Music and Dance for a While
Musical direction: Christina Pluhar
Choreography and direction: Mei Hong Lin
Sets and costumes: Dirk Hofacker
Lights: Johann Hofbauer
Arpeggiata Ensemble
το έργο «Music for a while» είναι ένα concert-ballet (συναυλία-μπαλέτο), το οποίο συνδυάζει την παλαιά μουσική (early music) με τη τζαζ και τον σύγχρονο χορό, με αποτέλεσμα μια σκηνική τομή που διαπερνά τα όρια των ειδών.
🎭 Τι είδους παράσταση είναι;
Δεν πρόκειται για ένα παραδοσιακό μπαλέτο με υπόθεση, αλλά για ένα «μικρό θέατρο του κόσμου» που έχει ως κεντρικό άξονα τον χορό ως μεταφορά της ζωής. Μια αίθουσα χορού (ballroom) —σύμβολο γιορτής, μέθης και απελευθέρωσης— μετατρέπεται σε σκηνή όπου εκτυλίσσονται συναντήσεις, σαγήνη, μοναξιά και πόνος. Η παράσταση διαρκεί περίπου 1 ώρα και 40 λεπτά.
🎶 Μουσική: Purcell παντρεμένος με Jazz
Η Christina Pluhar και το σύνολό της L'Arpeggiata —γνωστοί για την ανατρεπτική τους προσέγγιση στην παλαιά μουσική— δημιουργούν ένα ηχητικό τοπίο όπου τα έργα των Henry Purcell, Handel και Monteverdi αποκτούν νέα πνοή μέσα από τζαζ αυτοσχεδιασμούς. Το ομώνυμο τραγούδι του Purcell («Music for a while») λειτουργεί ως αφετηρία και έμπνευση για ολόκληρο το έργο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ίδια η Pluhar είχε κυκλοφορήσει το 2014 ένα άλμπουμ με τίτλο «Music for a While – Improvisations on Purcell», το οποίο προκάλεσε ανάμεικτες αντιδράσεις: κάποιοι το θεώρησαν τολμηρό και πρωτότυπο, ενώ άλλοι (όπως ο κριτικός της Guardian) το χαρακτήρισαν «ανυπόφορη» διαστρέβλωση του Purcell σε στυλ lounge bar. Η σκηνική εκδοχή του 2017 στη Linz αποτελεί μια διαφορετική, πιο ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση.
💃 Χορογραφία και Σκηνοθεσία: Mei Hong Lin
Η Mei Hong Lin, διευθύντρια του χορευτικού συνόλου του Landestheater Linz, αντιμετωπίζει τον χορό ως την πιο αρχέγονη και ειλικρινή μορφή έκφρασης — «σώμα που σκέφτεται», χωρίς μάσκες και προστατευτικά. Η παράσταση οργανώνεται σε 11 σκηνικές ενότητες με τίτλους όπως «Unerfüllte Erwartung» (Ανεκπλήρωτη προσμονή), «Trauma des Verlustes» (Τραύμα της απώλειας), «Aspekte der Liebe» (Όψεις της αγάπης), «Tod und Erlösung» (Θάνατος και λύτρωση).
Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο είναι η «νύφη» —μια γυναίκα σε νυφικό που περιφέρεται μόνη, σε κατάσταση αιώνιας αναμονής για τον αγαπημένο που δεν έρχεται ποτέ. Κάποιοι κριτικοί (όπως το tanz.at) θεώρησαν αυτό το μοτίβο κάπως «φλύαρο» και επαναληπτικό, σαν «Pina Bausch quote», ενώ άλλοι το είδαν ως συγκινητικό σύμβολο θλίψης και απώλειας.
🎨 Σκηνικά, Κοστούμια, Φώτα
Ο Dirk Hofacker δημιούργησε ένα εντυπωσιακό σκηνικό με κατακόρυφους κρυστάλλινους πολυελαίους και ένα μεταλλικό θολωτό αντικείμενο, ενώ τα κοστούμια είναι λαμπερά, ταιριαστά με την ατμόσφαιρα της χορευτικής αίθουσας. Ο Johann Hofbauer επιμελήθηκε τον φωτισμό, ο οποίος αποθεώθηκε από τους κριτικούς.
📜 Σκηνική Δομή και Πλοκή
Η παράσταση δεν αφηγείται μια γραμμική ιστορία, αλλά σκιαγραφεί στιγμιότυπα από τη ζωή μιας ομάδας ανθρώπων: άφιξη καλεσμένων, ερωτικά παιχνίδια, στιγμές μοναξιάς, γλέντι και πόλεμος, θάνατος και ανάμνηση. Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη:
«Συναντάς ανθρώπους γεμάτους ζωτικότητα και joie de vivre. Γινόμαστε μάρτυρες των συναντήσεών τους, των σαγηνεύσεών τους, της μοναξιάς τους, του πόνου τους. Είναι μια γιορτή της ζωής και των κρίσεών της.».
🎭 Τι είδους παράσταση είναι;
Δεν πρόκειται για ένα παραδοσιακό μπαλέτο με υπόθεση, αλλά για ένα «μικρό θέατρο του κόσμου» που έχει ως κεντρικό άξονα τον χορό ως μεταφορά της ζωής. Μια αίθουσα χορού (ballroom) —σύμβολο γιορτής, μέθης και απελευθέρωσης— μετατρέπεται σε σκηνή όπου εκτυλίσσονται συναντήσεις, σαγήνη, μοναξιά και πόνος. Η παράσταση διαρκεί περίπου 1 ώρα και 40 λεπτά.
🎶 Μουσική: Purcell παντρεμένος με Jazz
Η Christina Pluhar και το σύνολό της L'Arpeggiata —γνωστοί για την ανατρεπτική τους προσέγγιση στην παλαιά μουσική— δημιουργούν ένα ηχητικό τοπίο όπου τα έργα των Henry Purcell, Handel και Monteverdi αποκτούν νέα πνοή μέσα από τζαζ αυτοσχεδιασμούς. Το ομώνυμο τραγούδι του Purcell («Music for a while») λειτουργεί ως αφετηρία και έμπνευση για ολόκληρο το έργο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ίδια η Pluhar είχε κυκλοφορήσει το 2014 ένα άλμπουμ με τίτλο «Music for a While – Improvisations on Purcell», το οποίο προκάλεσε ανάμεικτες αντιδράσεις: κάποιοι το θεώρησαν τολμηρό και πρωτότυπο, ενώ άλλοι (όπως ο κριτικός της Guardian) το χαρακτήρισαν «ανυπόφορη» διαστρέβλωση του Purcell σε στυλ lounge bar. Η σκηνική εκδοχή του 2017 στη Linz αποτελεί μια διαφορετική, πιο ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση.
💃 Χορογραφία και Σκηνοθεσία: Mei Hong Lin
Η Mei Hong Lin, διευθύντρια του χορευτικού συνόλου του Landestheater Linz, αντιμετωπίζει τον χορό ως την πιο αρχέγονη και ειλικρινή μορφή έκφρασης — «σώμα που σκέφτεται», χωρίς μάσκες και προστατευτικά. Η παράσταση οργανώνεται σε 11 σκηνικές ενότητες με τίτλους όπως «Unerfüllte Erwartung» (Ανεκπλήρωτη προσμονή), «Trauma des Verlustes» (Τραύμα της απώλειας), «Aspekte der Liebe» (Όψεις της αγάπης), «Tod und Erlösung» (Θάνατος και λύτρωση).
Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο είναι η «νύφη» —μια γυναίκα σε νυφικό που περιφέρεται μόνη, σε κατάσταση αιώνιας αναμονής για τον αγαπημένο που δεν έρχεται ποτέ. Κάποιοι κριτικοί (όπως το tanz.at) θεώρησαν αυτό το μοτίβο κάπως «φλύαρο» και επαναληπτικό, σαν «Pina Bausch quote», ενώ άλλοι το είδαν ως συγκινητικό σύμβολο θλίψης και απώλειας.
🎨 Σκηνικά, Κοστούμια, Φώτα
Ο Dirk Hofacker δημιούργησε ένα εντυπωσιακό σκηνικό με κατακόρυφους κρυστάλλινους πολυελαίους και ένα μεταλλικό θολωτό αντικείμενο, ενώ τα κοστούμια είναι λαμπερά, ταιριαστά με την ατμόσφαιρα της χορευτικής αίθουσας. Ο Johann Hofbauer επιμελήθηκε τον φωτισμό, ο οποίος αποθεώθηκε από τους κριτικούς.
📜 Σκηνική Δομή και Πλοκή
Η παράσταση δεν αφηγείται μια γραμμική ιστορία, αλλά σκιαγραφεί στιγμιότυπα από τη ζωή μιας ομάδας ανθρώπων: άφιξη καλεσμένων, ερωτικά παιχνίδια, στιγμές μοναξιάς, γλέντι και πόλεμος, θάνατος και ανάμνηση. Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη:
«Συναντάς ανθρώπους γεμάτους ζωτικότητα και joie de vivre. Γινόμαστε μάρτυρες των συναντήσεών τους, των σαγηνεύσεών τους, της μοναξιάς τους, του πόνου τους. Είναι μια γιορτή της ζωής και των κρίσεών της.».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου