Κάποια στιγμή πήραν τα μυαλά της αέρα και νόμισε ότι θα κυβερνήσει την Ελλάδα. Τώρα που κινδυνεύει να μείνει στα αζήτητα(και να μην μπει στην Βουλή), απειλεί(!) ότι θα φύγει από την χώρα. Θλιβερό δείγμα αλαζονικής, υβριστικής συμπεριφοράς και περιφρόνησης προς την κοινωνία.
Η Μαρία Καρυστιανού υπέκυψε στη μοίρα των μωροφιλόδοξων, που δεν διαθέτουν στοιχειώδη συναίσθηση για την προσωπική τους σκευή. Δηλαδή, για την συγκρότηση και τις ικανότητες που απαιτούνται ώστε να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του ρόλου και των στόχων που έχουν θέσει οι ίδιοι για τον εαυτό τους.
Είχε πάρει ψηλά τον αμανέ πολύ προτού ανακοινώσει την ίδρυση κόμματος. «Η πτώση της κυβέρνησης στις εκλογές (σ.σ. Ευρωεκλογές 2024) φέρει την σφραγίδα μου», δήλωσε τον Σεπτέμβριο του 24. Ταυτόχρονα, στην φρενήρη πορεία της προς τον Όλυμπο της φιλοδοξίας της, περιφρονούσε επιδεικτικά τους υπόλοιπους γονείς που επίσης είχαν θύματα στα Τέμπη.
Με μοχλό την μνημειώδη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, με τον αέρα των (μυστικών και άλλων) δημοσκοπήσεων στα πανιά της και με την ελαφρότητα γνωστών πολιτικών και λογοτεχνών, που έλεγαν βιαστικά και αστόχαστα ότι αξίζει να γίνει πρωθυπουργός(!), η κυρία Καρυστιανού φρόντιζε να απαξιώνει όλο το πολιτικό δυναμικό της χώρας (κυβέρνηση και αντιπολίτευση στον ίδιο κάλαθο των αχρήστων), προβάλλοντας εαυτήν ως την μοναδική σωτήρια λύση για την χώρα.
Όμως το ξήλωμα του εντυπωσιακού εργόχειρου δεν άργησε να αρχίσει. Οι συντηρητικές θέσεις της για τις αμβλώσεις ήταν το πρώτο καμπανάκι για τους θαυμαστές της από τον χώρο της Κεντροαριστεράς. Προβληματισμός, περισυλλογή και να οι πρώτες απώλειες τόσο σε επίπεδο «επωνύμων», που σαν βρεγμένες γάτες έπαιρναν πίσω τα θαυμαστικά, όσο κυρίως σε επίπεδο κοινωνίας.
Κι όσο προσπαθούσε να μιλήσει πολιτικά, τόσο ξηλωνόταν το εργόχειρο. Οι δηλώσεις της π.χ. για την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Τουρκία (να…ρωτήσει την κοινωνία ο πρωθυπουργός!) και φυσικά η κραυγαλέα αδαημοσύνη της για σχεδόν όλα τα πεδία, αποκάλυψαν αυτό το τραγικό πολιτικό τίποτε, που φιλοδοξούσε να κυβερνήσει την Ελλάδα.
Η συνέχεια ήταν χειρότερη. Δύο κορυφαίοι συνεργάτες της (Κοκοτσάκης, Αυγερινός) αποχώρησαν απογοητευμένοι, ενώ πλειάδα στελεχών και παρατρεχάμενων που την υμνούσαν και την κολάκευαν έφυγαν επίσης, καταγγέλοντας αντιδημοκρατική συμπεριφορά και Λουδοβίκεια αντίληψη.[...................................]ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου