Το «φοιτητής σε άλλη πόλη» μετατρέπεται σε εφιάλτη για κάθε οικογένεια
Χάρης Δημαράς Τα περισσότερα παιδιά φίλων και συγγενών μου φέτος πέρασαν σε σχολές εκτός της πόλης τους.
Η άνοδος στις βάσεις σε αρκετά δημοφιλή τμήματα, τα δύσκολα θέματα σε κάποια μαθήματα, το άγχος και η πίεση των εξετάσεων, είναι παράγοντες που οδηγούν στο να μην καταφέρνει ένα μεγάλο ποσοστό των μαθητών να περάσουν στις Σχολές τις αρεσκείας τους στις πόλεις όπου διαμένουν.
Αποτέλεσμα; Να δηλώσουν στο μηχανογραφικό Σχολές εκτός πόλεων καταγωγής και διαμονής τους.
Αυτό υπό νορμάλ συνθήκες θα έμοιαζε με μια εξαιρετική ευκαιρία για τους νέους φοιτητές να ζήσουν την ιδανική φοιτητική ζωή σε μια πόλη μικρότερη από τη δική τους (κυρίως Αθήνα αλλά και Θεσσαλονίκη), που κυριαρχεί το φοιτητικό στοιχείο, που θα δημιουργήσουν τη δική τους παρέα, θα ζήσουν τις εμπειρίες τους, θα δώσουν ζωντάνια σε έναν τόπο που -συνήθως τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα- μαραζώνει.
Η φοιτητική ζωή στην περιφέρεια σημαίνει «απογαλακτισμό» από την οικογενειακή εστία και φροντίδα, ανεξαρτητοποίηση και αυτονομία στο βαθμό που ένας νεαρός ή μια νεαρή φοιτήτρια προετοιμάζονται όντες στον προθάλαμο της επαγγελματικής ζωής. Ανοίγουν τα φτερά τους δηλαδή που λέει κι ένα απόλυτο κλισέ που όμως στα αυτιά και στο μυαλό των γονέων μοιάζει με την πραγμάτωση ενός ονείρου από την πρώτη στιγμή της γονεϊκότητας.
Αντί για να ανοίξουν όμως τα φτερά, κόβονται και μάλιστα με τον πιο ωμό και κυνικό τρόπο.
«Δε φτάνουν τα χρήματα για να μείνεις σε άλλη πόλη. Χρειαζόμαστε 1.000 ευρώ το μήνα για ενοίκιο και τα υπόλοιπα έξοδά σου, οπότε δεν είναι εφικτό». Είναι κλασική ατάκα του μέσου γονέα που αποτυπώνει την σκληρή πραγματικότητα μιας κοινωνίας που μαστίζεται από την ακρίβεια σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης, τα καύσιμα, τη στέγη.
Η λύση είναι να γραφτείς στη σχολή και να ξαναδώσεις ή να μη γραφτείς καθόλου και να ξαναδώσεις την άλλη χρονιά. Ή να γραφτείς και να κυνηγήσουμε την μεταγραφή, που έχει δυσκολέψει πολύ τα τελευταία χρόνια και γίνεται μόνο υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.
Η ζωή και φοίτηση σε μία άλλη πόλη κοστίζει λοιπόν μέσο όρο 1.000 ευρώ το μήνα και μπορεί να υποστηριχθεί ή από πολύ εύρωστους γονείς, ή από παππούδες και γιαγιάδες που τσοντάρουν ή από φοιτητή που παράλληλα θε εργάζεται σε καφετέρια της πόλης που διαμένει, χάνοντας και πάλι μέρος της ξεγνοιασιάς που πρέπει να ζήσει αυτή την περίοδο της ζωής του, ή ώρες μαθημάτων στο Πανεπιστήμιο.
«Καλως ήρθες στη ζούγκλα της ζωής», θα μπορούσε να πει κάποιος ως απάντηση σε όλα αυτά. Μήπως και μετέπειτα δε θα αναγκαστεί να κάνει δύο δουλειές για να τα βγάλει πέρα; Είτε ως εργένης είτε ως γονέας;
Όσα είπε χθες ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Πάτρας για τους 400 φοιτητές που δεν γράφτηκαν καν στις Σχολές τους στην πόλη της Αχαΐας δε λειτουργούν απλώς σαν καμπανάκι για το μέλλον.
Είναι η αποτύπωση μιας πραγματικότητας που πονάει την Ελλάδα.
Το να περάσει το παιδί σου σε άλλη πόλη από χαρά για την επιτυχία μετά από μια επίπονη δοκιμασία ετών (που κι αυτή κόστισε πολλές χιλιάδες ευρώ) μετατρέπεται σε έναν νέο, χειρότερο πολλές φορές εφιάλτη.
Ο γονέας πρέπει να κόψει το κεφάλι του να βρει το εισόδημα για να σπουδάσει το παιδί του. Γι΄αυτό και το προειδοποιεί να μην περάσει σε άλλη πόλη, βάζοντας αστερίσκους στην προσπάθεια του από την αρχή και προκαλώντας του ακόμη μεγαλύτερο άγχος.
Και να τελειώσει μια σχολή με σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση, λες, οκ, ας κάνω θυσίες για 4 χρόνια. Πόσα χρήματα όμως πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων για σπουδές που τελικά μετά από περίοδο ανεργίας ή ημιανεργίας, ανάγκασαν τους νέους να στραφούν σε κάτι άλλο, τελείως άσχετο με αυτό που σπούδασαν; Άλλο ένα «μπίνγκο» της ελληνικής παιδείας και οικονομίας. Ποιος κερδίζει; Σκεφτείτε το. Το ποιος χάνει πάντως αν ένα παιδί δεν πάει τελικά ποτέ να σπουδάσει στην πόλη της περιφέρειας είναι επίσης πασιφανές. Η τοπική κοινωνία και επιχειρηματικότητα, που ούτως ή άλλως δυσκολεύεται από κάθε άποψη να εξασφαλίσει τα προς το ζην ζώντας εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων. Ένας φαύλος κύκλος.
Υπάρχουν βέβαια και οι γονείς παιδιών που μένουν στην περιφέρεια και που κι αυτοί ζορίζονται όταν τα παιδιά τους περνούν Αθήνα ή Θεσσαλονίκη. Κι εκεί οι επιλογές γίνονται με βάση τη βιωσιμότητα. Αν είναι κοντά μάλιστα σε αυτές τις πόλεις, παρατηρείται το φαινόμενο να πηγαινοέρχονται κάθε μέρα με ΚΤΕΛ ή τρένο. Γνωρίζω για παράδειγμα φοιτητή που πηγαινοέρχεται Βέροια-Θεσσαλονίκη καθημερινά, μην μπορώντας να νοικιάσει σπίτι.
Ή ψάχνουν απαραίτητα για συγκατοίκηση.
Αυτή, υπενθυμίζουμε κάπου εδώ, ότι είναι η πιο συγκλονιστική περίοδος ευημερίας της χώρας μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου