και ευφυής αστυνόμος, έχει την τελευταία του ευκαιρία να βρει αποδείξεις για την ενοχή και το εγκληματικό ποιόν του ισχυρού γκάγκστερ Μπράουν. Όταν η υπηρεσία του ανακοινώνει πως ο χρόνος και το χρήμα για την έρευνα του υπόπτου τελειώνουν, ο Ντάιμοντ παίζει το τελευταίο του χαρτί και στρέφει την προσοχή του στην όμορφη ερωμένη του βαρόνου της νύχτας.
Ξετυλίγει το νήμα της υπόθεσης από τη σχέση εμπιστοσύνης που αναπτύσσει με το κορίτσι και με λίγη τύχη αποκαλύπτει το σκοτεινό μυστικό του κ. Μπράουν, ένα μυστικό που αποτελεί ακλόνητο πειστήριο για την αποκάλυψη της αλήθειας. Και η αλήθεια «φωτίζεται» όχι χωρίς ανατροπές, αλλά, με την δεξιοτεχνία του Φίλιπ Γιόρνταν στο σενάριο. Όλα ξεπροβάλλουν από τις σκιές του φιλμ – νουάρ με εξαιρετική κλιμάκωση στην αγωνία και την αλληλουχία των γεγονότων προς τη λύση των μυστηρίων.
Το «Big Combo» (Αριστοκράτες του Εγκλήματος, 1955) του Τζόσεφ Λιούις απαντάει αδιαμφισβήτητα και με ένταση στο στιλ του νουάρ κινηματογράφου. Το φιλμ οφείλει τα μέγιστα στην φωτογραφία του Τζον Άλτον με το σκοτάδι να επικρατεί στις φιγούρες και τα πρόσωπα και τις σκιές να ενισχύουν το αθέατο, αλλά αισθητό γίγνεσθαι.
Οι τζαζ ήχοι του Ντέιβιντ Ράκσιν δίνουν ρυθμό – συχνά ως αντίστιξη – στο στοίχημα ζωής και θανάτου για την επικράτηση του «καλού» και «ηθικού» απέναντι στο «κακό» και «ανήθικο». Και παρόλο που οι δύο αυτοί αντίθετοι πόλοι κοινωνικής παρατήρησης κάνουν αυτήν την ταινία να ρέπει προς τον μανιχαϊσμό, δε λείπουν οι στιγμές που το κοινωνικό σχόλιο γίνεται μια πιο σύνθετη υπόθεση: το χρήμα ως φετίχ, η γυναίκα ως αγαθό και η εισβολή του δημόσιου στον ιδιωτικό χώρο ως μορφή επιτήρησης είναι κάποια μόνο από τα πεδία συζήτησης που ξεκινά μετά τους τίτλους τέλους.
Αριστοκράτες του εγκλήματος - Βικιπαίδει
ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΔΕΡΜΕΝΤΖΟΓΛΟΥ
«Ένας μισογύνης αστυνομικός, που παραπονιέται πως αμείβεται ελάχιστα, έχει βάλει ως στόχο της ζωής του να εξοντώσει έναν κομψό, όμορφο και με πολλά χρήματα παντρεμένο γκάνγκστερ, που έχει δεσμό με μια πανέμορφη κοπέλα, την οποία επιθυμεί ο εκπρόσωπος του νόμου. Ο γκάνγκστερ περιγράφεται ως μια μανιακή φιγούρα, ενώ η σύζυγός του είναι ψυχοπαθής. Ακολουθούν συγκρούσεις και ανατροπές, πολλή βία ως το εκπληκτικό, αμφίσημο φινάλε.
Ο παραγνωρισμένος μετρ Τζόζεφ Λιούις παραλαμβάνει ένα έξοχο σενάριο του μέγιστου Φίλιπ Γιόρνταν και τελικά παρακάμπτει το γκανγκστερικό φιλμ, καταλήγοντας σε μια κοινωνιολογική και ψυχολογική σπουδή στο νέο κοινωνικό συμβόλαιο της Αμερικής του `55 και του τέλους της επιτροπής Μακάρθι.
Υψηλή αισθητική, αριστοτεχνική σκηνοθεσία, μια εκπληκτική μουσική επένδυση από τον Ντέιβιντ Ράκσιν και μια ντοκιμαντερίστικη φωτογραφία από τον Τζον Άλτον.
Ο Λιούις αφηγείται με μια συνέχεια μεγάλων πλάνων, για να φθάσει στο
τελικό κοινωνιολογικό συμπέρασμα. Ταυτότητες, ρόλοι λιώνουν, με τις
σχέσεις εξουσίας να εμφανίζονται είτε ως η αστυνομική επιτήρηση είτε ως
η βία του χρήματος, που εξαγοράζει τα πάντα. Ο αστυνομικός επιθυμεί να
παραλάβει το ρόλο του γκάνγκστερ στο επίπεδο της μεγάλης του δύναμης
και την επικαρπία του κορμιού της πανέμορφης κοπέλας.
Δεν θα διστάσω να εκφραστώ με θαυμασμό γι’ αυτό το αριστούργημα, που με
τη μορφή του γκάνγκστερ-νουάρ κάνει σχόλιο για το μεγάλο αναγκαίο
συμβιβασμό που απαιτεί η κοινωνική συνοχή. Η Αμερική υπερασπίζεται το
σύστημά της και εκφράζει τις ευχές για κοινωνική συμφιλίωση, μια γέφυρα
τόσο αναγκαία όσο και απαραίτητη. Ο γκανγκστερισμός αποσύρεται, ο νόμος
θριαμβεύει, η κοπέλα επιστρέφει στο δρόμο της αρετής, αλλά η σκιαγραφία
του αστυνομικού παραμένει συνειδητά ασαφής. Το μεγάλο χάσμα γεφυρώνεται
κι αυτό σημαίνει και ευρύτερα κοινωνιολογικά σημαινόμενα. Το εκπληκτικό
τέλος δείχνει την αυγή να ροδίζει, το σκοτάδι να αποχωρεί. Όλα
παίζονται, όλα αμφίσημα, μαζί για νέους ρόλους ή για μια μεγάλη
συναίνεση. Υπέροχο φιλμ».
ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟΥΣ «ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ»
Εξάλλου, δέκα λόγοι για να μην χάσετε τους Αριστοκράτες του εγκλήματος είναι οι ακόλουθοι:
1. Για το εκπληκτικό σενάριο που αναζητάει γέφυρες συμφιλίωσης στη μεταμακαρθική Αμερική.
2. Για την εξαιρετική και λειτουργική κολλώδη, μουντή, ασπρόμαυρη φωτογραφία του Τζον Άλτον
3. Για την τζαζ επένδυση του Ντέιβιντ Ράκσιν, που «ντύνει» όλη την ταινία με μια αναμονή.
4. Για την αριστοτεχνική σκηνοθεσία του παραγνωρισμένου μετρ Τζόζεφ Λιούις
5. Για το εκπληκτικό, ελλειπτικό φινάλε
6. Για τα σοβαρά ηθικά διλήμματα που θέτει το φιλμ.
7. Για τα τρία πρόσωπα της γυναίκας: η μία νεκρή, η άλλη ψυχοπαθής, η Τρίτη όμορφη και νέα φιλενάδα του γκάνγκστερ.
8. Για την επέκταση των ορίων του φιλμ- νουάρ στο επίπεδο της κοινωνικής αλληγορίας
9. Για τα αινιγματικά κίνητρα του αστυνομικού και ιχνηλάτη δηλαδή του νόμου
10. Για την απόδειξη πως το κλασικό φιλμ- νουάρ ήταν για τους
Αμερικανούς σκηνοθέτες ένα κατ’ εξοχή πεδίο υπόγειων, κοινωνικών και
πολιτικών αναφορών.
Πηγή: alterthess.gr
Πηγή της ταινίας : youtube.com (The movie is in Public Domain)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου