Πόλεμος στην Ουκρανία: προς το endgame ή προς μια επικίνδυνη κλιμάκωση;
του Γιάννη Γούναρη*
Όταν η πραγματικότητα διαψεύδει τις δημόσιες σχέσεις
Ο Ουκρανικός Πόλεμος έχει εισέλθει σε μια φάση κατά την οποία οι αρχικές προσδοκίες για μια αποφασιστική ανατροπή των συσχετισμών επί του πεδίου της μάχης έχουν δώσει τη θέση τους στη συνειδητοποίηση μιας πολύ πιο δύσκολης πραγματικότητας. Οι κατά καιρούς επιτυχίες σε τοπικές ουκρανικές αντεπιθέσεις εξακολουθούν να δημιουργούν ανατροπές σε επιμέρους σημεία του μετώπου, όμως δεν έχουν μέχρι σήμερα μεταβάλει τη συνολική εικόνα του πολέμου. Το ίδιο ισχύει και για την εντυπωσιακή ουκρανική επιχείρηση προσβολής των ρωσικών ενεργειακών υποδομών με drones κατά τη διάρκεια του θέρους, η οποία, υποτίθεται, θα γύριζε τη ροή του πολέμου, αναγκάζοντας τη Μόσχα να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων από θέση αδυναμίας. Αυτό που συνέβη είναι ότι η Ρωσία εξακολουθεί να ασκεί ισχυρή πίεση σε κρίσιμους άξονες του Ντονμπάς, συνεχίζοντας την προέλασή της –αργά, με διακοπές και βαριές απώλειες–, ενώ απάντησε στην ουκρανική επιχείρηση drones με τη δική της, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, με στόχο ουκρανικές ενεργειακές υποδομές και logistics.
Το πρόβλημα για το Κίεβο είναι βαθύτερο από την απώλεια μερικών δεκάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ένας πόλεμος φθοράς απαιτεί ανθρώπινο δυναμικό, όπλα, πυρομαχικά και οικονομική αντοχή. Εδώ βρίσκεται η πραγματική δοκιμασία της Ουκρανίας: στην αδυναμία της να διατηρήσει επί μακρόν μια πολεμική προσπάθεια τέτοιας έντασης, με μια ευρωπαϊκή στήριξη που πρέπει ταυτόχρονα να διατηρείται πολιτικά, στρατιωτικά και δημοσιονομικά. Δεν αρκούν οι δηλώσεις. Η κυβέρνηση της Ουκρανίας δεν έχει αρκετούς αντιβαλλιστικούς πυραύλους, ούτε τις δεξαμενές για να αντλήσει νέους στρατιώτες – για την ακρίβεια, η στρατολόγηση γίνεται όλο και πιο βίαιη, καθώς όλο και λιγότεροι Ουκρανοί είναι πρόθυμοι να θυσιαστούν σε έναν πόλεμο στον οποίο ίσως δεν πιστεύουν πια. Αυτό που έχει είναι μια δημοσιονομική τρύπα 27 δισεκατομμυρίων δολαρίων, την οποία δεν μπορεί να εξηγήσει στους Ευρωπαίους υποστηρικτές της, την ίδια ώρα που τους ζητά επίμονα να την καλύψουν, εν μέσω διαρκών –και βάσιμων– καταγγελιών για διαφθορά πρωτοφανούς κλίμακας.
Η ιδέα ότι η διαρκής δυτική υποστήριξη θα οδηγήσει, αργά ή γρήγορα, σε μια αποφασιστική ουκρανική νίκη, στην οποία πόνταραν τα πάντα οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, έχει αποδειχθεί μη ρεαλιστική. Και μαζί με αυτή την προσδοκία υποχωρεί και η βεβαιότητα ότι η Ευρώπη μπορεί να καθορίσει την τελική έκβαση μιας σύγκρουσης στην οποία έχει επενδύσει τεράστιο πολιτικό, οικονομικό και στρατηγικό κεφάλαιο. Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες βρίσκονται μπροστά σε ένα πρόβλημα δικής της στρατηγικής.
[..........................................]
Πόλεμος στην Ουκρανία: προς το endgame ή προς μια επικίνδυνη κλιμάκωση;
*Ο Γιάννης Γούναρης είναι διδάκτορας Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών με LL.M στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο από το London School of Economics και κάτοχος του διπλώματος στην προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ακαδημίας Ευρωπαϊκού Δικαίου του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου της Φλωρεντίας, του διπλώματος δημοσίου διεθνούς δικαίου της Ακαδημίας Διεθνούς Δικαίου της Χάγης και του διπλώματος στην ανώτερη ευρωπαϊκή νομική πρακτική του Κεντρικού Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου. Η ερευνητική και συγγραφική του δραστηριότητα αφορά κυρίως στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, εστιάζοντας στο θεσμικό πλαίσιο και τις καταστατικές δομές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Είναι δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω με ειδίκευση στο συνταγματικό δίκαιο, στο δίκαιο της ΕΕ και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Είναι επιστημονικός συνεργάτης του Κύκλου Διεθνών και Ευρωπαϊκών Αναλύσεων του Ινστιτούτου Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου