Συναντήθηκαν στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών μέσα στη δεκαετία του 1980· ο ένας καθηγητής και διακεκριμένος ζωγράφος, ο άλλος νεαρός φοιτητής εξ επαρχίας. Είχαν περάσει και μέρος της παιδικής ηλικίας τους, ο πρώτος στο καφενείο-μαγειρείο του πατέρα του στην Υδρα, ο δεύτερος στο οινοκρεοπωλείο του δικού του πατέρα στο ορεινό χωριό του Πάρνωνα, Κοσμάς.
Η γνωριμία του Παναγιώτη Τέτση με τον Γιώργο Ρόρρη στη ΑΣΚΤ μετατράπηκε με τα χρόνια σε φιλία. Και η φιλία, σε ένθερμο διάλογο για την τέχνη της ζωής και της ζωγραφικής. «Αυτό που ζωγραφίζω είμαι εγώ», έλεγε ο Τέτσης. «Ολοι οι πίνακες είναι κατά βάθος αυτοπροσωπογραφίες», λέει ο Ρόρρης. Κοινά τους γνωρίσματα: το βάθος, το πάθος και η αλήθεια της δουλειάς τους. Ωστόσο το έργο τους είναι διαφορετικό. Λιτός, δωρικός και περιεκτικός ο Τέτσης· ποιητικός κι επεξηγηματικός ο Ρόρρης.
Τη σχέση ουσίας που ένωσε τους δύο δημιουργούς θα ιχνηλατήσουμε με τεκμήρια τα 82 έργα τους, στην έκθεση «Από Φως κι από Χώμα», που πρόκειται να φιλοξενήσει η Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ στο Μέτσοβο από τις 18 Οκτωβρίου. «Το φως, θεμελιώδες στοιχείο της ελληνικής ζωγραφικής παράδοσης και κυρίαρχη δύναμη στο έργο του Τέτση, συναντά το χώμα, την ύλη, το σώμα και την ανθρώπινη παρουσία που διαπερνούν το έργο του Ρόρρη. Ανάμεσα στους δύο αυτούς πόλους αναπτύσσεται ένας γόνιμος διάλογος για τη φύση της ζωγραφικής, για τη μνήμη, τον τόπο και την ανθρώπινη εμπειρία», σχολιάζει η διευθύντρια της Πινακοθήκης, Τατιάνα Αβέρωφ, αναφερόμενη στην επικείμενη έκθεση με 82 έργα των δύο δημιουργών σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης, διευθύντριας Συλλογών, Μουσειολογικού και Καλλιτεχνικού Προγραμματισμού της Εθνικής Πινακοθήκης, Εφης Αγαθονίκου.
«Ελεύθερος, πάνω στο τελάρο του μεταβιβάζει και μεταμορφώνει τη ρέουσα libido του που τον φορτίζει και τη μετατρέπει σε μορφή τέχνης. Ο Ρόρρης είναι ζωγράφος! Καλλιτέχνες με προσωπικότητα δεν υποτάσσονται στο πνεύμα μίας εποχής, όταν, όπως το σήμερα, πιθανόν να ‘χει εξαντληθεί από επαναλήψεις. Μένουν ανεξάρτητοι, ανυπότακτοι. Κι έχουμε ανάγκη από “περιθωριακούς”! Πάντως για τον Ρόρρη θα μιλάμε…», έγραφε προφητικά ο Παναγιώτης Τέτσης στο εισαγωγικό κείμενο για τον κατάλογο της πρώτης ατομικής έκθεσης του Γιώργου Ρόρρη, στην Αίθουσα Τέχνης Μέδουσα, το 1988.
«Ηταν αυτός που μου έβαλε το μπόλι για να μπολιαστώ στη ζωγραφική. Μου ενέπνευσε τον ενθουσιασμό για την τέχνη, κι αυτό δεν έγινε με φαντασμαγορικό τρόπο. Συνέβαινε με την καθημερινή παρότρυνση», μας λέει ο Γιώργος Ρόρρης. Του ζητάμε να ανατρέξει στο παρελθόν και να θυμηθεί στιγμές δίπλα στον δάσκαλο και φίλο του, έναν άνθρωπο που αγαπούσε τη ζωή και όχι μόνο στις μεγάλες στιγμές της.[.......................]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου